PL211699B1 - Płyta podłogowa i sposób wytwarzania płyty podłogowej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest płyta podłogowa i sposób wytwarzania płyty podłogowej.

Wynalazek jest szczególnie odpowiedni do stosowania w mechanicznych układach blokujących typu opisanego i pokazanego, na przykład, w W09426999, W09966151, W09966152, SE 0100100-7 i SE 0100101-5, ale moż e być również stosowany w opcjonalnych mechanicznych układach blokują cych, które mogą być wykorzystywane do łączenia podłóg.

W szczególności, wynalazek odnosi się przede wszystkim do podłóg, które mają rdzeń i dekoracyjną warstwę powierzchniową na górnej stronie rdzenia.

Niniejszy wynalazek jest w szczególności odpowiedni do stosowania w pływających podłogach, które są wykonywane z desek podłogowych, które są łączone mechanicznie przy pomocy układu blokującego, zintegrowanego z deską podłogową, tj. zamontowanego przez producenta, są wykonane z jednej lub kilku górnych warstw forniru, dekoracyjnego laminatu lub dekoracyjnego tworzywa sztucznego, wewnętrznego rdzenia z materiału opartego na włóknach drewnianych lub na tworzywie sztucznym i, korzystnie, dolnej warstwy równoważącej na tylnej stronie rdzenia i są wykonywane przez cięcie dużych elementów podłogowych na panele podłogowe. Poniższy opis dotychczasowego stanu techniki, problemów związanych ze znanymi układami i celów oraz cech wynalazku, jest zatem, jako przykład nieograniczający zakresu wynalazku, ukierunkowany przede wszystkim na tę dziedzinę zastosowań, a w szczególności na laminowane materiały podłogowe, wykonywane jako prostokątne deski podłogowe, przeznaczone do mechanicznego łączenia zarówno wzdłuż długich jak i wzdłuż krótkich boków. Jednakże należy podkreślić, że wynalazek może być używany w dowolnych deskach podłogowych z dowolnymi układami blokującymi, gdzie deski podłogowe mogą być łączone przy użyciu mechanicznego układu blokującego w kierunkach poziomym i pionowym. Wynalazek może być zatem stosowany, na przykład, w odniesieniu do jednorodnych, drewnianych podłóg, podłóg parkietowych z rdzeniem z drewna lub materiału opartego na włóknach drewnianych itp., które są wykonywane jako oddzielne panele podłogowe, podłóg z drukowaną i, korzystnie, również fornirowaną powierzchnią itp. Wynalazek może być również używany do łączenia, na przykład, paneli ściennych.

Laminowane materiały podłogowe zwykłe mają rdzeń z płyty pilśniowej o grubości 6-11 mm, górną, dekoracyjną warstwę powierzchniową, wykonaną z laminatu o grubości 0.2-0.8 mm i dolną warstwę równoważącą o grubości 0.1-0.6 mm, wykonaną z laminatu, tworzywa sztucznego, papieru lub podobnego materiału. Warstwa powierzchniowa zapewnia odpowiedni wygląd i trwałość desek podłogowych. Rdzeń zapewnia stabilność, zaś warstwa równoważąca utrzymuje płaszczyznę deski, kiedy względna wilgotność (RH) zmienia się w ciągu roku. Deski podłogowe są układane jako pływające, tj. bez klejenia, na podłożu. Tradycyjne twarde deski podłogowe w pływających podłogach tego typu są zwykle łączone przy pomocy klejonych połączeń na pióro i wpust (tj. połączeń obejmujących pióro w jednej desce podłogowej i wpust w sąsiedniej desce) wzdłuż długiego boku i krótkiego boku. Podczas układania podłogi deski są zsuwane jedna do drugiej w kierunku poziomym, przy czym wystające pióro wzdłuż krawędzi połączenia jednej deski jest wkładane do wpustu wzdłuż krawędzi połączenia sąsiedniej deski. Ten sam sposób jest stosowany wzdłuż długich boków, jak również wzdłuż krótkich boków.

Oprócz takich tradycyjnych podłóg, które są łączone przy pomocy klejonych połączeń na pióro i wpust, opracowano niedawno deski podłogowe, które nie wymagają użycia kleju, a zamiast tego są łączone mechanicznie przy pomocy tak zwanych mechanicznych układów blokujących. Układy takie zawierają środki blokujące, które blokują deski w poziomie i pionie. Mechaniczne układy blokujące są zwykle wykonywane przez obróbkę rdzenia deski. Alternatywnie, części układu blokującego mogą być wykonywane z oddzielnego materiału, takiego jak aluminium, a następnie integrowane z deską podłogową, tj. łączone z deską podłogową podczas jej produkcji.

Główną zaletą pływających podłóg z mechanicznymi układami blokującymi jest to, że mogą być łatwo i szybko układane przy różnych kombinacjach zahaczania, zatrzaskiwania i wsuwania. Mogą być też łatwo podnoszone i używane ponownie w innym miejscu. Inną zaletą mechanicznych układów blokujących jest to, że brzegowe części desek podłogowych mogą być wykonywane z materiałów, które nie muszą mieć dobrych właściwości dla klejenia. Najbardziej powszechnym materiałem rdzenia jest płyta pilśniowa o dużej gęstości i dobrej stabilności, zwana zwykle HDF - High Density Fibrehoard. Jako rdzeń jest używana czasem również MDF - Medium Density Fibreboard (płyta pilśniowa o średniej gęstości).

PL 211 699 B1

Laminowane materiały podłogowe, jak również wiele innych materiałów podłogowych z warstwą powierzchniową z tworzywa sztucznego, drewna, forniru, korka itp., są wykonywane z warstwy powierzchniowej i warstwy równoważącej, nałożonych na materiał rdzenia. Nakładanie jest wykonywane przez klejenie wcześniej przygotowanej warstwy powierzchniowej, na przykład, kiedy płyta pilśniowa jest wyposażona w dekoracyjny laminat wysokociśnieniowy, który jest wykonywany w oddzielnej operacji, w której liczne impregnowane arkusze papieru są ściskane pod dużym ciśnieniem i przy wysokiej temperaturze. Najbardziej powszechnym obecnie sposobem wykonywania laminowanych materiałów podłogowych jest jednak bezpośrednie laminowanie, które jest oparte na bardziej nowoczesnej technologii, w której zarówno wykonywanie warstwy dekoracyjnego laminatu jak i mocowanie jego do płyty pilśniowej jest wykonywane w jednej i tej samej operacji. Impregnowane arkusze papieru są nakładane bezpośrednio na płytę i ściskane razem pod ciśnieniem i w wysokiej temperaturze bez klejenia.

Oprócz powyższych dwóch sposobów, pewna ilość innych sposobów jest stosowana do dostarczania rdzenia z warstwą powierzchniową. Wzór dekoracyjny może być drukowany na powierzchni rdzenia, który jest następnie, na przykład, pokrywany warstwą odporną na ścieranie. Rdzeń może być również wyposażony w warstwę powierzchniową z drewna, forniru, dekoracyjnego papieru lub tworzywa sztucznego i materiały te mogą być następnie pokrywane warstwą odporną na zużycie. Rdzeń może zostać również wyposażony w miękką warstwę odporną na zużycie, na przykład w filc igłowany. Taka podłoga ma dobre własności akustyczne.

Z zasady, powyższe sposoby dostarczają element podłogowy w postaci dużej płyty, która jest następnie cięta na, na przykład, mniej więcej dziesięć paneli podłogowych, które są następnie poddawane obróbce w celu utworzenia z nich desek podłogowych. Powyższe sposoby można w pewnych przypadkach wykorzystać do wykonywania kompletnych paneli podłogowych i wówczas cięcie nie jest potrzebne przed obróbką, w wyniku której otrzymywane są końcowe deski podłogowe. Wytwarzanie indywidualnych paneli podłogowych zwykle ma miejsce wówczas, gdy panele mają warstwę powierzchniową z drewna lub forniru.

We wszystkich przypadkach, powyższe panele podłogowe są indywidualnie obrabiane wzdłuż ich krawędzi, tworząc deski podłogowe. Obrabianie krawędzi jest wykonywane w nowoczesnych frezarkach, w których panel podłogowy jest dokładnie ustawiany między jednym lub kilkoma łańcuchami i taśmami tak, ż e panel podłogowy może być przesuwany z dużą prędkoś cią i z dużą dokładnością obok pewnej liczby głowic frezujących, które są wyposażone w diamentowe narzędzia tnące lub metalowe narzędzia tnące, które obrabiają krawędź panelu podłogowego. Przez wykorzystanie kilku głowic frezujących, działających pod różnymi kątami, można uzyskać skomplikowane geometrie połączeń z prędkościami przekraczają cymi 100 m/min i z dokł adnoś cią do ± 0.02 mm.

W poniższym tekś cie, widoczna powierzchnia zainstalowanej deski podłogowej jest nazywana „przednią stroną, podczas gdy przeciwna strona deski podłogowej, zwrócona do podłoża, jest nazywana „tylną stroną. Wyjściowy materiał w kształcie arkusza jest nazywany „rdzeniem. Kiedy rdzeń jest pokryty warstwą powierzchniową najbliżej przedniej strony i korzystnie również warstwą równoważącą najbliżej tylnej strony, tworzy półprodukt, który jest nazywany „panelem podłogowym lub „elementem podłogowym w przypadku, gdy półprodukt, w kolejnej operacji, jest dzielony na liczne panele podłogowe wspomniane powyżej. Kiedy panele podłogowe są obrobione wzdłuż krawędzi tak, aby uzyskać ich końcowy kształt z układem połączenia, są nazywane „deskami podłogowymi. Przez „warstwę powierzchniową uważane są wszystkie warstwy nakładane na rdzeń najbliżej przedniej strony i pokrywające korzystnie całą przednią stronę deski podłogowej. Przez „dekoracyjną warstwę podłogową uważa się warstwę, która jest przeznaczona głównie do nadawania podłodze jej dekoracyjnego wyglądu. „Warstwa odporna na zużycie odnosi się do warstwy, która jest głównie przystosowana do polepszenia trwałości przedniej strony. W laminowanych materiałach podłogowych, warstwa ta z zasady składa się z przezroczystego arkusza papieru z dodatkiem tlenku glinu, który jest impregnowany żywicą melaminową. Przez „warstwę wzmacniającą uważa się warstwę, która jest przeznaczona głównie do polepszenia zdolności warstwy powierzchniowej do wytrzymywania uderzeń i nacisków i, w pewnych przypadkach, kompensowania nierówności rdzenia tak, ż e nie są widoczne na powierzchni. W przypadku laminatów wysokociśnieniowych, warstwa wzmacniająca zwykle składa się z brązowego papieru pakowego, impregnowanego żywicą fenolową. Przez „płaszczyznę poziomą należy rozumieć płaszczyznę, która jest równoległa do zewnętrznej części warstwy powierzchniowej. Umieszczone bezpośrednio obok siebie górne rejony dwóch sąsiednich krawędzi połączenia dwóch połączonych desek podłogowych tworzą „płaszczyznę pionową, prostopadłą do płaszczyzny poziomej.

PL 211 699 B1

Zewnętrzne części deski podłogowej wzdłuż krawędzi deski podłogowej między przednią stroną a tylną stroną są zwane „krawędzią połączenia. Z zasady, krawędź połączenia ma kilka „powierzchni połączenia, które mogą być pionowe, poziome, pochylone, zaokrąglone, skośne itd. Powierzchnie połączenia są wykonane w różnych materiałach, na przykład w laminacie, płycie pilśniowej, drewnie, tworzywie sztucznym, metalu (szczególnie aluminium) lub w materiale uszczelniającym. Przez „rejon krawędzi połączenia są rozumiane krawędź połączenia deski podłogowej i fragmenty deski podłogowej najbliższe krawędzi połączenia.

Przez „połączenie lub „układ blokujący należy rozumieć współpracujące środki łączące, które łączą deski podłogowe w kierunku pionowym i/lub poziomym. Przez „mechaniczny układ blokujący należy rozumieć, że połączenie może mieć miejsce bez klejenia. Mechaniczne układy blokujące mogą być w wielu przypadkach łączone również przy pomocy kleju.

Przez „materiały oparte na drewnie są rozumiane materiały, które w zasadzie składają się z kombinacji drewna i/lub wł ókien drewnianych. Przykł adami takich materiał ów są jednorodne drewno, płytki drewniane, płyta wiórowa, sklejka, HDF, MDF, zagęszczony laminat i podobne materiały. Materiały oparte na drewnie, zawierające włókna drewna, mogą być wiązane przez lepiszcze typu tworzywa termoutwardzalnego lub podobnego, na przykład melaminy, fenolu lub żywicy mocznikowej. Materiały te charakteryzują się dużą zdolnością formowania przez cięcie i posiadają stosunkowo małą rozszerzalność cieplną. Materiały oparte na drewnie nie obejmują materiałów zawierających drewno lub włókna drewna jedynie w małych ilościach. Również wzmacniane włóknami drewna materiały termoplastyczne nie są uważane za „oparte na drewnie.

Przez „półwyrób listew uważać należy dwie lub więcej listew blokujących, które są wykonane przez formowanie wspólnego materiału wyjściowego, ale które są wciąż połączone jedna z drugą. Przykłady takich półwyrobów listew zostaną opisane dokładniej poniżej.

Przez „mocowanie uważa się, w odniesieniu do listwy blokującej według wynalazku, że listwa blokująca powinna być przynajmniej na tyle przymocowana do deski podłogowej, aby nie wypadła przypadkowo podczas przenoszenia desek podłogowych w fabryce, podczas transportu i/lub podczas instalowania. Określenie „przymocowana nie wyklucza, że listwa blokująca może być odłączana. Nie wyklucza również, że listwa blokująca, po umieszczeniu, na przykład w fabryce lub przed zainstalowaniem, w krawędzi połączenia deski podłogowej, może być nieco odsunięta od przewidzianej pozycji, względem deski podłogowej, na przykład w wyniku tego, że połączenie deski podłogowej i listwy blokującej nie zostało wykonane do końca. Ponadto, określenie „przymocowana nie wyklucza, że listwa blokująca, również po przymocowaniu do deski podłogowej, może zostać przesunięta równolegle do krawędzi połączenia deski podłogowej. Przez „przymocowana mechanicznie należy rozumieć, że mocowanie jest uzyskane w zasadzie przez wykorzystanie kształtu.

Przez „zatrzaśnięcie należy rozumieć połączenie, które podczas pierwszego etapu następuje przez wygięcie lub ściśnięcie części łączących, a podczas drugiego etapu przez całkowite lub częściowe, wsteczne sprężyste odbicie lub rozszerzenie.

Przez „zahaczenie należy rozumieć połączenie, które następuje przez ruch obrotowy, podczas którego występuje zmiana kątowa między dwiema częściami, które są łączone lub rozłączane. Kiedy zahaczanie odnosi się do połączenia dwóch desek podłogowych, kątowy ruch może mieć miejsce przy górnych rejonach krawędzi połączenia przynajmniej częściowo stykających się jeden z drugim, przynajmniej podczas części ruchu.

Powyższe techniki można używać do wykonywania laminowanych materiałów podłogowych, które są w wysokim stopniu naturalnymi kopiami drewnianych materiałów podłogowych, kamieni, terakoty itp. i które są bardzo łatwe do instalowania przy użyciu mechanicznych układów połączeń. Długość i szerokość desek podłogowych są z zasady równe 1.2 * 0.2 m. Ostatnio wprowadzono na rynek również laminowane materiały podłogowe o innych formatach. Techniki stosowane do produkcji takich desek podłogowych z mechanicznymi układami blokującymi są jednak stosunkowo drogie, gdyż obróbka rejonów połączenia w celu uformowania mechanicznego układu blokującego powoduje powstawanie znacznych ilości materiału odpadowego, w szczególności, kiedy szerokość desek podłogowych jest zredukowana tak, że długość rejonów połączenia na metr kwadratowy powierzchnie podłogi jest duża. Powinno być możliwe wytwarzanie nowych formatów i znaczne zwiększenie rynku dla tych typów materiałów podłogowych, gdyby można było wykonywać mechaniczne układy blokujące w prostszy i tańszy sposób i przy zwiększeniu funkcjonalności.

W celu uł atwienia zrozumienia i opisania niniejszego wynalazku, jak również problemów, które rozwiązuje, zarówno podstawowa konstrukcja jak i działanie desek podłogowych według WO 9426999,

PL 211 699 B1 jak również zasady wytwarzania laminowanych materiałów podłogowych i ogólnie mechanicznych układów blokujących, zostaną teraz opisane w odniesieniu do fig. 1-8.

Figury 3a i 3b pokazują deskę podłogową 1 według WO 9426999 odpowiednio od góry i od dołu. Deska 1 jest prostokątna i ma górną stronę 2, dolną stronę 3, dwa przeciwne długie boki z rejonami krawędzi połączenia 4a i 4b odpowiednio i dwa przeciwne krótkie boki z rejonami krawędzi połączenia 5a i 5b odpowiednio.

Oba rejony krawędzi połączenia 4a, 4b długich boków i rejony krawędzi połączenia 5a, 5b krótkich boków mogą być łączone mechanicznie bez klejenia w kierunku D2 na fig. 1c tak, że spotykają się w płaszczyźnie pionowej VP (zaznaczonej na fig. 2c) i w taki sposób, że po zainstalowaniu mają górne strony we wspólnej płaszczyźnie poziomej HP (zaznaczonej na fig. 2c).

W pokazanym przykładzie wykonania, który jest przykładem desek podłogowych według WO 9426999 (fig. 1 -3), deska 1 ma zamontowaną w fabryce płaską listwę 6, która biegnie wzdłuż całego długiego boku 4a i która jest wykonana z giętkiego, sprężystego arkusza aluminium. Listwa 6 ciągnie się na zewnątrz poza pionową płaszczyznę VP w rejonie krawędzi połączenia 4a. Listwa 6 może być mechanicznie mocowana według pokazanego przykładu wykonania lub przez klejenie lub w inny sposób. Jak stwierdzono we wspomnianych publikacjach, można stosować jako materiał listwy, która jest mocowana do deski podłogowej w fabryce, również inne materiały listwowe, takie jak arkusz jakiegoś innego metalu, aluminium lub tworzywa sztucznego. Jak również stwierdzono w WO 9426999, listwa 6 może być zamiast tego utworzona w sposób zintegrowany z deską 1, na przykład przez odpowiednią obróbkę rdzenia deski 1.

Niniejszy wynalazek może być stosowany głównie do ulepszania desek podłogowych, w których listwa 6 lub przynajmniej jej część jest utworzona jako część rdzenia i wynalazek rozwiązuje szczególne problemy, które związane są z takimi deskami podłogowymi i ich produkcją. Rdzeń deski podłogowej nie musi być wykonany z jednorodnego materiału, co jest korzystne. Listwa 6 jest zawsze integrowana z deską 1, tj. powinna być formowana w desce lub powinna być montowana fabrycznie.

Podobna, chociaż krótsza listwa 6' jest umieszczona wzdłuż jednego krótkiego boku 5a deski 1. Część listwy 6 wystająca poza pionową płaszczyznę VP jest utworzona z elementem blokującym 8, który biegnie wzdłuż całej listwy 6. Element blokujący 8 ma w dolnej części roboczą powierzchnię blokującą 10, zwróconą w kierunku pionowej płaszczyzny VP i mającą wysokość np. 0.5 mm. Podczas układania, powierzchnia blokująca 10 współpracuje z wpustem blokującym 14, który jest utworzony w dolnej części 3 rejonu krawędzi połączenia 4b na przeciwnym długim boku sąsiedniej deski Listwa 6. wzdłuż jednego krótkiego boku jest wyposażona w odpowiedni element blokujący 8., a rejon krawędzi połączenia 5b przeciwnego krótkiego boku ma odpowiedni wpust blokujący 14'. Krawędź wpustów blokujących 14, 14', zwrócona od pionowej płaszczyzny VP, tworzy roboczą powierzchnię blokującą współpracującą z roboczą powierzchnią blokującą 10 elementu blokującego.

W celu mechanicznego łączenia długich boków, jak również krótkich boków również w kierunku pionowym (kierunek D1 na fig. 1c), deska 1 jest również wzdłuż jednego długiego boku (rejon krawędzi połączenia 4a) i jednego krótkiego boku (rejon krawędzi połączenia 5a) utworzona z otwartym w kierunku poprzecznym zagłębieniem lub wpustem 16. Jest on utworzony od góry przez górną krawędź rejonu krawędzi połączenia 4a, 5a, zaś od dołu przez odpowiednie listwy 6, 6.. W przeciwnych rejonach krawędzi połączenia 4b i 5b znajduje się górna, wyfrezowana część 18, która tworzy pióro blokujące 20, współpracujące z zagłębieniem lub wpustem 16 (patrz fig. 2a).

Figura 1a - 1c pokazują, jak dwa długie boki 4a, 4b dwóch desek 1, 1 na podłożu U mogą zostać połączone przez zahaczenie od dołu przez obrócenie wokół osi C w pobliżu przecięcia płaszczyzny poziomej HP z pionową płaszczyzną VP, podczas gdy deski są w zasadzie stykane jedna z drugą.

Figury 2a - 2c pokazują, jak krótkie boki 5a, 5b desek 1, mogą być łączone przez zatrzaśnięcie. Długie boki 4a, 4b mogą być łączone przy pomocy obu sposobów, podczas gdy łączenie krótkich boków 5a, 5b - po ułożeniu pierwszego rzędu desek podłogowych - jest zwykle wykonywane jedynie przez zatrzaśnięcie, po połączeniu długich boków 4a, 4b.

Kiedy nowa deska 1 wcześniej zainstalowana deska 1 mają zostać połączone wzdłuż ich rejonów krawędzi długich boków 4a, 4b według fig. 1a - 1c, rejon krawędzi długiego boku 4b nowej deski 1' jest dociskany do rejonu 4a krawędzi długiego boku wcześniej zainstalowanej deski 1 według fig. 1a, tak że pióro blokujące 20 jest wkładane w zagłębienie lub wpust 16. Deska 1 jest następnie pochylana w kierunku podłoża U według fig. 1b. Pióro blokujące 20 całkowicie chowa się w zagłębieniu lub wpuście 16, podczas gdy jednocześnie element blokujący 8 listwy 6 jest zatrzaskiwany we wpuście bloku6

PL 211 699 B1 jącym 14. Podczas zahaczania od dołu, górna część 9 elementu blokującego 8 może zostać wykorzystana jako prowadnica dla nowej deski 11 w stronę wcześniej zainstalowanej deski 1.

W pozycji połączonej według fig. 1c, deski 1, 1 są pewnie blokowane w kierunku D1 jak również w kierunku D2 wzdłuż ich rejonów krawędzi długich boków 4a, 4b, ale deski 1, mogą być rozłączone jedna od drugiej w kierunku wzdłużnym połączenia wzdłuż długich boków (tj. w kierunku D3).

Figury 2a-2c pokazują, jak rejony 5a i 5b krawędzi krótkich boków desek 1, 1 mogą być mechanicznie łączone w kierunku D1, jak również w kierunku D2 przez przesunięcie nowej deski 1 w zasadzie poziomo w kierunku wcześniej zainstalowanej deski 1. W szczególności można wykonać połączenie długiego boku nowej deski 11 przez zahaczenie według fig. 1a-c z wcześniej zainstalowaną deską 1 w sąsiednim rzędzie. W pierwszym etapie na fig. 2a, skośne powierzchnie w sąsiedztwie zagłębienia 16 i pióra blokującego 20, odpowiednio, współpracują tak, że listwa &_ jest przyciskana do dołu w konsekwencji połączenia rejonów 5a, 5b krawędzi krótkich boków. Podczas końcowego łączenia, listwa 6 odskakuje do góry, kiedy element blokujący dostaje się do wpustu blokującego 14' tak, że robocze powierzchnie blokujące 10, 10' elementu blokującego 81 i wpustu blokującego 14' odpowiednio zaczynają współpracować jedna z drugą.

Przez powtórzenie operacji pokazanych na fig. 1a-1c i 2a-c, cała instalacja może zostać wykonana bez klejenia i wzdłuż wszystkich krawędzi łączenia. Zatem dotychczasowe deski podłogowe wspomnianego powyżej typu mogą być łączone mechanicznie przez, z zasady, najpierw zahaczenie od dołu wzdłuż długiego boku i, kiedy długie boki są zablokowane, przez zatrzaśnięcie krótkich boków przez przesunięcie w kierunku poziomym nowej deski 11 wzdłuż długiego boku wcześniej zainstalowanej deski 1 (kierunek D3). Deski 1, 11 mogą, bez uszkadzania połączenia, zostać ponownie rozłączone w odwrotnej kolejności instalowania, a następnie mogą zostać położone ponownie. Niektóre z tych zasad układania można stosować również w odniesieniu do niniejszego wynalazku.

Układ blokujący umożliwia przemieszczanie wzdłuż krawędzi połączenia w pozycji zablokowanej po połączeniu opcjonalnego boku. Zatem układanie można wykonywać na wiele różnych sposobów, które są odmianami trzech sposobów podstawowych.

• Zahaczenie wzdłuż długiego boku i zatrzaśnięcie wzdłuż krótkiego boku.

• Zatrzaśnięcie wzdłuż długiego boku i zatrzaśnięcie wzdłuż krótkiego boku.

• Zahaczenie wzdłuż krótkiego boku, przesunięcie nowej deski wzdłuż krawędzi krótkiego boku poprzedniej deski i na koniec zahaczenie od dołu obu desek.

Powyższe sposoby układania mogą być również kombinowane z wsuwaniem wzdłuż krawędzi połączenia. Zatrzaskiwanie następuje głównie przez przemieszczenie w kierunku poziomym desek jedna w stronę drugiej. Układ blokujący może jednak zostać utworzony tak, że zatrzaśnięcie może wystąpić przez ruch, który jest pionowy do lub skierowany pod kątem do powierzchni deski podłogowej.

Najbardziej powszechny i najbezpieczniejszy sposób układania jest taki, w którym długi bok jest najpierw zahaczany od dołu i blokowany w innej desce podłogowej. Następnie jest wykonywane przemieszczenie w pozycji zablokowanej w kierunku krótkiego boku trzeciej deski podłogowej tak, że można wykonać zatrzaśnięcie krótkiego boku. Układanie można również wykonać przez zatrzaśnięcie jednego boku, długiego lub krótkiego, z drugą deską. Następnie jest wykonywane przesunięcie w pozycji zablokowanej, aż drugi bok zostanie zatrzaśnięty z trzecią deską. Ta dwa sposoby wymagają zatrzaskiwania w przynajmniej jednym boku. Jednakże układanie może być również wykonywane bez zatrzaskiwania. Trzecią alternatywą jest to, że krótki bok pierwszej deski jest zahaczany najpierw z krótkim bokiem drugiej deski, która jest już połączona wzdłuż jej długiego boku z trzecią deską. Po tym połączeniu, zwykle deski pierwsza i druga są nieco odchylone do góry. Pierwsza deska jest przesuwana w pozycji uniesionej do góry wzdłuż jej krótkiego boku, aż górne krawędzie połączenia desek pierwszej i trzeciej zetkną się jedna z drugą, po czym obie deski są razem opuszczane w dół.

Opisana powyżej deska podłogowa i jej układ blokujący odniosły duży sukces na rynku. Dostępna jest pewna liczba odmian układu blokującego, przede wszystkim w odniesieniu do podłóg laminowanych, ale również cienkich podłóg drewnianych z powierzchnią z forniru i podłóg parkietowych.

Podnoszenie może być wykonywane w różny sposób. Wszystkie sposoby wymagają jednak, aby długie boki mogły być odchylane do góry. Następnie krótkie boki mogą być odchylane do góry lub wyciągane wzdłuż krawędzi połączenia. Jeden wyjątek obejmuje małe deski podłogowe o rozmiarach odpowiadających klepce parkietowej, które są układane, na przykład, w jodełkę. Małe deski mogą być rozłączane przez wyciąganie wzdłuż długiego boku tak, że krótkie boki sprężyście rozłączają się. Możliwość obrabiania głównie wzdłuż długich boków jest bardzo ważna dla dobrze działającego układu

PL 211 699 B1 blokującego. Podnoszenie jest zwykle wykonywane począwszy od pierwszego lub ostatniego rzędu zainstalowanej podłogi.

Figura 5a - 5e pokazują wytwarzanie laminowanej podłogi. Figura 5a pokazuje wytwarzanie laminatu wysokociśnieniowego. Warstwa 34 odporna na zużycie z materiału przezroczystego o dużej wytrzymałości na zużycie, jest impregnowana melaminą z dodatkiem tlenku glinu. Warstwa dekoracyjna 35 z papieru impregnowanego melaminą jest umieszczana pod warstwą 34. Jedna lub więcej warstw wzmacniających 36a, 36b z rdzeniowego papieru impregnowanego fenolem jest umieszczanych pod warstwą dekoracyjną 35 i cały pakiet jest umieszczany w prasie, gdzie jest utwardzany pod ciśnieniem i w wysokiej temperaturze do postaci warstwy powierzchniowej 31 o grubości 0.5-0.8 mm z laminatu wysokociśnieniowego. Figura 5c pokazuje, jak warstwa powierzchniowa 31 może zostać następnie przyklejona wraz z warstwą równoważącą 32 do rdzenia 30 w celu utworzenia elementu podłogowego 3.

Figury 5d i 5e ilustrują bezpośrednie laminowanie. Warstwa odporna na zużycie 34 w postaci powłoki i warstwa dekoracyjna 35 z papieru dekoracyjnego, są umieszczane bezpośrednio na rdzeniu 30, po czym wszystkie trzy części i, z zasady, również tylna warstwa równoważąca 32, są umieszczane w prasie, gdzie są utwardzane w wysokiej temperaturze i pod dużym ciśnieniem do postaci elementu podłogowego 3 z dekoracyjną warstwą powierzchniową 31, mającą grubość równą około 0.2 mm.

Po laminowaniu, element podłogowy jest cięty na panele podłogowe. Kiedy mechaniczny układ blokujący jest wykonany jako część rdzenia deski, krawędzie połączenia są wykonywane w następnej obróbce tak, że powstają mechaniczne układy blokujące różnych typów, które blokują deski podłogowe w kierunkach poziomym D2 i pionowym D1.

Figury 4a - d pokazują w czterech etapach produkcję deski podłogowej. Figura 4a pokazuje trzy podstawowe składniki: warstwę powierzchniową 31, rdzeń 30 i warstwę równoważącą 32. Figura 4b pokazuje element podłogowy 3, w którym warstwa powierzchniowa i warstwa równoważąca zostały nałożone na rdzeń. Figura 4c pokazuje, jak panele podłogowe 2 są wykonywane przez cięcie elementu podłogowego. Figura 4d pokazuje, jak panel podłogowy 2, po obróbce jego krawędzi, osiąga końcowy kształt i staje się kompletną deską podłogową 1 z układem blokującym 7, 7', który w tym przypadku jest mechaniczny, wzdłuż długich boków 4a, 4b.

Figury 6a-6b pokazują kilka popularnych odmian mechanicznych układów blokujących, które są utworzone przez obróbkę rdzenia deski podłogowej. Figury 6a, b ilustrują układ, który może być zahaczany i zatrzaskiwany z doskonałą funkcjonalnością. Figury 7a, b pokazują połączenie zatrzaskowe, które nie może zostać rozłączone przez obrócenie do góry. Figury 8a, b pokazują połączenie, które może zostać zahaczone i zatrzaśnięte, ale które ma mniejszą wytrzymałość i gorszą funkcjonalność niż układ blokujący według fig. 6. Jak widać na tych figurach, mechaniczne układy blokujące mają części, które wystają poza górne krawędzie połączenia i powoduje to kosztowne straty (w) w wyniku usuwania materiału przez ostrze piły SB podczas dzielenia elementu podłogowego i kiedy materiał powierzchni jest usuwany, zaś rdzeń jest poddawany obróbce podczas formowania części układu blokującego.

Układy te i sposoby wytwórcze mają wiele niedogodności, które odnoszą się przede wszystkim do kosztu i funkcjonalności.

Tlenek glinu, jak również warstwy wzmacniające, które nadają laminowanej podłodze jej dużą wytrzymałość na zużycie i odporność na uderzenia, powodują duże zużycie narządzi, których zęby zawierają diamenty. Trzeba wykonywać częste i drogie szlifowanie szczególnie tych części narzędzi, które usuwają warstwę powierzchniową.

Obróbka krawędzi połączenia powoduje kosztowne straty, kiedy materiał rdzenia i materiał powierzchniowy są usuwane, tworząc części układu blokującego.

Aby móc formować mechaniczny układ blokujący z wystającymi częściami, szerokość deski podłogowej musi zwykle zostać zwiększona i dekoracyjny papier musi być w wielu przypadkach przycięty odpowiednio do szerokości. Może to wywołać problemy produkcyjne i znaczne nakłady, szczególnie podczas wykonywania parkietowych materiałów podłogowych.

Mechaniczny układ blokujący ma bardziej skomplikowaną geometrię niż tradycyjny układ blokujący, który jest łączony przez klejenie. Liczba głowic frezujących musi zwykle zostać zwiększona, co wymaga, aby nowe i bardziej skomplikowane frezarki zostały zainstalowane.

W celu spełnienia wymagań odnośnie wytrzymałości, elastyczności w odniesieniu do zatrzaskiwania i małego tarcia podczas przesuwania w pozycji zablokowanej, rdzeń musi mieć wysoką jakość.

PL 211 699 B1

Takie wymagania jakościowe, które są konieczne dla układu blokującego, nie zawsze są konieczne dla innych właściwości podłogi, takich jak stabilność i wytrzymałość na uderzenie. Ze względu na układ blokujący, rdzeń całej deski podłogowej musi zatem mieć niepotrzebnie wysoką jakość, co zwiększa koszty produkcyjne.

W celu przeciwdziałania tym problemom, stosowano róż ne sposoby. Najważniejszym sposobem jest ograniczenie zasięgu wystawania części poza górną krawędzią połączenia. Zwykle powoduje to pogorszenie wytrzymałości i utrudnia układanie lub demontaż desek podłogowych.

Innym sposobem jest wykonywanie części układu blokującego z innego materiału, na przykład z arkusza aluminium lub z elementów aluminiowych. Sposoby te mogą zapewnić większą wytrzymałość i dobrą funkcjonalność, ale są z zasady znacznie droższe. W pewnych przypadkach, mogą mieć nieco niższy koszt niż w przypadku obróbki, ale oznacza to, że deski podłogowe są drogie w produkcji i ż e straty są bardzo kosztowne, jak w przypadku, gdyby deski podł ogowe był y wykonywane, na przykład z wysokociśnieniowego laminatu wysokiej jakości. W tańszych deskach podłogowych z laminatu niskociśnieniowego koszt układów blokujących z metalu jest większy niż w przypadku, gdy układy blokujące są wykonywane z rdzenia deski. Inwestycja w specjalne urządzenia, która jest konieczna w celu formowania i mocowania listwy aluminiowej do krawędzi do połączenia deski podłogowej, może być znaczna.

Znane jest również, że oddzielne materiały mogą być przyklejane jako część krawędzi i formowane przez obróbkę podczas dalszej obróbki krawędzi połączenia. Klejenie jest trudne, zaś obróbki nie można uprościć.

Deski podłogowe mogą być również łączone przy pomocy oddzielnych, luźnych klamer z metalu, które podczas układania są łączone z deską podłogową. Powoduje to pracochłonne układanie, zaś koszt produkcji jest wysoki. Klamry są zwykle umieszczane pod deską podłogową i są mocowane do tylnej strony deski. Nie są wygodne w użyciu w przypadku cienkich desek podłogowych. Przykłady takich klamer są opisane w DE 42 15 273 i US 4, 819, 932. Urządzenia mocujące z metalu są opisane w US 4,169,688, US E,295,341, DE 33 43 601 i JP 614,553. EP 1 146 182 opisuje cz ęści z materiałów termoplastycznych, które mogą być zatrzaskiwane w rejonie połączenia i które blokują deski podłogowe przez zatrzaśnięcie.

Wszystkie te alternatywy mają słabą funkcjonalność i są droższe w produkcji i użyciu niż dotychczasowe obrabiane układy blokujące. WO 96/27721 opisuje oddzielne części połączenia, które są mocowane do deski podłogowej przez klejenie. Jest to drogi i skomplikowany sposób.

WO 00/20705 opisuje łączenie desek podłogowych przy pomocy nie-zintegrowanej części z wytłaczanego materiału termoplastycznego. Część ma symetryczny przekrój poprzeczny i wszystkie pokazane części umożliwiają łączenie desek podłogowych tylko przy pomocy różnych połączeń zatrzaskiwanych. Takie luźne części komplikują i wydłużają układanie desek podłogowych.

Celem niniejszego wynalazku jest opracowanie płyty podłogowej, w której wyeliminowano lub znacznie zredukowano jeden lub więcej problemów, występujących podczas wytwarzania desek podłogowych z mechanicznymi układami blokującymi. Odnosi się to w szczególności do takich desek podłogowych z mechanicznymi układami blokującymi, które są wykonane w jednej części z rdzeniem deski. Innym celem wynalazku jest opracowanie racjonalnego i ekonomicznego sposobu wytwarzania płyty podłogowej.

Płyta podłogowa, zawiera środki łączące, które są zintegrowane z deską podłogową i przystosowane do łączenia tej deski podłogowej z w zasadzie identyczną deską podłogową tak, że górne krawędzie połączenia deski podłogowej i w zasadzie identycznej deski podłogowej w stanie połączonym tworzą płaszczyznę pionową, zaś środki łączące są dostosowane do łączenia deski podłogowej z, w zasadzie identyczną deską podłogową w przynajmniej poziomym kierunku, prostopadłym do płaszczyzny pionowej, przy czym środki łączące obejmują listwę blokującą, która wystaje poza tę płaszczyznę pionową i podtrzymuje element blokujący, który jest dostosowany do współpracy, w stanie połączonym, z wpustem blokującym, w zasadzie identycznej deski podłogowej, zaś listwa blokująca stanowi oddzielną część, która jest umieszczana na desce podłogowej i listwa blokująca w kierunku poziomym i w kierunku pionowym jest mechanicznie mocowana do deski podłogowej, przy czym listwa blokująca jest przeznaczona do łączenia deski podłogowej z w zasadzie identyczną deską podłogową co najmniej przez zahaczenie, zaś deska podłogowa zawiera boczny otwarty wpust umieszczony na jednej krawędzi łączącej, a listwa blokująca posiada pióro według wynalazku charakteryzuje się tym, że listwa blokująca jest mechanicznie zamocowana do deski podłogowej za pomocą pióra,

PL 211 699 B1 które jest mechanicznie zamocowane wewnątrz wpustu deski podłogowej tworząc złącze zatrzaskowe i/lub zahaczeniowe.

Korzystnie deska podłogowa jest również połączona zatrzaskowo w poziomym kierunku za pomocą środków łączących z w zasadzie identyczną deską podłogową.

Korzystnie płyta podłogowa posiada wpust, w którym w pionowym kierunku, prostopadłym do głównej płaszczyzny deski podłogowej, jest umieszczone pióro usytuowane na w zasadzie identycznej desce podłogowej, przy czym przynajmniej jedna powierzchnia blokująca wpustu jest usytuowana w listwie blokują cej.

Korzystnie powierzchnia blokująca umieszczona na listwie blokującej jest zahaczana o powierzchnię blokującą umieszczoną we wpuście blokującym.

Korzystnie powierzchnia blokująca umieszczona we wpuście blokującym jest usytuowana na górnym brzegu, który tworzy wpust blokujący, zaś powierzchnia blokująca umieszczona na listwie blokującej jest usytuowana na górnej powierzchni listwy blokującej.

Korzystnie listwa blokująca w zasadzie jest wykonana z materiału na bazie drewna.

Korzystnie materiał na bazie drewna jest wybrany z grupy obejmującej czyste drewno, płytę wiórową, sklejkę, HDF, MDF i laminat zagęszczony.

Korzystnie materiał na bazie drewna jest impregnowany i/lub pokryty środkiem poprawiającym właściwości.

Korzystnie materiał na bazie drewna zawiera utwardzany materiał polimerowy.

Korzystnie deska podłogowa ma kształt czworoboczny i, wzdłuż przynajmniej dwóch, wzajemnie prostopadłych boków, ma pierwszy zestaw środków łączących i drugi zestaw środków łączących.

Korzystnie pierwszy zestaw środków łączących jest umieszczony na krótkim boku deski podłogowej, zaś drugi zestaw środków łączących jest umieszczony na długim boku deski podłogowej, przy czym pierwsze środki łączące różnią się od drugich środków łączących pod względem właściwości materiału lub składu materiału.

Korzystnie w pierwszym zestawie środków łączących jest zawarta listwa blokująca, która różni się pod względem właściwości materiału lub składu materiału od listwy blokującej zawartej w drugim zestawie środków łączących.

Korzystnie listwa blokująca, zawarta w pierwszym zestawie środków łączących, ma większą wytrzymałość niż listwa blokująca zawarta w drugim zestawie środków łączących.

Sposób wytwarzania płyty podłogowej, zawierającej środki łączące zintegrowane z deską podłogową i stosowane do łączenia deski podłogowej w zasadzie identyczną deską podłogową tak, że górne krawędzie połączenia wspomnianej deski podłogowej i wspomnianej w zasadzie identycznej deski podłogowej w stanie połączonym tworzą płaszczyznę pionową, zaś wspomniane środki łączące są dostosowane do łączenia wspomnianej deski podłogowej z w zasadzie identyczną deską podłogową w przynajmniej poziomym kierunku, prostopadłym do wspomnianej pionowej płaszczyzny, przy czym wspomniane środki łączące obejmują listwę blokującą, która wystaje poza wspomnianą płaszczyznę pionową i podtrzymuje element blokujący, który jest dostosowany do współpracy, we wspomnianym stanie połączonym, z wpustem blokującym wspomnianej w zasadzie identycznej deski podłogowej, przy czym listwa blokująca jest przeznaczona do łączenia deski podłogowej z w zasadzie identyczną deską podłogową co najmniej przez zahaczenie, zaś deska podłogowa zawiera boczny otwarty wpust umieszczony na jednej krawędzi łączącej, a listwa blokująca posiada pióro, gdzie sposób wytwarzania polega na tym, że formuje się listwę blokującą jako oddzielną część, którą umieszcza się na desce podłogowej i mechanicznie mocuje się listwę blokującą do deski podłogowej w obu kierunkach poziomym i pionowym, według wynalazku charakteryzuje się tym, że mechanicznie mocuje się listwę blokującą do deski podłogowej za pomocą pióra, które mechanicznie mocuje się wewnątrz wpustu deski podłogowej tworząc złącze, które działa przez zatrzaśnięcie i/lub zahaczenie.

Korzystnie listwę blokującą mocuje się do deski podłogowej przez zatrzaśnięcie w zasadzie w kierunku poziomym.

Korzystnie listwę blokującą mocuje się do deski podłogowej przez zahaczanie.

Korzystnie listwa blokująca jest zawarta w półwyrobie listew, zawierającym przynajmniej dwie w zasadzie identyczne listwy blokują ce, przy czym listwę blokującą łączy się z deską podłogową, i listwę blokują c ą oddziela się od półwyrobu listew.

Wynalazek jest oparty na pierwszym stwierdzeniu, że części mechanicznego układu blokującego powinny być wykonane z oddzielnej listwy blokującej, która może mieć inne właściwości niż rdzeń deski podłogowej, która nie zawiera drogich warstw powierzchniowych, które są trudne do obróbki

PL 211 699 B1 i która może być wykonana z materiału płytowego cieńszego niż rdzeń deski podłogowej. Umożliwia to zmniejszenie ilości wytwarzanego materiału odpadowego i układ blokujący może mieć lepsze właściwości, szczególnie dobrane odnośnie funkcjonalności i wytrzymałości dla długiego boku i krótkiego boku.

Oddzielna listwa blokująca powinna być korzystnie wykonana z materiału w kształcie arkusza, który przez mechaniczną obróbkę może uzyskać końcowy kształt w ekonomiczny sposób i z dużą dokładnością.

Listwa blokująca powinna, ale nie musi, być zintegrowana z deską podłogową podczas produkcji. Ułatwia to układanie. Zintegrowanie listwy blokującej z rejonem krawędzi połączenia deski podłogowej powinno być dokonane z dużą dokładnością i wytrzymałością, korzystnie przez mechaniczne połączenie, gdzie korzystną alternatywą może być zatrzaśnięcie w rdzeniu deski podłogowej w zasadzie równolegle do płaszczyzny poziomej deski. Zatrzaśnięcie, które może być również połączone z zahaczeniem, korzystnie powinno być uzyskiwane przez zmianę kształ tu wpustu w rejonie krawę dzi połączenia deski. Mechaniczne połączenie między deską podłogową a oddzielną listwą blokującą powinno korzystnie umożliwić względny ruch między deską a oddzielną listwą blokującą wzdłuż krawędzi połączenia. W ten sposób, może być możliwe wyeliminowanie naprężeń w przypadkach, kiedy deska podłogowa i listwa blokująca przemieszczają się w różny sposób w wyniku działania wilgoci i ciepła. Mechaniczne połączenia dają większy stopień swobody przy doborze materiałów, ponieważ nie istnieją problemy z klejeniem.

Listwa blokująca może być oczywiście dostarczana jako oddzielna część i może być następnie łączona z deską podłogową podczas układania. Łączenie podczas układania może być ułatwione, jeśli listwy są dostarczane jako półwyrób listew zawierający kilka listew blokujących, lub w specjalnych kasetach. Listwy mogą być następnie łączone przy pomocy specjalnych narzędzi, przy czym deska podłogowa, na przykład, jest dociskana do narzędzia tak, że może nastąpić połączenie przez zahaczenie i/lub przez zatrzaśnięcie listwy blokującej. Takie luźne listwy blokujące są korzystne, szczególnie w przypadku, gdy są wykonywane przez obróbkę materiału płytowego opartego na drewnie, na przykład HDF. Takie listwy blokujące są stabilne wymiarowo i koszt ich wytwarzania może być znacznie niższy niż w przypadku wytłaczanych części metalowych lub plastikowych. Ich wytrzymałość jest bardzo duża i mogą być łatwo cięte podczas układania podłogi. Podczas tych operacji, listwy blokujące z półproduktu listwy mogą być oddzielane jedna od drugiej.

Obróbka krawędzi desek podłogowych może być wykonywana w prostszy i szybszy sposób, przy pomocy mniejszej ilości i prostszych narzędzi, które są zarówno tańsze do kupienia i tańsze do szlifowania, a przy tym bardziej skomplikowane geometrie mogą być dostarczane, jeśli wytwarzanie układu blokującego jest wykonywane przez obróbkę oddzielnej listwy blokującej, która może być formowana z materiału w kształcie arkusza, mającego dobre właściwości dla obróbki. Oddzielna listwa blokująca może, po obróbce, zostać zintegrowana z deską podłogową.

Elastyczność listwy blokującej podczas zatrzaskiwania desek podłogowych jednej z drugą może zostać ulepszona przez wykonywanie listwy blokującej z materiału, który ma lepszą elastyczność niż rdzeń deski podłogowej i przez dostosowanie oddzielnej listwy blokującej do wykonania połączenia zatrzaskowego.

Kilka listew blokujących powinno być wykonywanych w jednej operacji frezowania i powinny one być wykonywane w taki sposób, żeby mogły być połączone jedna z drugą, tworząc półwyrób listwy. W ten sposób, listwy blokujące mogą być wykonywane, przenoszone, oddzielane i integrowane z deską podłogową w racjonalny i ekonomiczny sposób i z dużą dokładnością.

Deska podłogowa według wynalazku umożliwia, dzięki że listwa blokująca jest oddzielną częścią, minimalizowanie ilości materiału odpadowego, wytwarzanego w przypadku, gdy części łączące są częścią rdzenia deski podłogowej. Ponadto, możliwy jest szybki montaż listwy blokującej na desce podłogowej, a jednocześnie uzyskiwana jest deska podłogowa, która może być układana przez zahaczanie. Jest to szczególnie korzystne w przypadku łączenia długiego boku deski podłogowej z długim bokiem lub krótkim bokiem w zasadzie identycznej deski podłogowej.

Wynalazek jest szczególnie dostosowany do stosowania w odniesieniu do desek podłogowych, których układy blokujące obejmują oddzielne listwy blokujące, które są wykonywane z materiału w kształcie arkusza, korzystnie zawierającego włókna drewna, na przykład z płyty wiórowej, MDF, HDF, laminatu zagęszczonego, sklejki itp. Takie materiały płytowe mogą być obrabiane racjonalnie i z dużą dokładnością i stabilnością wymiarów. HDF o dużej gęstości, równej na przykład około 900 kg/m³ lub więcej i laminat zagęszczony, zawierający włókna drewna i termoutwardzalne tworzywa sztuczne,

PL 211 699 B1 takie jak melamina, żywica mocznikowa lub fenol, są bardzo odpowiednie jako półprodukty do wytwarzania półwyrobów listew.

Wspomniane powyżej materiały płyt mogą być również, na przykład, impregnowane odpowiednimi chemikaliami podczas produkcji płyty lub alternatywnie przed lub po jej obróbce, kiedy są uformowane w półwyrób listew lub w listwy blokujące. Mogą uzyskać ulepszone właściwości, na przykład odnośnie wytrzymałości, elastyczności, odporności na wilgoć, tarcie itp. Listwy blokujące mogą być również barwione w celach dekoracyjnych. Różne kolory mogą być użyte w różnych rodzajach podłóg. Materiał płytowy może również zawierać różne tworzywa sztuczne, które przez obróbkę są formowane w listwy blokują ce. Specjalne materiał y pł ytowe mogą być wykonywane przez klejenie lub laminowanie, na przykład, różnych warstw z drewnianych płyt pilśniowych i tworzywa sztucznego. Takie materiały kompozytowe mogą być projektowane tak, aby uzyskać podczas obróbki listew blokujących, ulepszone właściwości, na przykład powierzchni połączenia, które są poddawane dużym obciążeniom, lub które powinny mieć dużą elastyczność lub małe tarcie. Możliwe jest również formowanie listew blokujących jako części przez wytłaczanie materiałów termoplastycznych, części kompozytowych lub metalowych, na przykład aluminiowych.

Listwy blokujące mogą zawierać ten sam materiał co rdzeń deski podłogowej, lub ten sam rodzaj materiału co rdzeń, ale o innej jakości, lub materiał zupełnie inny od materiału rdzenia.

Listwy blokujące mogą być również formowane tak, że ich część jest widoczna z powierzchni i stanowi część dekoracyjną .

Listwy blokujące mogą również mieć środki uszczelniające, uniemożliwiające przenikanie wilgoci do rdzenia deski podłogowej lub przez układ blokujący. Mogą być również wyposażone w ściskane warstwy elastyczne z, np., materiału gumowego.

Listwy blokujące mogą być umieszczone na długim boku i na krótkim boku lub tylko jednym boku. Drugi bok może zawierać jakiś inny tradycyjny lub mechaniczny układ blokujący. Układy blokujące mogą być lustrzanym odbiciem i mogą umożliwiać łączenie długiego boku z krótkim bokiem.

Listwy blokujące na długim boku i krótkim boku mogą być wykonane z tego samego materiału i mogą mieć taką samą geometrię , ale mogą być wykonane również z innych materiał ów i/lub mieć różne geometrie. Mogą być w szczególności dostosowane do różnych wymagań, odnośnie funkcjonalności, wytrzymałości i kosztu, które mogą zostać sformułowane dla układów blokujących dla różnych boków. Długi bok zawiera, na przykład, więcej materiału łączenia niż krótki bok i jest zwykle układany przez zahaczanie. W odniesieniu do krótkiego boku wymagania na wytrzymałość są większe i połączenie czę sto jest wykonywane przez zatrzaśnię cie, które wymaga elastycznych i wytrzymałych materiałów połączenia.

Jak wspomniano powyżej, korzystne jest zahaczanie głównie długich boków. Układ połączenia, który umożliwia zahaczanie i odhaczanie, zwykle wymaga szerokiej listwy blokującej, z czym wiąże się wytwarzanie dużych ilości odpadów. Zatem wynalazek jest szczególnie dostosowany do układów połączeń, w których deski mogą być obracane wokół górnych krawędzi połączenia. Wynalazek jest również szczególnie dostosowany do np. krótkich boków, w których wymagania na wytrzymałość są duże i które mają układy blokujące przeznaczone do połączenia przynajmniej przez zatrzaśnięcie. Mogą być stosowane wytrzymałe i elastyczne materiały. Różne kombinacje materiałów mogą być stosowane na długie boki i na krótkie boki. Na przykład, krótkie boki mogą mieć listwę z HDF o dużej gęstości, z laminatu zagę szczonego lub sklejki, podczas gdy dł ugie boki mogą mieć listwę z HDF o mał ej gę stości. Długie i krótkie boki mogą mieć zatem różne układy blokujące, listwy blokujące z różnych materiałów i układy połączeń, które w jednym boku mogą stanowić część rdzenia i które w drugim boku mogą stanowić oddzielny materiał według wynalazku.

Kształt deski podłogowej może być prostokątny lub kwadratowy. Wynalazek jest szczególnie korzystny w przypadku wąskich desek podłogowych lub desek mających kształt np. klepek parkietowych. Podłogi z takich desek mają wiele połączeń i oddzielnych części połączeń, które dają duże oszczędności. Wynalazek jest również szczególnie korzystny w przypadku grubych, laminowanych materiałów podłogowych, na przykład o grubości 10 - 12 mm, w których koszt materiału odpadowego jest wysoki i w przypadku parkietowych materiałów podłogowych o grubości 15 mm z rdzeniem z drewnianych płytek, gdzie trudno jest utworzyć układ blokujący przez obróbkę materiału drewnianego wzdłuż i poprzecznie do kierunku włókien. Oddzielne listwy blokujące mogą dać znaczne korzyści odnośnie kosztu i lepszej funkcjonalności.

Listwy blokujące nie muszą również być umieszczane wzdłuż całej krawędzi połączenia. Długi bok lub krótki bok mogą mieć, na przykład, rejony łączenia, które nie zawierają oddzielnych części

PL 211 699 B1 łączących. W ten sposób można uzyskać dodatkowe oszczędności, szczególnie w przypadkach, gdy oddzielne listwy blokujące mają wysoką jakość, na przykład są wykonane z zagęszczonego laminatu.

Oddzielna listwa blokująca może stanowić fragment połączenia poziomego i pionowego, ale może też stanowić jedynie fragment połączenia albo poziomego, albo pionowego.

Opisane poniżej różne aspekty wynalazku mogą być stosowane oddzielnie lub w opcjonalnych kombinacjach. Zatem można uzyskać wiele kombinacji różnych układów blokujących, materiałów, sposobów wytwarzania i formatów. Należy szczególnie podkreślić, że mechaniczne połączenie między deską podłogową a oddzielną listwą blokującą może obejmować również połączenie klejowe, które poprawia łączenie. Mechaniczne łączenie może być zatem, na przykład, stosowane do ustawienia części łączącej i/lub utrzymywania jej we właściwej pozycji, aż klej zwiąże.

Zatem, deska podłogowa z powyższym układem łączenia ma * listwę blokującą z HDF, a * zatrzaskiwanie może być wykonywane w odniesieniu do wpustu/wpustu listwy w rejonie krawędzi połączenia deski podłogowej, przy czym wpust/wpust połączenia jest zmieniany wymiarowo podczas zatrzaskiwania i deska podłogowa ma przynajmniej dwa przeciwne boki, które mogą być łączone lub rozłączane przez ruch obrotowy wokół krawędzi połączenia.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1a-c ilustrują w różnych etapach mechaniczne łączenie desek podłogowych według dotychczasowego stanu techniki, fig. 2a-c ilustrują w różnych etapach mechaniczne łączenie desek podłogowych według dotychczasowego stanu techniki, fig. 3a-b pokazują deski podłogowe z mechanicznym układem blokującym według dotychczasowego stanu techniki, fig. 4a-d pokazują produkcję laminowanych materiałów podłogowych według dotychczasowego stanu techniki, fig. 5a-e pokazują produkcję laminowanych materiałów podłogowych według dotychczasowego stanu techniki, fig. 6a-b pokazują mechaniczny układ blokujący według dotychczasowego stanu techniki, fig. 7a-b pokazują inny mechaniczny układ blokujący według dotychczasowego stanu techniki, fig. 8a-b pokazują trzeci przykład wykonania mechanicznego układu blokującego według dotychczasowego stanu techniki, fig. 9a-d ilustrują schematycznie przykład wykonania wynalazku, fig. 10a-c pokazują schematycznie łączenie oddzielnej listwy blokującej z deską podłogową według wynalazku, fig. 11a-c ilustrują obróbkę półwyrobu listew według wynalazku, fig. 12a-c pokazują jak półwyrób listew jest wykonywany w kolejnych etapach produkcyjnych według wynalazku, fig. 13 pokazuje, jak liczne półwyroby listew mogą być przenoszone według wynalazku, fig. 14a-d pokazują, jak oddzielna listwa jest łączona z deską podłogową według wynalazku, fig. 15a-d pokazują dostosowany do produkcji przykład wykonania wynalazku i łączenie desek podłogowych przez zahaczenie i zatrzaśnięcie, fig. 16a-d pokazują łączenie dostosowanego do produkcji oddzielnego półwyrobu listew z deską podłogową przez zatrzaskiwanie według wynalazku, fig. 17 ilustruje korzystną alternatywę wykonywania oddzielnej listwy przez obróbkę według wynalazku, fig 18a-d ilustrują korzystny przykład wykonania według wynalazku z oddzielną listwą i piórem, fig. 19a-d ilustrują korzystny przykład wykonania według wynalazku, fig. 20a-e ilustrują korzystny przykład wykonania według wynalazku z oddzielną listwą, mającą symetryczne części krawędzi, fig. 21-26 pokazują różne przykłady wykonania według wynalazku, fig. 27a-b pokazują przykłady, jak oddzielna listwa według wynalazku może być oddzielana od półwyrobu listew, fig. 28a-b pokazują, jak cięcie elementów podłogowych na panele podłogowe może być wykonywane według wynalazku tak, aby minimalizować ilość wytwarzanego materiału odpadowego, fig. 29a-e pokazuje obróbkę części krawędzi połączenia według wynalazku, fig. 30 pokazuje format normalnej, laminowanej deski podłogowej z oddzielną listwą wzdłuż długiego boku i krótkiego boku według wynalazku, fig. 31 pokazuje długą i wąską deskę podłogową z oddzielną listwą wzdłuż długiego boku i krótkiego boku według wynalazku, fig. 32a-b pokazują formaty klepek parkietowych w dwóch przykładach wykonania, będących lustrzanym odbiciem jeden drugiego, z oddzielną listwą wzdłuż długiego boku i krótkiego boku według wynalazku, fig. 33 pokazuje format, który jest odpowiedni do imitowania kamieni i terakoty z oddzielną listwą wzdłuż długiego boku i krótkiego boku według wynalazku, fig. 33a-c pokazuje przykład wykonania z oddzielną listwą, która jest zablokowana mechanicznie w dolnym brzegu, i która jest łączona przez kombinację zatrzaskiwania i zahaczania względem krawędzi połączenia, fig. 34a-c pokazują warianty umieszczania listwy w dolnym brzegu, fig. 35a-e pokazują przykład wykonania z oddzielnym, elastycznym piórem i podnoszenie deski podłogowej, fig. 36a-c pokazują sposób odłączania desek podłogowych, mających oddzielną listwę, fig. 36d-f pokazują, jak dotychczasowe układy blokujące mogą zostać dostosowane do wykorzystania opisanej tutaj, oddzielnej listwy.

PL 211 699 B1

Pierwszy korzystny przykład wykonania deski podłogowej 1, L, wyposażonej w mechaniczny układ blokujący według wynalazku zostanie opisany w odniesieniu do fig. 9a-d. W celu ułatwienia zrozumienia opisu, układ blokujący jest pokazany schematycznie. Należy podkreślić, że można uzyskać lepszą funkcjonalność, stosując inne korzystne przykłady wykonania, które zostaną opisane poniżej.

Figura 9a pokazuje schematycznie przekrój przez połączenie między fragmentem 4a krawędzi długiego boku deski 1, a przeciwnym fragmentem 4b krawędzi długiego boku drugiej deski Γ.

Górne boki desek 1, 1/ są w zasadzie umieszczone we wspólnej płaszczyźnie poziomej HP, zaś górne fragmenty krawędzi 4a, 4b stykają się jeden z drugim w płaszczyźnie pionowej VP. Mechaniczny układ blokujący zapewnia zblokowanie desek 1, 1 jednej z drugą w kierunku pionowym D1, jak również w kierunku poziomym D2.

W celu zapewnienia połączenia dwóch rejonów krawędzi połączenia w kierunkach D1 i D2, krawędzie deski podłogowej 1, H są wyposażone w znany sposób we wpust 23 w jednym rejonie krawędzi 4a połączenia deski podłogowej 1, zaś pióro 22 jest utworzone w drugim rejonie krawędzi 4b połączenia i wystaje poza pionową płaszczyznę VP.

W tym przykładzie wykonania, deska 1 ma korpus lub rdzeń 30 z materiału opartego na włóknach drewnianych.

Mechaniczny układ blokujący według wynalazku zawiera oddzielną listwę 6, która ma część wystającą P2, wystającą poza pionową płaszczyznę i mającą element blokujący. Oddzielna listwa również część wewnętrzną P1, która jest usytuowana przed pionową płaszczyzną VP i jest mechanicznie połączona z deską podłogową 1. Element blokujący 8 współpracuje w dotychczasowy sposób z wpustem blokującym 14 w drugim rejonie krawędzi 4b połączenia i blokuje deski podłogowe 1, 1' jedną względem drugiej w kierunku poziomym D2.

Deska podłogowa 1 zawiera również wpust 36 listwy w jednym rejonie krawędzi 4a połączenia deski podłogowej i pióro 38 listwy 6 w wewnętrznej części P1 oddzielnej listwy 6.

Wpust 36 listwy 6 jest utworzony przez brzegi górny 20 i dolny 21 i ma postać podciętego wpustu 43 z otworem między dwoma brzegami 20, 21.

Różne części wpustu 36 listwy 6 są najlepiej widoczne fig. 9c. Wpust 36 listwy 6 jest utworzony w korpusie lub rdzeniu 30 i sięga od krawędzi deski podłogowej. Nad wpustem 36 listwy 6 znajduje się rejon górnej krawędzi lub powierzchnia 40 krawędzi połączenia, która rozciąga się aż do poziomej płaszczyzny HP. Wewnątrz otworu wpustu 36 listwy 6 znajduje się górna oporowa lub podtrzymująca powierzchnia 41, która w tym przypadku jest równoległa do poziomej płaszczyzny HP. Oporowa lub podtrzymująca powierzchnia 41 przechodzi w powierzchnię blokującą 42. Wewnątrz powierzchni blokującej 42 znajduje się część blokująca 49, tworząca górne ograniczenie podciętej części 43 wpustu 36 listwy 6 i powierzchnia 44, tworząca dno podciętego wpustu 36. Wpust 36 listwy 6 zawiera również dolny brzeg 21. Na górnej powierzchni tego brzegu 21 znajduje się oporowa lub podtrzymująca powierzchnia 46. Zewnętrzne zakończenie dolnego brzegu ma dolną powierzchnię 47 krawędzi połączenia i powierzchnię pozycjonującą 48. W tym przykładzie wykonania, dolny brzeg 21 nie sięga do płaszczyzny pionowej VP.

Kształt pióra 38 listwy 6 jest najlepiej widoczny na fig. 9d. W tym korzystnym przykładzie wykonania pióro 38 listwy 6 jest wykonane z materiału płytowego opartego na drewnie, na przykład HDF.

Pióro 38 oddzielnej listwy 6 ma element 39 blokujący listwę 6, który współpracuje z podciętym wpustem 43 i blokuje listwę 6 w rejonie 4a krawędzi połączenia deski podłogowej 1 w kierunku pionowym D2. Pióro 38 listwy 6 jest połączone z wpustem 36 listwy 6 przy pomocy mechanicznego połączenia zatrzaskowego. Element 39 blokujący listwę 6 ma powierzchnię 60 blokującą listwę 6, zwróconą w stronę pionowej płaszczyzny VP, górną powierzchnię 61 listwy 6 i wewnętrzną, górną część prowadzącą 62, która w tym przykładzie wykonania jest pochylona. Pióro 38 listwy 6 ma również górną oporową lub podtrzymującą powierzchnię 63, która w tym przypadku rozciąga się aż do pochylonej górnej części 64 pióra 38 listwy 6 na wierzchołku pióra 38. Pióro 38 ma również dolną część prowadzącą 65, która w tym przykładzie wykonania przechodzi w dolną oporową lub podtrzymującą powierzchnię 66. Podtrzymująca powierzchnia 66 przechodzi w dolną powierzchnię pozycjonującą zwróconą w kierunku pionowej płaszczyzny VP. Powierzchnie oporowe górne 45, 63 i dolne 46, 66 blokują listwę 6 w kierunku pionowym D1. Listwa 6 jest w tym przykładzie wykonana z materiału płytowego, zawierającego włókna drewniane, na przykład HDF.

Fig. 10a-c ilustrują schematycznie, jak oddzielna listwa 6 jest integrowana z deską podłogową 1 przez zatrzaśnięcie. Kiedy deska podłogowa 1 i listwa 6 są przesuwane jedna w kierunku drugiej według fig. 10a, dolna część prowadząca 65 pióra 38 listwy 6 współpracuje z powierzchnią 47 krawędzi

PL 211 699 B1 połączenia dolnego brzegu 21. Według fig. 10b, wpust 36 listwy 6 jest otwierany przez wygięcie górnego brzegu 20 do góry, a dolnego brzegu 21 do dołu. Listwa 6 jest przesuwana, aż jej powierzchnia pozycjonująca 67 zostanie oparta o powierzchnię pozycjonującą 48 dolnego brzegu 21. Brzegi górny 20 i dolny 21 odskakują wstecz i powierzchnie blokujące 42, 60 blokują listwę 6 w desce podłogowej 1 i uniemożliwiają oddzielenie w kierunku poziomym. Pióro 38 listwy 6 i wpust 36 listwy 6 uniemożliwiają oddzielenie w kierunku pionowym D1. Element blokujący 8 i jego powierzchnia blokująca 10 są przy takim ruchu zatrzaskiwania ustawione dokładnie względem górnej krawędzi połączenia deski podłogowej i pionowej płaszczyzny VP. Zatem, przez takie zatrzaśnięcie deska podłogowa 1 jest integrowana z uformowaną listwą 6, która w tym przykładzie wykonania jest wykonana z oddzielnego arkuszowego i opartego na drewnianych włóknach materiale.

Fig. 11a-c pokazują, jak półwyrób 15 listew 6, złożony z licznych listew 6 jest wykonywany przez obróbkę. T1-T4 wskazują narzędzia obrabiające, korzystnie typu diamentowego, działające od góry i od dołu. Tylko dwa narzędzia T1 i T2 są potrzebne do wykonania listwy 6. W pierwszym etapie produkcyjnym według fig. 11a, wykonywana jest listwa 6. Jednakże listwa ta nie jest oddzielana od półwyrobu listwy. W następnym etapie obróbki, półwyrób listwy jest przesuwany na bok o odległość odpowiadającą szerokości dwóch listew. W trzecim etapie produkcyjnym, etap ten jest powtarzany i teraz dwie dodatkowe listwy są wykonywane. Półwyrób listew rośnie zatem o dwie listwy w każdym przebiegu urządzenia. Figury 12a-c pokazują, jak półwyrób 15 listwy z licznymi listwami 6 może być wytwarzany w dwustronnej frezarce z czterema narzędziami po każdej stronie. W pierwszym etapie produkcyjnym według fig. 12a, wytwarzane są dwie listwy. W następnym etapie produkcyjnym, fig. 12b, są wytwarzane cztery dodatkowe listwy. Figura 12c pokazuje, że półwyrób listew zawiera 10 listew po trzech etapach. W przypadku dwustronnego urządzenia, które ma, na przykład, 8 głowic frezujących i 8 narzędzi po każdej stronie, można wykonywać 8 listew w każdym, przebiegu przez frezarkę. Ponieważ obróbka może być wykonywana np. w HDF, który nie ma warstwy powierzchniowej, można osiągać szybkość obróbki do 200 m/min przy 8 listwach w każdym przebiegu. Ponieważ normalnie w linii produkcyjnej materiałów podłogowych krawędzie połączeń są obrabiane z prędkością 100 m/min, taka linia może dostarczać półwyroby listew dla 16 linii materiałów podłogowych. Listwy są wykonywane z materiału płytowego, który może być znacznie cieńszy niż deska podłogowa. Koszt oddzielnej listwy o szerokości 15-20 mm, wykonanej z płyty HDF, mającej grubość, na przykład, 5 mm, jest równy mniej niż 30% kosztu odpadów przy obróbce laminowanej deski podłogowej o grubości 8 mm ze zintegrowaną listwą, która wystaje poza krawędź połączenia na około 8-10 mm.

Może być kilka wariantów. Półwyrób listew może być wytwarzany w tradycyjnej strugarce. Specjalne urządzenia mogą zostać użyte, zawierające np. wały górny i dolny z narzędziami operującymi w kierunku pionowym. Deska podłogowa jest przesuwana przy pomocy wałków, które dociskają deskę do pionowych i poprzecznych ograniczników i do narzędzi obrotowych.

Ważną cechą według niniejszego wynalazku jest zatem to, że oddzielna listwa jest wykonana przez mechaniczną obróbkę materiału arkuszowego.

Figura 13 pokazuje liczne półwyroby listew, które mogą być układane w stosy i przenoszone w sposób racjonalny. Możliwe jest wytwarzanie półwyrobów listew, które są tak długie, jak długa i szeroka jest deska podłogowa i które zawierają 10-12 półwyrobów listew lub więcej. Długość listew może być różna, na przykład od 70 do 2400 mm. Szerokość może być, na przykład, równa około 10-30 mm. Półwyroby listew mogą być wykonane z liniami podcięć w celu separacji listew. W HDF takie linie podcięć mogą być wykonywane tak, że grubość materiału jest równa, na przykład, jedynie około 0,5 mm. Półwyroby listew mogą być następnie łączone np. z pasmami kleju topionego na gorąco do długich taśm, które mogą być następnie zwijane.

Figura 14a-d pokazuje sposób wytwarzania, w celu integrowania listwy z deską podłogową. Półwyrób 15 listwy jest wprowadzany między podpory górną 17 i dolną 18 w kierunku ogranicznika 16 tak, że listwa 6 jest właściwie ustawiona. Deska podłogowa 1 jest przesuwna w kierunku listwy według fig. 14b tak, że następuje zatrzaśnięcie. Następnie listwa 6 jest oddzielana od półwyrobu 15 listwy, na przykład przez odłamanie listwy. Następnie ten etap wytwarzania jest powtarzany według fig. 14d. Urządzenie potrzebne do tego zatrzaskiwania jest stosunkowo proste i można osiągać prędkości wytwarzania odpowiadające prędkościom normalnych linii produkcyjnych materiałów podłogowych. Listwa 6 może być w ten sposób zatrzaśnięta zarówno na długim boku jak na krótkim boku. Jest oczywiste, że liczba możliwych wariantów tego sposobu wytwarzana jest duża. Listwa 6 może być przesuwana w kierunku deski podłogowej pod różnymi kątami. Zatrzaskiwanie może być łączone z ruchem obrotowym. Może być również stosowane zahaczanie z minimalnym, lub żadnym, zatrzaskiwaniem. Może

PL 211 699 B1 być stosowane zahaczanie do osiągnięcia odpowiedniego tarcia lub nawet zatarcia między blokującymi powierzchniami listwy i deski podłogowej. Listwa może być mocowana, kiedy deska jest nieruchoma, lub kiedy jest przesuwana. W ostatnim przypadku, część listwy jest dociskana do rejonu krawędzi połączenia deski podłogowej w sąsiedztwie rogu między długim bokiem a krótkim bokiem. Następnie reszta listwy może być zwijana, dociskana lub wkładana pod kątem w krawędź połączenia. Kombinacje jednego lub kilku powyższych sposobów mogą być stosowane w odniesieniu do jednego boku lub między różnymi bokami. Listwa może być oddzielana w różny sposób, na przykład przez odcięcie, odpiłowanie itd. i można to robić również przed przymocowaniem.

Fig. 15a-d pokazują dostosowany do produkcji wariant wynalazku. W tym przykładzie wykonania, brzegi górny 20 i dolny 21 wpustu 36 listwy 6, jak również powierzchni oporowych górnej 63 i dolnej 66 pióra 38 listwy 6 są pochylone względem poziomej płaszczyzny HP i biegną wzdłuż linii L1 i L2. To znacznie ułatwia zatrzaskiwanie listwy 6 w desce podłogowej 1. Dolny brzeg 21 został wykonany dłuższy, zaś element blokujący 14 listwy 6 i powierzchnia blokująca podciętego wpustu 36 są pochylone. Ułatwia to wytwarzanie i zatrzaskiwanie. W tym przykładzie wykonania, pozycjonowanie listwy 6 podczas zatrzaskiwania jest uzyskiwane przez część górnej części prowadzącej 62, współpracującej z dnem 44 podciętego wpustu 36. Element blokujący 8 ma powierzchnię blokującą 10, która ma to samo pochylenie, co styczna TC do kołowego łuku ze środkiem w górnej krawędzi połączenia. Taki przykład wykonania ułatwia wkładanie pod kątem, ale wymaga, aby wystająca część P2 miała zasięg, który korzystnie jest tego samego rozmiaru co grubość T deski podłogowej 1, aby powierzchnia blokująca 10 elementu blokującego 8 miała dostatecznie duży kąt w stosunku do dolnej części deski. Duży kąt blokowania zwiększa skuteczność blokowania układu blokującego. Oddzielna listwa dopuszcza geometrie połączenia z powiększoną wystającą częścią bez zwiększania kosztów produkcji. Powiększona wewnętrzna część P1 ułatwia integrację przez zatrzaśnięcie i zapewnia możliwość szybkiego mocowania. Następujące zależności okazały się szczególnie korzystne: P2 > T i P1 > 0.5 T. Bez ograniczania zakresu wynalazku, można wspomnieć, że satysfakcjonującą funkcjonalność można uzyskać już przy P2 = 0.8 T lub większym. Fig. 15b pokazuje zahaczanie z luzem między elementem blokującym 8 a wpustem blokującym 14 podczas początkowej fazy zahaczania, kiedy górne krawędzie połączenia stykają się jedna z drugą i kiedy części dolnej części wpustu blokującego 14 są niższe niż górnej części elementu blokującego 8. Fig. 15d pokazuje zatrzaskiwanie deski podłogowej 1 w desce podłogowej 1. Oddzielna listwa 6, która jest mechanicznie zintegrowana z deską podłogową 1 ułatwia zatrzaśnięcie dzięki temu, że listwa 6 może obracać się we wpuście 36 listwy. Listwa 6 może zostać następnie obrócona, jak pokazano linią L3. Pozostałe przemieszczenie w dół elementu blokującego 8 do pozycji L4 może zostać uzyskane w dotychczasowy sposób przez wygięcie w dół listwy 6. Umożliwia to uzyskanie układów blokujących, które mogą być zatrzaskiwane i obracane wzdłuż długiego boku, jak również krótkiego boku i które mają stosunkowo wysoki element blokujący 8. W ten sposób duża wytrzymałość i duże możliwości zahaczania mogą zostać połączone z zatrzaskiwaniem i niskim kosztem. Poniższa zależność okazała się korzystne: HL > 0.15 T. Można ją połączyć z powyższymi zależnościami.

Figury 16a-d pokazują zatrzaskiwanie listwy 6 w czterech etapach. Z figur wynika wyraźnie, że pochylone powierzchnie umożliwiają zatrzaskiwanie listwy 6 w desce podłogowej 1 przy stosunkowo małym wygięciu brzegów górnego 20 i dolnego 21.

Figura 17 pokazuje wytwarzanie półwyrobu listew, gdzie wszystkie trzy krytyczne powierzchnie blokujące i pozycjonujące są wykonywane przy użyciu podzielonego narzędzia, które zawiera dwie regulowane części T1A i T1B. Części narzędzia są przymocowane w tym samym uchwycie i są napędzane przez ten sam silnik frezarki. Takie podzielone narzędzie może być szlifowane i ustawiane z dużą dokładnością i umożliwia wytwarzanie powierzchni blokujących 10 i 60, jak również powierzchni pozycjonujących 62 z tolerancją kilku setnych milimetra. Ruch płyty między różnymi głowicami frezującymi i między różnymi etapami produkcyjnymi nie powoduje zatem pogorszenia dokładności.

Figury 18a-d pokazują przykład wykonania wynalazku, gdzie również pióro 22 jest wykonane z oddzielnego materiału. Pokazany przykład wykonania może zredukować jeszcze bardziej ilość wytwarzanych odpadów. Ponieważ pióro blokuje tylko w kierunku pionowym, nie są potrzebne poziome środki blokujące inne niż tarcie, aby przymocować pióro do deski podłogowej Γ.

Figury 19a-d pokazują inny przykład wykonania wynalazku, który charakteryzuje się tym, że wystająca część element blokujący, który blokuje w podciętym wpuście w desce 1. Taki układ blokujący może być blokowany przez zahaczanie i zatrzaskiwanie i może być odblokowywany przez odchylenie

PL 211 699 B1 do góry wokół górnej krawędzi połączenia. Ponieważ deska podłogowa 1 nie ma pióra, ilość materiału odpadowego może być minimalna.

Figury 20a-e pokazują przykład wykonania wynalazku, który charakteryzuje się tym, że oddzielna listwa 6 składa się z dwóch symetrycznych części i że części połączenia desek podłogowych 1, 1 są identyczne. Pokazany przykład wykonania umożliwia proste wytwarzanie, na przykład, desek, które mogą obejmować deski A i B, które mają lustrzane układy blokujące. Układ blokujący o korzystnej geometrii nie może zostać otwarty. Można to osiągnąć, na przykład, przez zaokrąglenie części dolnych i zewnętrznych listwy 6.

Figury 21-26 ilustrują warianty wynalazku. Fig. 21 pokazuje przykład wykonania z dolnymi brzegami 21, które sięgają w zasadzie do płaszczyzny pionowej.

Figura 22 pokazuje przykład wykonania z elementami blokującymi na bokach górnym i dolnym listwy 6.

Figura 23 pokazuje oddzielną listwę, która jest widoczna z powierzchni i która może stanowić dekoracyjną część połączenia. Listwa z HDF może zostać zabarwiona i zaimpregnowana. Listwa z np. zagęszczonego laminatu może stanowić część dekoracyjnej powierzchni, która jest odporna na wilgoć i ma dużą odporność na zużycie. Listwa może być wyposażona w pokrycie gumowe, przeciwdziałające przenikaniu wilgoci. Korzystnie, listwa powinna zostać przymocowana tylko do długiego boku i korzystnie w taki sposób, że część listwy wystaje z powierzchni przy krótkich bokach deski podłogowej. Takie mocowanie powinno zostać wykonane po obróbce długiego boku, ale przed obróbką krótkiego boku. Nadmiarowy materiał może zostać następnie usunięty podczas obróbki krótkich boków i listwa będzie miała długość odpowiadającą długości warstwy powierzchniowej.

Dekoracyjne listwy mogą być wykonywane bez widocznych połączeń. Elementy blokujące listwę są w przykładzie wykonania usytuowane w dolnym brzegu 21.

Figura 24 pokazuje oddzielną listwę ze zwężającą się częścią wystającą, która poprawia elastyczność listwy.

Figura 25 pokazuje przykład wykonania, w którym wewnętrzna część P1 listwy ma wpust 36 listwy. Może to ułatwić zatrzaskiwanie listwy, ponieważ również wpust 36 listwy jest elastyczny dzięki temu, że jego brzeg 21 również jest elastyczny. Wpust 36 listwy może być wykonany przy pomocy pochylonego narzędzia według obecnego stanu techniki. Ten przykład wykonania również charakteryzuje się tym, że wewnętrzna część P1 ma dwa elementy blokujące.

Figura 26 pokazuje przykład wykonania, w którym wewnętrzna część P1 nie ma elementu blokującego. Listwa 6 jest włożona do wpustu 36 listwy 6 aż zostanie oparta o dolną powierzchnię pozycjonującą i jest utrzymywana w tej pozycji przez siły tarcia. Taki przykład wykonania może zostać połączony z klejeniem, które jest uaktywniane w odpowiedni, dotychczasowy sposób przez ogrzanie, ultradźwięki itd. Listwa 6 może zostać pokryta klejem przed włożeniem.

Figury 27a i b pokazują dwa warianty, które ułatwiają oddzielenie dzięki temu, że listwa 6 jest oddzielana od listwy 6' przez odłamanie. Na fig. 27a listwa 6 jest skonstruowana tak, że zewnętrzna część pióra 33 listwy jest usytuowana tym samym poziomie co tylna część elementu blokującego 8. Odłamywanie jest wykonywane wzdłuż linii S. Fig. 27b pokazuje inny wariant, który korzystny szczególnie w odniesieniu do materiału z HDF i innych podobnych materiałów, gdzie włókna są ułożone w zasadzie poziomo i gdzie powierzchnia łamania jest w zasadzie równoległa do płaszczyzny poziomej HP. Odłamywanie jest wykonywane wzdłuż linii S z w zasadzie poziomą powierzchnią przełomu.

Figury 28a i b pokazują, jak można zminimalizować ilość materiału odpadowego w przykładach wykonania wynalazku, w których krawędź połączenia jest utworzona z piórem. Piłowanie może być wykonywane przy pomocy górnej piły SB1 i dolnej piły SB2, które są odsunięte jedna od drugiej w kierunku poprzecznym. Elementy podłogowe 2 i 2' mają taki nadmiar wymiarów, jaki jest racjonalny dla obróbki krawędzi połączenia bez analizowania kształtu pióra. W takim przykładzie wykonania ilość materiału odpadowego może zostać zredukowana do minimum.

Figury 29a-e pokazują obróbkę rejonów krawędzi połączenia przy użyciu diamentowych narzędzi tnących. Narzędzie TP1, dociskane w kierunku WD, obrabia laminowaną powierzchnię w dotychczasowy sposób i wykonuje wstępne frezowanie. Usuwana jest minimalna część laminowanej powierzchni. Według fig. 29b, wpust listwy jest wykonywany i narzędzie TP2 działa jedynie w materiale rdzenia i w tylnej stronie. Fig. 29c pokazuje, jak formowany jest podcięty wpust z powierzchnią blokującą i powierzchniami pozycjonującymi górną i dolną. Wszystkie krytyczne powierzchnie, które są istotne dla pozycjonowania poziomego i blokowania listwy mogą zostać w ten sposób uformowane z dużą dokładnością przy użyciu jednego i tego samego narzędzia. Fig. 29e pokazuje, jak odpowiedPL 211 699 B1 nia obróbka może zostać wykonana przy użyciu pochylonego narzędzia TP5. Na koniec obrabiana jest górna krawędź połączenia przy pomocy narzędzia TP4 w dotychczasowy sposób. Geometria połączenia i sposoby wytwarzania według wynalazku umożliwiają zatem wytwarzanie desek podłogowych ze skomplikowanymi układami blokującymi. Jednocześnie, obróbka krawędzi połączenia może być wykonywana przy użyciu mniejszej ilości narzędzi niż normalnie, z większą dokładnością i przy wytwarzaniu minimalnej ilości materiału odpadowego. Drewniane deski podłogowe nie wymagają wstępnego frezowania narzędziem TP1 i obróbka może zatem być wykonywana przy użyciu tylko trzech narzędzi. Ten sposób umożliwia zatem dostarczenie układu blokującego z listwą opartą na włóknach drewnianych, która sięga poza płaszczyznę pionową, a jednocześnie wytwarzanie wspomnianego układu blokującego od strony wpustu listwy może być wykonywane przed płaszczyzną pionową. Sposób zatem łączy zalety ekonomicznej i wystającej listwy z włókien drewnianych i produkcji, która nie wymaga usuwania dużych fragmentów twardej warstwy powierzchniowej.

Figura 30 ilustruje normalną laminowaną deskę podłogową z listwami 6b i 6a według wynalazku wzdłuż długiego boku 4 i krótkiego boku 3. Listwy mogą być z tego samego materiału i mogą mieć taką samą geometrię, ale również mogą być różne. Wynalazek korzystnie umożliwia optymalizowanie układów blokujących na długim boku 4 i na krótkim boku 3 odnośnie funkcjonalności, kosztu i wytrzymałości. Na krótkim boku 3, gdzie wymagania odnośnie wytrzymałości są duże i gdzie ważne jest zatrzaskiwane, mogą być stosowane nowoczesne, wytrzymałe i sprężyste materiały, takie jak zagęszczony laminat. W długich i wąskich formatach, długi bok 4 zawiera w zasadzie więcej materiału połączenia, a zatem jest konieczne w tradycyjnych układach blokujących zmniejszenie zasięgu listwy poza krawędzią połączenia, na ile jest to możliwe. Utrudnia to lub uniemożliwia zatrzaskiwanie, które jest korzystne w pewnych etapach układania, gdzie zahaczanie nie może być wykonywane. Takie ograniczenia są w dużym stopniu wyeliminowane przez niniejszy wynalazek. Fig. 31 pokazuje długą i wąską deskę podłogową, która wymusza stosowanie silnego układu blokującego w krótkim boku 3. Oszczędność materiału, którą można uzyskać przy zastosowaniu niniejszego wynalazku w takich deskach podłogowych jest znaczna.

Figury 32a-b pokazują formaty przypominające klepki parkietowe. Mechaniczny układ blokowania tradycyjnego typu może w takim formacie, na przykład 70x400 mm spowodować wytwarzanie ponad 15% materiału odpadowego. Takie formaty nie są dostępne na rynku jako laminaty. Według niniejszego wynalazku, formaty takie mogą być wytwarzane racjonalnie z mechanicznym układem blokującym, który jest tańszy niż tradycyjne układy wykorzystujące pióro, wpust i klej. Mogą również, jak pokazano na tych dwóch figurach, być wytwarzane z lustrzanym układem, w którym listwa w krótkich bokach jest naprzemiennie zatrzaskiwana na krótkich bokach górnym i dolnym.

Figura 33 pokazuje format z szerokim bokiem krótkim. Taki format jest trudny do zatrzaskiwania, ponieważ wyginanie długiej listwy w krótkim boku oznacza, że trzeba pokonać duży opór na wyginanie. Według niniejszego wynalazku, ten problem został rozwiązany przez możliwość użycia elastycznych materiałów w oddzielnej listwie, która również według powyższego opisu może być wykonana w sposób umożliwiający częściowe obrócenie w części wewnętrznej.

Figury 33a-c pokazują dostosowany do produkcji przykład wykonania z oddzielną listwą 6, która ma współpracujące powierzchnie blokujące 60, listwy 6 i 42 wpustu 36 w jego dolnym brzegu 21. Fig. 33b i c pokazują, jak listwa 6 jest zatrzaskiwana w nieco pochylonej pozycji, a powierzchnia blokująca 60 listwy 6 zahacza o powierzchnię blokującą 42 wpustu 36. Zatrzaskiwanie może być wykonywane z wygięciem do dołu dolnego brzegu 21, które może być ograniczone, na przykład, do połowy wysokości elementu blokującego 39 listwy. Zatem dolny brzeg 21 może być stosunkowo sztywny, co zapobiegnie wypadaniu, w przypadku obciążenia rozciągającego. Zaletą tego przykładu wykonania jest również to, że kiedy deski podłogowe 1, 1' są łączone i poddawane obciążeniu rozciągającemu, pióro 22 nie pozwala, aby listwa 6 została wysunięta do góry. W tym przykładzie wykonania listwa 6 ma silniejsze mocowanie, kiedy deski podłogowe 1, 1' są łączone niż w przypadku, gdy deski podłogowe są demontowane. Listwa 6 może być również łatwo podnoszona przez obrócenie do góry i jest to zaletą, kiedy deski podłogowe są układane przy ścianie w pierwszym lub ostatnim rzędzie.

Figury 34a-34c pokazują różne przykłady wykonania z dolnym brzegiem za i przed pionową płaszczyzną VP. Przykład wykonania z fig. 34a może być zastosowany w odniesieniu do krótkiego boku, kiedy wystający dolny brzeg zapewnia silne blokowanie między dolnym brzegiem a listwą blokującą 6, a przy tym strata materiału jest ograniczona. Fig. 34c pokazuje silny układ blokujący z podwójnymi poziomymi środkami blokującymi 14, 8 i 14', 8\ Oddzielna listwa 6 umożliwia wykonanie podcię18

PL 211 699 B1 tego wpustu blokującego 14' w prosty sposób, przy użyciu dużych, obrotowych narzędzi, ponieważ podczas wytwarzania nie ma listwy 6 w rejonie krawędzi połączenia.

Figury 35a-e pokazują, jak układ łączenia może zostać wykonany z elastyczną sprężyną 22, która może być przesunięta i/lub ściśnięta poziomo H1, H2 lub alternatywnie, może zostać wygięta pionowo do góry V1 lub do dołu V2. Fig. 35a pokazuje oddzielną sprężynę 22, na przykład z materiału zawierającego włókna drewna, która może być przesunięta poziomo w kierunku H, H2 przy pomocy elastycznego materiału 70, na przykład pasty gumowej. Fig. 35b pokazuje przykład wykonania z piórem 22, które ma wewnętrzną część elastyczną. Fig. 35c-d pokazują, jak elastyczne pióro może zmieniać wymiary tak, aby można było uzyskiwać blokowanie i odblokowanie przy ruchu w kierunku pionowym. Fig. 35e pokazuje, jak pierwsza deska podłogowa 11 może zostać odłączona przez obrócenie w górę, przy użyciu przyssawek lub odpowiednich narzędzi, które są przykładane do krawędzi deski podłogowej, która jest najbliższa ściany. Deska ma w długim boku i krótkim elastyczne pióra 22' i 22. Po obróceniu góry, sąsiednia deska w tym samym rzędzie może zostać wyjęta i opcjonalnie położona ponownie w ten sam sposób. Po wyjęciu całego rzędu, rzędy R1 i R3 mogą zostać podniesione w dotychczasowy sposób. Deski podłogowe 1, 11 z takim korzystnym układem mają dużo zalet, przede wszystkim w dużych podłogach. Deski podłogowe 1, 11 mogą być wymieniane w dowolnym rzędzie. Uszkodzona deska w środku podłogi może zostać wymieniona, w przypadku większości współczesnych układów blokujących, tylko po podniesieniu połowy podłogi. Na przykład, podłoga może zawierać jeden lub więcej rzędów wspomnianych powyżej desek podłogowych w rejonach, gdzie możliwość podnoszenia jest szczególnie ważna. Pióro 22 powinno być wykonane z materiału elastycznego, na przykład tworzywa sztucznego. Mogą być również używane materiały oparte na włóknie drewnianym, na przykład HDF. Pionowe podnoszenie jest ułatwione, jeśli elastyczne pióro jest połączone z silną i elastyczną, luźną listwą 6, która ma korzystnie silny i elastyczny element blokujący 8 mający gładkie powierzchnie blokujące z małym tarciem.

Figury 36a - 36b pokazują, jak można zaprojektować układ połączeń z oddzielną listwą, umożliwiający ruch obrotowy w dotychczasowy sposób z tylnymi bokami desek podłogowych zwróconymi jeden w kierunku drugiego. Takie układy są dostępne tylko z listwą wykonaną jako część rdzenia deski podłogowej i są trudne do stosowania. Fig. 36b pokazuje, jak deski podłogowe 1, Γ, przy względnym wygięciu o około 10 stopni do tyłu, odłączają stronę pióra w desce podłogowej 1, która może zostać odłączona w połowie kąta, w tym przypadku, przy około 5 stopniach. W ten sposób nie można rozdzielać poszczególnych desek. Przynajmniej dwa rzędy muszą zwykle być unoszone obrotowo do góry w tym w samym czasie. Wyjmowanie z obrotem jest znacznie ułatwione, jeśli listwa 6 jest szeroka, ma małe tarcie i jest elastyczna. Korzystny jest również ruch obrotowy we wpuście, gdzie listwa 6 jest przymocowana. Można to wszystko osiągnąć w przypadku oddzielnej listwy, dostosowanej do tej funkcji.

Jest oczywiste, że istnieje duża liczba wariantów korzystnych przykładów wykonania. Po pierwsze, różne przykłady wykonania i opisy mogą być łączone w całości lub częściowo. Wynalazca badał również pewną liczbę alternatyw, w których zastosowano geometrie i powierzchnie o różnych kątach, promieniach, zasięgach pionowym i poziomym itp. Ścinanie pod kątem i zaokrąglanie może dać stosunkowo podobną funkcjonalność. Liczne inne powierzchnie połączenia mogą być stosowane jako powierzchnie pozycjonujące. Grubość listwy może być zmieniana i można obrabiać materiały i wykonywać listwy z materiałów płytowych, które są cieńsze niż 2 mm. Wiele znanych materiałów płytowych, które mogą być obrabiane i są normalnie używane w branżach podłóg, budownictwa i meblowej, zostało przebadanych. Okazało się, że wiele z nich może być stosowanych w różnych zastosowaniach wynalazku. Ponieważ listwa jest integrowana mechanicznie, nie ma ograniczeń odnośnie mocowania do krawędzi połączenia, jak w przypadku, gdy materiały muszą być łączone jeden z drugim przy pomocy klejenia.

Większość dotychczasowych układów blokujących może być, jak pokazano na fig. 36d-36f, dostosowanych do wykorzystywania oddzielnej listwy blokującej, jak opisano powyżej. Należy więc zauważyć, że listwa blokująca, wykonana przez mechaniczną obróbkę materiału w postaci arkusza, na przykład materiału opartego na drewnie, nie musi posiadać wszystkich cech, przedstawionych w dołączonych zastrzeżeniach. Należy również zauważyć, że listwa blokująca może być również wykonana, na przykład, przez wytłaczanie i formowanie wtryskowe materiałów polimerowych lub metalowych i w takim przypadku można wykorzystać, na przykład, pokazane tutaj geometrie zarówno listwy blokującej i krawędzi połączenia deski podłogowej.

Claims (17)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Płyta podłogowa, zawiera środki łączące, które są zintegrowane z deską podłogową i przystosowane do łączenia tej deski podłogowej z w zasadzie identyczną deską podłogową tak, że górne krawędzie połączenia deski podłogowej i w zasadzie identycznej deski podłogowej w stanie połączonym tworzą płaszczyznę pionową, zaś środki łączące są dostosowane do łączenia deski podłogowej z, w zasadzie identyczną deską podłogową w przynajmniej poziomym kierunku, prostopadłym do płaszczyzny pionowej, przy czym środki łączące obejmują listwę blokującą, która wystaje poza tę płaszczyznę pionową i podtrzymuje element blokujący, który jest dostosowany do współpracy, w stanie połączonym, z wpustem blokującym, w zasadzie identycznej deski podłogowej, zaś listwa blokująca stanowi oddzielną część, która jest umieszczana na desce podłogowej i listwa blokująca w kierunku poziomym i w kierunku pionowym jest mechanicznie mocowana do deski podłogowej, przy czym listwa blokująca jest przeznaczona do łączenia deski podłogowej z w zasadzie identyczną deską podłogową co najmniej przez zahaczenie, zaś deska podłogowa zawiera boczny otwarty wpust umieszczony na jednej krawędzi łączącej, a listwa blokująca posiada pióro, znamienna tym, że listwa blokująca (6) jest mechanicznie zamocowana do deski podłogowej (1) za pomocą pióra (38), które jest mechanicznie zamocowane wewnątrz wpustu deski podłogowej (1) tworząc złącze zatrzaskowe i/lub zahaczeniowe.
2. 2. Płyta podłogowa według zastrz. 1, znamienna tym, że deska podłogowa (1) jest również połączona zatrzaskowo w poziomym kierunku (D2) za pomocą środków łączących (6, 8, 14) z w zasadzie identyczną deską podłogową (1).
3. 3. Płyta podłogowa według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że posiada wpust (23), w którym w pionowym kierunku (D1), prostopadłym do głównej płaszczyzny deski podłogowej (1), jest umieszczone pióro (22) usytuowane na w zasadzie identycznej desce podłogowej (1), przy czym przynajmniej jedna powierzchnia blokująca (60) wpustu (23) jest usytuowana w listwie blokującej (6).
4. 4. Płyta podłogowa według zastrz. 3, znamienna tym, że powierzchnia blokująca (60) umieszczona na listwie blokującej (6) jest zahaczana o powierzchnię blokującą (42) umieszczoną we wpuście blokującym (36).
5. 5. Płyta podłogowa według zastrz. 4, znamienna tym, że powierzchnia blokująca (42) umieszczona we wpuście blokującym (36) jest usytuowana na górnym brzegu, który tworzy wpust blokujący (36), zaś powierzchnia blokująca (60) umieszczona na listwie blokującej (6) jest usytuowana na górnej powierzchni listwy blokującej (6).
6. 6. Płyta podłogowa według zastrz. 5, znamienna tym, że listwa blokująca (6) w zasadzie jest wykonana z materiału na bazie drewna.
7. 7. Płyta podłogowa według zastrz. 6, znamienna tym, że materiał na bazie drewna jest wybrany z grupy obejmującej czyste drewno, płytę wiórową, sklejkę, HDF, MDF i laminat zagęszczony.
8. 8. Płyta podłogowa według zastrz. 6 albo 7, znamienna tym, że materiał na bazie drewna jest impregnowany i/lub pokryty środkiem poprawiającym właściwości.
9. 9. Płyta podłogowa według zastrz. 6 albo 7, znamienna tym, że materiał na bazie drewna zawiera utwardzany materiał polimerowy.
10. 10. Płyta podłogowa według zastrz. 3, znamienna tym, że deska podłogowa (1) ma kształt czworoboczny i, wzdłuż przynajmniej dwóch, wzajemnie prostopadłych boków (5a, 4a), ma pierwszy zestaw środków łączących (Θ', 8', 14') i drugi zestaw środków łączących (6, 8, 14).
11. 11. Płyta podłogowa według zastrz. 10, znamienna tym, że pierwszy zestaw środków łączących (Θ', 8', 14') jest umieszczony na krótkim boku (5a) deski podłogowej (1), zaś drugi zestaw środków łączących (6, 8, 14) jest umieszczony na długim boku (4a) deski podłogowej (1), przy czym pierwsze środki łączące (Θ', 8' 14') różnią się od drugich środków łączących (6, 8, 14) pod względem właściwości materiału lub składu materiału.
12. 12. Płyta podłogowa według zastrz. 11, znamienna tym, że w pierwszym zestawie środków łączących (6), 8), 14') jest zawarta listwa blokująca (6), która różni się pod względem właściwości materiału lub składu materiału od listwy blokującej (6) zawartej w drugim zestawie środków łączących (6, 8, 14).
13. 13. Płyta podłogowa według zastrz. 12, znamienna tym, że listwa blokująca (6), zawarta w pierwszym zestawie środków łączących (6), 8', 14), ma większą wytrzymałość niż listwa blokująca (6) zawarta w drugim zestawie środków łączących (6, 8, 14).
14. 14. Sposób wytwarzania płyty podłogowej, zawierającej środki łączące zintegrowane z deską podłogową i przystosowane do łączenia deski podłogowej w zasadzie identyczną deską podłogową

    PL 211 699 B1 tak, że górne krawędzie połączenia wspomnianej deski podłogowej i wspomnianej w zasadzie identycznej deski podłogowej w stanie połączonym tworzą płaszczyznę pionową, zaś wspomniane środki łączące są dostosowane do łączenia wspomnianej deski podłogowej z w zasadzie identyczną deską podłogową w przynajmniej poziomym kierunku, prostopadłym do wspomnianej pionowej płaszczyzny, przy czym wspomniane środki łączące obejmują listwę blokującą, która wystaje poza wspomnianą płaszczyznę pionową i podtrzymuje element blokujący, który jest dostosowany do współpracy, we wspomnianym stanie połączonym, z wpustem blokującym wspomnianej w zasadzie identycznej deski podłogowej, przy czym listwa blokująca jest przeznaczona do łączenia deski podłogowej z w zasadzie identyczną deską podłogową co najmniej przez zahaczenie, zaś deska podłogowa zawiera boczny otwarty wpust umieszczony na jednej krawędzi łączącej, a listwa blokująca posiada pióro, gdzie sposób wytwarzania polega na tym, że formuje się listwę blokującą jako oddzielną część, którą umieszcza się na desce podłogowej i mechanicznie mocuje się listwę blokującą do deski podłogowej w obu kierunkach poziomym i pionowym, znamienny tym, że mechanicznie mocuje się listwę blokującą (6) do deski podłogowej (1) za pomocą pióra (38), które mechanicznie mocuje się wewnątrz wpustu (36) deski podłogowej (1) tworząc złącze, które działa przez zatrzaśnięcie i/lub zahaczenie.
15. 15. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że listwę blokującą (6) mocuje się do deski podłogowej (1) przez zatrzaśnięcie w zasadzie w kierunku poziomym (D2).
16. 16. Sposób według zastrz. 14 albo 15, znamienny tym, że listwę blokującą (6) mocuje się do deski podłogowej (1) przez zahaczanie.
17. 17. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że listwa blokująca (6) jest zawarta w półwyrobie (15) listew, zawierającym przynajmniej dwie w zasadzie identyczne listwy blokujące, przy czym listwę blokującą (6) łączy się z deską podłogową (1), i listwę blokującą oddziela się od półwyrobu (15) listew.