PL198640B1

PL198640B1 - Związki pirolo[2,3-d]pirymidynowe, środek farmaceutyczny i zastosowanie tych związków

Info

Publication number: PL198640B1
Application number: PL345123A
Authority: PL
Inventors: Todd Andrew Blumenkopf; Mark Edward Flanagan; Matthew Frank Brown; Paul Steven Changelian
Original assignee: Pfizer Prod Inc
Priority date: 1998-06-19
Filing date: 1999-06-14
Publication date: 2008-07-31
Also published as: MY125916A; CN1128800C; NO20006453D0; US7687507B2; JP4666762B2; PL345123A1; BR9911365A; MA26654A1; ATE265458T1; HRP20000885A2; GT199900090A; US20030212273A1; PT1087970E; RS50087B; JP2007284455A; YU78500A; BG65119B1; EA005852B1; GEP20074227B; US20050171128A1

Abstract

1. Zwi azki pirolo[2,3-d]pirymidynowe o ogólnym wzorze w którym R 1 oznacza grup e o wzorze........................ w którym y oznacza 0, 1 lub 2; R 4 oznacza atom wodoru, (C 1 -C 6 )alkil ewentualnie podstawiony hydroksylem lub (C 1 -C 4 )alkoksylem, (C 2 -C 6 )alkenyl lub (C 3 -C 10 )cykloalkil; R 5 oznacza (C 3 -C 10 )cykloalkil ewentualnie podstawiony 1-5 podstawnikami wybranymi z grupy obejmuj acej (C 1 -C 6 )alkil i hydroksyl; grup e o wzorze ......................... w którym w oznacza 0 lub 1; a x oznacza 0 lub 3; albo R 5 oznacza grup e ((C 1 -C 6 )alkilo) 2 aminow a, (C 1 -C 6 )alkil, (C 1 -C 6 )acyloamino (C 1 -C 6 )alkil, grup e o wzorze II................ w którym g oznacza 0 lub 1, j oznacza 1 lub 2, h oznacza 0 lub 2, ka zdy z F i P oznacza CR 7 R 8 , gdzie R 7 i R 8 oznaczaj a atomy wodoru; albo R 5 oznacza (C 6 -C 10 )arylo(C 1 -C 6 )alkilo)piperydyl lub O(C 1 -C 6 )alkilo-CO(C 3 -C 10 )cykloalkil, z tym ze w R 5 poziom nie- nasycenia (C 3 -C 10 )cykloalkilu jest zerowy; R 2 oznacza atom wodoru, atom chlorowca lub (C 6 -C 10 )aryl ewentualnie podstawiony atomem chlorowca; a R 3 oznacza atom wodoru, (C 1 -C 6 )alkil lub (C 6 -C 10 )aryl; oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku są związki pirolo[2,3-d]pirymidynowe, środek farmaceutyczny i zastosowanie tych związków do wytwarzania leków.

Związki pirolo[2,3-d]pirymidynowe są inhibitorami tyrozynowych kinaz białkowych, takich jak enzym kinaza Janusa 3 (poniżej określana również jako JAK3).

JAK3 jest członem rodziny Janusa tyrozynowych kinaz białkowych. Choć inne człony tej rodziny są eksprymowane praktycznie we wszystkich tkankach, ekspresja JAK3 ograniczona jest do komórek hematopoetycznych. Jest to zgodne z jej podstawową rolą w sygnalizacji poprzez receptory dla IL-2, IL-4, IL-7, IL-9 i IL-15, poprzez niekowalencyjną asocjację JAK3 z łańcuchami γ wspólnymi dla tych wielołańcuchowych receptorów. Zidentyfikowano populacje pacjentów XSCID o silnie zmniejszonych poziomach białka JAK3 lub z defektami genetycznymi we wspólnym łańcuchu γ, co sugeruje, że wynikiem blokowania sygnalizacji poprzez szlak JAK3 powinna być imminosupresja. Badania na zwierzętach sugerują, że JAK3 nie tylko odgrywa krytyczną rolę w dojrzewaniu limfocytów B i T, ale że JAK3 jest z natury wymagana do utrzymania działania komórek T. Modulowanie aktywności odpornościowej poprzez ten nowy mechanizm może być przydatne w leczeniu zaburzeń proliferacyjnych komórek T, takich jak odrzucanie przeszczepu i choroby autoimmunizacyjne.

Wynalazek dotyczy związków pirolo[2,3-d]pirymidynowych o ogólnym wzorze

w którym y oznacza 0, 1 lub 2;

R⁴ oznacza atom wodoru, (C1-C6)alkil ewentualnie podstawiony hydroksylem lub (C1-C4)alkoksylem, (C2-C6)alkenyl lub (C3-C10)cykloalkil;

R⁵ oznacza (C3-C10)cykloalkil ewentualnie podstawiony 1-5 podstawnikami z grupy obejmującej (C1-C6)alkil i hydroksyl; albo grupę o wzorze

w którym w oznacza 0 lub 1; a x oznacza 0 lub 3;

albo R⁵ oznacza grupę ((C1-C5)alkilo)2aminową, (C1-C6)alkil, (C1-C6)acyloamino(C1-C6)alkil, grupę o wzorze 11

PL 198 640 B1 w którym g oznacza 0 lub 1, j oznacza 1 lub 2, h oznacza 0 lub 2, każ dy z F i P oznacza CR⁷R⁸, gdzie R⁷ i R⁸ oznaczają atomy wodoru;

albo R⁵ oznacza (C6-C10)arylo(C1-C6)alkilo)piperydyl lub O(C1-C6)alkilo-CO(C3-C10)cykloalkil, z tym że w R⁵ poziom nienasycenia (C3-C10)cykloalkilu jest zerowy;

R² oznacza atom wodoru, atom chlorowca lub (C6-C10)aryl ewentualnie podstawiony atomem chlorowca; a

R³ oznacza atom wodoru, (C1-C6)alkil lub (C6-C10)aryl; oraz ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli.

Korzystnie R¹ oznacza NR⁴R⁵.

Korzystnie R⁴ oznacza atom wodoru, (C1-C6)alkil ewentualnie podstawiony hydroksylem, (C2-C6)alkenyl lub (C3-C10)cykloalkil.

Korzystnie R⁵ oznacza (C3-C10)cykloalkil ewentualnie podstawiony 1-5 podstawnikami z grupy obejmującej (C1-C6)alkil i hydroksyl.

Korzystnie R² oznacza atom wodoru, atom chlorowca lub (C6-C10)aryl, a R³ oznacza atom wodoru lub (C6-C10)aryl.

Korzystnie związek jest wybrany z grupy obejmującej:

2-[cykloheptylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol,

2-[cyklooktylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol i bicyklo[2.2.1]hept-2-ylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)aminę.

Wynalazek dotyczy również środka farmaceutycznego zawierającego substancję czynną i farmaceutycznie dopuszczalny nośnik, charakteryzującego się tym, że jako substancję czynną zawiera skuteczną ilość związku zdefiniowanego powyżej lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli.

Wynalazek dotyczy także zastosowania związków zdefiniowanych powyżej oraz ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli do wytwarzania leku do leczenia lub profilaktyki zaburzenia lub stanu, wybranego z grupy obejmującej odrzucanie przeszczepu narządu, rumień, stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycę, cukrzycę typu I i powikłania cukrzycowe, raka, astmę, atopowe zapalenie skóry, autoimmunizacyjne zaburzenia tarczycy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, chorobę Crohna, chorobę Alzheimera, białaczkę i inne choroby autoimmunizacyjne, u ssaka, w tym u człowieka.

Związki według wynalazku mogą stanowić farmaceutycznie dopuszczalne sole addycyjne związków o wzorze I z kwasami. Do kwasów stosowanych do wytwarzania farmaceutycznie dopuszczalnych soli addycyjnych z kwasami zasadowych związków według wynalazku należą te kwasy, które tworzą nietoksyczne sole addycyjne z kwasami, czyli sole zawierające farmakologicznie dopuszczalne aniony, takie jak chlorowodorek, bromowodorek, jodowodorek, azotan, siarczan, wodorosiarczan, fosforan, kwaśny fosforan, octan, mleczan, cytrynian, kwaśny cytrynian, winian, wodorowinian, bursztynian, maleinian, fumaran, glukonian, sacharynian, benzoesan, metanosulfonian, etanosulfonian, benzenosulfonian, p-toluenosulfonian i embonian [czyli 1,1'-metylenobis-(2-hydroksy-3-naftoesan)].

Związki według wynalazku mogą stanowić także sole addycyjne związków o wzorze I z zasadami. Do zasad chemicznych, które można stosować jako reagenty do wytwarzania farmaceutycznie dopuszczalnych soli z zasadami tych związków o wzorze I, które mają charakter kwasowy, należą te, które tworzą nietoksyczne sole zasad z takimi związkami. Do takich nietoksycznych soli z zasadami należą, lecz nie wyłącznie, sole pochodzące od takich farmakologicznie dopuszczalnych kationów jak kationy metali alkalicznych (np. potasu i sodu) i kationy metali ziem alkalicznych (np. wapnia i magnezu), sole amonowe lub rozpuszczalne w wodzie sole addycyjne z aminami, takimi jak N-metyloglukamina (meglumina), oraz sole niższo-alkanoloamoniowe i inne sole farmaceutycznie dopuszczalnych amin organicznych.

Określenie „alkil, o ile nie zaznaczono inaczej, oznacza nasycone jednowartościowe grupy węglowodorowe, stanowiące ugrupowania proste, rozgałęzione lub cykliczne, albo ich połączenia.

Określenie „alkoksyl oznacza grupy O-alkilowe, w których „alkil ma wyżej podane znaczenie.

Określenie „atom chlorowca, o ile nie zaznaczono inaczej, oznacza atom fluoru, chloru, bromu lub jodu.

Związki według wynalazku mogą zawierać wiązania podwójne. Gdy takie wiązania są obecne, związki według wynalazku występują w konfiguracjach cis i trans, oraz jako ich mieszaniny.

O ile nie zaznaczono inaczej, wymienione grupy alkilowe i alkenylowe, a także ugrupowania alkilowe innych wymienionych grup (takich jak alkoksyl), mogą być liniowe lub rozgałęzione, oraz mogą

PL 198 640 B1 być również cykliczne (takie jak cyklopropyl, cyklobutyl, cyklopentyl, cykloheksyl lub cykloheptyl), albo mogą być liniowe lub rozgałęzione i zawierać ugrupowania cykliczne.

Określenie (C3-C10)cykloalkil dotyczy grup cykloalkilowych zawierających 0-2 wiązania nienasycone, takich jak cyklopropyl, cyklobutyl, cyklopentyl, cyklopentenyl, cykloheksyl, cykloheksenyl, 1,3-cykloheksadien, cykloheptyl, cykloheptenyl, bicyklo[3.2.1]oktan, norbornanyl itp.

Określenie (C6-C10)aryl oznacza fenyl lub naftyl.

Związki o wzorze (I) można podawać w farmaceutycznie dopuszczalnej postaci, same lub w połączeniu z jednym lub większą liczbą dodatkowych środków, które modulują układ odpornościowy ssaka, lub ze środkami przeciwzapalnymi. Do środków takich może należeć, ale nie wyłącznie, cyklosporyna A (np. Sandimmune® lub Neoral®, rapamycyna, FK-506 (takrolimus), leflunomid, deoksyspergualina, mikofenolat (np. Cellcept®), azatiopryna (np. Imuran®), daklizumab (np. Zenapax®), OKT3 (np. Orthoclone®), AtGam, aspiryna, acetaminofen, ibuprofen, naproksen, piroksykam oraz steroidy przeciwzapalne (np. prednisolon lub deksametazon). Środki te można podawać jako część tych samych lub odrębnych postaci dawkowanych, takimi samymi lub różnymi drogami podawania, według takich samych lub różnych trybów podawania, zgodnie ze zwykłą praktyką farmaceutyczną.

Związki według wynalazku mogą istnieć jako izomery konfiguracyjne (czyli izomery cis i trans) oraz wszelkie izomery optyczne związków o wzorze I (czyli enancjomery i diastereoizomery), a także racemiczne, diastereoizomeryczne i inne mieszaniny takich izomerów.

Poniższe schematy reakcji ilustrują wytwarzanie związków według wynalazku. O ile nie zaznaczono inaczej, R¹, R² i R³ na schematach reakcji i w poniższym opisie mają znaczenie podane wyżej.

PL 198 640 B1

W reakcji 1 na schemacie 1 związek 4-chloropirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XVII przeprowadza się w odpowiedni związek o wzorze XVI, w którym R oznacza benzenosulfonyl lub benzyl, przez podziałanie na związek o wzorze XVII chlorkiem benzenosulfonylu, chlorkiem benzylu lub bromkiem benzylu w obecności zasady, takiej jak wodorek sodu lub węglan potasu, i polarnego nieprotonowego rozpuszczalnika, takiego jak dimetyloformamid lub tetrahydrofuran. Mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze około 0 - 70°C, korzystnie około 30°C, przez około 1-3 godziny, korzystnie przez około 2 godziny.

W reakcji 2 na schemacie 1 związek 4-chloropirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XVI przeprowadza się w odpowiedni związek 4-aminopirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XV przez sprzęganie związku o wzorze XVI z aminą o wzorze HNR⁴R⁵. Reakcję prowadzi się w rozpuszczalniku alkoholowym, takim jak t-butanol, metanol lub etanol, albo w innych wysokowrzących rozpuszczalnikach organicznych, takich jak dimetyloformamid, 1,4-dioksan lub 1,2-dichloroetan, w temperaturze około 60 - 120°C, korzystnie około 80°C. Typowy czas reakcji wynosi około 2-48 godzin, korzystnie około 16 godzin.

W reakcji 3 na schemacie 1, usuwanie grupy zabezpieczają cej ze zwią zku o wzorze XV, w którym R oznacza benzenosulfonyl, z wytworzeniem odpowiedniego związku o wzorze I, prowadzi się przez podziałanie na związek o wzorze XV zasadą alkaliczną, taką jak wodorotlenek sodu lub wodorotlenek potasu, w rozpuszczalniku alkoholowym, takim jak metanol lub etanol, albo w mieszaninie rozpuszczalników, takiej jak alkohol/tetrahydrofuran lub alkohol/woda. Reakcję prowadzi się w temperaturze pokojowej przez od około 15 minut do około 1 godziny, korzystnie przez 30 minut. Usuwanie grupy

PL 198 640 B1 zabezpieczającej ze związku o wzorze XV, w którym R oznacza benzyl, prowadzi się przez podziałanie na związek o wzorze XV sodem w amoniaku w temperaturze około -78°C przez od około 15 minut do około 1 godziny.

W reakcji 1 na schemacie 2, zwią zek 4-chloropirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XXI, w którym R oznacza atom wodoru lub grupę benzenosulfonianową , przeprowadza się w zwią zek 4-chloro-5-chlorowcopirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XX, w którym Y oznacza atom chloru, bromu lub jodu, drogą reakcji związku o wzorze XXI z N-chlorosukcynimidem, N-bromosukcynimidem lub N-jodosukcynimidem. Mieszaninę reakcyjną ogrzewa się w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin, w chloroformie, przez około 1-3 godziny, korzystnie przez około 1 godzinę. Alternatywnie, w reakcji 1 na schemacie 2, 4-chloropirolo[2,3-d]pirymidynę o wzorze XXI, w którym R oznacza atom wodoru, przeprowadza się w odpowiednią 4-chloro-5-nitropirolo[2,3-d]pirymidynę o wzorze XX, w którym Y oznacza grupę nitrową, w reakcji związku o wzorze XXI z kwasem azotowym w kwasie siarkowym, w temperaturze od około -10°C do około 10°C, korzystnie około 0°C, przez około 5 - 15 minut, korzystnie przez około 10 minut. Związek o wzorze XXI, w którym Y oznacza grupę nitrową, przeprowadza się w odpowiednią 4-chloro-5-aminopirolo[2,3-d]pirymidynę o wzorze XX, w którym Y oznacza grupę aminową, poddając związek o wzorze XXI reakcji w różnych warunkach znanych fachowcom, takich jak hydrogenoliza wobec palladu lub z użyciem chlorku cyny(IV) i kwasu chlorowodorowego.

W reakcji 2 na schemacie 2, zwią zek 4-chloro-5-chlorowcopirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XX, w którym R oznacza atom wodoru, przeprowadza się w odpowiedni związek o wzorze XIX, w którym R² oznacza (C1-C6)alkil lub benzyl, przez podziałanie na związek o wzorze XX N-butylolitem, w temperaturze okoł o -78°C, a nastę pnie reakcję tak otrzymanego poś redniego dianionu z halogenkiem alkilu lub halogenkiem benzylu w temperaturze od około -78°C do temperatury pokojowej, korzystnie w temperaturze pokojowej. Alternatywnie, otrzymany dianion poddaje się reakcji z cząsteczkowym tlenem, z wytworzeniem odpowiedniego związku 4-chloro-5-hydroksypirolo-[2,3-d]pirymidynowego o wzorze XIX, w którym R² oznacza hydroksyl. Związek o wzorze XX, w którym Y oznacza atom bromu lub jodu, a R oznacza grupę benzenosulfonianową, przeprowadza się w związek o wzorze XIX, w którym R² oznacza (C6-C12)aryl lub winyl, przez podziałanie na związek o wzorze XX N-butylolitem, w temperaturze około -78°C, a następnie dodanie chlorku cynku, w temperaturze około -78°C. Tak otrzymany pośredni związek cynkoorganiczny następnie poddaje się reakcji z jodkiem arylu lub jodkiem winylu, w obecności katalitycznej ilości palladu. Mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze około 50 - 80°C, korzystnie około 70°C, przez około 1-3 godziny, korzystnie przez około 1 godzinę.

W reakcji 3 na schemacie 2 zwią zek o wzorze XIX przeprowadza się w odpowiedni zwią zek o wzorze XVI przez podział anie na zwią zek o wzorze XIX N-butylolitem, diizopropyloamidkiem litu lub wodorkiem sodu, w temperaturze około -78°C, w obecności polarnego nieprotonowego rozpuszczalnika, takiego jak tetrahydrofuran. Tak otrzymany anionowy związek pośredni następnie poddaje się reakcji (a) z halogenkiem alkilu lub halogenkiem benzylu, w temperaturze od około -78°C do temperatury pokojowej, korzystnie w -78°C, gdy R³ oznacza alkil lub benzyl; (b) z aldehydem lub ketonem, w temperaturze od około -78°C do temperatury pokojowej, korzystnie w -78°C, gdy R³ oznacza alkoksyl; albo (c) z chlorkiem cynku, w temperaturze od około -78°C do temperatury pokojowej, korzystnie w -78°C, po czym tak otrzymany poś redni związek cynkoorganiczny następnie poddaje się reakcji z jodkiem arylu lub jodkiem winylu, w obecnoś ci katalitycznej iloś ci palladu. Otrzymaną mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze około 50 - 80°C, korzystnie około 70°C, przez około 1 - 3 godziny, korzystnie przez około 1 godzinę. Alternatywnie, otrzymany anion poddaje się reakcji z cząsteczkowym tlenem, z wytworzeniem związku 4-chloro-6-hydroksypirolo[2,3-d]pirymidynowego o wzorze XVI, w którym R³ oznacza hydroksyl.

W reakcji 1 na schemacie 3 zwią zek 4-chloropirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XXI przeprowadza się w odpowiedni związek o wzorze XXII, w sposób opisany powyżej w przypadku reakcji 3 na schemacie 2.

W reakcji 2 na schemacie 3 związek o wzorze XXII przeprowadza się w odpowiedni związek o wzorze XVI, w sposób opisany powyż ej w przypadku reakcji 1 i 2 na schemacie 3.

W reakcji 1 na schemacie 4, zwią zek 4-chloropirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XX przeprowadza się w odpowiedni związek 4-aminopirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XXIV, w sposób opisany powyżej w przypadku reakcji 2 na schemacie 1.

W reakcji 2 na schemacie 4 związek 4-amino-5-chlorowcopirolo[2,3-d]pirymidynowy o wzorze XXIV, w którym R oznacza grupę benzenosulfonianową, a Z oznacza atom bromu lub jodu, przepro8

PL 198 640 B1 wadza się w odpowiedni związek o wzorze XXIII drogą reakcji związku o wzorze XXIV (a) z kwasem aryloboronowym, gdy R² oznacza aryl, w nieprotonowym rozpuszczalniku, takim jak tetrahydrofuran lub dioksan, w obecności katalitycznej ilości palladu(0) w temperaturze około 50 - 100°C, korzystnie około 70°C, przez około 2-48 godzin, korzystnie przez około 12 godzin; (b) z alkinami, gdy R² oznacza alkinyl, w obecności katalitycznej ilości jodku miedzi(I) i palladu(0), w polarnym rozpuszczalniku, takim jak dimetyloformamid, w temperaturze pokojowej, przez około 1-5 godzin, korzystnie przez około 3 godziny; albo (c) z alkenami lub styrenami, gdy R² oznacza winyl lub styrenyl, w obecnoś ci katalitycznej ilości palladu w dimetyloformamidzie, dioksanie lub tetrahydrofuranie, w temperaturze około 80 - 100°C, korzystnie około 100°C, przez około 2-48 godzin, korzystnie przez około 48 godzin.

W reakcji 3 na schemacie 4 związek o wzorze XXIII przeprowadza się w odpowiedni związek o wzorze XV, w sposób opisany powyżej w przypadku reakcji 3 na schemacie 2.

Te związki według wynalazku, które mają charakter zasadowy, mogą tworzyć wiele różnych soli z kwasami nieorganicznymi i organicznymi. Jakkolwiek takie sole muszą być farmaceutycznie dopuszczalne przy podawaniu zwierzętom, często w praktyce pożądane jest wstępne wyodrębnienie związku według wynalazku z mieszaniny reakcyjnej w postaci soli, która nie jest farmaceutycznie dopuszczalna, którą następnie w prosty sposób przeprowadza się ponownie w związek w postaci wolnej zasady przez podziałanie alkalicznym reagentem, po czym przeprowadza się tę wolną zasadę w farmaceutycznie dopuszczalną sól addycyjną z kwasem. Sole addycyjne z kwasami zasadowych związków według wynalazku łatwo wytwarza się przez podziałanie na związek zasadowy zasadniczo równoważnikową ilością wybranego kwasu mineralnego lub organicznego w środowisku rozpuszczalnika zawierającego wodę lub w odpowiednim rozpuszczalniku organicznym, takim jak metanol lub etanol. W wyniku ostrożnego odparowania rozpuszczalnika łatwo otrzymuje się żądaną stałą sól. Żądaną sól można także wytrącić z roztworu wolnej zasady w rozpuszczalniku organicznym przez dodanie roztworu odpowiedniego kwasu mineralnego lub organicznego.

Te związki według wynalazku, które mają charakter kwasowy, mogą tworzyć sole z farmaceutycznie dopuszczalnymi kationami różnych zasad. Do takich soli przykładowo należą sole metali alkalicznych lub metali ziem alkalicznych, a zwłaszcza sole sodowe i potasowe. Takie sole wytwarza się w zwykły sposób. Do zasad, które można stosować jako reagenty do wytwarzania farmaceutycznie dopuszczalnych soli z zasadami według wynalazku należą te, które tworzą nietoksyczne sole z zasadami, z kwasowymi związkami według wynalazku. Do takich nietoksycznych soli z zasadami należą sole pochodzące od takich farmakologicznie dopuszczalnych kationów, jak kation sodowy, potasowy, wapniowy i magnezowy itd. Takie sole można łatwo wytworzyć przez podziałanie na odpowiednie związki kwasowe wodnym roztworem zawierającym żądany farmakologicznie dopuszczalny kation, a nastę pnie odparowanie otrzymanego roztworu do sucha, korzystnie pod zmniejszonym ciś nieniem. Alternatywnie można je także wytworzyć przez zmieszanie roztworów w niższych alkanolach związków kwasowych i żądanego alkoholanu metalu alkalicznego, a następnie odparowanie otrzymanego roztworu do sucha w taki sam sposób jak powyżej. W każdym przypadku korzystnie stosuje się stechiometryczne ilości reagentów, aby zapewnić zajście reakcji do końca i maksymalne wydajności żądanego produktu końcowego.

Środki farmaceutyczne według wynalazku można formułować zwykłym sposobem z użyciem jednego lub większej liczby farmaceutycznie dopuszczalnych nośników. Tak więc substancje czynne można formułować do podawania doustnego, podpoliczkowego, donosowego, pozajelitowego (np. dożylnego, domięśniowego lub podskórnego) lub doodbytniczego, albo w formie odpowiedniej do podawania przez inhalacje lub wdmuchiwanie.

Substancje czynne można również formułować jako preparaty o przedłużonym uwalnianiu.

Środki farmaceutyczne do podawania doustnego mogą mieć np. postać tabletek lub kapsułek wytworzonych w powszechnie stosowany sposób, z użyciem farmaceutycznie dopuszczalnych zaróbek, takich jak środki wiążące (np. wstępnie żelatynizowana skrobia kukurydziana, poliwinylopirolidon lub hydroksypropylometyloceluloza), wypełniacze (np. laktoza, celuloza mikrokrystaliczna lub fosforan wapnia), środki poślizgowe (np. stearynian magnezu, talk lub krzemionka), środki rozsadzające (np. skrobia ziemniaczana lub sól sodowa glikolanu skrobi), albo środki zwilżające (np. laurylosiarczan sodu). Tabletki można powlekać dobrze znanymi sposobami. Płynne preparaty do podawania doustnego mogą mieć np. postać roztworów, syropów, zawiesin lub suchego produktu do roztwarzania przed użyciem w wodzie lub w innym odpowiednim nośniku. Takie płynne preparaty można wytworzyć powszechni e stosowanymi sposobami z użyciem farmaceutycznie dopuszczalnych substancji pomocniczych, takich jak środki suspendujące (np. syrop sorbitolowy, metyloceluloza lub uwodornione

PL 198 640 B1 tłuszcze jadalne), środki emulgujące (np. lecytyna lub guma arabska), nośniki niewodne (np. olej migdałowy, estry oleiste lub alkohol etylowy) oraz konserwanty (p-hydroksybenzoesan metylu lub propylu albo kwas sorbinowy).

Środki do podawania podpoliczkowego mogą mieć postać tabletek lub pastylek do ssania wytwarzanych znanymi sposobami.

Substancje czynne można formułować do podawania pozajelitowego przez iniekcję, w tym podawania znanymi technikami cewnikowania lub infuzji. Preparaty do iniekcji mogą być w formie jednostkowej postaci dawkowanej, np. w ampułkach, lub wielodawkowych pojemnikach z dodanym konserwantem. Środki te mogą mieć np. postać zawiesin, roztworów lub emulsji w nośnikach olejowych lub wodnych i mogą zawierać środki pomocnicze, takie jak środki suspendujące, stabilizujące i/lub dyspergujące. Ponadto substancja czynna może mieć postać proszku do roztworzenia przed użyciem w odpowiednim noś niku, np. w sterylnej wodzie wolnej od pirogenów.

Substancje czynne można również formułować w postać środków do podawania doodbytniczego, takich jak czopki lub wlewy retencyjne, np. zawierające zwykłe podłoża czopków, takie jak masło kakaowe lub inne glicerydy.

W przypadku podawania donosowego lub do podawania przez inhalację substancje czynne dogodnie podaje się w postaci roztworów lub zawiesin z pojemnika z pompką rozpylającą, wyciskanego lub pompowanego przez pacjenta, albo w postaci aerozolu z pojemnika ciśnieniowego lub rozpylacza, z użyciem odpowiedniego propelentu, np. dichlorodifluorometanu, trichlorofluorometanu, dichlorotetrafluoroetanu, ditlenku węgla lub innego odpowiedniego gazu. W przypadku aerozolu pod ciśnieniem dawka może być odmierzana przez zawór dozujący odmierzoną ilość. Pojemnik ciśnieniowy lub rozpylacz może zawierać roztwór lub zawiesinę substancji czynnej. Kapsułki lub pojemniki (np. z żelatyny) stosowane w inhalatorze lub insuflatorze można wytworzyć z użyciem sproszkowanej mieszaniny związku według wynalazku i odpowiedniego sproszkowanego nośnika, takiego jak laktoza lub skrobia.

Proponowana dawka substancji czynnych do podawania doustnego, pozajelitowego lub podpoliczkowego, dla przeciętnego dorosłego człowieka, do leczenia stanów wymienionych powyżej (np. reumatoidalnego zapalenia stawów) wynosi od 0,1 do 1000 mg substancji czynnej w pojedynczej dawce, którą można podawać np. 1 do 4 razy na dzień.

Preparaty aerozolowe do leczenia stanów wymienionych powyżej (np. astmy), dla przeciętnego dorosłego człowieka, korzystnie wytwarza się w taki sposób, aby każda mierzona dawka lub „dmuch aerozolu zawierały 20 - 1000 μg związku według wynalazku. Całkowita dawka dzienna przy stosowaniu aerozolu będzie wynosiła 0,1 - 1000 mg. Preparat można podawać kilka razy dziennie, np. 2,3, 4 lub 8 razy dziennie, stosując każdorazowo 1, 2, lub 3 dawki.

Związek o wzorze (I) podaje się w farmaceutycznie dopuszczalnej postaci sam lub w połączeniu z jednym albo większą liczbą dodatkowych środków, które modulują układ odpornościowy ssaka, lub ze środkami przeciwzapalnymi, do których mogą należeć, ale nie wyłącznie, cyklosporyna A (np. Sandimmune® lub Neoral®), rapamycyna, FK-506 (takrolimus), leflunomid, deoksyspergualina, mikofenolan (np. Cellcept®, azatiopryna (np. Imuran®), daklizumab (np. Zenapax®), OKT3 (np. Orthocolone®), AtGam, aspiryna, acetaminofen, ibuprofen, naproksen, piroksykam i steroidy przeciwzapalne (np. prednisolon lub deksametazon); przy czym środki te można podawać jako część tej samej postaci dawkowanej lub jako odrębne postacie dawkowane, takimi samymi lub różnymi drogami, oraz według takich samych lub różnych trybów podawania, zgodnie ze zwykłą praktyką farmaceutyczną.

FK506 (takrolimus) podaje się doustnie w dawce 0,10-0,15 mg/kg masy ciała, co 12 godzin, pierwszy raz w 48 godzin po operacji. Dawkę monitoruje się mierząc poziomy takrolimusu w surowicy.

Cyklosporynę A (doustny lub dożylny preparat Sandimmune, albo doustny roztwór lub kapsułki Neoral®) podaje się doustnie w dawce 5 mg/kg masy ciała, co 12 godzin, pierwszy raz w 48 godzin po operacji. Dawkę monitoruje się mierząc poziomy cyklosporyny A we krwi.

Substancje czynne można formułować jako środki do przedłużonego uwalniania, sposobami dobrze znanymi fachowcom. Przykłady takich preparatów można znaleźć w opisach patentowych Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 3538214, 4060598, 4173626, 3119742 i 3492397.

Zdolność związków o wzorze I lub ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli do hamowania kinazy Janusa 3 oraz, w konsekwencji, ich skuteczność w leczeniu zaburzeń lub stanów, w których kinaza Janusa 3 odgrywa rolę, wykazano w następujących testach in vitro.

PL 198 640 B1

Testy biologiczne

Test enzymatyczny JAK3 (JH1:GST)

W teście z kinazą JAK3 stosuje się białko eksprymowane w komórkach SF9 zakażonych bakulowirusem (białko fuzyjne GST i katalitycznej domeny ludzkiej JAK3) oczyszczone metodą chromatografii powinowactwa na glutationo-Sepaharose. Substrat w reakcji stanowił polikwas glutaminowytyrozyna (PGT (4:1), nr katalogowy Sigma P0275), którym w stężeniu 100 μg/ml powleczono płytki Nunc Maxi Sorp przez noc w 37°C. Następnego ranka płytki przemyto 3 razy i JAK3 dodano do studzienek zawierających 100 μl bufora kinazy (50 mM HEPES, pH 7,3, 125 mM NaCl, 24 mM MgCl₂) + + 0,2 μM ATP + 1 mM ortowanadan sodu.) Reakcję prowadzono przez 30 minut w temperaturze pokojowej, po czym płytki przemyto 3 razy. Poziom fosforylowanej tyrozyny w danej studzience oznaczono ilościowo w standardowym teście ELISA z użyciem przeciwciał przeciw antyfosfotyrozynie (ICN PY20, nr katalogowy 69-151-1).

Test komórkowy DND 39/IL-4 dla inhibitorów kinazy JAK3

Test DND 39/IL-4 opracowano w celu ustalenia inhibitorów aktywności kinazy JAK3, będących głównymi kandydatami do stosowania do immunosupresji i/lub w przypadku alergii. W teście stosuje się linię komórek B o nazwie DND39, zawierającą gen lucyferazy pod kontrolą promotora IgE linii zarodkowej, trwale wintegrowanego w jeden z chromosomów. Gdy takie komórki stymuluje się za pomocą IL-4, kinaza JAK3, zasocjowana z receptorem IL-4, fosforyluje przekaźnik sygnału STAT6. Następnie STAT6 wiąże się z promotorem IgE linii zarodkowej i uruchamia transkrypcję genu lucyferazy. Lucyferazę oznacza się w lizacie komórek z użyciem zestawu odczynników Promega do testu lucyferazowego.

Uwaga: komórki DND39 hoduje się w pożywce RPMI 1640 uzupełnionej 10% cieplnie zdezaktywowanej FCS, 2 mM L-glutaminą i 100 jednostkami/ml penicyliny/streptomycyny. Utrzymuje się stężenie komórek od 1 x 10⁵ do 1 x 10⁶ komórek/ml. Po rozcieńczeniu do stężenia 1 x 10⁵ w piątek, osiągnięto w poniedziałek stężenie około 1 x 10⁶. W ciągu tygodnia hodowlę rozcieńczono w stosunku 1:2 i trzymano ją w 200 ml kolbie, aż do wykorzystania.

Komórki DND39 w ilości 3 x 10⁵ wysiano w 100 μl pożywki RPMI 1640 uzupełnionej 1% cieplnie zdezaktywowanej FCS, 2 mM L-glutaminą i 100 jednostkami/ml penicyliny/streptomycyny w 96 studzienkowej płytce z dnem w kształcie litery V (Nunc). Związki rozcieńczono kolejno DMSO w stosunku 1:2, od stężenia 4 mM do 1,9 μM, na 96 studzienkowej płytce z polipropylenu, zmieniając końcówki po każdym rozcieńczeniu. Następnie po 5 μl związku w każdym rozcieńczeniu dodano do 500 μl RPMI/1% surowicy, w 96 probówkowym stojaku. 125 μl rozcieńczonego związku dodano do komórek i prowadzono inkubację w 37°C, 5% CO2, przez 1 godzinę. Po upływie godziny do komórek dodano 25 μl IL-4 o stężeniu 25 ng/ml i całość wymieszano. Końcowe stężenie IL-4 wynosiło 2,5 ng/ml, a końcowe stężenie związku od 20 μM do 156 nM. Komórki następnie inkubowano przez noc (16-18 godzin). Płytkę odwirowano potem z szybkością 2500-3000 obrotów/minutę w wirówce laboratoryjnej przez 5 minut. Supernatant hodowli ostrożnie usunięto przez odessanie za pomocą 8 studzienkowej rurki rozgałęźnej. Do osadu komórkowego dodano 100 μl PBS z wapniem i magnezem. Komórki przeprowadzono w stan zawiesiny w PBS i przeniesiono na białą płytkę Packard OptiPlate. Do studzienek OptiPlate dodano po 100 μl odczynnika Packard's LucLite.

Poniższe przykłady ilustrują wytwarzanie związków według wynalazku. Temperatury topnienia nie korygowano. Dane NMR przedstawiono w częściach na milion (δ) względem położenia sygnału deuteru rozpuszczalnika próbki (deuterochloroformu, o ile nie zaznaczono inaczej). Stosowano techniczne reagenty bez dodatkowego oczyszczania. THF oznacza tetrahydrofuran, DMF oznacza N,N-dimetyloformamid, a t.t. oznacza temperaturę topnienia. Dane odnośnie spektroskopii masowej o niskiej rozdzielczości (LRMS) rejestrowano za pomocą aparatu Hewlett Packard 5989® z jonizacją chemiczną (amonową) lub spektrometru Fisons (albo Micro Mass) z jonizacją chemiczną pod ciśnieniem atmosferycznym (APCI) z użyciem mieszaniny 50/50 acetonitryl/woda, z 0,1% kwasem mrówkowym jako środkiem jonizującym. Temperatura pokojowa lub otoczenia oznacza temperaturę 20 - 25°C.

P r z y k ł a d 1

Cykloheksylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Przepis A

Cykloheksylometyloamina

Do roztworu cykloheksanonu (98 mg/l mmol) i kwasu octowego (120 mg/2 mmole) rozpuszczonego w 2,0 ml 1,2-dichloroetanu dodano 2,0 ml 2M roztworu metyloaminy w metanolu i otrzymaną

PL 198 640 B1 mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 4 godziny. Dodano osadzonego na polimerze borowodorku (1 g/2,5 mmola) i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę, po czym przesączono ją i zatężono do sucha pod próżnią, w wyniku czego otrzymano 66 mg (40%) związku tytułowego w postaci octanu. ¹H NMR (400 MHz, CD3OD) δ: 1,17 - 1,37 (m, 5H), 1,67 (br d, 1H, J = 12,5 Hz), 1,83 (br d, 2H, J = 18,7 Hz), 1,86 (s, 3H), 2,04 (br d, 2H, J = 10,2 Hz), 2,60 (s, 3H), 2,86 - 2,92 (m, 1H).

Przepis B

Cykloheksylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Mieszaninę 200 mg (1,30 mmola) 4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyny (otrzymanej sposobem

Davolla, J. Am. Chem. Soc., (1960), 82, 131), produktu z przepisu A (589 mg/5,21 mmola) i 3 ml t-butanolu mieszano w zamkniętej probówce w 100°C przez 24 godziny. Mieszaninę reakcyjną dodano do wody, zakwaszono do pH 1 za pomocą 1N kwasu solnego, przemyto 2 razy eterem dietylowym (eterem) i zalkalizowano do pH 14 z użyciem 1N wodorotlenku sodu (NaOH). Wytrącony materiał odsączono i wysuszono pod próżnią, w wyniku czego otrzymano 263 mg (88%) związku tytułowego o temperaturze topnienia 177-180°C. ¹H NMR (400 MHz, CDCl3) δ : 1,11-1,22 (m, 1H), 1,43-1,63 (m, 4H), 1,73 (br d, 1H, J = 13,3 Hz), 1,83-1,90 (m, 4H), 3,23 (s, 3H), 4,69 (br, 1H), 6,53 (d, 1H, J = 3,5 Hz), 7,03 (d, 1H, J = 3,5 Hz), 8,30 (s, 1H), 10,6 (br, 1H). LRMS: 231 (M+1).

Związki tytułowe z przykładów 2 - 84 wytworzono w sposób analogiczny do opisanego w przykładzie 1.

P r z y k ł a d 2

Benzyloetylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z benzyloetyloaminy. T.t.: 170-172°C; LRMS: 252,3.

P r z y k ł a d 3

Metylo-(S)-1-fenyloetylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z metylo-(S)-1-fenyloetyloaminy. T.t.: 131°C; LRMS: 253.

P r z y k ł a d 4

Cyklopentylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z cyklopentylometyloaminy. LRMS: 217,3.

P r z y k ł a d 5

Allilocykloheksylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z allilocykloheksyloaminy. LRMS: 257.

P r z y k ł a d 6

Allilocyklopentylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z allilocyklopentyloaminy. T.t.: 173-175°C; LRMS: 243.

P r z y k ł a d 7

Allilocyklopentylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z cykloheksyloetyloaminy. LRMS: 245,3.

P r z y k ł a d 8 (1-Cykloheksyloetylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z (1-cykloheksyloetylo)metyloaminy. LRMS: 259,4.

P r z y k ł a d 9

Cykloheptylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z cykloheptylometyloaminy. T.t.: 177-178°C; LRMS 245,3.

P r z y k ł a d 10

Cyklooktylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z cyklooktylometyloaminy. T.t.: 188-189°C; LRMS: 259,4.

P r z y k ł a d 11

Metylo-(3-metylocykloheksylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z metylo-(3-metylocykloheksylo)aminy. LRMS: 245,3.

P r z y k ł a d 12

Metylo-(4-metylocykloheksylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z metylo-(4-metylocykloheksylo)aminy. LRMS: 245,3.

P r z y k ł a d 13

Metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)-(3,3,5-trimetylocykloheksylo)amina Z metylo-(3,3,5-trimetylocykloheksylo)aminy. LRMS: 273,4.

PL 198 640 B1

P r z y k ł a d 14

Cykloheptyloetylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cykloheptyloetyloaminy. T.t.: 168-169°C; LRMS: 259,4.

P r z y k ł a d 15

Cyklooktyloetylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cyklooktyloetyloaminy. T.t.: 155-156°C; LRMS: 273,4.

P r z y k ł a d 16

[1-(4-Chlorofenylo)propylo]metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z[1-(4-chlorofenylo)propylo]metyloaminy. LRMS: 301,7.

P r z y k ł a d 17

[2-(2-Metoksyfenylo)-1-metyloetylo]metylo-(7H-pirolo-[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z [2-(2-metoksyfenylo)-1-metyloetylo]metyloaminy. LRMS 297,4.

P r z y k ł a d 18 (Dekahydronaftalen-1-ylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z dekahydronaftalen-1-ylometyloaminy. LRMS: 285,4.

P r z y k ł a d 19

Cyklodecylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cyklodecylometyloaminy. LRMS: 287,1.

P r z y k ł a d 20

Cyklononylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cyklononylometyloaminy. LRMS: 273,1.

P r z y k ł a d 21

2-[Cyklopentylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol

Z 2-cyklopentyloaminoetanolu. T.t.: 156-158°C; LRMS: 247,3.

P r z y k ł a d 22

Cykloheptylo-(2-metoksyetylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z Cykloheptylo-(2-metoksyetylo)aminy. LRMS: 289.

P r z y k ł a d 23

Cykloheptylocyklopropylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cykloheptylocyklopropyloaminy. LRMS: 271,4.

P r z y k ł a d 24

Cykloheptylocyklopropylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol

Z cykloheksyloaminoetanolu. T.t.: 200-201°C; LRMS 261,3.

P r z y k ł a d 25

Cyklooktylo-(2-metoksyetylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cyklooktylo-(2-metoksyetylo)aminy. LRMS: 303.

P r z y k ł a d 26 s-Butylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z s-butylometyloaminy. T.t.: 146-148°C; LRMS: 205.

P r z y k ł a d 27

2-[Metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]-1-fenylopropan-1-ol

Z 2-metylo-1-fenylopropan-1-olu. LRMS: 283, 265.

P r z y k ł a d 28

[2-(4-Chlorofenoksy)-1-metyloetylo]metylo-(7H-pirolo-[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z [2-(4-chlorofenoksy)-1-metyloetylo]metyloaminy. T.t.: 139-141°C; LRMS: 319, 317, 189. P r z y k ł a d 29

N-Cykloheksylo-N',N'-dimetylo-N-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)propano-1,3-diamina

Z N-cykloheksylo-N',N'-dimetylopropano-1,3-diaminy. LRMS: 302,4.

P r z y k ł a d 30

N-{2-[Cykloheksylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etylo}acetamid

Z N-cykloheksyloaminoetyloacetamidu. LRMS: 302,4.

P r z y k ł a d 31

2-[Cykloheptylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol

Z 2-cykloheksyloaminoetanolu. T.t.: 69-72°C; LRMS: 275,4.

P r z y k ł a d 32

2-[Cyklooktylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol

PL 198 640 B1

Z 2-cyklooktyloaminoetanolu. T.t.: 66-77°C; LRMS 289,4.

P r z y k ł a d 33 (3,5-Dimetylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (3,5-dimetylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 259,4.

P r z y k ł a d 34

2-[Benzylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol

Z 2-benzyloaminoetanolu. LRMS: 269, 251.

P r z y k ł a d 35

3-[Cyklopentylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]propan-1-ol

Z 3-cyklopentyloaminopropan-1-olu. T.t.: 162-164°C; LRMS: 261,3.

P r z y k ł a d 36

3-[Cykloheptylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]propan-1-ol

Z 3-cykloheptyloaminopropan-1-olu. T.t.: 62-66°C; LRMS: 289,4.

P r z y k ł a d 37

2-[(Dekahydronaftalen-2-ylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol

Z 2-dekahydronaftalen-2-yloaminoetanolu. T.t.: 75°C; LRMS: 315.

P r z y k ł a d 38

2-[(1-Etylopropylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol

Z 2-(1-etylopropylo)aminoetanolu. T.t.: 49-53°C; LRMS: 249,3.

P r z y k ł a d 39

1-[Cykloheksylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]butan-2-ol

Z cykloheksyloaminobutan-2-olu. LRMS: 289.

P r z y k ł a d 40

Bicyklo[2.2.1]hept-2-ylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z bicyklo[2.2.1]hept-2-ylometyloaminy. LRMS: 243.

P r z y k ł a d 41

2(S)-{[Cykloheksylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]metylo}cykloheksanol Z 2-(cykloheksyloamino)metylocykloheksanolu. LRMS: 329.

P r z y k ł a d 42

2(R)-{[Cykloheksylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]metylo}cykloheksanol Z 2-(cykloheksyloamino)metylocykloheksanolu. LRMS: 329.

P r z y k ł a d 43 (2-Etylocyklopentylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (2-etylocyklopentylo)metyloaminy. LRMS: 287.

P r z y k ł a d 44

Cyklononylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cyklononylometyloaminy. LRMS: 273.

P r z y k ł a d 45

Metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)-(2,4,4-trimetylocyklopentylo)amina

Z metylo-2,4,4-trimetylocyklopentylo)aminy. LRMS: 259.

P r z y k ł a d 46 (3-Etylocyklopentylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (3-etylocyklopentylo)metyloaminy. LRMS: 245.

P r z y k ł a d 47 (2,5-Dimetylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (2,5-dimetylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 259.

P r z y k ł a d 48 (3,4-Dimetylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (3,4-dimetylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 259.

P r z y k ł a d 49 (4-Izopropylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (4-izopropylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 273.

P r z y k ł a d 50 (Dekahydronaftalen-1-ylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (dekahydronaftalen-1-ylo)metyloaminy. LRMS: 285.

PL 198 640 B1

P r z y k ł a d 51 (2,2-Dimetylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (2,2-dimetylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 259.

P r z y k ł a d 52 (2-Izopropylo-5-metylocykloheksylo)metylo(7H-pirolo-[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (2-izopropylo-5-metylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS; 287.

P r z y k ł a d 53

Metylo-(3-metylocyklopentylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z metylo-(3-metylocyklopentylo)aminy. LRMS: 231.

P r z y k ł a d 54 (1-Benzylopiperydyn-4-ylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (1-benzylopiperydyn-4-ylo)metyloaminy. LRMS: 322.

P r z y k ł a d 55 (4-t-Butylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (4-t-butylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 287.

P r z y k ł a d 56

Indan-1-ylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z indan-1-ylometyloaminy. LRMS: 265.

P r z y k ł a d 57 (4-Etylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (4-etylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 259.

P r z y k ł a d 58

Metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)-(1,2,3,4-tetrahydronaftalen-2-ylo)amina

Z metylo-1,2,3,4-tetrahydronaftalen-2-ylo)aminy. LRMS: 279.

P r z y k ł a d 59

Bicyklo[3.2.1]okt-2-ylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z bicyklo[3.2.1]okt-2-ylometyloaminy. LRMS: 257.

P r z y k ł a d 60

Metylo(oktahydro-4,7-metanoinden-5-ylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z metylo-(oktahydro-4,7-metanoinden-5-ylo)aminy. LRMS 283.

P r z y k ł a d 61

Bicyklo[2.2.1]hept-2-ylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z bicyklo[2.2.1]hept-2-ylometyloaminy. LRMS: 243.

P r z y k ł a d 62 (5-Chloroindan-1-ylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (5-chloroindan-1-ylo)metyloaminy. LRMS: 299.

P r z y k ł a d 63

Adamantan-2-ylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z adamantan-2-ylometyloaminy. LRMS: 283.

P r z y k ł a d 64 (Dekahydronaftalen-2-ylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (dekahydronaftalen-2-ylo)metyloaminy. LRMS: 285.

P r z y k ł a d 65 (3,5-Dimetylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z (3,5-dimetylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 259.

P r z y k ł a d 66

Bicyklo[3.3.1]non-9-ylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z bicyklo[3.3.1]non-9-ylometyloaminy. LRMS: 271.

P r z y k ł a d 67 (1-Izopropylo-4-metylobicyklo[3.1.0]heks-3-ylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z (1-izopropylo-4-metylobicyklo[3.1.0]heks-3-ylo)metyloaminy. LRMS: 285.

P r z y k ł a d 68

Cyklobutylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cyklobutylometyloaminy. LRMS: 203.

P r z y k ł a d 69 (2,2-Dimetylocyklopentylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

PL 198 640 B1

Z (2,2-dimetylocyklopentylo)metyloaminy. LRMS: 245.

P r z y k ł a d 70

Ester etylowy kwasu 4-[metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]cykloheksanokarboksylowego

Z kwasu 4-[metyloamino]cykloheksanokarboksylowego. LRMS: 303.

P r z y k ł a d 71 (2-Izopropylo-5-metylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo-[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z (2-izopropylo-5-metylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 287.

P r z y k ł a d 72 (3,3-Dimetylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z (3,3-dimetylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 259.

P r z y k ł a d 73

1(S)-[Cykloheksylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]propan-2-ol Z 1-[cykloheksyloamino]propan-2-olu. LRMS: 275,4.

P r z y k ł a d 74

1(R)-[Cykloheksylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]propan-2-ol Z 1-[cykloheksyloamino]propan-2-olu. LRMS: 275,4.

P r z y k ł a d 75

3-[Cykloheksylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]propano-1,2-diol Z 3-[cykloheksyloamino]propano-1,2-diolu. LRMS: 291,4.

P r z y k ł a d 76

2-[(Dekahydronaftalen-1-ylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol Z 2-[(dekahydronaftalen-1-ylo)amino]etanolu. LRMS: 315,4.

P r z y k ł a d 77

Ester t-butylowy kwasu {2-[cykloheptylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etylo}karbaminowego

Z kwasu 2-[(cykloheptyloamino)etylo)karbaminowego. LRMS: 374,5.

P r z y k ł a d 78

Metylo-(3-metylocykloheksylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z metylo-(3-metylocykloheksylo)aminy. LRMS: 359,4.

P r z y k ł a d 79

Metylo-(2-metylocykloheksylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z metylo-(2-metylocykloheksylo)aminy. LRMS: 359,4.

P r z y k ł a d 80 (2-Etylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z (2-etylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 373,4.

P r z y k ł a d 81

Metylo-(2-propylocykloheksylo)-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z metylo-(2-propylocykloheksylo)aminy. LRMS: 387,4.

P r z y k ł a d 82 (2,4-Dimetylocykloheksylo)metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z (2,4-dimetylocykloheksylo)metyloaminy. LRMS: 373,4.

P r z y k ł a d 83

Metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)-(2,5,5-trimetylocykloheksylo)amina Z metylo-(2,5,5-trimetylocykloheksylo)aminy. LRMS: 387,4.

P r z y k ł a d 84

Metylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)-(2,2,5,5-tetrametylocykloheksylo)amina Z metylo-(2,2,5,5-tetrametylocykloheksylo)aminy. LRMS 401.

P r z y k ł a d 85

Cykloheksylometylo-(6-fenylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina Z cykloheksylometyloaminy.

Przepis C

7-Benzenosulfonylo-4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Porcję 780 mg 60% wodorku sodu (19,5 mmola) w oleju mineralnym dodano do 30 ml dimetyloformamidu (DMF) w wysuszonej w płomieniu kolbie, w atmosferze azotu i otrzymaną mieszaninę ochłodzono do 0°C. Roztwór 2,0 g (13,0 mmoli) 4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyny w 10 ml DMF

PL 198 640 B1 dodano powoli w ciągu 5 minut. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 10 minut, gdy zanikło wydzielanie się wodoru (H2). Dodano chlorku benzenosulfonylu (1,7 ml/13,0 mmoli), mieszaninę reakcyjną ogrzano do temperatury pokojowej i mieszano przez 1 godzinę. Dodano wody i wytrącony osad odsączono i wysuszono pod próżnią, w wyniku czego otrzymano 3,4 g (89%) związku tytułowego w postaci krystalicznej substancji stałej o temperaturze topnienia 163-167°C.

Przepis D

7-Benzenosulfonylo-4-chloro-6-fenylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

W wysuszonej w pł omieniu kolbie, w atmosferze azotu, 0,53 ml (3,79 mmola) diizopropyloaminy rozpuszczono w 5 ml tetrahydrofuranu (THF) i roztwór ochłodzono do -78°C. Dodano n-butylolitu (3,75 mmola w postaci 2,5M roztworu w heksanach) i otrzymaną mieszaninę doprowadzono do 0°C przy stałym mieszaniu przez 10 minut. Mieszaninę reakcyjną ponownie ochłodzono do -78°C i do tej mieszaniny dodano roztworu 1,0 g (3,40 mmola) produktu z przepisu C w 10 ml THF w ciągu 10 minut. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 1 godzinę w -78°C, z równoczesnym dodawaniem 8,2 ml (4,10 mmola) 0, 5M roztworu chlorku cynku w THF, mieszaninę reakcyjną doprowadzono do temperatury pokojowej i mieszano przez 1 godzinę. Dodano jodobenzenu (0,46 ml/4,11 mmola) i zawiesiny 197 mg tetrakis(trifenylofosfina)palladu w 2 ml THF. Otrzymaną mieszaninę mieszano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin przez 3 godziny, ochłodzono do temperatury pokojowej i rozdzielono pomię dzy dichlorometan i wod ę . Warstwę wodną zakwaszono 1N HCl i wyekstrahowano 2 razy dichlorometanem. Warstwy dichlorometanu połączono, przemyto 1N HCl i solanką, wysuszono nad siarczanem magnezu (MgSO4), przesączono i zatężono pod próżnią, w wyniku czego otrzymano związek tytułowy. LRMS: 370, 372 (M+2).

Przepis E

4-Chloro-6-fenylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Produkt z przepisu D rozpuszczono w 10 ml THF i do tego roztworu dodano 5,0 ml metanolu i 1,0 g NaOH. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 15 minut, zatężono pod próż nią i rozdzielono pomiędzy nasycony wodny roztwór chlorku amonu (NH4Cl) i octan etylu. Otrzymaną warstwę wodną wyekstrahowano 2 razy octanem etylu. Warstwy octanu etylu połączono, przemyto solanką, wysuszono nad MgSO4, przesączono i zatężono pod próżnią. Surowy produkt oczyszczono chromatograficznie na żelu krzemionkowym (1:5 octan etylu/heksan), w wyniku czego otrzymano 0,59 g (76%) związku tytułowego w postaci bladożółtej substancji stałej o temperaturze topnienia 145°C (rozkład). LRMS: 230, 232 (M+2).

Przepis F

Cykloheksylometylo-(6-fenylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Produkt z przepisu E (50 mg/0,218 mmola) poddano reakcji z 0,12 ml N-metylocykloheksyloaminy (0,920 mmola) w sposób opisany w przypisie B. Mieszaninę reakcyjną zatężono pod próżnią, dodano metanolu i wytrącony osad przesączono, w wyniku czego otrzymano 7 mg (10%) związku tytułowego w postaci żółtej substancji stałej. ¹H NMR (400 MHz, CDCl3) δ: 1,18-1,25 (m, 1H), 1,47-1,66 (m, 4H), 1,75-1,90 (m, 5H), 3,30 (s, 3H), 4,74 (br, 1H), 6,79 (s, 1H), 7,32-7,36 (m, 1H), 7,47-7,51 (m, 2H), 7,77 (d, 2H, J = 7,9 Hz), 8,33 (s, 1H). LRMS: 307 (M+1).

Związek tytułowy z przykładu 86 otrzymano sposobem analogicznym do opisanego w przykładzie 85.

P r z y k ł a d 86 (1H-Indol-5-ilo)-(6-fenylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z 1H-indolaminy. LRMS: 326,4.

P r z y k ł a d 87

Cykloheksylometylo-(6-metylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cykloheksylometyloaminy.

Przepis G

7-Benzenosulfonylo-4-chloro-6-metylo-7H-pirolo[2,3-d]-pirymidyna

Do wysuszonej w płomieniu kolby w atmosferze azotu dodano 0,57 ml (4,07 mmola) diizopropyloaminy i 5,0 ml bezwodnego THF. Roztwór ochłodzono do -78°C i dodano 1,63 ml (4,08 mmola) 2,5M roztworu n-butylolitu w heksanach. Otrzymaną mieszaninę doprowadzono do 0°C i mieszano przez 10 minut. Po ponownym ochłodzeniu mieszaniny do -78°C w ciągu 10 minut dodano 1,0 g (3,40 mmola) surowego produktu z przepisu C w 10 ml bezwodnego THF. Otrzymaną mieszaninę mieszano przez 1 godzinę, po czym dodano 0,28 ml (4,50 mmola) jodometanu. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 2 godziny, reakcję przerwano nasyconym roztworem NH4 Cl i ogrzano do temperatury pokojoPL 198 640 B1 wej. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 5 minut, rozcieńczono wodą i wyekstrahowano 3 razy octanem etylu. Połączone ekstrakty przemyto solanką, wysuszono nad MgSO4, przesączono i odparowano pod próżnią, w wyniku czego otrzymano związek tytułowy. LRMS: 308, 310 (M+2).

Przepis H

4-Chloro-6-metylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Produkt z przepisu G odbezpieczono w sposób opisany w przypisie E. Surowy produkt oczyszczono przez ucieranie z heksanami i dichlorometanem, w wyniku czego otrzymano 250 mg (44%) związku tytułowego w postaci żółtej substancji stałej. T.t.: 205°C (rozkład). LRMS 168, 170 (M+2).

Przepis I

Cykloheksylometylo-(6-metylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Produkt z przepisu H (50 mg/0,298 mmola) poddano reakcji z 100 mg (0,883 mmola) N-metylocykloheksyloaminy w sposób opisany w przypisie B. Mieszaninę reakcyjną poddano obróbce w sposób opisany w przepisie B, z tym że octan etylu zastosowano zamiast eteru. Związek tytułowy (42 mg, 58% wydajności) otrzymano jako białą substancję stałą. T.t.: 221°C (rozkład). ¹H NMR (400 MHz, CDCl3) δ: 1,15-1,25 (m, 1H), 1,43-1,62 (m, 4H), 1,73 (br s, 1H, J = 13,7 Hz), 1,82-1,90 (m, 4H), 2,41 (d, 3H, J = 0,8 Hz), 3,21 (s, 3H) 4,63 (br s, 1H), 6,20 (s, 1H), 8,22 (s, 1H), 10,1 (b rs, 1H). LRMS: 245 (M+1).

Związek tytułowy z przykładu 88 wytworzono w sposób analogiczny do opisanego w przykładzie 87.

P r z y k ł a d 88

Cykloheksylo-(6-metylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cykloheksyloaminy. LRMS: 231,3.

P r z y k ł a d 89

4-Cykloheksyloksy-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Przepis L

7-Benzylo-4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Do 4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyny (250 mg/1,63 mmola) w 12 ml DMF w trakcie mieszania dodano 676 mg (4,89 mmola) węglanu potasu i otrzymaną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 20 minut. Dodano chlorku benzylu (310 mg/2,45 mmola) i nową mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 24 godziny, po czym przesączono, zatężono i pozostałość oczyszczono chromatograficznie na żelu krzemionkowym (3:1 heksany/octan etylu), w wyniku czego otrzymano 318 mg (80%) związku tytułowego. LRMS: 244,1 (M+1).

Przepis M

7-Benzylo-4-cykloheksyloksy-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Do wysuszonej w płomieniu kolby, w atmosferze azotu, załadowano 84 mg (2,10 mmola) 60% wodorku sodu w oleju mineralnym i 3,0 ml THF, po czym mieszaninę ochłodzono do 0°C. Dodano cykloheksanolu (0,18 ml/1,70 mmola) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 5 minut. Dodano roztworu 102 mg (0,419 mmola) produktu z przepisu L w 1,0 ml THF i mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin przez 3 godziny. Po ochłodzeniu do temperatury pokojowej, mieszaninę reakcyjną zakwaszono do pH 1 z użyciem 2N HCl i zatężono pod próżnią. Otrzymaną pozostałość zdyspergowano w octanie etylu, przesączono i przesącz zatężono pod próżnią, w wyniku czego otrzymano 76 mg (59%) związku tytułowego w postaci oleju. LRMS: 308 (M+1).

Przepis N

4-Cykloheksyloksy-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Do ciekłego amoniaku (6,0 ml) w -78°C dodano 33 mg (1,43 mmola) metalicznego sodu i otrzymany ciemnobłękitny roztwór mieszano w -78°C przez 10 minut. Roztwór 75 mg (0,244 mmola) produktu z przepisu M w 3,0 ml eteru wkroplono w ciągu 5 minut. Otrzymany roztwór mieszano w -78°C przez 1 godzinę, po czym reakcję przerwano w wyniku dodania 500 mg stałego chlorku amonu. Po odparowaniu w temperaturze pokojowej stałą pozostałość roztarto z 25 ml octanu etylu zawierającego 1 ml kwasu octowego przez 1 godzinę. Po odsączeniu i zatężeniu pod próżnią otrzymano surowy materiał, który oczyszczono metodą preparatywnej chromatografii cienkowarstwowej (żel krzemionkowy; 2:1 octan etylu/heksany), w wyniku czego otrzymano 5 mg związku tytułowego. ¹H NMR (400 MHz, CDCl3) δ: 1,27-1,35 (m, 6H), 1,62-1,67 (m, 4H), 5,30-5,36 (m, 1H), 6,55 (d, 1H, J = 3,2 Hz), 7,11 (d, 1H, J = 3,2 Hz), 8,37 (br s 1H). LRMS: 218,2 (M+1).

P r z y k ł a d 90

Przepis O

4-Cykloheksylosulfanylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

PL 198 640 B1

Do roztworu 100 mg (0,651 mmola) 4-chloro-7H-pirolo-[2,3-d]pirymidyny rozpuszczonej w 3,0 ml THF dodano 0,10 ml (0,818 mmola) cykloheksylomerkaptanu i 100 mg (0,847 mmola) 95% t-butanolanu potasu, po czym otrzymaną mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin przez 3,5 godziny. Po ochłodzeniu do temperatury pokojowej mieszaninę reakcyjną zakwaszono do pH 1 z użyciem 2N HCl i zatężono pod próżnią. Pozostałość następnie rozdzielono pomiędzy octan etylu i 1N HCl. Warstwę wodną wyekstrahowano octanem etylu, warstwy octanu etylu połączono, przemyto solanką, wysuszono nad MgSO4, przesączono, i odparowano pod próżnią. Surowy produkt oczyszczono chromatograficznie na żelu krzemionkowym (1:3 octan etylu/heksany) i otrzymano 34 mg (22%) zwią zku tytuł owego w postaci biał ej substancji stał ej. T.t.: 162-163°C. ¹H NMR (400 MHz) δ: 1,22-1,36 (m, 1H), 1,45-1,64 (m, 5H), 1,75-1,79 (m, 2H), 2,12-2,14 (m, 2H), 4,18-4,20 (m, 1H), 6,50 (d, 1H, J = 3,7 Hz), 7,19 (d, 1H, J = 3,5 Hz), 8,61 (s, 1H), 10,0 (br s, 1H). LRMS: 234 (M+1).

P r z y k ł a d 91

5-Chloro-4-piperydyn-1-ylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Przepis R

4,5-Dichloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Wytworzono zawiesinę 4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyny (154 mg, 1,0 mmol) w 6,0 ml bezwodnego dichlorometanu w wysuszonej w płomieniu kolbie i do tej mieszaniny dodano w jednej porcji N-chlorosukcynimidu (147 mg, 1,1 mmola). Otrzymaną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 18 godzin, po czym rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość roztarto wodą i odsączono, w wyniku czego otrzymano 137 mg (72%) związku tytułowego w postaci szarej substancji stałej o temperaturze topnienia 224-227°C (rozkład). LRMS: 188 (M+1).

Przepis S

5-Chloro-4-piperydyn-1-ylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Produkt z przepisu R (57 mg, 0,3 mmola) przeprowadzono w stan zawiesiny w 3,0 ml t-butanolu i do tego roztworu dodano piperydyny (90 μ l, 0,9 mmola), po czym otrzymany ukł ad ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin przez 1 godzinę. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury pokojowej i dodano wody (4,0 ml). Roztwór doprowadzono do pH 1 z użyciem 1N HCl, po czym przemyto eterem. Warstwę wodną usunięto i doprowadzono do pH 12 z użyciem 2N NaOH. Roztwór następnie wyekstrahowano 2 x 15 ml dichlorometanem i połączone warstwy organiczne przemyto wodą, a następnie solanką i wysuszono nad MgSO4. W wyniku odparowania rozpuszczalnika otrzymano 45 mg żółtej substancji stałej, którą oczyszczono chromatograficznie na żelu krzemionkowym (3:1 octan etylu/heksan) i otrzymano 23 mg (32%) związku tytułowego w postaci jasnożółtej substancji stałej. T.t.: 170-172°C. ¹H NMR (400 MHz, CDCl3) δ: 1,67-1,74 (m, 6H), 3,65-3,67 (m, 4H), 7,10 (s, 1H), 8,31 (s, 1H). LRMS: 237 (M +1).

Związki tytułowe z przykładów 92 - 94 wytworzono w sposób analogiczny do opisanego w przykładzie 91.

P r z y k ł a d 92 (5-Chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)-(3-etynylofenylo)amina

Z (3-etynylofenylo)aminy. T.t.: 250°C.

P r z y k ł a d 93 (5-Chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)cykloheptylometyloamina

Z cykloheptylometyloaminy. T.t.: 152-153°C; LRMS: 279,8.

P r z y k ł a d 94 (5-Chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)cyklooktylometyloamina

Z cyklooktylometyloaminy. T.t.: 151-153°C; LRMS: 293,8.

P r z y k ł a d 95

5-Fenylo-4-piperydyn-1-ylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Przepis T

5-Bromo-4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Do roztworu 4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyny (30 g/0,02 mola) rozpuszczonego w 75 ml chloroformu w trakcie mieszania dodano 3,5 g (0,02 mola) N-bromosukcynamidu i otrzymaną mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin przez 1 godzinę. Po ochłodzeniu do temperatury pokojowej, wytrącony materiał odsączono i wysuszono pod zmniejszonym ciśnieniem, w wyniku czego otrzymano 4,1 g (89%) związku tytułowego. ¹H NMR (400 MHz, CDCl3) δ: 7,93 (d, 1H, J = 2,8 Hz), 8,60 (s, 1H).

PL 198 640 B1

Przepis U

7-Benzenosulfonylo-5-bromo-4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]-pirymidyna

Do zawiesiny produktu z przepisu T (4,1 g/0,018 mola) w DMF (15 ml), ochłodzonej do 0°C dodano 1,0 g (0,025 mola) 60% wodorku sodu w oleju mineralnym i otrzymaną mieszaninę mieszano w 0°C przez 15 minut. Dodano chlorku benzenosulfonylu (3,2 g/0,018 mola), mieszaninę reakcyjną ogrzano do temperatury pokojowej i mieszano przez 2 godziny. Następnie dodano wody (15 ml), a otrzymaną substancję stałą odsączono i wysuszono pod próżnią, w wyniku czego otrzymano 5,9 g (89%) związku tytułowego.

Przepis V

7-Benzenosulfonylo-5-bromo-4-piperydyn-1-ylo-7H-pirolo-[2,3-d]pirymidyna

Mieszaninę 2,0 g (5,37 mmola) produktu z przepisu U i 1,1 g (13,4 mmola) piperydyny w 10 ml t-butanolu ogrzewano w trakcie mieszania w 60°C przez 2 godziny. Po ochłodzeniu do temperatury pokojowej mieszaninę reakcyjną rozdzielono pomiędzy dichlorometan (25 ml) i wodę (25 ml). Warstwę dichlorometanu wysuszono nad siarczanem sodu (Na2SO4) i zatężono do sucha pod próżnią, w wyniku czego otrzymano 2,2 g (97%) związku tytułowego. ¹H NMR (400 MHz, CDCl3) δ: 1,63-1,72 (m, 6H), 3,54-3,57 (m, 4H), 7,53 (t, 2H, J = 2,0 Hz), 7,60 (s, 1H), 7,61 (t, 1H, J = 2,0 Hz), 8,17-8,20 (m, 2H), 8,43 (s, 1H). LRMS: 422,7, 420,7 (M+1).

Przepis W

5-Fenylo-4-piperydyn-1-ylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Do roztworu produktu z przepisu V (100 mg/0,237 mmola) w 1,0 ml dioksanu w trakcie mieszania dodano 32 mg (0,261 mmola) kwasu fenyloborowego i 75 mg (0,356 mmola) trójzasadowego fosforanu potasu, a następnie 7 mg (0,006 mmola) tetrakis(trifenylofosfina)palladu. Otrzymaną mieszaninę odgazowano z azotem i mieszano w 100°C przez 48 godzin. Po ochłodzeniu do temperatury pokojowej dodano 1,0 ml metanolu, a następnie 50 mg NaOH i nową mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. Otrzymaną mieszaninę następnie rozdzielono pomiędzy dichlorometan i wodę, warstwę dichlorometanu wysuszono nad MgSO4 i zatężono do sucha pod próżnią. Surowy produkt oczyszczono chromatograficznie na żelu krzemionkowym (2:1 octan etylu/heksany), w wyniku czego otrzymano 13 mg (20%) związku tytułowego. ¹H NMR (400 MHz, CDCl3) δ: 1,33-1,34 (m, 4H), 1,43-1,44 (m, 2H), 3,26-3,28 (m, 4H), 7,12 (s, 1H), 7,27 (t, 1H, J = 7,2 Hz), 7,38 (t, 2H, J = 8,0 Hz), 7,45 (d, 2H, J = 0,8 Hz), 8,42 (s, 1H). LRMS: 279,2 (M+1).

Związki tytułowe z przykładów 96 - 99 wytworzono w sposób analogiczny do opisanego w przykładzie 95.

P r z y k ł a d 96

Cykloheksylometylo-(5-fenylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z cykloheksylometyloaminy. T.t.: 200°C; LRMS: 307,4.

P r z y k ł a d 97

Cykloheksylo-[5-(4-fluorofenylo)-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo]metyloamina

Z cykloheksylometyloaminy. T.t.: 220°C; LRMS: 325,4.

P r z y k ł a d 98

Bicyklo[2.2.1]hept-2-ylo-(5-fenylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amina

Z bicyklo[2.2.1]hept-2-yloaminy. LRMS: 305,4.

P r z y k ł a d 99

[5-(3-Chlorofenylo)-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo]cykloheksylometyloamina

Z cykloheksylometyloaminy. LRMS: 455,9.

P r z y k ł a d 100

Przepis X

4-Piperydyn-1-ylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyno-5-karbonitryl

Do roztworu 4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyno-5-karbonitrylu (54 mg/0,3 mmola) (otrzymanego sposobem opisanym przez Townsenda i innych, J. Am. Chem. Soc., 1969, 91, 2102) w zawiesinie w 3,0 ml t-butanolu w trakcie dodano piperydyny (59 gl, 0,60 mmoli). Otrzymaną mieszaninę następnie ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin przez 2,5 godziny, po czym ochłodzono do temperatury pokojowej, przeniesiono do rozdzielacza i rozcieńczono eterem (20 ml). Roztwór wyekstrahowano 2 x 10 ml 1N HCl. Połączone warstwy wodne doprowadzono do pH 7 z użyciem 2N roztworu wodorotlenku potasu (KOH), w wyniku czego wytrącił się osad, który odsączono, przemyto wodą i wysuszono pod zmniejszonym ciśnieniem, w wyniku czego otrzymano 29 mg

PL 198 640 B1 (42%) związku tytułowego w postaci bezbarwnej substancji stałej. T.t.: 209-211°C; ¹H NMR (400 MHz, aceton-d6) δ: 1,72-1,74 (m, 6H), 3,72-3,79 (m, 4H), 8,12 (s, 1H), 8,29 (s, 1H). LRMS: 228 (M + 1).

P r z y k ł a d 101

5-Etynylo-4-piperydyn-1-ylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Przepis Y

4-Chloro-5-jodo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Do roztworu 4-chloro-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyny (30 g/0,02 mola) rozpuszczonego w 80 ml chloroformu w trakcie mieszania dodano 4,5 g (0,02 mola) N-jodosukcynimidu i otrzymaną mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin przez 1 godzinę. Po ochłodzeniu do temperatury pokojowej wytrącony materiał odsączono i wysuszono pod zmniejszonym ciśnieniem, w wyniku czego otrzymano 4,6 g (82%) związku tytułowego.

Przepis Z

7-Benzenosulfonylo-4-chloro-5-jodo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Związek tytułowy wytworzono w sposób opisany uprzednio w przepisie U z użyciem produktu z przepisu X, w wyniku czego otrzymano 5,4 g (80%) materiał u. LRMS: 419,6 (M+1). 279,7.

Przepis AA

7-Benzenosulfonylo-5-jodo-4-piperydyn-1-ylo-7H-pirolo-[2,3-d]pirymidyna

Związek tytułowy wytworzono w sposób opisany w przepisie V z użyciem produktu z przepisu Z, w wyniku czego otrzymano zwią zek tytuł owy. LRMS: 469 (M+1), 329,1.

Przepis BB

7-Benzenosulfonylo-4-piperydyn-1-ylo-5-trietylosilanyloetynylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Do wysuszonej w płomieniu kolby, w atmosferze azotu, dodano 211 mg (0,5 mmola) produktu z przepisu AA, 19 mg (0,1 mmola) jodku miedzi(I) i 58 mg (0,05 mmola) tetrakis(trifenylofosfina) palladu. Do mieszaniny tej następnie dodano 0,14 ml (1,0 mmol) trietyloaminy i 0,27 ml (1,5 mmola) trietylosililoacetylenu w postaci roztworu w 1,5 ml bezwodnego DMF. Otrzymaną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 3 godziny, po czym dodano 5,0 ml wody i mieszaninę wyekstrahowano octanem etylu. Ekstrakt w octanie etylu wysuszono nad MgSO4 i zatężono pod próżnią. Otrzymany surowy produkt następnie oczyszczono chromatograficznie na żelu krzemionkowym (7:1 heksany/octan etylu), w wyniku czego otrzymano 194 mg (89%) związku tytułowego. LRMS: 481 (M+1), 341.

Przepis CC

5-Etynylo-4-piperydyn-1-ylo-7H-pirolo[2,3-d]pirymidyna

Do roztworu produktu z przepisu BB (194 mg/0,40 mmola) rozpuszczonego w 2,0 ml bezwodnego THF w trakcie mieszania wkroplono 0,4 ml (0,4 mmola) 1M roztworu fluorku tetrabutyloamoniowego w THF. Otrzymaną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 10 minut, po czym przeniesiono do metanolowego roztworu (3,0 ml) zawierającego 1 g KOH, nową mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 15 minut i zatężono pod próżnią. Pozostałość rozdzielono pomiędzy wodę i octan etylu, warstwę octanu etylu przemyto wodą i solanką, wysuszono nad MgSO4, i zatężono do sucha pod próżnią. Surowy produkt oczyszczono chromatograficznie na żelu krzemionkowym (2:1 octan etylu/heksany), w wyniku czego otrzymano 72 mg (64%) związku tytułowego w postaci białej krystalicznej substancji stałej. T. t.: 179-181°C. ¹H NMR (400 MHz, CDCl3) δ: 1,72 (br s, 6H), 3,20 (s, 1H), 3,82-3,83 (m, 4H), 7,47 (s, 1H), 8,35 (s, 1H). LRMS: 227 (M+1).

Claims

1. Związki pirolo[2,3-d]pirymidynowe o ogólnym wzorze w którym ₁

R¹ oznacza grupę o wzorze

PL 198 640 B1 w którym y oznacza 0, 1 lub 2;

R^{5 6} oznacza (C3-C10)cykloalkil ewentualnie podstawiony 1-5 podstawnikami wybranymi z grupy obejmującej (C1-C6)alkil i hydroksyl; grupę o wzorze w którym w oznacza 0 lub 1; a x oznacza 0 lub 3;

albo R⁵ oznacza grupę ((C1-C6)alkilo)2aminową, (C1-C6)alkil, (C1-C6)acyloamino (C1-C6)alkil, grupę o wzorze II w którym g oznacza 0 lub 1, j oznacza 1 lub 2, h oznacza 0 lub 2, każ dy z F i P oznacza CR⁷R⁸, gdzie R⁷ i R⁸ oznaczają atomy wodoru;

R³ oznacza atom wodoru, (C1-C6)alkil lub (C6-C10)aryl;

oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

1 4 5

2. Związek według zastrz. 1, w którym R¹ oznacza NR⁴R⁵.

3. Związek według zastrz. 1, w którym R⁴ oznacza atom wodoru, (C1-C6)alkil ewentualnie podstawiony hydroksylem, (C2-C6)alkenyl lub (C3-C10)cykloalkil.

4. Związek według zastrz. 1, w którym R⁵ oznacza (C3-C10)cykloalkil ewentualnie podstawiony 1-5 (C1-C6)alkilami lub hydroksylami.

₂

5. Związek według zastrz. 1, w którym R² oznacza atom wodoru, atom chlorowca lub (C6-C10)aryl, ₃ a R³ oznacza atom wodoru lub (C6-C10)aryl.

6. Związek według zastrz. 1, wybrany z grupy obejmującej: 2-[cykloheptylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol, 2-[cyklooktylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)amino]etanol i bicyklo[2.2.1]hept-2-ylometylo-(7H-pirolo[2,3-d]pirymidyn-4-ylo)aminę.

7. Środek farmaceutyczny zawierający substancję czynną i farmaceutycznie dopuszczalny nośnik, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera skuteczną ilość związku zdefiniowanego w zastrz. 1 lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli.

PL 198 640 B1

8. Zastosowanie związków zdefiniowanych w zastrz. 1 oraz ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli do wytwarzania leku do leczenia lub profilaktyki zaburzenia lub stanu, wybranego z grupy obejmującej odrzucanie przeszczepu narządu, rumień, stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycę, cukrzycę typu I i powikłania cukrzycowe, raka, astmę, atopowe zapalenie skóry, autoimmunizacyjne zaburzenia tarczycy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, chorobę Crohna, chorobę Alzheimera, białaczkę i inne choroby autoimmunizacyjne, u ssaka, w tym u człowieka.