PL174801B1

PL174801B1 - Urządzenie i sposób do dozowania leków

Info

Publication number: PL174801B1
Application number: PL94302606A
Authority: PL
Inventors: Peter Michel
Original assignee: Lilly Co Eli
Priority date: 1993-03-15
Filing date: 1994-03-14
Publication date: 1998-09-30
Also published as: NO940830D0; FI941197A0; NZ260038A; PE8895A1; HU9400748D0; AU5275198A; EP0615762A1; RU94007352A; GR3031599T3; YU11294A; IL108882A; NO308648B1; ES2134901T3; KR940021083A; FI941197A7; CA2118569C; JPH06296691A; CA2118569A1; HUT69434A; IL108882A0

Abstract

1. Urzadzenie do dozowania leków, zna- mienne tym, ze sklada sie z kasetki (28), zawierajacej szczelnie zamkniety wyrób do wstrzykniecia i tloczek (56), oraz zespolu wstrzykujacego (22), przymocowanego do kasetki (28), skladajacego sie z obudowy (68), mechanizmu napedowego osadzonego w obu- dowie (68) i zawierajacego zespól dozujacy (78,81) z pokretlem (88) na koncu wewnetrz- nym oraz przemieszczany osiowo precik (72) sprzezony z tulejka (78, 81) mechanizmu sprzegajacego (150) osadzonego w obudo- wie (68) i skladajacego sie z elementu obro- towego (152) osadzonego obrotowo w tulejce dozujacej (78, 81) i z gniazda blo- kujacego (168), sprzezonego z elementem obrotowym (152) oraz mechanizmu odlacza- jacego (200) do selektywnego odlaczania gniazda blokujacego (168) od elementu ob- rotowego (152). F I G . 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie oraz sposób dozowania leków, a zwłaszcza strzykawka długopisowa do dozowania odmierzonych dawek wyrobów.

Chorzy pacjenci, na przykład diabetycy, muszą kilka razy dziennie wstrzykiwać sobie roztwór insuliny. W związku z tym, że wielkość wstrzykiwanej dawki roztworu insuliny nie jest stała, pacjenci muszą mieć możliwość precyzyjnego jej odmierzania. Diabetycy używają zazwyczaj do wstrzykiwania insuliny zwykłych strzykawek, które jednak sąkłopotliwa w użytkowaniu i w dokładnym dawkowaniu wstrzykiwanego leku.

W celu umożliwienia diabetykom dokładniejszego odmierzania i aplikowania dawki leku opracowano strzykawki długopisowe umożliwiające dokładne i wygodne odmierzanie odpowiedniej dawki. Generalnie, strzykawki tego typu są wkręcane do kasetki zawierającej szczelnie zamkniętą dawkę leku o określonej objętości. W kasetce znajduje się tłoczek i mechanizm do jego przesuwania w sposób umożliwiający dawkowanie leku.

Jedną z bardzo dobrych strzykawek tego typu jest urządzenie OptiPen^R produkowane przez szwajcarską firmę Disetronic AG; można je kupić w firmie Hnachst we Frankfurcie, Niemcy. Jej użycie wymaga nakręcenia na obudowę nowej kasetki z insuliną. Następnie należy przekręcić pokrętło dozujące, co powoduje stopniowe zwiększanie liczb pokazywanych na wyświetlaczu dawki. Każdej liczbie na wyświetlaczu odpowiada określona objętość dawki. Przekręceniu pokrętła dozującego towarzyszy słyszalny terkot. Każde przekręcenie pokrętła dozującego powoduje przesunięcie gwintowanego pręcika do środka kasetki. Po dojściu do wymaganej dawki należy igłę, znajdującą się na końcu kasetki, wbić w skórę, a następnie powoli wciskać pokrętło dozujące do zakończenia wstrzykiwania wymaganej dawki insuliny.

Inny typ urządzenia dozującego ujawniono w Patencie Stanów Zjednoczonych Ameryki Nr 4 936 833 udzielonym bamsowi. W jego skład wchodzi odłączalny mechanizm napędowy, na przykład para szczęk, sterowany za pomocą obrotowej części obudowy, w której znajduje się mechanizm sprzęgający. Podczas obrotu, tulejka ta odłącza parę szczęk od tłoczka, w wyniku czego tłoczek można przesunąć do położenia zerowego Następnie tłoczek ustawia się na odpowiednią dawkę, co powoduje wydłużenie przycisku, po czym tłoczek ponownie sprzęga się z mechanizmem napędowym. Przyciśnięcie przycisku powoduje wstrzyknięcie odpowiedniej dawki insuliny.

Oprócz dawkowania insuliny, strzykawki mechaniczne można używać do podawania hormonów regulujących wzrost ludzi, które, podobnie jak insulina, muszą być podawane cojakiś czas. Kłopot z opisanym urządzeniem OptiPen polega na tym, że użytkownik nie jest w stanie skorygować błędu w razie przypadkowego nastawienia zbyt dużej dawki. Ewentualne zmiany dawki w strzykawce długopisowej tego typu wymagają odłączenia od niej kasetki, co nie tylko jest związane z pewnym wysiłkiem, ale, co ważniejsze, powoduje niedokładne dozowanie, zwłaszcza w przypadku początkowego znacznego przedawkowania. W rezultacie, w przypadku nastawienia zbyt dużej dawki, na ogół konieczne jest wyrzucenie całej dozy i rozpoczęcie nastawiania od nowa. Takie rozwiązanie jest dosyć problematyczne w przypadku dawkowania hormonów wzrostu, ponieważ lek ten jest bardzo drogi. W związku z tym, zachodzi potrzeba

174 801 opracowania urządzenia dawkującego umożliwiającego użytkownikowi dokładne i wygodne skorygowanie wadliwie nastawionej dawki.

Kolejnym problemem związanym ze stosowaniem opisanego już urządzenia Optipen jest niezgrabna konstrukcja i zła czytelność podziałki na wyświetlaczu dawki (zespół wyświetlający zawiera liczby 0,4, 8 i 12; 1,5, 9 i 13; 2, 6, 10 i 14; oraz 3, 7, 11 i 15 rozmieszczone w równych odstępach na obwodzie długopisu oraz na pasku na pokrętle dozującym). W związku z tym istnieje potrzeba opracowania urządzenia dawkującego łatwiejszego do użytkowania i odczytywania przez pacjenta podczas nastawiania aplikowanej dawki.

Celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do dozowania leków.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu dozowania leków.

Urządzenie do dozowania leków według wynalazku, charakteryzuje się tym, że składa się z kasetki, zawierającej szczelnie zamknięty wyrób do wstrzyknięcia i tłoczek; oraz zespołu wstrzykującego, przymocowanego do kasetki, składającego się z obudowy, mechanizmu napędowego osadzonego w obudowie i zawierającego tulejkę dozującą z pokrętłem na końcu wewnętrznym oraz pręcik sprzężony z tulejką w taki sposób, że w wyniku obrotu wspomnianego pokrętła, pręcik przemieszcza się osiowo i wsuwa do kasetki, gdzie sprzęga się z tłoczkiem i przesuwa go w kasetce; mechanizmu sprzęgającego, osadzonego w obudowie i składającego się z elementu obrotowego, osadzonego obrotowo w tulejce dozującej, i z gniazda blokującego, sprzężonego z elementem obrotowym i skonstruowanego w ten sposób, że ogranicza obrót elementu obrotowego, a tym samym pokrętła dozującego, tylko do pierwszego kierunku, oraz mechanizmu odłączającego, przeznaczonego do selektywnego odłączania gniazda blokującego od elementu obrotowego, co umożliwia obrót tulejki dozującej w drugim i przeciwnym kierunku, bez odłączania kasetki od zespołu wstrzykującego.

W korzystnym rozwiązaniu na elemencie obrotowym znajduje się rowkowana powierzchnia tworząca występ, a mechanizm odłączający zawiera kołek współpracujący z rowkowaną powierzchnią w taki sposób, że osiowy ruch kołka powoduje jego sprzęgnięcie z występem, co powoduje osiowe wysuwanie się elementu obrotowego z gniazda blokującego.

Korzystnie mechanizm sprzęgający ma postać mechanizmu zapadkowego.

Korzystnie mechanizm odłączający jest zaopatrzony w element uruchamiany przez użytkownika, połączony ze sprzęgiełkiem w taki sposób, że odłącza gniazdo od elementu obrotowego po uruchomieniu elementu przez użytkownika.

Urządzenie do dozowania leków według wynalazku charakteryzuje się tym, że składa się z kasetki zawierającej szczelnie zamknięty wyrób do wstrzyknięcia i tłoczek; oraz zespołu wstrzykującego przymocowanego do kasetki, przeznaczonego do wstrzykiwania pacjentowi wymaganej dawki leku, zaopatrzonego w pokrętło dla użytkownika i pręcik sprzężony z pokrętłem, wsuwający się osiowo do kasetki w wyniku obracania pokrętła w pierwszym kierunku, zespół sprzęgający sprzężony z pręcikiem, przeznaczony do ograniczania obrotu pręcika w drugim i przeciwnym kierunku; oraz zespół do odłączania sprzęgiełka, służący do selektywnego odłączania sprzęgiełka, co umożliwia obracanie się pokrętła w drugim kierunku, bez konieczności odłączania kasetki od zespołu wstrzykującego, co powoduje osiowe przemieszczanie się pręcika w kierunku zespołu wstrzykującego.

Korzystnie w skład urządzenia wchodzi zespół do odłączania sprzęgiełka po odłączeniu kasetki od zespołu wstrzykującego.

Urządzenie wstrzykujące przeznaczone do wstrzykiwania wyrobu znajdującego się w kasetce przymocowanej do zespołu wstrzykującego, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że składa się z obudowy; mechanizmu napędowego osadzonego w obudowie i zawierającego element dozujący z pokrętłem regulacyjnym oraz pręcik sprzężony z elementem dozującym w taki sposób, że w wyniku obrotu pokrętła pręcik przemieszcza się osiowo; oraz mechanizmu sprzęgającego osadzonego w obudowie i składającego się z elementu obrotowego osadzonego obrotowo w elemencie dozującym i z gniazda blokującego, sprzężonego z elementem obrotowym i skonstruowanego w ten sposób, że ogranicza obrót elementu obrotowego, a tym samym pokrętła dozującego, tylko do pierwszego kierunku, bez odłączania zespołu wstrzykującego od kasetki; oraz mechanizmu odłączającego, przeznaczonego do selektywnego odłączania elementu stacjonarnego od elementu obrotowego, co umożliwia obrót elementu dozującego w drugim i

174 801 przeciwnym kierunku, bez odłączania kasetki od zespołu wstrzykującego, co, w razie nastawienia zbyt dużej dawki, umożliwia jej zmniejszenie do wymaganej wielkości.

Korzystnie w skład urządzenia wchodzi wyświetlacz sprzężony funkcjonalnie z pokrętłem w celu wizualnego wskazywania zwiększania i zmniejszania dawki w miarę obracania pokrętła w kierunku, odpowiednio, pierwszym i drugim.

Korzystnie wyświetlacz składa się z obudowy zespołu ciekłokrystalicznego przymocowanej do obudowy zespołu wstrzykującego, w której znajduje się zespół wyświetlacza ciekłokrystalicznego z układem scalonym, styku do okresowego doprowadzania sygnału do układu, oraz okienka wyświetlacza do wizualnego wyświetlania sygnału wyjściowego emitowanego przez układ scalony, w którym styk jest skonstruowany w taki sposób, że okresowo sprzęga się z pokrętłem dozującym, w wyniku czego w okienku wyświetlacza pokazuje się wielkość dawki.

Sposób dozowania leków, a zwłaszcza zmniejszania nadmiernej dawki odmierzanego wyrobu w urządzeniu do dozowania leków, przeznaczonym do odmierzania i wstrzykiwania pacjentowi wymaganej dawki wyrobu, według wynalazku, polega na tym, że mocuje się kasetkę zawierającą wstrzykiwany wyrób, do zespołu wstrzykującego posiadającego pokrętło dozujące i przesuwany osiowo pręcik; obraca się pokrętłem tylko w pierwszym kierunku, co powoduje osiowe wsuwanie się pręcika do kasetki; sprzęga się mechanizm rozłączający sprzęgiełko; i obraca się pokrętłem dozującym w drugim i przeciwnym kierunku do położenia, w którym pręcik wsuwa się osiowo do środka kasetki na odległość wystarczającą do uzyskania dawki wymaganej do wstrzyknięcia; po czym zwalnia się mechanizm odłączający sprzęgiełko.

Generalnie, jedną z form niniejszego wynalazku jest zespół złożony z urządzenia do wstrzykiwania i nakręconej na niego kasetki, zawierającej pewną ilość szczelnie zamkniętego, płynnego leku. Urządzenie do wstrzykiwania składa się z tłoczka w postaci gwintowanego pręcika i sprzężonego z nim pokrętła dozującego. W wyniku obrotu pokrętła pręcik wsuwa się wzdłuż swojej osi na pewną odległość do wnętrza kasetki. Obrotowi pokrętła dozującego towarzyszy włączenie licznika wskazującego użytkownikowi liczbę przyrostowych obrotów pokrętła. W skład urządzenia wstrzykującego wchodzi mechanizm sprzęgający, który włącza się po przymocowaniu kasetki do strzykawki. Mechanizm sprzęgający uniemożliwia obracanie się pokrętła dozującego w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. W urządzeniu znajduje się również mechanizm odłączający przeznaczony do wybiórczego odłączania sprzęgła jeżeli kasetkajest przymocowana do strzykawki. Po odłączeniu, pokrętło dozujące i gwintowany pręcik można obracać w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, korygując tym samym nastawioną zbyt dużą dawkę leku. Obrót pokrętła dozującego w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara uruchamia wizualny wskaźnik dawki w taki sposób, że pokazywane wartości nastawionej dawki zmniejszają się.

W jednym z przykładów wykonania według niniejszego wynalazku znajduje się mechanizm sprzęgający w postaci zapadki składającej się z przemieszczanego w kierunku osiowym gniazda blokującego, osadzonego w elemencie stacjonarnym, oraz z elementu ruchomego. Gniazdo nie ma możliwości obracania się i posiada liczne zapadki wchodzące pod dociskiem pomiędzy skośne zęby elementu ruchomego utrzymywanego w odpowiednim położeniu za pomocą sprężyny. Zapadki umożliwiają zębom obracanie się w pierwszym kierunku, natomiast blokują ich ruch w drugim. W elemencie ruchomym znajduje się część rowkowana, która na jego końcu, naprzeciwko zębów, przybiera postać występu. W mechanizmie rozłączającym sprzęgiełko znajduje się kołek, który wchodzi we wspomniany rowek. Naciśnięcie na mechanizm rozłączający powoduje wysunięcie się kołka z gniazda blokującego i sprzęgnięcie się go z występem, w wyniku czego element ruchomy naciska na sprężynę i wysuwa się z gniazda. W rezultacie zęby na elemencie ruchomym odłączają się od zapadek w gnieździe, co umożliwia obrót pokrętła dozującego w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara lub przeciwnym do niego.

Jednym z przykładów wykonania niniejszego wynalazku jest urządzenie do dozowania leków, składające się z kasetki i mocowanego do niej zespołu wstrzykującego. Kasetka zawiera szczelnie zamknięty wyrób do wstrzykiwania oraz tłoczek. Zespół wstrzykujący posiada obudowę i osadzony w niej mechanizm napędowy składający się z tulejki dozującej zaopatrzonej na końcu wewnętrznym w pokrętło oraz w pręcik połączony z nią w taki sposób, że pokręcanie

174 801 pokrętła powoduje osiowe wsuwanie się tłoczka do kasetki. Po wsunięciu się do kasetki, pręcik sprzęga się z tłoczkiem i przesuwa go w niej w kierunku osiowym. W obudowie jest osadzony mechanizm sprzęgający, składający się z elementu obrotowego, osadzonego obrotowo w tulei dozującej, oraz z gniazda osadzonego w elemencie stacjonarnym i sprzężonego z elementem obrotowym. Gniazdo jest skonstruowane w taki sposób, żeby ograniczało obroty elementu obrotowego, a tym samym pokrętła dozującego, tylko w jednym kierunku. W urządzeniu znajduje się mechanizm rozłączający, przeznaczony do selektywnego odłączania gniazda od elementu obrotowego, a tym samym umożliwiania tulejce dozującej obracania się w drugim i przeciwnym kierunku, bez konieczności odłączania kasetki od zespołu wstrzykującego.

Ponadto jednym z przedmiotów niniejszego wynalazku jest sposób zmniejszania nadmiernej dawki odmierzanego wyrobu w urządzeniu do dozowania leków. Sposób ten składa się z etapu mocowania kasetki ze wstrzykiwanym wyrobem do zespołu wstrzykującego wyposażonego w pokrętło, i dający się przesuwać osiowo pręcik. Pokrętło można obracać tylko w pierwszym kierunku, co powoduje osiowe wsuwanie się pręcika do kasetki. Następnym krokiem jest sprzęgnięcie się pręcika z mechanizmem rozłączającym sprzęgiełko, co umożliwia obracanie pokrętła dozującego w drugim i przeciwnym kierunku, do położenia, w którym przesuwający się osiowo pręcik schowa się w kasetce na długość odpowiadającej wymaganej do wstrzyknięcia dawce. W tym położeniu następuje zwolnienie mechanizmu odłączającego sprzęgiełko.

Niniejszy wynalazek eliminuje problemy dzięki urządzeniu do dawkowania leków zaopatrzonemu w sprzęgiełko selektywnie odłączalne od pręcika tłoczka; w razie wadliwego nastawienia dawki, takie rozwiązanie umożliwia przekręcenie pokrętła dozującego w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, bez konieczności odłączania kasetki z lekiem od zespołu strzykawki, co z kolei umożliwia stopniowe, dokładnie regulowane za pomocą wyraźnie czytelnego wskaźnika dawkowania, wycofywanie pręcika tłoczka z powrotem do zespołu wstrzykującego.

Zaletą urządzenia wstrzykującego według wynalazku jest możliwość obracania pokrętła nastawiającego dawkę w kierunku przeciwnym bez konieczności odłączania kasetki od urządzenia, co umożliwia dokładne korygowanie dawki w przypadku uprzedniego nastawienia zbyt dużej wartości.

Kolejną zaletą urządzenia wstrzykującego według niniejszego wynalazku jest konieczność przymusowego sprzęgania mechanizmu rozłączającego sprzęgiełko przez użytkownika podczas wstecznego nastawiania pokrętła dozującego; zapobiega to niezamierzonemu przekręceniu pokrętła wstecz.

Jeszcze inną zaletą urządzenia wstrzykującego według niniejszego wynalazku jest łatwość wizualnego odczytu zmniejszających się wskazań wielkości dawki na wyświetlaczu ciekłokrystalicznym podczas obracania pokrętła dozującego wstecz, co umożliwia użytkownikowi dokładne nastawienie odpowiedniej dawki.

Następną zaletą urządzenia wstrzykującego według niniejszego wynalazku jest eliminacja konieczności wyrzucania leku w razie nastawienia zbyt dużej dawki oraz możliwość skorygowania dawki nastawionej wadliwie.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunkach, na których: fig. 1 przedstawia przykład wykonania długopisowego urządzenia dozującego leki według niniejszego wynalazku w rzucie perspektywicznym; fig. 2 - urządzenie długopisowe z fig. 1 w rzucie w stanie rozłożonym; fig. 3 - zespół wstrzykujący urządzenia długopisowego z fig. 1 z pokrętłem dozującym w położeniu odblokowanym, w przekroju poprzecznym i w powiększeniu; fig. 4 - zespół wstrzykujący z fig. 3 z pokrętłem dozującym w położeniu zablokowanym; fig. 5 - zespół wstrzykujący z fig. 1, a zwłaszcza jego część, w przekroju poprzecznym, w powiększeniu; fig. 6 - element stacjonarny mechanizmu sprzęgającego pokazanego na fig. 5, w przekroju poprzecznym poprowadzonym płaszczyzną 6-6 na fig. 5, w powiększeniu; fig. 7 - sprzężone zapadkowo elementy mechanizmu sprzęgającego, stacjonarny i ruchomy, z fig. 3, w częściowym przekroju poprzecznym poprowadzonym płaszczyzną 7-7 na fig. 3, w powiększeniu; fig. 8 - urządzenie długopisowe z fig. 1 w rzucie pionowym, w powiększeniu, na którym widać zwłaszcza część wyświetlacza ciekłokrystalicznego w przekroju oraz część kasetki w przekroju; fig. 9 - urządzenie z fig. 8, zwłaszcza większa część zespołu wstrzykującego w

174 801 przekroju poprzecznym oraz obracające się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, przy odłączonym sprzęgiełku, pokrętło dozujące; fig. 10-14 - wyświetlacz ciekłokrystaliczny urządzenia długopisowego z fig. 1, zwłaszcza w różnych położeniach krzywki w wyniku obrotu pokrętła dozującego, w rzutach częściowych, w przekrojach poprzecznych, w powiększeniu; fig. 15 - ruchomy element mechanizmu sprzęgającego i wewnętrzna obudowa zespołu wstrzykującego z fig. 3 w stanie sprzężonym, w przekroju poprzecznym poprowadzonym płaszczyzną 15-15 na fig. 3, w powiększeniu; fig. 16 - zespół wstrzykujący z fig. 4, w przekroju poprzecznym poprowadzonym płaszczyzną 16-16 na fig. 4, w powiększeniu; oraz fig. 17-zespół wstrzykujący z fig. 3 w przekroju poprzecznym poprowadzonym płaszczyzną 17-17 na fig. 3, w przekroju poprzecznym, w powiększeniu.

Na rysunkach, a zwłaszcza na fig. 1 i 2, jako przykład wykonania według niniejszego wynalazku przedstawiono urządzenie dozujące leki 20 w postaci długopisu. W jego skład wchodzi urządzenie wstrzykujące 22 i zespół nakręcanej na nie kasetki 24. Zespół kasetki 24 składa się z zewnętrznego cylinderka lub tulejki 26 oraz wewnętrznej kasetki 23 wchodzącej teleskopowo do cylinderka 26. Korzystnie, cylinderek 26 jest wykonany z polimeru metylopentenowego, który można nabyć w firmie Mitsui Plastics pod nazwą handlową TPX. Cylinderek 26 składa się z części 30, w przybliżeniu cylindrycznej, gwintowanej części 32 o mniejszej średnicy, znajdującej się na wewnętrznym końcu części cylindrycznej 30, oraz małej cylindrycznej części 34. Korzystnie, kasetka 28 jest wykonana ze szkła i stanowi zbiorniczej na wstrzykiwany lek. Kasetka 28 składa się z części cylindrycznej 36, szyjki 38 i końcówki 40 o promieniu większym od szyjki 38, jak widać na fig. 14. W jednym z zastosowań kasetki, w części cylindrycznej 36 znajduje się liofilizowany hormon wzrostu. W celu zabezpieczenia leku przed możliwością rozkładu, kasetka 28 powinna być szczelnie zamknięta.

Do kasetki 28 jest dopasowany kapturek zamykający 42 wykonany, korzystnie, z tego samego materiału co cylinderek 26; jego zadaniem jest uszczelnienie dostępu do zawartości kasetki 28. Jak widać na fig. 2 i 14, kapturek 42 składa się z cylindrycznej części 44 o większej średnicy, części 46 o mniejszej średnicy oraz z gwintowanej końcówki 48. Wewnątrz gwintowanej części 48 znajduje się okrągła gumowa uszczelka składająca się z górnej części uszczelniającej 50, wykonanej, korzystnie, z poliizopropylenu, i dolnej części uszczelniającej 52, wykonanej, korzystnie, z kauczuku butylowego. Kapturek 42 jest mocowany zatrzaskowo na bliższym końcu kasetki 28. Na kapturku 42 znajdują się małe elastyczne zapadki 54 (fig. 14), które odkształcają się na szyjce 38 kasetki 28 i uniemożliwiają jego zdejmowanie. Po nałożeniu kapturka 42 na otwór w kasetce 28, uszczelki 50 i 52 uszczelniają jej bliższy koniec. Urządzenie jest zaopatrzone w gumowy tłoczek 56 uszczelniający przeciwległy koniec kasetki 28.

Jak widać na fig. 1, w urządzeniu znajduje się zespół igły 58, składający się z nagwintowanej wewnątrz podstawy 60, nakręcanej na kapturek 42, oraz z igły właściwej 62. Ponadto w urządzeniu znajduje, się osłonka 64 igły oraz kapturek ochronny 66.

Na fig. 3 i 4 przedstawiono bardziej szczegółowo konstrukcję zespołu wstrzykującego. Generalnie, zespół ten składa się z zewnętrznej obudowy 68 z tworzywa sztucznego, w której znajdują się elementy robocze zespołu wstrzykującego, oraz z mechanizmu dozującego z zespołem wyświetlacza ciekłokrystalicznego 70.

Wewnątrz zespołu wstrzykującego 22 znajduje się metalowy pręcik 72, który może przesuwać się w kierunku osiowym i służy do przemieszczania tłoczka 56 wewnątrz kasetki 28. Pręcik 72 jest nagwintowany na całej długości gwintem 74. Na jego powierzchni znajdują się również płaskie odcinki 76. Pręcik 72 jest osadzony wewnątrz tulejki napędowej 78 posiadającej koniec zewnętrzny 80 z gwintem wewnętrznym współpracującym z gwintem 74 na pręciku 72, część 73 o większej średnicy i z uformowanymi żeberkami 75, część 77 o mniejszej średnicy i z uformowanymi żeberkami 79, oraz koniec wewnętrzny 82 z gwintem zewnętrznym. Jak widać na fig. 15, żeberka 75 wchodzą w odpowiednie rowki 69 w występie wewnętrznym 71 na obudowie 68. W miarę obracania się części 73 o większej średnicy względem wewnętrznego występu 71 w obudowie, liczne żeberka 75 sprzęgają się okresowo z odpowiednimi rowkami 69, stawiając lekki opór dalszemu ruchowi, co komunikuje użytkownikowi zwiększenie lub zmniejszenie nastawianej dawki o jedną podziałkę. Tulejka napędowa 78 współpracuje z tulejką zewnętrzną 81. Zespół tulejek 78 i 81 może być traktowany łącznie jako tulejka dozująca. Tulejka

174 801 zewnętrzna 81 posiada część cylindryczną 83 z żeberkami 85 biegnącymi wzdłuż jej osi, powierzchnię 87 o mniejszej średnicy i z rowkiem 96, oraz powiększone pokrętło 88 z żeberkami 90. Do pokrętła 88 z kołnierzem 86 jest przymocowany techniką zgrzewania ultradźwiękowego kapturek zamykający 89. Sprężyna 92 pomiędzy kapturkiem zamykającym 89 a kołnierzem 86 zapewnia lekką sprężystość pokrętła 88 kiedy jest ono w położeniu zablokowanym, pokazanym na fig. 4. Na kołnierzu 86 znajduje się nagwintowana część 91 współpracująca z gwintem 82 na tulejce napędowej 78.

Na górnej części obudowy 68 znajduje się zespół wyświetlacza ciekłokrystalicznego 70. Jak widać na fig. 2, w zespole 70 znajduje się para uchwytów przednich 98 wchodzących zatrzaskowo do rowków (nie pokazanych) w obudowie 68. Podobnie, jak widać na fig. 3 i 4, do rowka 103 w zespole 70 wchodzi uchwyt centralny 101, a tylny uchwyt 102 wchodzi do sterczącego ku górze ucha 104; wszystkie te mocowania mają charakter zatrzasków. Istnieje co prawda możliwość skonstruowania zespołu 70 w taki sposób, żeby dawał się odłączać od obudowy 68, ale, korzystnie, stosuje się trwałe połączenie w postaci zatrzasku. Korzystnie, zaleca się stosowanie połączenia zatrzaskowego, ale zespół 70 można mocować do obudowy 68 dowolnym znanym sposobem, na przykład techniką zgrzewania ultradźwiękami.

Jak widać na fig. 3, 4 i 17, zespół wyświetlacza ciekłokrystalicznego 70 składa się z obudowy 106, ekranu okienkowego 108, wykonanej z tworzywa sztucznego obudowy 110 układu elektrycznego, w której znajduje się układ scalony 112, bateria 114 oraz pewna liczba styków 116, 118, 120 połączonych z układem scalonym w taki sposób, żeby odpowiednio zmieniały się wartości wyświetlane na wyświetlaczu w okienku 108. Każdy styk jest połączony za pośrednictwem elastycznego paska 125 (fig. 17) z zespołem 122, 124, 126, składającym się z małego pręcika z tworzywa sztucznego i elastycznego paska. Wszystkie zespoły pręcik/pasek są wciśnięte do dołu przez pary sprężyn 123 (fig. 17) w taki sposób, że w położeniu wychylonym zespoły pręcik/pasek 122, 124, 126 nie stykają się ze stykami 116, 118, 120.

Jak widać na fig. 3 i 4, do obudowy 68 jest przymocowany mały pierścień 128 z integralnym przyciskiem 130 do jego promieniowego przesuwania w górę. Pierścień 128 jest przymocowany do obudowy 68 w taki sposób, że nie może się obracać ani przesuwać osiowo po obróceniu lub wciśnięciu pokrętła 88. Z pierścieniem 128 sąsiaduje obrotowy mechanizm krzywkowy składający się z pierwszej części krzywkowej 132 i drugiej części krzywkowej 134. Jak widać na fig. 17, na krzywce 134 znajdują się karby, w które wchodzą żeberka 85 na tulejce zewnętrznej 81, dzięki czemu mogą się obracać wraz z nią. Ale żeberka 85 mogą ślizgać się w kierunku osiowym po karbach wewnętrznych na krzywkach 132 i 134, dzięki czemu krzywki 132 i 134 stoją w miejscu podczas osiowego przemieszczania się zewnętrznej tulejki dozującej względem obudowy 68 zespołu wstrzykującego.

Jak widać na fig. 17, na tulejce napędowej 78 znajdują się żeberka 79 osadzone w odpowiednich karbach wewnętrznych w tulejce zewnętrznej 81. Korzystnie, żeberka 79 są pasowane ciernie, wskutek czego tulejka zewnętrzna 81 może przesuwać się łącznie z tulejką napędową 78, zarówno w kierunku osiowym jak i obwodowym. Jak widać na fig. 8, pokrętło 88 może obracać się w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, co przedstawiono strzałką 140. Skutkiem obrotu pokrętła 88 w tym kierunku jest obrót zarówno tulejki zewnętrznej 81 jak i tulejki napędowej 78. W wyniku obrotu tulejki napędowej 78, gwint na końcu zewnętrznym 80 sprzęga się z gwintem 74 na pręciku 72, co powoduje osiowe przesuwanie się zewnętrznego końca pręcika 72 do przodu na zewnątrz obudowy 68 zespołu wstrzykującego, co pokazano strzałką kierunkową 142 na fig. 8. Następnie pręcik 72 sprzęga się z końcówką 144 pręcika z tworzywa sztucznego wewnątrz kasetki wewnętrznej 28 zespołu kasetki 24, a ten sprzęga się z kolei z tłoczkiem 56 i przesuwa go do przodu w środku kasetki 28. Wielkość dawki leku przeznaczonego do wstrzyknięcia jest określona osiowym położeniem tłoczka 56 wewnątrz kasetki 28. Przesunięcie tłoczka 56 wewnątrz kasetki wewnętrznej 28 powoduje zwiększenie dawki do wstrzyknięcia.

Jak widać na fig. 3 i 4, w urządzeniu znajduje się mechanizm sprzęgający 150 uniemożliwiający ruch pokrętła 88 w kierunku blokowania, czyli przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Sprzęgiełko 150 składa się z elementu ruchomego 152 i dającego się przesuwać w kierunku osiowym gniazda blokującego 168j znajdującego się wewnątrz elementu stacjonarnego 154.

174 801

Element ruchomy 152 jest w zasadzie cylindryczny i posiada koniec zewnętrzny z licznymi skośnymi zębami 156 na obwodzie, jak widać na fig. 7. W każdym zębie 156 znajduje się odpowiedni rowek 158 sąsiadujący z powierzchnią oporową 160. Na przeciwległym (wewnętrznym) końcu elementu ruchomego 152 znajduje się obwodowy rowek 162, który tworzy występ 164, co widać na fig. 3 i 4. W elemencie ruchomym 152 znajduje się sprężyna 165 działająca na niego w kierunku końca wewnętrznego. Jak widać na fig. 16, na ruchomym elemencie 152 znajdują się liczne, rozmieszczone na obwodzie wewnętrzne rowki, w które wchodzą żeberka 75 znajdujące się na mającej większą średnicę części 73 tulejki 78. Zatem element ruchomy 152 może przemieszczać się wewnątrz tulejki 78 zarówno w kierunku osiowym jak i obrotowym.

Element stacjonarny 154 jest również w zasadzie cylindryczny i posiada koniec zewnętrzny 166 z otworkiem, w który może wchodzić tulejkowa część 34 cylinderka 26 kasetki. Jak widać na fig. 3 i 4, wewnątrz elementu stacjonarnego 154 znajduje się osiowo poruszające się gniazdo blokujące 168 z licznymi występami zakończonymi odpowiednimi końcówkami lub zapadkami 172. Jak widać na fig. 6 i 7, zapadki 172 mogą przechodzić przez otworki 174 w wewnętrznym końcu elementu stacjonarnego 154. Generalnie, zapadki 172 mają kształt litery L i składają się z wystającego zaczepu 176 i podstawki 178. Gniazdo 168 jest przytrzymywane za pomocą sprężyny 180 w położeniu schowanym wewnątrz cylindrycznego korpusu elementu stacjonarnego 154, jak pokazano na fig. 5. Zatem przed osadzeniem kasetki 24 na zespole wstrzykującym 22, gniazdo 168 nie jest połączone z elementem ruchomym 152. Takie rozwiązanie umożliwia obrót pokrętła 88 w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, co pokazano strzałką 182.

Po nakręceniu kasetki 24 na zespół wstrzykujący 22, jak pokazano na fig. 3 i 4, tulejkowa część 34 bębenka 26 kasetki wchodzi w gniazdo 168, pokonując siłę wywieraną przez sprężynę 180, która dociska gniazdo 168 do elementu ruchomego 152. W rezultacie, zapadki 172 są wysuwane z otworów 174 i sprzęgają się z wewnętrznym końcem elementu ruchomego 152. Zapadki 172 przechodzą przez otwory, w związku z czym gniazdo 168 nie może się obracać. Jak widać na fig. 7, każdy zaczep 176 znajduje się w odpowiednim rowku 158, w wyniku czego powstaje sprzężenie zapadkowe, umożliwiające obrót elementu ruchomego 152 w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, natomiast blokujące obrót w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara ze względu na sprzężenie powierzchni blokującej 160 z zaczepem 176. Po obróceniu się elementu 152 w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, skośna powierzchnia każdego zęba 156 ślizga się wzdłuż odpowiedniej zapadki 172 do czasu ześlizgnięcia się rowka 158 na zębie 156 i wejścia do niego odpowiedniego zaczepu na zapadce. Skutkiem sprzężenia tego typu jest charakterystyczny trzask towarzyszący wybieraniu odpowiedniej dawki.

Jak widać nafig. 3 i 4, w urządzeniu znajduje się mechanizm 200 rozłączający sprzęgiełko, umożliwiający obrót pokrętła 88 w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara bez konieczności odłączania kasetki 24 od zespołu wstrzykującego 22. Mechanizm 200 składa się z korpusu głównego 202 z powierzchnią zewnętrzną do chwytania przez użytkownika, lub przycisku i biegnącego ku dołowi kołeczka 206. Korpus 202 znajduje się w otworze 208 w zewnętrznym końcu obudowy 106 wyświetlacza ciekłokrystalicznego i jest utrzymywany w położeniu na zewnątrz za pomocą sprężyny 210. Kołeczek 206 biegnie przez otwór w obudowie 68 zespołu wstrzykującego i wchodzi do rowka 162 w elemencie ruchomym 152.

Po naciśnięciu przycisku 204, jak pokazano strzałką 212 na fig. 9, korpus 202 jest dociskany w kierunku końca wewnętrznego, w kierunku przeciwnym do siły sprężyny 210. W związku z tym, kołek 206 jest dociskany do występu 164 w elemencie ruchomym 152, w wyniku czego odsuwa element ruchomy 152 od gniazda 168, co pokazano na fig. 9. Po odłączeniu elementu ruchomego 152 od gniazda 168, pokrętło 88 można obrócić w kierunku przeciwnym do wskazówek zegara, jak pokazano strzałką 214. W rezultacie pręcik 72 jest wciągany do zespołu wstrzykującego 22, co pokazano strzałką 216.

Podczas użytkowania, styk 120 wyświetlacza ciekłokrystalicznego działa w taki sposób, żeby go włączał i wyłączał. Jak widać na fig. 4, pokrętło dozujące 90 znajduje się w położeniu sprzężonym, dzięki czemu pierścień 128 spoczywa w rowku 96 znajdującym się w tulejce 81.

174 801

Pręcik 126 nie jest dociśnięty do styku 120, wskutek czego wyświetlacz ciekłokrystaliczny jest wyłączony. Ponadto pierścień 128 jest dopasowany z wciskiem do rowka 96 w celu przeciwstawienia się działaniu sprężyny 165, która dociska pokrętło dozujące 88 w położeniu wysuniętym.

Po wciśnięciu przycisku kasowania 130, pierścień 128 wysuwa się z rowka 96, w wyniku czego sprężyna 165 może przesunąć tulejkę 94 i pokrętło 88 do ich położenia wydłużonego, co pokazano na fig. 3. W położeniu tym pierścień 128 spoczywa na podłużnym żeberku 85 na tulejce zewnętrznej 81, działającej na zespół 126 pręcik/pasek z siłą wystarczającą do przezwyciężenia niewielkiego nacisku sprężyny. Z kolei pręcik 126 działa pewną siłą na styk 118, uruchamiający wyświetlacz ciekłokrystaliczny.

Na fig. 10-13 przedstawiono układ krzywek w jednym, ale nie jedynym, z przykładów wykonania. Na fig. 10 wyświetlacz ciekłokrystaliczny znajduje się w położeniu wyłączonym, w którym pierścień 128 jest osadzony w rowku 96. Wszystkie powierzchnie krzywek 132 i 134 mają kołowy przekrój poprzeczny, przy czym połowę ich obwodu zajmuje powierzchnia podwyższona, a drugą połowę obniżona. Powierzchnie podwyższone i obniżone na poszczególnych krzywkach są przesunięte względem siebie (np. o 90°), co daje różnorodne możliwości konfiguracji geometrycznej powierzchni obwodowych.

Na fig. 10 przedstawiono obie krzywki 132 i 134, których powierzchnie swobodne stykają · się odpowiednio z pręcikami 124 i 122. W rezultacie żaden z pręcików nie naciska na odpowiedni styk. Na fig. 11 przedstawiono sytuację, w której wyświetlacz ciekłokrystaliczny jest włączony, a pokrętło dozujące 88 obrócone o czwartą część obrotu. W wyniku obrotu utworzył się nowy układ krzywek, w którym krzywka 134 jest uniesiona, natomiast krzywka 132 obniżona. W rezultacie następuje włączenie styku 116 z równoczesnym wyłączeniem styku 118. Układ tego typu powoduje zwiększenie liczby w okienku wyświetlacza ciekłokrystalicznego 108 o jeden. Po obróceniu pokrętła 88 o czwartą część obrotu powstaje układ krzywek pokazany na fig. 12, w którym podwyższone powierzchnie obu krzywek 132 i 134 stykają się odpowiednio ze stykami 118 i 116. Również w tym przypadku następuje zwiększenie liczby pokazywanej w okienku wyświetlacza ciekłokrystalicznego 108 o jeden. I w końcu, na fig. 13 przedstawiono sytuację, w której pokrętło 88 jest obrócone o kolejną czwartą część obrotu, co powoduje obniżenie powierzchni krzywki 134 i podwyższenie powierzchni krzywki 132. W rezultacie styk 116 nie jest wciśnięty, a styk 118 jest. Nowy układ styków powoduje ponowne zwiększenie liczby w okienku wyświetlacza ciekłokrystalicznego o jeden.

Jak jeszcze będzie wspomniane, przedmiotem niniejszego wynalazku jest mechanizm umożliwiający obracanie pokrętła 88 w kierunku przeciwnym, bez konieczności odłączania kasetki od zespołu wstrzykującego. Po obróceniu pokrętła 88 z położenia pokazanego na fig. 13 w kierunku przeciwnym o jedną czwartą obrotu, do położenia pokazanego na fig. 12, zmienia się układ styków. W poprzednim układzie wciśnięty był tylko styk 118, natomiast w nowym wciśnięte są oba styki, 116 i 118. Powstałą zmianę wykrywa układ scalony i zmniejsza liczbę pokazywaną w okienku 108 o jeden. Rozumie się samo przez się, że efekty tego typu można osiągnąć za pomocą różnorodnych układów geometrycznych, a pokazana na fig. 10-13 wybrana konfiguracja krzywek jest jedną z możliwych.

W miarę obracania pokrętła dozującego 88 w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, pręcik 72 wsuwa się do kasetki 24, mierząc, jak już wspomniano, wymaganą dawkę do wstrzyknięcia.. Jeżeli użytkownik przypadkowo obróci pokrętło 92 za daleko w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, na przykład o dziesięć działek zamiast o osiem, co pokaże się na wyświetlaczu ciekłokrystalicznym, należy zmniejszyć potrzebną dawkę, na przykład o dwie działki. W tym celu należy wcisnąć przycisk 204, jak pokazano na fig. 9, co spowoduje rozłączenie mechanizmu sprzęgającego, i obrócić pokrętło 88 wstecz, w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara o niezbędną liczbę działek (np. o dwie), zgodnie ze wskazaniami na wyświetlaczu ciekłokrystalicznym. Podczas obracania pokrętła 88 w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara przycisk 204 powinien być wciśnięty. Po nastawieniu wymaganej dawki należy zwolnić przycisk 204, co spowoduje ponowne złączenie mechanizmu sprzęgającego. Następie należy wcisnąć pokrętło 88 do położenia pokazanego na fig. 4, w wyniku czego odpowiednia dawka leku zostanie wstrzyknięta pacjentowi.

174 801

W niniejszym przykładzie wykonania, do uniemożliwienia pokrętłu 88 obracania się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, bez odłączania kasetki od zespołu wstrzykującego, zastosowano konkretny typ mechanizmu sprzęgającego, ale można w tym celu zastosować dowolny typ urządzenia sprzęgającego. Podobnie, w razie przypadkowego nastawienia zbyt dużej dawki, do umożliwienia pokrętłu dozującemu obracania się w kierunku przeciwnym, bez odłączania kasetki od zespołu wstrzykującego, można zastosować dowolny mechanizm odłączający sprzęgiełko.

Powyższe urządzenie stanowi tylko poglądowy, a nie ograniczający, przykład wykonania i można wprowadzać do niego różne zmiany i modyfikacje bez odchodzenia od istoty i zakresu wynalazku.

174 801

ΙΛ

Γ174 801

F“G- 9

F < Gj- 10 F I G~ 11

FG- 12 -FTG- 13

174 801

”4 801 so

Ύ

~Y*

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Urządzenie do dozowania leków, znamienne tym, że składa się z kasetki (28), zawierającej szczelnie zamknięty wyrób do wstrzyknięcia i tłoczek (56), oraz zespołu wstrzykującego (22), przymocowanego do kasetki (28), składającego się z obudowy (68), mechanizmu napędowego osadzonego w obudowie (68) i zawierającego zespół dozujący (78,81) z pokrętłem (88) na końcu wewnętrznym oraz przemieszczany osiowo pręcik (72) sprzężony z tulejką (78, 81) mechanizmu sprzęgającego (150) osadzonego w obudowie (68) i składającego się z elementu obrotowego (152) osadzonego obrotowo w tulejce dozującej (78, 81) i z gniazda blokującego (168), sprzężonego z elementem obrotowym (152) oraz mechanizmu odłączającego (200) do selektywnego odłączania gniazda blokującego (168) od elementu obrotowego (152).
2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że na elemencie obrotowym (152) znajduje się rowkowana powierzchnia tworząca występ (164), a mechanizm odłączający (200) zawiera przemieszczany osiowo kołek (206) współpracujący z tą rowkowaną powierzchnią.
3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że mechanizm sprzęgający (150) ma postać mechanizmu zapadkowego.
4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że mechanizm odłączający (200) jest zaopatrzony w element uruchamiany przez użytkownika, połączony ze sprzęgiełkiem (150) odłączając gniazdo od elementu obrotowego (152) po uruchomieniu elementu przez użytkownika.
5. Urządzenie do dozowania leków, znamienne tym, że składa się z kasetki (28) zawierającej szczelnie zamknięty wyrób do wstrzyknięcia i tłoczek (56) oraz zespołu wstrzykującego (22) przymocowanego do kasetki (28), przeznaczonego do wstrzykiwania pacjentowi wymaganej dawki leku, zaopatrzonego w pokrętło (88) dla użytkownika i pręcik (72) sprzężony z pokrętłem (88) wsuwający się osiowo do kasetki (28) w wyniku obracania pokrętła (88) w pierwszym kierunku, zespół sprzęgający (150) sprzężony z pręcikiem (72) do ograniczania obrotu pręcika (72) w drugim i przeciwnym kierunku; oraz zespół (200) do odłączania sprzęgiełka (150), do selektywnego odłączania sprzęgiełka (150), umożliwiając obracanie się pokrętła (88) w drugim kierunku, bez konieczności odłączania kasetki (28) od zespołu wstrzykującego (22) i powodując osiowe przemieszczanie się pręcika (72) w kierunku zespołu wstrzykującego.
6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że w jego skład wchodzi zespół do odłączania sprzęgiełka (150) po odłączeniu kasetki (28) od zespołu wstrzykującego (22).
7. Urządzenie wstrzykujące przeznaczone do wstrzykiwania wyrobu znajdującego się w kasetce przymocowanej do zespołu wstrzykującego, znamienne tym, że składa się z obudowy (68) mechanizmu napędowego osadzonego w obudowie (68) i zawierającego zespół dozujący (78, 81) z pokrętłem regulacyjnym (88) oraz pręcik (72) sprzężony z zespołem dozującym (78, 81) w taki sposób, że w wyniku obrotu pokrętła (88) pręcik (72) przemieszcza się osiowo; oraz mechanizmu sprzęgającego (150) osadzonego w obudowie (68) i składającego się z elementu obrotowego (152) osadzonego obrotowo w zespole dozującym (78, 81) i z gniazda blokującego (168) sprzężonego z elementem obrotowym (152) i ograniczającego obrót elementu obrotowego (152), a tym samym pokrętła dozującego (88), tylko do pierwszego kierunku, bez odłączania zespołu wstrzykującego (22) od kasetki (28), oraz mechanizmu odłączającego (200) do selektywnego odłączania elementu stacjonarnego (168) od elementu obrotowego (152).
8. Urządzenie według zastrz. 1 albo 7, znamienne tym, że w jego skład wchodzi wyświetlacz (70) sprzężony funkcjonalnie z pokrętłem (88).
9. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że wyświetlacz (70) składa się z obudowy (106) przymocowanej do obudowy (68) zespołu wstrzykującego (22), w której znajduje się zespół wyświetlacza ciekłokrystalicznego z układem scalonym (112) styków (116, 118, 120) do okresowego doprowadzania sygnału do układu, oraz okienka (108) wyświetlacza do wizualnego wyświetlania sygnału wyjściowego emitowanego przez układ scalony (112), w

174 801 którym styk (116, 118,120) jest okresowo sprzęgany z pokrętłem dozującym (88) pokazując w okienku (108) wyświetlacza (70) wielkość dawki.
10. Sposób pozowania leków le zwłas zeza zmniejszania nanminmej dawk i odmierzanego wyrobu w urządzeniu do dozowania leków, przeznaczonym do odmierzania i wstrzykiwania pacjentowi wymaganej dawki wyrobu, znamienny tym, że mocuje się kasetkę zawierającą wstrzykiwany wyrób, do zespołu wstrzykującego posiadającego pokrętło dozujące i przesuwany osiowo pręcik, następnie obraca się pokrętłem tylko w pierwszym kierunku, co powoduje osiowe wsuwanie się pręcika do kasetki, po czym sprzęga się mechanizm rozłączający sprzęgiełko; i obraca się pokrętłem dozującym w drugim i przeciwnym kierunku do położenia, w którym pręcik wsuwa się osiowo do środka kasetki na odległość wystarczającą do uzyskania dawki wymaganej do wstrzyknięcia; po czym zwalnia się mechanizm odłączający sprzęgiełko.