PL194053B1

PL194053B1 - Mieszanina grzybobójcza

Info

Publication number: PL194053B1
Application number: PL98378987A
Authority: PL
Inventors: Klaus Schelberger; Maria Scherer; Karl Eicken; Manfred Hampel; Eberhard Ammermann; Gisela Lorenz; Siegfried Strathmann
Original assignee: Basf Ag
Priority date: 1997-12-18
Filing date: 1998-12-15
Publication date: 2007-04-30
Also published as: KR100558793B1; UA68368C2; EP1201126B1; ES2239645T3; IL174098A; EP1201126A2; BR9816374B1; JP4405078B2; PT1541024E; EA200000677A1; JP2001526189A; ES2183441T3; DE59814460D1; IL136469A; CA2574129C; EP1541024A3; AR017902A1; TW450787B; IL136469A0; ZA9811555B

Abstract

1. Mieszanina grzybobójcza, znamienna tym, ze jako substancje czynne u zyte w synergicznie skutecznej ilo- sci zawiera a) zwi azek amidowy o ogólnym wzorze Ib w którym R 3 oznacza atom chlorowca, a R 4 oznacza fenyl podstawiony atomem chlorowca, oraz b) pochodn a ftalimidow a wybran a z grupy obejmuj acej zwi azki o wzorze IIa, IIb i III PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest mieszanina grzybobójcza do zwalczania szkodliwych grzybów.

Znane są związki amidowe o ogólnym wzorze I A-CO-NR¹R² I w którym A oznacza grupę arylową albo aromatyczny lub niearomatyczny, 5- lub 6-członowy heterocyklil, zawierający 1 - 3 heteroatomy wybrane spośród O, N i S, przy czym grupa arylowa lub heterocyklil są ewentualnie podstawione 1, 2 lub 3 podstawnikami niezależnie wybranymi z grupy obejmującej alkil, atom chlorowca, CHF2, CF3, alkoksyl, chlorowcoalkoksyl, grupę alkilotio, alkilosulfinyl i alkilosulfonyl, R¹ oznacza atom wodoru, a R² oznacza fenyl lub cykloalkil, ewentualnie podstawione 1, 2 lub 3 podstawnikami wybranymi z grupy obejmującej alkil, alkenyl, alkinyl, alkoksyl, alkenyloksyl, alkinyloksyl, cykloalkil, cykloalkenyl, cykloalkiloksyl, cykloalkenyloksyl, fenyl i atom chlorowca, przy czym alifatyczne i cykloalifatyczne grupy mogą być częściowo lub całkowicie podstawione atomem chlorowca i/lub grupy cykloalifatyczne mogą być podstawione 1 - 3 grupami alkilowymi, oraz fenyl może być podstawiony 1 - 5 atomami chlorowca i/lub 1 - 3 podstawnikami wybranymi niezależnie z grupy obejmującej alkil, chlorowcoalkil, alkoksyl, chlorowcoalkoksyl, grupę alkilotio i grupę chlorowcoalkilotio, i przy czym amidowa grupa fenylowa moż e być skondensowana z nasyconym 5-czł onowym pierś cieniem, ewentualnie podstawionym 1 lub większą liczbą grup alkilowych i/lub może zawierać heteroatom wybrany spośród O i S. Związki te opisano w literaturze (EP-A 545099).

Użyteczne związki amidowe o wzorze A-CO-NR¹R² wymieniono w EP-A-545099 i EP-A589301.

Wytwarzanie związków amidowych o wzorze A-CO-NR¹R², jest znane np. z EP-A-545099 lub EP-A-589301 lub można je wytworzyć podobnymi sposobami.

W publikacji WO 97/08952 opisano mieszaniny grzybobójcze zawierające oprócz związków o ogólnym wzorze I również fenazachin jako dodatkowy skł adnik. Te mieszaniny opisano jako szczególnie skuteczne przeciw Botrytis.

W US-A 2553770; 2553771; 2553776 opisano związek o wzorze lla (nazwa zwyczajowa: kaptan) i związek o wzorze III (nazwa zwyczajowa: folpet), ich wytwarzanie oraz ich działanie grzybobójcze. Związek o wzorze IIb (nazwa zwyczajowa: kaptafol) opisano w Phytopathology 52 (1962), 52, 754.

Celem wynalazku było dostarczenie mieszanin o polepszonym działaniu przeciw szkodliwym grzybom oraz zastosowanie mniejszych ogólnych ilości substancji czynnych (mieszaniny synergiczne), w celu zredukowania dawek nanoszenia oraz polepszenia spektrum działania tych znanych związków.

Nieoczekiwanie okazało się, że mieszaniny grzybobójcze zawierające jako substancje czynne pewne związki amidowe objęte podanym na wstępie wzorem i dodatkowe substancje grzybobójczo czynne wykazują działanie synergicznie.

Ponadto stwierdzono, że możliwe jest skuteczniejsze zwalczanie szkodliwych grzybów poprzez zastosowanie związków amidowych objętych podanym na wstępie wzorem i wymienionych poniżej dodatkowych substancji czynnych równocześnie, łącznie lub oddzielnie, lub poprzez zastosowanie związków amidowych i dodatkowych substancji czynnych kolejno po naniesieniu związków amidowych lub dodatkowych substancji czynnych.

Zatem wynalazek dotyczy mieszaniny grzybobójczej, która charakteryzuje się tym, że jako substancje czynne użyte w synergicznie skutecznej ilości zawiera

a) związek amidowy o ogólnym wzorze Ib

w którym R³ oznacza atom chlorowca, a R⁴ oznacza fenyl podstawiony atomem chlorowca, oraz b) pochodną ftalimidową wybraną z grupy obejmującej związki o wzorze IIa, IIb i III

PL 194 053 B1

Korzystnie mieszanina grzybobójcza według wynalazku jako związek amidowy o ogólnym wzorze Ib zawiera związek o poniższym wzorze:

Korzystniej mieszanina grzybobójcza według wynalazku jest sformułowana w dwóch częściach, przy czym jedna część zawiera związek amidowy o wzorze Ib w stałym lub ciekłym nośniku, a druga część zawiera pochodną ftalimidową wybraną z grupy obejmującej związki o wzorze lla, IIb i III w stałym lub ciekłym nośniku.

Mieszaniny według wynalazku wykazują działanie synergiczne, a zatem są szczególnie odpowiednie do zwalczania szkodliwych grzybów, a zwłaszcza gatunków Botrytis.

Stosowane tu określenie atom chlorowca oznacza atom fluoru, chloru, bromu i jodu, w szczególności atom fluoru, chloru i bromu.

Dla uzyskania działania synergicznego wystarczające są nawet małe ilości związku amidowego o wzorze Ib. Korzystnie stosuje się związek amidowy Ib i związek czynny o wzorze IIa lub IIb lub III w stosunku wagowym wynoszącym 50:1 - 1:50, zwłaszcza 10:1 - 1:10. Można również zastosować mieszaniny trójskładnikowe, które oprócz związku amidowego o wzorze Ib zawierają jeden lub większą liczbę związków o wzorach IIa, IIb i III. W takich mieszaninach związki o wzorze IIa, IIb i III miesza się w stosunku wagowym wynoszącym 50:1 - 1:50, korzystnie 10:1 - 1:10.

Podczas sporządzania mieszanin korzystnie stosuje się czyste substancje czynne o wzorze Ib i IIa lub IIb lub III, do których można domieszać dalsze substancje czynne przeciw szkodliwym grzybom lub przeciw innym szkodnikom, takim jak owady, pajęczaki lub nicienie, a także substancje czynne chwastobójczo lub regulujące wzrost roślin albo nawozy sztuczne.

Mieszaniny związków o wzorze Ib i lla lub IIb lub III, względnie związki o wzorze Ib i IIa lub llb lub III stosowane równocześnie, łącznie lub oddzielnie, odznaczają się wybitną skutecznością przeciw szerokiemu spektrum fitopatogennych grzybów, szczególnie z klasy Ascomycetes, Basidiomycetes,

Phycomycetes i Deuteromycetes. Niektóre z nich działają układowo i można je stosować w ochronie roślin w zabiegach na liście i glebę.

PL 194 053 B1

Związki te mają szczególne znaczenie w zwalczaniu różnorodnych grzybów na wielu różnych roślinach uprawnych, takich jak bawełna, warzywa (np. ogórki, fasola, pomidory, ziemniaki i dynie), jęczmień, trawa, owies, banany, kawa, kukurydza, drzewa owocowe, ryż, żyto, soja, winorośl, pszenica, rośliny ozdobne i trzcina cukrowa, jak również na nasionach wielu roślin.

Szczególnie nadają się one do zwalczania fitopatogennych grzybów: Erysiphe graminis (mączniak prawdziwy) na zbożach, Erysiphe cichoracearum i Sphaerotheca fuliginea na dyniach, Podosphaera leucotricha na jabłoniach, Uncinula necator na winorośli, gatunków Puccinia na zbożach, gatunków Rhizoctonia na bawełnie, ryżu i na trawnikach, gatunków Ustilago w zbożach i trzcinie cukrowej, Venturia inaequalis (parch) na jabłoniach, gatunków Helminthosporium na zbożach, Septoria nodorum na pszenicy, Botrytis cinerea (szara pleśń) na truskawkach, warzywach, roślinach ozdobnych i winorośli, Cercospora arachidicola na orzeszkach ziemnych, Pseudocercosporella herpotrichoides na pszenicy i jęczmieniu, Pyricularia oryzae na ryżu, Phytophthora infestans na ziemniakach i pomidorach, Plasmopara viticola na winorośli, gatunków Pseudoperonospora na chmielu i ogórkach, gatunków Alternaria na warzywach i drzewach owocowych, gatunków Mycosphaerella na bananach jak również gatunków Fusarium i Verticillium.

Mieszanin według wynalazku można szczególnie korzystnie używać do zwalczania gatunków Botrytis w uprawach winorośli i warzyw, a także na roślinach ozdobnych.

Związki o wzorze Ib i IIa lub Ilb lub III, można nanosić równocześnie, a mianowicie wspólnie lub oddzielnie, albo kolejno, przy czym kolejność przy oddzielnym nanoszeniu nie ma na ogół żadnego wpływu na efekt zwalczania.

W zależ ności od założonego efektu dawki nanoszenia mieszanin według wynalazku wynoszą, zwłaszcza w uprawach rolniczych, 0,01 - 8 kg/ha, korzystnie 0,1 - 5 kg/ha, a zwłaszcza 0,2 - 3,0 kg/ha.

Dawki nanoszenia związków o wzorze Ib wynoszą odpowiednio 0,01 - 2,5 kg/ha, korzystnie 0,05 - 2,5 kg/ha, a zwłaszcza 0,1 - 1,0 kg/ha.

Dawki nanoszenia związków o wzorze IIa lub Ilb lub III, wynoszą odpowiednio 0,01 - 10 kg/ha, korzystnie 0,05 - 5 kg/ha, a zwłaszcza 0,05 - 2,0 kg/ha.

Przy zaprawianiu nasion stosuje się zazwyczaj dawki nanoszenia mieszaniny 0,001 - 250 g/kg nasion, korzystnie 0,01 - 100 g/kg, a zwłaszcza 0,01 - 50 g/kg.

W przypadku zwalczania fitopatogennych grzybów nanoszenie oddzielne lub wspólne zwią zków o wzorze Ib i IIa lub Ilb lub III lub mieszanin związków o wzorze Ib i IIa lub IIb lub III realizuje się przez opryskiwanie lub opylanie nasion, roślin lub gleby przed lub po zasiewie roślin albo przed wzejściem lub po wzejściu roślin.

Grzybobójcze synergiczne mieszaniny według wynalazku, względnie związki o wzorze Ib i Ila lub Ilb lub III można formułować np. w postaci przeznaczonych do bezpośredniego nanoszenia cieczy opryskowych, proszków i suspensji lub w postaci wysokostężonych suspensji wodnych, olejowych lub innych, dyspersji, emulsji, dyspersji olejowych, past, pyłów, preparatów do roztrząsania lub granulatów, i nanosić je drogą opryskiwania, rozpylania, opylania, rozsypywania lub zalewania. Stosowane formy użytkowe zależą od założonych celów, przy czym powinny one w każdym przypadku zapewnić rozprowadzenie mieszaniny według wynalazku jak najcieńszą warstwą i jak najrównomierniej.

Postacie użytkowe wytwarza się znanymi sposobami, np. przez rozprowadzenie substancji czynnej rozpuszczalnikami i/lub nośnikami, w razie potrzeby z użyciem emulgatorów i dyspergatorów, przy czym w przypadku użycia wody jako rozcieńczalnika można także stosować wraz z nią rozpuszczalniki organiczne jako rozpuszczalniki pomocnicze. Jako substancje pomocnicze stosuje się zasadniczo rozpuszczalniki, takie jak związki aromatyczne (np. ksylen), chlorowane związki aromatyczne (np. chlorobenzeny), parafiny (np. frakcje ropy naftowej), alkohole (np. metanol, butanol), ketony (np. cykloheksanon), aminy (np. etanoloaminę, dimetyloformamid) i wodę; nośniki, takie jak zmielone minerały naturalne (np. kaoliny, iły, talk, kredę) i zmielone minerały syntetyczne (np. subtelnie rozdrobniona krzemionka, krzemiany); emulgatory, takie jak emulgatory niejonowe i anionowe (np. etery polioksyetylenowe alkoholi tłuszczowych, alkilosulfoniany i arylosulfoniany) i dyspergatory, takie jak ligninowe ługi posiarczynowe i metylocelulozę.

Odpowiednimi substancjami powierzchniowo czynnymi są sole metali alkalicznych, sole metali ziem alkalicznych i sole amonowe aromatycznych kwasów sulfonowych np. kwasu ligninosulfonowego, kwasu fenolosulfonowego, kwasu naftalenosulfonowego i kwasu dibutylonaftalenosulfonowego, jak również kwasów tłuszczowych, alkilo- i alkiloarylosulfoniany, siarczany alkilu, eteru laurylowego i alkoholi tłuszczowych, jak również sole siarczanowanych heksa-, hepta- i oktadekanoli lub eterów glikoli i alkoholi tłuszczowych, produkty kondensacji sulfonowanego naftalenu i jego pochodPL 194 053 B1 nych z formaldehydem, produkty kondensacji naftalenu względnie kwasów naftalenosulfonowych z fenolem i formaldehydem, polioksyetylenowany eter oktylofenylowy, etoksylowany izooktylo-, oktylolub nonylofenol, etery alkilofenylowe poliglikolu etylenowego lub etery tributylofenylowe poliglikolu etylenowego, polietery alkoholi alkiloarylowych, alkohol izotridecylowy, produkty kondensacji alkoholi tłuszczowych i tlenku etylenu, etoksylowany olej rycynowy, polioksyetylenowane etery alkilowe lub polioksypropylen, octan eteru poliglikolu i alkoholu laurylowego, estry sorbitolu, ligninowe ługi posiarczynowe i metyloceluloza.

Proszki, środki do rozsypywania i pyły można wytworzyć przez zmieszanie lub wspólne zmielenie związków o wzorze Ib i IIa lub Ilb lub III lub mieszaniny związków o wzorze Ib i IIa lub llb lub III ze stałym nośnikiem.

Granulaty (np. granulaty powlekane, impregnowane lub jednorodne) wytwarza się zazwyczaj przez związanie substancji czynnej lub substancji czynnych ze stałym nośnikiem.

Przykładami wypełniaczy względnie stałych nośników są np. minerały, takie jak żel krzemionkowy, krzemionki, żele krzemionkowe, krzemiany, talk, kaolin, wapień, wapno, kreda, glinka bolus, less, iły, dolomit, ziemia okrzemkowa, siarczan wapnia i siarczan magnezu, tlenek magnezu, zmielone materiały syntetyczne, nawozy, takie jak siarczan amonu, fosforan amonu, saletra amonowa, moczniki i produkty pochodzenia roślinnego, takie jak mąka zbożowa, mą czka z kory drzew, mączka drzewna, zmielone skorupy orzechów, sproszkowana celuloza i inne stałe nośniki.

Ogólnie preparaty zawierają 0,1 - 95% wag., korzystnie 0,5 - 90% wag. jednego ze związków o wzorze Ib i IIa lub IIb lub III, względnie mieszaniny związków o wzorze Ib i IIa lub IIb lub III. Substancje czynne stosuje się jako związki o czystości 90 - 100%, korzystnie 95 - 100% (według widm NMR lub HPLC).

Związki o wzorze Ib i IIa lub IIb lub III, ich mieszaniny lub odpowiednie postacie użytkowe stosuje się przez nanoszenie na szkodliwe grzyby, ich miejsce wzrostu, lub rośliny, nasiona, glebę, powierzchnie, materiały lub przestrzenie, które mają być utrzymywane w stanie wolnym od grzybów, grzybobójcze skutecznej ilości mieszaniny, względnie związków o wzorze Ib i IIa lub IIb lub III przy oddzielnym nanoszeniu.

Nanoszenie można prowadzić przed zarażeniem lub po zarażeniu szkodliwymi grzybami.

Poniżej podano przykłady takich preparatów zawierających substancje czynne.

P r z y k ł a d I. Roztwór 90 części wagowych substancji czynnych i 10 części wagowych N-metylopirolidonu, odpowiedni do stosowania w postaci mikrokropelek.

P r z y k ł a d II. Mieszanina 20 części wagowych substancji czynnych, 80 części wagowych ksylenu, 10 części wagowych adduktu 8 do 10 moli tlenku etylenu i l mola N-monoetanoloamidu kwasu oleinowego, 5 części wagowych dodecylobenzenosulfonianu wapnia, 5 części wagowych adduktu 40 moli tlenku etylenu i 1 mola oleju rycynowego. Dyspersję wytwarza się przez dokładne rozprowadzenie tego roztworu w wodzie.

P r z y k ł a d III. Wodna dyspersja 20 części wagowych substancji czynnych, 40 części wagowych cykloheksanonu, 30 części wagowych izobutanolu, 20 części wagowych adduktu 40 moli tlenku etylenu i 1 mola oleju rycynowego.

P r z y k ł a d IV. Wodna dyspersja 20 części wagowych substancji czynnych, 25 części wagowych cykloheksanolu, 65 części wagowych frakcji ropy naftowej o temperaturze wrzenia 210 do 280°C i 10 części wagowych adduktu 40 moli tlenku etylenu i 1 mola oleju rycynowego.

P r z y k ł a d V. Mieszanina 80 części wagowych substancji czynnych, 3 części wagowych diizobutylonaftaleno-1-sulfonianu sodu, 10 części wagowych soli sodowej kwasu lignosulfonowego z ł ugu posiarczynowego i 7 części wagowych sproszkowanego ż elu krzemionkowego, zmielona w młynie młotkowym. Ciecz opryskową wytwarza się przez dokładne rozprowadzenie tej mieszaniny w wodzie.

P r z y k ł a d VI. Jednorodna mieszanina 3 części wagowych substancji czynnych i 97 części wagowych subtelnie rozdrobnionego kaolinu. Ten pył zawiera 3% wag. substancji czynnej.

P r z y k ł a d VII. Jednorodna mieszanina 30 części wagowych substancji czynnych, 92 części wagowych sproszkowanego żelu krzemionkowego i 8 części wagowych oleju parafinowego naniesionego na powierzchnię żelu krzemionkowego. Taki preparat nadaje substancji czynnej dobrą przyczepność.

P r z y k ł a d VIII. Trwał a dyspersja wodna 40 części wagowych substancji czynnych, 10 części wagowych kondensatu soli sodowej kwasu fenolosulfonowego/mocznika/formaldehydu, 2 części wagowych żelu krzemionkowego i 48 części wagowych wody; taką dyspersję można dodatkowo rozcieńczyć.

PL 194 053 B1

P r z y k ł a d IX. Trwała dyspersja olejowa 20 części wagowych substancji czynnych, 2 części wagowych dodecylobenzenosulfonianu wapnia, 8 części wagowych eteru poliglikolowego alkoholu tłuszczowego, 20 części wagowych kondensatu soli sodowej kwasu fenolosulfonowego/mocznika/formaldehydu i 88 części wagowych parafinowego oleju mineralnego.

Przykłady zastosowania

Synergiczne działanie mieszanin według wynalazku wykazano w następujących doświadczeniach:

Substancje czynne oddzielnie lub razem, są formułowane jako 10% emulsja w mieszaninie 63% wag. cykloheksanonu i 27% wag. emulgatora i rozcieńczone wodą do żądanego stężenia.

Ocenę przeprowadzono przez określenie w % porażonej powierzchni liści. Te wartości procentowe przeliczono na skuteczność. Skuteczność (W) według wzoru Abbot'a obliczono następująco:

W = (1 - α/β) x 100 α odpowiada porażeniu roślin traktowanych przez grzyby w %, a β odpowiada porażeniu roślin nietraktowanych (roślin kontrolnych) przez grzyby w %.

Skuteczność 0 oznacza, że stopień porażenia potraktowanych roślin odpowiada stopniowi porażenia nietraktowanych roślin kontrolnych, a skuteczność 100 oznacza, że potraktowane rośliny nie zostały zarażone.

Oczekiwaną skuteczność mieszanin substancji czynnych określono według wzoru Colby'ego [R.S. Colby, Weeds 15, 20-22 (1967)] i porównano z zaobserwowaną skutecznością.

Wzór Colby'ego:

E = x + y - x χ y/100

E oczekiwana skuteczność wyrażona w % w odniesieniu do nietraktowanej próbki kontrolnej w przypadku użycia mieszaniny substancji czynnych A i B w stężeniach a i b x skuteczność wyrażona w % w odniesieniu do nietraktowanej próbki kontrolnej w przypadku użycia substancji czynnej A w stężeniu a y skuteczność wyrażona w % w odniesieniu do nietraktowanej próbki kontrolnej w przypadku użycia substancji czynnej B w stężeniu b

P r z y k ł a d z a s t o s o w a n i a 1 - Działanie przeciw Botrytis cinerea na liściach papryki

Sadzonki papryki rodzaju „Neusiedler Ideal Elite” z 4-5 wykształconymi liśćmi opryskano do spłynięcia wodnym preparatem substancji czynnej przygotowanym z roztworu podstawowego, zawierającego 10% substancji czynnej, 63% cykloheksanonu i 27% emulgatora. Następnego dnia badane rośliny zarażono suspensją zarodników Botrytis cinerea zawierającą 1,7 x 10⁶ zarodników/ml (2% zawiesina biomalz). Badane rośliny następnie umieszczono w komorze klimatyzacyjnej przy wysokiej wilgotności powietrza w temperaturze 22 - 24°C. Po 5 dniach dokonano oceny wizualnej w % rozwoju infekcji grzyba na liściach.

Jako związków o wzorze Ib użyto poniższych związków:

F Cl

PL 194 053 B1

Wyniki przedstawiono w poniższych tabelach 1 i 2.

T a b e l a 1

Przykład	Substancja czynna	Stężenie substancji czynnej w cieczy opryskowej w ppm	Skuteczność w % w odniesieniu do nietraktowanej próbki kontrolnej
1V	Próbka nietraktowana	0 (99% zakażenia)	0
2V	Związek I.1	31	78
		16	67
		8	11
3V	Związek I.2	31	67
		16	44
		8	44
4V	Związek IIa	31	0
		16	0
		8	0
5V	Związek III	31	0
		16	0
		8	0

T a b e l a 2

Przykład	Mieszanina według wynalazku (zawartość w ppm)	Stwierdzona skuteczność	Obliczona skuteczność*)
6	31 ppm.l.1 + 31 ppm lla	97	78
7	8 ppm I.1 + 8 ppm IIa	30	11
8	31 ppm I.2 + 31 ppm IIa	100	67
9	16 ppm I.2 + 16 ppm lla	70	44
10	31 ppm l.1 + 31 ppm III	90	78
11	8 ppm l.1 + 8 ppm III	39	11
12	31 ppm I.2 + 31 ppm III	93	67
13	16 ppm I.2 + 16 ppm III	90	44
14	8 ppm I.2 + 8 ppm III	90	44

*⁾ obliczona według wzoru Colby'ego

Wyniki doświadczeń pokazują, że stwierdzona skuteczność mieszaniny we wszystkich stosunkach była wyższa niż skuteczność obliczona według wzoru Colby'ego.

P r z y k ł a d z a s t o s o w a n i a 2 - Działanie przeciw Botrytis cinerea na strąkach papryki Krążki strąków zielonej papryki opryskano do spłynięcia wodnym preparatem substancji czynnej przygotowanym z roztworu podstawowego, zawierającym 10% substancji czynnej, 63% cykloheksanonu i 27% emulgatora. W 2 godziny po wyschnięciu warstwy cieczy opryskowej krążki zarażono suspensją zarodników Botrytis cinerea zawierającą 1,7 x 10⁶ zarodników/ml (2% zawiesina biomalz). Nasilenie infekcji Botrytis cinerea na zarażonych krążkach owoców oceniono wizualnie.

PL 194 053 B1

Wyniki doświadczeń przedstawiono w poniższych tabelach 3 i 4.

T a b e l a 3

Przykład	Substancja czynna	Stężenie substancji czynnej w cieczy opryskowej w ppm	Skuteczność w % w odniesieniu do nietraktowanej próbki kontrolnej
15V	Próbka nietraktowana	0 (100% zakażenia)	0
16V	Związek I.1	31	0
		16	0
17V	Związek I.2	31	20
		16	0
18V	Związek IIa	31	0
19V	Związek III	31	0

T a b e l a 4

Przykład	Mieszaniny według wynalazku (zawartość w ppm)	Stwierdzona skuteczność	Obliczona skuteczność*)
20	31 ppm I.2 + 31 ppm IIa	50	20
21	31 ppm I.2 + 31 ppm III	40	20

*⁾ obliczona według wzoru Colby'ego

Claims

1. Mieszanina grzybobójcza, znamienna tym, że jako substancje czynne użyte w synergicznie skutecznej ilości zawiera

a) związek amidowy o ogólnym wzorze Ib w którym R³ oznacza atom chlorowca, a R⁴ oznacza fenyl podstawiony atomem chlorowca, oraz b) pochodną ftalimidową wybraną z grupy obejmującej związki o wzorze IIa, IIb i III

PL 194 053 B1

2. Mieszanina grzybobójcza według zastrz. 1, znamienna tym, że jako związek amidowy o ogólnym wzorze Ib zawiera związek o poniższym wzorze:

3. Mieszanina grzybobójcza według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że jest sformułowana w dwóch częściach, przy czym jedna część zawiera związek amidowy o wzorze Ib w stałym lub ciekłym nośniku, a druga część zawiera pochodną ftalimidową wybraną z grupy obejmującej związki o wzorze lla, Ilb i III w stałym lub ciekłym nośniku.