PL172002B1

PL172002B1 - Pochodna 4-benzoiloizoksazolu PL PL

Info

Publication number: PL172002B1
Application number: PL93297644A
Authority: PL
Inventors: Paul Alfred Cain; Susan Mary Cramp
Original assignee: Rhone Poulenc Agriculture
Priority date: 1992-03-12
Filing date: 1993-02-04
Publication date: 1997-07-31
Also published as: HRP930106A2; YU6593A; FI930496A0; CN1076194A; BG97402A; KR930019651A; MX9300627A; EP0560482B1; SK6493A3; ATE156483T1; RU2105761C1; AU664229B2; HU217562B; SI9300063A; AU3281993A; TR27630A; BG62151B1; PL297644A1; SK280521B6; TW250426B

Abstract

1 Pochodna 4-benzoiloizoksazolu o w zorze ogólnym 1 , w którym R oznacza atom w odoru lu b gru p e -C O 2R 5 , R1 oznacza grupe cyklopropylow a, R 2 oznacza grupe -S(O )n R 5 1 , R 3 oznacza atom chloru, brom u lu b fluoru, gru p e alkilowa lu b alkoksylow a o prostym lu b rozgalezionym lancuchu, zaw ierajaca d o 4 atom ów w egla, ew entualnie p od - stawionajednym lu b kilkom a atom am i chlorow ca, gru p e alkenylowa o prostym lu b rozgalezionym lancuchu zaw ierajaca do 6 atom ów w egla, alb o grupe -C O 2R 5 2 , R 4 oznacza atom chloru, b rom u lu b fluoru, gru p e alkilowa o prostym lu b rozgalezionym lancuchu, zaw ierajaca do 4 atom ów w egla, ew entualnie podstaw ionajednym lu b kilkom a atom am i chlorow ca, gru p e alkoksylowa zaw ierajaca do 4 atom ów w egla, podstaw iona jednym lu b kilkom a atom am i chlorow ca, gru p e -S(O )p R 5 3 lu b gru p e cyjanow a, R 5 oznacza gru p e alkilow a o p ro sty m lu b rozgalezion ym la n cu ch u , zaw ierajaca do 6 atom ów w egla, ew entualnie podstaw iona jednym lub kilkom a atom am i chlorow ca, R 5 1 oznacza grupe m etylowa lu b etylow a, R 5 2 oznacza gru p e m etylowa lu b etylow a, R 5 3 oznacza grupe alkilowa o prostym lu b rozgalezionym lancuchu, zaw ierajaca do 4 atom ów w egla, WZÓR 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest nowa pochodna 4-benzoiloizoksazolu. Pochodną tę stosuje isano w publikacji pat się do wytwarzania środków chwastobójczych.

A działaniu i phwTractfbNAirz^mn rpris

LZ WX^i-V li V 1ŁJWAWV*(LJW1V W > . * . . .±1 VZ4 TT WLł V V V \ZJ ί ł V|Z1 pejskiej nr4 418 175. W związkach tych pierścień izoksazoiowyjest podstawiony w pozycji 5, a pierścień fenylowy zawiera 1-5 podstawników.

Stwierdzono nieoczekiwanie, że pochodne 4-benzoiloksazolu według wynalazku o wzorze ogólnym 1, w których podstawniki mają niżej podane znaczenie, wykazują nieoczekiwanie wysoką aktywność chwastobójczą w porównaniu do związków opisanych w wyżej wymienionej publikacji. Powyższa publikacja, w której związki według niniejszego wynalazku nie były ani opisane ani ujawnione w przykładach, nie dawała żadnych podstaw do przypuszczania, aby wąska grupa związków o wzorze 1, będąca przedmiotem niniejszego wynalazku, miała mieć kilkakrotnie, a czasem kilkudziesięciokrotnie wyższą aktywność chwastobójczą niż dotychczas znane pochodne 4-benzoilokiazolu.

Przedmiotem wynalazkujest pochodna 4-benzoiloizokiazolu o wzorze ogólnym 1, w którym R oznacza atom wodoru' lub grupę -CO₂R⁵;

R¹ oznacza grupę cyklopropylową;

R2 oznacza grupę -S(O)nR,

R^ oznacza atom chloru, bromu lub fluoru;

grupę alkilową lub alkoksylową o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, zawierającą do 4 atomów węgla, ewentualnie podstawioną jednym lub kilkoma atomami chlorowca; grupę alkenylowąo prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierającądo 6 atomów węgla; albo grupę -CO₂R⁵²;

R⁴ oznacza atom chloru, bromu lub fluoru;

grupę alkilowąo prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, zawierającądo 4 atomów węgla, ewentualnie podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca;

grupę alkoksylową zawierającą do 4 atomów węgla, podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca;

grupę -S(O)pR⁵³ lub grupę cyjanową;

R⁵ oznacza grupę alkilowąo prostym łub rozgałęzionym łańcuchu, zawierającądo 6 atomów węgla, ewentualnie podstawioną jednym lub kilkoma atomami chlorowca;

R51 oznacza grupę metylową lub etylową;

r52 oznacza grupę metylową lub etylową;

r5³ oznacza grupę alkilową o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, zawierającą do 4 atomów węgla;

n równe jest 0, 1 lub 2; oraz p równe jest 0, 1 lub 2.

W pewnych.przypadkach podstawniki R¹, R2, R³, R⁴, r5, r51 i r53 przyczyniają się do wystąpienia izomerii optycznej i/lub stereoizomerii. Wszystkie takie formy są objęte zakresem wynalazku.

Związki według wynalazku wykazująnieocztkiwane i znaczne działanie chwastobójcze w porównaniu ze znanymi związkami, w odniesieniu do ważnych gatunków chwastów, takich jak włośnica (Setaria viridis i Setaria faberii), chwastnicaje^dnostronna (Echinochloa crus-galli), paluszmk krwawy (Digitaria sanguinalis) oraz trzema (Sorghum bicolor).

Gdy R oznacza grupę -CO2R5, to R5 oznacza korzystnie grupę metylową lub etylową.

Gdy R3 oznacza grupę alkenylową, to grupa alkenylowa zawiera korzystnie od 2 do 4 atomów węgla, ajeszcze korzystniej 2 lub 3 atomy węgla. Gdy R3 oznacza grupę -CO2R52, to R52 oznacza korzystnie grupę metylową. Gdy R3 oznacza grupę alkilową podstawioną atomami chlorowca, to korzystnie R3 nie oznacza grupy trifluorometylowej; do korzystnych grup alkilowych podstawionych atomami chlorowca należy np. grupa difluorometylowa, 2,2,2-trifluoroetylowa, fluorometylowa i dichlorofluorometylowa. Do korzystnych związków należą te, w

172 002 których R³ oznacza ewentualnie podstawioną atomami chlorowca grupę alkoksylową zawierająca jeden lub dwa atomy węgla, jeszcze korzystniej grupę etoksylową, a najkorzystniej grupę mA-krsllCwl nura

HJWWAkkJJ TI * ·* ·»-». d f'* Χζ—νΧ τ-% 51 . 1 i · r · , ZX · /1 i Tl 51 .

Gdy R' oznacza grupę -s(u)_pR-', to korzystnie p równe jest u i/lub R ” oznacza grupę etylową, a najkorzystniej metylową.

Korzystne są związki, w których R⁵¹ oznacza grupę metylową.

Korzystną grupę związków o wzorze 1 stanowią te, w których:

R3 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu; grupę metylową lub etylową; grupę alkoksylową zawierającą 1 lub 2 atomy węgla, ewentualnie podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca; grupę alkenylową zawierającą od 2 do 4 atomów węgla; albo grupę -CO2R5²;

R⁴ oznacza atom fluoru, chloru lub bromu; grupę alkilową zawierającą 1 lub 2 atomy węgla, podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca; grupę alkoksylową zawierającą 1 lub 2 atomy węgla, ewentualnie podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca; albo grupę -S(O)_PR⁵’, w której p równe jest 0, a R53 oznacza grupę metylową lub etylową; oraz r51 oznacza grupę metylową lub etylową.

Kolejną korzystną grupę związków o wzorze 1 stanowią te, w których:

r3 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu; grupę metylową, metoksylową lub etoksylową; grupę alkenylową zawierającą 2 lub 3 atomy węgla; albo grupę -CO2R52, w której R52 oznacza grupę metylową;

R4 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę wybraną spośród grupy trifluorometylowej, trifluorometoksylowej i -S(O)pCH3, w której p równe jest 0; r5 oznacza grupę metylową lub etylową; oraz r51 oznacza grupę metylową lub etylową.

Inną korzystną grupę związków o wzorze 1 stanowią te, w których:

R3 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę metylową lub metoksylową;

r4 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę trifluorometylową; a r5 oznacza grupę metylową lub etylową.

Kolejną korzystną grupę związków o wzorze 1 stanowią te, w których:

r3 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę metoksylową;

r4 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę trifluorometylową;

r5 oznacza grupę metylową lub etylową; a r51 oznacza grupę metylową.

Następną korzystną grupę związków o wzorze 1 stanowią te, w których:

R³ oznacza atom fluoru, chloru lub bromu;

r4 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę trifluorometylową;

r5 oznacza grupę metylową lub etylową; a r5‘ oznacza grupę metylową.

Do związków szczególnie interesujących z uwagi na działanie chwastobójcze należąnastępujące:

1. 5-cyklopropylo-4-[3,4-difluoro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]izoksazol;

2. 5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfenylo)benzoilo]izoksazol;

3. 5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfinylo)benzoilo]izoksazol;

4. 5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]izoksazol;

5. 5-cyklopropylo-4-[4-bromo-3-metoksy-2-(metylosulfenylo)benzoilo]izoksazol;

6. 5-cyklopropylo-4-[4-bromo-3-metoksy-2-(2-metylosulfonylo)benzoilo]izoksazol;

7. 5-cyklopropylo-4-[4-bromo-3-metoksy-2-(metylosulfmylo)benzoilo]izoksazol;

8. 5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-metylośilfenyk))lbenzoik>]i:TOksaolo-3-karboksylan etylu;

9. 5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfinylo)benzoilo]izoksazolo-3-karboksylan etylu;

10. 4- [4-chloro-3 -metoksy-2-(metylosulfenylo)benzoilo] -5-cyklopropyloizoksazol;

11. 5-cyklopropyloR-[3.4-dichk)im2(me1ylosulfonylo)benzoilo]izoksazOlo--3-karb>oksylćm etylu;

12.4- [4-chloro-3 -metoksy-2-(metylosulfinylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

13. 4-[4-chIorOlkrm3tokey-2s(n2etylosulkonylo)bekzoilok5~cyklopropyloίzoksazoll

172 002

14. 4-[4-chloro-3-metylo-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

15. 4-[4-chloro-3-flUoro-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

16. 4-[4-chloro-3-fluoro-2-(metyiosulfmyio)benzoiio]-5-cykiopropyioizoksazoi;

17: 4-[4-chloro-3-fluoro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

18. 4-[4-chloro-3-metylo-2-(metylosulfinylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

19. 4-[4-chloro-3-metylo-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

20. 5-cyklopropylo-4-[3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfenylo)-4-trifluorometylobenzoilo]izoksazol;

21. 4-[4-chloro-3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

22. 4-[4-bromo-3-chloro-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

23. 4-[4-bromo-3-chloro-2-(metylosulfinylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

24. 4-[4-bromo-3-chloro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

25. 4-[4-chloro-3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfinylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

26. 4-[4-chloro-3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

27. 4-[3 chloro-2-(metylosulfenylo)-4-trifluorOmetylobenzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

28. 4-[3 -chloro-2-(metylosulfonylo)-4-trifluorometylobenzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

29. 4-[4-'biOmo-3-fluoro-2-(metylósulfenylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

30. 4-[4-bromo-3-fluoro-2-(metylósulfmylo)benzoilo]-5-eyklopropylolzoksazol;

31. 4-[4-bromo-3-fluoro-2-(metylosulfonylo)benzollo]-5-eyklopropylolzoksazol;

32. 4-[4-chloro-3-izopropenylo-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

33. 5-cyklopropylo-4-[3-metylo-2,4-bis(metylosulfenylo)benzoilo]izoksazol;

34.4- [4-chloro-3 -izopropenylo-2-(metylosulfinylo)benzoilo] -5-cyklopropyloizoksazol; oraz 3 5. 4-[3-chloro-3-izopropenylo-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol.

Związkom tym przypisano numery 1do 35, aby ułatwić późniejsze powoływanie się na nie i ich identyfikację.

Z powyższych związków do szczególnie korzystnych należą związki nr 3,4, 6, 8, 13, 16,

17. 22, 23 i 24.

W poniższym opisie gdy symbole występujące we wZwiązki o wzorze ogólnym 1 wytwarzać można wykorzystując lub adaptując znane sposoby (to znaczy sposoby stosowane dotychczas lub opisane w literaturze), np. takiejak podane poniżej .zorachnie sąkonkretnie zdefiniowane, należy uważać, że są one “określone powyżej”, zgodnie z pierwszą definicją każdego z symboli w opisie.

Zrozumiałe jest, że w opisach poniższych sposobów reakcje można przeprowadzać w innej kolejności, oraz że w celu uzyskania określonych związków konieczne może być stosowanie grup ochronnych.

Sposób wytwarzania szczególnie korzystnej grupy związków o wzorze 1, w których R oznacza atom wodoru, a pozostałe symbole mają wyżej podane znaczenie, polega na reakcji związku o wzorze ogólnym 2, w którym R¹, R², R³ i R⁴ mająznaczenie podane wyżej, a L oznacza grupę ulegającą odszczepieniu, z solą hydroksyloaminy. Zazwyczaj korzystnie stosuje się chlorowodorek hydroksyloaminy. Zazwyczaj L oznacza grupę alkoksylową, np. etoksylową, albo N,N-dialkiloammową, np. dimetyloaminową. Reakcję zazwyczaj przeprowadza się w rozpuszczalniku takim jak etanol lub acetonitryl, ewentualnie w obecności akceptora zasady lub kwasu takiego jak trietyloamina lub octan sodowy.

Inne grupy związków o wzorze 1 można wytwarzać różnymi sposobami, zależnie od znaczenia poszczególnych podstawników. Sposoby te, nie będące przedmiotem wynalazku podane są w niniejszym opisie dla celów informacyjnych.

Tak więc, związki o wzorze ogólnym 1, w którym R2 oznacza grupę -SR⁵! R oznacza atom wodoru, a R4 oznacza grupę R41 określonąpowyżej w odniesieniu do R4, z tym że p równe jest 0, wytwarzać można w reakcji związku o wzorze ogólnym 3, w którym R1 ma znaczenie podane wyżej, ze związkiem o wzorze ogólnym 4, w którym R3 i r41 mająznaczenie podane wyżej, a R2

172 002 oznacza grupę -SR⁵¹. Reakcję przeprowadza się zazwyczaj w obecności katalizatora w postaci kwasu Lewisa takiego jak chlorek glinu, w temperaturze od temperatury pokojowej do 100°C.

Dalej związki o wzorze ogólnym 1. w którym R oznacza atom wodoru, wytwarzać można w reakcji związku o wzorze ogólnym 5, w którym Ri ma znaczenie podane wyżej, a Y oznacza grupę karboksylową lub jej reaktywnąpochodną(takąjak chlorek kwasu karboksylowego lub ester karboksylowy) albo grupę cyjanową, z odpowiednim odczynnikiem metaloorganicznym takim jak odczynnik Grignarda lub odczynnik litoorganiczny. Reakcję przeprowadza się zazwyczaj w obojętnym rozpuszczalniku takim jak eter lub tetrahydrofuran, w temperaturze od 0°C do temperatury wrzenia mieszaniny.

Następnie związki o wzorze 1, w którym R oznacza grupę -CO₂R5, n równe jest 0 lub 2, a R⁴oznacza grupę R4\ określonąpowyżej w odniesieniu do R4, z tym że p równe jest 0 lub 2, wytwarzać można w reakcji związku o wzorze ogólnym 6, w którym Ri, R², R³ i R4² mająznaczenie podane wyżej, n równe jest 0 lub 2, a P oznacza grupę ulegającąodszczepieniu, takąjak grupa N,Ndialkiloaminowa, ze związkiem o wzorze ogólnym R⁵O2CC(X)=NOH, w którym R5 ma znaczenie podane wyżej, a X oznacza atom chlorowca. Zazwyczaj X oznacza atom chlorowca lub bromu. Reakcję przeprowadza się zazwyczaj w obojętnym rozpuszczalniku takim jak toluen lub dichlorometan, w obecności zasady takiej jak trietyloamina lub katalizatora takiego jak sita molekularne 4A lub jon fluorkowy.

Ponadto związki o wzorze ogólnym 1, w którym R oznacza grupę -CO2R5, n równe jest 0 lub 2, a R4 oznacza grupę R42 określoną powyżej, wytwarzać można w reakcji związku o wzorze ogólnym 7, w którym Ri, R2, R3 i R42 mają znaczenie podane wyżej, a n równe jest 0 lub 2, ze związkiem o wzorze ogólnym R⁵O₂CC(X)-_NOH, w którym R5 i X mają znaczenie podane wyżej. Reakcję przeprowadza się zazwyczaj w obojętnym rozpuszczalniku takim jak toluen lub dichlorometan, w obecności zasady takiej jak trietyloamina lub katalizatora takiego jak sita molekularne 4A lub jon fluorkowy. Reakcję można przeprowadzić w temperaturze w zakresie od temperatury pokojowej do temperatury wrzenia mieszaniny.

Dalej związki o wzorze ogólnym 1, w którym R oznacza grupę -CO2R5, n równejest 0 lub 2, a R4 oznacza grupę R42 określoną powyżej, wytwarzać można w reakcji soli związku o wzorze ogólnym 8, w którym R1, R2, R3 i R42 mają znaczenie podane wyżej, a n równe jest 0 lub 2, ze związkiem o wzorze ogólnym R⁵O2CC(X)=NOH, w którym R5 i X mająznaczenie podane wyżej. Do korzystnych soli należy sól sodowa lub magnezowa. Reakcję można przeprowadzić w obojętnym rozpuszczalniku takim jak dichlorometan lub acetonitryl, w temperaturze w zakresie od temperatury pokojowej do temperatury wrzenia mieszaniny.

Półprodukty do wytwarzania związków o wzorze ogólnym 1 wytwarzać można wykorzystując lub adaptując znane sposoby.

Związki o wzorze ogólnym 2 wytwarzać można w reakcji związków o wzorze ogólnym 8 z ortomrówczanem trialkilu takim jak ortomrówczan trietylu lub z dialkiloacetalem dimetyloformamidu takim jak dimetyloacetal dimetyloformamidu.

Reakcję z ortomrówczanem trialkilu przeprowadza się zazwyczaj w obecności bezwodnika octowego w temperaturze wrzenia mieszaniny, a reakcję z dialkiloacetalem dimetyloformamidu przeprowadza się ewentualnie w obecności obojętnego rozpuszczalnika w temperaturze w zakresie od temperatury pokojowej do temperatury wrzenia mieszaniny'.

Związki o wzorze ogólnym 6 wytwarzać można w reakcji związku o wzorze ogólnym 9, w którym R 1 i x\. 1 którym R2, r3 i R42 mająznaczenie podane wyżej.

Reakcję prowadzi się zazwyczaj w obecności zasady organicznej takiej jak trietyloamina, w obojętnym rozpuszczalniku takim jak toluen lub dichlorometan, w temperaturze od -20°C do temperatury pokojowej.

Związki o wzorze ogólnym 7 wytwarzać można na . drodze metalowania odpowiedniego acetylenu o wzorze ogólnym 11, w którym R1 ma znaczenie podane wyżej, a następnie w wyniku reakcji uzyskanej soli metalu z chlorkiem benzoilu o wzorze ogólnym 10. Reakcję metalowania przeprowadza się zazwyczaj stosując n-butylolit w obojętnym rozpuszczalniku takim jak eter lub •órvm R1 i P mają znaczenie podane wyżej, z chlorkiem benzoilu o wzorze ogólnym 10, w

172 002 tetrahydrofuran w temperaturze od -78 do 0°C. Następującą potem reakcję z chlorkiem benzoilu przeprowadza się w tym samym rozpuszczalniku w temperaturze od -78°C do temperatury pokojowej. Zrozumiale jest, ze pewne związki o wzorze ogolny^a 1 'wytwarzać mnożna w wyniku konwersji innych związków o wzorze ogólnym 1, przy czym takie konwersje objęte są zakresem wynalazku. Przykłady takich konwersji zostaną opisane poniżej.

Związki o wzorze 1, w których n wynosi 1 lub 2 i/lub p wynosi 1 lub 2, wytwarzać można w wyniku utleniania atomu siarki w związkach, w których n równejest 0 lub 1 i/lub p równe jest 0 lub 1. Utlenianie atomu siarki przeprowadza się zazwyczaj stosując np. kwas 3-chloronadbenzoesowy w obojętnym rozpuszczalniku takimjak dichlorometan w temperaturze od -40°C do temperatury pokojowej, albo nadtlenek wodoru w kwasie octowym w obecności bezwodnika octowego lub stężonego kwasu siarkowego.

Kwasy benzoesowe wymagane jako półprodukty przy wytwarzaniu związków o wzorze ogólnym 1 wytwarzać można różnymi sposobami, np. opisanymi poniżej.

Kwasy lub estry benzoesowe o wzorze ogólnym 12 wytwarzać można w sposób przedstawiony na schemacie 1 w wyniku diazowania związków o wzorze ogólnym 13, a następnie działanie disiarczkiem dialkilu, R^slS-SR⁵¹, przy czym we wzorach tych R³, R⁴ i R⁵¹ mają znaczenie podane wyżej, a χ1 oznacza atom wodoru albo grupę metylowąlub etylową. Diazowanie przeprowadzić można stosując azotyn alkilu takijak azotyn tert-butylu w obecności disiarczku dialkilu, w obojętnym rozpuszczalniku takim jak chloroform, w temperaturze w zakresie od temperatury pokojowej do temperatury wrzenia mieszaniny. Alternatywnie diazowanie przeprowadzić można stosując azotyn sodowy, a następnie obróbkę disiarczkiem dialkilu w obecności katalizatora takiego jak miedź.

Alternatywnie kwasy lub estry benzoesowe o wzorze ogólnym 12 wytworzyć można ze związków o wzorze ogólnym 14, wktórymR3,R4ix1 mająznaczeniepodane wyżej, aY oznacza atom chlorowca (np. chloru, fluoru lub bromu) lub grupę nitrową, zmerkaptanem alkilu o wzorze R⁵¹SH, w którym R⁵1 ma znaczenie podane wyżej, w obecności zasady. Do typowych zasad stosowanych w tej reakcji należy wodorotlenek litowy i węglan potasowy, a reakcję prowadzić można w rozpuszczalniku takim jak dimetyloformamid lub aceton w temperaturze od temperatury pokojowej do temperatury wrzenia mieszaniny.

Kwasy benzoesowe o wzorze ogólnym 12, w którym R3 oznacza atom chlorowca, wytwarzać można również w wyniku litowania związków o wzorze ogólnym 15, w sposób przedstawiony na schemacie 2, uzyskując litowany półprodukt 15a, w którym R4 ma znaczenie podane wyżej, a R3 oznacza atom chlorowca, na który działa się disiarczkiem dialkilu R5¹ S-S51, w którym R51 ma znaczenie podane wyżej. Litowanie zazwyczaj przeprowadza się stosując związki alkilolitowe takie jak n-butylolit lub diizopropyloamidek litu w obojętnym rozpuszczalniku takim jak tetrahydrofuran, w temperaturze od -70 do -40°C. Reakcję przeprowadza się korzystnie w atmosferze obojętnej. Reakcja, w której uzyskuje się litowany półprodukt, jest reakcją nową.

Kwasy benzoesowe o wzorze ogólnym 12 wytwarzać można także z kwasów benzoesowych o wzorze ogólnym 15 w sposób przedstawiony na schemacie 3, najpierw ochraniając grupę kwasową za pomocą 4,4-dimetylooksazoliny, tak że uzyskuje się związek o wzorze ogólnym 16, w którym R3 i R4 mająznaczenie podane wyżej, który następnie poddaje się litowaniu np. za pomocą n-butylolitu lub diizopropyloamidku litowego, po czym przeprowadza się reakcję z disiarczkiem dialkilu R51S-S51, w którym R⁵1 ma znaczenie podane wyżej. Związki o wzorze 16 są opisane w literaturze, np. przez A. Metikiana i innych, Eur. J. Med. Chem. 25 (1990), 267-270. Oksazolinę o wzorze ogólnym 17 przekształca się następnie w kwas benzoesowy w sposób opisany np. przez A. I. Meyersa. J. Org. Chem. 40 (1975), 3158-3159.

Półprodukty o wzorach ogólnych 3,4, 5,8,9,10,11,13,14 i 15 sąznane lub możnaje wytworzyć wykorzystując albo adaptując znane sposoby.

Poniższe przykłady I-IV ilustrują wytwarzanie związków według wynalazku. Przykłady V-XXVII ilustrują wytwarzanie półproduktów do przykładów I-TV. W opisie Tw oznacza temperaturę wrzenia, a Tt temperaturę topnienia. Gdy pojawiają się litery nMr, następuje po nich charakterystyka widma protonowego rezonansu magnetycznego jądrowego.

172 002

Przykład I. 0,:31 g octanu sodowego dodano z mieszaniem do mieszaniny 1,1 g 3cyklopropylo-1 - [3,4-difluoro-2-(metylósulfonylo)fenylo]-2-etoksymetylenopropano-1,3dionu i 0,26 g chlorowodorku hydroksyloaminy w etanolu. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 2,5 godziny. Mlieszaninę odparowano do sucha, a pozostałosc zawieszono w’ octanie etylu, przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha. Pozostałość ucierano z n-heksanem i przesączono uzyskując 0,59 g 5-cyklopropylo-4[3,4-difluoro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-izóksazolu (związku 1) w postaci substancji stałej o barwie pomarańczowej, o temperaturze topnienia 115-118°C.

Postępując w podobny sposób następujące związki o wzorze ogólnym 1 wytworzono z odpowiednio podstawionych materiałów wyjściowych.

Tabela 1

Związek nr	-j R	R¹	r²	R3	R⁴	Tt/NMR
2	H	Cp	SCH,	Cl	Cl	83,5-84,5°C
5	H	Cp	SCH₃	och₃	Br	a
6	H	Cp	SO₂CH₃	OCH3	Br	146,4-146,8°C
10	H	Cp	sch₃	OCH3	Cl	b
14	H	Cp	sch₃	CH3	Cl	85-87°C
15	H	Cp	sch₃	F	Cl	73-74°C
20	H	Cp	sch₃	CO₂CH₃	cf₃	c
21	H	Cp	sch₃	co₂ch₃	Cl	d
22	H	Cp	sch₃	Cl	Br	93-94°C
27	H	Cp	sch₃	Cl	cf₃	89-90°C
29	H	Cp	sch₃	F	Br	e
32	H	Cp	sch₃	C(CH₃)=CH₂	Cl	140-141,5“C
33	H	Cp	sch₃	ch₃	SCH3	103-105°C

Uwaga: Cp = cyklopropyl a = ‘H NMR (CDCl3): 1,2 (m, 2H), 1,3 (m, 2H), 2,4 (s, 3H), 2,6 (m, 1H), 4,0 (s, 3H), 7,0 (d, 1H), 7,6 (d, 1H), 8,15 (s, 1H).

b = Ή NMR (CDCl3): 1,2 (m, 2H), 1,4 (m, 2H), 2,4 (s, 3H), 2,6 (m, 1H), 4,0 (s, 3H), 7,05 (d, 1H), 7,45 (d, 1H), 8,15 (s, 1H).

c = ¹HNMR(CDCl3): 1,25 (m, 2H), 1,35 (m, 2H), 2,4 (s, 3H), 2,55 (m, 1H), 4,0 (s, 3H), 7,5 (d, 1H), 7,8 (d, 1H), 8,15 (s, 1H).

d = Tl NMR (CDCla): 1,2 (m, 2H), 1,35 (m, 2H), 2,4 (s, 3H), 2,5 (m, 1H), 4,0 (s, 3H), 7,35 (d, 1H), 7,55 (d, 1H), 8,15 (s, 1H).

e = ’HNMR(CDCl3): 1,25 (m, 2H), 1,35 (m, 2H), 2,45 (s, 3H), 2,65 (m, 1H), 7,05 (d, 1H), 7,6 (t, 1H), 8,15 (s, 1H).

Przykład II. Mieszaninę 0,17 g magnezu i metanolu zawierającego około 0,1 ml tetrachlorku węgla ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicązwrotnąprzez 0,5 godziny, schłodzono i dodano 2,0 g 3-cyklopropylo-1-[3,4-dichloro-2-(metylo&ilfieiylo)fenylo]propano-1,3-dionu. Mieszaninę reakcyjną mieszano i ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotnąprzez 2 godziny. Następnie schłodzono ją i odparowano do sucha. Pozostałość rozpuszczono w dichlorometanie i dodano roztwór 1,37 g chlorooksimidooctanu etylu w dichlorometanie. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez noc. Dodano 2M kwas solny i warstwy rozdzielono. Warstwę organiczną przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym Na2SO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość oczyszczano metodą chromatografii rzutowej w suchej

172 002 kolumnie, stosując do eluowania mieszaninę 1:9 octanu etylu i n-heksanu. Uzyskano 2,19 g 5eyklopropylo-4-[3,4-diehloro-2-(metylosulfenylo)benzoilo]izoksazolo-3-karbo w postaci oleju o barwie pomarańczowej. NMR (CDO3). 1,15-1,30 (m, 5K), 1,4 (m, 2H), 2,4 (s, 3H), 2,45 (m, 1H), 4,1 (q, 2H).

Przykład III. 2,0 g kwasu 3-chloronadbenzoesowego dodano do roztworu 1,86 g 5eyklopropylo-4-[3,4-diehloro-2-(metylosulfenylo)benzoilo] izoksazolu w d ich lorometan ie utrzymując temperaturę około -15°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano w -15°C przez 1 godzinę i w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. Ponownie schłodzono ją do -15°C i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość oczyszczano metodą chromatografii rzutowej stosując do eluowania mieszaninę octanu etylu i n-heksanu. Produkt rekrystalizowano z mieszaniny octanu etylu i n-heksanu uzyskując 0,3 g 5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfmylo)benzoilo]izoksazolu (związku 3) w postaci substancji stałej o barwie białej, o temperaturze topnienia 110-112°C.

W podobny sposób, zgodnie ze schematem 4, na którym MCPBA oznacza kwas 3chloronadbenzoesow^^, następujące związki otrzymano z odpowiednio podstawionych materiałów wyjściowych.

Tabela 2

Związek nr	R	R'	R51	R1	R4	m	n	Tt (°C)/NMR
4	H	Cp	CH3	Cl	Cl	1	2	149-150
7	H	Cp	CH3	OCH3	Br	0	1	a
9	CO₂C₂H5	Cp	CH3	Cl	Cl	0	1	129-130
11	CO₂C₂H5	Cp	CH3	Cl	Cl	1	2	106-107,5
12	H	Cp	ch₃	OCH3	Cl	0	1	95-96
13	H	Cp	ch₃	OCH3	Cl	0	2	63-67
16	H	Cp	ch₃	F	Cl	0	1	136-137
17	H	Cp	ch₃	F	Cl	0	2	151-152
18	H	Cp	ch₃	CH3	Cl	0	1	115,4-118
19	H	Cp	ch₃	CH3	Cl	0	2	132-134,6
23	H	Cp	ch₃	Cl	Br	0	1	133-134
24	H	Cp	ch₃	Cl	Br	0	2	147-148
25	H	Cp	ch₃	CO₂CH3	Cl	0	1	163-164
26	H	Cp	CHj	co₂ch₃	Cl	0	2	123,4-132
28	H	Cp	ch₃	Cl	CF3	0	2	136-137
30	H	Cp	ch₃	F	Br	0	1	125-126
34	H	Cp	ch₃	C(CH₃)=CH2	Cl	0	1	215-217
35	H	Cp	ch₃	C(CH₃)=CH2	Cl	0	2	130-132

Uwaga: Cp = cyklopropyl a: ^NMRCCDClj): 1,1-1,4 (m, 4H), 2,6 (m, 1H), 3,0 (s, 3H), 3,95 (s, 3H), 7,0 (d, 1H), 8,1 (s, 1H).

Przykład IV. 1,3 ml 30% nadtlenku wodoru wkroplono do roztworu 1,2 g 4-[4-bromo-3fluoro-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazolu w mieszaninie kwasu octowego i bezwodnika octowego. Uzyskaną mieszaninę reakcyjną ogrzewano w 70°C przez 4 godziny. Schłodzono ją, wylano do wody i wyekstrahowano octanem etylu. Ekstrakt organiczny

172 002 przemyto wodnym roztworem wodorosiarczynu sodowego, wodnym roztworem siarczanu żelazawego i wodą, wysuszono nad MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość ucierano z eterem i przesączono uzyskując 0,85 g 4-[4-bromo-3-fluoro-2(metyiosuifonyio)benzoiio]-5-cykiopropyioizokiazolu (związku 3 1) w postaci substancji stałej o barwie białej, o temperaturze ^c^p^ni^n^a 144- 145°C.

Przykład V. Mieszaninę 0,85 g 3-cyklopropylo-l-[3,4-difluoro-2-(metylosulfonylo)fenylo]propano-1,3-dionu i 1,04 g ortomrówczanu tnetylu w bezwodniku octowym mieszano i ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicązwrotnąprzez 4 godziny. Mieszaninę odparowano do sucha, a pozostałość zadano toluenem i ponownie odparowano uzyskując 1,13 g 3-cyklopropylo-1-[3,4-difluoro-2-(metylosulfonylo)fenylo]-2-etoksymetylenopropionu w postaci brunatnego oleju, którego dokładniej nie oczyszczano.

Postępując w podobny sposób wytworzono następujące związki o wzorze ogólnym 18 z odpowiednio podstawionych materiałów wyjściowych.

Tabela 3

R¹	R²	R3	R4
Cyklopropyl	sch₃	Cl	Cl
Cyklopropyl	sch₃	OCH3	Br
Cyklopropyl	so₂ch₃	OCH3	Br
Cyklopropyl	sch₃	OCH3	Cl
Cyklopropyl	sch₃	ch₃	Cl
Cyklopropyl	sch₃	F	Cl
Cyklopropyl	sch₃	CO₂CH3	CF3
Cyklopropyl	sch₃	CO₂CH3	Cl
Cyklopropyl	sch₃	Cl	Br
Cyklopropyl	sch₃	Cl	CFj
Cyklopropyl	sch₃	F	Br
Cyklopropyl	sch₃	C(CH₃)=CH2	Cl
Cyklopropyl	sch₃	CH3	SCH3

Przykład VI. 0,17g magnezu zawieszono w metanolu zawierającym około 0,1 ml tetrachlorku węgla i mieszaninę ogrzano w celu zainicjowania reakcji. Dodano 1,32 g 3cyklopropylo-3-okiopropionianu tert-butylu i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 1 godzinę. Mieszaninę odparowano do sucha, a pozostałość rozpuszczono w toluenie i ponownie odparowano. Pozostałość rozpuszczono w acetonitrylu i dodano 1,83 g chlorku 3,4-difluoro-2-(metylosulfonylo)benzoilu. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 4 godziny i pozostawi ono na noc. Mieszaninę odparowano do sucha, a po:^<^^^^-^ość wymieszano z toluenem i 2M kwasem solnym. Warstwy rozdzielono, po czym warstwę organiczną przemyto wodą i wysuszono w wyniku azeotropowego usuwania wody. Do mieszaniny dodano 0,5 g kwasu ptoluenosulfonowego i całość ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicązwrotnąprzez 4 godziny. Po schłodzeniu mieszaninę przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha uzyskując 0,86 g 3-cyklopropylo-1-[3,4-difluoro-2-(metylosulfonylo)fenylo]propano-1,3-dionu w postaci substancji stałej o barwie brunatnej, której dokładniej nie oczyszczano.

Postępując w podobny sposób następujące związki o wzorze 19 wytworzono z odpowiednio podstawionych materiałów wyjściowych. We wszystkich przypadkach acetonitryl zastąpiono toluenem.

172 002

Tabela 4

R	R2	R	R⁴	Tt/NMR
Cp	SCH 3	Cl	Cl	57-58,5°C
Cp	sch₃	OCH3	Br	a
Cp	SO,CH3	OCH3	Br	-
Cp	SCH3	OCH3	Cl	b
Cp	sch₃	F	Cl	dalej nie oczyszczano
Cp	SCH3	CO₂CH₃	CF3	dalej nie oczyszczano
Cp	sch₃	co₂ch₃	Cl	dalej nie oczyszczano
Cp	sch₃	Cl	Br	c
Cp	SCH3	Cl	CF3	dalej nie oczyszczano
Cp	sch₃	F	Br	d
Cp	SCH3	CSCH₃)=CH₂	Cl	61-63°C

Uwaga: Cp = Cyklopropyl a: NMR(CDCl3): 0,9-1,4 (m, 4H), 1,7-1,9 (m, 1H), 2,5 (s, 3H), 3,95 (s, 3H), 5,9 (s, 1H), 7,0 (d, 1H), 7,4 (d, 1H).

b: NMR (CDCl₃): 0,8-1,4 (m, 4H), 1,5-1,9 (m, 1H), 2,45 (s, 3H), 4,0 (s, 3H), 6,0 (s, 1H), 7,15 (d. 1H),7,4 (d. 1H).

c: NMR (CDCl3):.1,0 (m, 2H), 1,2 (m, 2H), 1,75 (m, 1H), 2,5 (s, 3H), 5,95 (s, 1H), 7,2 (d, 1H), 7,65 (d, 1H), 15,7-16,1 (bs, 1H).

d: NMR (CDCl3): 1,0 (m, 2H), 1,25 (m, 2H), 1,75 (m, 1H), 2,5 (s, 3H), 6,0 (s, 1H), 7,2 (d, 1H), 7,55 (dd, 1H), 15,7-16,0 (bs, 1H).

Przykład VII. Mieszaninę 19,5 g 4-chloro-3-metylo-2-(metylosulfenylo)benzoesanu metylu i 13,4 g cyklopropylo-metyloketonu w suchym tetrahydrofuranie dodano do 4,8 g mieszanej, ogrzewanej zawiesiny, 80% dyspersji wodorku sodowego w oleju, w suchym tetrahydrofuranie. Mieszaninę reakcyjna mieszano i ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną przez 2 godziny. Schłodzono ją i dodano 2 ml kwasu solnego. Warstwy rozdzielono, po czym warstwę wodną wyekstrahowano eterem. Połączone warstwy organiczne przemyto wodą, nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodowego i wodą, wysuszono nad Na2SO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha uzyskując 20,19 g 1-[4-ehloro-3-metylo-2-(metylosulfenylo)fenylo]-3-cyklopropano-l,3-dionu (20,19 g) w postaci oleju o barwie żółtej. NMR (CDCl₃): 0,9 (m, 2H), 1,2 (m, 2H), 2,3 (s, 3H), 2,65 (s, 3H), 5,85 (s, 1H), 7,15 (d, 1H), 7,3 (d, 1H), 15,7-16,0 (bs, 1H).

Postępując w podobny sposób następujący związek o wzorze 19 otrzymano z odpowiednio podstawionego materiału wyjściowego:

Tabela 5

R¹	R²	R3	R⁴	Tt/NMR
Cp	SCH3	CH3	SCH3	a

a: NMR(CDCl3): 1,0 (m, 2H), 1,2 (m, 2H), 1,75 (m, 1H), 2,3 (s, 3H), 2,5 (s, 3H), 2,6 (s, 3H), 6,0 (s, 1H), 7,1 (d, 1H), 7,3 (ά, 1H), 15,8-16,1 (bs, 1H).

Chlorki benzoilu wytworzono w wyniku ogrzewania odpowiednio podstawionych kwasów benzoesowych we wrzeniu pod chłodnicązwrotnąz chlorkiem tionylu w ciągu 3 godzin.

172 002

Nadmiar chlorku tionylu odparowywano, a chlorki benzoilu stosowano bezpośrednio bez dalszego oczyszczania.

zł Λ7ΤΓΤ

D ł- rr V ΙΑ r z y k ł r*“*1 fiorł+1^r»lm λτζζ\/Ίγ\ττι ζΙζλ/Ίο-πζ^ *7 miac^ompm Λλ o/»Vtłr\/łrr/-vr-»złrrz\ x ixxx iiuunvim,u »TVUV1U w-wwu-aaks Z, 1x1xC^Zu,xIawxx2 L1U owxxxUiiZ0Ix*2^0 roztworu 3,0 g kwasu 3,4-difiuoro-2-(metyiosulfenyio)benzoesowego i 2,1 mi bezwodnika octowego w kwasie octowym, utrzymując temperaturę poniżej 5°C. Mieszaninę mieszano w 0°C przez 0,5 godziny, po czym ogrzano do temperatury pokojowej. Dodano jeszcze kwas octowy i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 0,5 godziny i w 65°C przez 2,5 godziny. Po schłodzeniu do temperatury pokojowej dodano wodę i mieszaninę wyekstrahowano octanem etylu, przemyto wodą, wodnym roztworem siarczanu żelazawego i wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość rekrystalizowano z mieszaniny cykloheksanu i eteru uzyskując 2,0 g kwasu 3,4-difluoro-2-(metylosulfonylo)benzoesowego w postaci substancji stałej o barwie białej, o temperaturze topnienia 194°C.

Przykład K.35ml 2,5M n-butylolitu w heksanie dodano z chłodzeniem do roztworu 5,5 g kwasu 3,4-difluorobenzoesowego w suchym tetrahydrofuranie, utrzymując temperaturę poniżej -70°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano w -70°C przez 2 godziny. Dodano roztwór 19,8 g disiarczku dimetyłu w tetrahydrofuranie i mieszaninę mieszano w -70°C przez 1,5 godziny, po czym pozostawiono ją do ogrzania się do temperatury pokojowej, rozcieńczono eterem i przemyto wodą. Warstwę wodną zakwaszono do pH 1 i wyekstrahowano eterem, przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość rekrystalizowano z mieszaniny cykloheksanu z eterem uzyskując 5,9 g kwasu 3,4difluoro-2-(metylosulfenylo)benzoesowego w postaci substancji stałej o barwie białej, o temperaturze topnienia 149,2-149,6°C.

Postępując w podobny sposób następujące związki o wzorze 20 otrzymano z odpowiednio podstawionych materiałów wyjściowych.

Tabela 6

R³	R⁴	Temperatura reakcji	Temperatura topnienia
F	Cl	-40°C	145-146°C
Cl	CF3	-40°C	97-100°C

Przykład X. Roztwór 4,53 g azotynu sodowego w wodzie dodano do mieszanej zawiesiny 15 g kwasu 3,4-dichloroantranilowego w kwasie octowym i stężonym kwasie solnym utrzymując temperaturę poniżej 5°C. Mieszaninę mieszano w temperaturze poniżej 5°C przez 2 godziny, po czym wylano ją do roztworu 8,4 g disiarczku dimetyłu i 0,1 g proszku miedzi w kwasie octowym. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę, po czym wylano ją do wody. Osad odsączono, wysuszono i rekrystalizowano z cykloheksanu uzyskując 12,02 g kwasu 3,4-dichloro-2-(metylosulfenylo)benzoesowego w postaci substancji stałej o barwie blado żółtej. NMR (DMSO^): 2,4 (s, 3H), 7,5 (d, 1H), 7,7 (d, 1H), 13,5 (bs, 1H).

Przykład XI. Roztwór 2,0 g wodorotlenku potasowego w wodzie dodano do roztworu 4,5 g 4-bromo-3-metoksy-2-(metylosulfenylo)benzoesanu etylu w etanolu. Uzyskany roztwór mieszano i ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną przez 3 godziny. Po schłodzeniu mieszaninę odparowano do sucha, a pozostałość rozpuszczono w wodzie i przemyto octanem etylu. Roztwór wodny zakwaszono do pH 1 i wyekstrahowano octanem etylu, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha uzyskując kwas 4-bromo-3metoksy-2-(metylosulfenylo)benzoesowy w postaci substancji stałej o barwie białej; NMR (CDCl·,): 2,5 (s, 3H), 3,9 (s, 3H), 7,4 (s, 2H), 10,9 (bs, 1H).

Postępując w podobny sposób z odpowiednio podstawionego materiału wyjściowego otrzymano następujący związek:

kwas 4-bromo-3-metoksy-2-(metylosulfonylo)benzoesowy; NMR (CDCl₃): 3,3 (s, 3H), 4,1 (s, 3H), 7,1 (d, 1H), 7,75 (d, 1H), 8,2 (bs, 1H).

172 002

Przykład XII. Roztwór 47 ml metanotioiu w dimetyloformamidzie dodano do mieszaniny 105 g 2,4-dibromo-3-metoksybenzoesanu etylu i 131 g węglanu potasowego w dimetyloformamidzie i uzyskaną zawiesinę mieszano w temperaturze pokojowej przez noc. Dodano wodę i mieszaninę wyekstrahowano eterem, przemyto wodą, wysuszono nad MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha i oczyszczano metodą chromatografii kolumnowej stosując do 'eluowama mieszaninę octanu etylu i cykloheksanu; jako składnik występujący w mniejszej ilości uzyskano 4,5 g 4-bromo-3-metoksy-2-(metylosulfenylolbenzoesanu etylu w postaci substancji stałej; NMR(CDCl3): 1,5 (t, 3H), 2,6 (s, 3H), 4,05 (s, 3H), 4,5 (q, 2H), 7,35 (m, 2H).

Przykład XIII. 11,3 ml nadtlenku wodoru dodano do schłodzonego roztworu 3,7 g 4bromo-3-metoksy-2-(metylosulfenylolbenzoesanu etylu i 2,0 ml bezwodnika octowego w kwasie octowym w 0°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano w 0°C przez 1 godzinę, po czym ogrzano ją do temperatury pokojowej i ogrzewano w 85°C przez 3 godziny. Po schłodzeniu do temperatury pokojowej mieszaninę rozcieńczono octanem etylu, przemyto wodą, wodnym roztworem siarczanu żelazawego i wodą, wysuszono nad MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha uzyskując 3,6 g 4-bromo-3-metoksy-2-(metylosulfonylo)benzoesanu etylu w postaci oleju o barwie żółtej; NMR (CDCla): 1,6 (t, 3H), 3,5 (s, 3H), 4,3 (s, 3H), 4,55 (q, 2H), 7,2 (d, 1H), 7,95 (d, 1H).

Przykład XIV. Mieszaninę 9,0 g 2-[4-chloro-3-metoksy-2-(metylosulfenylo)fenylo]4,4-dimetylooksazoliny i 5M kwasu solnego mieszano i ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną przez 5 godzin. Po schłodzeniu mieszaninę rozcieńczono wodą i wyekstrahowano dichlorometanem. Wysuszono ją nad MgSO4 i przesączono, po czym przesącz odparowano do sucha uzyskując kwas 4-chloro-3-metoksyfenylo-2-(metylosulfenylo)benzoesowy o temperaturze topnienia 98-99°C.

Przykład XV. 54 ml 2,5M n-butylolitu w heksanie dodano z chłodzeniem do mieszanego roztworu 27,0 g 2-(4-chloro-3-metoksyfenylo)-4,4-dimetylooksazolmy w tetrahydrofuranie utrzymując temperaturę poniżej -40°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano w -78°C przez noc. Wkroplono roztwór 26,5 g disiarczku dimetylu w tetrahydrofuranie i mieszaninę mieszano w 40°C przez noc. Po pozostawieniu do ogrzania się do temperatury pokojowej do mieszaniny dodano 2M kwas solny. Warstwę organiczną przemyto wodą, wysuszono nad MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość oczyszczano metodą kolumnowej chromatografii rzutowej stosując do eluowania mieszaninę octanu etylu i n-heksanu; uzyskano 11,1 g 2-[4-chloro-3-metoksy-2-(metylosulfenylo)-4,4-dimetylooksazoliny w postaci substancji stałej o barwie białej, o temperaturze topnienia 50-52°C.

Przykład XVI. 63 ml 2,5M n-butylolitu w heksanie dodano do roztworu diizopropyloaminy w suchym tetrahydrofuranie utrzymując temperaturę 0°C. Po zakończeniu wkraplania łaźnię chłodzącąusunięto i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 30 minut w temperaturze pokojowej. Uzyskany roztwór diizopropyloamidku litowego (LDA) dodano do roztworu 14,6 g kwasu 4-bromo-3-fluorobenzoesowego w tetrahydrofuranie utrzymując temperaturę -50°C. Mieszaninę mieszano następnie przez 5 godzm w -30°C. Z kolei dodano roztwór 21 g disiarczku dimetylu w tetrahydrofuranie, łaźnię chłodzącąusunięto i mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc w temperaturze pokojowej. Mieszaninę rozcieńczono eterem i przemyto wodą. Warstwę wodną zakwaszono do pH 1 2M kwasem solnym i wyekstrahowano eterem, przemyto wodą, wysuszono nad MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość ucierano z eterem naftowym o temperaturze wrzenia 60-80°C uzyskując 14 g kwasu 4-bromo-3-fluoro-2(metylosulfenylk)benzoesowego w postaci substancji stałej o barwie białej, o temperaturze topnienia 152-154°C.

Postępując w podobny sposób i stosując odpowiednio podstawiony materiał wyjściowy . . —. Λ Λ Λ Q 1 »·/> O ♦f' aH rl Ζ-» <Π 1 Ί T ri arr-rAianrmn j r\

LLZydKcUlG JS.WCIO y w ινυ,ψνι ćtirui.

126-129°C.

Przykład XVII. Roztwór 3 5 g 4-bromo-3-fluorotoluenu i 7,7 g wodorotlenku sodowego w pirydynie i wodzie mieszano i ogrzano do wrzenia. Do mieszaniny dodano w ciągu 2 godzin

172 002

123 g nadmanganianu potasowego. Uzyskaną zawiesinę ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną jeszcze przez 3 godziny. Mieszaninę przesączono na gorąco przez wkład z HyfloR w Kiad pizemyto wrzącą wodą, a następnie octanem etylu. Schłodzoną warstwę wodną zakwaszono do pH 1 stężonym kwasem solnym i wyekstrahowano octanem etylu. Ekstrakt organiczny przemyto wodą, wysuszono nad MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość ucierano z eterem naftowym o temperaturze wrzenia 60-80°C uzyskując 21,25 g kwasu 4-bromo-3-fluorobenzoesowego w postaci substancji stałej o barwie białej, o temperaturze topnienia 213-215°C.

Przykład XVIII. 1,87 g monohydratu wodorotlenku litowego dodano do roztworu 3metoksykarbonylo-2-(metylosulfenylo)-4-trifluorometylobenzoesanu metylu w metanolu i wodzie. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez noc, po czym metanol odparowano. Pozostały wodny roztwór zakwaszono do pH 1 i wyekstrahowano eterem, przemyto wodą, wysuszono nad MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha uzyskując 10,85 g kwasu 3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfenylo)-4-trifluorometylobenzoesowego w postaci białawej substancji stałej; NMR (CDCb): 2,45 (s, 3H) 3,95 (s, 3H) 5.45-6,1 (bs, 1H), 7,2 (d, 1H), 7,95 (d, 1H).

Postępując w podobny sposób i stosując odpowiednio podstawiony materiał wyjściowy uzyskano kwas 4-chloro-3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfenylo)benzoesowy; NMR (CDO3): 2,5 (s, 3H), 4,0 (s, 3H), 7,55 (d, 1H), 8,0 (d, 1H).

Przykład XIX. 6,83 g tiometanolanu sodowego dodano do roztworu 24,85 g2-fluoro-3metoksykarbonylo-4-trifluorometylobenzoesanu metylu w ksylenie. Po mieszaniu przez 0,5 godziny dodano 4,10 g monohydratu wodorotlenku litowego i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 48 godzin. Dodano 2M kwas solny. Mieszaninę wyekstrahowano eterem, przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość ucierano z cykloheksanem. Osad odsączono, a przesącz odparowano do sucha uzyskując 13,71 g 3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfenylo)-4-trifluorometylobenzoesanu metylu w postaci oleju o barwie żółtej; NMR (CDC^): 2,4 (s, 3h), 3,95 (s, 6H), 7,65 (s, 2H).

Postępując w podobny sposób 4-chloro-3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfenylo)benzoesan metylu otrzymano z odpowiednio podstawionego materiału wyjściowego.

Przykład XX. Roztwór 23,43 g kwasu 2-fluoro-3-metoksykarbonylo-4-trifluorometylobenzoesowego w chlorku tionylu mieszano i ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną przez 2 godziny, a następnie schłodzono i odparowano do sucha. Pozostałość rozpuszczono w metanolu i uzyskany roztwór mieszano i ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną przez noc. Następnie schłodzono go i odparowano do sucha. Pozostałość oczyszczano chromatograficznie stosując do eluowania mieszaninę eteru i cykloheksanu; uzyskano 25,85 g 2-fluoro-3-metoksykarbonylo-4-trifluorometylobenzoesanu metylu w postaci oleju o barwie żółtej; NMR (CDG3): 4,0 (s, 6H), 7,55 (d, 1H), 8,15 (t, 1H).

Postępując w podobny sposób następujące związki otrzymano z odpowiednio podstawionego materiału wyjściowego:

4-chloro-2-fluoro-3-metoksykarbonylobenzoesan metylu; NMR (CDO3): 3,9 (s, 3H), 3,0 (s, 3H), 7,3 (d, 1H), 7,95 (t, 1H).

4-chloro-2-fluoro-3-mety1obenzoesan metylu; NMR (CDO3): 2,35 (d, 3H). 3,95 (s, 3H), 7,2 (d, 1H), 7,7 (t, 1H). '

4-chloro-2-fluoro-3-izopropenylobenzoesan metylu; NMR (CDClj): 2,1 (s, 3H), 3,95 (s, 3H), 5,0 (s, 1H), 5,45 (s, 1H), 7,3 (d, 1H), 7,8 (t, 1H).

Przykład XXI. Roztwór diizopropyloamidku litowego (otrzymanego z 17,0 ml diizopropyloaminy i 48,4 ml n-butylolitu w suchym tetrahydrofuranie) w suchym tetrahydrofuranie dodano do roztworu 22,39 g 2-fluoro-6-trifluorometylobenzoesanu metylu w suchym tetrahydrofuranie utrzymując temperaturę poniżej -70°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano w -78°C przez 3 godziny. Roztwór wylano na pastylki stałego dwutlenku węgla i mieszano aż do ogrzania się do temperatury pokojowej. Mieszaninę odparowano i do pozostałości dodano 2M kwas solny, wyekstrahowano eterem, przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha uzyskując 24,43 g kwasu 2-fluoro-3-metoksykarbonylo16

172 002

-4-trifluorometylobenzoesowego w postaci białawej substancji stałej; NMR (CDC1₃): 3,95 (s, 3H), 7,55 (d, 1H), 8,15 (t, 1H).

Postępując w podobny sposób następujący związek otrzymano z odpowiednio podstawionego materiału wyjściowego:

kwas 4-chloro-2-fluoro-3-metoksykarbonylobenzoesowego; NMR (CDCl₃): 4,0 (s, 3H), 7,4 (d, 1H), 8,1 (t, 1H).

Przykład XXII. 48,37 g węglanu potasowego dodano do roztworu 16,84 g metanotiolu w suchym dimetyloformamidzie. Do uzyskanej zawiesiny dodano 35,45 g 4-chloro-2-fluoro-3metylobenzoesanu metylu. Mieszaninę reakeyjnąmieszano przez 60 godzin. Wylano jądo wody, wyekstrahowano eterem, przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość wydzielono chromatograficznie stosując do eluowania mieszaninę eteru i heksanu; uzyskano 19,53 g 4-chloro-3-metylo-2-(metylosulfenylo)benzoesanu metylu w postaci bezbarwnego oleju, NMR (CDCl₃): 2,35 (s, 3H), 2,7 (s, 3H), 3,95 (s, 3H), 7,25 (d, 1H), 7,4 (d, 1H), oraz 9,29 g 3-metylo-2,4-bis(metylosulfenylo)benzoesanu metylu w postaci substancji stałej o barwie żółtej, NMR (CDCl₃): 2,3 (s, 3H), 2,5 (s, 3H), 2,6 (s, 3H), 3,95 (s, 3H), 7,1 (d, 1H), 7,4 (d, 1H).

Przykład XXIII. 100 ml 2,5M n-butylolitu w heksanie dodano do schłodzonego roztworu 36,1 g 2-chloro-6-fluorotoluenu w suchym tetrahydrofuranie utrzymując temperaturę poniżej -60°C. Mieszaninę reakcyjnamieszano w -78°C przez noc, po czym wylano jąna pastylki suchego dwutlenku węgla. Mieszaninę mieszano do ogrzania się jej do temperatury pokojowej. Zakwaszono ją do pH 1 i wyekstrahowano eterem. Warstwę organiczną wyekstrahowano 2M wodnym roztworem wodorotlenku sodowego i wodą. Połączone ekstrakty wodne zakwaszono do pH 1, po czym wydzielony osad odsączono i przemyto wodąi n-heksanem otrzymując 40,35 g kwasu 4-ehloro-2-fluoro-3-metylobenzoesowego w postaci białawej substancji stałej, NMR (CDCl₃): 2,3 (d, 3H), 7,4 (d, 1H), 7,7 (t, 1H). '

kwas 4-chloro-2-fluoro-3-izopropenylobenzoesowy o temperaturze topnienia 201-202°C.

Przykład XXIV. Roztwór 7,0 g wodorotlenku sodowego w wodzie dodano do 7,3 g 4chloro-3-izopropenylo-2-(metylosulfenylo)benzoesanu metylu i uzyskaną mieszaninę reakcyjną ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną przez 2 godziny. Dodano etanol i mieszaninę ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną przez 1 godzinę. Etanol odparowano, a wodną pozostałość zakwaszono do pH 1, wyekstrahowano octanem etylu, przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha uzyskując 6,15 g kwasu 4-ehloro-3-izopropenylo-2-(metylosulfenylo)benzoesowego; NMR (CDCl₃): 2,05 (s, 3H), 2,4 (s, 3H), 4,85 (s, 1H), 5,35 (s, 1H), 7,45 (d, 1H), 7,85 (d, 1H).

Przykład XXV. Mieszaninę 8,6 g 4-ehloro-2-fluoro-3-izopropenylobenzoesanu metylu 13,15 g tiometanolanu sodowego w dimetyloformamidzie ogrzewano w 50°C przez 3 godziny, po czym mieszano w temperaturze pokojowej przez noc. Dodano eter i mieszaninę przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym MgS(04 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość oczyszczano chromatograficznie stosując do eluowania mieszaninę octanu etylu i heksanu. Uzyskano 5,95 g 4-chloro-3-izopropenylo-2-(metylosulfenylo)benzoesanu metylu w postaci klarownego oleju; NMR (CDCl₃): 2,1 (s, 3H), 2,35 (s, 3H), 3,95 (s, 3H), 4,9 (s, 1H), 5,4 (s, 1H), 7,45 (s, 2H).

Przykład XXVI. Mieszaninę 19,0 g 2-(2-chloro-6-fluorofenylo)propan-2-olu, stężonego kwasu siarkowego i wody ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną przez 2 godziny. Schłodzono ją i wyekstrahowano eterem, przemyto wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSO4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha, a pozostałość ' oczyszczono chromatograficznie stosując do eluowania heksan. Uzyskano 11,6 g 2-(2-chloro-6-fluorofenylo)propenu w postaci klarownego oleju; NMR (CDCl₃): 1,95 (s, 3H), 4,95 (s, 1H), 5,85 (s, 1H), 6,85- 7,0 (m, 1H), 7,04 - 7,02 (m, 2H).

Przykład XXVII. Roztwór 40,0 g 2-chloro-6-fluorobenzoesanu metylu w eterze dodano do roztworu jodku metylomagnezowego w eterze (uzyskanego ze 120,0 g jodku metylu 2 00,6 g

172 002 wiórków magnezowych w eterze). Uzyskany roztwór mieszano i ogrzewano we wrzeniu pod chłodnicą zwrotną przez 5 godzin, wylano do mieszaniny lodu i stężonego kwasu siarkowego, po czym warstwy rozdzielono Warstwę organiczna przemyto woda, nasyconym wodnym roztworem wodorosiarczynu sodowego i wodą, wysuszono nad bezwodnym MgSo4 i przesączono. Przesącz odparowano do sucha uzyskując 36,8 g 2-(2-chloro-6-fluorofenylo)propan-2-olu w postaci oleju o barwie pomarańczowej; NMR(CDCl₃): 1,8 (d, 6H), 3,5-3,7 (bs, 1H), 6,9-7,05 (m, 1H), 7,1-7,25 (m, 2H).

Sposób miejscowego zwalczania wzrostu chwastów (czyli niepożądanej wegetacji) polega na tym, że stosuje się miejscowo chwastobójczo skuteczną ilość co najmniej jednej pochodnej izoksazolowej o wzorze ogólnym 1. W tym celu pochodne izoksazolowe zazwyczaj stosuje się w postaci środków chwastobójczych (np. w połączeniu z kompatybilnymi rozcieńczalnikami lub nośnikami i/lub środkami powierzchniowo czynnymi nadającymi się do stosowania w środkach chwastobójczych), np. takimi jak opisano poniżej.

Związki o wzorze ogólnym 1 wykazują działanie chwastobójcze w stosunku do chwastów dwuliściennych (czyli szerokolistnych) oraz jednoliściennych (czyli traw) przy stosowaniu przed i/lub po wzejściu.

Określenie “stosowanie przed wzejściem” oznacza zastosowanie do gleby, w której występują nasiona lub siewki chwastów', przed pojawieniem się chwastów nad powierzchnią gleby. Określenie “stosowanie po wzejściu” oznacza stosowanie na napowietrzne lub eksponowane części chwastów, które pojawiły się nad powierzchnią gleby. Tak np. związki o wzorze ogólnym 1 stosować można do zwalczania wzrostu chwastów izerokol1stnych takich jak Abutilon theophiasti, Amaranthus retrof^us, Bidens pilisa, Chenopodium album, Galium apanne, Ipomoea spp., np. Ipomoea purpurea, Sesbania exaltata, Sinapis arvensis, Solanum nigrum i Xanthium strumarium, oraz chwastów trawiastych takich jak Alopecurus myosuroides, Avena fatua, Digitadia sanguinalis, Echinochloa crus-galli, Sorghum bicolor, Eleusine indica i Setaria spp., np. Setaria faberii i Setaria viridis, a także turzyc takich jak Cyperus esculentus.

Ilości stosowanych związków o wzorze ogólnym 1 zmieniają się w zależności od rodzaju chwastu, stosowanego środka, momentu stosowania, warunków klimatycznych i glebowych oraz (przy stosowaniu do zwalczania wzrostu chwastów na polach uprawnych) od rodzaju upraw. Przy stosowaniu na polach uprawnych stosowana dawka powinna zapewniać zwalczanie wzrostu chwastów bez powodowania znacznego trwałego uszkodzenia uprawy’. Zazwyczaj przy uwzględnieniu powyższych czynników stosowana dawka wynosząca od 0,01 do 5 kg aktywnego składnika na wektor daje dobre wyniki. Zrozumiałe jest jednak, że stosować można dawki większe lub mniejsze, w zależności od konkretnego występującego problemu zwalczania chwastów.

Związki o wzorze ogólnym 1 wykorzystywać można do selektywnego zwalczania wzrostu chwastów, np. do zwalczania wzrostu wspomnianych wyżej gatunków, w wyniku stosowania przed lub po wzejściu w sposób ukierunkowany lub nie ukierunkowany, np. stosowania ukierunkowanego lub nie ukierunkowanego oprysku w miejscu zachwaszczenia, które to miejsce jest lub ma być stosowane jako pole do uprawy np. zbóż takichjak pszenica, jęczmień, owies, kukurydza lub ryż, soi, fasoli polowej lub karłowatej, grochu, lucerny, bawełny, orzeszków ziemnych, lnu, cebuli, marchwi, kapusty, rzepaku, słonecznika, buraka cukrowego oraz wieloletnich lub wysianych pastwisk, przed lub po wysianiu rośliny uprawnej albo przed lub po wzejściu uprawy. W celu selektywnego zwalczania chwastów w miejscu zachwaszczonym, które jest lub ma być zastosowane jako pole do uprawy, np. wyżej wspomnianych roślin, szczególnie odpowiednie dawki stosowania wynoszą 0,01 - 4,0, a korzystnie 0,01 - 2,0 kg składnika aktywnego/hektar.

Związki o wzorze ogólnym 1 wykorzystywać można również do zwalczania wzrostu chwastów, zwłaszcza wspomnianych powyżej, w wyniku stosowania przed lub po wzejściu w sadach i innych obszarach zadrzewionych, np. w lasach, borach lub parkach, a także na plantacjach np. trzciny cukrowej, palmy oleistej lub na plantacji kauczuku. W takich celach można je stosować w sposób ukierunkowany lub nie ukierunkowany (np. na drodze ukierunkowanego lub nie ukierunkowanego opryskiwania) na chwasty lub do gleby, w której mają się one po18

172 002 jawić, przed lub po wysadzeniu drzew lub założeniu plantacji, w dawkach 0,25 - 5,0, korzystnie 0,5 - 4,0 kg składnika aktywnego/hektar.

Związki o wzorze ogólnym 1 można również wykorzystywać do zwalczania wzrostu chwastów, zwłaszcza wymienionych powyżej, w miejscach nie będących polami uprawnymi, ale w 'których zwalczanie chwastów jest mimo to pożądane.

Przykładowo do takich obszarów nieuprawnych należą lotniska, tereny przemysłowe, tory kolejowe, pobocza szos, rowy melioracyjne i inne drogi wodne, zagajniki i odłogi oraz ugory, w szczególności wtedy, gdy zwalczanie wzrostu chwastów jest wymagane w celu zmniejszenia ryzyka pożaru. Przy stosowaniu w takich celach, gdy często pożądane jest działanie całkowicie chwastobójcze, związki aktywne wykorzystuje się zazwyczaj w dawkach większych od wspomnianych dawek stosowanych na polach uprawnych. Dokładna dawka zależna będzie od charakteru roślinności w miejscu stosowania środka oraz od oczekiwanego rezultatu.

Przy stosowaniu przed lub po wzejściu, a korzystnie przy stosowaniu przed wzejściem, w sposób ukierunkowany lub nie ukierunkowany (np. na drodze ukierunkowanego lub nie ukierunkowanego oprysku) szczególnie odpowiednie dawki w takich celach wynoszą 1,0-20,0, a korzystnie 5,0-10,0 kg/hektar.

Przy wykorzystywaniu do zwalczania wzrostu chwastów przez stosowanie przed wzejściem, związki o wzorze ogólnym 1 wprowadzać można do gleby, z której mają wyrastać chwasty. Zrozumiałe jest, żejeśli związki o wzorze ogólnym 1 wykorzystywane są do zwalczania wzrostu chwastów przez stosowanie po wzejściu, np. w wyniku stosowania na napowietrzne lub odsłonięte części wzeszłych chwastów, to związki te będą zazwyczaj również stykać się z glebą, tak że mogą również zapewniać zwalczanie przed wzejściem później kiełkujących chwastów w glebie.

Gdy wymagane jest szczególnie długotrwałe zwalczanie chwastów, stosowanie związków o wzorze ogólnym 1 można powtórzyć w razie potrzeby.

Środki nadające się do stosowania chwastobójczego zawierają jeden lub więcej pochodnych izoksazolu o wzorze ogólnym 1 według wynalazku w połączeniu, a korzystnie w postaci jednorodnej dyspersji z jednym lub więcej kompatybilnymi rozcieńczalnikami lub nośnikami i/lub środkami powierzchniowo czynnymi dopuszczonymi do stosowania w rolnictwie (to znaczy rozcieńczalnikami lub nośnikami i/lub środkami powierzchniowo czynnymi typów powszechnie stosowanych w środkach chwastobójczych, kompatybilnych ze związkami o wzorze ogólnym 1). Określenie “jednorodnie zdyspergowany” obejmuje środki, w których związki o wzorze ogólnym 1 są rozpuszczone w innym składniku. Określenie “środki chwastobójcze” stosowane jest w szerokim zakresie i obejmuje nie tylko środki gotowe do stosowania jako środki chwastobójcze, ale również koncentraty, które należy rozcieńczać przed stosowaniem. Korzystnie środki zawierają0,05-90% wagowych jednego lub więcej związków o wzorze ogólnym 1.

Środki chwastobójcze mogązawierać zarówno rozcieńczalnik lub nośnikjak i środek powierzchniowo czynny (zwilżający, dyspergujący lub emulgujący). Środki powierzchniowo czynne, które mogą wchodzić w skład środków chwastobójczych według wynalazku, mogą być środkami typu jonowego lub niejonowego, takimi jak sulforycynolany, czwartorzędowe pochodne amoniowe, produkty oparte na kondensatach tlenku etylenu z alkilo- i poliarylofenolami, np. z nonylo- lub oktylofenolem, albo estry kwasów karboksylowych z anhydrosorbitami, którym nadano rozpuszczalność w wyniku eteryfikacji wolnych grup hydroksylowych na drodze kondensacji z tlenkiem etylenu, sole metali alkalicznych i ziem alkalicznych estrów kwasu siarkowego i kwasów sulfonowych takie jak sól sodowa sulfobursztynianu dinonylu i dioktylu, a także sole metali alkalicznych i ziem alkalicznych pochodnych kwasów sulfonowych o wyższym ciężarze cząsteczkowym, takiejak lignosulfoniany sodowe i wapniowe oraz alkilobenzenosulfoniany sodowe i wapniowe.

Dogodnie środki chwastobójcze zawierające związki według wynalazku mogą zawierać do 10% wagowych, np. 0,05-10% wagowych środka powierzchniowo czynnego, z tym, że w razie potrzeby środki chwastobójcze według wynalazku mogą zawierać więcej środka

172 002 powierzchniowo czynnego, np. do 15% wagowych w ciekłych koncentratach zawiesinowych do emulgowania, oraz do 25% wagowych w ciekłych koncentratach rozpuszczalnych w wodzie.

Do przykładowych odpowiednich stałych rozcieńczalników lub nośników należy glinokrzenuan, talk, kalcynowany tlenek magnezu, ziemia okrzemkowa, fosforan trójwapniowy, sproszkowany korek, sadza adsorpcyjna oraz glinki takie jak kaolin i bentonit. Stałe środki (które mogą być w postaci pyłów, granulatów lub zwilżalnych proszków) korzystnie wytwarza się w wyniku ucierania związków o wzorze ogólnym i ze stałymi rozcieńczalnikami, albo też impregnuje się stałe rozcieńczalniki lub nośniki roztworami związków o wzorze ogólnym 1 w lotnych rozpuszczalnikach, odparowuj e się rozpuszczalnik i w razie potrzeby uciera się produkty tak, aby uzyskać proszki. Preparaty granulowane wytwarzać można w wyniku absorpcji związków o wzorze ogólnym 1 (rozpuszczonych w odpowiednich rozpuszczalnikach, które w razie potrzeby mogą być lotne) na stałych rozcieńczalnikach lub nośnikach w postaci granulowanej oraz, w razie potrzeby, odparowania rozpuszczalnika, albo też w wyniku granulowania środków w postaci proszku uzyskanych w sposób opisany powyżej. Stałe środki chwastobójcze, zwłaszcza proszki zwilżalne lub granulaty, mogą zawierać środki zwilżające lub dyspergujące (np. typu opisanego powyżej), które mogą także, jeśli są stałe, służyć jako rozcieńczalniki lub nośniki.

Ciekłe środki zawierające związki według wynalazku mogą być w postaci wodnych, organicznych lub wodno-organicznych roztworów, zawiesin i emulsji, które mogą zawierać środek powierzchniowo czynny. Do odpowiednich ciekłych rozcieńczalników stosowanych w ciekłych środkach należy woda, glikole, alkohol tettahydrofurfurylowy, acetofenon, cykloheksanon, izoforon, toluen, ksylen, oleje mineralne, zwierzęce i roślinne oraz lekkie aromatyczne i naftenowe frakcje z ropy naftowej (a także mieszaniny takich rozcieńczalników). Środki powierzchniowo czynne, które mogą wchodzić w skład ciekłych preparatów, mogąbyć jonowe lub niejonowe (np. typów opisanych powyżej) oraz mogą, jeśli są ciekłe, służyć jako rozcieńczalniki lub nośniki.

Proszki, granulaty do dyspergowania i ciekłe preparaty w postaci koncentratów mogą być rozcieńczane wodą lub innymi odpowiednimi rozcieńczalnikami, np. olejami mineralnymi lub roślinnymi, zwłaszcza w przypadku ciekłych koncentratów, w których rozcieńczalnik lub nośnik stanowi olej, aby uzyskać środki gotowe do stosowania.

W razie potrzeby ciekłe środki zawierające związek o wzorze ogólnym 1 mogą być stosowane w postaci samo-emulgujących się koncentratów zawierających substancje aktywne rozpuszczone w środkach emulgujących lub w rozpuszczalnikach zawierających środki emulgujące kompatybilne z substancjami aktywnymi, tak że w wyniku prostego dodania wody do takich koncentratów uzyskuje się środki gotowe do stosowania.

Ciekłe koncentraty, w których rozcieńczalnik lub nośnik stanowi olej, można stosować bez dalszego rozcieńczania wykorzystując techniki oprysku elektrostatycznego.

Środki chwastobójcze zawierające związki według wynalazku mogą również zawierać w razie potrzeby zwykłe dodatki takie jak kleje, koloidy ochronne, środki zagęszczające, środki ułatwiające penetrację, stabilizatory, środki kompleksujące, środki zapobiegające zbrylaniu, środki barwiące i inhibitory korozji. Dodatki te mogą również służyć jako nośniki lub rozcieńczalniki.

O ile nie określono tego szczegółowo, podane poniżej procenty są wagowe. Korzystne środki chwastobójcze stanowią:

wodne koncentraty zawiesinowe, które zawierają 10-70% jednego lub więcej związków o wzorze ogólnym 12-10% środka powierzchniowo czynnego, 0,1-5% środka zagęszczającego i 15-87,9% wody;

proszki zwilżalne, które zawierają 10-90% jednego lub więcej związków o wzorze ogólnym 1, 2-10% środka powierzchniowo czynnego i 8-88% stałego rozcieńczalnika lub nośnika;

rozpuszczalne lub dyspergowalne w wodzie proszki, które zawierają 10-90% jednego lub więcej związków o wzorze ogólnym 1,2-40% węglanu sodowego i 0-88% stałego rozcieńczalnika;

172 002 ciekłe koncentraty rozpuszczalne w wodzie, które zawierają 5-50%, np. 10-30% jednego lub więcej związków o wzorze ogólnym 1,5-25% środka powierzchniowo czynnego i 25-90, np. 45-85% rozpuszczalnika mieszającego się z wodą, np. dimetyloformamidu, albo mieszaniny wody i rozpuszczalnika mieszającego się z wodą;

ciekłe zawiesmowe koncentraty do emulgowania, które zawierają 10-70% jednego lub więcej związków o wzorze ogólnym 1,5-15% środka powierzchniowo czynnego, 0,1-5% środka zagęszczającego i 10-84% rozpuszczalnika organicznego;

granulaty, które zawierają 1-90%, np. 2-10% jednego lub więcej związków o wzorze ogólnym 1, 0,5-7%, np. 0,5-2% środka powierzchniowo czynnego i 3-98,5%, np. 88-97,5% granulowanego nośnika; oraz koncentraty do emulgowania, które zawieiryią0,05-90%, korzystnie 1-60%jednego lub więcej związków o wzorze ogólnym 1,0,01-10%, korzystnie 1-10%, korzystnie 1-10% środka powierzchniowo czynnego oraz 9,99-99,94%, korzystnie 39-98,99% rozpuszczalnika organicznego.

Środki chwastobójcze mogąrównież zawierać związki o wzorze ogólnym 1 według wynalazku w połączeniu, a korzystnie w postaci równomiernej dyspersji z jednym lub więcej innymi związkami o działaniu szkodnikobójczym, oraz, w razie potrzeby, z jednym lub więcej kompatybilnymi rozcieńczalnikami lub nośnikami, środkami powierzchniowo czynnymi i zwykłymi dodatkami dopuszczalnymi do stosowania w środkach przeciw szkodnikom, takimi jak podane wyżej. Do przykładowych innych związków o działaniu szkodnikobójczym, które można zastosować w środkach chwastobójczych według wynalazku lub w połączeniu z nimi, należą środki chwastobójcze, np. stosowane w celu zwiększenia zakresu zwalczanych gatunków chwastów, takie jak alachlor [2-chloro-2,6'-dietylo-N-(metoksy-metylo)acetanilid], atrazyna [2-chloro-4etyloamino-6-izopropyloamino-1,3,5 -triazyna], bromoksynil [3,5 -dibromo-4-hydroksybenonitryl], chlorotoluron [N'-(3-chloro-4-metylofenylo)-N,N-di-metylomocznik], cyjanizyna [2chloro-4-(1-cyjano-1-metyloetyloamino)-6-etyloamino-1,3,5-triazyna], 2,4-D [kwas 2,4dichlorofenoksyoctowy], dikamba [kwas 3,6-dichloro-2-metoksybenzoesowy], difenokwat [sole 1,2-dimetylo-3,5-difenylopirazoliowe], flampropmetyl [N-2-(N-benzoilo-3-chloro-4fluoroanilino)propionian metylu], fluometuron [N'-(3-trifluorometylofenylo), N,N-dimetylomocznik], izoproturon [N'-(4-izopropylofenylo)-N,N-dimetylomocznik], środki owadobójcze, np. syntetyczne piretroidy takie jak permetryna i cypermetryna, a także środki grzybobójcze takie jak karbaminiany, np. N-(1-butylokarbamoilo-benzimidazol-2-ilo)karbaminian metylu, oraz triazole, np. 1-(4-chlorofenoksy)-3,3-dimetylo-1-(1,2,4-triazol-1-ilo)butan-2-on.

Te związki o działaniu szkodnikobójczym oraz inne materiały biologicznie czynne, które można dodawać do środków chwastobójczych razem ze związkami według wynalazku lub stosować z nimi, np. związki wymienione powyżej, które są kwasami, mogą być w razie potrzeby stosowane w postaci zwykłych pochodnych, np. soli z metalami alkalicznymi i aminami, oraz estrów.

Związki według wynalazku stosuje się do wyrobów zawierających co najmniej jedną pochodną izoksazolu o wzorze ogólnym 1 lub, korzystnie do środków chwastobójczych opisanych powyżej, a zwłaszcza do koncentratów chwastobójczych, które muszą być rozcieńczone przed stosowaniem, które zawierająco najmniej jednąpochodnąizoksazolu o wzorze ogólnym 1, w pojemniku dla tej pochodnej lub pochodnych o wzorze ogólnym 1, albo do powyższych środków chwastobójczych, zawierających fizycznie połączoną z tym pojemnikiem instrukcję podającą sposób, w jaki pochodną lub pochodne o wzorze ogólnym 1 lub środek chwastobójczy zawarty w tym pojemniku można zastosować do zwalczania wzrostu chwastów. Są to zazwyczaj typowe pojemniki powszechnie stosowane do przechowywania substancji chemicznych stałych w zwykłych temperaturach otoczenia oraz środków chwastobójczych, zwłaszcza w postaci koncentratów, np. puszki lub bębny z metalu, które mogą być lakierowane od środka, albo plastikowe, butelki lub inne opakowania ze szkła lub plastiku, a w przypadku gdy zawartość pojemnika stanowi stały, np. granulowany środek chwastobójczy, to pojemniki mogą stanowić pudełka z tektury, plastiku lub metalu, albo worki. Pojemność pojemnikajest zazwyczaj taka, aby zawierał on pochodną izoksazolu lub środek chwastobójczy w ilości wystarczającej do zastosowania na pole o powierzchni co najmniej 0,405 hektara w celu zwalczania wzrostu rosnących

172 002 na nim chwastów, z tym że nie powinny one przekraczać rozmiarów uniemożliwiających wygodne manipulowanie. Instrukcje powinny być fizycznie związane z pojemnikiem, np. nadrukowane bezpośrednio lub znajdować się na przymocowanej naklejce lub etykiecie. Instrukcje powinny zazwyczaj podawać, że zawartość pojemnika po ewentualnym rozcieńczeniu należy zastosować do zwalczania wzrostu chwastów w dawce 0,01-20 kg składnika aktywnego/hektar, w sposób oraz w celach podanych powyżej.

Poniższe przykłady XXVIII-XXX ilustrują sposoby wytwarzania możliwości zastosowania związków według wynalazku do środków chwastobójczych, oraz działanie tych związków na chwasty.

Przykład XXVIII. Rozpuszczalny koncentrat wytwarza się z następujących składników:

Składnik aktywny (związek 1) 20% ν^β/Ζο^εΐ.

33% wag./objęt. roztwór wodorotlenku potasowego 10% wagobbjęt.

Alkohol tetrahydrofurfurylowy (THFA) 10% wag0bbjęt.

Woda do 100 ο^ι^^οι mieszając THFA, składnik aktywny (związek 1) i 90% objęt. wody oraz dodając powoli roztwór wodorotlenku potasowego aż do uzyskania ustalonego pH 7-8, po czym uzupełnia się objętość wodą.

Podobne rozpuszczalne koncentraty wytworzyć można w sposób opisany powyżej zastępując izoksazol (związek 1) innymi związkami o wzorze ogólnym 1.

Przykład XXIX. Proszek zwilżalny wytwarza się z następujących składników:

Składnik aktywny (związek 1) 50% wag.

Dcdecylobenzenosulfonian sodowy 3% wag.

Liancsulfonian sodowy 5% wag.

Sól sodowa sulfonianu kondensatu alkilonaftaleno-formaldehydowego 2% wag.

Mikronizowany dwutlenek krzemu 33% wag. ooaz

Kaolin 37% W7% mieszając powyższe składniki ze sobą oraz rozdrabniając mieszankę w młynie strumieniowym powietrzem. ,

Podobne proszki zwilżalne wytworzyć można w sposób opisany powyżej zastępując izoksazol (związek 1) innymi związkami o wzorze ogólnym 1.

Przykład xXx. Proszek rozpuszczalny w wodzie wytwarza się z następujących składników:

Składnik aktywny (związek 1) 50% W0%

Dodecylobenzenosulfonian sodowy 1% W1%

Mikronizowany dwutlenek krzemu 2% 'wag. oraz

Wodorowęglan sodowy 47% W7% mieszając powyższe składniki ze sobą oraz rozdrabniając mieszankę w młynie młotkowym.

Podobne proszki rozpuszczalne wytworzyć można w sposób opisany powyżej zastępując izoksazol (związek 1) innymi związkami o wzorze ogólnym 1.

Związki według wynalazku zastosowano w środkach chwastobójczych w następujący sposób.

Sposób stosowania związków chwastobójczych a) Sposób ogólny:

Odpowiednie ilości związków stosowanych do obróbki roślin rozpuszczono w acetonie uzyskując roztwory równoważne stosowanym dawkom do 4000 g badanego związku/hektar (g/ha). Roztwory te stosowano zapomocą standardowego laboratoryjnego opryskiwacza środkami chwastobójczymi o wydajności odpowiadającej dawce 290 litrów płynu do oprysku/hektar.

KI rhiiract·/™ nr7łvi liwmctpm

UJ *- ^J » » w r-j* * ł.» ł w w λ-ł » » ▼ U*'*' *~~*'**

Nasiona wysiewano w kwadratowych plastikowych doniczkach o boku 70 mm i głębokości 75 mm w nie wyjałowionej ziemi. Ilości nasion w doniczkach były następujące:

172 002

Chwasty.

1) Chwasty szerokolistne

Ak..Al1 Π____L-e-h

Auuuiuu uicupinajui Amaranthus retroflexus Galium aparine Ipomoea purpurea Sinapsis arvensis Xanthium strumanum

2) Chwasty trawiaste

Alopecurus myosuroides Avena fatua Echinochloa crus-galli Setaria viridis

3) Turzyce

Cyperus esculetitus Rośliny uprawne

1) Szerokolistne

Bawełna

Soja

2) Trawiaste

Kukurydza

Ryż

Pszenica

Przybliżona ilość nasion/doniczkę

1'

Związki według wynalazku nanoszono na powierzchnię gleby zawierającej nasiona, w sposób opisany w części (a). Każdej obróbce poddano pojedyncze doniczki zawierające każdą z roślin uprawnych oraz każdy z chwastów, przy czym zastosowano również nie opryskiwane doniczki kontrolne oraz doniczki kontrolne, w przypadku których zastosowano oprysk samym acetonem.

Po opryskaniu doniczki umieszczono na chłonnej wyściółce w szklarni i podlewano je z góry wodą. Wzrokową ocenę uszkodzenia roślin wykonywano 20-24 dni po opryskaniu. Wyniki wyrażano jako procentowe osłabienie wzrostu lub uszkodzenia roślin uprawnych lub chwastów w porównaniu z roślinami w doniczkach kontrolnych,

c) Zwalczanie chwastów po wzejściu

Chwasty i rośliny uprawne wysiano bezpośrednio do kompostu doniczkowego John Innes w kwadratowych doniczkach o boku 70 mm i głębokości 75 mm, z wyjątkiem Amaranthus, który przepikowano w stadium siewki i przeniesiono do doniczek na tydzień przed opryskiwaniem. Rośliny hodowano następnie w cieplarni aż do osiągnięcia stadium umożliwiającego opryskiwanie zastosowanymi związkami. Liczba roślin przypadających na jedną doniczkę była następująca:

1) Chwasty szerokolistne

Stadium wzzootu 1-2 lii^ce 1-2 liscne baddaszek

1- 2 lisice liście

2- 3 liście

Stadium wzzosta 1-2 iśi^cta 1-2 Ustae

Dość roślln w domcczc

3

1

IIl^^^ roślill w ronicezc 8--12 1^-18

Gatunek chwastu Abutilon theophrasti Amaranthus retroflexus Galium aparine Ipomoea purpurea Sinapsis arvensis Xanthium strumarium

2) Chwasty trawiaste Gatunek chwastu Alopecurus myosuroides Avena fatua

172 002

Echinochloa crus-galli	4	2-3 liście
Setaria vindis	15-25	1-2 Uście
Tnrwoe
Gatunek chwastu	liość roślin w doniczce	Stadium wzrostu
Cyperus esculentus	3	3 Ιΐέοΐε
Rośliny uprawne 1) Szerokolistne
Uprawa	Ilość roślin w doniczce	Stadium wzrostu
Bawełna	2	1 hść
Soja	2	2 Hscie
2) Trawiaste
Uprawa	Ilość rośiin w doniczce	Stadium wzrostu
Kukurydza	2	2-3 1ϊ§οΐε
Ryż	4	2-3 Ιϊέεΐε
Pszenica	5	2-3 iś^ce

Związki stosowane do opryskiwania roślin zastosowano na rośliny w sposób opisany w części (a). Każdej obróbce poddano pojedyncze doniczki zawierające każdązroślin uprawnych oraz każdy z chwastów, przy czym zastosowano również nie opryskiwane^- doniczki kontrolne oraz doniczki kontrolne, w przypadku których zastosowano oprysk samym acetonem.

Po opryskaniu doniczki umieszczono na chłonnej wyściółce w szklarni i podlano je raz z góry po 24 godzinach, a następnie stosowano kontrolowane nawadnianie podglebia. Wzrokową ocenę uszkodzenia roślin wykonywano 20-24 dni po opryskaniu. Wyniki wyrażano jako procentowe osłabienie wzrostu lub uszkodzenia roślin uprawnych lub chwastów w porównaniu z roślinami w doniczkach kontrolnych.

W powyższych doświadczeniach związki według wynalazku wykazują doskonałe działanie chwastobójcze w odniesieniu do badanych chwastów przy równoczesnej tolerancji w stosunku do roślin uprawnych.

Przy stosowaniu przed lub po wzejściu w dawce 1000 g/ha związki 1-35 zapewniają co najmniej 90% zmniejszenia wzrostu jednego lub więcej gatunków chwastów.

Dane porównawcze związków według wynalazku ze związkami znanymi z EP-A-0 418 175

Uwaga:

(1) W tabelach zastosowano następujące skróty:

Cp = cyklopropyl

Setvi = Setaria viridis

Echcg = Echinochloa crus-galli (2) Związki znane z EP-A-0 418175 (D1) są oznaczone P przed numerem związku (np. P52 jest związkiem 52 z Dl).

W każdym przypadku przeprowadzono testy skriningowe w stosunku do danego gatunku chwastów sposobem opisanym w zgłoszeniu.

Tabela 1

Powschodowe wartości EDyO (w g/ha)

Związek	R	R1	R-	R^?	R4	SETVl	ECHCG
P52	H	Me	Cl	OEt	SO₂Me	368	28
P56	H	Cp	Cl	OEt	SO₂Me	591	31

A

H

Cp

SO₂Me

OEt,

Cl

208 <16

172 002

Tabela 2

Powschodowe wartości ED90 (w g/ha)

Związek	R	R 1 K	r2 K	r3 ίΑ	R4	□iii vi	T7 riTrr
P16	H	Me	Cl	Cl	SO₂Me	>1000	>1000
P20	H	iPr	Cl	Cl	SO₂Me	>1000	961
P21	H	Cp	Cl	Cl	SO2Me	852	462

4	H	Cp	SO₂Me	Cl	Cl	261	<16

Tabela 3

Porównanie aktywności związków według wynalazku ze związkami znanymi z EP-A-0 418 175 (D1) Powschodowe wartości ED90 (w g/ha)

Związek	R	R1	R2	R3	R4	SETVI	ECHCG
1	2	3	4	5	6	7	8
1	H	Cp	SO₂Me	F	F	342	24
2	H	Cp	SMe	Cl	Cl	36	<16
3	H	Cp	SOMe	Cl	Cl	101	<16
5	H	Cp	SMe	MeO	Br	266	16
6	H	Cp	SO₂Me	MeO	Br	302	<16
7	H	Cp	SOMe	MeO	Br	977	<16
8	CO₂Et	Cp	SMe	Cl	Cl	594	<16
9	CO₂Et	Cp	SOMe	Cl	Cl	759	16
10	H	Cp	SMe	MeO	Cl	288	16
11	CO₂Et	Cp	SO₂Me	Cl	Cl	925	69
12	H	Cp	SOMe	MeO	Cl	293	16
13	H	Cp	SO₂Me	MeO	Cl	194	<16
14	H	Cp	SMe	Me	Cl	>1000	338
15	H	Cp	SMe	F	Cl	322	16
16	H	Cp	SOMe	F	Cl	1050	<16
17	H	Cp	S0₂Me	F	Cl	>1000	<16
18	H	Cp	SOMe	Me	Cl	>1000	31
19	H	Cp	SO₂Me	Me	Cl	>1000	i ΧΙΟ
20	H	Cp	SMe	CO₂Me	CF3	540	207
21	H	Cp	SMe	CO₂Me	Cl	375	44
22	H	Cp	SMe	Cl	Br	28	<16
23	H	Cp	SOMe	Cl	Br	67	<16
24	H	Cp	SO₂Me	Cl	Br	147	<16
25	H	Cp	SOMe	CO₂Me	Cl	>1000	54
26	H	Cp	SO₂Me	CO₂Me	Cl	759	<16
27	H	Cp	SMe	Cl	CF3	456	69

172 002

1	2	3	4	5	6	7
28	H	Cp	SO₂Me	Cl	CF3	393	24
τη 29	H	'-'F	SMe	F	B_r ±_»A	07 9 1	<16
30	H	Cp	SOMe	F	Br	375	<16
31	H	Cp	SO₂Me	F	Br	357	<16
32	H	Cp	SMe	C(CH₃)=CH₂	Cl	>1000	107
33	H	Cp	SMe	Me	SMe	250	16
34	H	Cp	SOMe	0(^3)=0¾	Cl	>1000	24
35	H	Cp	SO₂Me	C(CH₃)=CH₂	Cl	638	<16
36	H	Cp	SMe	Br	Cl	69	16
37	H	Cp	SOMe	Br	Cl	75	<16
38	H	Cp	SO₂Me	Br	Cl	896	<16
39	H	Cp	SMe	Br	Br	136	16
40	H	Cp	SOMe	Br	Br	373	16
41	H	Cp	SO₂Me	Br	Br	1048	<16
42	H	Cp	SMe	Cl	F	97	16
43	H	Cp	SOMe	Cl	F	62	<16
44	H	Cp	SO₂Me	Cl	F	668	<16
45	H	Cp	SMe	F	F	293	24
46	H	Cp	SOMe	F	F	194	<16
47	H	Cp	SO₂Et	Cl	Cl	426	<16
48	H	Cp	SO₂Et	Cl	Cl	636	24
49	H	Cp	SOEt	Cl	Cl	896	<16
50	H	Cp	SO₂Me	OCH₂CF3	Cl	31	<16
51	H	Cp	SO₂Me	CH=CH2	Cl	107	<16
52	H	Cp	SEt	Br	Br	290	<16
53	H	Cp	SMe	OEt	SMe	125	<16
54	H	Cp	SEt	Br	Cl	333	16
55	H	Cp	SO₂Me	Cl	OCF3	355	<16
56	H	Cp	SOMe	Cl	OCF3	302	24
57	H	Cp	SOEt	Br	Cl	119	<16
58	H	Cp	SO₂Me	OCHCCHOCIj	Cl	90	<16
59	H	Cp	SMe	Cl	CHF2	140	<16
60	H	Cp	SMe	OMe	SMe	123	<16
61	H	Cp	SO₂Me	Cl	CHF2	429	<16
62	H	Cp	SOMe	Cl	CHF2	364	<16
63	H	Cp	SO₂Me	OCH₂CF3	Br	136	<16
64	H	Cp	SO₂Me	OCH(CH₃)CF3	F	82	<16
65	H	Cp	SO₂Me	OCH₂CF₂CF3	Cl	111	<16

172 002

1	2	3	4	5	6	7	8
66	H	Cp	SMe	OEt	Br	328	63
67	CO2Et	Cp	SMe	Br	Cl	36	<16
68	CO₂Et	Cp	SOMe	Br	Cl	293	<16
69	CO2Et	Cp	SO₂Me	Br	Cl	338	<16
70	CO₂Et	Cp	SMe	Cl	Br	62	<16
71	CO2Et	Cp	SOMe	Cl	Br	112	<16
72	CO₂Et	Cp	SO₂Me	Cl	Br	457	<16
73	CO₂Et	Cp	SMe	F	F	763	16
74	CO₂iPr	Cp	SMe	Cl	Cl	124	<16
75	CO₂Me	Cp	SMe	Cl	Cl	24	<16
76	H	Cp	SMe	ch-ch₂	r*i S_/±	318	249 H.-TV
77	H	Cp	SOMe	CH=CH2	Cl	686	<16
78	H	Cp	SO₂Me	OiPr	Cl	540	16
79	CO₂Et	Cp	SOMe	Br	Br	426	<16

P36	H	Me	Cl	Cl	SMe	>1000	>1000
P46	H	Me	ci	Cl	SOMe	>1000	355
P57	H	Me	Cl	OEt	SO₂Et	No data	1079
P58	H	iPr	Cl	OEt	SO₂Me	No data	112
P59	H	Cp	Cl	OEt	SO₂Et	>1000	135
P61	H	Me	Me	CO₂Me	SO₂Me	>1000	>1000
P63	H	Me	Cl	OiPr	SO₂Me	>1000	>1000
P64	H	Me	Me	CO₂iPr	SO₂Me	>1000	1220
P65	H	Cp	Me	CO₂iPr	SO₂Me	>1000	393

172 002

WZÓR 1

WZÓR 2

WZÓR 3

172 002

WZÓR 4

Y

WZÓR 6

172 002

WZÓR 7

WZÓR 9

172 002

WZÓR 10

R^ —C=CH

WZÓR 11

WZÓR 4

172 002

WZÓR 18

WZÓR 19

WZÓR 20

172 002

SCHEMAT 1 co₂h

WZÓR 15

SCHEMAT 2

172 002

WZÓR 16 WZÓR 17

SCHEMAT 3

SCHEMAT 4

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 6,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Pochodna 4-benzoiloizoksazolu o wzorze ogólnym 1, w którym R oznacza atom wodoru lub grupę -CO2R⁵;

R¹ oznacza grupę cyklopropylową;

R oznacza grupę -S(O)„R o

R oznacza atom chloru, bromu lub fluoru;

grupę alkilową lub alkoksylową o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, zawierającą do 4 atomów węgla, ewentualnie podstawioną jednym lub kilkoma atomami chlorowca; grupę alkenylową o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierającą do 6 atomów węgla; albo grupę -CO2R52;

R⁴ oznacza atom chloru, bromu lub fluoru;

grupę alkilową o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, zawierającą do 4 atomów węgla, ewentualnie podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca;

grupę alkoksylową zawierającą do 4 atomów węgla, podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca:

grupę -S(O)pR lub grupę cyjanową;

r5 oznacza grupę alkil^-wą o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, zawierającą do 6 atomów węgla, ewentualnie podstawioną jednym lub kilkoma atomami chlorowca; r51 oznacza grupę metylową lub etylową;

r52 oznacza grupę metylową lub etylową;

r5³ oznacza grupę alkilową o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, zawierającą do 4 atomów węgla;

n równe jest 0, 1 lub 2; oraz p równe jest 0, 1 lub 2.
2. Związek według zastrz. 1, znamienny tym, że R³ oznacza atom fluoru, chloru lub bromu; grupę metylowąlub etylową; grupę alkoksylowązawierającą 1 lub 2 atomy węgla, ewentualnie podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca; grupę alkenylową zawierającą od 2 do 4 atomów węgla; albo grupę -CO2R52 i r4 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu; grupę alkilową zawierającą 1 lub 2 atomy węgla, podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca; grupę alkoksylową zawierającą 1 lub 2 atomy węgla, podstawionąjednym lub kilkoma atomami chlorowca; albo grupę -S(O)pR53, w której p równe jest 0, a r53 oznacza grupę metylowąlub etylową, a pozostałe symbole sąjak w zastrz. 1.
3. Związek według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że r3 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu; grupę metylową, metoksylowąlub etoksylową; grupę alkenylową zawierającą 2 lub 3 atomy węgla; albo grupę -CO2R⁵2, w której r52 oznacza grupę metylową;

R4 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę wybraną spośród grupy trifluorometylowej, trifluorometoksylowej i -S(O)pCH3, w której p równe jest 0;

R⁵ oznacza grupę metylowąlub etylową, a pozostałe symbole sąjak w zastrz. 1.
4. Związek według zastrz. 1, znamienny tym, że r3 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę metylową lub metoksylową;

r4 oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę trifluorometylową;

r5 oznacza grupę metylową lub etylową; a

R51 oznacza grupę metylową, a pozostałe symbole sąjak w zastrz. 1.

172 002
5. Związek według zastrz. 1, znamienny tym, że R³ oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę metoksylową,

R⁴ oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę trifluorometyl ową,

R5 oznacza grupę metylową lub etylową; a oznacza grupę metylową, a pozostałe symbole są jak w zastrz. 1.
6. Związek według zastrz. 1, znamienny tym, że

R3 oznacza atom chloru, bromu albo fluoru;

R⁴ oznacza atom fluoru, chloru lub bromu albo grupę trifluorometylową;

R⁵ oznacza grupę metylową lub etylową, a pozostałe symbole sąjak w zastrz. 1.
7. Związek według zastrz. 1, znamienny tym, że jest to 5-cyklopropylo-4-[3,4-difluoro-2(metylosulfonylo)benzoilo]-izoksazol;

5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-izoksazol;

5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfmylo)benzoilo]-izoksazol;

5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-izoksazol;

5-cyklopropylo-4-[4-bromo-3-metoksy-2-(metylosulfenylo)benzoilo]izoksazol;

5-cyklopropylo-4-[4-bromo-3-metoksy-2-(2-metylosulfonylo)benzoilo]izoksazol;

5 -cyklopropylo-4- [4-bromo-3 -metoksy-2-(metylosulfinylo)benzoilo]izoksazol; 5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfmylo)benzoilo]-izoksazolo-3-karboksylan etylu;

4- [4-chloro-3-metoksy-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol lub

5- cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-izoksazolo-3-karboksylan etylu.
8. Związek według zastrz. 1, znamienny tym, że jest to 5-cyklopropylo-4-[3,4-dichloro-2(metylosulfenylo)benzoilo]-izoksazolo-3-karboksyian etylu.
9. Związek według zastrz. 1, znamienny tym, że jest to 4-[4-chloro-3-metoksy-2-(metylosulfmylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

4-[4-chloro-3-metoksy-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

4- [4-chloro-3 -metylo-2-(metylosulfenylo)benzoilo] - 5 -cyklopropyloizoksazol;

4-[4-chloro-3-lluoro-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

4-[4-chloro-3-fluoro-2-(metylosulfinylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

4-[4-chloro-3-fluoro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

4-[4-ehloro-3-metylo-2-(metylosulfinylo)benzoilo]-5-cykIopropyloizoksazol;

4- [4-chloro-3-metylo-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

5- eyklopropylo-4-[3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfenylo)4-trifluorometylobenzoilo]izoksazol;

4-[4-chloro-3-metoksykarbonylo-2-(metylofenylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

4-[4-bromo-3-chloro-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

4- [4-bromo-3 -chloro-2-(metylosulfinylo)benzoilo] -5 -cyklopropyloizoksazol;

4-[4-bromo-3-ehloro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

4-[4-chloro-3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfinylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

4-[4-chloro-3-metoksykarbonylo-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

4-[3-chloro-2-(metylosulfenylo)-4-trifluorometylobenzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

4-[3-ehloro-2-(metylosulfonylo)-4-trifluorometylobenzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

4-[4-bromo-3-fluoro-2-(metylosulfenylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

4-[4-bromo-3-fluoro-2-(metylosulfinyło)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

4-[4-bromo-3-fluoro-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol;

4- [4-ehloro-3-izopropenylo-2-(metylosulfenyio)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol;

5- eyklopropylo-4-[3-metylo-2,4-bis(metylosulfenylo)benzoilo]-izoksazol;

4-[4-chloro-3-izopropenylo-2-(metylosulfinylo)benzoilo]-5-eyklopropyloizoksazol; oraz 4-[3-ehloro-3-izopropenylo-2-(metylosulfonylo)benzoilo]-5-cyklopropyloizoksazol.

172 002