PL196539B1

PL196539B1 - Urządzenie do aplikowania leków do ludzkiego oka

Info

Publication number: PL196539B1
Application number: PL355970A
Authority: PL
Inventors: Yoseph Yaacobi
Original assignee: Alcon Inc
Priority date: 1999-10-21
Filing date: 2000-10-12
Publication date: 2008-01-31
Also published as: CN100341470C; CA2384255C; US20040131654A1; BR0014928B1; CA2384255A1; US6416777B1; BR0014928A; HK1048428A1; HK1048428B; JP2003511205A; PL355970A1; ES2237463T3; US20030003129A1; EP1221919A1; JP4685311B2; KR20020060206A; US6669950B2; DE60018298D1; CN1376042A; AU764226B2

Abstract

1. Urz adzenie do aplikowania leków do ludzkiego oka, które to oko posiada twardówk e, dolny mi esie n skosny oraz plamk e, znamienne tym, ze zawiera obu- dow e (21, 29, 39) maj ac a wypukla w kszta lcie kopu ly powierzchni e oczodo low a (12) oraz wkl esla w kszta lcie kopu ly powierzchni e twardówkow a (14) i maj ac a wzd lu z- n a czesc (15, 17) oraz poprzeczn a cz esc (18) z kola- nem (32) pomi edzy nimi, przy czym wzd luzna cz esc (15, 17) i poprzeczna cz esc (18) s a polaczone przy kolanie (32), tworz ac kat oko lo 90°, a ponadto wzd luzna czesc (15, 17) ma z abek (42) lub obszar (43) do przyj- mowania skraju dolnego mi esnia sko snego (107), przy czym poprzeczna cz es c (18) posiada zag lebienie (20) posiadaj ace otwór (64) prowadz acy do powierzchni twar- dówkowej (14) oraz wewn etrzny rdze n (81) umieszczony w tym zag lebieniu (20), zawieraj acy czynny farmaceu- tycznie srodek, przy czym ten wewn etrzny rdze n (81) jest wk ladany do zaglebienia (20) przez otwór (64), za s geometria urz adzenia umo zliwia jego implantacj e na zewn etrznej powierzchni twardówki (100), poni zej dol- nego mi esnia sko snego (107), z aktywnym farmaceu- tycznie srodkiem umiejscowionym powy zej plamki (98). PL PL PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 196539 (21) Numer zgłoszenia: 355970 ^{(13) B1} (22) Data zgłoszenia: 12.10.2000 ^{(51) Int.Cl.}

A61F 9/00 (2006.01) (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:

12.10.2000, PCT/US00/28187 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

26.04.2001, WO01/28474 PCT Gazette nr 17/01 (54)

Urządzenie do aplikowania leków do ludzkiego oka (30) Pierwszeństwo:

21.10.1999,US,60/160,673

19.09.2000,US,09/664,790 (43) Zgłoszenie ogłoszono:

31.05.2004 BUP 11/04 (73) Uprawniony z patentu:

ALCON INC.,Hunenberg,CH (72) Twórca(y) wynalazku:

Yoseph Yaacobi,Fort Worth,US (45) O udzieleniu patentu ogłoszono:

(74)

31.01.2008 WUP 01/08

Pełnomocnik:

Sierpińska Urszula, PATPOL Sp. z o.o.

(57) 1. Urządzenie do aplikowania leków do ludzkiego oka, które to oko posiada twardówkę, dolny mięsień skośny oraz plamkę, znamienne tym, że zawiera obudowę (21, 29, 39) mającą wypukłą w kształcie kopuły powierzchnię oczodołową (12) oraz wklęsłą w kształcie kopuły powierzchnię twardówkową (14) i mającą wzdłużną część (15, 17) oraz poprzeczną część (18) z kolanem (32) pomiędzy nimi, przy czym wzdłużna część (15, 17) i poprzeczna część (18) są połączone przy kolanie (32), tworząc kąt około 90°, a ponadto wzdłużna część (15, 17) ma ząbek (42) lub obszar (43) do przyjmowania skraju dolnego mięśnia skośnego (107), przy czym poprzeczna część (18) posiada zagłębienie (20) posiadające otwór (64) prowadzący do powierzchni twardówkowej (14) oraz wewnętrzny rdzeń (81) umieszczony w tym zagłębieniu (20), zawierający czynny farmaceutycznie środek, przy czym ten wewnętrzny rdzeń (81) jest wkładany do zagłębienia (20) przez otwór (64), zaś geometria urządzenia umożliwia jego implantację na zewnętrznej powierzchni twardówki (100), poniżej dolnego mięśnia skośnego (107), z aktywnym farmaceutycznie środkiem umiejscowionym powyżej plamki (98).

PL 196 539 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do aplikowania leków do ludzkiego oka, stanowiące implant do miejscowej aplikacji czynnych farmaceutycznie środków do oka.

Od dawna wiadomo, że choroby tylnego segmentu oka zagrażają wzrokowi. Związana ze starzeniem się degeneracja plamki (ARMD), unaczynianie się naczyniówki (CNY), retinopatia (na przykład retinopatia cukrzycowa, retinopatia ciała szklistego), zapalenie siatkówki (na przykład powodowane przez cytomegalowirus (CMV)), zapalenie błony naczyniowej gałki ocznej, obrzęk plamki, jaskra oraz neuropatie to tylko kilka przykładów.

Związana ze starzeniem się degeneracja plamki (ARMD), jest głównym powodem ślepoty w starszym wieku. ARMD atakuje centrum pola widzenia i zamazuje je, sprawiają c, ż e czytanie, prowadzenie samochodu i inne wymagające szczegółowego widzenia czynności stają się niemożliwe. Około 200000 nowych przypadków ARMD ujawnia się rocznie w samych tylko Stanach Zjednoczonych. Niniejsze przybliżenie dotyczy w około czterdziestu procentach populacji osób powyżej 75 roku życia, około dwudziestu procent osób powyżej 60 roku życia cierpi na pewien stopień degeneracji plamki. „Mokre” ARMD jest tym typem ARMD, który najczęściej powoduje ślepotę. W mokrym ARMD nowo powstałe naczynia krwionośne naczyniówki (unaczynianie się naczyniówki (CNY)) przepuszczają płyn i powodują postępujące uszkodzenie siatkówki.

W poszczególnych przypadkach CNY w ARMD stosowane są trzy główne metody leczenia: (a) fotokoagulacja, (b) zastosowanie inhibitorów hamujących tworzenie się naczyń oraz (c) terapia fotodynamiczna. Fotokoagulacja jest najczęściej stosowaną metodą. Jakkolwiek fotokoagulacja może być szkodliwa dla siatkówki i jest niepraktyczna, kiedy CNY lokalizuje się w pobliżu dołka soczewki. Ponadto po pewnym czasie stosowania fotokoagulacji często następuje nawrót CNY. Doustne lub pozajelitowe (nie dooczne) stosowanie środków hamujących tworzenie się naczyń jest również testowane jako leczenie ogólne ARMD. Jakkolwiek ze względu na szczególne ograniczenia metabolizowania leków stosowanie ogólne zazwyczaj powoduje dostarczenie zbyt małej dawki leku do oka. Dlatego też w celu osiągnięcia odpowiedniego stężenia leku w oku wymagane jest zastosowanie nie akceptowalnych wysokich dawek leków lub częste powtarzanie stosowanych dawek. Zastrzyki okołooczne z tych środków często kończą się odpłynięciem leku z oka przez okołooczne naczynia krwionoś ne i tkankę miękką do krążenia ogólnego. Powtarzające się zastrzyki okołooczne mogą powodować poważne powikłania, a nawet ślepotę, powodowane odklejeniem się siatkówki i zapaleniem wnętrza oka. Terapia fotodynamiczna jest nową technologią, której długofalowe działanie jest wciąż nieznana.

Aby zapobiec powikłaniom w opisanych powyżej metodach leczenia oraz aby zapewnić lepsze leczenie dooczne, prowadzone badania wskazały zastosowanie różnych implantów do miejscowego stosowania doocznego środków hamujących tworzenie się naczyń. Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 824 072 jest znany nierozkładalny polimerowy implant z umieszczonym na nim czynnym farmaceutycznym środkiem. Czynny farmaceutyczny środek dyfunduje przez polimerową obudowę implantu do tkanki docelowej. Czynny farmaceutyczny środek może zawierać leki do leczenia degeneracji plamki lub retinopatii cukrzycowej. Implant umieszczony jest wewnątrz płynu łzowego na zewnętrznej powierzchni oka w części nie unaczynionej i może być zaczepiony w spojówce lub w twardówce; poza twardówką lub wewnątrz twardówki ponad częścią nie unaczynioną; wewnątrz przestrzeni nadnaczyniówkowej ponad częścią nie unaczynioną, jak na przykład w części gładkiej lub chirurgicznie oddzielonej części nie unaczynionej; lub w bezpośredniej styczności z ciałem szklistym.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 476 511 jest znany polimerowy implant umieszczany pod spojówką oka. Implant ten może być używany do dostarczania środków hamujących tworzenie się naczyń do leczenia ARMD oraz środków do leczenia retinopatii i zapalenia siatkówki. Czynny farmaceutyczny środek dyfunduje przez polimerową obudowę implantu.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 773 019 jest znany nierozkładalny polimerowy implant do dostarczania określonych leków zawierających sterydy hamujące tworzenie się naczyń oraz leki do leczenia zapalenia błony naczyniowej gałki ocznej, takie jak cyklosporyna. W tym przypadku również czynny farmaceutyczny środek dyfunduje przez polimerową obudowę implantu.

Wszystkie opisane powyżej implanty wymagają dokładnego ukształtowania i wykonania, aby zapewnić kontrolę nad dyfuzją czynnego farmaceutycznego środka przez polimerową obudowę (to jest matrycy) lub polimerowej membrany (to jest zbiornika) do pożądanego miejsca terapii. Uwalnianie się leku z tych urządzeń zależy od porowatości i właściwości dyfuzyjnych odpowiednio matrycy lub

PL 196 539 B1 membrany. Te parametry muszą być odpowiednio dobrane do każdej specyficznej cząsteczki leku, który ma być zastosowany. W konsekwencji wymagania te powodują wzrost komplikacji w budowie oraz kosztów takich implantów.

Opis patentowy Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 824 073 należący do Peyman opisuje wgłębnik umieszczany w oku. Wgłębnik posiada podniesiona część, która jest używana do wgłębiania lub naciskania na twardówkę ponad obszarem plamki oka. Patent ten opisuje jak nacisk ten powoduje zmniejszenie przekrwienia naczyniówki i przepływu krwi przez podsiatkówkowe nowe naczynia krwionośne, co z kolei zmniejsza krwawienie i podsiatkówkowe nagromadzenie płynu.

Z opisów patentowych nr nr US 5 743 274, US 5 725 493 i DE 4 022 553 są znane róż ne urządzenia, które stanowią soczewkę kontaktową o odpowiednich właściwościach materiałowych, zawierającą zagłębienie o dokładnie skonfigurowanych wymiarach, które mieści w sobie określone objętości roztworu, zawiesiny lub maści i z którego substancje aktywne lub wskaźnikowe zostają uwalniane w przestrzennie jednolity i czasowo kontrolowany sposób na obszar powierzchni rogówki, usytuowany naprzeciwko wgłębienia.

Z opisu zgł oszenia nr PL 355 263 jest znane urzą dzenie dostarczają ce lekarstwo do oka, które zawiera obudowę mającą wewnętrzną powierzchnię przeznaczoną do umieszczania w sąsiedztwie docelowej tkanki oka oraz zagłębienie mające otwór prowadzący do tej wewnętrznej powierzchni. W zagłębieniu jest umieszczony wewnętrzny rdzeń, zawierający farmaceutycznie aktywną substancję.

W dziedzinie biokompatybilnych implantów dla potrzeb chirurgicznego implantowania urządzeń do aplikowania leków doocznych, istnieje potrzeba uzyskiwania bezpiecznej, efektywnej, miejscowej aplikacji szerokiego zakresu czynnych farmaceutycznie środków o kontrolowanej dawce. Procedura chirurgiczna wszczepienia takiego urządzenia powinna być bezpieczna, prosta, szybka i możliwa do wykonania na pacjencie przychodzącym. Ideałem byłoby, gdyby urządzenia takie było łatwe i ekonomiczne w produkcji. Ponadto ze względu na jego wszechstronność i zdolność do stosowania szerokiej gamy czynnych farmaceutycznych środków implant taki byłby możliwy do zastosowania w badaniach klinicznych oka, w celu dostarczania czynnych farmaceutycznie środków do wytworzenia określonego specyficznego stanu fizycznego u pacjenta. Takie urządzenie do aplikowania leków doocznych jest szczególnie potrzebne w miejscowej aplikacji czynnych farmaceutycznych środków do końcowego segmentu oka, w zwalczaniu ARMD, CNY, retinopatii, zapalenia siatkówki, zapalenia błony naczyniowej gałki ocznej, obrzęku plamki, jaskry oraz neuropatii.

Urządzenie do aplikowania leków do ludzkiego oka, które to oko posiada twardówkę, dolny mięsień skośny oraz plamkę, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera obudowę mającą wypukłą w kształcie kopuły powierzchnię oczodołową oraz wklęsłą w kształcie kopuły powierzchnię twardówkową i mającą wzdłużną część oraz poprzeczną część z kolanem pomiędzy nimi, przy czym wzdłużna część i poprzeczna część są połączone przy kolanie, tworząc kąt około 90°, a ponadto wzdłużna część ma ząbek lub obszar do przyjmowania skraju dolnego mięśnia skośnego, przy czym poprzeczna część posiada zagłębienie posiadające otwór prowadzący do powierzchni twardówkowej oraz wewnętrzny rdzeń umieszczony w tym zagłębieniu, zawierający czynny farmaceutycznie środek, przy czym ten wewnętrzny rdzeń jest wkładany do zagłębienia przez otwór, zaś geometria urządzenia umożliwia jego implantację na zewnętrznej powierzchni twardówki, poniżej dolnego mięśnia skośnego, z aktywnym farmaceutycznie ś rodkiem umiejscowionym powyż ej plamki.

Obudowa zawiera materiał biokompatybilny, nie ulegający biodegradacji.

Obudowa zawiera kompozycję polimerów.

Kompozycja polimerów zawiera jeden lub więcej polimerów wybranych spośród grupy zawierającej silikon, alkohol poliwinylowy, octan etylenowy winylu, kwas polimlekowy, nylon, polipropylen, poliwęglan, celuloza, octan celulozy, kwas poliglikolowy, kwas polimlekowoglikolowy, estry celulozy, polieterosulfon i związki akrylowe.

Kompozycja polimerów zawiera silikon.

Obudowa jest nieprzepuszczalna dla czynnego farmaceutycznie środka.

Wewnętrzny rdzeń jest tabletką.

Wewnętrzny rdzeń posiada postać półstałą, a czynny farmaceutycznie środek jest zawarty wewnątrz tej postaci półstałej.

Geometria urządzenia umożliwia jego wszczepienie poniżej torebki Tenona w ludzkim oku.

Czynnym farmaceutycznie środkiem jest nepafenac.

Czynny farmaceutycznie środek zawiera związek wybrany spośród grupy zawierającej 4,9(11)-Pregnadieno-17a, 21-diolo-3,20-dion i 4,9(11)-Pregnadieno-17a,21-diolo-3,20-diono-21-octan.

PL 196 539 B1

Czynny farmaceutycznie środek zawiera eliprodil.

Z obudowy w pobliżu otworu wystaje element zatrzymujący.

Ząbek lub obszar zawiera pochyłość.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku schematu ludzkiego oka wraz z urządzeniem do aplikowania leków doocznych, stanowiącym przedmiot wynalazku, wszczepionym w tylny segment oka, fig. 2 - szczegółowy przekrój oka z fig. 1, wzdłuż linii 2-2, fig. 3 - trójwymiarowy schematyczny widok umiejscowienia ludzkiego oka, fig. 4 - oko z fig. 3 po częściowym usunięciu bocznego mięśnia prostego, fig. 5 - schematyczny widok z przodu ludzkiego oka, fig. 6 - schematyczny widok z tyłu ludzkiego oka, fig. 7 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych do prawego oka ludzkiego w pierwszym preferowanym przykładzie wykonania wynalazku, fig. 8 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych z fig. 7 i 9, posiadającego pochyłość dopasowaną do dolnego mięśnia skośnego, fig. 9 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych z fig. 7, od strony twardówki, fig. 10 - widok perspektywiczny owalnego rdzenia lub tabletki do stosowania z urządzeniami do aplikowania leków doocznych, stanowiącymi przedmiot wynalazku, fig. 11 - widok perspektywiczny dwóch dopasowanych półowalnych rdzeni leku lub tabletek do stosowania z urządzeniami do aplikowania leków doocznych, stanowiącymi przedmiot wynalazku, fig. 12 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków z fig. 7 i 9, do lewego oka ludzkiego, fig. 13 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych z fig. 12 i 14, posiadającego pochyłość dopasowaną do dolnego mięśnia skośnego, fig. 14 - widok perspektywiczny, od strony twardówki, urządzenia do aplikowania leków doocznych z fig. 7 i 9, do lewego oka ludzkiego, fig. 15 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych z fig. 7 i 9, z uwzględnieniem stożkowej, wzdłużnej części urządzenia, fig. 16 - widok perspektywiczny skróconej wersji urządzenia do aplikowania leków doocznych z fig. 7 i 9, fig. 17 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych z fig. 16, posiadającego pochyłość dopasowaną do dolnego mięśnia skośnego, fig. 18 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych do prawego oka ludzkiego w drugim preferowanym przykładzie wykonania przedmiotu wynalazku, fig. 19 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych z fig. 18, posiadającego pochyłość dopasowaną do dolnego mięśnia skośnego, fig. 20 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych do prawego oka ludzkiego w trzecim preferowanym przykładzie wykonania przedmiotu wynalazku, a fig. 21 - widok perspektywiczny urządzenia do aplikowania leków doocznych z fig. 20, posiadającego pochyłość dopasowaną do dolnego mięśnia skośnego.

Na figurach 1 do 6 pokazano różne części ludzkiego oka, które są niezbędne do zrozumienia istoty urządzenia według wynalazku. Fig. 1 ukazuje schematycznie ludzkie oko 90. Oko 90 posiada rogówkę 92, soczewkę 93, ciało szkliste 95, twardówkę 100, naczyniówkę 99, siatkówkę 97 oraz nerw wzrokowy 96. Oko dzieli się na tylny segment 89 i przedni segment 88. Przedni segment 88 oka 90 zawiera cześć oka 90 od rąbka zębatego 11 ku przodowi. Tylny segment 89 oka 90 zawiera cześć oka 90 od rąbka zębatego 11 ku tyłowi. Siatkówka 97 jest fizycznie połączona z naczyniówką 99 w sposób obwodowy, blisko części gł adkiej 13, z przodu krążka nerwu wzrokowego 19. Siatkówka 97 posiada plamkę 98 umieszczoną nieco z boku krążka nerwu wzrokowego 19. W dziedzinie okulistyki dobrze wiadomo, że plamka 98 składa się głównie z czopków siatkówki 97 i jest obszarem największej ostrości wzroku w siatkówce 97. Torebka Tenona 101 znajduje się na twardówce 100. Spojówka 94 pokrywa krótki obszar gałki oka 90 ku tyłowi od rąbka 115 (opuszka spojówki) i zawinięta jest w górę (górne zakończenie) lub w dół (dolne zakończenie), pokrywając wewnętrzne powierzchnie odpowiednio górnej powieki 78 i dolnej powieki 79. Spojówka 94 pokrywa wierzch torebki Tenona 101.

Jak pokazano na fig. 1 i 2 i jak zostanie szczegółowo opisane poniżej, urządzenie 50 według wynalazku jest umieszczone bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 100, poniżej torebki Tenona 101 w celu leczenia większości chorób lub stanów przedniego segmentu 88. W dodatku do leczenia ARMD i CNY u ludzi, urządzenie 50 umieszczane jest bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 100 poniżej torebki Tenona 101, a rdzeń urządzenia 50 znajduje się blisko plamki 98.

Na figurze 3 pokazano lewe ludzkie oko osadzone wewnątrz oczodołu 112. Jak widać, skośny mięsień dolny 107 przebiega pod mięśniem prostym 105. Linia 107a wsunięcia skośnego mięśnia tylnego 107 do wnętrza twardówki 100 znajduje się tuż ponad górną granicą bocznego mięśnia prostego 105. Oczywiście w tym położeniu skośny mięsień dolny 107 w prawym ludzkim oku 90 jest lustrzanym odbiciem położenia w lewym ludzkim oku z fig. 3. Na fig. 3 są również ukazane rogówka 92,

PL 196 539 B1 spojówka 94, górny mięsień prosty 103, dolny mięsień prosty 104, górny mięsień skośny 106 oraz rąbek 115.

Figura 4 ukazuje w podobny sposób lewe ludzkie oko 90 wewnątrz oczodołu 112, jakkolwiek część bocznego mięśnia prostego 105 nie została pokazana, aby ukazać te części twardówki 100 i nerwu wzrokowego 96, które są zazwyczaj schowane za tym mięśniem. Linia 107b wsunięcia skośnego mięśnia dolnego 107 do wnętrza twardówki 100 znajduje się poniżej linii 107a z fig 3, dla oznaczenia fizjologicznego zróżnicowania linii wsunięcia tylnego mięśnia skośnego w ludzkim oku.

Na figurze 5 pokazano od przodu ludzkie oko 90 z jego czterema mięśniami prostymi: górnym mięśniem prostym 103, środkowym mięśniem prostym 108, dolnym mięśniem prostym 104 i bocznym mięśniem prostym 105. Fig. 5 ukazuje również wzajemne położenie rąbka, reprezentowanego przez obwodową linię 115 i linie wsunięcia mięśni prostych, reprezentowane przez linię obwodową 113.

Figura 6 ukazuje od tyłu ludzkie oko 90, ilustrując rozmieszczenie górnego mięśnia prostego 103, bocznego mięśnia prostego 105, dolnego mięśnia prostego 104, środkowego mięśnia prostego 108, górnego mięśnia skośnego 106, dolnego mięśnia skośnego 107 i jego linię wsunięcia 107a, nerw wzrokowy 96, naczynia rzęskowe 109, twardówkę 100, powierzchnię twardówki 110 nad plamką 98, wyrostki rzęskowe 111 oraz żyły wirowe 114.

Figury 7 i 9 ukazują schematycznie urządzenie do dostarczania leków doocznych 50 dla prawego ludzkiego oka w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku. Urządzenie 50 może być użyte w dowolnym przypadku, w którym zachodzi potrzeba miejscowego dostarczenia czynnego farmaceutycznie środka doocznego. Urządzenie 50 jest szczególnie odpowiednie do dostarczania czynnego farmaceutycznie środka do tylnego segmentu oka. Preferowanym zastosowaniem urządzenia 50 jest dostarczanie czynnego farmaceutycznie środka do siatkówki w pobliże plamki w celu leczenia ARMD, unaczynienia naczyniówki (CNY), retinopatii, zapalenia siatkówki, zapalenia błony naczyniowej gałki ocznej, obrzęku plamki, jaskry oraz neuropatii.

Urządzenie 50 składa się z obudowy 21 posiadającej wypukłą w kształcie kopuły powierzchnię oczodołową 12 oraz wklęsłą w kształcie kopuły powierzchnię twardówkową 14. Powierzchnia twardówkowa 14 posiada taki promień krzywizny, który dopasowany jest do bezpośredniego kontaktu z twardówką 100. Najlepiej, jeż eli powierzchnia twardówkowa 14 jest wykonana z takim promieniem krzywizny, który jest równy promieniowi krzywizny 91 przeciętnego ludzkiego oka 90 (patrz fig. 1). Powierzchnia oczodołowa 12 jest wykonana z takim promieniem krzywizny, który umożliwia wszczepienie poniżej torebki Tenona 101. Widziana od góry obudowa 21 posiada w ogólności kształt litery F z wzdłużną częścią 15, poprzeczną częścią 18 i kolanem 32 pomiędzy nimi. Wzdłużna część 15 i poprzeczna część 18 łączą się kolanem 32 pod kątem około 90°. Wzdłużna część 15 posiada bliższy koniec 25, zaokrągloną krawędź 24, ogranicznik 36 i ząbek 42. Jak to zostanie opisane w sposób bardziej szczegółowy poniżej, ząbek 42 jest przystosowany do umieszczenia na początku dolnego mięśnia skośnego 107. Ogranicznik 36 tworzy dolną część ząbka 42 i powinien być nieco uniesiony w stosunku do pozostałej części wypukłej powierzchni oczodołowej 12. Jak to zostanie opisane w sposób bardziej szczegółowy poniżej, ogranicznik 36 jest ukształtowany tak, aby zapobiec nadmiernemu wsunięciu urządzenia 50 w kierunku nerwu wzrokowego 96, dzięki zetknięciu się z przednią granicą dolnego mięśnia skośnego 107. Poprzeczna część 18 posiada dalszy koniec 58, zaokrąglony koniec 28 oraz zagłębienie 20, posiadające otwór 64 skierowany w stronę powierzchni twardówkowej 14. Zagłębienie 20 i otwór 64 powinny mieć owalny kształt. Jak to zostanie opisane w sposób bardziej szczegółowy poniżej, poprzeczna część 18 umożliwia umieszczenie zagłębienia 20 bardziej dokładnie w tym obszarze twardówki 100, który znajduje się nad plamką 98.

Wewnętrzny rdzeń 81, jak ukazuje fig. 10, powinien być umieszczony w zagłębieniu 20. Jak ukazuje fig. 10, wewnętrzny rdzeń 81 powinien być tabletką zawierającą jeden lub więcej czynnych farmaceutycznie środków. Tabletka powinna mieć owalną powłokę 46 z zagłębioną w kształcie kopuły powierzchnią twardówkową 85 i wypukłą w kształcie kopuły powierzchnią oczodołową 86. Powłoka 46 powinna również posiadać podcięcie 87. Alternatywnie, jak to ukazuje fig. 11, wewnętrzny rdzeń 81 może zawierać odpowiadające sobie półokrągłe tabletki 82a i 82b. Tabletka 82a powinna posiadać powłokę 47 identyczną jak połowa powłoki 46 rdzenia 81, zaś tabletka 82b powinna posiadać powłokę 48 identyczną jak przeciwna połowa powłoki 46 rdzenia 81. W dalszym alternatywnym rozwiązaniu, wewnętrzny rdzeń 81 lub tabletki 82a i 82b mogą zawierać zwykły hydrożel, żel, pastę lub inny półstały dozownik, zawierający zawierającą jeden lub więcej czynnych farmaceutycznie środków.

Jak pokazano na fig. 9, element zatrzymujący 62 powinien znajdować się blisko otworu 64. Element zatrzymujący 62 zabezpiecza rdzeń 81 przed wypadnięciem z zagłębienia 20. Kiedy we6

PL 196 539 B1 wnętrzny rdzeń 81 jest tabletką, to element zatrzymujący 62 powinien być ciągłym obrzeżem lub krawędzią umieszczoną wokół obwodu otworu 64 wykonanymi tak, aby pasować do podcięcia 87 rdzenia 81. Alternatywnie element zatrzymujący 62 może zawierać jeden lub więcej elementów, wystających z obudowy 21 do wewnątrz otworu 64.

Pomimo iż fig. 9 do 11 nie pokazują tego, wewnętrzny rdzeń 81 może alternatywnie zawierać zawiesinę, roztwór, proszek lub inną ich kombinację, która zawiera zawierającą jeden lub więcej czynnych farmaceutycznie środków. W tym przykładzie wykonania powierzchnia twardówkowa 14 nie posiada otworu 64, a zawiesina, roztwór, proszek lub inna ich kombinacja dyfunduje przez relatywnie cienkie rozszerzenie powierzchni twardówkowej 14 lub inną membranę pod wewnętrznym rdzeniem 81. Ponadto alternatywnie urządzenie 50 może nie posiadać zagłębienia 20 lub wewnętrznego rdzenia 81, a czynny(e) farmaceutycznie(e) środek(i) w postaci zawiesiny, roztworu, proszku lub innej ich kombinacji może być rozpraszany na całej długości obudowy 21 urządzenia 50. W tym przykładzie wykonania czynny farmaceutycznie środek dyfunduje przez całą obudowę 21 do tkanki docelowej.

Kształt geometryczny i wymiary urządzenia 50 zwiększają komunikację pomiędzy czynnym farmaceutycznie środkiem z wewnętrznego rdzenia 81 i tkanką leżącą pod powierzchnia twardówkową 14. Powierzchnia twardówkowa 14 powinna mieć fizyczny kontakt z zewnętrzną powierzchnią twardówki 100. Alternatywnie powierzchnia twardówkowa 14 może znajdować się blisko powierzchni twardówki 100. Na przykład urządzenie 50 może być umieszczone w tkankach okołoocznych tuż nad powierzchnią twardówki 100 lub śródblaszkowo wewnątrz rogówki 100.

Obudowa 21 powinna składać się z materiału biokompatybilnego, bionierozkładalnego. Obudowa 21 powinna składać się z biokompatybilnej, bionierozkładalnej kompozycji polimerów. Mogą to być jednolite polimery, kopolimery, proste, rozgałęzione, usieciowane lub ich mieszaniny. Przykładem polimerów odpowiednich do użycia we wspomnianej kompozycji są: silikon, alkohol poliwinylowy, octan etylenowy winylu, kwas polimlekowy, nylon, polipropylen, poliwęglan, celuloza, octan celulozy, kwas poliglikolowy, kwas polimlekowoglikolowy, estry celulozy, polieterosulfon, związki akrylowe, ich pochodne i mieszaniny. Przykłady odpowiednich miękkich związków akrylowych są opisane w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 403 901. Wspomniane kompozycje polimerów powinny zawierać silikon. Oczywiście, wspomniane kompozycje polimerów mogą zawierać inne stosowane materiały, które wpływają na ich fizyczne właściwości, włączając w to porowatość, labiryntowość, przenikalność, sztywność, twardość i gładkość. Przykładowe materiały wpływające na konkretne z tych właściwości zawierają plastyfikatory, wypełniacze i środki powlekające. Wspomniane kompozycje polimerów mogą zawierać również inne materiały wpływające na ich chemiczne właściwości, takie jak toksyczność, hydrofobowość oraz reakcja z wewnętrznym rdzeniem 81. Obudowa 21 powinna być nieprzepuszczalna dla czynnych farmaceutycznie środków z wewnętrznego rdzenia 81. Jeżeli obudowa 21 wykonana jest z elastycznej kompozycji polimerów, to wielkość zagłębienia 20 może być nieco mniejsza niż wielkość wewnętrznego rdzenia 81. To połączenie przy wykorzystaniu tarcia zabezpiecza wewnętrzny rdzeń 81 wewnątrz zagłębienia 20. W tym przykładzie wykonania obudowa 21 może być wykonana w zależności od potrzeb z elementem zatrzymującym 62 lub bez, a rdzeń 81 z podcię ciem 87 lub bez.

Wewnętrzny rdzeń 81 może zawierać dowolne akceptowalne czynne farmaceutycznie środki odpowiednie do miejscowej aplikacji. Przykładem czynnych farmaceutycznie środków odpowiednich dla wewnętrznego rdzenia 81 są leki przeciwinfekcyjne, włączając w to antybiotyki, leki przeciwwirusowe i przeciwgrzybiczne, leki przeciwalergiczne i leki stabilizujące szkielet komórki, sterydowe i niesterydowe leki przeciwzapalne, inhibitory cyklooksygenazy włączając w to inhibitory Cox I i Cox II, kombinacje leków przeciwinfekcyjnych i przeciwzapalnych; środki przeciw jaskrze, włączając w to środki adrenergiczne, blokery β-adrenergiczne, agoniści α-adrenergiczni, parasympatykomimetyki, inhibitory cholinesterazy, inhibitory bezwodników węglowych i prostaglandyny, kombinacje środków przeciw jaskrze, przeciwutleniaczy, dodatków odżywczych i leków przeciwko torbielowatemu obrzękowi plamki, włączając w to nie sterydowe środki przeciwzapalne, leki przeciwko ARMD, włączając w to inhibitory angiogenezy i dodatki odżywcze, leki przeciwko infekcjom herpeswirusowym i infekcjom ocznym CMV, leki przeciwko rozrostowej szklistej retinopatii, włączając w to antymetabolity i fibrynolityki, środki przyspieszjące gojenie, włączając w to czynniki wzrostu, antymetabolity, leki neuroprotektory, włączając w to eliprodil, sterydy angiostatyczne do leczenia chorób lub stanów tylnego segmentu oka, włączając w to ARMD, CNY, retinopatie, zapalenia siatkówki, zapalenia błony naczyniowej gałki ocznej, obrzęk plamki i jaskrę. Sterydy angiostatyczne opisane są w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr nr 5 679 666 i 5 770 592. Preferowane sterydy angiostatyczne zawierają

PL 196 539 B1

4,9(11)-Pregnadieno-17a,21-diolo-3,20-dion lub 4,9(11)-Pregnadieno-17a,21-diolo-3,20-diono-21-octan. Preferowanym sterydowym lekiem przeciwzapalnym w leczeniu torbielowego obrzęku plamki jest nepafenac. Wewnętrzny rdzeń 81 może również zawierać nieaktywne składniki poprawiające trwałość, rozpuszczalność, przenikalność i inne właściwości czynnych środków rdzenia leku.

Jeżeli wewnętrzny rdzeń 81 jest tabletką, to może on ponadto zawierać zwykłe składniki niezbędne do wytwarzania tabletek, jak na przykład wypełniacze, czy środki powlekające. Takie tabletki mogą być wytwarzane zwykłymi metodami produkcji tabletek. Czynny farmaceutycznie środek powinien być dostarczany równomiernie na całej powierzchni tabletki. Poza zwykłymi tabletkami wewnętrzny rdzeń 81 może zawierać specjalną tabletkę, która jest biorozkładalna w kontrolowanym stopniu, uwalniając czynny farmaceutycznie środek. Na przykład taka biorozkładalność może występować w postaci hydrolizy lub rozszczepienia enzymatycznego. Jeżeli wewnętrzny rdzeń 81 jest hydrożelem lub żelem, to taki żel może rozkładać się w kontrolowanym stopniu, uwalniając czynny farmaceutycznie środek. Alternatywnie, taki żel może być bionierozkładalny, lecz może umożliwiać dyfuzję czynnego farmaceutycznie środka.

Urządzenie 50 może być wykonane przy użyciu zwykłych sposobów wytwarzania polimerów, włączając w to formowanie wtryskowe, wyciskowe, tłoczenie i prasowanie tłoczne. Preferuje się wykonywanie urządzenia 50 przy użyciu zwykłych technik wtryskowych. Wewnętrzny rdzeń 81 powinien być umieszczony w zagłębieniu 20 po uformowaniu obudowy 21 urządzenia 50. Element zatrzymujący 62 powinien być na tyle sprężysty, aby umożliwić wsunięcie podcięcia 87 wewnętrznego rdzenia 81 w otwór 64, a następnie powrócić do swego właściwego położenia.

Urządzenie 50 powinno być chirurgicznie umieszczone bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 100 poniżej torebki Tenona 101 z zagłębieniem 20 i wewnętrznym rdzeniem 81 bezpośrednio ponad powierzchnią twardówki 100 i ponad plamką 98 przy użyciu techniki, która umożliwia wykonanie zabiegu na pacjencie dochodzącym. Chirurg wykonuje najpierw 8 mm nacięcie spojówki wokół rogówki w jednej z ćwiartek oka 90. Chirurg powinien wykonać to nacięcie w ćwiartce kraniometrycznej około 3mm za rąbkiem 115 oka 90. Kiedy nacięcie zostanie wykonane, wówczas chirurg przystępuje do tępego rozwarstwienia w celu oddzielenia torebki Tenona 101 od twardówki 100. Przy użyciu nożyczek i tępego rozwarstwienia powstaje przednio-tylny tunel wzdłuż zewnętrznej powierzchni twardówki 100 i poniżej dolnego mięśnia skośnego 107, najlepiej wzdłuż dolnej granicy bocznego mięśnia prostego 105. Dolny mięsień skośny 107 jest zaczepiany o hak mięśniowy Jamisona. Wierzch haka jest wsuwany tuż za dolny mięsień skośny tworząc część tunelu, w którym umieszczona zostanie poprzeczna część 18 urządzenia 50. Kiedy utworzony zostanie tunel, chirurg przy użyciu pensety Nuggeta przytrzymuje poprzeczną część 18 urządzenia 50 z powierzchnią twardówkową 14 skierowaną w stronę twardówki 100 i dalszym końcem 58 poprzecznej części 18 z dala od chirurga. Następnie chirurg wprowadza urządzenie 50 wpierw dalszym końcem 58 do tunelu na poziomie nacięcia. Kiedy urządzenie 50 jest już w tunelu, wówczas chirurg wsuwa je w kierunku dolnego mięśnia skośnego 107 aż do momentu, kiedy ogranicznik 36 zetknie się z przednią granicą dolnego mięśnia skośnego 107. Na poziomie, kiedy dolny mięsień skośny 107 jest widoczny, chirurg obraca urządzenie 50 pod tym mięśniem tak, aby poprzeczna część 18 urządzenia 50 znalazła się w części tunelu z tyłu dolnego mięśnia skośnego 107. Kiedy chirurg wyczuje, że kolano 32 nie może być już dalej wsunięte, wówczas delikatnie porusza urządzeniem 50 do tyłu i do przodu, umożliwiając zetkniecie się dolnego mięśnia skośnego 107 z ząbkiem 42 pomiędzy poprzeczną częścią 18 i ogranicznikiem 36. Dzięki ząbkowi 42 zagłębienie 20 blisko dalszego końca 58 poprzecznej części 18 umieszczone jest tak, ze wewnętrzny rdzeń 81 jest umieszczony dokładnie nad powierzchnią twardówki 100 ponad plamką 98. Bliższy koniec 25 wzdłużnej części 15 może być wtedy przyszyty do twardówki 100. Następnie chirurg zamyka nacięcie, przyszywając torebkę Tenona 101 i spojówkę 94 do twardówki 100. Po zamknięciu chirurg przykleja plaster z maścią z antybiotykiem na ranę chirurgiczną. Wszystkie szwy powinny być wykonane nicią chirurgiczną 7-0 Vicryl.

Do leczenia ARMD i CNY czynnym farmaceutycznie środkiem wewnętrznego rdzenia 81 powinien być jeden ze sterydów angiostatycznych, opisanych w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 679 666 i nr 5 770 592.

Geometryczny kształt obudowy 21 urządzenia 50 jest wklęsły po stronie powierzchni twardówkowej 14. Kształt i umiejscowienie poprzecznej części 18, zagłębienia 20, otworu 64, wewnętrznego rdzenia 81 i elementu zatrzymującego 62, a także kształt i umiejscowienie ząbka 42 i ogranicznika 36 odpowiadają za właściwą aplikację farmaceutycznie efektywnej ilości czynnego farmaceutycznie środka z wewnętrznego rdzenia 81 przez twardówkę 100, naczyniówkę 99 do siatkówki 97, a w szczegól8

PL 196 539 B1 ności do plamki 98. Brak powłoki polimerowej lub membrany pomiędzy wewnętrznym rdzeniem 81 i twardówką 100 takż e poprawia i upraszcza aplikację czynnego środka do siatkówki 97.

Urządzenie 50 według wynalazku może być stosowane do aplikowania farmaceutycznie efektywnej ilości czynnego farmaceutycznie środka do siatkówki 97 przez wiele lat, w zależności od poszczególnych fizykochemicznych właściwości zastosowanego czynnego farmaceutycznie środka. Istotne właściwości fizykochemiczne to między innymi hydrofobowość, rozpuszczalność, stopień rozpuszczenia, współczynnik dyfuzyjności, współczynnik podziału oraz podobieństwo tkanek. Gdy wewnętrzny rdzeń 81 nie zawiera już czynnego środka, chirurg może z łatwością usunąć urządzenie 50, a wykonany uprzednio tunel umożliwia wymianę zuż ytego urządzenia 50 na nowe.

Figura 8 ukazuje urządzenie 60 do aplikacji leków doocznych, które posiada nieznaczne modyfikacje w stosunku do urządzenia 50. Jak ukazuje fig. 8, urządzenie 60 posiada kształt geometryczny zbliżony do kształtu urządzenia 50 z fig 7 i 9 z tym wyjątkiem, że do oczodołowej powierzchni 12 obudowy 21 dodano pochyłość 45, umieszczoną w pobliżu ząbka 42. Pochyłość 45 jest nachyloną powierzchnią, przebiegającą od powierzchni twardówkowej 14 z jednej strony do powierzchni oczodołowej 12 z drugiej strony.

Alternatywnie pochyłość 45 może przebiegać od krawędzi 24 wzdłużnej części 15 z jednej strony do powierzchni oczodołowej 12 z drugiej strony. Pochyłość 45 umożliwia ułożenie dolnego mięśnia skośnego wewnątrz ząbka 42 pomiędzy poprzeczną częścią 18 i ogranicznikiem 36, kiedy urządzenie 60 jest wszczepiane do oka 90, jak to opisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 50. Urządzenie 60 może być wykonane przy użyciu tych samych technik, co w przypadku urządzenia 50.

Figury 12 i 14 ukazują w sposób schematyczny urządzenie 70 do aplikacji leków doocznych do lewego ludzkiego oka. Geometryczny kształt urządzenia 70 jest lustrzanym odbiciem geometrycznego kształtu urządzenia 50 dla prawego ludzkiego oka, opisanego w odniesieniu do fig. 7 i 9. Zastosowanie urządzenia 70 jest identyczne jak urządzenia 50, a urządzenie 70 może być wykonane przy zastosowaniu tych samych technik co urządzenie 50.

Figura 13 ukazuje urządzenie 75 do aplikacji leków doocznych do lewego ludzkiego oka, które jest nieznaczną modyfikacją urządzenia 70. Geometryczny kształt i sposób użycia urządzenia 75 z fig. 13 jest podobny do kształtu geometrycznego i sposobu użycia urządzenia 60 z fig. 8 z tym wyjątkiem, że urządzenie 75 jest lustrzanym odbiciem urządzenia 60.

Figura 15 ukazuje urządzenie 30 do aplikacji leków doocznych do lewego ludzkiego oka, będące nieznaczną modyfikacją urządzenia 50. Geometryczny kształt urządzenia 30 z fig. 13 jest podobny do kształtu geometrycznego urządzenia 50 z fig. 7 i 9, z tym wyjątkiem, że wzdłużna część 15 ma grubość zmniejszającą się od miejsca 33 do dalszego końca 25, w widoku od strony krawędzi 24. Ten odcinek wzdłużnej części 15 znajduje się w tylnej części wewnątrz oka 90 i może być widzialny dla otoczenia, dlatego też zmniejszona grubość urządzenia 30 może być bardziej komfortowa lub kosmetycznie akceptowalna dla pacjenta. Zastosowanie urządzenia 30 z fig. 15 jest takie samo, jak zastosowanie urządzenia 50, a urządzenie 30 może być wykonywane tymi samymi technikami co urządzenie 50.

Figura 16 ukazuje urządzenie 40 do aplikacji leków doocznych, które jest nieznaczną modyfikacją urządzenia 50. Geometryczny kształt urządzenia 40 z fig. 16 jest podobny do geometrycznego kształtu urządzenia 50 z fig. 7 i 9, z tym wyjątkiem, że wzdłużna część 15 urządzenia 40 została skrócona w stosunku do urządzenia 50. Podobnie do urządzenia 30, skrócenie wzdłużnej części 15 skutkuje tym, że urządzenie 40 jest bardziej komfortowe i kosmetycznie akceptowalne dla pacjenta. Zastosowanie urządzenia 40 z fig. 16 jest takie samo, jak zastosowanie urządzenia 50, a urządzenie 40 może być wykonywane tymi samymi technikami co urządzenie 50.

Figura 17 ukazuje urządzenie 80 do aplikacji leków doocznych, które posiada nieznaczne modyfikacje w stosunku do urządzenia 40. Jak ukazuje fig. 17, urządzenie 80 posiada kształt geometryczny zbliżony do kształtu urządzenia 40 z fig. 16, z tym wyjątkiem, że do powierzchni oczodołowej 12 obudowy 21 dodano pochyłość 45, umieszczoną w pobliżu ząbka 42. Pochyłość 45 jest powierzchnią nachyloną, przebiegającą od powierzchni twardówkowej 14 z jednej strony do powierzchni oczodołowej 12 z drugiej strony. Alternatywnie, pochyłość 45 może przebiegać od krawędzi 24 wzdłużnej części 15 z jednej strony, do powierzchni oczodołowej 12 z drugiej strony. Pochyłość 45 umożliwia ułożenie dolnego mięśnia skośnego wewnątrz ząbka 42 pomiędzy poprzeczną częścią 18 i ogranicznikiem 36, kiedy urządzenie 80 jest wszczepiane do oka 90, jak to opisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 50. Urządzenie 80 może być wykonane przy użyciu tych samych technik, co w przypadku urządzenia 50.

PL 196 539 B1

Figura 18 schematycznie ukazuje urządzenia 65 do aplikacji leków doocznych do prawego ludzkiego oka w drugim przykładzie wykonania wynalazku. Urządzenie 65 może być zastosowane we wszystkich przypadkach, gdzie niezbędna jest miejscowa aplikacja do oka czynnego farmaceutycznie środka. Urządzenie 65 jest zwłaszcza użyteczne do miejscowej aplikacji czynnych środków do tylnego segmentu oka.

Preferowanym zastosowaniem urządzenia 65 jest aplikacja czynnych środków do siatkówki w pobliżu plamki, stosowanym w leczeniu ARMD, unaczyniania się naczyniówki (CNY), retinopatii, zapalenia siatkówki, zapalenia błony naczyniowej gałki ocznej, obrzęku plamki, jaskry oraz neuropatii.

Urządzenie 65 składa się z obudowy 29, posiadającej wypukłą w kształcie kopuły powierzchnię oczodołową 12 oraz wklęsłą w kształcie kopuły powierzchnię twardówkową 14 (nie pokazaną). Powierzchnia twardówkową 14 posiada taki promień krzywizny, który dopasowany jest do bezpośredniego kontaktu z twardówką 100. Najlepiej, jeżeli powierzchnia twardówkowa 14 jest wykonana z takim promieniem krzywizny, który jest równy promieniowi krzywizny 91 przeciętnego ludzkiego oka 90. Powierzchnia oczodołowa 12 jest wykonana z takim promieniem krzywizny, który umożliwia wszczepienie poniżej torebki Tenona 101. Widziana od góry obudowa 29 posiada, ogólnie rzecz ujmując, kształt litery C z wzdłużną częścią 17, poprzeczną częścią 18 i kolanem 32 pomiędzy nimi. Wzdłużna część 17 i poprzeczna część 18 łączą się kolanem 32, pod kątem około 90°. Wzdłużna część 17 posiada bliższy koniec 25, mający zaokrągloną krawędź 24. Ogranicznik 36 tworzy dolną część litery C i jest nieco uniesiony w stosunku do pozostałej części wypukłej powierzchni oczodołowej 12. Ząbek 42 jest umieszczony na wzdłużnej części 17 i tworzony jest przez poprzeczną część 18 i ogranicznik 37. Podobnie jak ogranicznik 36 urządzenia 50 z fig 7 i 9, ząbek 42 urządzenia 65 jest przystosowany do umieszczenia na początku dolnego mięśnia skośnego 107. Podobnie jak ogranicznik 26 urządzenia 50 ogranicznik 37 jest ukształtowany tak, aby zapobiec nadmiernemu wsunięciu urządzenia 65 w kierunku nerwu wzrokowego 96, dzięki zetknięciu się z przednią granicą dolnego mięśnia skośnego 107.

Poprzeczna część 18 posiada dalszy koniec 58, zaokrąglony koniec 28 oraz zagłębienie 20 posiadające otwór 64 (nie pokazany) skierowany w stronę powierzchni twardówkowej 14 (nie pokazanej) w celu utrzymywania wewnętrznego rdzenia podobnie jak to opisano w odniesieniu do fig. 10 i 11. Zagłębienie 20 i otwór 64 powinny mieć owalny kształt.

Zastosowanie urządzenia 65 jest takie samo jak zastosowanie urządzenia 50. Urządzenie 65 może być wykonywane tymi samymi technikami co urządzenie 50.

Figura 19 ukazuje urządzenie 67 do aplikacji leków doocznych, które posiada nieznaczne modyfikacje w stosunku do urządzenia 65. Jak ukazuje fig. 19, urządzenie 67 posiada kształt geometryczny zbliżony do kształtu urządzenia 65 z fig. 18, z tym wyjątkiem, że do oczodołowej powierzchni 12 obudowy 29 dodano pochyłość 45, umieszczoną w pobliżu ząbka 42. Pochyłość 45 jest nachyloną powierzchnią, przebiegającą od powierzchni twardówkowej 14 z jednej strony do powierzchni oczodołowej 12 z drugiej strony. Alternatywnie, pochyłość 45 może przebiegać od krawędzi 24 wzdłużnej części 17 z jednej strony do powierzchni oczodołowej 12 z drugiej strony. Pochyłość 45 umożliwia ułożenie dolnego mięśnia skośnego wewnątrz ząbka 42 pomiędzy poprzeczną częścią 18 i ogranicznikiem 37, kiedy urządzenie 67 jest wszczepiane do oka 90, jak to opisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 50. Urządzenie 67 może być wykonane przy użyciu tych samych technik, co w przypadku urządzenia 50.

Figura 20 schematycznie ukazuje urządzenie 52 do aplikacji leków doocznych do prawego ludzkiego oka w trzecim przykładzie wykonania wynalazku. Urządzenie 52 może być zastosowane we wszystkich przypadkach, gdzie niezbędna jest miejscowa aplikacja do oka czynnego farmaceutycznie środka. Urządzenie 52 jest zwłaszcza użyteczne do miejscowej aplikacji czynnych środków do tylnego segmentu oka.

Preferowanym zastosowaniem urządzenia 52 jest aplikacja czynnych środków do siatkówki w pobliżu plamki, stosowanym w leczeniu ARMD, unaczyniania się naczyniówki (CNY), retinopatii, zapalenia siatkówki, zapalenia błony naczyniowej gałki ocznej, obrzęku plamki, jaskry oraz neuropatii.

Urządzenie 52 składa się z obudowy 39, posiadającej wypukłą w kształcie kopuły powierzchnię oczodołową 12 oraz wklęsłą w kształcie kopuły powierzchnię twardówkową 14 (nie pokazaną). Powierzchnia twardówkowa 14 posiada taki promień krzywizny, który dopasowany jest do bezpośredniego kontaktu z twardówką 100. Najlepiej, jeżeli powierzchnia twardówkową 14 jest wykonana z takim promieniem krzywizny, który jest równy promieniowi krzywizny 91 przeciętnego ludzkiego oka 90. Powierzchnia oczodołowa 12 jest wykonana z takim promieniem krzywizny, który umożliwia wszczepie10

PL 196 539 B1 nie poniżej torebki Tenona 101. Widziana od góry obudowa 39 posiada w ogólności kształt litery L z wzdłużną częścią 15, poprzeczną częścią 18 i kolanem 32 pomiędzy nimi. Wzdłużna część 15 i poprzeczna część 18 łączą się kolanem 32 pod kątem około 90°. Podobnie jak ogranicznik 42 urządzenia 50 z fig. 7 i 9, wzdłużna część 15 i poprzeczna część 18 urządzenia 52 tworzą obszar 43 przystosowany do umieszczenia na skraju dolnego mięśnia skośnego 107.

Poprzeczna część 18 posiada dalszy koniec 58, zaokrąglony koniec 28 oraz zagłębienie 20, posiadające otwór 64 (nie pokazany) skierowany w stronę powierzchni twardówkowej 14 w celu utrzymywania wewnętrznego rdzenia podobnie jak to opisano w odniesieniu do fig. 10 i 11. Zagłębienie 20 i otwór 64 powinny mieć owalny kształt.

Zastosowanie urządzenia 52 jest takie samo jak zastosowanie urządzenia 50, opisanego powyżej. Urządzenie 52 może być wykonywane tymi samymi technikami co urządzenie 50.

Figura 21 ukazuje urządzenie 54 do aplikacji leków doocznych, które posiada nieznaczne modyfikacje w stosunku do urządzenia 52. Jak ukazuje fig. 21, urządzenie 54 posiada kształt geometryczny zbliżony do kształtu urządzenia 52 z fig. 20, z tym wyjątkiem, że do powierzchni oczodołowej 12 obudowy 29 dodano pochyłość 45, umieszczoną w pobliżu obszaru 43. Pochyłość 45 jest nachyloną powierzchnią, przebiegającą od powierzchni twardówkowej 14 z jednej strony do powierzchni oczodołowej 12 z drugiej strony. Alternatywnie, pochyłość 45 może przebiegać od krawędzi 24 wzdłużnej części 15 z jednej strony do powierzchni oczodołowej 32 z drugiej strony. Pochyłość 45 umożliwia ułożenie dolnego mięśnia skośnego 107 wewnątrz obszaru 43, kiedy urządzenie 54 jest wszczepiane do oka 90, jak to opisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 50. Urządzenie 54 może być wykonane przy użyciu tych samych technik, co w przypadku urządzenia 50.

Z powyż szego opisu wynika, ż e urzą dzenie wedł ug wynalazku zapewnia bezpieczne, efektywne, miejscowe aplikowanie do oka kontrolowanej dawki różnych czynnych farmaceutycznie środków, a w szczególnoś ci do tylnego segmentu oka w celu zwalczania ARMD, CNY, retinopatii, zapalenia siatkówki, zapalenia błony naczyniowej gałki ocznej, obrzęku plamki, jaskry oraz neuropatii. Chirurgiczna procedura wszczepienia tych urządzeń jest bezpieczna, prosta, szybka i możliwa do wykonania u pacjenta dochodzącego. Urządzenia takie są łatwe i ekonomiczne w produkcji. Ponadto, ze wzglę du na możliwość miejscowego aplikowania różnych czynnych farmaceutycznie środków do oka, urządzenia te są pomocne w badaniach klinicznych, umożliwiających odkrycie różnych środków doocznych, ponieważ umożliwiają wytworzenie określonego stanu u pacjenta.

Przedmiot wynalazku został zilustrowany jedynie dla przykładu i osoby biegłe w tej dziedzinie mogą wprowadzać wiele różnych modyfikacji. Na przykład, pomimo iż przedmiot wynalazku został opisany w odniesieniu do urządzenia do aplikowania leków doocznych w kształcie liter F, C lub L, w widoku z góry, to równie dobrze mogą być stosowane urzą dzenia o innych kształtach, zwłaszcza jeżeli zapewniają umieszczenie urządzenia pod dolnym mięśniem skośnym i umieszczenie czynnego farmaceutycznie środka ponad plamką, kiedy urządzenie jest wszczepione do ludzkiego oka na zewnętrznej powierzchni twardówki poniżej torebki Tenona.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Urządzenie do aplikowania leków do ludzkiego oka, które to oko posiada twardówkę, dolny mięsień skośny oraz plamkę, znamienne tym, że zawiera obudowę (21, 29, 39) mającą wypukłą w kształcie kopuły powierzchnię oczodołową (12) oraz wklęs łą w kształcie kopuły powierzchnię twardówkową (14) i mającą wzdłużną część (15, 17) oraz poprzeczną część (18) z kolanem (32) pomiędzy nimi, przy czym wzdłużna część (15, 17) i poprzeczna część (18) są połączone przy kolanie (32), tworząc kąt około 90°, a ponadto wzdłużna część (15, 17) ma ząbek (42) lub obszar (43) do przyjmowania skraju dolnego mięśnia skośnego (107), przy czym poprzeczna część (18) posiada zagłębienie (20) posiadające otwór (64) prowadzący do powierzchni twardówkowej (14) oraz wewnętrzny rdzeń (81) umieszczony w tym zagłębieniu (20), zawierający czynny farmaceutycznie środek, przy czym ten wewnętrzny rdzeń (81) jest wkładany do zagłębienia (20) przez otwór (64), zaś geometria urządzenia umożliwia jego implantację na zewnętrznej powierzchni twardówki (100), poniżej dolnego mięśnia skośnego (107), z aktywnym farmaceutycznie środkiem umiejscowionym powyżej plamki (98).
2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa (21, 29, 39) zawiera materiał biokompatybilny, nie ulegający biodegradacji.

PL 196 539 B1
3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa (21, 29, 39) zawiera kompozycję polimerów.
4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że kompozycja polimerów zawiera jeden lub więcej polimerów wybranych spośród grupy zawierającej silikon, alkohol poliwinylowy, octan etylenowy winylu, kwas polimlekowy, nylon, polipropylen, poliwęglan, celuloza, octan celulozy, kwas poliglikolowy, kwas polimlekowoglikolowy, estry celulozy, polieterosulfon i związki akrylowe.
5. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że kompozycja polimerów zawiera silikon.
6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że obudowa (21, 29, 39) jest nieprzepuszczalna dla czynnego farmaceutycznie środka.
7. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wewnętrzny rdzeń (81) jest tabletką.
8. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wewnętrzny rdzeń (81) posiada postać półstałą, a czynny farmaceutycznie środek jest zawarty wewnątrz tej postaci półstałej.
9. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że geometria urządzenia umożliwia jego wszczepienie poniżej torebki Tenona w ludzkim oku.
10. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że czynnym farmaceutycznie środkiem jest nepafenac.
11. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że czynny farmaceutycznie środek zawiera związek wybrany spośród grupy zawierającej 4,9(11)-Pregnadieno-17a,21-diolo-3,20-dion i 4,9(11)-Pregnadieno-17a,21-diolo-3,20-diono-21-octan.
12. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że czynny farmaceutycznie środek zawiera eliprodil.
13. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że z obudowy (21, 29, 39) w pobliżu otworu (64) wystaje element zatrzymujący (62).
14. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że ząbek (42) lub obszar (43) zawiera pochyłość (45).