PL216069B1 - Pirazolilokarboksyanilidy, sposób ich wytwarzania, srodki do zwalczania niepozadanych drobnoustrojów, sposób zwalczania niepozadanych drobnoustrojów, sposób wytwarzania srodków do zwalczania niepozadanych drobnoustrojów, hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidy, sposób wytwarzania hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidów, fluorowcopirazolilokarboksyanilidy, sposób wytwarzania fluorowcopirazolilokarboksyanilidów, ketony, sposób wytwarzania ketonów - Google Patents

Description

Wynalazek niniejszy dotyczy nowych pirazolilokarboksyanilidów, szeregu sposobów ich wytwarzania, ich zastosowania do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, środków do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów oraz sposobu zwalczania niepożądanych drobnoustrojów.

Wynalazek dotyczy również nowych związków pośrednich, w tym hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidów i sposobu ich wytwarzania, fluorowcopirazolilokarboksyanilidów i sposobu ich wytwarzania oraz ketonów i sposobu ich wytwarzania.

Wiadomo już, że liczne karboksyanilidy mają właściwości grzybobójcze (porównaj dokumenty patentowe WO 93-11117, EP-A 0 545 099, EP-A 0 589 301, WO 99/09013, DE 198 40 322, EP-A 0 824 099, JP 63048259). I tak, do zwalczania grzybów użyć można 1,3-dimetylo-5-fluoropirazolo-4-karboksy-(2-cykloheksylo)anilidu, 1,3-dimetylopirazolo-4-karboksy-(2-fenylo)anilidu i 1,3-dimetylopirazolo-4-karboksy-[2-(2-fluorofenylo)]anilidu. Skuteczność tych substancji jest dobra, jednakże w przypadku niższych dawek w niektórych przypadkach pozostawia jeszcze dużo do życzenia.

Obecnie wynaleziono nowe pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I):

w którym:

₁

- R¹ oznacza grupę C1-C4-alkilową, ₂

- R² oznacza grupę C1-C4-alkilową,

- G oznacza fluorowiec lub grupę C1-C4-alkilową,

- G poza tym oznacza grupę C5-C6-alkilową, ₃

- R³ oznacza niepodstawioną grupę C2-C12-alkilową, albo podstawioną fluorowcem, grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C2-C12-alkilową, albo każdorazowo ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C2-C12-alkenylową lub grupę C2-C6-alkinylową, przy czym część cykloalkilowa może być, ze swej strony, ewentualnie podstawiona fluorowcem,

- n oznacza 0, 1.

Korzystne są pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I), w którym:

- G oznacza fluorowiec lub grupę C1-C4-alkilową, oraz 123

- R¹, R², R³ i n mają znaczenia podane powyżej.

Szczególnie korzystne są pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I), w których:

₁

- R¹ oznacza grupę metylową, ₂

- R² oznacza grupę metylową,

- G oznacza fluor, chlor,

- G poza tym oznacza grupę 2,4-dimetylobutylową, ₃

- R³ oznacza każdorazowo, ewentualnie podstawioną fluorem, grupą difluorocyklopropylową, grupą cykloheksylową, każdorazowo o łańcuchu prostym lub rozgałęzionym, każdorazowo w dowolnym miejscu przyłączoną grupę etylową, grupę propylową, grupę butylową, grupę pentylową, grupę heksylową, grupę heptylową, grupę oktylową, grupę nonylową, grupę decylową, grupę etenylową, grupę propenylową, grupę butenylową, grupę pentenylową, grupę heksenylową, grupę heptenylową, grupę oktenylową, grupę nonenylową, grupę decenylową, grupę etynylową, grupę propynylową, grupę butynylową, grupę pentynylową, grupę heksynylową,

- n oznacza 0, 1.

PL 216 069 B1

Szczególnie korzystne są pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I), w których:

- G oznacza fluor, chlor oraz 123

- R¹, R², R³ i n mają znaczenia podane powyżej.

Szczególnie korzystne są pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I), w których:

₁

- R¹ oznacza grupę metylową i ₂

- R² oznacza grupę metylową, ₃

- R³, G i n mają znaczenia podane powyżej.

Szczególnie korzystne są pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I), w których:

₃

- R³ oznacza niepodstawioną grupę C2-C12-alkilową, korzystnie grupę C2-C6-alkilową, a R¹, R², G i n mają znaczenia podane powyżej.

Zwłaszcza szczególnie korzystne są pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I), w których:

- n oznacza 0,

123 a R¹, R², R³ i G mają znaczenia podane powyżej.

Zwłaszcza szczególnie korzystne są pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I), w których:

₁

- R¹ oznacza grupę metylową, ₂

- R² oznacza grupę metylową, ₃

- R³ oznacza niepodstawioną grupę C2-C12-alkilową, korzystnie grupę C2-C6-alkilową,

- n oznacza 0.

Szczególnie korzystny jest pirazolilokarboksyanilid o wzorze (I), którym jest związek o wzorze:

Następnie wynaleziono, że pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) otrzymuje się wtedy, gdy: a) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

- R¹ i R² mają znaczenia podane powyżej oraz

- X oznacza fluorowiec, poddaje się reakcji z pochodną aniliny o wzorze (III):

w którym:

₃

G, R³ i n mają znaczenia podane powyżej, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika, albo

PL 216 069 B1

b) pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (Ia):

w którym:

R¹, R², G i n mają znaczenia podane powyżej,

R⁴ oznacza każdorazowo, ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C2-C12-alkenylową lub grupę C2-C6-alkinylową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem, poddaje się uwodornieniu, ewentualnie w obecności rozcieńczalnika i, ewentualnie, w obecności katalizatora, albo

c) hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (IV):

w którym:

R¹, R², G i n mają znaczenia podane powyżej,

R⁵ oznacza, ewentualnie podstawioną fluorowcem, grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C2-C12-hydroksyalkilową, przy czym część cykloalkiIowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem, poddaje się dehydratacji, ewentualnie w obecności rozcieńczalnika i, ewentualnie, w obecności kwasu, albo

d) fluorowcopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (V):

w którym:

- R¹, R², G i n mają znaczenia podane powyżej oraz - Y oznacza jod,

PL 216 069 B1 poddaje się reakcji:ze związkiem alkinowym o wzorze (VI):

w którym:

- R⁶ oznacza, ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C2-C4-alkilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem, albo ze związkiem alkenowym o wzorze (VII):

w którym:

- R⁷, R⁸, i R⁹ oznaczają ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę alkilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie podstawiona fluorowcem, a łączna liczba atomów węgla części cząsteczki o otwartym łańcuchu nie przekracza 12, ewentualnie w obecności rozcieńczalnika, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności jednego, lub większej ilości katalizatorów, albo

e) ketony o wzorze (Vlll):

w którym:

- R¹, R², G i n mają znaczenia powyżej,

- R¹⁰ oznacza wodór, albo, ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C1-C10-al.kilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem, poddaje się reakcji ze związkiem fosforu o wzorze ogólnym (IX):

R^11___P_x (IX) w którym:

- R¹¹ oznacza wodór, albo, ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C1-C10-alkilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem,

- P_x oznacza ugrupowanie -P+(C₆H₅)₃Cl^-, -P+(C6H5)3Br, -P+(C6H5)3l^-, -P(=O)(OCH3)₃ lub -P(=O)(OC₂H₅)3, ewentualnie w obecności rozcieńczalnika.

Przedmiotem wynalazku są również środki do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, charakteryzujące się tym, że zawierają co najmniej jeden pirazolilokarboksyanilid o wzorze (I) określonym powyżej obok rozcieńczalników i/lub substancji powierzchniowo czynnych.

PL 216 069 B1

Korzystne są środki do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, które zawierają związek o wzorze:

Kolejnym przedmiotem wynalazku są pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) określonym powyżej, stosowane do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów.

Przedmiotem wynalazku jest również sposób zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, charakteryzujący się tym, że na drobnoustroje lub na ich przestrzeń życiową nanosi się pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) określonym powyżej.

Kolejnym przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania środków do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, charakteryzujący się tym, że miesza się pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) określonym powyżej z rozcieńczalnikami i/lub substancjami powierzchniowo czynnymi.

Przedmiotem wynalazku są również nowe hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (IV):

w którym:

- R¹, R² i n mają znaczenia podane powyżej oraz

- G oznacza fluorowiec, ₅

- R⁵ oznacza grupę C2-C12-hydroksyalkilową.

Kolejnym przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidów o wzorze (IV) jak określono powyżej, charakteryzujący się tym, że:

f) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

- R¹ i R² mają znaczenia podane powyżej, oraz - X oznacza fluorowiec,

PL 216 069 B1 poddaje się reakcji z pochodną hydroksyalkiloaniliny o wzorze (X):

w którym:

₃

- R³ i n mają znaczenia podane powyżej oraz

- G oznacza fluorowiec, ₅

- R⁵ oznacza grupę C2-C12-hydroksyalkilową, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika. Przedmiotem wynalazku są również fluorowcopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (V):

w którym:

- R¹, R² mają znaczenia podane powyżej oraz - n oznacza 0,

- Y oznacza jod.

Kolejnym przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania fluorowcopirazolilokarboksanilidów o wzorze (V) jak określono powyżej, charakteryzujący się tym, że:

g) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

R¹ i R² mają znaczenia podane powyżej oraz

X oznacza fluorowiec.

poddaje się reakcji z fluorowcoaniliną o wzorze (XI):

w którym:

n oznacza 0 oraz

Y oznacza jod, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika.

PL 216 069 B1

Przedmiotem wynalazku są również nowe ketony o wzorze (Vlll):

w którym:

R¹, R² mają znaczenie podane powyżej, n oznacza 0 oraz 10

R¹⁰ oznacza grupę C1-C10-alkilową.

Kolejnym przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania ketonów o wzorze (VIII) jak określono powyżej, charakteryzujący się tym, że:

h) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

R¹ i R² mają znaczenia podane powyżej, oraz

X oznacza fluorowiec, poddaje się reakcji z ketoanilinami o wzorze (XII):

w którym:

n oznacza 0 oraz 10

R¹⁰ oznacza grupę C1-C10-alkilową, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika. W końcu wynaleziono, że nowe pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) mają bardzo dobre właściwości mikrobójcze i nadają się do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, jak również do ochrony roślin i ochrony materiałów. Nieoczekiwanie stwierdzono, że pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) wykazują znacząco lepszą skuteczność grzybobójczą niż podobne pod względem budowy, dotychczas znane substancje aktywne o tym samym ukierunkowaniu działania.

PL 216 069 B1

W przypadku, gdy jako związki wyjściowe stosuje się chlorek 5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karbonylu i 2-(1-metyloheksylo)anilinę, wtedy sposób a) według wynalazku można przedstawić następującym schematem:

Pochodne kwasu karboksylowego, potrzebne jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem a) według wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (II). We wspomnia12 nym wzorze (II) i R¹ i R² mają, korzystnie względnie szczególnie korzystnie, te znaczenia, które już 12 przy opisie związków według wynalazku o wzorze (I) podano w odniesieniu do R¹ i R² jako korzystne, względnie szczególnie korzystne. X oznacza fluorowiec, korzystnie chlor.

Pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II) są znane i/lub można je wytworzyć w znany sposób (porównaj dokumenty patentowe WO 93/11117, EP-A 0 545 099, EP-A 0 589 301 i EP-A 0 589 313).

Aniliny, potrzebne dalej jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem a) we₃ dług wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (III). We wspomnianym wzorze (IlI) G, R³ i n mają, korzystnie względnie szczególnie korzystnie, te znaczenia, które już przy opisie związków ₃ według wynalazku o wzorze (I) podano w odniesieniu do G, R³ i n jako korzystne, względnie szczególnie korzystne.

Pochodne aniliny o wzorze (III) są znane i/lub można je wytworzyć w znany sposób [porównaj, na przykład: Heterocycles, 29(6), 1013-1016 (1989); J. Med. Chem., 39(4), 892-903 (1996); Synthesis, 6, 713-716 (1995); Synth. Commun., 24(2) 267-272 (1994); dokument patentowy DE 2727416; Synthesis, 2, 142-144 (1994) dokument patentowy EP-A 0 824 099].

W przypadku, gdy jako substancje wyjściowe stosuje się 5-fluoro-1,3-dimetylo-N-{2-[(1Z)-1-metylo-1-heksenylo]fenylo}-1H-pirazolo-4-karboksyamid i wodór, wtedy przebieg reakcji prowadzonej sposobem b) według wynalazku można przedstawić następującym schematem:

Pirazolilokarboksyanilidy, potrzebne jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem b) według wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (la). We wspomnianym wzo12 rze (Ia) R¹, R², G i n mają, korzystnie względnie szczególnie korzystnie, te znaczenia, które już przy 12 opisie związków według wynalazku o wzorze (I) podano w odniesieniu do R¹, R², G i n jako korzystne, względnie szczególnie korzystne.

- R⁴ korzystnie oznacza każdorazowo, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną grupą C₃-C₆-cykloalkilową grupę C₂-C₁₂-alkenylową lub grupę C₂-C₁₂-alkinylową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawiona fluorowcem.

- R⁴ szczególnie korzystnie oznacza każdorazowo, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną grupą cyklopropylową, grupą difluorocyklopropylową, grupą cyklobutylową, grupą cyklopentylową lub grupą cykloheksylową, każdorazowo o łańcuchu prostym lub rozgałęzionym, każdorazowo w dowolnym miejscu przyłączoną grupę etenylową, grupę propenylową, grupę butenylową, grupę pentenylową, grupę heksenylową, grupę heptenylową, grupę oktenylową,

PL 216 069 B1 grupę nonenylową, grupę decenylową, grupę etynylową, grupę propynylową, grupę butynylową, grupę pentynylową, grupę heksynylową.

Związki o wzorze (Ia) są związkami według wynalazku i można je wytworzyć sposobami a), c),

d) i e).

W przypadku, gdy jako związek wyjściowy stosuje się 5-fluoro-N-[2-[1-hydroksy-1-metyloheksylo)fenylo]-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamid, a także kwas, wtedy przebieg reakcji prowadzonej sposobem c) według wynalazku można przedstawić następującym schematem:

Hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidy, potrzebne jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem c) według wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (IV). We wspo12 mnianym wzorze (IV) R¹, R², G i n mają, korzystnie względnie szczególnie korzystnie, te znaczenia, 12 które już przy opisie związków według wynalazku o wzorze (I) podano w odniesieniu do R¹, R², G i n jako korzystne, względnie szczególnie korzystne.

₅

R korzystnie oznacza, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną fluorem, chlorem, bromem i/lub grupą C₃-C₆-cykloalkilową grupę C₂-C₁₂-hydroksyalkilową lub, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem.

₅

R szczególnie korzystnie oznacza każdorazowo, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną fluorem, grupą cyklopropylową, grupą difluorocyklopropylową, grupą cyklobutylową, grupą cyklopentylową i/lub grupą cykloheksylową, każdorazowo o łańcuchu prostym lub rozgałęzionym, każdorazowo w dowolnym miejscu przyłączoną grupę hydroksyetylową, grupę hydroksypropylową, grupę hydroksybutylową, grupę hydroksypentylową, grupę hydroksyheksylową, grupę hydroksyheptylową, grupę hydroksyoktylową, grupę hydroksynonylową lub grupę hydroksydecylową.

Związki o wzorze (IV) nie były dotychczas poznane i jako związki nowe również one stanowią przedmiot niniejszego zgłoszenia.

Wynaleziono również, że nowe hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (IV) mają bardzo dobre właściwości mikrobójcze i nadają się do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, jak również do ochrony roślin i ochrony materiałów.

Hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (IV) otrzymuje się wtedy, gdy:

f) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

R¹ i R² i X mają wyżej podane znaczenia, poddaje się reakcji z pochodną hydroksyalkiloaniliny o wzorze (X):

PL 216 069 B1 w którym:

R³, R⁵, G i n mają wyżej podane znaczenia ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika. W przypadku, gdy jako związki wyjściowe stosuje się chlorek 5-iluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo4-karbonylu i 2-(2-aminofenylo)-2-heptanol, wtedy przebieg reakcji prowadzonej sposobem f) według wynalazku można przedstawić następującym schematem:

Pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II), potrzebne jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem f), zostały już szerzej opisane powyżej przy opisie sposobu a) według wynalazku.

Pochodne hydroksyalkiloaniliny, potrzebne jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem f) według wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (X). We wspomnianym 35 wzorze (X) R³, R⁵, G i n mają, korzystnie względnie szczególnie korzystnie, te znaczenia, które już przy opisie związków według wynalazku o wzorze (I) względnie o wzorze (IV) podano w odniesieniu 35 do R³, R⁵, G i n jako korzystne, względnie szczególnie korzystne.

Pochodne hydroksyalkiloaniliny o wzorze (X) są znane i/lub można je otrzymać znanymi metodami (porównaj, na przykład, dokumenty patentowe US 3 917 592 lub EP 0 824 099).

W przypadku, gdy jako związki wyjściowe stosuje się 5-fluoro-N-(2-jodofenylo)-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamid i 1-pentyn, albo, alternatywnie, 1-heksen, a także, każdorazowo, katalizator i zasadę, wtedy przebieg reakcji prowadzonej sposobem d) według wynalazku można przedstawić oboma następującymi schematami:

Fluorowcopirazolilokarboksyanilidy, potrzebne jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem d) według wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (V). We wspomnia12 nym wzorze (V) R¹, R², G i n mają, korzystnie względnie szczególnie korzystnie, te znaczenia, które 12 już przy opisie związków według wynalazku o wzorze (I) podano w odniesieniu do R¹, R², G i n jako korzystne, względnie szczególnie korzystne. Y oznacza jod.

PL 216 069 B1

Fluorowcopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (V) nie były dotychczas poznane i jako związki nowe również one stanowią przedmiot niniejszego zgłoszenia.

Otrzymuje się je wtedy, gdy:

g) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

R¹, R² i X mają wyżej podane znaczenia, poddaje się reakcji z fluorowcoaniliną o wzorze (XI):

w którym:

G, n i Y mają wyżej podane znaczenia, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika. W przypadku, gdy jako związki wyjściowe stosuje się chlorek 5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karbonylu, i 2-jodoanilinę, wtedy przebieg reakcji prowadzonej sposobem g) według wynalazku można przedstawić następującym schematem:

Pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II), potrzebne do przeprowadzenia procesu sposobem g) jako związki wyjściowe, zostały już szerzej opisane powyżej przy opisie sposobu a) według wynalazku.

Fluorowcoaniliny, potrzebne dalej jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem g) według wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (XI). We wspomnianym wzorze (XI) G, n i Y mają, korzystnie względnie szczególnie korzystnie, te znaczenia, które już przy opisie związków według wynalazku o wzorze (I) względnie o wzorze (V) podano w odniesieniu do G, n i Y jako korzystne, względnie szczególnie korzystne. Fluorowcoaniliny o wzorze (XI) są znanymi chemikaliami stosowanymi w syntezach.

Związki alkinowe, potrzebne dalej jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem d) według wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (VI).

R⁶ korzystnie oznacza, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną grupą C₃-C₆-cykloalkilową grupę C₂-C₄-alkilową.

R⁶ szczególnie korzystnie oznacza każdorazowo, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną grupą cyklopropylową, grupą cyklobutylową, grupą cyklopentylową lub grupą cykloheksylową, każdorazowo o łańcuchu prostym lub rozgałęzionym, każdorazowo w dowolnym miejscu przyłączoną grupę etylową, grupę propylową, grupę butylową.

Związki alkinowe o wzorze (Vl) są znanymi chemikaliami stosowanymi w syntezach.

Związki alkenowe, potrzebne dalej jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem d) według wynalazku, są zdefiniowane w sposób ogólny wzorem (Vll).

R⁷, R⁸, i R⁹ korzystnie oznaczają, niezależnie, każdorazowo, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną grupą C₃-C₆-cykloalkilową grupę alkilową, przy czym

PL 216 069 B1 część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem, a łączna liczba atomów węgla części cząsteczki o otwartym łańcuchu nie przekracza 12,

R⁷, R⁸, i R⁹ szczególnie korzystnie oznaczają, niezależnie, każdorazowo, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną, grupą cyklopropylową, grupą difluoroc yklopropylową, grupą cyklobutylową, grupą cyklopentylową i/lub grupą cykloheksylową, każdorazowo o łańcuchu prostym lub rozgałęzionym, każdorazowo w dowolnym miejscu przyłączoną grupę etylową, grupę propylową, grupę butylową, grupę pentylową, grupę heksylową, grupę heptylową lub grupę oktylową, przy czym łączna liczba atomów węgla części cząsteczki o otwartym łańcuchu nie przekracza 12.

Związki alkenowe o wzorze (Vll) są znanymi chemikaliami stosowanymi w syntezach.

W przypadku, gdy jako związki wyjściowe stosuje się N-(2-acetylofenylo)-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamid i jodek butylo(trifenylo)fosfoniowy, wtedy przebieg reakcji prowadzonej sposobem e) według wynalazku można przedstawić następującym schematem:

Ketony, potrzebne jako związki wejściowe do przeprowadzenia procesu sposobem e) według wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (VIII). We wspomnianym wzorze (VIII) R¹, R², G i n mają, korzystnie względnie szczególnie korzystnie, te znaczenia, które już przy opisie związków według wynalazku o wzorze (I) względnie o wzorze (V) podano w odniesieniu do R¹, R², G i n jako korzystne, względnie szczególnie korzystne.

R korzystnie oznacza, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną grupą C₃-C₆-cykloalkilową grupę C₂-C₈-alkilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem.

R szczególnie korzystnie oznacza każdorazowo, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną grupą cyklopropylową, grupą difluorocyklopropylową, grupą cyklobutylową, grupą cyklopentylową i/lub grupą cykloheksylową, każdorazowo o łańcuchu prostym lub rozgałęzionym, każdorazowo w dowolnym miejscu przyłączoną grupę etylową, grupę propylową, grupę butylową, grupę pentylową, grupę heksylową, grupę heptylową lub grupę oktylową.

Ketony o wzorze (VIII) nie zostały dotychczas poznane. Jako nowe związki chemiczne również stanowią one przedmiot niniejszego zgłoszenia. Otrzymuje się je wtedy, gdy:

h) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

R¹, R² i X mają znaczenie podane powyżej, poddaje się reakcji z ketoanilinami o wzorze (XII):

PL 216 069 B1 w którym:

R¹⁰, G i n mają wyżej podane znaczenia, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika. W przepadku, gdy jako związki wyjściowe stosuje się chlorek 5-iluoro-1,3- dimetylo-1H-pirazolo-4-karbonylu i 1-(2-aminofenylo)etanon, wtedy przebieg reakcji prowadzonej sposobem h) według wynalazku można przedstawić następującym schematem:

Pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II), potrzebne jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem h) według wynalazku, zostały już szerzej opisane powyżej przy opisie sposobu a) według wynalazku.

Ketoaniliny, potrzebne jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem h) we10 dług wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (XII). We wspomnianym wzorze (XII) R¹⁰,

G i n mają, korzystnie względnie szczególnie korzystnie, te znaczenia, które już przy opisie związków 10 według wynalazku o wzorze (I) względnie o wzorze (VIII) podano w odniesieniu do R¹⁰, G i n jako korzystne, względnie szczególnie korzystne.

Ketoaniliny o wzorze (XII) są chemikaliami powszechnie znanymi i zwykle stosowanymi w syntezach [porównaj, na przykład, J. Am. Chem. Soc., 100(15), 4842-4857 (1978) lub dokument patentowy US 4032573].

Związki fosforu potrzebne jako związki wyjściowe do przeprowadzenia procesu sposobem h) według wynalazku, zdefiniowane są w sposób ogólny wzorem (IX).

R¹¹ korzystnie oznacza, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną grupą C₃-C₆-cykloalkilową grupę C₂-C₈-alkilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem.

R¹¹ szczególnie korzystnie oznacza każdorazowo, ewentualnie, jednokrotnie do czterokrotnie, tak samo lub różnie, podstawioną grupą cyklopropylową, grupą difluorocyklopropylową, grupą cyklobutylową, grupą cyklopentylową i/lub grupą cykloheksylową, każdorazowo o łańcuchu prostym lub rozgałęzionym, każdorazowo w dowolnym miejscu przyłączoną grupę etylową, grupę propylową, grupę butylową, grupę pentylową, grupę heksylową, grupę heptylową lub grupę oktylową.

P_x korzystnie oznacza ugrupowanie -P+(C₆H₅)₃Cl', -P+(C₆H₅)₃Br, -P+(C₆H₅)₃l^-, -P+(=O)(OCH₃)₃ lub -P(O=O)(OC2H5)3.

Związki fosforu o wzorze (IX) są znane i/lub można je wytworzyć znanymi sposobami [porównaj, na przykład: Justus Liebig Ann. Chem., 580, 44-57 (1953) lub Pure Appl. Chem., 9, 307-335 (1954)].

Jako rozcieńczalniki do przeprowadzania procesów sposobami a), f), g) i h) według wynalazku bierze się pod uwagę wszelkie obojętne rozpuszczalniki organiczne. Należą do nich, korzystnie, węglowodory alifatyczne, alicykliczne lub aromatyczne, takie jak, przykładowe, eter naftowy, heksan, heptan, cykloheksan, metylocykloheksan, benzen, toluen, ksylen lub dekalina; węglowodory fluorowcowane, takie jak, przykładowo, chlorobenzen, dichlorobenzen, dichlorometan, chloroform, tetrachlorometan, dichloroetan lub trichloroetan; etery takie jak eter dietylowy, eter diizopropylowy, eter tertbutylowo-metylowy, eter tert-amylowo-metylowy, dioksan, tetrahydrofuran, 1,2-dimetoksyetan, 1,2-dietoksyetan lub anizol; albo amidy, takie jak N,N-dimetyloformamid, N,N-dimetyloacetamid, N-metyloformanilid, N-rnetyIopirolidon lub triarmid kwasu heksametylofosforowego(V).

Sposobami a), f), g) i h) według wynalazku procesy prowadzi się, ewentualnie, w obecności właściwego neutralizatora kwaśnych produktów reakcji. Jako środki tego rodzaju wchodzą tu w grę wszelkie zwykle stosowane zasady nieorganiczne lub organiczne. Należą do nich, korzystnie, wodorki, wodorotlenki, amidki, alkoholany, octany, węglany lub wodorowęglany metali ziem alkalicznych lub metali alkalicznych, takie jak, na przykład, wodorek sodu, amidek sodu, metanolan sodu, etanolan sodu, tert-butanolan potasu, wodorotlenek sodu, wodorotlenek potasu, wodorotlenek amonu, octan

PL 216 069 B1 sodu, octan potasu, octan wapnia, octan amonu, węglan sodu, węglan potasu, wodorowęglan potasu, wodorowęglan sodu lub węglan amonu, jak również aminy trzeciorzędowe, takie jak trimetyloamina, trietyloamina, tributyloamina, N,N-dimetyloanilina, N,N-dimetylobenzyloamina, pirydyna, N-metylopiperydyna, N-metylomorfolina, N,N-dimetyloaminopirydyna, diazabicyklooktan (DABCO), diazabicyklononen (DBN) lub diazabicykloundecen (DBU).

W trakcie przeprowadzania procesu sposobami a), f), g) i h) według wynalazku temperatura reakcji może zmieniać się w szerokim zakresie. Na ogół, reakcje prowadzi się w temperaturze mieszczącej się w zakresie od 0°C do 150°C, korzystnie w temperaturze mieszczącej się w zakresie od 0°C do 80°C.

Dla przeprowadzenia sposobu a) według wynalazku w celu wytworzenia związków o wzorze (I) używa się na mol pochodnej kwasu karboksylowego o wzorze (II) na ogół od 0,2 do 5 moli, korzystnie od 0,5 do 2 moli pochodnej aniliny o wzorze (III).

Dla przeprowadzenia sposobu i) według wynalazku w celu wytworzenia związków o wzorze (IV) używa się na mol pochodnej kwasu karboksylowego o wzorze (II) na ogół od 0,2 do 5 moli, korzystnie od 0,5 do 2 moli pochodnej hydroksyalkiloaniliny o wzorze (X).

Dla przeprowadzenia sposobu g) według wynalazku w celu wytworzenia związków o wzorze (V) używa się na mol pochodnej kwasu karboksylowego o wzorze (II) na ogół od 0,2 do 5 moli, korzystnie od 0,5 do 2 moli pochodnej fluorowcoaniliny o wzorze (XI).

Dla przeprowadzenia sposobu h) według wynalazku w celu wytworzenia związków o wzorze (VIII) używa się na mol pochodnej kwasu karboksylowego o wzorze (II) na ogół od 0,2 do 5 moli, korzystnie od 0,5 do 2 moli ketoaniliny o wzorze (XII).

Jako rozcieńczalniki do przeprowadzenia procesu sposobem b) według wynalazku wchodzą w grę wszelkie obojętne rozcieńczalniki organiczne. Należą do nich, korzystnie, węglowodory alifatyczne, alicykliczne lub aromatyczne, takie jak, przykładowo, eter naftowy, heksan, heptan, cykloheksan, metylocykloheksan, benzen, toluen, ksylen lub dekalina; etery, takie jak eter dietylowy, eter diizopropylowy, eter tert-butylowo-metylowy, eter tert-amylowo-metylowy, dioksan, tetrahydrofuran, 1,2-dimetoksyetan, 1,2-dietoksyetan lub anizol; albo alkohole, takie jak metanol, etanol, n- Iub izopropanol, n-, izo-, sec- lub tert-butanol, etanodiol, propano-1,2-diol, etoksyetanol, metoksyetanol, eter monometylowy glikolu dietylenowego lub eter monoetylowy glikolu dietylenowego.

Sposobem b) według wynalazku proces prowadzi się, ewentualnie, w obecności katalizatora. Jako katalizatory bierze się tu pod uwagę te, których zwykle używa się w reakcji uwodornienia. Przykładowo wymienić można nikiel Raney'a, pallad Iub platynę, ewentualnie na nośniku, takim jak, na przykład, węgiel aktywny.

Uwodornienie sposobem b) według wynalazku można prowadzić zamiast w obecności wodoru w kombinacji z katalizatorem, także w obecności trietyIosilanu.

W trakcie przeprowadzania procesu sposobem b) według wynalazku temperatura reakcji może zmieniać się w szerokim zakresie. Na ogół, reakcje prowadzi się w temperaturze mieszczącej się w zakresie od 0°C do 150°C, korzystnie w temperaturze mieszczącej się w zakresie od 0 do 80°C. Jako rozcieńczalniki do przeprowadzania procesu sposobem c) według wynalazku bierze się pod uwagę wszelkie obojętne rozpuszczalniki organiczne. Należą do nich, korzystnie, węglowodory alifatyczne, alicykliczne lub aromatyczne, takie jak, przykładowo, eter naftowy, heksan, heptan, cykloheksan, metylocykloheksan, benzen, toluen, ksylen lub dekalina; węglowodory fluorowcowane, takie jak, przykładowo, chlorobenzen, dichlorobenzen, dichlorometan, chloroform, tetrachlorometan, dichloroetan lub trichloroetan; etery, takie jak eter dietylowy, eter diizopropylowy, eter tert-butylowo-metylowy, eter tert-amylowo-metylowy, dioksan, tetrahydrofuran, 1,2-dimetoksyetan, 1,2-dietoksyetan lub anizol; ketony, takie jak aceton, butanon, keton izobutylowo-metylowy lub cykloheksanon; nitryle, takie jak acetonitryl, nitryl kwasu propionowego, nitryl kwasu n- lub izomasłowego lub benzonitryl; amidy, takie jak N,N-dimetyloformamid, N,N-dimetyloacetamid, N-metyloformanilid, N-metylopirolidon lub triamid kwasu heksametylofosforowego(V); estry, takie jak octan metylu lub octan etylu; sulfotlenki, takie jak sulfotlenek dimetylowy; sulfony, takie jak sulfolan; alkohole, takie jak metanol, etanol, n- lub izopropanol, n-, izo-, sec- Iub tert-butanol, etanodiol, propano-1,2-diol, etoksyetanol, metoksyetanol, eter monometylowy glikolu dietylenowego, eter monoetylowy glikolu dietylenowego; ich mieszaniny z wodą lub czysta woda.

Sposobem c) według wynalazku proces prowadzi się, ewentualnie, w obecności kwasu. Jako kwasy wchodzą tu w grę wszelkie nieorganiczne i organiczne kwasy protonowe i kwasy Lewisa, jak również wszelkie kwasy polimeryczne. Należą do nich, przykładowo, chlorowodór, kwas siarkowy,

PL 216 069 B1 kwas fosforowy, kwas mrówkowy, kwas octowy, kwas trifluorooctowy, kwas metanosulfonowy, kwas trifluorometanosulfonowy, kwas toluenosulfonowy, trifluorek boru (także jako kompleks z eterem), tribromek boru, chlorek glinu, tetrachlorek tytanu, ortotytanian tetrabutylu, chlorek cynku, chlorek żelaza(III), pentachlorek antymonu, wymieniacze jonowe kwasowe, tlenki glinu kwaśne i żel krzemionkowy kwaśny.

W trakcie przeprowadzania procesu sposobem c) według wynalazku temperatura reakcji może zmieniać się w szerokim zakresie. Na ogół, reakcje prowadzi się w temperaturze mieszczącej się w zakresie od 0° C do 150° C, korzystnie w temperaturze mieszczącej się w zakresie od 0°C do 80°C.

Procesy prowadzone sposobami c) i b) według wynalazku można realizować jako reakcję tandemową („proces jednogarnkowy”). W tym celu, poddaje się reakcji związek o wzorze (IV), ewentualnie w obecności rozcieńczalnika [odpowiednie rozpuszczalniki jak w sposobie c)], ewentualnie w obecności kwasu [odpowiednie kwasy jak w sposobie c)] i w obecności trietylosilanu.

Jako rozcieńczalniki do przeprowadzenia procesu sposobem d) według wynalazku bierze się pod uwagę wszelkie obojętne rozpuszczalniki organiczne. Należą do nich, korzystnie, nitryle, takie jak acetonitryl, nitryl kwasu propionowego, nitryl kwasu n- lub izomasłowego lub benzonitryl; lub amidy, takie jak N,N-dimetyloformamid, N,N-dimetyloacetamid, N-metyloformanilid, N-metylopirolidon lub triamid kwasu heksametylofosforowego(V);

Sposobem d) według wynalazku proces prowadzi się, ewentualnie, w obecności właściwego neutralizatora kwaśnych produktów reakcji. Jako środki tego rodzaju wchodzą tu w grę wszelkie zwykle stosowane zasady nieorganiczne lub organiczne. Należą do nich, korzystnie, wodorki, wodorotlenki, amidki, alkoholany, octany, węglany lub wodorowęglany metali ziem alkalicznych lub metali alkalicznych, takie jak, na przykład, wodorek sodu, amidek sodu, metanolan sodu, etanolan sodu, tertbutanolan potasu, wodorotlenek sodu, wodorotlenek potasu, wodorotlenek amonu, octan sodu, octan potasu, octan wapnia, octan amonu, węglan sodu, węglan potasu, wodorowęglan potasu, wodorowęglan sodu lub węglan amonu, jak również aminy trzeciorzędowe, takie jak trimetyloamina, trietyloamina, tributyloamina, N,N-dimetyloanilina, N,N-dimetylobenzyloamina, pirydyna, N-metylopiperydyna, N-metylomorfolina, N,N-dimetyloaminopirydyna, diazabicyklooktan (DABCO), diazabicyklononen (DBN) lub diazabicykloundecen (DBU).

Sposobem d) według wynalazku proces prowadzi się w obecności jednego, lub więcej niż jednego katalizatora.

Nadają się do tego, zwłaszcza, sole lub kompleksy palladu. Jako katalizatory wchodzą w grę, korzystnie, chlorek palladu(II), octan palladu(Il), tetrakis(trifenylofosilna)pallad lub dichlorek bis(trifenylofosfina)palladu. Można także utworzyć w mieszaninie reakcyjnej kompleks palladu, gdy do reakcji wprowadzi się osobno sól palladu i ligand kompleksotwórczy.

Jako ligandy wchodzą w grę, korzystnie, organiczne związki fosforu.

Przykładowo wymienić można: trifenylofosfinę, tri-o-tolilofosfinę, 2,2'-bis(difenylofosfino)-1,1'-binaftyl, dicykloheksylofosfinobifenyl, 1,4-bis(difenylofosfino)butan, bisdifenylofosfinoferrocen, di(tertbutylofosfino)bifenyl, di(cykloheksylofosilno)bifenyl, 2-dicykloheksylofosfino-2'-N,N-dimetyloaminobifenyl, tricykloheksylofosfinę i tri-tert-butylofosflnę. Można także zrezygnować z wykorzystania ligandów, Sposobem d) według wynalazku proces prowadzić można w obecności innych jeszcze soli metali, takich jak sole miedzi, przykładowo jodek miedzi(I).

W trakcie przeprowadzania procesu sposobem d) według wynalazku temperatura reakcji może zmieniać się w szerokim zakresie. Na ogół, reakcje prowadzi się w temperaturze mieszczącej się w zakresie od 20°C do 180°C, korzystnie w temperaturze mieszczącej się w zakresie od 50°C do 150°C. Dla przeprowadzenia sposobu d) według wynalazku w celu wytworzenia związków o wzorze (I) używa się na mol fluorowcopirazolilokarboksyanilidu o wzorze (V) na ogół od 1 do 5 moli, korzystnie od 1 do 2 moli związku alkinowego o wzorze (VI) lub związku alkenowego o worze (VII).

Jako rozcieńczalniki do przeprowadzania procesu sposobem e) według wynalazku bierze się pod uwagę wszelkie obojętne rozpuszczalniki organiczne. Należą do nich, korzystnie, węglowodory alifatyczne, alicykliczne lub aromatyczne, takie jak, przykładowo, eter naftowy, heksan, heptan, cykloheksan, metylocykloheksan, benzen, toluen, ksylen lub dekalina; węglowodory fluorowcowane, takie jak, przykładowo, chlorobenzen, dichlorobenzen, dichlorometan, chloroform, tetrachlorometan, dichloroetan lub trichloroetan; etery, takie jak eter dietylowy, eter diizopropylowy, eter tert-butylowo-metylowy, eter tert-amylowo-metylowy, dioksan, tetrahydrofuran, 1,2-dimetoksyetan, 1,2-dietoksyetan lub anizol; nitryle, takie jak acetonitryl, nitryl kwasu propionowego, nitryl kwasu n- lub izomasłowego lub benzonitryl; amidy, takie jak N,N-dimetyloformamid, N,N-dimetyloacetamid, N-metyloformanilid,

PL 216 069 B1

N-metylopirolidon lub triamid kwasu heksametylofosforowego(V); estry, takie jak octan metylu lub octan etylu; sulfotlenki, takie jak sulfotlenek dimetylowy; sulfony, takie jak sulfolan; alkohole, takie jak metanol, etanol, n- lub izopropanol, n-, izo- sec- Iub tert-butanol, etanodiol, propano-1,2-diol, etoksyetanol metoksyetanol, eter monometylowy glikolu dwutylenowego, eter monoetylowy glikolu dietylenowego.

Sposobem e) według wynalazku proces prowadzi się, ewentualnie, w obecności właściwego neutralizatora kwaśnych produktów reakcji. Jako środki tego rodzaju wchodzą tu w grę wszelkie zwykle stosowane mocne zasady. Należą do nich, korzystnie, wodorki, wodorotlenki, amidki, alkoholany metali ziem alkalicznych lub metali alkalicznych, albo związki metali alkalicznych z węglowodorami, takie jak, przykładowo, wodorek sodu, wodorotlenek sodu, wodorotlenek potasu, amidek sodu, diizopropyloamidek litu, metanolan sodu, etanolan sodu, tert-butanolan potasu, metylolit, fenylolit lub butylolit.

W trakcie przeprowadzania procesu sposobem e) według wynalazku temperatura reakcji może zmieniać się w szerokim zakresie. Na ogół, reakcje prowadzi się w temperaturze mieszczącej się w zakresie od -80°C do 150°C, korzystnie w temperaturze mieszczącej się w zakresie od -30°C do 80°C.

Dla przeprowadzenia procesu sposobem e) według wynalazku w celu wytworzenia związków o wzorze (I) używa się na mol ketonu o wzorze (VlII) na ogół od 1 do 5 moli, korzystnie od 1 do 2 moli związku fosforowego o wzorze (IX).

Procesy sposobem według wynalazku prowadzi się, na ogół, pod normalnym ciśnieniem, Jednakże, procesy te można prowadzić pod ciśnieniem podwyższonym lub obniżonym, na ogół pod ci55 śnieniem mieszczącym się w zakresie od 0,1x10⁵ Pa do 10x10⁵ Pa (od 0,1 bara do 10 barów).

Substancje według wynalazku wykazują silne działanie mikrobójcze i mogą być stosowane do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, takich jak grzyby i bakterie, do ochrony roślin i do ochrony materiałów.

Środków grzybobójczych można używać w dziedzinie ochrony roślin do zwalczania Plasmodiophoromycetes, Oomycetes, Chytridiomycetes. Zygomycetes, Ascomycetes, Basidiomycetes i Deuteromycetes.

Środków bakteriobójczych można używać w dziedzinie ochrony roślin do zwalczania Pseudomonadaceae, Rhizobiaceae, Enterobacteriaceae, Corynebacteriaceae i Streptomycetaceae.

Przykładowo, ale bez ograniczania się tylko do nich, można wymienić niektóre zarazki powodujące choroby grzybicze i bakteryjne, wchodzące w zakres szerszych pojęć wyszczególnionych w powyższej i poniższej części niniejszego opisu:

z rodzaju Xanthomonas, takie jak, na przykład, Xanthomonas campestris pv. oryzae; z rodzaju Pseudomonas, takie jak, na przykład, Pseudomonas syringae pv. lachrymans; z rodzaju Erwinia, takie jak, na przykład, Erwinia amylovora;

z rodzaju Pythium, takie jak, na przykład, Pythium ultimum; z rodzaju Phytophthora, takie jak, na przykład, Phytophthora infestans;

z rodzaju Pseudoperonospora, takie jak, na przykład, Pseudoperonospora humuli lub Pseudoperonospora cubensis;

z rodzaju Plasmopara, takie jak, na przykład, Plasmopara viticola; z rodzaju Bremia, takie jak, na przykład, Bremia lactucae; z rodzaju Peronospora, takie jak, na przykład, Peronospora pisi lub P. brassicae; z rodzaju Erysiphe, takie jak, na przykład, Erysiplie graminis; z rodzaju Sphaerotheca, takie jak, na przykład, Sphaerotheca fuliginea; z rodzaju Podosphaera, takie jak, na przykład, Podosphaera leucotrichia; z rodzaju Venturia, takie jak, na przykład, Venturia inaeąualis; z rodzaju Pyrenophora, takie jak, na przykład, Pyrenophora teres lub P. graminea, (postać konidialna: Drechslera, syn.: Helminthosporium);

z rodzaju Cochliobolus, takie jak, na przykład, Cochliobolus sativus, (postać konidialna: Drechslera, syn. Helminthosporium);

z rodzaju Uromyces, takie jak, na przykład, Uromyces appendiculatus; z rodzaju Puccinia, takie jak, na przykład, Puccinia recondita; z rodzaju Sclerotinia, takie jak, na przykład, Sclerotinia sclerotiorum; z rodzaju Tilletia, takie jak, na przykład, Tilletia caries; z rodzaju Ustilago, takie jak, na przykład. Ustilago nuda lub Ustilago avenae;

PL 216 069 B1 z rodzaju Pellicularia, takie jak, na przykład, Pellicularia sasakii; z rodzaju Pyricularia, takie jak, na przykład, Pyricularia oryzae; z rodzaju Fusarium, takie jak, na przykład, Fusarium culmorum; z rodzaju Botrytis, takie jak, na przykład, Botrytis cinerea; z rodzaju Septoria, takie jak, na przykład, Septoria nodorum; z rodzaju Leptosphaeria, takie jak, na przykład, Leptosphaeria nodorum; z rodzaju Cercospora, takie jak, na przykład, Cercospora canescens; z rodzaju Alternaria, takie jak, na przykład, Alternaria brassicae;

z rodzaju Pseudocercosporella, takie jak, na przykład, Pseudocercosporella herpotrichoides.

Substancje aktywne według wynalazku wykazują także silne wzmacniające działanie u roślin. Toteż, nadają się one do mobilizowania własnej odporności roślin na porażenie przez niepożądane drobnoustroje.

Przez określenia „substancje wzmacniające rośliny” („substancje indukujące odporność”) należy w związku z tym rozumieć te substancje, które są w stanie tak stymulować system odpornościowy roślin, że potraktowane nimi rośliny, w przypadku następującego po tym zakażenia przez niepożądane drobnoustroje, będą przejawiać daleko idącą odporność wobec tych drobnoustrojów.

Przez określenie „niepożądane drobnoustroje” należy w niniejszym przypadku rozumieć chorobotwórcze dla roślin grzyby, bakterie i wirusy.

Substancji według wynalazku można użyć także do ochrony roślin, przez określony czas po potraktowaniu, przed porażeniem przez wspomniane szkodliwe zarazki. Okres spowodowanej w ten sposób ochrony roślin, mieści się, na ogół, w zakresie od 1 do 10 dni, korzystnie od 1 do 7 dni od potraktowania roślin omawianymi substancjami aktywnymi.

Dobra tolerancja wykazywana przez rośliny wobec omawianych substancji aktywnych stosowanych w stężeniach potrzebnych do zwalczenia chorób roślin umożliwia poddawanie działaniu tych substancji tak nadziemnych części roślin, jak i materiału sadzonkowego i materiału siewnego, oraz gleby.

Przy tym, substancje aktywne można stosować ze szczególnie dobrym skutkiem do zwalczania chorób zbóż, takich jak, na przykład, choroby spowodowane przez mikroorganizmy z rodzaju Pyrenophora, chorób występujących w winnicach, sadach i ogrodach warzywnych, takich jak, na przykład, choroby spowodowane przez drobnoustroje z rodzaju Alternaria lub Podosphaera.

Substancje według wynalazku nadają się do powodowania zwiększenia plonów. Poza tym, są one małotoksyczne i są dobrze tolerowane przez rośliny.

Substancje aktywne według wynalazku można, ewentualnie, stosować w określonych stężeniach i dawkach także jako środki chwastobójcze, do wpływania na wzrost roślin, a także do zwalczania szkodników zwierzęcych. Ewentualnie, można je wykorzystywać jako związki pośrednie i wyjściowe w syntezie dalszych substancji aktywnych.

Według wynalazku, działaniu omawianych związków można poddawać wszystkie rośliny i części roślin. Przez stosowany w niniejszym opisie termin „rośliny” należy rozumieć wszystkie rośliny i populacje roślin, takie jak pożądane i niepożądane rośliny dzikie i rośliny uprawne (włączając w to występujące w przyrodzie odmiany uprawne). Roślinami uprawnymi mogą być odmiany roślin otrzymywane typowymi metodami hodowli i optymalizacji, albo otrzymywane metodami biotechnologicznymi i metodami inżynierii genetycznej, albo na drodze kombinowania ze sobą tych metod i sposobów, włącznie z roślinami transgenicznymi i odmianami roślin, które mogą znaleźć, ewentualnie, ochronę w postaci przepisów prawnych dotyczących odmian roślin. Stosowany w niniejszym opisie termin „części roślin” dotyczy wszelkich części i narządów roślin znajdujących się ponad i pod powierzchnią gleby, takich jak pęd, liść, kwiat i korzeń, i przytoczyć to można, na przykład, liście, igły, łodygi, pnie, kwiaty, owocniki, owoce i nasiona, jak również korzenie, bulwy i kłącza.

Termin „części roślin” obejmuje swym zakresem także zbiory i materiał wegetatywny i generatywny, taki jak, na przykład, sadzonki, bulwy, kłącza, odkłady i nasiona. Traktowanie omawianymi substancjami aktywnymi roślin i części roślin sposobem według wynalazku odbywa się czy to bezpośrednio, czy też poprzez oddziaływanie na ich otoczenie, przestrzeń życiową lub pomieszczenie magazynowe, zwykłymi metodami działania, takimi jak, na przykład, zanurzanie, opryskiwanie drobnokropliste, odparowywanie, rozpylanie mgławicowe, opylanie, smarowanie, a w przypadku materiału służącego rozmnażaniu, zwłaszcza w przypadku nasion, przez powlekanie jedną, lub kilkoma warstwami.

W dziedzinie ochrony materiałów substancje według wynalazku można stosować do ochrony materiałów technicznych przed porażeniem i zniszczeniem przez niepożądane drobnoustroje.

PL 216 069 B1

Przez określenie „materiały techniczne” należy w tym przypadku rozumieć nieożywione tworzywa, przygotowane do zastosowania w technice. Przykładowo, mogą to być materiały techniczne, które powinny być chronione substancjami aktywnymi według wynalazku przed zmianami lub zniszczeniem powodowanym przez drobnoustroje, lepiszcza, kleje, papier i tektura, tekstylia, skóra, drewno, materiały powłokowe i wyroby z tworzyw sztucznych, ciecze chłodząco-smarujące i inne materiały, które mogą być porażane i niszczone przez drobnoustroje. W ramach terminu „materiały”, które należy chronić, znajdują się także elementy urządzeń produkcyjnych, takie jak, na przykład, obiegi chłodnicze, które w wyniku namnażania się w nich drobnoustrojów mogłyby ulec uszkodzeniu.

W zakresie niniejszego wynalazku, jako materiały techniczne, wymienić można, korzystnie, lepiszcza kleje, papiery i tektury, skóra, drewno, materiały powłokowe, ciecze chłodząco-smarujące i ciekłe nośniki ciepła, a szczególnie korzystnie drewno.

Jako drobnoustroje, które mogą powodować rozkład lub zmianę właściwości materiałów technicznych, wymienić można, przykładowo, bakterie, grzyby, drożdżaki, glony i śluzowce.

Korzystnie, substancje aktywne według wynalazku działają na grzyby, zwłaszcza na pleśnie, grzyby przebarwiające i niszczące drewno (Basidiomycetes), jak również na śluzówce i glony.

Przykładowo można tu wymienić drobnoustroje należące do następujących gatunków: z rodzaju Alternaria, takie jak Alternaria tenuis; z rodzaju Aspergillus, takie jak Aspergillus niger; z rodzaju Chaetomium, takie jak Chaetomium globusum; z rodzaju Coniophora, takie jak Coniophora puetana; z rodzaju Lentinus, takie jak Lentinus tigrinus; z rodzaju Penicillium, takie jak Penicillium glaucum; z rodzaju Polyporus, takie jak Polyporus versicolor; z rodzaju Aureobasidium, takie jak Aureobasidium pullulans; z rodzaju Sclerophoma, takie jak Sclerophoma pityophila, z rodzaju Trichoderma, takie jak Trichoderma viride; z rodzaju Escherichia, takie jak Escherichia coli; z rodzaju Pseudomonas, takie jak Pseudomonas aeruginosa; rodzaju Staphylococcus, takie jak Staphylococcus aureus.

Substancjom aktywnym można nadać, w zależności od ich każdorazowych właściwości fizycznych i/lub chemicznych, zwykłe formy użytkowe, takie jak roztwory, emulsje, zawiesiny, proszki, piany, pasty, granulaty, aerozole, preparaty mikrokapsułkowe w tworzywach polimerycznych, oraz substancje powłokowe dla ziarna, jak również preparaty do oprysków ultramałoobjętościowych (ULV) do stosowania na zimno i na ciepło.

Preparaty te wytwarza się znanymi metodami, na przykład za pomocą zmieszania substancji aktywnych z rozcieńczalnikami, a więc płynnymi rozpuszczalnikami skroplonymi gazami pod ciśnieniem i/lub stałymi nośnikami, ewentualnie z zastosowaniem środków powierzchniowo czynnych, a także emulgatorów i/lub środków dyspergujących i/lub środków pianotwórczych.

W przypadku użycia wody jako środka rozcieńczającego, można także użyć rozpuszczalników organicznych jako rozpuszczalników pomocniczych. Jako płynne rozpuszczalniki bierze się pod uwagę zasadniczo: węglowodory aromatyczne, takie jak ksylen, toluen lub alkilonaftalen, chlorowane węglowodory aromatyczne i chlorowane węglowodory alifatyczne, takie jak chlorobenzen, chloroetylen, lub chlorek metylenu, węglowodory alifatyczne, takie jak cykloheksan lub węglowodory parafinowe, na przykład , frakcje ropy naftowej, alkohole, takie jak butanol lub glikol, jak również ich etery i estry, ketony, takie jak aceton, keton etylowo-metylowy, keton izobutylowo-metylowy lub cykloheksanon, silnie polarne rozpuszczalniki, takie jak dimetyloformamid i sulfotlenek dimetylowy, jak również wodę. Jako skroplone gazowe rozcieńczalniki lub nośniki wymienić można takie ciecze, które w normalnej temperaturze i pod normalnym ciśnieniem znajdują się w stanie gazowym, na przykład propelenty aerozolowe, takie jak fluorowcowane węglowodory oraz butan, propan, azot i ditlenek węgla. Jako nośniki stałe w grę wchodzą, na przykład: naturalne mączki mineralne, takie jak kaoliny, gliny, talk, kreda, kwarc, atapulgit, montmorylonit lub ziemia okrzemkowa, oraz syntetyczne mączki mineralne, takie jak kwas krzemowy o wysokim stopniu dyspersji, tlenek glinu i krzemiany. Jako nośniki stałe dla granulatów bierze się pod uwagę: pokruszone i rozfrakcjonowane naturalne skały, takie jak kalcyt, marmur, pumeks, sepiolit, dolomit, jak również granulaty syntetyczne otrzymane z mączek nieorganicznych i organicznych, a także granulaty wytworzone z materiału organicznego, takiego jak trociny, łupiny orzechów kokosowych, kolby kukurydziane i łodygi tytoniu. Jako emulgatory i/lub środki pianotwórcze

PL 216 069 B1 wchodzą tu w grę, na przykład: emulgatory niejonowe i anionowe, takie jak estry kwasów tłuszczowych i glikolu polioksyetylenowego, etery alkoholi tłuszczowych i glikoli polioksyetylenowanych, na przykład alkiloarylozwiązki polioksyetylenowane, sulfoniany alkilowe, siarczany alkilowe, sulfoniany arylowe, jak również hydrolizaty białkowe. Jako środki dyspergujące bierze się pod uwagę, na przykład, ługi posiarczynowe i metylocelulozę.

W składzie preparatu mogą znaleźć zastosowanie także środki zwiększające przyczepność, takie jak karboksymetyloceluloza, naturalne i syntetyczne polimery w postaci proszku, granulek lub lateksu, takie jak guma arabska, poli(alkohol winylowy), poli(octan winylu), jak również fosfolipidy naturalne, takie jak kefalina i lecytyna, oraz fosfolipidy syntetyczne. Dalszymi dodatkami mogą być oleje mineralne i roślinne.

Można także posłużyć się barwnikami, takimi jak pigmenty nieorganiczne, na przykład tlenek żelaza, tlenek tytanu, błękit żelazowy, oraz barwniki organiczne, takie jak barwniki alizarynowe, azowe i metaloftalocyjaninowe, a także mikroelementami jako środkami odżywczymi, na przykład takimi, jak sole żelaza, manganu, boru, miedzi, kobaltu, molibdenu i cynku. Preparaty zawierają substancję aktywną w ilości mieszczącej się, na ogół, W zakresie od 0,1 do 95% wag, korzystnie w zakresie od 0,5 do 90% wag. Substancje aktywne według wynalazku można stosować jako takie, albo w postaci sporządzonych z nich preparatów, także w mieszaninie ze znanymi środkami grzybobójczymi, środkami bakteriobójczymi, środkami roztoczobójczymi, środkami nicieniobójczymi lub środkami owadobójczymi, na przykład w celu poszerzenia zakresu działania lub dla zapobieżenia wytworzeniu się odporności. W wielu przypadkach uzyskuje sie przy tym efekty synergistyczne, co oznacza, że skuteczność działania mieszaniny jest większa od sumy skuteczności działania pojedynczych składników tej mieszaniny.

Jako partnerzy w składzie mieszanin brane są pod uwagę, przykładowo, związki następujące.

Środki grzybobójcze:

aldimorf, ampropylfos, sól potasowa ampropylfosu, andoprim, anilazyna, azakonazol, azoksystrobina, benalaksyl, benodanil, benomyl, benzamakryl, izobutylobenzamakryl, bialafos, binapakryl, bifenyl, bitertanol, blastycydyna-S, bromukonazol, bupirymat, butiobat, poli(siarczek wapnia), karpropamid, kapsymycyna, kaptafol, kaptan, karbendazym, karboksyna, karwon, chinometionat (Quinomethionat), chlobentiazon, chlorofenazol, chloroneb, chloropikryna, chlorotalonil, chlozolinat, klozylakon, kufraneb, cymoksanil, cyprokonazol, cyprodynyl, cyprofuram, debakarb, dichlorofen, diklobutrazol, diklofluanid, diklomezyna, dikloran, dietofenkarb, difenokonazol, dimetyrymol, dimetomorf, dinikonazol, dinikonazol-M, dinokap, difenyloamina, dipirytion, ditalimfos, ditianon, dodemorf, dodyna, drazoksolon.

edifenfos, epoksykonazol, etakonazol, etyrymol, etrydiazol, famoksadon, fenapanil, fenarymol, fenbukonazol, fenfuram, fenheksamid, fenitropan, fenpiklonil, fenpropidyna, fenpropimorf, octan fentynu, wodorotlenek fentynu, ferbam, ferimzon, fluazynam, flumetower, fluoromid, iluchinkonazol, flurprymidol, ilusilazol, ilusulfamid, flutolanil, flutriafol, folpet, sól glinowa fosetylu, sól sodowa fosetylu, ftalid, fuberidazol, furalaksyl, furametpyr, furkarbonil, furkonazol, furkonazol-cis, furmecykloks, guazatyna, heksachlorobenzen, heksakonazol, hymeksazol, imazalyl, imibenkonazol, iminoktadyna, albesilan iminoktadyny, trioctan iminoktadyny, jodokarb, ipkonazol, iprobenfos (IBP), iprodion, iprowalikarb, irumamycyna, izoprotiolan, izowaledion, kasugamycyna, metylokrezoksym, preparaty miedziowe, takie jak: wodorotlenek miedzi, naftenian miedzi, tlenochlorek miedzi, siarczan miedzi, tlenek miedzi, oksyna-Cu i ciecz bordoska, mankoper, mankozeb, maneb, meferymzon, mepanipirym, mepronil, metalaksyl, metkonazol, metasulfokarb, metfuroksam, metiram, metomeklam, metsulfowaks, mildiomycyna, myklobutanil, myklozolina, dimetyloditiokarbaminian niklu, izopropyIonitrotal, nuarymol, ofurace, oksadiksyl, oksamokarb, kwas oksolinowy, oksykarboksym, oksyfentyn, paklobutrazol, perfurazoat, penkonazol, pencykuron, fosdifen, pikoksystrobina, pimarycyna, piperalina, polioksyna, polioksorym, probenazol, prochloraz, procymidon, propamokarb, sól sodowa propanozyny, propikonazol, propineb, piraklostrobina, pirazofos, piryfenoks, pirymetanil, pirochilon, piroksyfur, chinokonazol, kwintocen (PCNB), chinoksyfen, siarka i preparaty siarkowe, spiroksamina, tebukonazol, tekloftalam, teknacen, tetcyklacis, tetrakonazol, tiabendazol, tycjofen, tifluzamid, metylotiofanat, tiram, tioksymid, metylotolklofos, tolilfluanid, triadimefon, triadimenol, triazbutyl,

PL 216 069 B1 triazoksyd, trichlamid, tricyklazol, tridemorf, trifloksystrobina, triflumizol, triforyna, tritikonazol, unikonazol, walidamycyna A, winklozolina, winikonazol, zarilamid, zineb, ziram, jak również

Dagger G, OK-8705, OK-8801, α-(1,1 -dimetyloetylo)-3-(2-fenoksyetylo)-1 H-1,2,4-triazol-1-etanol, α-(2,4-dichlorofenylo)-β-fluoro-β-propylo-1 H-1,2,4-triazolo-1-etanol, α-(2,4-dichlorofenylo)-β-metoksy-α-metylo-1 H-1,2,4-triazolo-1-etanol, α-(5-metylo-1,3-dioksan-5-ylo)-3-[[4-(trifluorometylo)fenylo]metyleno-1H-1,2,4-triazolo-1-etanol, (5RS,6RS)-6-hydroksy-2,2,7,7-tetrametylo-5-(1H-1,2,4-triazol-1-ylo)-3-oktanon, (E)-α-(metoksyimino)-N-metylo-2-fenoksyfenyloacetamid,

O-(fenylometylo)oksym 1-(2,4-dichlorofenylo)-2-(1H-1,2,4-triazol-1-ilo)etanonu,

1-(2-metylo-1-naftalenylo)-1H-pirolo-2,5-dion,

1(3,5-dichlorofenylo)-3-(2-propenylo)-2,5-pirolidynodion,

1-[(dijodometylo)sulfonylo]-4-metylobenzen,

1-[[2-(2,4-dichlorofenylo)-1,3-dioksolan-2-ylo]metylo]-1-imidazol,

1-[[2-(4-chlorofenylo)-3-fenylooksiranylo]metylo]-1H-1,2,4-triazol,

1-[1-[2-[(2,4-dichlorofenylo)metoksy]fenylo]etenylo-1H-imidazol,

1- metylo-5-nonylo-2-(fenylometylo)-3-pirolidynol,

2',6'-dibromo-2-metylo-4'-trifluorometoksy-4'-trifluorometylo-1,3-tiazolo-5-karboksyanilid, tiocyjanian 2,6-dichloro-5-(metylotio)-4-pirymidynylu,

2.6- dichloro-N-(4-trifluorometylohenzylo)benzamid,

2.6- dichloro-N-[[-4-(trifluorometylo)fenylo]metylo]benzamid,

2- (2,3,3-trijodo-2-propenylo)-2H-tetrazol,

2-[(1-metyloetylo)sulfonylo]-5-(trichlorometylo)-1,3,4-tiadiazol.

2-[[6-dezoksy-4-O-(4-O-metylo-β-D-glikopiranozylo)-α-D-glukopiranozylo]amino]-4-metoksy-1H-pirolo[2,3-d]pirymidyno-5-karbonitryl,

2-aminobutan,

2-bromo-2-(bromometylo)pentanodinitryl,

2-chloro-N-(2,3-dihydro-1,1,3-trimetylo-1H-inden-4-ylo)-3-pirydynokarboksyamid,

2-chloro-N-(2,6-dimetylofenylo)-N-(izotiocyjanianometylo)acetamid,

2- fenylofenol (OPP),

3.4- dichloro-1-[4-(difluorometoksy)fenylo]-1H-pirolo-2,5-dion,

3.5- dichloro-N-[cyjano[(1-metylo-2-propynylo)oksy]metylo]benzamid,

3- (1,1-dimetylopropylo-1-okso-1H-indeno-2-karbonitryl,

3- [2-(4-chlorofenylo)-5-etoksy-3-izoksazolidynylo]pirydyna,

4- chloro-2-cyjano-N,N-dimetylo-5-(4-metylofenylo)-1H-imidazolo-1-sulfonoamid, 4-metylotetrazolo[1,5-a]chinazolin-5(4H)-on, siarczan 8-hydroksychinoliny,

2- [(fenyloamino)karbonylo]hydrazyd kwasu-9H-ksanteno-9-karboksylowego,

3- metylo-4-[(3-metylobenzoilo)oksy]-2,5-tiofenodikarboksylan bis(1-metyloetylu), cis-1-(4-chlorofenylo)-2-(1H-1,2,4-triazol-1-ilo)cykloheptanol, chlorowodorek cis-4-[3-[4-(1,1-dimetylopropylo)fenylo-2-metylopropylo]-2,5-dimetylomorfoliny, [(4-chlorofenylo)azo)cyjanooctan etylu, wodorowęglan potasu, sól sodowa metanotetratiolu,

1-(2,3-dihydro-2,2-dimetylo-1H-inden-1-ylo)-1H-imidazolo-5-karboksylan metylu, N-(2,6-dimetylofenylo)-N-(5-izoksazolilokarbonylo)-DL-alaninian metylu, N-(chloroacetylo)-N-(2,6-dimetylofenylo)-DL-alaninian metylu, N-(2,6-dimetylofenylo)-2-metoksy-N-(tetrahydro-2-okso-3-furanylo) acetamid, N-(2,6-dimetylofenylo)-2-metoksy-N-(tetrahydro-2-okso-3-tienylo) acetamid, N-(2-chloro-4-nitrofenylo)-4-metylo-3-nitrobenzenosulfonoamid, N-(4-cykloheksyIofenylo)-1,4,5,6-tetrahydro-2-pirymidynoamina, N-(4-heksylofenylo)-1,4,5,6-tetrahydro-2-pirymidynoamina, N-(5-chloro-2-metylofenylo)-2-metoksy-N-(2-okso-3- oksazolidynylo) acetamid, N-(6-metoksy)-3-pirydynylo)cyklopropanokarboksyamid,

PL 216 069 B1

N-[2,2,2-trichloro-1-[(chloroacetylo)amino]etylo]benzamid,

N-[3-chloro-4,5-bis-(2-propinyloksy)fenylo]-N'-metoksymetanoimidoamid, sól sodowa N-formylo-N-hydroksy-DL-alaniny

[2-(dipropyloamino)-2-oksoetylo]etylofosforoamidotian O,O-dietylu, fenylopropylofosforoamidotian O-metylo-S-fenylu,

1,2,3-benzotiadiazolo-7-karbotian S-metylu, spiro[2H]-1-benzopirano-2,1'(3'H)-izobenzofuran]-3'-on,

4-[3,4-dimetoksyfenylo-3-(4-fluorofenylo)akryloilo]morfolina.

Środki bakteriobójcze:

bronopol, dichlorofen, nitrapiryna, dimetyloditiokarbaminian niklu, kasugamycyna, oktylinon, kwas furanokarboksylowy, oksytetracyklina, probenazol, streptomycyna, tekloftalam, siarczan miedzi i inne preparaty miedziowe.

Środki owadobójcze/środki roztoczobójcze/środki nicieniobójcze:

abamektyna, acefat, acetamipryd, akrynatryna, alanykarb, aldikarb, aldoksykarb, alfacypermetryna, alfa-metryna, amitraz, awermektyna, AZ 60541, azadirachtyna, azametyfos, azynfoz A, azynfoz M, azocyklotyna. Bacillus popilliae, Bacillus sphaericus, Bacillus subtilis, Bacillus thuringiensis, Bakulowirusy, Beauveria bassiana, Beauveria tenella, bendiocarb, benfuracarb, bensultap, benzoksymat, betacyflutryna, bifenazat, bifentryna, bioetanometryna, biopermetryna, BPMC, bromofos A, bufenkarb, buprofezyna, butatiofos, butokarboksym, butylopirydaben, kadusafos, karbaryl, karbofuran, karbofenotion, karbosulfan, kartap, chloetokarb, chloretoksyfos, chlorfenapir, chlorfenwinfos, chlorofluazuron, chloromefos, chloropiryfos, chloropiryfos M, chlowaportryna, chromafenozyd, cisresmetiyna, cispermetryna, klocytryna, kloetokarb, klofentezyna, klotianidyna, cyjanofos, cyklopren, cykloprotryna, cyflutryna, cyhalotryna, cyheksatyna, cypermetryna, cyromazyna, deltametryna, demeton M, demeton S, metylodemeton S, diafentiuron, diazynon, dichlorfos, dikofol, diflubenzuron, dimetoat, dimetylwinfos, diofenolan, disulfoton, sól sodowa dokusatu, dofenapyn, eflusilanat, emamektyna, empentryna, endosulfan, Entomopfthora spp., esfenwalerat, etiofenkarb, etion, etoprofos, etofenproks, etoksazol, etrymfos, fenamifos, fenazachina, tlenek fenbutatyny, fenitrotion, fenotiokarb, fenoksakrym, fenoksykarb, fenpropatryna, fenpirad, fenpirytryna, fenpiroksymat, fenwalerat, fipronil, fluazuron, flubrocytrynat, flucykloksuron, flucytrynat, flufenoksuron, flumetryna, flutenzyna, fluwalinat, fonofos, fosmetylan, fostiazat, fubfenproks, furatiokarb, granulozowirusy, halofenozyd, HCH, heptenofos, heksaflumuron, heksytiazoks, hydropren, imidaklopryd, indoksakarb, izazofos, izofenfos, izoksation, iwermektyna, wirusy typu Kernpolyeder (niem.), lambdacyhalotryna, lufenuron, malation, mekarbam, metaldehyd, metamidofos, Metharhizium anisopliae, Metarhizium flavoviride, metidation, metiokarb, metopren, metomyl, metoksyfenozyd, metolkarb, metoksadiazon, mewinfos, milbemektyna, milbemycyna, monokrotofos, naled, nitenpiram, nitiazyna, nowaluron, ometoat, oksamyl, oksydemeton Μ,

Paecilomyces fumosoroseus, paration A, paration Μ, permetryna, fentoat, forat, fosalon, fosmet, fosfamidon, foksym, pirymikarb, pirymifos A, pirymifos M, profenofos, promekarb, propargit, propoksur, protiofos, protoat, pimetrozyna, piraklofos, piresmetryna, piretrum, pirydaben, pirydation, pirymidifen, piryproksyfen, chinalfos, rybawiryna, salition, sebufos, silafluofen, spinosad, spirodiklofen, sulfotep, sulprofos, taufluwalinat, tebufenozyd, tebufenpirad, tebupirymifos, teflubenzuron, teflutryna, temefos, temiwinfos, terbufos, tetraehlorwinfos, tetradifon, tetacypermetryna, tiakloprid, tiametoksam, tiapronil, tiatrifos, wodoroszczawian tiocyklamu, tiodikarb, tiofanoks, turyngiensyna, tralocytryna, tralometryna, triaraten, triazamat, triazofos, triazuron, triehlofenydyna, trichlorfon, triilumuron, trimetakarb, wamidotion, waniliprol, Verticillium lecanii,

Yl 5302,

PL 216 069 B1 zetacypermetryna, zolaprofos,

2,2-dimetylocyklopropanokarboksylan (1R-cis)-[5-(fenylometylo)-3-furanylo]metylo-3-[(dihydro-2-okso-3(2H)furanylideno)metylu],

2,2,3,3-tetrametylocyklopropanokarboksylan (3-fenoksyfenylo)metylu,

1-[(2-chloro-5-tiazolilo)metylo]tetrahydro-3,5-dimetylo-N-nitro-1,3,5-triazyno-2(1H)imina,

2-(2-chloro-6-fluorofenylo)-4-[4-(1,1-dimetyloetylo)fenylo]-4,5-dihydrooksazol,

2-(acetyloksy)-3-dodeeylo-1,4-naftalenodion,

2-chloro-N-[[[4-(1-fenyloetoksy)fenylo]amino]karbonylo]benzamid,

2-chloro-N-[[[4-(2,2-dichloro-1,1-difluoroetoksy)fenylo]amino]karbonylo]benzamid, propylokarbaminian 3-metylofenylu,

4-[4-(4-etoksyfenylo)-4-metylopentylo]-1-fluoro-2-fenoksybenzen,

4-chloro-2-(1,1-dimetyloetylo)-5-[[2-(2,6-dimetylo-4-fenoksyfenoksy)etylo]tio]-3(2H)pirydazynon,

4-chloro-2-(2-chloro-2-metylopropylo)-5-[(6-jodo-3-pirydynylo)metoksy]-3(2H)-pirydazynon,

4-chloro-5-[(6-chloro-3-pirydynylo)metoksy]-2-(3,4-dichlorofenylo)-3(2H)-pirydazynon,

Bacillus thuringiensis, szczep EG-2348,

[2-benzoilo-1-(1,1-dimetyloetylo)hydrazyd kwasu benzoesowego, ester 2,2-dimetylo-3-(2,4-dichlorofenylo)-2-okso-1-oksaspiro[4,5]dec-3-en-4-ylowy kwasu masłowego,

[3-[(6-chloro-3-pirydynylo)metylo]-2-tiazolidynylideno]cyjanamid, dihydro-2-(nitrometyleno)-2H-1,3-tiazyno-3(4H)-karboksyaldehyd,

[2-[[1,6-dihydro-6-okso-1-(fenylometylo)-4-pirydazynylo)oksy]etylo]karbaminian etylu,

N-(3,4,4-trifluoro-1-okso-3-butenylo)glicyna,

N-(4-chlorofenylo)-3-[4-(difluorometoksy)fenylo]-4,5-dihydro-4-fenylo-1H-pirazolo-1-karboksyamid,

N-[(2-chloro-5-tiazolilo)metylo]-N'-metylo-N''-nitroguanidyna,

N-metylo-N'-(1-metylo-2-propenylo)-1,2-hydrazynodikarbotioamid, N-metylo-N'-2-propenylo-1,2-hydrazynodikarbotioamid,

[2-(dipropyloamino)-2-oksoetylo]etylofosforoamidotian O,O-dietylu, amid kwasu N-cyjanometylo-4-trifluorometylonikotynowego,

3,5-dichloro-1-(3,3-dichloro-2-propenyloksy)-4-[3-(5-trifluorometylopirydyn-2-yloksy)propoksy]benzen. Możliwa jest także mieszanina z innymi znanymi substancjami aktywnymi, takimi jak środki chwastobójcze, lub z nawozami i regulatorami wzrostu.

Poza tym, związki według wynalazku o wzorze (I) wykazują także bardzo dobre działanie przeciwgrzybicze. Posiadają one bardzo szeroki zakres działania przeciwgrzybiczego, zwłaszcza przeciw dermatofitom i drożdżakom, pleśniom i grzybom dwufazowym (na przykład przeciw gatunkom z rodzaju Candida, takim jak Candida albicans, Candida glabrata), jak również Epidermophyton floccosum, z rodzaju Aspergillus, takim jak Aspergillus niger i Aspergillus fumigatus, z rodzaju Trichophyton, takim jak Trichophyton mentagrophytes i z rodzaju Microsporon, takim jak Microsporon canis i M. audouinii. Wyliczenie tych grzybów w żadnym razie nie oznacza ograniczenia uchwytnego spektrum grzybiczego, a ma charakter jedynie objaśniający.

Substancje aktywne można stosować albo jako takie, albo w postaci zawierających je preparatów lub sporządzonych z nich form użytkowych, takich jak gotowe do użycia roztwory, zawiesiny, proszki zawiesinowe, pasty, proszki rozpuszczalne, preparaty pyliste i granulaty. Stosowanie ich odbywa się w zwykły sposób i polega, na przykład, na polewaniu, rozbryzgiwaniu, opryskiwaniu, rozsypywaniu, opylaniu, nanoszeniu piany, smarowaniu itd. Następnie, możliwe jest także nanoszenie substancji aktywnych techniką oprysków ultramałoobjętościowych (ang. Ultra-Low-Volume, ULV), albo wstrzykiwanie preparatu substancji aktywnej, albo jej samej, wprost do gleby. Działaniu substancji aktywnych można poddać także nasiona roślin.

W przypadku zastosowania substancji aktywnych według wynalazku jako środków grzybobójczych, dawki ich mogą się zmieniać, w zależności o sposobu użycia, w szerokim zakresie. W przypadku poddawania działaniu części roślin, dawki substancji aktywnej mieszczą się, na ogół, w zakresie od 0,1 do 10000 g/ha, korzystnie w zakresie od 10 do 1000 g/ha. W przypadku poddawania działaniu nasion, dawki substancji aktywnej mieszczą się, na ogół, w zakresie od 0,001 do 50 g/kg nasion, korzystnie w zakresie od 0,01 do 10 g/kg nasion.

W przypadku poddawania działaniu gleby, dawki substancji aktywnej mieszczą się, na ogół, w zakresie od 0,1 do 10000 g/ha, korzystnie w zakresie od 1 do 5000 g/ha.

Jak już o tym wyżej wspomniano, traktowaniu dokonywanemu sposobem według wynalazku można poddawać wszelkie rośliny i ich części. W korzystnym sposobie wykonania wynalazku,

PL 216 069 B1 traktowaniu takiemu poddaje się rośliny dziko rosnące i/lub rodzaje i odmiany roślin (i ich części) wyprodukowane typowymi, biologicznymi metodami hodowli, takimi jak krzyżowanie i zlewanie się (fuzja) protoplastów.

Zgodnie z następnym korzystnym sposobem wykonania wynalazku, traktowaniu takiemu poddaje się transgeniczne rośliny i odmiany roślin (i ich części) otrzymane metodami inżynierii genetycznej, ewentualnie w kombinacji z metodami konwencjonalnymi („Genetic Modified Organisms”).

Termin „części” względnie „części roślin” został wyjaśniony powyżej.

Szczególnie korzystnie poddaje się obróbce sposobem według wynalazku rośliny odmian spotykanych powszechnie w handlu lub w użytkowaniu.

Przez „odmiany roślin” rozumie się w tym przypadku rośliny o nowych właściwościach (ang. „traits”), uzyskanych na drodze typowej hodowli, sposobem mutagenezy lub metodami rekombinacji DNA. Mogą to być odmiany, rasy, biotypy i genotypy.

Odpowiednio do rodzaju, względnie odmiany roślin, ich stanowiska i warunków rozwoju (gleba, klimat, okresy wegetacyjne, odżywienie), dzięki traktowaniu dokonywanemu sposobem według wynalazku mogą także wystąpić nadaddytywne („synergistyczne”) skutki takiego postępowania. I tak, można uzyskać, na przykład: zmniejszenie dawek i/lub poszerzenie zakresu działania i/lub wzmocnienie działania substancji i środków możliwych do zastosowania sposobem według wynalazku, lepszy wzrost roślin uprawnych, podwyższoną tolerancję na wysoką i niską temperaturę, podwyższoną tolerancję na posuchę lub zawartość soli w wodzie względnie w glebie, zwiększoną zdolność kwitnienia, ułatwienie przeprowadzenia żniw, przyspieszenie dojrzewania, wyższe plony, wyższą jakość i/lub wyższą wartość odżywczą produktów żniwnych, lepszą trwałość podczas magazynowania i/lub lepszą obrabialność produktów żniwnych, przy czym wszystkie te zjawiska przewyższają swym poziomem oczekiwane w zasadzie efekty.

Do korzystnych, transgenicznych (wyprodukowanych metodami inżynierii genetycznej) roślin względnie odmian roślin, przewidzianych do traktowania sposobem według wynalazku, należą wszelkie rośliny, które w wyniku modyfikacji przeprowadzonej metodami inżynierii genetycznej otrzymały materiał genetyczny, nadający im szczególnie korzystne, cenne właściwości („traits”).

Jako przykładowe takie właściwości wymienić można: lepszy wzrost roślin, podwyższoną tolerancję na wysoką i niską temperaturę, podwyższoną tolerancję na posuchę lub zawartość soli w wodzie względnie w glebie, zwiększoną zdolność kwitnienia, ułatwienie przeprowadzenia żniw, przyspieszenie dojrzewania, wyższe plony, wyższą jakość i/lub wyższą wartość odżywczą produktów żniwnych, lepszą trwałość podczas magazynowania i/lub lepszą obrabialność produktów żniwnych. Dalszymi i szczególnie wyróżniającymi się przykładami właściwości tego rodzaju są: wzmocniona obronność roślin wobec szkodników zwierzęcych i drobnoustrojowych, a mianowicie wobec owadów, roztoczy, grzybów chorobotwórczych dla roślin, bakterii i/lub wirusów, jak również podwyższona tolerancja roślin na określone chwastobójcze substancje aktywne. Jako przykładowe tego rodzaju rośliny transgeniczne wyróżniają się ważne rośliny uprawne, takie jak: zboża (pszenica, ryż), kukurydza, soja, ziemniak, bawełna, buraki, rzepak, rośliny dające owoce, takie jak jabłka, gruszki, cytrusy i winogrona), przy czym w sposób szczególny wyróżnić trzeba kukurydzę, soję, ziemniak, bawełnę i rzepak.

Jako takie właściwości („traits”) szczególnie wyróżnić trzeba wzmożoną obronność roślin wobec owadów dzięki powstającym w roślinie toksynom, zwłaszcza tym, które utworzyły się w wyniku wprowadzenia materiału genetycznego z Bacillus thuringiensis (na przykład przez geny CrylA(a), CrylA(b), CrylA(c), CryllA, CrylllA, CryIIIB2, Cry9c, Cry2Ab, Cry3Bb i CryIFJak również ich kombinacje) (w dalszej części niniejszego opisu „rośliny Bt”). Dalej, jako właściwość („trait”) w sposób szczególny wyróżnić należy podwyższoną obronność roślin wobec grzybów, bakterii i wirusów dzięki obecności układowej nabytej odporności (SAR), systeminy, fitoaleksyny, elicytorów jak również genów oporności i odpowiednio wyrażonych białek i toksyn. Jako właściwość („trait”) szczególnie wyróżnia się podwyższona tolerancja roślin na działanie określonych i chwastobójczych substancji aktywnych, na przykład imidazolinonów, sulfanylomoczników, glifosatu lub fosfinotrycyny (na przykład gen „PAT”). Geny użyczające każdorazowo pożądanych właściwości („traits”) mogą także występować w roślinach transgenicznych jako kombinacje genów. Jako przykładowe „rośliny Bt” można wymienić odmiany kukurydzy, odmiany bawełny, odmiany soi i odmiany ziemniaka, które rozprowadzane są pod nazwami handlowymi YIELD GARD® (na przykład kukurydza, bawełna, soja), KnockOut® (na przykład kukurydza), StarLink® (na przykład kukurydza), Bollgard® (bawełna), Nucoton® (bawełna) i NewLeaf® (ziemniak). Jako przykładowe rośliny odporne na działanie środków chwastobójczych wymienić można odmiany kukurydzy, odmiany bawełny i odmiany soi, które rozprowadzane są pod nazwami handlowymi

PL 216 069 B1

Roundup Ready® (tolerancja na glifosat, na przykład kukurydza, bawełna, soja), Liberty Link® (tolerancja na fosfinocytrynę, na przykład rzepak), IMI® (tolerancja na imidazolinon) i STS® (tolerancja na pochodne sulfonylo-mocznika, na przykład kukurydza). Jako odmiany odporne na działanie środków chwastobójczych (zwyczajowo: jako rośliny wyhodowane jako odporne na środki chwastobójcze) można także wymienić odmiany rozprowadzane pod nazwą handlową Clearfield® (na przykład kukurydza). Rozumie się samo przez się, że powyższe uwagi ważne są także w odniesieniu do odmian roślin o już rozwiniętych, lub o potencjalnych tego rodzaju właściwościach genetycznych („traits”), które to odmiany zostaną opracowane, względnie wprowadzone na rynek w przyszłości.

Przytoczone tu rośliny można szczególnie korzystnie poddać obróbce sposobem według wynalazku z zastosowaniem związków o wzorze ogólnym (I) względnie mieszanin substancji aktywnych według wynalazku. Zakresy działania przytoczone powyżej odnośnie do substancji aktywnych względnie mieszanin ważne są także w odniesieniu do obróbki wspomnianych roślin. Zwłaszcza, podkreślić trzeba traktowanie roślin związkami względnie mieszaninami specjalnie omówionymi w tekście niniejszego opisu.

Przykłady wytwarzania

P r z y k ł a d 1

ch₃

Sposób (a).

Mieszaninę złożoną z 382,6 mg (2 mmoli) 2-(1,3,3,-trimetyloaniliny), 353,2 mg (2 mmoli) chlorku kwasu 5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolilo-4-karboksylowego i 276,4 mg (2 mmoli) węglanu potasu w 25 ml acetonitryIu miesza się przez noc w temperaturze pokojowej. Następnie, dodaje się 30 ml nasyconego roztworu chlorku amonu i mieszaninę poddaje ekstrakcji przy użyciu 30 ml octanu etylu. Połączone fazy organiczne osusza się siarczanem magnezu i zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddaje sie chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu cykloheksan/octan etylu (rozpoczynając od czystego cykloheksanu i kończąc na 80% octanie etylu), w wyniku czego otrzymuje się 280 mg (42% wydajności teoretycznej) 5-fluoro-1,3-dimetylo-N-[2-(1,3,3-trimetylobutylo)fenylo]-1H-pirazolo-4-karboksyamidu.

Temperatura topnienia: 78-80°C.

P r z y k ł a d 2

Sposób (b).

Poddaje się uwodornianiu 540 mg (1,792 mmola) N-[2-(1-etenylopropylo)fenylo]-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu (1-24) W 50 ml metanolu, w obecności 500 mg 5% Pd/C, w temperaturze 80°C, w ciągu 5 godzin, pod ciśnieniem wodoru wynoszącym 100 x 10⁵ Pa (100 barów), poddaje się uwodornianiu 540 mg (1,792 mmola) N-[2-(1-etylopropylo)fenylo]-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu (1-24). Następnie, katalizator odsącza się, pozostałość na filtrze przemywa 2 razy po 50 ml metanolu i ług macierzysty zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu cykloheksan/octan etylu 4 : 1, w wyniku czego otrzymuje się 150 mg (30% wydajności teoretycznej) N-[2-(1-etylopropylo)fenylo]-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu w postaci kryształów o barwie bladożółtej.

HPLC: IogP = 3,01.

PL 216 069 B1

Sposoby (c) i (b) jako reakcja tandemowa.

W 10 ml dichlorometanu, z dodaniem 1,6 g (14,1 mmola) kwasu trifluorooctowego i 0,16 g (1,41 mmola) trietylosilanu, miesza się w temperaturze pokojowej, w ciągu godziny, 450 mg (1,41 mmola) N-[2-(1-etylo-1-hydroksypropylo)fenylo]-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu (IV-1).

Roztwór reakcyjny doprowadza się przy użyciu nasyconego roztworu wodorowęglanu sodu do pH 7, po czym fazę organiczną oddziela się, osusza siarczanem sodu i zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu cykloheksan/octan etylu 4 : 1, w wyniku czego otrzymuje się 120 mg (20% wydajności teoretycznej) N-[2-(1-etylopropyIo)fenylo]-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu w postaci kryształów o barwie bladożółtej.

HPLC: IogP = 3,01.

P r z y k ł a d 4

Sposób (d).

W 4 ml dimetyloformamidu rozpuszcza się 0,718 g (2 mmole) jodoanilidu 5-fluoro-N-(2-jodofenylo)-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu, 0,25 g (2,5 mmola) 1,1-diiluoro-2-winylocyklopropanu i 0,33 ml (2,4 mmola) trietyloaminy w 4 ml dimetyloformamidu, po czym przez powstały roztwór reakcyjny przepuszcza się w ciągu 5 minut argon. Następnie, dodaje się 20 mg (0,09 mmola) octanu palladu(II) i całość miesza w ciągu 16 godzin, w temperaturze 100°C, w naczyniu hermetycznym. Po zakończeniu reakcji, mieszaninę wprowadza się na wkład z żelem krzemionkowym i przeprowadza elucję przy użyciu octanu etylu. Eluat zadaje się węglem aktywnym i sączy, po czym zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu cykloheksan/octan etylu 3:1 do 1 : 1), w wyniku czego otrzymuje się 154 mg (23% wydajności teoretycznej) N-{2-[2-(2,2-difluorocyklopropylo)etenylo]-fenylo}-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu.

HPLC: IogP = 2,59.

P r z y k ł a d 5

PL 216 069 B1

Sposób (e).

W 2 ml tetrahydrofuranu zawiesza się 227 mg (0,55 mmola) bromku n-butylotrifenylofosfoniowego, po czym, w temperaturze - 30°C, dodaje się 0,34 ml roztworu n-BuLi (0,55 mmola) w heksanie i całość miesza w tej temperaturze w ciągu 20 minut. Następnie dodaje się zawiesinę 138 mg (0,5 mmola) N-(2-acetylofenylo)-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu w 2 ml tetrahydrofuranu i bez dalszego oziębiania całość miesza w ciągu 16 minut. Dodaje się 3 ml wody i przeprowadza ekstrakcję 3 razy przy użyciu, każdorazowo, 20 ml octanu etylu. Połączone fazy organiczne osusza się siarczanem magnezu i zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu cykloheksan/octan etylu (5 : 1 do 1 : 1), w wyniku czego otrzymuje się 17 mg (10% wydajności teoretycznej) 5-fluoro-1,3-dimetylo-N-[2-(1-metylo-1-heksenylo)fenylo]-1H-pirazolo-4-karboksyamidu.

HPLC: IogP = 4,36.

W sposób analogiczny do sposobów przedstawionych w powyższych przykładach 1-5, jak również odpowiednio do wskazówek podanych w ogólnych opisach sposobu postępowania, otrzymuje się związki o wzorze (I) wymienione w poniższej tabeli 1.

T a b e l a 1

Przykład nr	Zwtątek	logP	T.t.(°Q
1-5	CH :-ćo H)ca^A
1-6	Co A Ί •ćę° H,C		114
1-7	CM»		92-94
1-8	CH, H,c'zH'y °

PL 216 069 B1

Przykład nr	Związek	log?	T.t.(eC)
1-9	Si ΧΌ N * en,	4,36	132-134
MO	Zt v “ 1 CH,	337	109-111
Ml	/=\ PS . .Η M /V \ CH, CH,
1-12	HX W S •Vs CH, 1 CH,		97
Μ3	·*> Vt° ico Η,ζτ^ΌΗ,		143

PL 216 069 B1

Przykład nr	Związek	logp	T.t. TO
I-I4	h’c'hXy° F hn. ch, ii η		151
1-15	AC γ°
1-16	α /X H.C 'Ά F 1 CH,	4.11	155-157
1-17	A, M F H.C »ś	3,01	S4-K7

PL 216 069 B1

Przykład nr	Zwtąiek	logP	T.t. CQ
1-18	<XF 1 CH*	2,92	85
1-19	a /1 H.c CH, I O*.	3,43	123-124
1-20	Λή \ XXr ** CH,	1,92
1-21	η»ο 1 CH,	326
I-Z2	V f H,C	3,83

PL 216 069 B1

Przykład nr	Związek	logP	T.t (°c>
1-23	Q ΗΧ W UJ CH,	2,57
1-24	V Ο^ΛγΝ~ΐΗ, eę. X(:H>	3,45
F25	ci /V >r^'F h,c	3,82	111-13
1-26		3,67

PL 216 069 B1

Przykład nr	Związek	logP	T.t. CO
Ϊ-27	Γ·« Jp) HjC > (	3,82
128	JTji h/L* \ ας Η,ο^ας	3,73
1-29	Τ’ jL η/Λ H,C	3,74
1-30	Ą	5^9
1-31	Hp i= —v CH, H,C	3,85

PL 216 069 B1

Przykład nr	Związek	IogP	T.t. <°C)
1-32	ΗΧ 0YYN'CHa H.C	3,42
1-33	~’?4	4,34
1-34	4 As	4,22
1-35	H,C^ X, H,C ^CH	4,11

PL 216 069 B1

Przykład nr	Związek	logP	T.tTO
	Γ·«		z/
1-36	X H,C p	Ή V		/Ch,	3,76
				CH,
	CH, o 1 U
1-37		H,C	/CH,	4,49
	H.C \			C^ch,
		(		/CH,
1-38	V			CH,	337
	H»C' F		M
		Z	V
	O					.
1-39	I	-R h»c-h F	CH,	CH,	434
	CH,
			H,ę
		if
ΙΛΟ					338
	H,C	F	r?

PL 216 069 B1

Przyfcład nr	Związek	IogP	T.t. TO
Ml	F	332
M2	H,C F y	3,82
1-43	mX HjC F \ /	3,05
1-44		3.16
1-45	'2 A	43

PL 216 069 B1

Przykład nr	Związek	logP	T.t. rc)
146	O n>c F h3c-	J? CH,	3,09
147	° H,CZ F —-/'''CH,	4,01	. -
148	H,CZ F J _ / ' CH, F U	3.44
149	H,CZ F H(-k-A\ ’ ΎΜ CH,	3,47
1-50	5kfy\ H‘C «.c/^1	2,86
1-51	^vJĆQ> <Q A	CH,

PL 216 069 B1

Wytwarzanie związków pośrednich

Przykład (IV-I)

Sposób (f).

W 15 ml acetonitrylu miesza się, w temperaturze pokojowej, w ciągu 16 godzin, 358,5 mg (2 mmole) 3-(2-aminfenylo)-3-pentanolu i 353,2 mg (2 mmole) chlorku kwasu 5-fluoro-1,3-dimetylo1H-pirazolo-4-karboksylowego. Po dodaniu 30 ml nasyconego roztworu chlorku amonu przeprowadza się ekstrakcję przy użyciu 30 ml octanu etylu. Połączone fazy organiczne przemywa się 30 ml stężonego roztworu chlorku sodu, osusza siarczanem magnezu i zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu układu cykloheksan/octan etylu (rozpoczynając od czystego cykloheksanu i kończąc na 80% octanie etylu), w wyniku czego otrzymuje się

PL 216 069 B1

350 mg (45% wydajności teoretycznej) N-[2-(1-etylo-1-hydroksypropylo)fenylo]-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu, w postaci bezbarwnych kryształów.

HPLC: IogP = 2,47.

W sposób analogiczny do sposobu przedstawionego w powyższym przykładzie (IV-1), jak również odpowiednio do wskazówek podanych w ogólnych opisach sposobu postępowania, otrzymuje się związki o wzorze (IV) wymienione W poniższej tabeli 2.

T a b e l a 2

Prryfclid nr	Związek	logP	T.tCO
IV-2	Jh 1	2,4	158
IV-3	< <o	3.13
IV-4	•a- “o 1 x— CH,	3.1	227

PL 216 069 B1

Przykład nr	Zwtąiefc	JogP	T.tTO
rv-5	óS? Γΐ *ŚC «ś N''N^'F 1 CH,	2.41	162-164
IV-6	•\_Z-fl'Ąoś 'Λ* iś 1	2,68	150-152
rv-7	o f*3 r\ ΗοΛΖος ^kT'F »C 1 H,C CH,		173
IV-8	«Α / ΰ Υχθπ V \ vZ ch,		161
IV-9	KIO ' \ '	.	165

PL 216 069 B1

Przykład nr	Związek	IogP	T.t. TO
IV-10	•ν'γίγο HO 5 /-CR, R,C ’		181
IV-ll	ή F ° CH,		167
IV-12		2,99
IY-13		331
H,C F f | °” «^-Χ ^CH, CH, n·

PL 216 069 B1

Przykład (V-I)

ch₃

Sposób (g).

Mieszaninę złożoną z 5,86 g (42 mmoli) węglanu potasu i 6,2 g (28,3 mmola) 2-jodoaniliny w 100 ml acetonitrylu miesza się w ciągu 10 minut w temperaturze pokojowej. Następnie, dodaje się powoli roztwór 5 g (28,3 mmola) chlorku 5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karbonylu w 10 ml acetonitrylu i całość miesza w ciągu 16 godzin pod chłodnicą zwrotną. Następnie, mieszaninę reakcyjną zatęża się pod zmniejszonym ciśnieniem i dodaje się 200 ml octanu etylu i 100 ml wody. Fazę organiczną oddziela się i fazę wodną poddaje ekstrakcji 3 razy po 200 ml octanu etylu. Połączone fazy organiczne osusza się siarczanem magnezu i zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość miesza się z 50 ml eteru, w wyniku czego otrzymuje się 4,78 g (47% wydajności teoretycznej) 5-fluoro-N-(2-jodofenylo)-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu.

HPLC: logP = 2,44.

Przykład (VIII-1)

Sposób (h).

Do mieszaniny złożonej z 10,4 g (76 mmoli) węglanu potasu i 5,1 g (38 mmoli) 2-aminoacetofenonu w 40 ml acetonitrylu dodaje się powoli roztwór 8 g (45 mmoli) chlorku 5-iluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karbonylu w 30 ml acetonitrylu i całość miesza w ciągu 16 godzin w temperaturze 80°C. Następnie, mieszaninę reakcyjną zatęża się pod zmniejszonym ciśnieniem i dodaje się 200 ml octanu etylu i 70 ml wody. Fazę organiczną oddziela się i fazę wodną poddaje ekstrakcji 3 razy po 200 ml octanu etylu. Połączone fazy organiczne osusza się siarczanem magnezu i zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość sączy się przez filtr z wkładem z żelu krzemionkowego przy użyciu dichlorometanu i przesącz zatęża pod zmniejszonym ciśnieniem, a następnie produkt surowy miesza się z eterem diizopropylowym, w wyniku czego otrzymuje się 2,5 g (24% wydajności teoretycznej) N-(2-acetylofenylo)-5-fluoro-1,3-dimetylo-1H-pirazolo-4-karboksyamidu.

HPLC: IogP = 2,15.

Oznaczenia zamieszczonych w tabelach i przykładach wytwarzania wartości IogP dokonano zgodnie z wytycznymi podanymi w: EEC-Directive 79/831 Annex V.A8, metodą HPLC (chromatografii cieczowej wysokosprawnej) z zastosowaniem kolumny z odwróconymi fazami (C18). Temperatura: 43°C.

PL 216 069 B1

Oznaczeń dokonywano w zakresie kwaśnym, przy pH 2,3, stosując jako eluenty 0,1% kwas fosforowy, acetonitryl; gradient liniowy od 10% acetonitrylu do 90% acetonitrylu.

Kalibrowanie następowało z udziałem nierozgałęzionych alkan-2-onów (zawierających od 3 do 16 atomów węgla), których wartości IogP są znane (oznaczenie wartości IogP przy pomocy czasu retencji przez liniową interpolację między dwoma następującymi po sobie alkanonami).

Wartości lambda-max ustalono przy pomocy widm UV (200 nm-400 nm) w maksimach sygnałów chromatograficznych.

Przykłady stosowania

P r z y k ł a d A

Test z Pyrenophora teres (jęczmień)/ochronny

Rozpuszczalnik: 25 części wagowych N,N-dimetyloacetamidu

Emulgator: 0,6 części wagowych alkiloarylozwiązku polioksyetylenowanego

W celu wytworzenia zamierzonego preparatu substancji aktywnej, miesza się 1 część wagową substancji aktywnej z rozpuszczalnikiem i emulgatorem użytymi w podanych ilościach, po czym powstały koncentrat rozcieńcza się wodą, aż do uzyskania pożądanego stężenia.

W celu zbadania skuteczności ochronnej, opryskuje się młode rośliny preparatem substancji aktywnej użytym we wskazanej dawce. Po przyschnięciu natryśniętej powłoki, opryskuje się rośliny zawiesiną konidii Pyrenophora teres. Rośliny pozostawia się na 48 godzin w temperaturze 20°C i przy 100% wilgotności względnej powietrza w komorze inkubacyjnej. Następnie rośliny wstawia się do szklarni o temperaturze 20°C i wilgotności względnej powietrza około 80%.

Po upływie 7 dni od inokulacji dokonuje się oceny. Przy tym, 0% oznacza stopień aktywności odpowiadający odnośnej kontroli, podczas gdy stopień aktywności 100% oznacza brak porażenia.

W teście tym, przykładowo, związki 15 i 17 z przykładów wytwarzania, użyte w dawce 250 g/ha wykazują stopień aktywności wynoszący 95% lub jest wyższy.

T a b e l a A

Test z Pyrenophora teres (jęczmień)/ochronny

PL 216 069 B1

P r z y k ł a d B

Test z Podosphaera (jabłoń)/ochronny

Rozpuszczalnik: 24,5 części wagowych acetonu

24,5 części wagowych dimetyloacetamidu

Emulgator: 1 część wagowa alkiloarylozwiązku polioksyetylenowanego

W celu wytworzenia zamierzonego preparatu substancji aktywnej, miesza się 1 część wagową substancji aktywnej z rozpuszczalnikiem i emulgatorem użytymi w podanych ilościach, po czym powstały koncentrat rozcieńcza się wodą, aż do uzyskania pożądanego stężenia.

W celu zbadania skuteczności ochronnej, opryskuje się młode rośliny preparatem substancji aktywnej użytym we wskazanej dawce. Po przyschnięciu natryśniętej powłoki, opryskuje się rośliny wodną zawiesiną zarodników chorobotwórczego mączniaka jabłoniowego Podosphaera leucotricha. Następnie rośliny wstawia się do szklarni o temperaturze 23°C i wilgotności względnej powietrza około 70%.

Po upływie 10 dni od inokulacji dokonuje się oceny. Przy tym, 0% oznacza stopień aktywności odpowiadający odnośnej kontroli, podczas gdy stopień aktywności 100% oznacza brak porażenia.

W teście tym, przykładowo, związki 9, 16, 17 i 18 z przykładów wytwarzania, użyte w dawce 100 g/ha wykazują stopień aktywności wynoszący 90% Iub jest wyższy.

T a b e l a B

Test z Podosphaera (jabłoń)/ochronny

PL 216 069 B1

T a b e l a B c.d.

P r z y k ł a d C

Test z Alternaria (pomidor)/ochronny

Rozpuszczalnik: 49 części wagowych N,N-dimetyloformamidu

Emulgator: 1 części wagowych alkiloarylozwiązku polioksyetylenowanego

W celu wytworzenia zamierzonego preparatu substancji aktywnej, miesza się 1 część wagową substancji aktywnej z rozpuszczalnikiem i emulgatorem użytymi w podanych ilościach, po czym powstały koncentrat rozcieńcza się wodą, aż do uzyskania pożądanego stężenia.

W celu zbadania skuteczności ochronnej, opryskuje się młode rośliny pomidorów preparatem substancji aktywnej użytym we wskazanej dawce. Po upływie jednego dnia od potraktowania, inokuluje się rośliny zawiesiną zarodników Alternaria solani. Rośliny pozostawia na 24 godziny w temperaturze 20°C i przy 100% wilgotności względnej powietrza, a następnie w temperaturze 20°C przy 96% wilgotności względnej powietrza.

Po upływie 7 dni od inokulacji dokonuje się oceny. Przy tym, 0% oznacza stopień aktywności odpowiadający odnośnej kontroli, podczas gdy stopień aktywności 100% oznacza brak porażenia.

W teście tym, przykładowo, związki 16, 17 i 20 z przykładów wytwarzania, użyte w dawce 750 g/ha wykazują stopień aktywności wynoszący 90% lub więcej.

PL 216 069 B1

T a b e l a C

Test z Alternaria (pomidor)/ochronny

PL 216 069 B1

Claims (21)

1. Pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I);

w którym:

₁

- R¹ oznacza grupę C1-C4-alkilową, ₂

- R² oznacza grupę C1-C4-alkilową,

- G oznacza fluorowiec lub grupę C1-C4-alkilową,

- G poza tym oznacza grupę C5-C6-alkilową, ₃

- R³ oznacza niepodstawioną grupę C2-C12-alkilową, albo podstawioną fluorowcem, grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C1-C12-alkilową, albo każdorazowo ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C2-C12-alkenylową lub grupę C2-C6-alkinylową, przy czym część cykloalkilowa może być, ze swej strony, ewentualnie podstawiona fluorowcem,

- n oznacza 0, 1.

2. Pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz.1, w których:

- G oznacza fluorowiec lub grupę C1-C4-alkilową, oraz

1 2 3

- R¹, R², R³ i n mają znaczenia podane w zastrz. 1.

3. Pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz, 1, w których:

₁

- R¹ oznacza grupę metylową, ₂

- R² oznacza grupę metylową,

- G oznacza fluor, chlor,

- G poza tym oznacza grupę 2,4-dimetylobutylową, ₃

- R³ oznacza każdorazowo, ewentualnie podstawioną fluorem, grupą difluorocyklopropylową, grupą cykloheksylową, każdorazowo o łańcuchu prostym lub rozgałęzionym, każdorazowo w dowolnym miejscu przyłączoną grupę etylową, grupę propylową, grupę butylową, grupę pentylową, grupę heksylową, grupę heptylową, grupę oktylową, grupę nonylową, grupę decylową, grupę etenylową, grupę propenylową, grupę butenylową, grupę pentenylową, grupę heksenylową, grupę heptenylową, grupę oktenylową, grupę nonenylową, grupę decenylową, grupę etynylową, grupę propynylową, grupę butynylową, grupę pentynylową, grupę heksynylową,

- n oznacza O, I.

4. Pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz. 3, w których:

- G oznacza fluor, chlor oraz

1 2 3

- R¹, R², R³ i n mają znaczenia podane w zastrz. 3.

5. Pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz. 1-4, w których:

₁

- R¹ oznacza grupę metylową i ₂

- R² oznacza grupę metylową, ₃

- R³, G i n mają znaczenia podane w zastrz. 1-4.

6. Pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz. 1-5, w których:

₃

- R³ oznacza niepodstawioną grupę C2-C12-alkilową, korzystnie grupę C2-C6-alkilową, a R¹, R², G i n mają znaczenia podane w zastrz. 1-5.

7. Pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz. 1-6, w których:

- n oznacza 0,

1 2 3 a R¹, R², R³ i G mają znaczenia podane w zastrz. 1-6.

PL 216 069 B1

8. Pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz. 1-7, w których:

₁

- R¹ oznacza grupę metylową, ₂

- R² oznacza grupę metylową, ₃

- R³ oznacza niepodstawioną grupę C2-C12-alkiłową, korzystnie grupę C2-C6-ałkilową,

- n oznacza 0.

9. Pirazolilokarboksyanilid o wzorze (I) według zastrz. 1, którym jest związek o wzorze

10. Sposób wytwarzania związków o wzorze (I) według zastrz. 1, znamienny tym, że:

a) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

- R¹ i R² mają znaczenia podane w zastrz. 1, oraz

- X oznacza fluorowiec, poddaje się reakcji z pochodną aniliny o wzorze (III):

w którym:

₃

G, R³ i n mają znaczenia podane w zastrz. 1, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika, albo

b) pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (Ia):

PL 216 069 B1 w którym:

R¹, R², G i n mają znaczenia podane w zastrz. 1,

R⁴ oznacza każdorazowo, ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C2-C12-alkenylową lub grupę C2-C6-alkinylową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem, poddaje się uwodornieniu, ewentualnie w obecności rozcieńczalnika i, ewentualnie, w obecności katalizatora, albo

c) hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (IV):

w którym:

R¹, R², G i n mają znaczenia podane w zastrz. 1, ₅

R⁵ oznacza, ewentualnie podstawioną fluorowcem, grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C2-C12-hydroksyalkilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem, poddaje się dehydratacji, ewentualnie w obecności rozcieńczalnika i, ewentualnie, w obecności kwasu, albo

d) fluorowcopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (V):

w którym:

- R¹, R², G i n mają znaczenia podane w zastrz. 1 oraz

- Y oznacza jod, poddaje się reakcji:

ze związkiem alkinowym o wzorze (VI):

w którym:

- R⁶ oznacza, ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C2-C4-alkilową, przy czym część cykloalkilowa może być, ze swej strony, ewentualnie podstawiona fluorowcem, albo

PL 216 069 B1 ze związkiem alkenowym o wzorze (VII):

w którym:

- R⁷, R⁸, i R⁹ oznaczają ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę alkilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie podstawiona fluorowcem, a łączna liczba atomów węgla części cząsteczki o otwartym łańcuchu nie przekracza 12, ewentualnie w obecności rozcieńczalnika, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i ewentualnie, w obecności jednego, lub większej ilości katalizatorów,

e) ketony o wzorze (VIII):

w którym:

- R¹, R², G i n mają znaczenia podane w zastrz. 1,

- R¹⁰ oznacza wodór, albo, ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C1-C10-alkilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem, poddaje się reakcji ze związkiem fosforu o wzorze ogólnym (IX):

R¹¹___Px (IX) w którym:

- R¹¹ oznacza wodór, albo, ewentualnie podstawioną grupą C3-C6-cykloalkilową grupę C1-C10-alkilową, przy czym część cykloalkilowa może być ze swej strony, ewentualnie, podstawiona fluorowcem,

- P_x oznacza ugrupowanie -P+(C₆H₅)₃Cl^-, -P+(C6H5)3Br^-, —P+(C6H₅)₃l^-, -P(=O)(OCH₃)₃ lub —P(=O)(OC₂H₅)3, ewentualnie w obecności rozcieńczalnika.

11. Środki do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, znamienne tym, że zawierają co najmniej jeden pirazolilokarboksyanilid o wzorze (I) według zastrz. 1 obok rozcieńczalników i/lub substancji powierzchniowo czynnych.

12. Środki do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów według zastrz. 11, znamienne tym, że zawierają związek o wzorze

PL 216 069 B1

13. Pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz. 1 stosowane do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów.

14. Sposób zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, znamienny tym, że na drobnoustroje lub na ich przestrzeń życiową nanosi się pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz. 1.

15. Sposób wytwarzania środków do zwalczania niepożądanych drobnoustrojów, znamienny tym, że miesza się pirazolilokarboksyanilidy o wzorze (I) według zastrz. 1 z rozcieńczalnikami i/lub substancjami powierzchniowo czynnymi.

16. Hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidy o wzorze (IV):

w którym:

- R¹, R² i n mają znaczenia podane w jednym lub więcej niż w jednym zastrz. 1-7 oraz

- G oznacza fluorowiec, ₅

- R⁵ oznacza grupę C2-C12-hydroksyalkilową.

17. Sposób wytwarzania hydroksyalkilopirazolilokarboksyanilidów o wzorze (IV) jak określono w zastrz. 16, znamienny tym, że;

f) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

- R¹ i R² mają znaczenia podane w zastrz. 1, oraz

- X oznacza fluorowiec, poddaje się reakcji z pochodną hydroksyalkiloaniliny o wzorze (X):

w którym:

₃

- R³ i n mają znaczenia podane w zastrz. 1 oraz

- G oznacza iluorowiec, ₅

- R⁵ oznacza grupę C2-C12-hydroksyalkilową, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika.

PL 216 069 B1

18. Fluorowcopirazolilokarboksyanilidy ο wzorze (V):

w którym:

- R¹, R² mają znaczenia podane w zastrz. 1 oraz

- n oznacza 0,

- Y oznacza jod.

19. Sposób wytwarzania fluorowcopirazolilokarboksanilidów o wzorze (V) jak określono w zastrz. 18, znamienny tym, że:

g) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

R¹ i R² mają znaczenia podane w zastrz. 1, oraz X oznacza fluorowiec. poddaje się reakcji z fluorowcoaniliną o wzorze (XI):

w którym:

n oznacza 0 oraz Y oznacza jod, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika.

20. Ketony o wzorze (VIII):

PL 216 069 B1 w którym:

R¹, R², mają znaczenie podane w zastrz. 1, n oznacza 0 oraz 10

R¹⁰ oznacza grupę C1-C10-alkilową.

21. Sposób wytwarzania ketonów o wzorze (VIll) jak określono w zastrz. 20, znamienny tym, że:

h) pochodne kwasu karboksylowego o wzorze (II):

w którym:

R¹ i R² mają znaczenia podane w zastrz. 1, oraz X oznacza fluorowiec, poddaje się reakcji z ketoanilinami o wzorze (XII):

w którym: n oznacza 0 oraz 10

R¹⁰ oznacza grupę C1-C10-alkilową, ewentualnie w obecności środka wiążącego kwas i, ewentualnie, w obecności rozcieńczalnika.