PL202974B1 - Kapsułka porcjowa z substancją w postaci cząsteczek ekstrahowaną za pomocą wody do przygotowywania napojów - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest kapsułka porcjowa z substancją w postaci cząsteczek ekstrahowaną za pomocą wody do przygotowywania napojów, zwłaszcza do zaparzania kawy.

Kapsułki porcjowe tego rodzaju znane są w wielu wariantach konstrukcyjnych, przy czym znane są szczególnie takie kapsułki porcjowe zawierające mieloną kawę, służące do zaparzania kawy „espresso”. Zasadnicza zaleta takich kapsułek polega na tym, że są one gazoszczelne i proszek kawowy przez dłuższy okres czasu zachowuje swoją świeżość. Do zaparzania kawy z proszku znajdującego się wewnątrz kapsułki stosowane są przeważnie półautomatyczne urządzenia, w których kapsułka osadzona jest w oprawce, przy czym jej pokrywa zamykająca skierowana jest do dołu. Oprawka kapsułki jest następnie ręcznie mocowana w urządzeniu do zaparzania, przy czym urządzenie to w obszarze zamocowania oprawki kapsuł ki posiada trzpień wyposaż ony w promieniowe otwory wypływowe, służące do przepływu wody, który podczas mocowania oprawki w urządzeniu przebija dno kapsułki. Dno oprawki kapsułki wyposażone jest w wiele występów usytuowanych na ruszcie opływowym. Występy te przenikają przez pokrywę kapsułki i rozrywają ją, gdy tylko woda zostanie wprowadzona do uchwytu sitowego i kapsułki dzięki oddziaływaniu nadciśnienia hydraulicznego zostanie dociśnięta do tych występów. W czasie następującego potem procesu zaparzania kawy, woda wprowadzana jest poprzez trzpień do kapsułki tak, że przepływa ona pod określonym ciśnieniem przez proszek kawy znajdujący się w kapsułce i może wypływać przez otwory pokrywy. Świeżo zaparzona kawa może teraz opłynąć ruszt opływowy i wypłynąć na dolną powierzchnię uchwytu siatkowego poprzez otwory wypływowe. Urządzenie do zaparzania kawy posiadające tego rodzaju przyrząd do ekstrakcji proszku kawowego znajdującego się w kapsułce jest przykładowo znane z opisu EP 0 512 470.

Wada rozwiązania obejmującego trzpień wyposażony w promieniowe otwory polega na tym, że otwory te, których przekrój poprzeczny jest istotny dla procesu wypływu wody są stosunkowo szybko narażone na zanieczyszczenie. Z tej przyczyny do wody mogą przedostać się fusy kawowe, cząstki proszku kawowego lub wapnia. Przy zwiększaniu się warstwy zanieczyszczeń trzpienia pogarsza się również jakość zaparzonej kawy. Z punktu widzenia hydrauliki urządzenia, dodatkowe problemy związane z taką konstrukcją trzpienia polegają na tym, że wewnątrz kapsułki powstają martwe przestrzenie tak, że pewna ilość proszku kawowego nie jest ekstrahowana lub jest ekstrahowana w sposób niewystarczający.

Inna wada znanej konstrukcji trzpienia polega na tym, że powoduje on powstanie stosunkowo dużego otworu w kapsułce, poprzez który, zwłaszcza po wyjęciu trzpienia, może wydostawać się wypłukiwany proszek kawowy, który w końcu może zanieczyszczać całe urządzenie. Problemy te występują zwłaszcza wtedy, gdy kapsułka jest wprowadzona w ten sposób do urządzenia, że otwarta część przestrzeni wewnętrznej kapsułki usytuowana jest pionowo tak, że wypłukany proszek kawowy po usunięciu trzpienia, może pod wpływem własnego ciężaru wypadać z kapsułki.

Z opisu EP 0 521 188 znana jest konstrukcja innego urządzenia do ekstrakcji proszku kawowego znajdującego się w kapsułce. Oprócz trzpienia służącego do wprowadzania wody, do kapsułki zgodnie z korzystnym przykładem wykonania tego urządzenia, zastosowano kratkę rozdzielającą strumień wody, która na dolnej powierzchni posiada wystające elementy, służące do perforacji górnej powierzchni kapsułki. Woda rozpływa się poprzez tę kratkę na górnej powierzchni kapsułki i może przenikać poprzez szczelinę między wystającymi elementami do wewnątrz kapsułki.

Z opisu EP 0 512 468 znane jest również opakowanie porcjowe, które mo ż e być takż e stosowane jako pojemnik dla proszku kawowego. Opakowanie wykonane z materiału wielowarstwowego nie posiada filtra i obszarów o osłabionej wytrzymałości, przy czym dno lub pokrywa jest przeznaczona tylko do tego, by pod działaniem ciśnienia płynu ekstrahującego na początku procesu ekstrakcji można było otworzyć kapsułkę, rozrywając ją.

Zasadnicza wada znanych rozwiązań polega na tym, że urządzenie zawiera wiele skomplikowanych elementów, służących do tego, aby woda mogła możliwie równomiernie przenikać przez proszek zawarty w opakowaniach i w pełni ekstrahować go z opakowania. Poza tym w przypadku opakowań porcjowych opisanych w opisie EP 0 512 468 istnieje niebezpieczeństwo, że ścianki kapsułki nie zostaną podziurkowane we wszystkich wymaganych punktach tak, że proszek kawowy również nie zostanie w pełni wyekstrahowany. Inną wadą tego rozwiązania jest to, że otwory perforacyjne są częściowo w dużej części zbyt duże, co nie jest idealnym rozwiązaniem dla przepływu wody, podczas gdy przepływ ten napotyka mniejszy opór. W rozwiązaniu tym pojawia się również niebezpieczeństwo,

PL 202 974 B1 że przez otwór o zbyt dużych wymiarach może przesypywać się proszek kawowy pochodzący z opakowania porcjowego, co może prowadzić do zanieczyszczenia całego urządzenia.

Z opisu EP 1 101 430 znany jest układ kapsułkowo-filtracyjny do przygotowywania napojów wyposażonych w stopniowaną kapsułkę, która dla podparcia elementu filtrującego, względnie porowatej membrany posiada wiele stopni. Między elementem filtrującym i membraną znajduje się napój w proszku.

Zarówno między pokrywą i elementem filtrującym jak również między dnem i membraną pozostaje pewna przestrzeń pośrednia, do której wprowadzona jest rura dopływowa, względnie opływowa.

W końcu z opisu US 2 778 73 9 znana jest kapsułka wieloczęściowa. Składa się ona z obudowy w kształcie czarki, w której na dolnej powierzchni osadzona jest nakładka wykonana z metalu. Górna powierzchnia zamknięta jest pokrywą przyspawaną do kapsułki. Nakładka w tym rozwiązaniu posiada okrągłe zewnętrzne zagłębienie i łączące się z powierzchnią wewnętrzną, zagłębienie centralne. Centralne zagłębienie jest głębsze niż zagłębienie zewnętrzne i może pomieścić element w postaci przebijaka, za pomocą którego rozrywane jest dno kapsułki. Przebijak ten służy równocześnie do doprowadzania wody, która przepływa do wnętrza kapsułki. Do przebijania pokrywy kapsułki służy inny przebijak. Nakładka posiada wiele otworów dopływowych dla wody.

Przedmiotem wynalazku jest kapsułka porcjowa z substancją w postaci cząsteczek, ekstrahowaną za pomocą wody do wytwarzania napojów. Między dnem kapsułki i substancją i/lub między pokrywą kapsułki i substancją usytuowane są wkładki wyposażone w pewną ilość otworów.

Rozwiązanie charakteryzuje się tym, że każda z wkładek stanowi element zbiorczy względnie rozdzielczy i posiada wytłoczenia tworzące kanały przepływu cieczy, które stanowią kanały rozdzielcze wody lub zbiorcze w przypadku napojów.

Korzystnie kapsułka wyposażona jest w wytłoczenia skierowane do dna kapsułki, względnie pokrywy kapsułki tworzące wolne przestrzenie połączone w kanały przepływu cieczy między każdą z wkładek i dnem kapsułki względnie pokrywą kapsułki, przy czym otwory kierujące ciecz usytuowane są w obszarze kanałów przepływu cieczy. Wytłoczenia tworzą odpowiedni układ i każda z wkładek jest płasko podparta na dnie kapsułki względnie pokrywy kapsułki a kanały przepływu cieczy, wychodząc od osi symetrii usytuowane są promieniowo na zewnątrz i otaczają oś symetrii. Wkładka zbiorcza, względnie rozdzielcza jest tak ukształtowana, względnie usytuowana, że jeden lub większa ilość elementów przebijających dno kapsułki względnie pokrywę kapsułki jest przeprowadzana przez te elementy, jednocześnie nie przebijając wkładki zbiorczej względnie rozdzielczej. Poza tym każda wkładka zbiorcza, względnie rozdzielcza posiada co najmniej jedno, skierowane do wewnątrz kapsułki zagłębienie, do którego może być wprowadzony element przebijający po przebiciu dna kapsułki, względnie pokrywy kapsułki.

Należy też podkreślić, że wkładka rozdzielcza usytuowana jest wewnątrz kapsułki w pewnej odległości od dna kapsułki, względnie pokrywy kapsułki. Zagłębienie wkładki usytuowane jest centralnie we wkładce zbiorczej, względnie rozdzielczej i ma kształt stożka, kuli lub prostopadłościanu. Średnia wielkość średnicy pojedynczego otworu jest mniejsza niż średnia wartość średnicy pojedynczej cząstki ekstrahowanej substancji. Dno kapsułki i pokrywa kapsułki wyposażone są w osłabienie do przeprowadzania elementu przebijającego względnie elementów przebijających. Między dnem kapsułki i ekstrahowaną substancją i między pokrywą kapsułki i ekstrahowaną substancją usytuowana jest wkładka zbiorcza, względnie rozdzielcza, przy czym każda z tych wkładek wyposażona jest w co najmniej jedno zagłębienie, do którego wprowadzony jest co najmniej jeden element przebijający po przebiciu dna kapsułki, względnie pokrywy kapsułki bez przebijania wkładki zbiorczej, względnie rozdzielczej.

Dzięki zastosowaniu wkładki według wynalazku na każdej powierzchni kapsułki, niezależnie od liczby i wielkości otworów następuje równomierne rozdzielenie wody przeznaczonej do ekstrahowania substancji.

Rozwiązanie według wynalazku ma również tę zaletę, że substancja jest w ten sposób zamknięta między obydwiema wkładkami, że nie może przedostać się przez otwory wykonane przebijakiem, nawet wtedy, gdy mają one stosunkowo duże wymiary.

Odpowiednie osadzenie wkładki ma tę zaletę, że cząstki substancji nie mogą wysypać się z kapsuł ki, co jest szczególnie korzystne w czasie spawania pokrywy, gdy jej krawę dzie nie są „zanieczyszczone” proszkiem.

Konstrukcja kapsułki wynalazku pozwala na zachowanie kształtu kanałów przepływowych również wtedy, gdy od zewnątrz na kapsułkę oddziaływuje zwiększone ciśnienie.

PL 202 974 B1

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia elementy kapsułki w widoku rozstrzelonym, fig. 2 - przekrój wzdłużny kapsułki w pierwszym przykładzie wykonania, fig. 3 - przekrój wzdłużny kapsułki w drugim przykładzie wykonania, fig. 4 - przekrój wzdłużny kapsułki w trzecim przykładzie wykonania, fig. 5 - przekrój wzdłużny kapsułki w czwartym przykładzie wykonania, fig. 6 - przekrój wzdłużny kapsułki w piątym przykładzie wykonania, fig. 7 - przekrój poprzeczny kapsułki wzdłuż linii H-H na fig. 6.

Na figurze 1 została przedstawiona podstawowa konstrukcja kapsułki porcjowej, na podstawie której zostanie ona bliżej objaśniona. Chociaż w tego typu kapsułkach mogą znajdować się najbardziej różnorodne substancje ekstrahowane za pomocą wody, a służące do przygotowywania napojów, które następnie wydostają się z kapsułki, głównie stosowane są one do zaparzania kawy, szczególnie kawy „espresso” i zawierają zmieloną kawę. Patrząc w kierunku z dołu do góry, kapsułka według wynalazku składa się z kubka 1, dolnej wkładki zbiorczej 2, górnej wkładki rozdzielczej 3 i pokrywy 4. Proszek zmielonej kawy znajdujący się w kubku 1 między wkładkami 2 i 3 nie jest widoczny na tej figurze rysunku. Zarówno kubek 1, jak i pokrywa 4 wykonane są z gazoszczelnej wielowarstwowej, zespolonej folii. Wkładka zbiorcza 2 i wkładka rozdzielcza 3 mają kształt talerzyków i są produkowane korzystnie przy wykorzystaniu głębokiego tłoczenia.

Kubek 1, który lekko, stożkowo rozszerza się w kierunku do góry, w górnym obszarze wyposażony jest w obwodowy występ 5, tworzący w kierunku do wewnątrz żebro 5a, które służy jako oparcie górnej wkładki rozdzielczej 3. Na górnej powierzchni kubek 1 posiada obwodową krawędź 6, na której zamocowana jest pokrywa 4, przykładowo za pomocą kleju lub przy wykorzystaniu spawania. Wkładka zbiorcza 2 posiada wiele wytłoczeń 2 o kształcie segmentów okrągłych pierścieni, które w formie występów wystają ponad dolną powierzchnię wkładki 2.

Gdy wkładka zbiorcza 2 osadzona jest w kubku 1, wytłoczenia 2 wystają z dna kubka 1 tak, że między wytłoczeniami 9 i dnem kubka powstają kanały przepływu cieczy 17. Kanały te odchodzą promieniowo od osi symetrii na zewnątrz, a następnie ułożone są obwodowo wokół tej osi. Poza przestrzeniami wytłoczeń 2, w obszarze kanałów przepływu cieczy 17, wkładka 2 wyposażona jest w wiele otworów 8. W środkowej części wkładki 2 znajduje się centralne, zwrócone do wnętrza kapsułki zagłębienie 10, posiadające kształt stożka. Powierzchnia środkowej części wkładki 2 przechodzi promieniowym zaokrągleniem 11 w wygiętą w kierunku do góry, krawędź 12. Dzięki takiemu ukształtowaniu zapobiega się uszkodzeniu krawędzi wkładki przy układaniu jej w kubku 1.

Górna wkładka rozdzielcza 3 jest ukształtowana jak lustrzane odbicie wkładki zbiorczej 2. Wkładka rozdzielcza 3 również posiada wiele wytłoczeń 13 w kształcie segmentów okrągłych pierścieni, które wznoszą się w postaci występów ponad górną powierzchnię wkładki 3. Dzięki tym występom utworzone są na górnej powierzchni wkładki 3, kanały przepływu cieczy 18. Kanały te odchodzą promieniowo od osi symetrii w kierunku na zewnątrz, a następnie ułożone są obwodowo wokół tej osi. Poza przestrzeniami wytłoczeń 12, w obszarze kanałów przepływu cieczy 13, wkładka 3 wyposażona jest w wiele otworów 14. W środkowej części wkładki 3 znajduje się centralne, zwrócone do wnętrza kapsułki, zagłębienie 15, posiadające kształt stożka. Na zewnętrznej powierzchni wkładka 3 jest wyposażona w obwodową krawędź 19, która wystaje ponad i której górna powierzchnia zrównana jest z górną powierzchnią wytłoczeń 13.

Podczas osadzania górnej wkładki rozdzielczej 3 opiera się ona wystającym do dołu 16 na obwodowym żebrze 5a występu 5 kubka 1. Przy wprowadzaniu wody służącej do zaparzania kawy, górna wkładka 3 służy zarówno jako filtr, jak również jako rozdzielacz wody, podczas gdy dolna wkładka 2 działa również jako filtr i element zbierający zaparzoną kawę.

Figura 2 przedstawia przekrój wzdłużny kapsułki gotowej do stosowania, napełnionej proszkiem kawowym KP. Proszek ten jest zamknięty między obydwiema wkładkami 2, 3. Jak to wynika z rysunku, wytłoczenie 9 wkładki 2 powstałe przy dnie 7 kubka 1 tworzą kanały przepływu cieczy 17. Między wkładką 3 i pokrywą 4, dzięki wytłoczeniom 13 utworzone są kanały przepływu cieczy 18.

Do przebijania kapsułki służą elementy przebijające 20, 21 przepychane przez pokrywę 4 lub dno 7. Elementy te są w ten sposób prowadzone w obszarach zagłębień 10, 15, poprzez pokrywę 4, względnie dno 7, że ani górna wkładka 3, ani dolna wkładka 2 nie jest przebijana przez te elementy. Elementy te mieszczą się raczej w odpowiednich zagłębieniach 10, 15. Woda potrzebna do zaparzenia jest wprowadzana korzystnie z zewnątrz przez otwór wykonany przez element przebijający. Jednakże zaparzona kawa nie musi być kierowana do centralnego otworu, lecz ważne jest jedynie to, że zaparzona kawa, dzięki zastosowaniu wkładki zbiorczej 2, możliwie nie powstrzymywana przepływa do otworu względnie otworów, skąd może wypłynąć z kapsułki. W tym przypadku wynika to stąd,

PL 202 974 B1 że woda płynie poprzez kapsułkę w kierunku z góry na dół. Jest możliwe bez stosowania dodatkowych środków, żeby woda płynęła w kierunku przeciwnym, co zaznaczono za pomocą strzałki 22. Woda rozdzielana jest równomiernie na całą kapsułkę, dzięki zastosowaniu kanałów rozdzielczych 18, a następnie poprzez otwory 14 w górnej wkładce 3 wnika do wnętrza kapsułki. Zaparzony napój, poprzez otwory 8 dolnej wkładki 2 wypływa na jej dolną powierzchnię i przepływa przez kanały 17 przy dnie 7 kubka 1 do centralnego otworu. Dzięki zastosowaniu obydwu tak ukształtowanych wkładek osiąga się równomierną ekstrakcję całej ilości proszku kawowego, dzięki temu, że cząstki substancji, z której przygotowuje się napój są jednorodnie opływane wodą. W przypadku, gdy woda przepływa w przeciwnym kierunku, wkładki zamieniają się funkcjami, to znaczy dolna wkładka pełni rolę rozdzielacza, a górna elementu zbiorczego. Wytłoczenia 9, 13 są tak rozmieszczone, że w każdym przypadku wkładki 2, 3 są płasko podparte na dnie 7, względnie pokrywie 4.

Jest to korzystne szczególnie wtedy, gdy woda wpływa do kapsułki przez otwór wykonany elementem przebijającym. Dzięki temu płaskiemu podparciu, przestrzenie 17a,18a utworzone przez kanały 17, 18, pokrywą 4 kapsułki i wkładką 3 pozostają wolne również wtedy, gdy od zewnątrz na kapsułkę będzie wywierane ciśnienie. Ewentualnie wewnątrz kapsułki można zastosować pionowe ścianki działowe, które przyczynią się do równomiernego rozłożenia proszku kawowego i do zwiększenia stabilności kapsułki.

Średnica otworów 8, 14 wkładek 2, 3 jest korzystnie mniejsza niż statystyczna średnica cząstek zmielonej kawy, a zwłaszcza mniejsza od różnicy x - σ przy czym x jest średnią arytmetyczną średnic cząstek, a σ jest odchyłką standartową. Dzięki temu zapewniono, że żadna z cząstek nie przesypie się, względnie nie wypłynie z kapsułki, niezależnie od wielkości otworu wybijanego w jej ściance.

Figura 3 przedstawia przekrój wzdłużny kapsułki porcjowej według drugiego przykładu wykonania wynalazku, która to kapsułka nie jest w pełni wypełniona proszkiem zmielonej kawy. Dolna wkładka rozdzielcza 24, za pomocą pomocniczej ramki 25 jest oddalona od dna 7 kapsułki. Proszek kawowy wypełnia całkowicie przestrzeń istniejącą między wkładką 24 i wkładką zbiorczą 26. W rozwiązaniu tym proszek kawowy ma poziomą powierzchnię górna, co sprzyja równomiernemu rozpływowi wody w kapsułce i zapobiega powstawaniu pewnego rodzaju „krótkich spięć” hydraulicznych, jak również umożliwia równomierne ekstrahowanie proszku. Wadą według tego przykładu wykonania jest doprowadzanie od strony dna 7 w kierunku do góry, ponieważ dolna wkładka 24 nie może przejmować dużych, skierowanych w kierunku dna 7 obciążeń hydraulicznych.

Figura 4 przedstawia przekrój wzdłużny kapsułki według wynalazku w trzecim przykładzie wykonania, przy czym kapsułka ta również nie jest całkowicie wypełniona proszkiem. W tym przypadku górna wkładka rozdzielcza 29, za pomocą ramki 30 opartej o żebro 5a i pokrywę 4, jest odsunięta od tej pokrywy. Proszek kawowy wypełnia całkowicie przestrzeń powstałą między wkładką 23 i wkładką zbiorczą 23. Woda wprowadzana jest od strony pokrywy do wnętrza kapsułki.

Figura 5 przedstawia konstrukcję kapsułki analogiczną do przedstawionej na fig. 4. Ramka 22 podpierająca wkładkę zbiorczą 31 jest odporna na działanie ciśnienia i wyposażona jest w pierścieniową tuleję wewnętrzną 22 posiadającą wiele pionowych przedłużek. Woda wprowadzana jest do kapsułki od strony dna i wkładki rozdzielczej 34, jak to zaznaczono strzałką. Jest oczywiste, że ramka 32 z tuleją 22 w procesie zaparzania kawy nie opiera się o pokrywę 4, lecz na elementach urządzenia do zaparzania kawy, co tu nie zostało przedstawione. Oczywiście woda może być wprowadzana również od strony pokrywy.

W końcu fig. 6 przedstawia kapsułkę według piątego przykładu wykonania, w której dolna wkładka zbiorcza oparta jest za pomocą odpornej na działanie ciśnienia ramki 23 na dnie 7 kapsułki.

Figura 7 przedstawia przekrój poprzeczny ramki według fig. 5 i 6 wzdłuż linii H-H. Widoczna jest tu szczególnie tuleja 33 i przedłużki 37.

Zastosowanie elementów oddalających wkładki kapsułki od dna lub pokrywy pozwala na zrezygnowanie z wykonywania zagłębienia koniecznego do pomieszczenia przebijaka.

Zamiast centralnie usytuowanego zagłębienia dla przebijaka, można zastosować zagłębienie o kształcie okrągłego pierścienia o stożkowym przekroju poprzecznym. Zagłębienie takie można byłoby zaproponować, jeśli wykorzystuje się większą ilość przebijaków usytuowanych wzdłuż obwodu koła. Zagłębienie może mieć również kształt kuli lub prostopadłościanu.

PL 202 974 B1

Dno lub pokrywa kapsułki może zawierać osłabienie ścianki, co ułatwi jej przebijanie. Osłabienie to tak ukształtowano, że w miejscu jego występowania zastosowano warstwa gazoszczelna.

Przedstawione wyżej wariantowe rozwiązania konstrukcyjne mają wiele zalet.

Dzięki wkładce rozdzielczej rozpływ wody na całym przekroju poprzecznym kapsułki jest równomierny, co umożliwia równomierną ekstrakcję proszku kawowego. Zapewnione jest to również w przypadku, gdy kapsuł ka nie jest wypeł niona cał kowicie.

Konstrukcja kapsułki zapobiega przesypywaniu się względnie wypływowi proszku, co nie prowadzi do zanieczyszczenia urządzenia do zaparzania kawy.

Poza tym wielkość otworu wykonanego przebijakiem nie ma juz znaczenia dla procesu zaparzania kawy, ponieważ woda niezależnie od jego wielkości napotyka równomierny opór.

Kapsułka przedstawiona na fig. 2, 5 i 6 jest osadzana uniwersalnie, a woda może przepływać przez nią zarówno w kierunku do dołu, jak i do góry.

Zarówno od strony wkładki zbiorczej, jak i rozdzielczej konieczne jest przebicie tylko jednego otworu.

Claims (13)

1. Kapsułka porcjowa z substancją w postaci cząsteczek, ekstrahowaną za pomocą wody do przygotowywania napojów, przy czym między dnem kapsułki i substancją i/lub między pokrywą kapsułki i substancją usytuowane są wkładki wyposażone w pewną ilość otworów, znamienna tym, że każda z wkładek (2, 3) stanowi element zbiorczy względnie rozdzielczy i posiada wytłoczenia (9, 13) tworzące kanały przepływu cieczy (17, 18), które stanowią kanały rozdzielcze wody lub zbiorcze w przypadku napojów.

2. Kapsułka według zastrz. 1, znamienna tym, że każda wkładka (2, 3) wyposażona jest w wytłoczenia (9, 13) skierowane do dna kapsułki (7), względnie pokrywy kapsułki (4) tworzące wolne przestrzenie (17a, 18a) połączone w kanały przepływu cieczy (17, 18) istniejące między każdą z wkładek (2, 3) i dnem kapsułki (7), względnie pokrywą kapsułki (4).

3. Kapsułka według zastrz. 2, znamienna tym, że kierujące ciecz otwory (8, 14) usytuowane są w obszarze kanałów przepływu cieczy (17, 18).

4. Kapsułka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że wytłoczenia (9, 13) tworzą odpowiedni układ i każda z wkładek (2, 3) jest płasko podparta na dnie kapsułki (7), względnie pokrywy kapsułki (4).

5. Kapsułka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienna tym, że kanały przepływu cieczy (17, 18), wychodząc od osi symetrii usytuowane są promieniowo na zewnątrz i otaczają obwodowo oś symetrii.

6. Kapsułka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że wkładka zbiorcza, względnie rozdzielcza (2, 3) jest tak ukształtowana, względnie usytuowana, że jeden lub większa ilość elementów przebijających (20, 21) dno kapsułki (7), względnie pokrywę kapsułki (4) jest przeprowadzana przez te elementy, a jednocześnie nie przebijając wkładki zbiorczej, względnie rozdzielczej (2, 3).

7. Kapsułka według zastrz. 6, znamienna tym, że każda wkładka zbiorcza, względnie rozdzielcza (2, 3) posiada co najmniej jedno, skierowane do wewnątrz kapsułki, zagłębienie (10, 15), do którego wprowadzony jest element przebijający (20, 21) po przebiciu dna kapsułki (7), względnie pokrywy kapsułki (4).

8. Kapsułka według zastrz. 6, znamienna tym, że wkładka zbiorcza (24), względnie wkładka rozdzielcza (29) usytuowane są wewnątrz kapsułki w pewnej odległości od dna kapsułki (7), względnie pokrywy kapsułki (4).

9. Kapsułka według zastrz. 7, znamienna tym, że zagłębienie (10, 15) usytuowane jest centralnie we wkładce zbiorczej (2), względnie rozdzielczej (3).

10. Kapsułka według zastrz. 7 albo 9, znamienna tym, że zagłębienie (10, 15) ma kształt stożka, kuli lub prostopadłościanu.

11. Kapsułka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 7, albo 8, albo 9, znamienna tym, że średnia wielkość średnicy pojedynczego otworu (8, 14) jest mniejsza niż średnia wartość średnicy pojedynczej cząstki ekstrahowanej substancji.

PL 202 974 B1

12. Kapsułka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 7, albo 9, znamienna tym, że dno kapsułki (7) i pokrywa kapsułki (4) wyposażone są w osłabienie ścianki do przeprowadzania elementu przebijającego, względnie elementów przebijających.

13. Kapsułka według zastrz. 1, znamienna tym, że między dnem kapsułki (7) i ekstrahowaną substancją (KP) i między pokrywą kapsułki (4) i ekstrahowaną substancją (KP) usytuowana jest wkładka zbiorcza (2), względnie rozdzielcza (3), przy czym wkładka zbiorcza (2), względnie rozdzielcza (3) wyposażona jest w co najmniej jedno zagłębienie (10, 15), do którego wprowadzony jest co najmniej jeden element przebijający (20, 21) po przebiciu dna kapsułki (7), względnie pokrywy kapsułki (4), bez przebijania wkładki zbiorczej (2), względnie rozdzielczej (3).