PL213657B1 - Przegubowe polaczenie szyn dla styków szynowych profilowanych szyn jezdnych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest przegubowe połączenie szyn dla styków szynowych profilowanych szyn jezdnych, przy czym co najmniej w górnym obszarze styku jest przewidziane połączenie przegubowe z co najmniej jedną ścianką boczną łożyska mostkującą obszar styku, i przy czym dodatkowo jest zrealizowana co najmniej jedna ścianka boczna łożyska na pierwszym styku szynowym i co najmniej jedna ścianka boczna łożyska na drugim styku szynowym, przy czym do połączenia obydwóch ścianek bocznych łożyska służy współpracująca przegubowo z nimi trzecia ścianka boczna łożyska.

Tego rodzaju przegubowe połączenie szyn jest opisane, na przykład w niemieckim opisie zgłoszeniowym nr DE 198 54 937 C1. W tym miejscu jest także właściwy francuski opis zgłoszeniowy nr FR 90 048 E. W obydwóch wyżej wspomnianych zaleceniach manipulowanie i podwieszanie styków szynowych zależnie od warunków jest trudne, lecz w każdym razie można je udoskonalić. Jest tu wymagana duża liczba osobnych części, które mogą ulegać gubieniu.

Ponadto przegubowe połączenia szyn są opisane na przykład w niemieckim opisie zgłoszeniowym nr DE 198 54 937 C1 lub też w niemieckim opisie zgłoszeniowym nr DE 196 16 937 C1. W obydwóch wypadkach urządzenie do odwieszania jest jakby zintegrowane z górnym połączeniem przegubowym.

W tym celu w niemieckim opisie zgłoszeniowym nr DE 198 54 937 C1 przewidziane są ścianki boczne łożyska mostkujące należący do nich obszar styku za pomocą znajdującego się między nimi mocującego członu pośredniego. Dla uzyskania unoszącego się na końcu zamocowania jednej z szyn styku szynowego, w trakcie montażu wstępnego można ustalić zamocowaną do niego boczną ściankę łożyska na mocującym członie pośrednim przy użyciu połączenia za pomocą rygla zabezpieczonego przez obrót. Podczas montażu końcowego druga sąsiednia szyna styku szynowego swoją drugą boczną ścianką łożyska jest przyłożona obrotowo do mocującego członu pośredniego wokół osi obrotu znajdującej się w dolnym obszarze styku szynowego i jest z nim połączona.

Znane środki sprawdziły się, mogą być jednak udoskonalone, zwłaszcza co się tyczy podatności do manipulowania i prostego montażu.

Odnosi się to także do dalszego stanu techniki według niemieckiego opisu zgłoszeniowego nr DE 196 16 937 C1. Gdyż także tutaj przewidziane są boczne ścianki łożyska mostkujące obszar styku szynowego. Jedna boczna ścianka łożyska ma otwór podłużny, z którego wynika ruch wahliwy obydwóch profilowanych szyn jezdnych wokół osi wahań umieszczonej pod kątem prostym do kierunku podłużnego szyn w obszarze styku szynowego dolnego kołnierza obydwóch profilowanych szyn jezdnych. Między obydwiema bocznymi ściankami łożyska jest umieszczony hak do podwieszania ze sworzniem prowadzącym wchodzącym we wspomniany otwór podłużny.

Także tu można udoskonalić podatność do manipulowania. Bowiem wspomniane przegubowe połączenia szyn zwykle są stosowane do prowadzenia i zamocowania jednoszynowych kolejek wiszących w podziemnym górnictwie i budowie tuneli. Łańcuchy do podwieszania na poszczególnych ramach obudowy chodników mają zarówno zadanie przejmowania samego ciężaru profilowanych szyn jezdnych, jak i transportowanych materiałów i przenoszenia go na obudowę chodników.

W trakcie montażu wymagane jest nie tylko połączenie ze sobą poszczególnych profilowanych szyn jezdnych lub styków szynowych za pomocą przegubowego połączenia szyn, lecz utworzony w ten sposób tok szyn musi być jeszcze dodatkowo połączony z obudową chodników za pomocą łańcuchów do podwieszania. Odbywa się to za pomocą urządzenia do podwieszania, w którym w najprostszym wypadku chodzi o otwór do ustalenia ucha połączeniowego, sworznia lub temu podobnego. To znaczy, że wspomniany otwór zwykle służy do mocowania przegubowego elementu do podwieszania, na przykład ogniwa łańcucha lub także włączonego pośrednio wahacza.

Ponieważ w stanie techniki z jednej strony są zebrane połączenia przegubowe i z drugiej strony urządzenia do podwieszania, przy montażu mogą powstawać niedogodności. W tym miejscu wynalazek wymaga utworzenia środków zaradczych.

U podstaw wynalazku leży problem techniczny udoskonalenia w ten sposób przegubowego połączenia szyn wspomnianego na wstępie rodzaju dla styków szynowych profilowanych szyn jezdnych, że jest udoskonalona podatność do manipulowania zarówno przy łączeniu poszczególnych styków szynowych, jak i przy podwieszaniu w taki sposób utworzonego toku szynowego na obudowie chodników lub porównywalnego urządzenia.

Przegubowe połączenie szyn dla styków szynowych profilowanych szyn jezdnych, przy czym co najmniej w górnym obszarze styku sąsiednich styków szynowych jest przewidziane połączenie przePL 213 657 B1 gubowe z co najmniej jedną ścianką boczną łożyska mostkującą obszar styku i przy czym dodatkowo jest zrealizowana co najmniej jedna ścianka boczna łożyska na pierwszym styku szynowym i co najmniej jedna ścianka boczna łożyska na drugim styku szynowym i do połączenia obydwóch ścianek bocznych łożyska służy współpracująca przegubowo z nimi trzecia ścianka boczna łożyska, według wynalazku charakteryzuje się tym, że obydwa styki szynowe są umieszczone wychylnie względem siebie z punktem obrotu pod powierzchnią toczną w dolnym kołnierzu, przy czym trzecia ścianka boczna łożyska w jej położeniu roboczym jest ustalona na pierwszym styku szynowym i chwyta lub obejmuje za pomocą haka zaczep na drugim styku szynowym, i przy czym trzecia ścianka boczna łożyska wybraniem łukowym albo otworem podłużnym ślizga się w kierunku wzdłużnym po zaczepie przy określonym, maksymalnym możliwym kącie wychylenia, a ponadto trzecia ścianka boczna łożyska w położeniu transportowym jest zamocowana bez wystawania na styku szynowym.

Korzystnie, obydwie odpowiednie ścianki boczne łożyska są wykonane w kształcie widełek.

Korzystnie, obydwie odpowiednie ścianki boczne łożyska zasadniczo w kształcie litery V są dołączone za pomocą swojej stopy do górnego kołnierza.

Korzystnie, trzecia ścianka podobna do łopaty lub płytka ma obszar mocowania i obszar chwytowy.

Korzystnie, hakowi jest przyporządkowana powierzchnia ślizgowa.

W celu rozwiązania tak postawionego zadania technicznego w wynalazku proponuje się w przypadku przegubowego połączenia szyn wspomnianego na wstępie rodzaju, że w położeniu transportowym trzecia ścianka boczna łożyska lub płytka jest zamocowana na styku szynowym tak, że nie wystaje poza jego brzeg. Przy tym, jak powiedziano, trzecia ścianka boczna lub płytka mostkuje obszar styku między obydwoma stykami szynowymi.

W górnym obszarze styku sąsiednich profilowanych szyn jezdnych mogą być zrealizowane także dwie lub nawet wszystkie trzy ścianki boczne łożyska mostkujące obszar styku, przy czym dwie ścianki boczne tworzące kieszeń formują kieszeń do ustalenia - tak samo jak przedtem niezależnej i dodatkowo przeznaczonej do zamocowania - trzeciej ścianki podobnej do łopaty. Rozstrzygające jest to, że trzy ścianki boczne łożyska (lub więcej) nadają kształt górnemu połączeniu przegubowemu, z których co najmniej dwie ścianki boczne łożyska są zamocowane na stykach szynowych, podczas gdy trzecia ścianka boczna łożyska (początkowo) jest swobodnie przesuwna i zapewnia przegubowe połączenie dwóch innych ścianek bocznych łożyska.

Stanowiące opcję urządzenie do podwieszania może przyjąć położenie w pewnym odstępie od obszaru styku i połączenia przegubowego na górnym kołnierzu co najmniej jednego z dwóch sąsiednich styków szynowych. To znaczy, że co najmniej każdy drugi styk szynowy lub każda druga profilowana szyna jezdna jest zaopatrzona w odpowiednie urządzenie do podwieszania.

Urządzenie do podwieszania może być przy tym wykonane jako niezależne i oddzielone od połączenia przegubowego. Ale możliwe jest także, że urządzenie do podwieszania wraz z połączeniem przegubowym jest stanowiącym całość elementem konstrukcyjnym. Wreszcie w wynalazku zaleca się wykonanie urządzenia do podwieszania jako ucha połączeniowego do przyłączenia stanowiącego opcję łącznika przedłużającego i/lub wahacza.

W rezultacie utworzone jest przegubowe połączenie szyn dla styków szynowych profilowanych szyn jezdnych, które w porównaniu ze stanem techniki charakteryzuje się przede wszystkim udoskonaloną podatnością do manipulowania i łatwością montażu. Ponieważ z powodu położenia urządzenia do podwieszania znajdującego się w odstępie od obszaru styku szynowego i połączenia przegubowego, można oddzielić od siebie w czasie i w przestrzeni przebieg podwieszania względnie odmocowania profilowanej szyny jezdnej każdorazowo utworzonej z poszczególnych styków szynowych od właściwego przebiegu połączenia styków szynowych. Oznacza to, że albo styki szynowe najpierw mogą być ze sobą łączone za pomocą danego połączenia przegubowego i następnie zostają podwieszone albo najpierw styk szynowy podwiesza się i następnie łączy z sąsiednim stykiem szynowym. Tak czy owak wynalazek umożliwia duży stopień elastyczności i łatwości montażu.

Do tego przyczynia się także to, że styk szynowy może już być podwieszony i dopiero wtedy jest łączony za pomocą połączenia przegubowego z sąsiednim stykiem szynowym. To znaczy, że ciężar styku szynowego i wtedy połączonego z nim sąsiedniego styku szynowego w całości jest przejmowany przez urządzenie do podwieszania, tak że ciężary, które mają być podnoszone są znacznie zmniejszone w porównaniu z powyżej wspomnianym stanem techniki.

Ogólnie może być zrealizowanych trzy lub więcej ścianek bocznych łożyska, z których (w danym wypadku) dwie ścianki boczne tworzące kieszeń formują na jednym styku szynowym we dwójkę w widoku z przodu kieszeń do ustalenia trzeciej ścianki podobnej do łopaty względnie ścianki bocznej

PL 213 657 B1 łożyska albo płytki. W tym przypadku ścianki boczne tworzące kieszeń od strony górnej i/lub od strony dolnej mogą być połączone ze sobą za pomocą ramienia łączącego. To ramię łączące może mieć na swojej powierzchni skierowanej do kieszeni powierzchnię prowadzącą dla prowadzonej przy niej w kierunku podłużnym ścianki podobnej do łopaty. Zwykle obydwie ścianki boczne tworzące kieszeń są ponadto zaopatrzone każdorazowo w otwór podłużny, przez który przechodzi sworzeń prowadzący, który podtrzymuje ściankę boczną podobną do łopaty. Ten sworzeń prowadzący wysuwa się z obydwóch stron ścianek bocznych tworzących kieszeń i za pomocą powszechnie znanych metod mocowania jest zamocowany w ściance podobnej do łopaty względnie w obydwóch otworach podłużnych. Możliwe jest także zaopatrzenie sworznia prowadzącego z jednej strony w łeb i z drugiej strony w nakrętkę. Mogą wchodzić w rachubę również jednostronne lub dwustronne trzpienie zabezpieczające lub porównywalne urządzenia zabezpieczające.

Dzięki temu wariantowi wynalazku poprawia się dodatkowo łatwość montażu w stosunku do określonego rodzaju stanu techniki według niemieckiego opisu zgłoszeniowego nr DE 196 16 937 C1. Bowiem do połączenia sąsiednich styków szynowych w górnym obszarze złącza stykowego jest jedynie niezbędne wprowadzenie ścianki podobnej do łopaty lub trzeciej ścianki bocznej łożyska (która mostkuje obszar złącza stykowego) w ścianki boczne tworzące kieszeń lub między ścianki boczne tworzące kieszeń i wsunięcie sworznia prowadzącego przez otwór ściance bocznej podobnej do łopaty leżący na jednej linii z otworami podłużnymi w ściankach bocznych tworzących kieszeń i zamocowanie go.

Powierzchnia prowadząca na ramieniu łączącym zapewnia to, że ruchy styków szynowych względem siebie są bez trudności przejmowane i prowadzone. Do tego przyczyniają się dodatkowo otwory podłużne, które mają zarys dostosowany do powierzchni prowadzącej.

Takie ruchy styków szynowych względem siebie muszą być opanowywane, ponieważ obudowa chodników nie jest statyczna i wskutek tego może skutkować zmianami odstępów i/lub kątów styków szynowych względem siebie. W ramach tego wariantu udaje się to szczególnie łatwo i skutecznie, przy czym oprócz tego jest jeszcze uproszczony montaż.

W tym wykonaniu jest również zasadniczo możliwe, że co najmniej jedna ścianka boczna łożyska lub para ścianek bocznych łożyska jest zrealizowana na jednym styku szynowym i co najmniej jedna ścianka boczna łożyska lub para ścianek bocznych łożyska jest zrealizowana na drugim styku szynowym, przy czym do połączenia obydwóch ścianek bocznych łożyska (pary ścianek bocznych łożyska) służy wchodząca w nie przegubowo następna ścianka boczna łożyska lub płytka. Obydwie odpowiednie ścianki boczne łożyska lub para ścianek bocznych łożyska mogą być wykonane w kształcie widełek. Okazało się także korzystne, gdy dodatkowa ścianka boczna lub płytka na co najmniej jednej stronie jest zaopatrzona w otwór podłużny umożliwiający przejmowanie opisanych ruchów przegubowych.

To następne ukształtowanie korzystnie jest przy produkcji szczególnie tanie i łatwe w montażu. Dodatkową ściankę boczną lub płytkę można na czas transportu zamocować ma parze ścianek bocznych łożyska także w sposób uniemożliwiający jej zgubienie, i to tak, że nie wystaje nad brzegiem złącza stykowego szyn.

Jeśli profilowane szyny jezdne mają co najmniej jeden dolny kołnierz w kształcie litery U z wnęką umieszczoną między ramionami typu U, to co najmniej w dolnym obszarze złącza stykowego sąsiednich styków szynowych może być zrealizowane połączenie przegubowe z panewką łożyska wahliwego i wchodzącym w nią piórem łożyska wahliwego. Przy tym panewka łożyska wahliwego jest umieszczona we wnęce w dolnym kołnierzu, tak że panewka łożyska wahliwego bez obróbki jest ustalana we wnęce.

W tym celu panewka łożyska wahliwego może mieć wybranie dla noska wahliwego umieszczonego na piórze łożyska wahliwego. Panewka łożyska wahliwego posiada ponadto zaczepy korzystnie wystające do wybrania i zaczepiane w stanie wbudowania przez nosek wahliwy. Te zaczepy wraz z elementem ograniczającym mogą określać wyżej wspomniane wybranie, przy czym zaczepy i element ograniczający są zespolone ze sobą za pomocą ramion łączących, tak że się nastawia niezbędną stabilność panewki łożyska wahliwego. Ponadto panewka łożyska wahliwego może być podzielona w kierunku podłużnym i może być wykonana z dwóch połączonych ze sobą w stanie wbudowania, zwłaszcza zespawanych, połówek panewki łożyska wahliwego, co jednak nie jest niezbędne.

Możliwe jest również wykonanie podzielonego w kierunku podłużnym pióra łożyska wahliwego i bez obróbki ustalenie w dolnym obszarze styku szynowego drugiego z sąsiednich złączy szynowych.

PL 213 657 B1

Wtedy zrealizowane są dwie połówki panewki łożyska wahliwego, które podczas montażu zostają zespolone ze sobą.

Te środki według wynalazku są związane z dalszą zaletą polegającą na tym, że w przeciwieństwie do stanu techniki według niemieckiego opisu nr DE 198 54 937 C1, a także niemieckiego opisu nr DE 196 16 937 C1 (już) nie są konieczne obligatoryjne tam obróbki dolnego kołnierza styku szynowego każdorazowo zaopatrzonego w panewki łożyska wahliwego. Przeciwnie, panewka łożyska wahliwego wykonana według wynalazku może być włożona bezpośrednio do i tak istniejącej wnęki, w szczególności w dwuteowej profilowanej szynie jezdnej między ramiona typu U dolnego kołnierza w kształcie litery U i tutaj może zostać zespawana. Stanowi to ogromne ułatwienie montażu i oszczędność na kosztach.

Nie pogarsza to jednak w żaden sposób zdolności do sprawnego funkcjonowania opisanej panewki łożyska wahliwego, lecz dorównuje tej, która jest opisana w określonego rodzaju stanie techniki według niemieckiego opisu nr DE 198 54 937 C1 lub niemieckiego opisu nr DE 196 16 937 C1. Przy tym zaczepy zaczepiane przez noski wahliwe w powiązaniu z elementem ograniczającym zapewniają nienaganne wytworzenie połączenia przegubowego. Bowiem w tym celu jest jedynie niezbędne wprowadzenie pióra łożyska wahliwego do panewki łożyska wahliwego, tak aby nosek wahliwy wszedł w wybranie i zaczepił o zaczepy.

Aby mogły być wyrównane wzajemne ruchy styków szynowych, w obszarze dolnego połączenia przegubowego noski wahliwe i zaczepy mają odpowiadające sobie wzajemnie i ślizgające się po sobie w kierunku podłużnym powierzchnie prowadzące. Dzięki temu w powiązaniu z konwencjonalnym lub jak powyżej opisano wykonanym górnym połączeniem przegubowym wzajemne ruchy styków szynowych mogą być przejmowane bez trudności. Punkt obrotu znajduje się w związku z tym zawsze pod powierzchnią toczną w dolnym kołnierzu.

Na górnym kołnierzu może być zamocowane przegubowo wspomniane już urządzenie do podwieszania w formie wahacza, które ma co najmniej jeden otwór odciągowy. To przegubowe i wcześniej poznane dzięki na przykład niemieckiemu opisowi nr DE 198 54 937 C1 połączenie szyn charakteryzuje się tym, że dodatkowo oprócz otworu odciągającego jest przewidziane urządzenie pomocnicze do montażu.

W tym urządzeniu pomocniczym do montażu może chodzić o otwór pomocniczy do montażu służący do umieszczenia sworznia pomocniczego do montażu wraz ze znajdującym się na nim środkiem pomocniczym do montażu, na przykład łańcuchem, liną lub temu podobnym. W tej sytuacji urządzenie pomocnicze do montażu może być umieszczone w płaszczyźnie symetrii od strony główki wahacza. Sam wahacz ma zwykle dwa ramiona, które są umieszczone w odstępie od siebie za pomocą jednego lub kilku elementów odległościowych.

W ten sposób jest postawiony do dyspozycji wahacz, który szczególnie łatwo można zamocować na obudowie chodników z zamocowanym na nim stykiem szynowym lub z zamocowanymi na nim stykami szynowymi. Zatem to urządzenie pomocnicze do montażu, które to umożliwia, w istocie zapewnia podniesienie odpowiedniego styku szynowego lub już połączonych ze sobą styków szynowych na pożądaną wysokość w obudowie chodników i dopiero wtedy przeprowadzenie odmocowania. Może to nastąpić, na przykład za pomocą wciągników linowych, podnośników łańcuchowych lub innych dźwignic, które wywierają nacisk na urządzenie pomocnicze do montażu lub je tworzą. W najprostszym przypadku chodzi tutaj o otwór pomocniczy do montażu z umieszczonym w nim sworzniem pomocniczym do montażu lub o ucho, do którego jest dołączony środek pomocniczy do montażu, w przypadku którego może chodzić na przykład tylko o łańcuch, linę lub tym podobne.

Dzięki umieszczeniu urządzenia pomocniczego do montażu w płaszczyźnie symetrii od strony główki wahacza, uzyskuje się to, że siły podnoszące zwykle działają w obszarze styków szynowych lub w ich pobliżu, ponieważ wahacz jest montowany najczęściej symetrycznie w porównaniu z tym obszarem styku szynowego, a więc płaszczyzna symetrii wahacza i obszar styku szynowego pokrywają się. Wreszcie wykonanie wahacza z dwoma kołnierzami powoduje, że jest zapewniona jego szczególna sztywność na skręcanie i bez trudności mogą być przejmowane także zmienne siły rozciągające spowodowane zmianami obudowy chodników.

Wreszcie, profilowane szyny jezdne zwykle mają w przekroju górny kołnierz podobny do widełek i skierowany w przeciwnym kierunku dolny kołnierz. Mogą one posiadać przekrój dwuteowy. Dzięki temu możliwa jest realizacja dużych wskaźników przekroju przy zginaniu przy zmniejszonych kosztach wytwarzania i porównywalnej łatwości w manipulowaniu podczas montażu szyn. Poszczególne styki szynowe

PL 213 657 B1 profilowanych szyn jezdnych są postawione do dyspozycji jako walcowany profil stalowy i mają specyfikacje, jakie są opisane w ramach niemieckiego opisu wzoru użytkowego nr DE 296 04 431 U1.

Ścianka podobna do łopaty lub trzecia ścianka boczna łożyska albo płytka może być zamocowana w położeniu transportowej styków szynowych na obydwóch ściankach bocznych tworzących kieszeń pary ścianek bocznych tworzących kieszeń na styku szynowym. Dzięki temu ścianka podobna do łopaty lub trzecia ścianka boczna łożyska lub płytka jest połączona w sposób uniemożliwiający jej zgubienie z odpowiednim stykiem szynowym.

Obydwie ścianki boczne tworzące kieszeń lub ścianki boczne łożyska zasadniczo w kształcie litery V mogą być dołączone za pomocą swojej stopy do górnego kołnierza. Jest zrozumiałe, że górny kołnierz i stopa ścianek bocznych tworzących kieszeń są odpowiednio ukształtowane, tak że w tym miejscu może być przewidziane połączenie spawane.

Trzecia ścianka podobna do łopaty lub ścianka boczna łożyska lub płytka zwykle jest zamocowana na styku szynowym i chwyta lub obejmuje za pomocą haka zaczep na drugim styku szynowym. W tym celu odpowiednia trzecia ścianka podobna do łopaty lub ścianka boczna łożyska jest zaopatrzona w obszar mocowania i obszar chwytowy. Obszar mocowania służy do ustalenia ścianki bocznej łożyska lub płytki, podczas gdy obszar chwytowy posiada hak, który współpracuje z zaczepem na drugim styku szynowym.

Dokładnie rzecz biorąc jest to rozwiązane w ten sposób, że ograniczone przez hak wybranie łukowe ślizga się w kierunku wzdłużnym na odpowiednim zaczepie zgodnie z definicją maksymalnego możliwego kąta wychylenia obydwóch styków szynowych. W tym celu hakowi jest przyporządkowana powierzchnia ślizgowa wybrania łukowego.

Opisane przegubowe połączenie szyn zawsze cechuje się w szczególności tym, że najpierw podwiesza się profilowaną szynę jezdną lub styk szynowy i dopiero bezpośrednio po tym podejmuje się montaż drugiego styku szynowego przy realizacji połączenia przegubowego. Drugi styk szynowy korzystnie może być połączony przegubowo za pomocą dolnego połączenia przegubowego najpierw z dolnym stykiem szynowym i może być wtedy uzyskane solidne połączenie za pomocą dodatkowej trzeciej ścianki bocznej lub płytki.

Przedmiot wynalazku w jednym tylko przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1a i fig. 1b przedstawiają przegubowe połączenie szyn według wynalazku w widoku z boku (fig. 1a) i w widoku z przodu (fig. 1b), fig. 2a i fig. 2b - przedstawiają styk szynowy przegubowego połączenia szyn według fig. 1a i fig. 1b z należącym do niego piórem łożyska wahliwego, fig. 3a i fig. 3b przedstawiają drugi styk szynowy z piórem łożyska wahliwego, fig. 4 - przedstawia pióro łożyska wahliwego w widoku z góry, fig. 5 - przedstawia schematycznie widok z góry panewki łożyska wahliwego i fig. 6 - przedstawia zmodyfikowany wariant wykonania przegubowego połączenia szyn z należącym do niego wahaczem, fig. 1 - przedstawia następny wariant wynalazku, fig. 8 do fig. 10 - przedstawiają poszczególne elementy konstrukcyjne wariantu wykonania według fig. 7 w odpowiednich widokach szczegółu, fig. 11 i fig. 12 przedstawiają jeszcze raz zmodyfikowane ukształtowanie wariantu wykonania według fig. 7 do fig. 10 i fig. 13 do fig. 15 - przedstawiają dalszy wariant wynalazku i fig. 16a, fig. 16b i fig. 16c przedstawiają obydwa styki szynowe przy uwzględnieniu ich różnych kątów wychylenia względem siebie.

Na figurach rysunku przedstawione jest połączenie przegubowe dla styków szynowych 1a, 1b profilowanych szyn jezdnych. Styki szynowe 1a, 1b w ramach przykładu wykonania są wykonane w wariancie dwuteowym z górnym kołnierzem 2 i powierzchniami tocznymi 3 tworzącymi dolny kołnierz 4. Po powierzchniach tocznych 3 są prowadzone i poruszają się koła poszczególnego wagonika jednoszynowej kolejki wiszącej. Nie jest to jednak niezbędne.

Według fig. 1b, fig. 2b, fig. 3b i fig. 15 zarówno górny kołnierz 2, jak i dolny kołnierz 4 mają w przekroju wnęki w kształcie kieszeni. W ten sposób styki szynowe 1a, 1b w kształcie dwuteownika są wykonane zasadniczo z górnym kołnierzem 2 w kształcie litery U z ramionami 6 typu U i umieszczoną między nimi wnęką 5. To samo dotyczy dolnego kołnierza 4, który ma skierowany w przeciwną stronę profil w kształcie litery U z należącymi do niego ramionami 6 typu U, które mieszczą między sobą wnękę 5.

Na podstawie fig. 1, fig. 6, fig. 7 i fig. 13, fig. 14 widać, że na górnym kołnierzu 2 pierwszej profilowanej szyny jezdnej 1a jest przewidziane co najmniej jedno urządzenie do podwieszania 7. Ponadto zarówno górny, jak i dolny obszar S styku szynowego sąsiednich styków szynowych 1a, 1b mają odpowiednie połączenia przegubowe 8, 9.

PL 213 657 B1

Urządzenie do podwieszania 7 zajmuje pozycję znajdującą się w odstępie od obszaru S styku szynowego i połączenia przegubowego 8, 9 na górnym kołnierzu 2. Urządzenie do podwieszania 7 jest przy tym umieszczone na co najmniej jednym z dwóch sąsiednich styków szynowych 1a, 1b. W ramach przykładu wykonania urządzenie do podwieszania 7 znajduje się na pierwszym styku szynowym 1a. Urządzenie do podwieszania 7 zasadniczo mogłoby być zamocowane dodatkowo (lub alternatywnie) także na drugim styku szynowym 1b.

Według pierwszego wykonania, jakie jest przedstawione na fig. 1 i na fig. 13 oraz na fig. 14, urządzenie do podwieszania 7 jest zrealizowane niezależnie i oddzielnie od połączenia przegubowego 8, 9, w przedstawionym przykładzie niezależnie i oddzielnie od górnego połączenia przegubowego 3. Lecz możliwe jest także, że urządzenie do podwieszania 7 razem z połączeniem przegubowym 8, 9, ze wspomnianym górnym połączeniem przegubowym 8 jest stanowiącym całość elementem konstrukcyjnym. Pokazano to na fig. 6 i fig. 7 do fig. 10.

Szczegółowo biorąc, urządzenie do podwieszania 7 ma postać ucha połączeniowego 7 do którego można przyłączyć stanowiący opcję łącznik przedłużający 10 oraz wahacz 11 (porównaj z fig. 1, fig. 6, fig. 7 i fig. 13, fig. 14). Jest zrozumiałe, że łącznik przedłużający 10 oraz wahacz 11 są ze sobą połączone przegubowo, aby ruchy styków szynowych 1a, 1b mogły być wzajemnie przejmowane. Równie dobrze jest, lecz także możliwe i zawiera się w pomyśle wynalazczym, gdy łącznik przedłużający 10 i wahacz 11 są wykonane jako jedna część. To znaczy, że tylko urządzenie do podwieszania 7 względnie ucho połączeniowe 7 zapewnia wtedy niezbędną ruchliwość przegubu. Bowiem wahacz 11 i łącznik przedłużający 10 tworzą wtedy jedność.

Na podstawie fig. 1b można zauważyć, że wnęka 5 w górnym kołnierzu 2 między ramionami 6 typu U mieści w sobie ucho połączeniowe 7. W tym celu ucho połączeniowe 7 jest elementem konstrukcyjnym podpory mocującej 12, która jest dołączona do górnego kołnierza 2 we wnęce 5 albo między ramionami 6. Odbywa się to zwykle za pomocą spawania.

Podpora mocująca 12 z uchem połączeniowym 7 jest obejmowana przez dwa kołnierze 13 łącznika przedłużającego 10. Sworzeń przegubu przechodzący przez leżące na jednej linii otwory służy w tym miejscu do opisanego połączenia przegubowego. W ramach wariantu według fig. 6 znajdująca się tam podpora mocująca 12 razem z dwiema ściankami bocznymi tworzącymi kieszeń lub ściankami bocznymi łożyska 14 jest stanowiącym całość elementem konstrukcyjnym, jaki jest jeszcze poniżej bardziej szczegółowo objaśniony.

W ukształtowaniu według fig. 7 do fig. 10 i fig. 13 oraz fig. 14 obydwie ścianki boczne tworzące kieszeń lub ścianki boczne łożyska 14 są połączone ze stykiem szynowym 1a, podczas gdy łącznik przedłużający 10 wchodzi między ścianki boczne tworzące kieszeń 14. To obowiązuje także dla trzeciej ścianki podobnej do łopaty 15 lub płytki 15, jak to jest jeszcze poniżej dokładniej objaśnione.

W ramach wariantu według fig. 1 do fig. 6 w górnym obszarze S styku szynowego sąsiednich styków szynowych 1a, 1b są zrealizowane ogółem trzy ścianki boczne łożyska 14, 15 mostkujące obszar S styku szynowego. W tych trzech ściankach bocznych łożyska 14, 15 chodzi z jednej strony o dwie już wspomniane ścianki boczne tworzące kieszeń 14, które z drugiej strony w widoku z przodu (porównaj w szczególności z fig. 3b) tworzą kieszeń 16 do ustalenia z drugiej strony trzeciej ścianki bocznej podobnej do łopaty 15. W ramach wariantu według fig. 1 do fig. 5 ścianka podobna do łopaty 15 jest przy tym umieszczona na jednej szynie styku szynowego 1a, podczas gdy druga szyna styku szynowego 1b podtrzymuje obydwie ścianki boczne tworzące kieszeń 14. W tym przypadku obydwie ścianki boczne 14, 15 tworzą zatem każdorazowo jedną ściankę boczną łożyska 15 na jednym styku szynowym 1a i ściankę boczną łożyska 14 lub pierwszą ściankę boczną tworzącą kieszeń 14 na drugim styku szynowym 1b. Trzecia ścianka boczna łożyska 14 występuje tu w postaci drugiej ścianki bocznej tworzącej kieszeń 14, która mostkuje górny obszar S styku szynowego.

W wariancie według fig. 6 znajduje się odwrotne rozmieszczenie. To znaczy, że obydwie ścianki boczne tworzące kieszeń 14 są zamocowane na pierwszej szynie styku szynowego 1a, podczas gdy druga szyna styku szynowego 1b podtrzymuje trzecią ściankę podobną do łopaty lub ściankę boczną łożyska 15. Znowu obydwie ścianki boczne łożyska 14, 15 z jednej strony znajdują się na styku szynowym 1a i na drugim styku szynowym 1b, przy czym z drugiej strony dodatkowo jest zrealizowana trzecia ścianka boczna łożyska 14 w postaci drugiej ścianki bocznej tworzącej kieszeń 14. Obydwie ścianki boczne tworzące kieszeń 14 tworzą w przedstawieniu według fig. 6 element konstrukcyjny stanowiący całość wraz ze zrealizowaną tam również podporą mocującą 12 z uchem połączeniowym 7, podczas gdy druga szyna styku szynowego 1b podtrzymuje ściankę podobną do łopaty 15.

PL 213 657 B1

Wreszcie w wykonaniu według fig. 7 do fig. 10 i fig. 13 do fig. 15 trzecia lub dodatkowa ścianka podobna do łopaty 15 jest wykonana jako niezależny element konstrukcyjny i z jednej strony jest umieszczona między obydwiema ściankami bocznymi tworzącymi kieszeń 14 z drugiej zaś strony między dwiema dodatkowymi ściankami bocznymi lub ściankami bocznymi tworzącymi kieszeń 34 na drugiej szynie styku szynowego 1b. Widać, że odpowiednie ścianki boczne łożyska lub para ścianek bocznych łożyska 14, 34 są wykonane w kształcie widełek (porównaj z fig. 8 i fig. 10, fig. 15). Płytka lub dalsza ścianka podobna do łopaty 15 ma co najmniej na jednej stronie otwór podłużny 35 lub wybranie łukowe 38, które w tym miejscu zapewnia wymaganą ruchliwość przegubu (porównaj z fig. 9 i fig. 12).

W szczególności na podstawie fig. 3a, fig. 3b widać, że obydwie ścianki boczne tworzące kieszeń 14 od strony główki są połączone ze sobą za pomocą ramienia łączącego 17. To ramię łączące 17 tworzy na swojej powierzchni skierowanej do kieszeni 16 powierzchnię prowadzącą 18 dla ślizgającej się po niej w kierunku wzdłużnym swoją główką ścianki podobnej do łopaty 15. Otwory podłużne 19 w obydwóch ściankach bocznych tworzących kieszeń 14 powodują to, że obydwie ścianki boczne tworzące kieszeń 14 mogą być połączone przegubowo ze ścianką podobną do łopaty 15, mianowicie w ten sposób, że jedynie zaznaczony prowadzący sworzeń 20 przechodzi przez obydwa otwory podłużne 19 w ściankach bocznych tworzących kieszeń 14 i przez otwór 21 w ściance podobnej do łopaty 15.

Na fig. 3a widać najlepiej, że powierzchnia prowadząca 18 i obydwa otwory podłużne 19 mają dopasowany do siebie, lekko zakrzywiony zarys. Dzięki temu zagwarantowano, że górne połączenie przegubowe 8 utworzone zasadniczo z obydwóch ścianek bocznych tworzących kieszeń 14 i wchodzącej między nie ścianki podobnej do łopaty 15 może wyrównywać ruchy względne względem siebie szyn złącza stykowego 1a, 1b.

Dolne połączenie przegubowe 9 i szczegóły jego budowy są opisane w nawiązaniu w szczególności do fig. 3a i fig. 3b. W dolnym obszarze S styku szynowego sąsiednich styków szynowych 1a, 1b można zauważyć przede wszystkim panewkę łożyska wahliwego lub kieszeń łożyska wahliwego 22, która współpracuje z wchodzącym w nią i pokazanym na fig. 2a i fig. 2b piórem łożyska wahliwego 23. Panewka łożyska wahliwego 22 jest przy tym umieszczona we wnęce 5 drugiego profilowanego styku 1b między obydwoma ramionami 6 typu U na dolnym kołnierzu 4. Odbywa się to bez obróbki, to znaczy, że ramiona 6 typu U nie muszą być obrabiane w jakikolwiek sposób przed przyspawaniem panewki łożyska wahliwego 22. Odpowiednia szyna złącza stykowego 1b o profilu dwuteowym odpowiednio do niemieckiego opisu zgłoszeniowego wzoru użytkowego nr DE 296 04 431 U1 pozostaje więc nieobrobiona.

To samo odnosi się także do pióra łożyska wahliwego 23, które również bez obróbki jest zamocowane we wnęce 5 między obydwoma ramionami 6 typu U, a mianowicie - jak panewka łożyska wahliwego 22 - na dolnym kołnierzu 4, jednakże na pierwszej szynie złącza stykowego 1a lub na profilowanym styku szynowym 1a. W ten sposób odpowiednie szyny złącza stykowego lub profilowane styki szynowe 1a, 1b z górnym kołnierzem 2 w kształcie litery U i ze skierowanym w przeciwnym kierunku dolnym kołnierzem 4 w kształcie litery U, po walcowaniu bez obróbki wykończeniowej mogą być zaopatrzone w odpowiednie połączenia przegubowe 8, 9, co ma szczególnie pozytywny wpływ na koszty wytwarzania.

Panewka łożyska wahliwego 22 ma według fig. 3 i fig. 5 wybranie 24 dla noska wahliwego 25 umieszczonego na piórze łożyska wahliwego 23. Dodatkowo panewka łożyska wahliwego 22 posiada zaczepy 26 wystające do wybrania 24 i zaczepione w stanie wbudowania przez noski wahliwe 25. Te zaczepy 26 wspólnie z elementem ograniczającym 27 określają wybranie 24. Zaczepy 26 i element ograniczający 27 są ze sobą połączone za pomocą ramion łączących 28.

Można zauważyć w szczególności na podstawie fig. 3b i fig. 5, że panewka łożyska wahliwego 22 jako całość jest wykonana w sposób lustrzanie symetryczny względem osi A i jest złożona z dwóch połówek panewki łożyska wahliwego. Te dwie połówki panewki łożyska wahliwego z jednej strony są dołączone do pierwszego ramienia 6 typu U i z drugiej strony do drugiego ramienia 6 typu U i w ramach przykładu wykonania są z nim zespawane. To samo odnosi się do pióra łożyska wahliwego 23, które również jest wykonane w sposób lustrzanie symetryczny względem osi A, jednakże ma jednoczęściowy wariant wykonania i jest dołączone do obydwóch ramion 6 typu U (porównaj z fig. 2a).

Ponieważ zarys zewnętrzny panewki łożyska wahliwego 22 jest dopasowany do zarysu wewnętrznego wnęki 5 między obydwoma ramionami 6 typu U dolnego kołnierza 4 (porównaj z fig. 3b), panewka łożyska wahliwego 22 bez obróbki może być włożona do odpowiedniej wnęki 4 i może być

PL 213 657 B1 połączona z ramionami 6. Zaczepy 26 na panewce łożyska wahliwego 22 i noski wahliwe 25 na piórze łożyska wahliwego 23 mają odpowiadające im łukowate powierzchnie prowadzące 29, które zapewniają to, że także dolne połączenie przegubowe 9 może dostosować się bez trudności do ewentualnych wzajemnych ruchów szyn złącza stykowego lub styków szynowych 1a, 1b i przy tym jest nawet prowadzone.

Jak już wstępnie zostało zaprezentowane, górny kołnierz 2 przedstawionego przegubowego połączenia szyn z dwoma połączeniami przegubowymi 8, 9 ma co najmniej jedno urządzenie do podwieszania w postaci wahacza 11 (porównaj z fig. 6, fig. 7 i fig. 13, fig. 14). Ten wahacz 11 ma więc teraz w ramach przykładu wykonania co najmniej jeden otwór odciągowy 30, który służy do tego, aby wahacz 11 połączyć z obudową chodników za pomocą łańcucha lub porównywalnego środka łączącego. W ramach przykładu wykonania wahacz 11 jako całość jest wykonany symetrycznie względem osi symetrii B, przy czym zrealizowane są dwa otwory odciągowe 30, co jednakże nie jest niezbędne. Oprócz tego otworu odciągowego 30 dodatkowo znajduje się jeszcze urządzenie pomocnicze do montażu 31.

W przypadku tego urządzenia pomocniczego do montażu 31 w ramach przedstawienia chodzi o otwór pomocniczy do montażu 31 służący do ustalenia jedynie zaznaczonego sworznia pomocniczego do montażu wraz ze znajdującym się na nim środkiem pomocniczym do montażu 32. W wypadku tego środka pomocniczego do montażu może chodzić o łańcuch, linę lub porównywalną dźwignicę.

Na podstawie fig. 6 można zauważyć, że urządzenie pomocnicze do montażu 31 jest umieszczone w płaszczyźnie symetrii B od strony główki wahacza 11. Dzięki temu siły podnoszące działają na bezpośrednim przedłużeniu miejsca połączenia przegubowego wahacza 11, w wypadku którego chodzi ostatecznie o ucho połączeniowe 7 na podporze mocującej 12.

Ponadto widać, że wahacz 11 ma dwa ramiona 11a, 11b, które są odsunięte od siebie za pomocą jednego lub kilku elementów odległościowych 33. W ten sposób wahacz 11 może być ukształtowany tak, że wykazuje małe odkształcenia skrętne, i to przy dość małym ciężarze. Można zrealizować i zastosować wahacze 11 o całkowicie różnym ukształtowaniu i z niejednakowym odstępem odpowiednich otworów odciągowych 30, jak to uwidocznia przedstawienie wahacza 11 ciągłą linią i jego zmodyfikowany kształt zaznaczony linią punktową. W obydwóch wypadkach zasadniczo jest zachowane położenie urządzenia pomocniczego do montażu 31

W wariancie według fig. 7 do fig. 10 i fig. 13 do fig. 15 - jak już zaprezentowano - każdorazowo przewidziane są dwie pary ścianek bocznych łożyska 14 względnie 34 w kształcie widełek, między którymi mieści się następna ścianka boczna łożyska lub płytka 15. Ta płytka lub dodatkowa ścianka boczna 15 zapewniają za pomocą swojego otworu podłużnego 35 lub wybrania łukowego 38 to, że ruchy wahliwe w obszarze S styku szynowego między obydwoma stykami szynowymi 1a, 1b mogą być przejęte bez trudności. Bowiem przez otwór podłużny 35, jak i przez parę ścianek bocznych łożyska 14 przechodzi sworzeń 20.

Wytwarzanie połączenia szyn najczęściej przeprowadza się w ten sposób, że najpierw ścianki boczne łożyska 14 lub pary ścianek bocznych łożyska 14 połączonych z pierwszym stykiem szynowym 1a podwiesza się za pomocą urządzenia do podwieszania 7, żebrowego łącznika przedłużającego 10 i wahacza 11. Bezpośrednio potem drugi styk szynowy 1b można zawiesić na już zamocowanym styku szynowym 1a w ten sposób, że panewka łożyska wahliwego 22 i pióro łożyska wahliwego 23 wchodzą jedno w drugie. Zasadniczo w tym miejscu może być zrealizowane oczywiście także drugie, dolne połączenie przegubowe 9.

Bezpośrednio potem pozycjonowana jest dodatkowa ścianka boczna lub płytka między dwiema parami ścianek bocznych, z jednej strony 14 i z drugiej strony 34 i za pomocą odpowiednich otworów jest mocowany przechodzący przez nie sworzeń. Stanowiący opcję i nie nieodzowny nosek 36 na ściance bocznej lub płytce 15 zapewnia to, że ścianka boczna 15 przyjmuje swoje pożądane położenie. Bowiem nosek 35 wchodzi w przynależne wybranie 37 w drugim styku szynowym 1b (porównaj z fig. 7 i fig. 9). Przy tych wszystkich procesach dodatkowa ścianka boczna lub płytka 15 zachowuje swoją niezależność. Może być ona zamocowana na styku szynowym 1a, 1b. Zwykle jednak wystarczy w tym miejscu połączenie zaciskowe lub połączenie śrubowe z parą ścianek bocznych łożyska 14 lub 34, jak to pokazano na fig. 13 i fig. 14.

W ramach fig. 11 i fig. 12 pokazana jest modyfikacja wariantu wykonania według fig. 7 do fig. 10. Ponieważ tam ścianka boczna łożyska lub płytka 15 nie jest zaopatrzona w otwór podłużny 35 w celu bezproblemowego przejmowana ruchów wahliwych w obszarze styku szynowego S między obydwoma stykami szynowymi 1a, 1b. Przeciwnie, w tym miejscu wybranie łukowe 38 zapewnia to, że

PL 213 657 B1 można się uporać z opisanymi ruchami wahliwymi. Ponadto ścianka boczna łożyska lub płytka 15 na swojej stronie zwróconej do obydwóch styków szynowych 1a, 1b jest zaopatrzona w łukowatą stopę 39, która jest przyjmowana w odpowiednio ukształtowanych kieszeniach 40 w parze ścianek bocznych łożyska 14 względnie 34.

Na fig. 13 do fig. 15 przedstawiono następny wariant wynalazku. Także w tym wypadku przewidziane są dwie pary ścianek bocznych łożyska 14, 34 w kształcie widełek, które mieszczą między sobą następną trzecią ściankę boczną lub ściankę podobną do łopaty lub płytkę 15. To znaczy, że każdorazowo dwie ścianki boczne łożyska lub ścianki boczne tworzące kieszeń 14, 34 tworzą już wspomnianą parę ścianek bocznych łożyska 14, 34. Przy transporcie dwóch styków szynowych 1a, 1b następna ścianka boczna łożyska lub płytka 15 jest zamocowana na styku szynowym 1a, 1 b w sposób uniemożliwiający jej zgubienie, w ramach przykładu wykonania na styku szynowym 1b. Przy tym ścianka boczna łożyska 15 nie wystaje, a zatem nie może być oderwana (porównaj przedstawienie za pomocą linii punktowej na fig. 14). Jak w innych przykładach wykonania odpowiednie ścianki boczne tworzące kieszeń 14 względnie 34 zasadniczo w kształcie litery V są dołączone za pomocą swojej stopy do górnego kołnierza 2 odnośnego styku szynowego 1a, 1b.

Na podstawie przedstawienia na fig. 12 i fig. 14 można zauważyć, że płytka lub trzecia ścianka boczna łożyska 15 ma obszar zamocowania 15a i obszar styku 15b lub jest podzielona na dwa obszary 15a, 15b. Obszar mocowania 15a zapewnia to, że płytka 15 jest mocowana na styku szynowym 1b. Z obszarem styku 15b współpracuje sworzeń lub sworzeń prowadzący 20, który w związku z tym pełni funkcję zaczepu. Ten sworzeń prowadzący 20 łączy ze sobą obydwie ścianki boczne tworzące kieszeń 14. W przeciwieństwie do przykładu wykonania według fig. 6 nie przechodzi on jednak przez ściankę podobną do łopaty 15.

Można zauważyć, że wybranie łukowe 38 w płytce 15 przechodzi w powierzchnię ślizgową 41 lub ją posiada. Z powierzchnią ślizgową 41 współpracuje hak 42, który ją ogranicza. Dodatkowo jest jeszcze zrealizowany zaczep 43, który dzięki współdziałaniu między hakiem 42 i zaczepem 43 na ogół ogranicza możliwy kąt wychylenia względem siebie obydwóch styków szynowych 1a, 1b. To zaznacza się przy porównaniu fig. 13 i fig. 14. Rzeczywiście obydwa styki szynowe 1a, 1b mogą się wzajemnie przemieszczać wokół punktu obrotu D pod powierzchnią toczną 3 dolnego kołnierza 4, przy czym na ogół możliwe są kąty wychylenia α wynoszące około 10° do 15°.

Tego rodzaju ruchy wahliwe między stykami szynowymi 1a, 1b są w sposób wyraźny dopuszczalne, ponieważ sworzeń prowadzący 20 może poruszać się tam i z powrotem między hakiem 42 i zaczepem 43 wzdłuż powierzchni ślizgowej 41. Powierzchnia ślizgowa 41 zapewnia dodatkowo to, że wzajemne wychylanie się obydwóch styków szynowych 1a, 1b przebiega w sposób sterowany. W tym celu powierzchnia ślizgowa 41 posiada krzywiznę, która wynika z odległości punktu obrotu D, to znaczy krzywizna powierzchni ślizgowej 41 odpowiada łukowi kołowemu o promieniu, który jest równy odstępowi między punktem obrotu D i sworzniem prowadzącym 20.

Na podstawie uzupełniających przedstawień na fig. 16a, fig. 16b i fig. 16c można zauważyć jak obydwa styki szynowe 1a, 1b mogą się wychylać względem siebie, a mianowicie przy uwzględnieniu punktu obrotu D, który jest umieszczony pod powierzchniami tocznymi 3 dolnego kołnierza 2. Wykonalny maksymalny kąt wychylenia α jest zgodny z tym, że pióro łożyska wahliwego 23 lub odpowiadające powierzchnie prowadzące 29 noska wahliwego 25 również mogą wykonywać odpowiedni kąt wychylenia 0 względem zaczepów 26 na panewce łożyska wahliwego 22. Jak w wypadku powierzchni ślizgowej 41, także tutaj promienie powierzchni prowadzących 29 i zaczepów 26 są dopasowane do odstępu od osi obrotu D, aby umożliwić wykonywanie wolnego od skręcania ruchu wahliwego. Obydwa kąty α i 0 są w zasadzie równe.

Claims (5)

1. Przegubowe połączenie szyn dla styków szynowych profilowanych szyn jezdnych, przy czym co najmniej w górnym obszarze styku sąsiednich styków szynowych jest przewidziane połączenie przegubowe z co najmniej jedną ścianką boczną łożyska mostkującą obszar styku i przy czym dodatkowo jest zrealizowana co najmniej jedna ścianka boczna łożyska na pierwszym styku szynowym i co najmniej jedna ścianka boczna łożyska na drugim styku szynowym i do połączenia obydwóch ścianek bocznych łożyska służy współpracująca przegubowo z nimi trzecia ścianka boczna łożyska, znamienne tym, że obydwa styki szynowe (1a, 1b) są umieszczone wychylnie względem siebie z punktem

PL 213 657 B1 obrotu (D) pod powierzchnią toczną (3) w dolnym kołnierzu, przy czym trzecia ścianka boczna łożyska (15) w jej położeniu roboczym jest ustalona na pierwszym styku szynowym (1b) i chwyta lub obejmuje za pomocą haka (42) zaczep (20) na drugim styku szynowym (1a), i przy czym trzecia ścianka boczna łożyska (15) wybraniem łukowym (38) albo otworem podłużnym (35) ślizga się w kierunku wzdłużnym po zaczepie (20) przy określonym, maksymalnym możliwym kącie wychylenia (a), a ponadto trzecia ścianka boczna łożyska (15) w położeniu transportowym jest zamocowana bez wystawania na styku szynowym (1b).

2. Przegubowe połączenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obydwie odpowiednie ścianki boczne łożyska (14, 34) są wykonane w kształcie widełek.

3. Przegubowe połączenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obydwie odpowiednie ścianki boczne łożyska (14, 34) zasadniczo w kształcie litery V są dołączone za pomocą swojej stopy do górnego kołnierza (2).

4. Przegubowe połączenie według zastrz. 1, znamienne tym, że trzecia ścianka podobna do łopaty lub płytka (15) ma obszar mocowania (15a) i obszar chwytowy (15b).

5. Przegubowe połączenie według zastrz. 1, znamienne tym, że hakowi (42) jest przyporządkowana powierzchnia ślizgowa (41).