PL195682B1

PL195682B1 - Pochodne indolu, sposób ich wytwarzania, środek farmaceutyczny oraz zastosowanie pochodnych indolu

Info

Publication number: PL195682B1
Application number: PL98341400A
Authority: PL
Inventors: Elisabeth Defossa; Uwe Heinelt; Otmar Klingler; Gerhard Zoller; Fahad Al-Obeidi; Armin Walser; Peter Wildgoose; Hans Matter
Original assignee: Sanofi Aventis Deutschland
Priority date: 1997-12-24
Filing date: 1998-12-10
Publication date: 2007-10-31
Also published as: AU743881B2; CN1283186A; PL341400A1; TWI241294B; CZ20002310A3; MY120064A; EP1042287A1; PT1042287E; CA2316172C; CA2316172A1; NO20003057L; ZA9811759B; NO20003057D0; WO1999033800A1; CZ298827B6; BR9814340B1; JP2001527066A; KR100608472B1; NO316912B1; TR200001954T2

Abstract

1. Pochodne indolu o ogólnym wzorze I w którym R 1a i R 1b niezaleznie oznaczaja atom wodoru, F, Cl, Br, (C 1-C 4)-alkil, (C 1-C 4)-alkoksyl, fenylo-(C 1-C 4)-alkoksyl, OH, NO 2, grupe -NHR 3 , w której R 5a oznacza atom wodoru lub ((C 1-C 4)-alkoksy)-karbonyl, lub -SO 2-(C 1-C 4)-alkil, przy czym podstawniki te sa identyczne lub rózne, R 1c i R 1d oznaczaja atomy wodoru, R 2 oznacza atom wodoru, Cl, Br, grupe -(CH 2) p-CO-R 8 , w której p oznacza 0 lub 1, a R 8 oznacza grupe -OR 10 lub grupe -NHR 10 , w których R 10 oznacza (C 1-C 10)-alkil lub fenylo-(C 1-C 4)-alkil, przy czym fenyl w fenylo-(C 1-C 4)-alkilu jest podstawiony podstawnikiem R 11 , który jest wybrany z grupy obejmujacej NH 2-, NH 2-C(=NH)-, N ((C 1-C 4)-alkilo) 2 i -N + ((C 1-C 6)-alkil) 3(-X - )-, R 3 oznacza atom wodoru lub grupe -(CH 2) p-CO-R 8 , w której p oznacza 0 lub 1, a R 8 oznacza grupy -OR 10 lub -NR 9 R 10 , w których R 9 oznacza atom wodoru, (C 1-C 4)-alkil lub ((C 1-C 4-alkoksy)karbonylo-(C 1-C 4)-alkil, a R 10 oznacza atom wodoru, (C 1- -C 10)-alkil, fenylo-(C 1-C 4)-alkil lub naftylo-(C 1-C 4)--alkil, przy czym (C 1-C 10)-alkil jest ewentualnie podstawiony jednym lub dwoma identycznymi lub róznymi podstawnikami R 11 , przy czym podstawnik R 11 oznacza (C 1-C 6)-alkil, -C(O)-NH 2, -NH-C(=NH)-NH 2, -CO- -NH-naftyl, -NH-naftyl, -NH(C 1-C 4)-alkilo)naftyl, podstawiony Cl-naftyl, fenyl, izochinolinyl, chinolinyl, pirydyl ewentualnie pod- stawiony przy atomie azotu (C 1-C 6)-alkilem lub grupa oksydo, ((C 1-C 6)-alkilo) 2-podstawiony piperydynyl lub (C 1-C 6)-alkilo- podstawiony piperydynyl, oraz fenyl w fenylo-(C 1--C 4)-alkilu jest ewentualnie podstawiony 1, 2 lub 3 podstawnikami R 11 nieza- leznie wybranymi z grupy obejmujacej NH 2-C(=N-OH)-, NH 2-C(=NH)-, NH 2-, C(O)-NH 2, HO-, (C 1-C 4)-alkoksyl-, ewentualnie podstawiony 1-3 atomami fluoru (C 1-C 6)-alkil, Cl, J, Br, F, NO 2-, N((C 1-C 4)-alkil) 2-, fenyl, . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku są pochodne indolu, sposób ich wytwarzania, środek farmaceutyczny oraz zastosowanie pochodych indolu. Pochodne indolu według wynalazku są inhibitorami enzymu powodującego krzepnięcie krwi, czynnika Xa. Zatem pochodne indolu znajdują zastosowanie w leczeniu i profilaktyce chorób, które można leczyć lub którym można zapobiegać przez hamowanie aktywności czynnika Xa, takich jak choroby zakrzepowo-zatorowe.

Zdolność do tworzenia skrzeplin krwi ma istotne znaczenie dla przeżycia. Jednakże w pewnych stanach chorobowych tworzenie się skrzeplin krwi w układzie krążenia stanowi źródło choroby. Mimo to nie jest wskazane w takich stanach chorobowych całkowite hamowanie układu krzepnięcia z uwagi na możliwość wystąpienia zagrażającego życiu krwotoku. W celu zmniejszenia liczby przypadków tworzenia się wewnątrznaczyniowych skrzeplin krwi fachowcy usiłują opracować skuteczny inhibitor czynnika Xa lub protrombinazy, enzymu, który wbudowuje się do kompleksu protrombinazy, gdzie służy do uaktywniania trombiny podczas tworzenia się skrzepliny. Odpowiednie stężenie takiego inhibitora powinno zwiększać poziom czynników tworzących protrombinazę, wymaganych do zainicjowania krzepnięcia, ale nie powinno niepotrzebnie przedłużać procesu krzepnięcia, gdy zostało osiągnięte progowe stężenie trombiny.

Krzepnięcie krwi jest złożonym procesem, obejmującym serie stopniowo nasilających się reakcji uaktywniania enzymu, w których zymogeny osocza są następnie uaktywniane na drodze ograniczonej proteolizy. Mechanizmy kaskady krzepnięcia krwi dzieli się na drogę wewnątrzpochodną oraz drogę zewnątrzpochodną, które zbiegają się na uaktywnianiu czynnika X; następnie powstawanie trombiny przebiega wzdłuż wspólnego pojedynczego szlaku (patrz schemat 1).

Obecne dowody sugerują, że droga wewnątrzpochodna odgrywa ważną rolę w utrzymaniu i nasilaniu się powstawania fibryny, podczas gdy droga zewnątrzpochodna odgrywa kluczową rolę w fazie inicjowania krzepnięcia krwi. Ogólnie przyjmuje się, że krzepnięcie krwi jest fizycznie inicjowane poprzez tworzenie kompleksu czynnik tkankowy/czynnik VIIa. Po powstaniu kompleks ten szybko inicjuje krzepnięcie przez uaktywnianie czynników IX i X. Nowo powstały uaktywniony czynnik X, czyli czynnik Xa tworzy następnie kompleks 1:1 z czynnikiem Va i fosfolipidami, z utworzeniem kompleksu protrombinazy, który jest odpowiedzialny za przemianę rozpuszczalnego fibrynogenu w nierozpuszczalną

PL 195 682 B1 fibrynę, poprzez uaktywnienie trombiny z jej prekursora, protrombiny. Z upływem czasu aktywność kompleksu czynnik Vlla/czynnik tkankowy (droga zewnątrzpochodna) jest tłumiona przez białko - inhibitor proteazy typu Kunitza, TFPI, który po skompleksowaniu z czynnikiem Xa może bezpośrednio hamować aktywność proteolityczną czynnika VIIa/czynnika tkankowego. Wcelu utrzymania procesu krzepnięcia w obecności hamowanego układu zewnątrzpochodnego, dodatkowy czynnik Xa jest wytwarzany poprzez pośredniczone przez trombinę uaktywnianie drogi wewnątrzpochodnej. Tak więc, trombina odgrywa podwójną rolę autokatalityczną, pośrednicząc we własnym powstawaniu i w przemianie fibrynogenu w fibrynę.

Autokatalityczny charakter powstawania trombiny stanowi ważne zabezpieczenie przed niekontrolowanym krwawieniem oraz zapewnia, że w obecności określonego progowego poziomu protrombinazy krzepnięcie krwi będzie przebiegać do końca, co powoduje np. zakończenie krwotoku. Zatem najbardziej pożądane jest opracowanie środków, które hamują krzepnięcie bez bezpośredniego hamowania trombiny. Jednakże, pomimo istniejącego od dawna zapotrzebowania na taki inhibitor, brak jest obecnie skutecznego, specyficznego inhibitora Xa do zastosowań klinicznych.

W wielu zastosowaniach klinicznych istnieje duże zapotrzebowanie na zapobieganie wewnątrznaczyniowym skrzepom krwi lub na pewne leczenie przeciwzakrzepowe. Obecnie dostępne leki nie są zadowalające w wielu konkretnych zastosowaniach klinicznych. Na przykład prawie 50% pacjentów, u których wykonano całkowitą wymianę biodra, rozwija się zakrzepica żył głębokich (DVT). W obecnie zaakceptowanych terapiach stosuje się ustaloną dawkę heparyny o niskiej masie cząsteczkowej (LMWH) i zmienne dawki heparyny. Nawet przy takich trybach leczenia u 10-20% rozwija się zakrzepica żył głębokich, a u 5-10% pojawiają się powikłania związane z krwawieniem.

Inna sytuacja kliniczna, w której niezbędne są lepsze antykoagulanty, dotyczy pacjentów po angioplastyce dla udrożnienia światła naczyń wieńcowych oraz pacjentów z ryzykiem zawału mięśnia sercowego lub chorych na angina crescendo. Obecna, zwyczajowo dopuszczona terapia, polegająca na podawaniu heparyny lub aspiryny, związana jest z 6-8% przypadków zamknięcia naczyń w ciągu 24 godzin po operacji. Częstość występowania powikłań związanych z krwawieniem, wymagających terapii transfuzyjnej z uwagi na użycie heparyny, również wynosi około 7%. Ponadto, nawet jeśli opóźnione zamknięcie jest znaczące, podawanie heparyny po zakończeniu operacji ma niewielkie znaczenie i może być szkodliwe.

Do najpowszechniej stosowanych inhibitorów krzepnięcia krwi należy heparyna i pokrewne siarczanowane polisacharydy, LMWH i siarczan heparyny. Cząsteczki te wywierają działanie przeciwkrzepliwe przez ułatwienie wiązania naturalnego regulatora procesu krzepnięcia, antytrombiny IIIz trombiną i czynnikiem Xa. Działanie hamujące heparyny ukierunkowane jest przede wszystkim na trombinę, która jest dezaktywowana około 100 razy szybciej niż czynnik Xa. Jakkolwiek w porównaniu z heparyną siarczan heparyny i LMWH są nieco silniejszymi inhibitorami Xa niż trombiny, różnice in vitro są umiarkowane (3-30 krotne), a wpływ in vivo może być mało znaczący. Hirudyna i hirolog stanowią dwa dodatkowe antykoagulanty specyficzne względem trombiny, obecnie w stadium prób klinicznych. Jednakże działanie takich antykoagulantów hamujących trombinę jest również związane z powikłaniami krwawieniowymi.

Badania praktyczne na pawianach i psach wykazały, że określone inhibitory czynnika Xa zapobiegają tworzeniu się skrzepów bez powodowania ubocznego krwawienia, obserwowanego w przypadku bezpośrednich inhibitorów trombiny. Do takich inhibitorów czynnika Xa należy np. 2,7-bis-(4-amidynobenzylideno)cykloheptanon i ester metylowy N(a)-tosyioglicylo-3-amidynofenyloalaniny („TENSTOP”), których skutecznie hamujące stężenia (Ki) wynoszą odpowiednio około 20 nM i 800 nM. Kwas (+)-(2S)-2-(4-({(3S)-1-acetymidoilo-3-pirolidynyl}oksy)fenylo)-3-(7-amidyno-2-naftylo)propanowy jest również przedstawicielem grupy inhibitorów czynnika Xa (Katakura i inni, Biochem. Biophys. Res.

Comm. 197 (1993), 965-972). Jednakże jak dotychczas związki te nie zostały przebadane klinicznie.

Opisano szereg specyficznych inhibitorów czynnika Xa. Zidentyfikowano zarówno syntetyczne, jak i białkowe inhibitory czynnika Xa, w tym np. antystazynę („ATS”) i kleszczowy peptyd przeciwkoagulacyjny („TAP”), ATS, który wyizolowano z pijawki, Haementerin officinalis, zawierający 119 aminokwasów, o Ki względem czynnika Xa 0,05 nM. TAP, który wyizolowano z kleszcza Ornithodoros moubata, zawiera 60 aminokwasów, a jego Ki względem czynnika Xa wynosi około 0,5 nM.

Skuteczność wytwarzanych na drodze metod rekombinacyjnych ATS i TAP zbadano w wielu zwierzęcych układach modelowych. Obydwa inhibitory zmniejszają czas krwawienia w porównaniu zinnymi antykoagulantami i zapobiegają zakrzepom w wywołanej przez tromboplastynę zakrzepicy żył

PL 195 682 B1 głębokich na modelu podwiązanej żyły szyjnej. Wyniki uzyskane z zastosowaniem tego modelu korelująz wynikami uzyskanymi z zastosowaniem wybranego obecnie stosowanego leku, heparyny.

Stwierdzono, że podskórne podawanie ATS jest również skuteczne w leczeniu wywołanego przez tromboplastynę modelu zespołu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DLC). TAP skutecznie zapobiega zakrzepicy tętniczej „z wysokim ścinaniem” i „zmniejszonemu przepływowi”, wywołanym przez operacyjne umieszczenie wszczepu poliestrowego („DACRON”) w poziomach, które wywołują klinicznie dopuszczalne wydłużenie aktywowanego czasu częściowego tromboplastyny (aPTT), czyli mniej niż około dwukrotne wydłużenie. Dla porównania wzorcowa heparyna, nawet w dawkach powodujących pięciokrotny wzrost aPTT, nie zapobiega zakrzepicy i zmniejszeniu przepływu z zastosowaniem wszczepu. aPTT jest testem klinicznym krzepnięcia, który jest szczególnie czuły na inhibitory trombiny.

ATS i TAP nie zostały poddane próbom klinicznym. Jedną z głównych wad tych dwóch inhibitorów jest to, że podawanie wymaganych powtarzanych dawek powoduje powstawanie zobojętniających przeciwciał, co ogranicza ich potencjalne zastosowanie kliniczne. Ponadto wielkość TAP i ATS powoduje, że nie można ich podawać doustnie, co jeszcze bardziej ogranicza liczbę pacjentów, którzy mogliby skorzystać z takich środków.

Opisano także inne związki wykazujące aktywność inhibitorów czynnika Xa. Przykładowo w publikacji WO-A-95/29189 ujawniono inhibitory czynnika Xa o budowie peptydo-podobnej, a w publikacji WO-A-97/D8165 ujawniono cykliczne guanidyny hamujące czynnik Xa. W publikacji WO-A-97/21437 opisano naftylo-podstawione benzimidazole o działaniu hamującym czynnik Xa i czynnik IIa, które można stosować jako anykoagulanty, a w publikacji WO-A-97/30971 opisano m-amidynofenylowe anaiogi hamujące czynnik Xa. W dalszym ciągu jednak istnieje zapotrzebowanie na inne inhibitory czynnika Xa o ulepszonych właściwościach, takich jak korzystny profil aktywności farmakologicznej.

Specyficzny inhibitor czynnika Xa powinien mieć znaczącą wartość praktyczną w medycynie. W szczególności inhibitor czynnika Xa powinien być skuteczny w warunkach, gdy obecne wybierane leki, heparyna i pokrewne siarczanowane polisacharydy są nieskuteczne lub jedynie marginalnie skuteczne. Zatem istnieje zapotrzebowanie na skuteczny inhibitor krzepnięcia krwi, specyficzny wobec czynnika Xa, o niskiej masie cząsteczkowej, który jest skuteczny, lecz nie powoduje niepożądanych skutków ubocznych. Wynalazek zaspokaja tę potrzebę dostarczając nowe, hamujące aktywność czynnika Xa, pochodne indolu o ogólnym wzorze Ioraz wiążące się z nimi korzyści.

Stosowane tu określenie „aktywność czynnika Xa” odnosi się do zdolności czynnika Xa, samego lub w zespole podjednostek, znanym jako kompleks protrombinazy, do katalizowania przemiany protrombiny w trombinę. W odniesieniu do aktywności czynnika Xa określenie „hamowanie” obejmuje zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie hamowanie aktywności czynnika Xa. Bezpośrednie hamowanie aktywności czynnika Xa można osiągnąć np. przez wiązanie związku o wzorze I z czynnikiem Xa lub z protrombinazą tak, aby zapobiec wiązaniu protrombiny z miejscem aktywnym kompleksu protrombinazy. Pośrednie hamowanie aktywności czynnika Xa można osiągnąć np. przez wiązanie związku według wynalazku z rozpuszczalnym czynnikiem Xa tak, aby zapobiec jego połączeniu się w kompleks protrombinazy. Stosowane tu określenie „specyficzny” w odniesieniu do hamowania aktywności czynnika Xa oznacza, że związek o wzorze I może hamować aktywność czynnika Xa bez znaczącego hamowania aktywności innych specyficznych proteaz, w tym plazminy i trombiny (przy takim samym stężeniu inhibitora). Takie proteazy uczestniczą w krzepnięciu krwi i w kaskadzie fibrynolizy. Wynalazek dostarcza nowych związków, które hamują aktywność czynnika Xa, ale zasadniczo nie hamują aktywności innych proteaz uczestniczących w szlaku krzepnięcia krwi.

Zatem wynalazek dotyczy pochodnych indolu o ogólnym wzorze I

PL 195 682 B1 w którym

R^1a i R^1b niezależnie oznaczają atom wodoru, F, Cl, Br, (C1-C4)-alkil, (C1-C4)-alkoksyl, fenylo3 5a

-(C1-C4)-alkoksyl, OH, NO2, grupę -NHR³, w której R^5a oznacza atom wodoru lub ((C1-C4)-alkoksy)-karbonyl, lub -SO2-(C1-C4)-alkil, przy czym podstawniki te są identyczne lub różne,

1c 1d

R^1c i R^1d oznaczają atomy wodoru,

R² oznacza atom wodoru, Cl, Br, grupę -(CH2)p-CO-R⁸, w której p oznacza 0 lub 1, a R⁸ ozna10 10 10 cza grupę -OR¹⁰ lub grupę -NHR¹⁰, w których R¹⁰ oznacza (C1-C10)-alkil lub fenylo-(C1-C4)-alkil, przy czym fenyl w fenylo-(C1-C4)-alkilu jest podstawiony podstawnikiem R¹¹, który jest wybrany z grupy obejmującej NH2-, NH2-C(=NH)-, N ((C₁-C4)-alkilo)2 i -N+((C_rC6)-alkil)3(-X^-),

R³ oznacza atom wodoru lub grupę -(CH2)p-CO-R⁸, w której p oznacza 0 lub 1, a R⁸ oznacza grupy -OR¹⁰ lub -NR⁹R¹⁰, w których R⁹ oznacza atom wodoru, (C1-C4)-alkil lub ((C1-C4-alkoksy)kar10 bonylo-(C1-C4)-alkil, a R¹⁰ oznacza atom wodoru, (C1-C10)-alkil, fenylo-(C1-C4)-alkil lub naftylo-(C1-C4)-alkil, przy czym (C1-C10)-alkil jest ewentualnie podstawiony jednym lub dwoma identycznymi lub różnymi podstawnikami R¹¹, przy czym podstawnik R¹¹ oznacza (C1-C6)-alkil, -C(O)-NH2, -NH-C(=NH)-NH2, -CO-NH-naftyl, -NH-naftyl, -NH(C1-C4)-alkilo)naftyl, podstawiony Cl-naftyl, fenyl, izochinolinyl, chinolinyl, pirydyl ewentualnie podstawiony przy atomie azotu (C1-C6)-alkilem lub grupą oksydo, ((C1-C6)-alkilo)2-podstawiony piperydynyl lub (C1-C6)-alkilo-podstawiony piperydynyl oraz fenyl w fenylo-(C1-C4) -alkilu jest ewentualnie podstawiony 1, 2 lub 3 podstawnikami R¹¹ niezależnie wybranymi z grupy obejmującej NH2-C(=N-OH)-, NH2-C(=NH)-, NH2-, -C(O)-NH2, HO-, (C1-C4)-alkoksyl-, ewentualnie podstawiony 1-3 atomami fluoru (C1-C6)-alkil, Cl, J, Br, F, NO2-, N((C1-C4)-alkil)2-, fenyl, (C1-C4)-alkoksy-C(O)-, COOH-, -N⁺(R^16a)3X^- - i (CH2)-N+(R^16a)3X^-, przy czym każdy z R^16a niezależnie oznacza (C1-C6)-alkil, fenylo-(C1-C6)-alkil, (C1-C6)-alkenyl lub (C1-C6)-alkinyl, przy czym jedna z grup R² i R³ oznacza -(CH2)p-CO-R⁸, a druga ma wyżej podane znaczenie, albo

3 20 20

R² i R³ tworzą razem grupę o wzorze -CH2-CH2-N (-CO-R²⁰)-CH2-, gdzie R²⁰ oznacza fenyl podstawiony NH2-C(=NH)-,

A oznacza dwuwartościową grupę -(C1-C4)-alkil-, która jest nasycona lub która zawiera potrójne wiązanie, lub Aoznacza -(C1-C4)-alkilo-CO-NH-, gdzie atom azotu jest połączony z R⁴,

R⁴ oznacza fenyl podstawiony podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej -C(=NH)-NH2, -C(=N-OH)-NH2, -NH2, CN i -C(=S)-NH2 lub R⁴ oznacza pirydyl,

X^- oznacza fizjologicznie dopuszczalny anion, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku, oraz ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli.

Korzystnymi pochodnymi indolu o ogólnym wzorze I według wynalazku są związki, w których A oznacza dwuwartościową grupę -(C1-C4)-alkil-, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Korzystniejszymi pochodnymi indolu o ogólnym wzorze I według wynalazku są związki, w których R⁴ oznacza fenyl podstawiony podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej -C(=NH)-NH2, -C(=N-OH)-NH2, -NH2, CN i -C(=S)-NH2, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku, oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Jeszcze korzystniejszymi pochodnymi indolu o ogólnym wzorze I według wynalazku są związki, w których R⁴ oznacza fenyl podstawiony -C(=NH)-NH2, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Innymi korzystnymi pochodnymi indolu o ogólnym wzorze l według wynalazku są związki, w których A oznacza -CH2-, a R⁴ oznacza fenyl podstawiony -C(=NH)-NH2 w pozycji meta, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Innymi korzystnymi pochodnymi indolu o ogólnym wzorze I według wynalazku są związki, w których R³ oznacza -CO-R⁸, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach wdowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Innymi korzystnymi pochodnymi indolu o ogólnym wzorze I według wynalazku są związki, w których R² oznacza atom wodoru, atom Cl lub atom Br, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Innymi korzystnymi pochodnymi indolu o ogólnym wzorze I według wynalazku są związki, w których jedna z grup R^a i R^b oznacza atom wodoru, a druga jest wybrana z grupy obejmującej atom wodoru, metyl, F, Cl, Br, hydroksyl, (C1-C4)-alkoksyl, fenylo-(C1-C4)-alkoksyl- i grupę -NHR5^a, w której R^aoznacza atom wodoru lub ((C1-C4)-alkoksy)karbonyl, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

PL 195 682 B1

Ponadto wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania określonych powyżej pochodnych indolu o ogólnym wzorze I, który polega na tym, że prowadzi się kondensację związku o wzorze VIIze związkiem o wzorze HR⁸', z wytworzeniem związku o wzorze VIIIi ewentualnie przeprowadza się związek o wzorze VIII w pochodną indolu o wzorze I

przy czym grupy R⁸', które są jednakowe lub różne, mają znaczenie podane dla podstawnika R⁸ we wzorze I, grupy -COR⁴, które są jednakowe lub różne, mogą oznaczać ugrupowanie kwasu karboksylowego, ugrupowanie chlorku kwasowego, ugrupowanie aktywnego estru, ugrupowanie azolidu, ugrupowanie azydku lub ugrupowanie mieszanego bezwodnika, grupa R⁴⁰ oznacza -A-R⁴, gdzie A i R⁴

1a 1b 1c 1d oraz grupy R^1a, R^1b, R^1ci R^1d mają znaczenie podane dla wzoru I.

Ponadto wynalazek dotyczy środka farmaceutycznego zawierającego substancję czynną oraz farmaceutycznie dopuszczalny nośnik, którego cechą jest to, że jako substancję czynną zawiera określoną powyżej pochodną indolu o ogólnym wzorze I i/lub jej fizjologicznie dopuszczalną sól.

Ponadto wynalazek dotyczy określonej powyżej pochodnej indolu o ogólnym wzorze I i/lub jej fizjologicznie dopuszczalnych soli do stosowania jako lek.

Ponadto wynalazek dotyczy określonej powyżej pochodnej indolu o ogólnym wzorze I i/lub jej fizjologicznie dopuszczalnych soli do stosowania jako inhibitor czynnika Xa.

Ponadto wynalazek dotyczy określonej powyżej pochodnej indolu o ogólnym wzorze I i/lub jej fizjologicznie dopuszczalnych soli do stosowania jako inhibitor krzepnięcia krwi.

Ponadto wynalazek dotyczy określonej powyżej pochodnej indolu o ogólnym wzorze I i/lub jej fizjologicznie dopuszczalnych soli do stosowania w leczeniu lub profilaktyce zaburzeń układu sercowonaczyniowego lub stanów zakrzepowo-zatorowych.

Ponadto wynalazek dotyczy określonej powyżej pochodnej indolu o ogólnym wzorze I i/lub jej fizjologicznie dopuszczalnych soli do stosowania w leczeniu lub profilaktyce zakrzepicy, zawału serca, dusznicy bolesnej, nawrotu zwężeń lub ponownego zamknięcia naczyń.

Grupy alkilowe w związkach o wzorze Imogą być grupami o prostym łańcuchu lub rozgałęzione. Odnosi się to także do przypadków, gdy zawierają one podstawniki lub gdy występują jako podstawniki w innych grupach, takich jak np. alkoksyl, alkilokarbonyl, alkoksykarbonyl lub fenyloalkil. Grupa alkilowa, taka jak (C1-C6)-alkil, obejmuje alkile zawierające 1-6 atomów węgla, a grupa alkilowa, taka jak (C1-C10)-alkil, obejmuje dodatkowo alkile zawierające 7-10 atomów węgla. Do przykładowych grup alkilowych należą metyl, etyl, n-propyl, n-butyl, n-pen-tyl, n-heksyl, n-heptyl, n-oktyl, n-nonyl, n-decyl, izopropyl, izobutyl, izopentyl, izoheksyl, izooktyl, neopentyl, 3-metylopentyl, s-butyl, t-butyl i t-pentyl. Grupę korzystnych grup alkilowych tworzą metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, izobutyl, s-butyl i t-butyl. Do przykładowych fluoro-podstawionych grup alkilowych należą trifluorometyl, pentafluoroetyl, heptafluoropropyl lub 2,2,2-trifluoroetyl, a zwłaszcza trifluorometyl.

Ponadto stosowane tu określenie alkil obejmuje alicykliczne grupy alkilowe, a także grupy alkilowe zawierające jeden lub większą liczbę alicyklicznych układów pierścieniowych. Tak więc, oprócz acyklicznych grup alkilowych określenie alkil obejmuje także grupy cykloalkilowe połączone przez

PL 195 682 B1 atom węgla pierścienia w podjednostce acyklicznej. Odnosi się to także do grup alkilowych zawierających podstawniki lub stanowiących podstawniki w innych grupach, takich jak np. alkoksyl, alkilokarbonyl, alkoksykarbonyl lub fenyloalkil.

Grupy cykloalkilowe stanowiące grupy alkilowe lub zawarte w grupach alkilowych mogą być monocykliczne lub policykliczne, np. monocykliczne, bicykliczne lub tricykliczne. Oczywiście określenie alkil obejmuje tylko takie cykliczne grupy, które są trwałe w odniesieniu do liczby atomów węgla obecnych w grupie alkilowej. Z uwagi na to, że monocyliczne grupy alkilowe muszą zawierać co najmniej 3 atomy węgla w pierścieniu, (C1-C4)-alkil obejmuje np. również (C3-C4)-monocykloalkil, (C1-C6)-alkil, a (C1-C10)-alkil obejmuje również (C3-C10)-mono-cykloalkil. Bicykliczne i tricykliczne grupy alkilowe korzystnie zawierają 6-10 atomów węgla. Tak więc (C1-C10)-alkil obejmuje np. również grupy (C6-C10)-bicykloalkilowe i (C6-C10)-tricykloalkilowe.

Do przykładowych cyklicznych grup alkilowych lub alkilo-podstawionych grup alkilowych, w których grupa alkilowa będąca podstawnikiem stanowi grupę cykliczną, należą cyklopropyl, cyklopropylometyl, cyklopropyloetyl, cyklopropylopropyl, cyklopropylobutyl, cyklopropylopentyl, cyklopropyloheksyl, cyklopropyloheptyl, cyklobutyl, cyklobutylometyl, cyklobutyloetyl, cyklobutylopropyl, cyklobutylobutyl, cyklobutylopentyl, cyklobutyloheksyl, cyklopentyl, cyklopentylometyl, cyklopentyloetyl, cyklopentylopropyl, cyklopentylobutyl, cyklopentylopentyl, cykloheksyl, cykloheksylometyl, cykloheksyloetyl, cykloheksylopropyl, cykloheksylobutyl, cykloheptyl, cyklooktyl, oktahydroindenyl, bicyklo[4.2.0]oktyl, oktahydropentalenyl, bicyklo[3.3.1]nonyl, dodekahydrofenalenyl lub adamantyl, przy czym etyl, propyl, butyl, pentyl, heksyl i heptyl, zawierające grupy cykliczne, mogą być grupami o prostym łańcuchu lub rozgałęzionymi, jak to zaznaczono powyżej. Grupy cykliczne mogą być połączone przez dowolny odpowiedni atom węgla. Grupy pochodzące z węglowodorów z mostkiem mogą być połączone przez krańcowe atomy węgla mostków lub przez atomy węgla w mostkach. Przykładowo adamantylem może być 1-adamantyl lub 2-adamantyl.

Grupy alkenylowe i grupy alkinylowe mogą być także grupami o liniowym łańcuchu lub rozgałęzionymi. Do przykładowych grup alkenylowych należą winyl, 1-propenyl, 2-propenyl (= allil), butenyl, 3-metylo-2-butenyl, pentenyl i heksenyl, a do przykładowych grup alkinylowych należy etynyl, 1-propynyl, 2-propynyl (= propargil), butynyl, pentynyl i heksynyl.

Powyższe określenia dotyczące grup alkilowych i alkinylowych odnoszą się również odpowiednio do dwuwartościowych grup alkilowych i alkinylowych, czyli do grup alkilenowych lub alkanodiylowych oraz do grup alkinylenowych lub alkinodiylowych występujących np. w grupie A, która może być dwuwartościową grupą alkilową, która jest nasycona lub zawiera wiązanie potrójne. Do przykładowych dwuwartościowych grup alkilowych należą metylen (-CH2-), metylometylen (-CH(CH3)-) dimetylometylen (-C(CH3)2-), etylen (-CH2-CH2-), metyloetylen (-CH(CH3)-CH2- i -CH2-CH(CH3)-), trimetylen -(CH2)3i tetrametylen -(CH2)4-, do przykładowych grup nienasyconych należą 1-propynylen, 2-propynylen (-C=C-CH2- i -CH2-C=C-) i 2-butynylen (-CH2-C=C-CH2-).

W monopodstawionych grupach fenylowych podstawnik może znajdować się w pozycji 2-, 3lub 4-, przy czym pozycje 3- i 4- są korzystne. Gdy fenyl jest podstawiony dwukrotnie, podstawniki mogą znajdować się w pozycjach 2,3-, 2,4-, 2,5-, 2,6-, 3,4- lub 3,5-. W grupach fenylowych zawierających 3 podstawniki, mogą one występować w pozycjach 2,3,4-, 2,3,5-, 2,3,6-, 2,4,5-, 2,4,6- lub 3,4,5-.

Grupę naftylową może stanowić 1-naftyl i 2-naftyl. W podstawionych grupach naftylowych podstawniki mogą być w dowolnych pozycjach, np. w monopodstawionym 1-naftylu w pozycjach 2-, 3-, 4-, 5-, 6-, 7-lub 8-, a w monopodstawionym 2-naftylu w pozycjach 1-, 3-, 4-, 5-, 6-, 7-lub 8-.

Do przykładowych grup pirydylowych należy 2-pirydyl, 3-pirydyl i 4-pirydyl. Gdy grupa pirydylowa obecna w związku o wzorze I jest podstawiona przy atomie azotu grupą tlenkową -O^-, czyli gdy w związku o wzorze I występuje ugrupowanie N-tlenku pirydyny, ugrupowanie to może być połączone przez pozycję 2-, 3- lub 4- pierścienia pirydyny. Odnosi się to także do grup pirydylowych, w których atom azotu jest podstawiony grupą alkilową itp., a takie podstawienie prowadzi do dodatnio naładowanej grupy pirydyniowej.

Chinolinyl i izochinolinyl może stanowić odpowiednio 2-, 3-, 4-, 5-, 6-, 7-lub 8-chinolinyl oraz 1-, 3-, 4-, 5-, 6-, 7-lub 8-izochinolinyl.

O ile nie zaznaczono inaczej, arylowe grupy, takie jak fenyl lub naftyl, obecne w związkach o wzorze I mogą ogólnie być niepodstawione lub mogą być podstawione w dowolnych żądanych pozycjach jednym lub większą liczbą, np. jednym, dwoma lub trzema jednakowymi lub różnymi podstawnikami, np. podstawnikami, takimi jak (C1-C4)-alkil, taki jak metyl lub t-butyl, hydroksyl, (C1-C4)-alkoksyl, taki jak metoksyl, etoksyl lub t-butoksyl, F, Cl, Br, J, grupa cyjanowa, grupa nitrowa, trifluorometyl,

PL 195 682 B1 grupa aminowa, grupa mono-lub di-(C1-C4)-alkiloaminowa,hydroksykarbonyl,((C1-C4)-alkoksy)karbonyl, karbamoil lub fenyl.

W związkach o wzorze Izasadniczo mogą być obecne nie więcej niż dwie grupy nitrowe.

Fizjologicznie dopuszczalne aniony X^-, które występują w związkach o wzorze I, gdy obecna jest dodatnio naładowana grupa, taka jak grupa pirydyniowa, chinoliniowa lub izochinoliniowa, mogą stanowić aniony pochodzące z odpowiednich kwasów nieorganicznych lub organicznych kwasów karboksylowych albo kwasów sulfonowych. Odpowiednimi kwasami są w szczególności farmaceutycznie użyteczne i nietoksyczne kwasy. Przykłady takich kwasów podano poniżej jako przykładowe kwasy, które mogą tworzyć fizjologicznie dopuszczalne sole ze związkami o wzorze I, zawierającymi grupy zasadowe. Gdy związek o wzorze Izawiera anion X^- i równocześnie występuje w postaci soli addycyjnej z kwasem utworzonej przy grupie zasadowej, to anion X^- może być taki sam lub inny niż anion wprowadzony w wyniku utworzenia soli.

Fizjologicznie dopuszczalnymi solami związków o wzorze Isą w szczególności farmaceutycznie użyteczne i nietoksyczne sole. Takie sole powstają np. ze związków o wzorze I, które zawierają grupy kwasowe, np. ugrupowania kwasu karboksylowego lub kwasu sulfonowego. Do takich soli należą przykładowo sole zawierające kationy metali alkalicznych lub metali ziem alkalicznych, takie jak np. sole sodowe, potasowe, magnezowe lub wapniowe, albo sole zawierające niepodstawiony kation amonowy NH⁴⁺ lub organiczne kationy amoniowe, przy czym te ostatnie zawierają kationy pochodzące z fizjologicznie dopuszczalnych amin organicznych, takich jak np. metyloamina, etyloamina, trietyloamina, etanoloamina, tris(2-hydroksyetylo)amina lub aminokwasów, przez protonowanie oraz odpowiednie czwartorzędowe kationy amoniowe, takie jak np. kation tetrametyloamoniowy.

Związki o wzorze I, zawierające grupy zasadowe, np. jedną lub większą liczbę grup aminowych i/lub grup amidynowych i/lub guanidynowych, tworzą sole addycyjne z kwasami,np. z kwasami nieorganicznymi, organicznymi kwasami karboksylowymi i organicznymi kwasami sulfonowymi. Do takich kwasów, których aniony mogą występować w fizjologicznie dopuszczalnych solach związków o wzorze I należą np. kwas chlorowodorowy, kwas bromowodorowy, kwas siarkowy, kwas fosforowy, kwas octowy,kwas benzoesowy, kwas szczawiowy, kwas malonowy, kwas bursztynowy, kwas maleinowy, kwas fumarowy, kwas jabłkowy, kwas winowy, kwas cytrynowy, kwas metanosulfonowy, kwas p-toluenosulfonowy i kwas naftalenosulfonowy.

Wynalazek obejmuje również sole wewnętrzne, sole dwubiegunowe lub betainy związków owzorze I.

Fizjologicznie dopuszczalne sole związków o wzorze Imożna wytwarzać znanymi sposobami, np. przez połączenie związkuo wzorze Iz żądaną zasadą, np. z wodorotlenkiem, węglanem lub wodorowęglanem metalu alkalicznegoalbo z aminą, bądź też z żądanym kwasem w rozpuszczalniku lub rozcieńczalniku. Fizjologicznie dopuszczalną sól związku o wzorze Imożna także wytworzyć z innej soli drogą wymiany kationu lub wymiany anionu, znanymi sposobami. Ponadto wynalazek obejmuje sole związków o wzorze I, które np. otrzymuje się podczas syntezy chemicznej związków i które są mniej odpowiednie do wymaganego zastosowania związków o wzorze I, ale które można zastosować jako związki wyjściowe do wytwarzania następnie żądanej fizjologicznie dopuszczalnej soli. Wynalazek obejmuje także solwaty związków o wzorze I, np. hydraty i alkoholany.

Związki o wzorze Imogą istnieć w postaciach stereoizomerycznych. Wynalazek obejmuje swym zakresem wszelkie możliwe stereoizomery. Przykładowo związki o wzorze I według wynalazku mogą zawierać optycznie czynne atomy węgla, które niezależnie od innych mogą wykazywać konfigurację R lub konfigurację S. Z tego względu związki o wzorze Imogą istnieć w postaci poszczególnych enancjomerów lub poszczególnych diastereoizomerów albo w postaci mieszanin enancjomerycznych obejmujących racematy, albo mieszanin diastereoizomerycznych. Wynalazek dotyczy zarówno czystych enancjomerów i mieszanin enancjomerów we wszelkich stosunkach, jak i czystych diastereoizomerów oraz mieszanin diastereoizomerów we wszelkich stosunkach. Wynalazek obejmuje mieszaniny dwóch stereoizomerów, a także mieszaniny stereoizomerów w liczbie większej niż dwa oraz wszelkie stosunki stereoizomerów w mieszaninie. Związki o wzorze Imogą być także obecne jako izomery E lub izomery Z (czyli izomery cis i izomery trans). Wynalazek dotyczy zarówno czystych izomerów E iizomerów Z, jak i mieszanin izomerów E i izomerów Z we wszelkich stosunkach.

Diastereoizomery, w tym izomery E/Z, można rozdzielać na poszczególne izomery, np. chromatograficznie. Mieszaniny enancjomerów, w tym racematy, można rozdzielić na dwa enancjomery drogą chromatografii na fazach chiralnych lub przez rozdzielenie znanymi sposobami, takimi jak krystalizacja diastereoizomerycznych soli otrzymanych z użyciem środków pomocniczych. Stereochemicznie czyPL 195 682 B1 ste związki, np. czyste enancjomery, można także otrzymać przez stosowanie w syntezie optycznie czynnych związków wyjściowych albo w reakcjach stereoselektywnych.

Związki o wzorze I według wynalazku mogą ponadto zawierać ruchliwe atomy wodoru tak, że mogą występować w różnych postaciach tautomerycznych. Wynalazek dotyczy wszelkich takich tautomerów.

Związki o wzorze Imogą tworzyć pochodne, w których grupy funkcyjne są zamaskowane lub zabezpieczone odpowiednimi grupami, np. znanymi grupami zabezpieczającymi. Takimi grupami funkcyjnymi są, np. grupy karboksylowe, które mogą występować w postaci grup estrowych lub grup amidowych albo grupy zawierające ulegający acylowaniu atom azotu, które mogą występować w postaci grup acylowanych.

Ponadto związek o wzorze I mogą tworzyć inne pochodne i proleki związków o wzorze I, których celem może być poprawa profilu właściwości związków o wzorze Ii które można wytworzyć sposobami znanymi fachowcom, a także aktywne metabolity związków o wzorze I.

Podobnie jak w odniesieniu do dowolnej grupy strukturalnie zbliżonych związków, które wykazują konkretną użyteczność jako grupa, pewne grupy i konfiguracje są korzystne w związkach o wzorze I w ich końcowym zastosowaniu.

Dalszymi korzystnymi związkami o wzorze I są również te związki, w których grupy R^1a i R^1b niezależnie od siebie są wybrane z grupy obejmującej atom wodoru, metyl, F, Cl, Br, hydroksyl, 5a (C1-C4)-alkoksyl, fenylo-(C1-C4)-alkoksyl- i -NHR^5a, a zwłaszcza z grupy obejmującej atom wodoru, 5a 1c 1d metyl, F, Br, hydroksyl, metoksyl, benzyloksyl i -NHR^5a, a R^1c i R^1d oznaczają atomy wodoru.

Innymi korzystnymi związkami o wzorze L są również te związki, w których trzy lub wszystkie 1a 1b 1c 1d cztery z grup R^1a, R^1b, R^1c i R^1d oznaczają atomy wodoru.

1a 1b

Innymi korzystnymi związkami o wzorze Lsą również te związki, w których grupy R^1a i R^1b ozna1a 1b czają atomy wodoru albo jedna lub dwie z grup R^1a i R^1b są inne niż atomy wodoru.

1a 1b

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze Isą te, w których jedna z grup R^1a i R^1b oznacza atom wodoru, a druga z grup R^1ai R^1b oznacza atom wodoru lub ma inne znaczenie niż atom wodoru.

Szczególnie korzystne są związki o wzorze I, w których jedna z grup R^1a i R^1b jest wybrana 5a z grupy obejmującej atom wodoru, metyl, F, Br, hydroksyl, metoksyl, benzyloksyl i -NHR^5a, a druga 1a 1b 1c 1d zgrup R^1a i R^1b oraz grupy R^1c i R^1d oznaczają atomy wodoru.

5a

Korzystnymi związkami o wzorze I są również te związki, w których grupa R^5a oznacza atom wodoru lub ((C1-C4)-alkoksy)karbonyl-, zwłaszcza atom wodoru lub t-butyloksykarbonyl.

Korzystnymi związkami o wzorze Isą również te związki, w których jedna z grup R² i R³ oznacza -(CH2)p-CO-R⁸, a druga ma wyżej podane znaczenie.

₃

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze I są te związki, w których R³ oznacza -(CH2)p-CO-R⁸, a zwłaszcza -CO-R⁸.

₂

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze Isą także te związki, w których R² oznacza atom wodoru, Cl lub Br.

₂

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze Isą te związki, w których R² oznacza atom wodoru, Cl lub Br, a R³ oznacza - (CH2)p-CO-R⁸, a zwłaszcza R³ oznacza -CO-R⁸.

Korzystnymi związkami o wzorze Isą również te związki, w których p oznacza 0lub 1, a zwłaszcza 0.

10 10

Korzystnymi związkami o wzorze Isą także te związki, w których R⁸ oznacza -NHR¹⁰ lub -OR¹⁰, a zwłaszcza -NHR¹⁰ (w przypadku grupy R²) oraz R⁸ oznacza -NRR¹⁰ lub -OR¹⁰, a zwłaszcza -NRR¹⁰(w przypadku grupy R³).

₃

Korzystnymi związkami o wzorze Isą także te związki, w których R³ oznacza atom wodoru.

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze Isą te związki, w których R² oznacza atom wodoru, Cl lub Br i R³ oznacza -CO-NR⁹R¹⁰ lub -CO-OR¹⁰, a zwłaszcza R³ oznacza -CO-NR⁹R¹⁰, a przede

10 wszystkim te związki, w których R³ oznacza -CO-NHR¹⁰.

Korzystnymi związkami o wzorze Isą także te związki, w których R¹⁰ oznacza (C1-C10)-alkil lub fenylo- (C1-C4)-alkil-, przy czym fenyl w fenylo-(C1-C4)-alkilu- jest podstawiony podanym powyżej pod2 10 stawnikiem (w przypadku grupy R²) oraz w których R¹⁰ oznacza (C1-C10)-alkil, fenylo-(C1-C4)-alkil- lub naftylo-(C1-C4)-alkil-, przy czym (C1-C10)-alkil jest niepodstawiony lub podstawiony jednym lub dwoma identycznymi lub różnymi podanymi powyżej podstawnikami, a fenyl w fenylo-(C1-C4)-alkilu- jest niepodstawiony lub podstawiony jednym, dwoma lub trzema identycznymi lub różnymi podanymi powyżej podstawnikami, a zwłaszcza podstawiony (C1-C10)-alkil i podstawiony fenyl (w przypadku grupy R³).

PL 195 682 B1

Korzystnymi związkami o wzorze I są także te związki, w których R¹¹ oznacza NH2-C(=NH)- lub

-N⁺((C1-C6)-alkil)3(-X^-)- (podstawnik grupy R¹⁰ występującej w grupie R⁸ - definicja R²); oraz w których

R¹¹ oznacza -NH-C(=NH)-NH2, (C1-C6)-alkil, chinolinyl, izochinolinyl lub pirydyl, przy czym pirydyl jest niepodstawiony lub podstawiony przy atomie azotu (C1-C6)-alkilem lub grupą oksydo (podstawnik 10 8 3 11 (C1-C10) -alkilu jako znaczenia grupy R¹⁰ występującej w grupie R⁸ - definicja R³), oraz w których R¹¹oznacza NH2-C(=N-OH)-, NH2-C(=NH)-, (C1-C4)-alkoksyl-, ewentualnie podstawiony 1-3 atomami fluoru (C1-C6)-alkil, Cl, J, Br, F, NO2-, N((C1-C4)-alkil) 2-, -N⁺(R^16a)3X^- lub -(CH2)-N⁺(R^16a)3X^-, przy czym

16a każdy z R^16a niezależnie oznacza (C1-C6)-alkil, fenylo-( C1-C6)-alkil, (C1-C6)-alkenyl lub (C1-C6)-alkinyl (podstawnik fenylu w grupie fenylo-(C1-C4)-alkilu jako znaczenia grupy R¹⁰ występującej w grupie R⁸ - definicja R³).

Korzystnymi związkami o wzorze I są także te związki, w których R¹¹ oznacza (C1-C6)-alkil, przy czym ten alkil może być podstawiony 1-3 atomami fluoru, albo oznacza F, Cl, J, -(CH2)-N⁺(R^16a)3X^-, -C(=NH)-NH2 lub -C(=N-OH)-NH2 (podstawnik fenylu w grupie fenylo-(C1-C4)-alkilu jako znaczenia grupy R¹⁰ występującej w grupie R⁸ - definicja R³).

16a

Korzystnymi związkami o wzorze I są także te związki, w których R^16a oznacza (C1-C6)-alkil, (C1-C6)-alkinyl lub fenylo- (C1-C6)-alkil.

Korzystnymi związkami o wzorze I są również te związki, w których A oznacza dwuwartościową grupę -(C1-C4)-alkil-, zwłaszcza dwuwartościowy -(C1-C4)-alkil-, który jest nasycony.

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze I są te związki, w których A oznacza metylen,

-CH2-.

Korzystnymi związkami o wzorze I są również te związki, w których R⁴ oznacza fenyl, który jest podstawiony powyżej podanym podstawnikiem albo R⁴ oznacza pirydyl.

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze I są również te związki, w których R⁴ oznacza fenyl podstawiony podstawnikiem w pozycji meta lub para.

Korzystnymi związkami o wzorze I są również te związki, w których R⁴ oznacza fenyl podstawiony grupą -C(=NH) -NH₂ lub -C(=N-OH)-NH₂, a zwłaszcza grupą -C(=NH)-NH₂.

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze I są również te związki, w których R⁴ oznacza fenyl podstawiony grupą -C(=NH)-NH2 lub -C(=N-OH)-NH2, a zwłaszcza te związki o wzorze l, w których R⁴ oznacza fenyl podstawiony grupą -C(=NH)-NH2 lub -C(=N-OH)-NH2 w pozycji meta lub para, aponadto te związki, które są podstawione w pozycji meta.

Korzystnym podstawnikiem fenylu jest -C(=NH)-NH2.

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze I są również te związki, w których dwie lub większa liczba podstawników ma znaczenie podane powyżej w odniesieniu do korzystnych związków o wzorze I albo grupy mogą mieć jedno lub pewne z konkretnych znaczeń grup podanych powyżej w ogólnych definicjach lub w definicjach korzystnych. Wszystkie możliwe kombinacje definicji podanych w odniesieniu do korzystnych definicji oraz określonych definicji grup są formalnie objęte zakresem wynalazku.

Także w odniesieniu do wszystkich korzystnych związków o ogólnym wzorze I, wszystkie ich postacie stereoizomeryczne i ich mieszaniny w dowolnym stosunku, a także ich fizjologicznie dopuszczalne sole są formalnie objęte zakresem wynalazku, podobnie we wszystkich korzystnych związkach o ogólnym wzorze I wszystkie grupy, które występują więcej niż jeden raz w cząsteczce są niezależne od siebie i mogą być jednakowe lub różne.

Związki o wzorze I można wytwarzać z zastosowaniem sposobów i technik dobrze znanych i zrozumiałych dla fachowców. Związki wyjściowe lub składniki do ich wytwarzania, do stosowania w ogólnych sposobach syntezy, które można stosować do wytwarzania związków o ogólnym wzorze I są łatwo dostępne dla fachowców. W wielu przypadkach są one dostępne w handlu lub zostały opisane w literaturze. W innych przypadkach można je wytwarzać z łatwo dostępnych związków prekursorowych sposobami analogicznymi do opisanych w literaturze albo sposobami analogicznymi do opisanych w opisie.

Ogólnie związki o wzorze I możną wytwarzać np. drogą zbieżnej syntezy, przez połączenie dwóch lub większej liczby fragmentów, które można wywieść ze wzoru I na drodze retrosyntezy. W szczególności jako składniki do wytwarzania związków o wzorze I stosuje się odpowiednio podstawione wyjściowe pochodne indolu.

Gdy takie pochodne indolu nie są dostępne w handlu, można je otrzymać dobrze znanymi typowymi sposobami syntezy indolowego układu pierścieniowego, takimi jak synteza Fischera prowadząca do indoli, synteza Madelunga prowadząca do indoli, synteza indoli zaczynająca się od N-chloroPL 195 682 B1 anilin i β-ketosulfidów, opisana przez Gassmana i innych, synteza indoli Bischlera, synteza indoli Reisserta lub synteza indoli Nenitzescu.

W wyniku dobrania odpowiednich cząsteczek prekursorowych takie syntezy indoli umożliwiają wprowadzenie różnych podstawników wróżne pozycje układu indolowego, które następnie można modyfikować chemicznie w celu osiągnięcia ostatecznie cząsteczki o wzorze I o żądanym układzie podstawników. Jako jedną z wyczerpujących pozycji przeglądowych, w której można znaleźć liczne szczegóły i odnośniki literaturowe dotyczące chemii indoli i syntetyczne sposoby ich wytwarzania, można przytoczyć tom 25, „Indoles, Part One”, W. J. Houlihan (red.), 1972, w serii „The Chemistry of Heterocyclic Compounds”, A. Weissberger i E. C. Taylor (red.), John Wiley & Sons.

Jako przykłady wielu dostępnych w handlu pochodnych indolu, które są użyteczne jako związki wyjściowe do wytwarzania związków o wzorze I można wymienić następujące związki (wymienione kwasy są dostępne w handlu jako wolne kwasy i/lub jako estry metylowe lub etylowe): kwas indolo-2-karboksylowy, kwas indolo-3-karboksylowy, kwas indolo-3-octowy, kwas 3-(3-indolilo)propionowy, kwas indolo-2,3-dikarboksylowy, kwas 3-etoksykarbonylometyloindolo-2-karboksylowy, kwas 3-metyloindolo-2-karboksylowy, kwas 5-fluoroindolo-2-karboksylowy, kwas 5-chloroindolo-2-karboksylowy, kwas 5-bromoindolo-2-karboksylowy, kwas 5-metoksyindolo-2-karboksylowy, kwas 5-hydroksyindolo-2-karboksylowy, kwas 5,6-dimetoksyindolo-2-karboksylowy, kwas 4-benzyloksyindolo-2-karboksylowy, kwas 5-benzyloksyindolo-2-karboksylowy, kwas 6-benzyloksy-5-metoksyindolo-2-karboksylowy, kwas 5-metyloindolo-2-karboksylowy, kwas 5-etyloindolo-2-karboksylowy, kwas 7-metyloindolo-2-karboksylowy, kwas 4-metoksyindolo-2-karboksylowy, kwas 6-metoksyindolo-2-karboksylowy, kwas 4,6-dimetoksyindolo-2-karboksylowy, kwas 4, 6-dichloroindolo-2-karboksylowy, kwas 5-nitroindolo-2-karboksylowy, kwas 5-metylo-sulfonyloindolo-2-karboksylowy, kwas 7-nitroindolo-2-karboksylowy, kwas 7-t-butylokarbonyloaminoindolo-2-karboksylowy, kwas 7-(3-trifluorometylbenzoiloamino) indolo-2-karboksylowy, kwas 7-(4-metoksyfenylosulfonyloamino) indolo-2-karboksylowy, kwas 5-bromo-3-metyloindolo-2-karboksylowy i kwas 3-(2-karboksyetylo)-6-chloroindolo-2-karboksyIowy.

Gdy trzeba zsyntetyzować wyjściowe pochodne indolu, można to zrealizować, np. na drodze dobrze znanych sposobów syntezy indoli, wspomnianych powyżej. Poniżej opisano w skrócie te sposoby, jednakże są to znane sposoby, wyczerpująco opisane w literaturze, dobrze znane fachowcom.

Synteza indoli Fischera polega na prowadzonej z użyciem kwasu cyklizacji fenylohydrazonów, np. o ogólnym wzorze II

31 32 które można otrzymać różnymi sposobami, przy czym R³⁰, R³¹,R³² i n mogą mieć wiele różnych znaczeń. Poza atomem wodoru i alkilem R³¹ i R³² mogą zwłaszcza oznaczać ugrupowania estrowe albo grupy metylowe lub etylowe zawierające ugrupowania estrowe jako podstawniki, co umożliwia wprowadzenie do cząsteczki indolu ugrupowania (CH2)p-CO występującego w grupach R² i/lub R³ w związkach o wzorze I.

Jako przykłady wielu źródeł literaturowych opisujących syntezę pochodnych indolu drogą syntezy Fischera, poza wymienioną książką pod redakcją Houlihana, można wymienić następujące artykuły: F. G. Salituro i inni, J. Med. Chem. 33 (1990), 2944; N. M. Gray i inni, J. Med. Chem. 34 (1991); 1283; J. Sh. Chikvaidze i inni, Khim. Geterotsikl. Soedin. (1991), 1508; S. P. Hiremath i inni, Indian J.Chem. 19 (1980), 770; J. Bornstein, J. Amer. Chem. Soc. 79 (1957), 1745.

Synteza indoli Reisserta polega na redukcyjnej cyklizacji kwasów o-nitrofenylpirogronowych lub ich estrów, np. o ogólnym wzorze III

PL 195 682 B1 w którym grupy R³⁰ mogą mieć wiele różnych znaczeń i mogą występować we wszystkich pozycjach wpierścieniu benzenowym. Synteza indoli Reisserta prowadzi do pochodnych kwasu indolo-2-karboksylowego. Pochodne kwasu pirogronowego o wzorze IIImożna otrzymać przez kondensację estrów kwasu szczawiowego z podstawionymi o-nitrotoluenami. Jako źródła literaturowe, poza wymienioną książką pod redakcją Houlihana, można wymienić np. następujące artykuły H. G. Lindwall i G. J. Mantell, J. Org. Chem. 18 (1953), 345 lub H. Burton i J. L.Stoves. J. Chem. Soc. (1937), 1726.

Zgodnie z syntezą indoli Bischlera, α-anilinoketony, np. o ogólnym wzorze IV

można cyklizować do pochodnych indolu.

Synteza indoli Nenitzescu stanowi cenny sposób prowadzący do pochodnych kwasu indolo-3-karboksylowego, zawierających grupę hydroksylową w pozycji 5. Synteza polega na reakcji p-benzochinonu z β-aminokrotonianem, np. związków o wzorach V i VI

Kolejna droga prowadząca do podstawionych pochodnych indolu prowadzi przez 2,3-dihydroindole (indoliny), które można łatwo otrzymać przez redukcję indoli, np. drogą uwodornienia, albo przez cyklizację odpowiednich pochodnych fenyloetyloaminy. Indoliny można poddać różnym reakcjom elektrofilowego podstawienia aromatycznego, co umożliwia wprowadzenie różnych podstawników do pierścienia benzenowego, których nie można wprowadzić w takich reakcjach do pierścienia benzenowego cząsteczki indolu. Indoliny można następnie poddać reakcji dehydrogenacji do odpowiednich indoli, np. z użyciem takich reagentów jak chloranil lub pallad i akceptor wodoru. Szczegóły dotyczące prowadzenia tych syntez można również znaleźć w wyżej wspomnianej książce pod redakcją Houlihana.

W zależności od podstawników w związkach wyjściowych, w pewnych mieszaninach z syntezy indolu można otrzymać izomery podstawienia, które jednak można rozdzielić nowoczesnymi technikami rozdzielania, takimi jak np. preparatywna HPLC.

Ponadto w celu otrzymania żądanych podstawników w pierścieniu benzenowym i w pierścieniu heterocyklicznym pierścieniowego układu indolowego o wzorze I, grupy funkcyjne, wprowadzone do układu pierścieniowego podczas syntezy indoli, można zmodyfikować chemicznie.

Przykładowo indole zawierające atomy wodoru w pozycji 2 lub w pozycji 3 można także otrzymać przez zmydlanie, a następnie dekarboksylację indoli zawierających ugrupowanie estrowe w odpowiedniej pozycji. Ugrupowania kwasu karboksylowego i ugrupowania kwasu octowego w pozycjach 2i 3 można przeprowadzić w ich homologi w znanych reakcjach wydłużania łańcucha kwasów karboksylowych.

Atomy chlorowca można wprowadzić w pozycji 2 lub 3, np. w reakcji odpowiedniego indolinonu ze środkiem chlorowcującym,takim jak pentachlorek fosforu, sposobem analogicznym do opisanego przez J. C. Powersa, J.Org. Chem. 31 (1966), 2627.

Wyjściowe indolinony do takich syntez można otrzymać z kwasów 2-aminofenylooctowych. Wyjściowe pochodne indolu do wytwarzania związków o wzorze I, zawierających podstawnik chlorowcowy w pozycji 3, można także otrzymać sposobami opisanymi w literaturze.

PL 195 682 B1

Chlorowanie estru etylowego kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego w pozycji 3 w reakcji z chlorkiem sulfurylu w benzenie prowadzi do estru etylowego kwasu 3-chloro-1H-indolo-2-karboksylowego (Chem. Abstr. 1962, 3441i-3442b). Ester etylowy kwasu 3-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego można zsyntetyzować w sposób analogiczny do podanego w J. Het. Chem. 33 (1996), 1627, w reakcji estru etylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z bromkiem/nadbromianem pirydyniowym w pirydynie.

W szczególności grupy obecne w pierścieniu benzenowym indolowego układu pierścieniowego można modyfikować na drodze wielu reakcji i wprowadzić w ten sposób wymagane podstawniki R^1a, 1b 1c 1d

R^1b, R^1c i R^1d. Przykładowo grupy nitrowe można zredukować do grup aminowych z użyciem różnych środków, takich jak sulfidy, ditioniny lub kompleksowe wodorki albo na drodze uwodorniania katalitycznego.

Redukcję grupy nitrowej można przeprowadzić w późniejszym etapie syntezy związku o wzorze I, a redukcję grupy nitrowej do grupy aminowej można także prowadzić równocześnie z reakcją prowadzoną w odniesieniu do innych grup funkcyjnych, np. z reakcją innej grupy, takiej jak grupa cyjanowa z siarkowodorem albo przy uwodornianiu grupy.

5a

W celu wprowadzenia grup R^5a i -SO2-(C1-C4)-alkilowych grupy aminowe można następnie zmodyfikować na drodze znanych sposobów alkilowania, np. w reakcji z halogenkami (podstawionego) alkilu albo drogą redukcyjnego aminowania związków karbonylowych, zgodnie ze standardowymi procedurami alkilowania, np. w reakcji z zaktywowanymi pochodnymi kwasu karboksylowego, takimi jak chlorki kwasowe, bezwodniki, zaaktywowane estry lub inne pochodne, albo w reakcji z kwasem karboksylowym w obecności środka aktywującego, bądź też zgodnie ze znanymi procedurami sulfonylowania, np. w reakcji z chlorkami sulfonylu.

Ugrupowania estrowe w pierścieniu benzenowym można zhydrolizować do odpowiednich kwasów karboksylowych, które po zaktywowaniu można następnie poddać reakcji z aminami lub alkoholami w zwykłych warunkach.

Ugrupowania eterowe obecne przy pierścieniu benzenowym, np. grupy benzyloksylowe lub inne łatwo odszczepialne ugrupowania eterowe, można rozszczepić otrzymując grupy hydroksylowe, które można następnie poddać reakcji z różnymi środkami, np. ze środkami eteryfikującymi lub środkami aktywującymi, umożliwiającymi zastąpienie grupy hydroksylowej innymi grupami. Podobnie można poddawać reakcji grupy zawierające atomy siarki.

Wyżej wspomniane reakcje przemiany grup funkcyjnych ogólnie obszernie opisano w podręcznikach chemii organicznej oraz w pracach zbiorowych, takich jak Houben-Weyl, „Methoden der Organischen Chemie” (Methods of Organie Chemistry), Georg Thieme Verlag, Stuttgart, Niemcy lub „Organic Reactions”, John Wiley & Sons, New York, w których można znaleźć szczegóły odnośnie reakcji i pierwotne źródła literatury.

Z uwagi na to, że w tym przypadku grupy funkcyjne są przyłączone do pierścienia indolu, w pewnych przypadkach może okazać się niezbędne konkretne dostosowanie warunków reakcji lub wybrać określone reagenty spośród wielu reagentów, które można w zasadzie zastosować w reakcji przemiany, albo też zastosować specjalne środki w celu doprowadzenia do wymaganej przemiany, np. zastosować techniki grup zabezpieczających.

Jednakże ustalenie odpowiednich wariantów reakcji i warunków reakcji w takich przypadkach nie stwarza żadnych problemów dla fachowców.

Strukturalne elementy obecne w grupach w pozycji 1 pierścienia indolowego w związkach o wzorze I i w grupie COR⁸ obecnej w pozycji 2 i/lub w pozycji 3 pierścienia indolowego można wprowadzić do wyjściowej pochodnej indolu otrzymanej w sposób podany powyżej, w następnych etapach reakcji, takich jak podane poniżej, z zastosowaniem procedur znanych fachowcom.

Grupy R⁸, które mogą być obecne w R² i/lub R³, można wprowadzić np. drogą kondensacji odpowiedniego kwasu karboksylowego o wzorze VII lub jego pochodnej ze związkiem lub związkami

8' 9' 10' 10' o wzorze HR^8', np. z aminą o wzorze HNR^9'R^10' i/lub z alkoholem o wzorze HOR^10', z wytworzeniem związku o wzorze VIII.

Otrzymany w ten sposób związek o wzorze VIII może już zawierać wymagane grupy końcowe, tak że grupy R^8' i R⁴⁰ mogą stanowić grupy R⁸ i R⁴-A-, określone dla wzoru Ialbo ewentualnie w otrzymanym związku o wzorze VIII grupę lub grupy R^8' oraz grupę R⁴⁰ przeprowadza się odpowiednio w grupy R⁸ i R⁴-A-, z wytworzeniem żądanego związku o wzorze I.

PL 195 682 B1

8' 9' 10' 8 9 10

Tak więc, zawarte grupy R^8' oraz grupy R^9' i R^10' mogą oznaczać odpowiednio R⁸, R⁹ i R¹⁰ podane wyżej, albo też w grupach R^8', R^9' i R^10' grupy funkcyjne mogą być obecne w postaci grup, które można następnie przeprowadzić w grupy końcowe R⁸, R⁹ i R¹⁰, czyli grupy funkcyjne mogą być obecne w postaci grup prekursorowych lub ich pochodnych, np. w postaci zabezpieczonej. Do przykładowych grup prekursorowych należą grupy cyjanowe, które można w późniejszym etapie przeprowadzić w pochodne kwasu karboksylowego, albo drogą redukcji w grupy aminometylowe, albo grupy nitrowe, które można przeprowadzić drogą redukcji, np. przez katalityczne uwodornienie, w grupy aminowe.

Grupa R⁴⁰ w związkach o wzorach VII i VIII może stanowić grupę -A-R⁴ określoną powyżej, która ostatecznie jest obecna w pożądane cząsteczce docelowej o wzorze I, albo może oznaczać grupę, którą można następnie przeprowadzić w grupę -A-R⁴, np. grupę prekursorową lub pochodną grupy -AR⁴, w której grupy funkcyjne występują w postaci zabezpieczonej, bądź też grupa R⁴⁰ może oznaczać atom wodoru lub grupę zabezpieczającą atom azotu pierścienia indolowego. Podobnie grupy R^1a, R^1b, 1c 1d

R^1c i R^1d oraz liczby p we wzorach VIIi VIII mają wyżej podane znaczenie, z tym, że w syntezie związków o wzorze I grupy te zasadniczo mogą również występować na etapie kondensacji związku o wzorze VIIo wzorze HR^8', prowadzącej do związku o wzorze VIIIw postaci grup prekursorowych lub wpostaci zabezpieczonej.

Grupy R⁴¹ w związkach o wzorze VII, które mogą być jednakowe lub różne, może stanowić np. 41 hydroksyl lub (C1-C4)-alkoksyl, czyli grupy COR⁴¹ obecne w związkach o wzorze VII mogą być np. w postaci wolnych ugrupowań kwasów karboksylowych lub ich estrów, takich jak estry alkilowe, podobnie jak w przypadku grup COR⁸ w związkach o wzorze I. Grupy COR⁴¹ mogą stanowić również dowolne ugrupowania zaktywowanych pochodnych kwasu karboksylowego, które umożliwiają wytwarzanie amidu, wytwarzanie estru lub wytwarzanie tioestu, w reakcji ze związkiem o wzorze HR^8'. Gru41 pę COR⁴¹ może stanowić np. ugrupowanie chlorku kwasowego, ugrupowanie aktywnego estru, takiego jak podstawiony ester fenylowy, ugrupowanie azolidu, taki jak imidazolid, azydku lub mieszanego bezwodnika, np. mieszanego bezwodnika z estrem kwasu węglowego lub z kwasem sulfonowym, przy czym wszystkie te pochodne można otrzymać z kwasu karboksylowego znanymi sposobami i można je poddać reakcji z aminą, alkoholem lub z merkaptanem o wzorze HR^8' w zwykłych warunkach. Ugru41 powanie kwasu karboksylowego COOH reprezentujące COR⁴¹ w związku o wzorze VII można otrzymać np. z ugrupowania estrowego wprowadzonego do układu indolowego podczas syntezy indolu, zwykłymi sposobami hydrolizy.

Związki o wzorze I, w których grupę COR⁸ stanowi ugrupowanie estrowe, można także otrzy41 mać ze związków o wzorze VII, w którym COR⁴¹ oznacza ugrupowanie kwasu karboksylowego, drogą zwykłych reakcji estryfikacji, np. w reakcji kwasu z alkohole w warunkach katalizy kwasowej albo przez alkilowanie soli kwasu karboksylowego związkiem elektrofilowym, takim jak halogenek alkilu, bądź drogą transestryfikacji z innego estru.

PL 195 682 B1

Związki o wzorze I, w których grupę COR⁸ stanowi grupa amidowa, można otrzymać z amin i związków o wzorze VII, w którym COR⁴¹ oznacza ugrupowanie kwasu karboksylowego lub jego estru, drogą zwykłych reakcji aminowania. W szczególności przy wytwarzaniu amidów związki o wzorze VII, w którym COR⁴ oznacza ugrupowanie kwasu karboksylowego, można poddać kondensacji w zwykłych warunkach ze związkami o wzorze HR^8', będących aminami, zużyciem zwykłych środków sprzęgających stosowanych w syntezie peptydów. Do takich środków sprzęgających należą np. karbodiimidy, takie jak dicykloheksylokarbodiimid (DCC) lub diizopropylokarbodiimid, karbonylodiazole, takie jak karbonylodiimidazol i podobne reagenty, bezwodnik propylofosfonowy, tetrafluoroboran O-((cyjano(etoksykarbonylo)metyleno)amino)-N,N,N',N'-tetra-metylouroniowy (TOTU) i wiele innych.

Gdy w związkach o wzorze VII występują dwie identyczne grupy COR⁴¹, np. dwie grupy COOH i tylko jedna z nich ma zostać poddana kondensacji ze związkiem HR^8' albo gdy dwie grupy mają zostać poddane kondensacji z dwoma różnymi związkami HR^8', reakcję kondensacji należy odpowiednio zmodyfikować. Taka modyfikacja nie będzie stwarzać problemu dla fachowców. Jako źródło, w którym omówiono takie reakcje, można przytoczyć publikację Y. Miki, H, Hachiken i I. Yoshikawa, Heterocycles 45 (1997), 1143. Pożądany rezultat można np. osiągnąć przez zastosowanie reagentów i/lub warunków reakcji umożliwiających selektywną reakcję dwóch grup, albo zastosowanie strategii grup zabezpieczających. W tym ostatnim przypadku najpierw zabezpiecza się selektywnie jedną z grup, np. przez przeprowadzenie jej w odpowiednie ugrupowanie estrowe lub inną zabezpieczoną postać ugrupowania kwasu karboksylowego, po czym inną grupę poddaje się kondensacji ze związkiem o wzorze HR^8', pierwszą grupę odbezpiecza się i w razie potrzeby poddaje reakcji z drugim związkiem o wzorze HR^8'. Jednakże różne grupy COR⁴¹, np. jedno ugrupowanie estrowe i jedno ugrupowanie wolnego kwasu karboksylowego, mogą być już obecne w wyjściowej pochodnej indolu o wzorze VII, stosowanej w reakcji kondensacji.

Gdy grupa R⁴-A- obecna w indolu o wzorze I lub grupa R⁴⁰ obecna w indolu o wzorze VII albo grupa, w której grupy funkcyjne R⁴-A- lub R⁴⁰ są w postaci zabezpieczonej lub w postaci grupy prekursorowej, nie została wprowadzona w poprzednim etapie, np. podczas syntezy układu pierścieniowego indolu, to grupy te można np. wprowadzić w pozycję 1 układu indolowego zwykłymi sposobami literaturowymi, dobrze znanymi fachowcom w dziedzinie N-alkilowania, N-arylowania, N-acylowania lub N-sulfonylowania atomów azotu pierścienia w heterocyklach. Wyjściowa pochodna indolu, którą stosuje się w takiej reakcji, zawiera atom wodoru w pozycji 1. N-alkilowanie atomu azotu pierścienia można np. przeprowadzić w zwykłych warunkach, korzystnie w obecności zasady, z użyciem związku alkilującego o wzorze R⁴-A-LG lub o wzorze R⁴⁰-LG, w których atom w grupie A lub w grupie R⁴⁰ związany z grupą LG w tym przypadku stanowi alifatyczny atom węgla grupy alkilowej, a LG oznacza grupę odszczepiającą się, np. atom chlorowca, taki jak atom chloru, bromu lub jodu, albo grupę sulfonyloksylową, taką jak tosyloksyl, mesyloksyl lub trifluorometylosulfonyloksyl. LG może również oznaczać grupę hydroksylową, którą w celu przeprowadzenia reakcji alkilowania aktywuje się z użyciem zwykłego środka aktywującego. Przykładowo jako środki arylujące można stosować fluorki arylu, takie jak fluorki nitroarylu lub fluorki cyjanoarylu, co dogodnie umożliwia wytworzenie następnie grupy aminowej. Takie sposoby opisano np. w Tetrahedron Lett. 37 (1996), 299; Tetrahedron Lett. 36 (1995), 8387; Synth. Commun. 25 (1995), 2165; J. Med. Chem. 28 (1985), 66.

Grupę guanidynową obecną w związku o wzorze I można wprowadzić drogą przemiany grupy aminowej, którą można np. otrzymać przez redukcję grupy nitrowej lub grupy cyjanowej, z użyciem następujących reagentów:

1. O-Metyloizomocznik (S. Weiss i H. Krommer, Chemiker- Zeitung 98 (1974), 617-613)

2. S-Metyloizotiomocznik (R. F. Borne, M. L. Forrester i I. W. Waters, J. Med. Chem. 20 (1977), 771-776)

3. Nitro-S-metyloizotiomocznik (L. S. Hafner i R. E. Evans, J. Org. Chem. 24 (1959), 1157)

4. Kwas formamidynosulfonowy (K. Kim, Y.-T. Lin i H. S. Mosher, Tetra. Lett. 29 (19S8), 3183-3186)

5. Azotan 3,5-dimetylo-i-pirazoliloformamidyniowy (F. L. Scott, D. G. O'Donovan i J. Reilly, J.Amer. Chem. Soc. 75 (1953), 4053-4054)

6. N,N'-Di-t-butyloksykarbonylo-S-metyloizotiomocznik (R. J. Bergeron i J. S. McManis. J. Org. Chem. 52 (1987), 1700-1703)

7. N-Alkoksykarbonylo-, N,N'-dialkoksykarbonylo-, N-alkilokarbonylo- i N,N'-dialkilokarbonylo-S-metyloizotiomocznik (H. Wollweber, H. Kólling, E. Niemers, A. Widdig, P. Andrews, H.-P. Schulz i H. Thomas, Arzneim. Forsch./Drug Res. 34 (1984), 531-542).

PL 195 682 B1

Amidyny można wytwarzać ze związków cyjanowych przez dodanie alkoholi, np. metanolu lub etanolu, w środowisku bezwodnego kwasu, np. w dioksanie, metanolu lub etanolu, a następnie aminolizę, np. przez podziałanie amoniakiem w alkoholach, takich jak np. izopropanol, metanol lub etanol (G. Wagner, P. Richter i Ch. Garbe, Pharmazie 29 (1974), 12-55). Kolejne sposoby wytwarzania amidyn polegają na dodawaniu siarkowodoru do grupy cyjanowej, a następnie alkilowaniu, np. metylowaniu środkiem takim jak jodek metylu otrzymanego tioamidu oraz reakcji z amoniakiem (opis patentowy NRD nr 235 866) albo dodaniu hydroksyloaminy, którą można otrzymać z soli hydroksyloamoniowej i zasady, do grupy cyjanowej, a następnie przeprowadzeniu amidoksymu w amidynę, np. drogą katalitycznego uwodornienia (patrz np. R. P. Muli i inni, J. Med. Pharm. Chem. 5 (1962), 651; B. J. Broughton i inni, J. Med. Chem. 18 (1975), 1117).

Iminoeter, który można uznać za zaktywowany nitryl, stanowi również wszechstronny związek pośredni w przypadku, gdy wytwarza się go z grupy cyjanowej obecnej w związku, który już zawiera układ indolowy i który otrzymano jako związek pośredni w syntezie związku o wzorze I. Przykładowo grupę cyjanową obecną w grupie R⁴⁰ w związkach o wzorach VII lub VIII lub w innej grupie można poddać reakcji zgodnie ze znanymi sposobami, z wytworzeniem iminoeteru. Taki iminoeter można poddać reakcji, np. z hydroksyloaminą z wytworzeniem grupy amidoksymowej, albo można go poddać reakcji z 1,2-diaminoetanem, z wytworzeniem grupy imidazolinowej, np. podstawnika 4,5-dihydro-1H-imidazol-2-ilowego, zamiast występującej uprzednio grupy cyjanowej. W reakcjach tych, podobnie jak we wszystkich prowadzonych w syntezie związków o wzorze I, w zależności od konkretnego przypadku, korzystne może być, w celu uniknięcia reakcji ubocznych lub reakcji wtórnych, zastosowanie technik grup zabezpieczających oraz przejściowego blokowania grup, takich jak np. grupy aminowe lub ugrupowania kwasu karboksylowego, grupami zabezpieczającymi odpowiednimi dla konkretnego problemu w syntezie.

Związki o wzorze I, zawierające grupę tlenku aminy lub N-tlenku pirydyny, N-tlenku chinoliny lub N-tlenku izochinoliny, można otrzymać przez utlenianie amin lub zawierających atomy azotu heterocykli, zgodnie ze znanymi procedurami, opisanymi np. w podręczniku J. March, Advanced Organie Chemistry, 3 wydanie, str. 1088.

Związki o wzorze I można także wytworzyć np. przez stopniową syntezę związków na fazie stałej, zgodnie ze znanymi sposobami chemii w fazie stałej, znanymi fachowcom i zilustrowanymi poniżej w przykładach.

Związki o wzorze Ia, w którym R² i R³ we wzorze I razem tworzą grupę o wzorze -CH2-CH2-N-(-CO-R²⁰)-CH2-, można wytworzyć powyższymi sposobami z odpowiednio podstawionych związków o wzorze IX, które są dostępne w handlu lub które można wytworzyć sposobami opisanymi wliteraturze albo analogicznymi do tych sposobów. We wzorach Ia i IX grupy mają wyżej podane znaczenie.

Jak to wykazano w opisanych poniżej testach farmakologicznych, związki o wzorze I hamują aktywność czynnika Xa. Zatem można je dogodnie stosować jako środki farmaceutyczne, zwłaszcza gdy pożądane jest zmniejszenie aktywności czynnika Xa lub osiągnięcie skutków, które można osiągnąć dzięki hamowaniu aktywności czynnika Xa w układzie, takich jak wpływanie na krzepnięcie lub hamowanie krzepnięcia krwi. Jak podano powyżej, wynalazek dotyczy także związków o wzorze I do stosowania jako farmaceutyki oraz związków o wzorze I do stosowania do wytwarzania leków, zwłaszcza leków do leczenia lub profilaktyki stanów i chorób wymienionych poniżej i powyżej.

PL 195 682 B1

Sposób specyficznego hamowania aktywności czynnika Xa realizowany dzięki wynalazkowi polega na kontaktowaniu czynnika Xa ze związkiem o wzorze I, który hamuje katalityczną aktywność czynnika Xa bezpośrednio, w kompleksie protrombinazy lub jako rozpuszczalna podjednostka albo pośrednio, przez hamowanie włączania się czynnika Xa do kompleksu protrombinazy. W korzystnej postaci wynalazek dotyczy takich związków o wzorze I, które mogą hamować aktywność czynnika Xa przy Ki < 100 μΜ, a korzystniej przy Ki <2 μΜ, które to wartości określa się w teście czynnika Xa, opisanym poniżej.

Hamowanie aktywności czynnika Xa lub wywoływanie skutków osiąganych przez takie hamowanie może mieć miejsce np. in vivo, czyli u osobnika. Stosowane tu określenie „osobnik” oznacza kręgowca, w tym ssaka, takiego jak np. mysz, szczur, królik, pies, świnia, a zwłaszcza człowiek, uktórego czynnik Xa uczestniczy w kaskadzie krzepnięcia. Może to mieć miejsce również poza organizmem osobnika, np. w krążeniu pozaustrojowym albo w obróbce próbek krwi od osobnika oraz ogólnie in vitro. Zastosowanie związków o wzorze Iin vitroobejmuje np. ich użycie jako narzędzi biochemicznych lub odczynników w badaniach naukowych lub analitycznych, albo zastosowanie wdiagnozie in vitro. Ponadto związek o wzorze I można dogodnie stosować jako antykoagulant, który można kontaktować z próbką krwi w celu zapobieżenia jej krzepnięciu. Przykładowo, skuteczną ilość związku o wzorze Imożna połączyć ze świeżo pobraną próbką krwi w celu zapobieżenia jej krzepnięciu.

Stosowane tu określenie „skuteczna ilość”oznacza ilość związku o wzorze I, która hamuje aktywność czynnika Xaw pożądanym stopniu. Dla fachowca jest zrozumiałe, że skuteczną ilość związku według wynalazku można określić sposobami podanymi w opisie lub innymi znanymi sposobami.

W świetle ujawnionej aktywności związków o wzorze Idla fachowców jest zrozumiałe, że taki środek jak heparyna można zastąpić związkiem według wynalazku. Takie zastosowanie związku owzorze I może zapewnić oszczędności w porównaniu z innymi antykoagulantami lub mniejsze działania uboczne.

Realizowany dzięki wynalazkowi sposób hamowania czynnika Xa u potrzebującego takiego hamowania czynnika Xa pacjenta polega na podawaniu temu pacjentowi hamującą czynnik Xa ilość związku o wzorze I. Stosowane tu określenie „pacjent” odnosi się zwłaszcza do zwierząt ciepłokrwistych, w tym ssaków, a zwłaszcza ludzi. Pacjent potrzebuje leczenia polegającego na hamowaniu czynnika Xa, gdy cierpi na stan chorobowy, naktóry można korzystnie wpłynąć przez hamowanie aktywności czynnika Xa lub na który według oczekiwań lekarza można korzystnie wpłynąć przez hamowanie aktywności czynnika Xa. Identyfikacja takich pacjentów, którzy potrzebują leczenia polegającego na hamowaniu czynnika Xa, leży w granicach możliwości i wiedzy fachowców. Lekarz specjalista może łatwo zidentyfikować, np. przez wykonanie testów klinicznych, badania oraz historii medycznej/rodzinnej, tych pacjentów, którzy będą wymagać takiego leczenia.

Biorąc pod uwagę, że związek o wzorze I może hamować aktywność czynnika Xa, taki związek można stosować do zmniejszania lub hamowania tworzenia się skrzepów krwi u osobnika. Realizowany dzięki wynalazkowi sposób zmniejszania lub hamowania tworzenia się skrzepów krwi u osobnika, zwłaszcza u potrzebującego tego pacjenta, polega zatem na podawaniu terapeutycznie skutecznej ilości związku o wzorze I.

Określenie „terapeutycznie skuteczna ilość”w odniesieniu do wywoływania u osobnika efektu, takiego jak hamowanie lub zmniejszanie tworzenia się skrzepów krwilub „skutecznie hamującą czynnik Xa ilość” związku o wzorze Ioznacza ilość lub dawkę związku o wzorze I, który należy podać osobnikowi w celu osiągnięcia lub utrzymania, albo zahamowania w wymaganym stopniu aktywności czynnika Xa u osobnika. Taką skuteczną podawaną ilość lub dawkę należy dostosować do konkretnych okoliczności w każdym przypadku. Można ją łatwo określić z zastosowaniem znanych technik, zużyciem metod podanych w opisie lub znanych z innych źródełalbo obserwując wyniki otrzymane wanalogicznych okolicznościach. Przy ustalaniu skutecznej dawki uwzględnia się szereg czynników, obejmujących, ale nie wyłącznie, gatunek pacjenta, jego wielkość, wiek i ogólny stan zdrowia; konkretną chorobę; stopień lub zakres ostrości choroby; odpowiedź określonego pacjenta; konkretny podawany związek; droga podawania; charakterystyka biodostępności podawanego preparatu farmaceutycznego; wybrany tryb dawkowania; oraz stosowanie równoczesnego leczenia. Odpowiednią dawkę można ustalić metodami klinicznym, dobrze znanymi w medycynie.

Z reguły, w świetle powyższych czynników, oczywiste jest, że skutecznie hamująca czynnik Xa ilość lub terapeutycznie skuteczna ilość związku o wzorze Ibędzie zmieniać się i może zmieniać się w szerokich granicach. Zwykle skuteczna ilość związku o wzorze Ibędzie wynosić od około 0,01 miligrama na kilogram wagi ciała na dzień (mg/kg na dzień) do około 20 mg/kg na dzień. Dzienna dawka

PL 195 682 B1 od około 0,1 mg/kg do około 10 mg/kg jest zazwyczaj korzystna. Dane te dotyczą dorosłego człowieka o wadze ciała około 75 kg. Jednakże, w zależności od konkretnych okoliczności, może się okazać niezbędne zwiększenie lub zmniejszenie podanych dawek. W szczególności przy podawaniu stosunkowo dużych ilości, korzystne może okazać się podzielenie dziennej dawki na kilka, np. dwie, trzy lub cztery podawane dawki.

Związek o wzorze I można podawać osobnikowi w celu leczenia różnych stanów klinicznych, obejmujące np. leczenie i profilaktykę zaburzeń układu sercowo-naczyniowego lub powikłań związanych np. z zakażeniem lub operacją. Do przykładowych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego należy nawrót zwężenia, np. nawrót zwężenia po angioplastyce naczyń, zapobieganie ponownemu zamknięciu, obejmujące zapobieganie ponownemu zamknięciu po lizie lub rozszerzeniu (PTCA), stany po wytworzeniu wieńcowego przepływu omijającego, stany chorobowe tętnicze, żylne i mikrokrążeniowe, zawał serca, dusznica bolesna, w tym niestabilna dusznica bolesna, choroby zakrzepowozatorowe, zakrzepice, zator, zespół zaburzeń oddechowych dorosłych, niewydolność wielu organów, udar i zaburzenie krzepnięcia typu zespołu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego. Do przykładowych powikłań związanych z operacją należy np. zakrzepica żył głębokich i żył proksymalnych, co może nastąpić po operacji. Na ogół związek według wynalazku jest użyteczny jako lek w zmniejszaniu lub hamowaniu niepożądanego krzepnięcia lub tworzenia się skrzepów krwi albo tworzenia się skrzepów u osobnika, albo zapobieganiu takim niepożądanym zjawiskom.

Związki o wzorze I, ich fizjologicznie dopuszczalne sole oraz ich inne odpowiednie pochodne, takie jak proleki, można podawać jako leki lub farmaceutyki w wyżej wspomnianych sposobach leczenia lub profilaktyki, same, w mieszaninach związków albo w postaci środków farmaceutycznych zawierających jako substancję czynną skuteczną ilość co najmniej jednego związku o wzorze I i/lub jego fizjologicznie dopuszczalnej soli, i/lub innej odpowiedniej jego pochodnej, w mieszaninie lub w innym połączeniu z farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem.

Przy leczeniu pacjentów związki o wzorze I lub zawierające je środki farmaceutyczne można podawać w dowolnej postaci lub dowolnym sposobem, który zapewnia biodostępność związków o wzorze I w skutecznych ilościach, obejmującym podawanie doustne i pozajelitowe.

Przykładowo można je podawać doustnie, podskórnie, domięśniowo, dożylnie, przezskórnie, donosowo, doodbytniczo itp. Podawanie doustne jest zazwyczaj korzystne, ale w zależności od konkretnych przypadków inne sposoby podawania mogą być także korzystne, takie jak podawanie dożylne drogą iniekcji lub infuzji w ostrych stanach chorobowych. Fachowiec może łatwo dobrać odpowiednią postać i sposób podawania, w zależności od leczonego stanu chorobowego, stadium choroby i innych związanych okoliczności.

Środki farmaceutyczne lub leki, zawierające związek o wzorze I i/lub jego fizjologicznie dopuszczalną sól i/lub inną odpowiednią jego pochodną, można otrzymać przez połączenie znanymi sposobami związków o wzorze I i/lub jego fizjologicznie dopuszczalnych soli, i/lub innych odpowiednich ich pochodnych z jednym lub większą liczbą farmaceutycznie dopuszczalnych nośników i/lub substancji pomocniczych, których proporcje i charakter ustala się w oparciu o wybraną drogę podawania i standardową praktykę farmaceutyczną. Środki farmaceutyczne lub leki wytwarza się w sposób dobrze znany w farmacji. Środki farmaceutyczne lub leki zazwyczaj będą zawierać skuteczną ilość jednego lub większej liczby związków o wzorze I i/lub jego fizjologicznie dopuszczalnych soli, i/lub innych odpowiednich jego pochodnych wraz z odpowiednią ilością nośnika, tak aby zawierał odpowiednią dawkę do podawania osobnikowi. Środki farmaceutyczne można przystosować do podawania doustnie lub pozajelitowo i można je podawać pacjentom np. w postaci tabletek, kapsułek, czopków, roztworów, zawiesin, maści, nalewek, środków do rozpylania do nosa, mieszanin aerozolowych, wszczepów, pręcików, mikrokapsułek, itp.

Tak więc, w połączeniu z zastrzeżonymi związkami o wzorze I, wynalazek dostarcza środków farmaceutycznych lub leków do hamowania aktywności czynnika Xa, do hamowania skrzepów krwi oraz do leczenia i profilaktyki wyżej wspomnianych chorób u osobnika. Wynalazek dotyczy ponadto zastosowania związków o wzorze I i/lub jego fizjologicznie dopuszczalnych soli, i/lub innych odpowiednich ich pochodnych do wytwarzania leków, zwłaszcza leków do leczenia lub profilaktyki wyżej wymienionych chorób.

Farmaceutycznie dopuszczalny nośnik i substancje pomocnicze określa się jako substancje lub kompozycje, które są nietoksyczne dla osobnika lub wykazują dopuszczalną toksyczność, określoną przez odpowiednie władze ustawodawcze. Nośnik lub zaróbka może być substancją stałą, półstałą lub ciekłą i może służyć jako nośnik lub ośrodek dla substancji czynnej. Stosowane tu określenie „farmaPL 195 682 B1 ceutycznie dopuszczalny nośnik” obejmuje dowolny ze znanych farmaceutycznych nośników, takich jak ciekłe nośniki, np. woda, roz twór soli, roztwór soli buforowany fosforanem, emulsja, taka jak emulsja olej w wodzie lubwoda w oleju, albo stałe lub półstałe nośniki, takie jak np. laktoza, skrobia kukurydziana, tłuszcze, woski itp. Odpowiednie farmaceutycznie dopuszczalne nośniki i ich kompozycje są dobrze znane i opisane, np. przez Martina w Remington's Pharmaceutical Sciences, 15 wydanie, Mack Publishing Co., Easton 1975, którą to publikację wprowadza się jako źródło literaturowe, również w odniesieniu do innych aspektów składników i wytwarzania środków farmaceutycznych.

Do przykładowych substancji pomocniczych należą wypełniacze, środki rozsadzające, środki wiążące, środki poślizgowe, środki zwilżające, stabilizatory, emulgatory, środki konserwujące, środki słodzące, barwniki, środki smakowo-zapachowe, środki zagęszczające, rozcieńczalniki, substancje buforujące, solubilizatory, środki zapewniające powolne uwalnianie, sole do nastawiania ciśnienia osmotycznego, środki powłokowe, przeciwutleniacze itp.

Do podawania doustnego związki o wzorze Ii/lub ich fizjologicznie dopuszczalne sole,i/lub inne odpowiednie ich pochodne można wprowadzać z zaróbkami lub obojętnymi rozcieńczalnikami, lub jadalnymi nośnikami i stosować np. w postaci tabletek, tabletek foliowanych, tabletek powlekanych pigułek, kołaczyków, kapsułek, granuiek, roztworów, zawiesin, emulsji, eiiksirów, syropów, opłatków, gum do żucia itp., aibo można je zamykać w kapsułce żeiatynowej.

Środki farmaceutyczne do podawania doustnego mogą zmieniać się w zaieżności od konkretnej postaci. Zazwyczaj takie środki farmaceutyczne zawierają co najmniej 1% substancji czynnej o wzorze I i/lub jego fizjologicznie dopuszczalnej soli i/lub innej odpowiedniej jego pochodnej oraz mogą je zawierać korzystnie w ilości do około 90% wagi jednostki.

Korzystnie zawartość związków o wzorze I i/lub ich fizjologicznie dopuszczalnych soli, i/lub innych odpowiednich ich pochodnych wynosi odokoło 4 do około 70% wagowych.

Korzystnie ilość substancji czynnej w środkach jest taka, że otrzyma się postać dawki jednostkowej odpowiednią do podawania.

Tabletki, pigułki, kapsułki, kołaczyki itp. mogą także zawierać np. jeden lub większa liczbę następujących nośników i substancji pomocniczych: środki wiążące, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, żywica tragakantowa lub żelatyna; zarobki, takie jak skrobia lub laktoza; środki rozsadzające, takie jak kwas alginowy, Primogel, skrobia kukurydziana itp.; środki smarujące, takie jak stearynian magnezu lub Sterotex; środki poślizgowe, takie jak koloidalny ditlenek krzemu. Ponadto dodawać można środki słodzące, takie jak sacharoza lub sacharynaalbo środki smakowo-zapachowe, takie jak aromat mięty pieprzowej, salicylan metylu lub aromat pomarańczowy. Gdy jednostkową postać dawkowaną stanowi kapsułka, może ona zawierać, oprócz substancji powyższego typu, ciekły nośnik, taki jak glikol polietylenowy lub olej tłuszczowy. Inne jednostkowe postacie dawkowane mogą zawierać różne inne substancje, które modyfikują postać fizyczną postaci dawkowanej, takie jak np. powłoki. Przykładowo tabletki lub pigułki można powlekać cukrem, szelakiem lub innymi środkami tworzącymi powłoczki jelitowe. Syrop może zawierać, oprócz substancji czynnej, np. sacharozę jako środek słodzący oraz pewne środki konserwujące, barwniki i środki barwiące oraz środki smakowo-zapachowe.

W celu np. podawania pozajelitowego związki o wzorze I i/lub ich fizjologicznie dopuszczalne sole, i/lub inne odpowiednie pochodne można wprowadzać do roztworu lub zawiesiny. Roztwory lub zawiesiny mogą np. zawierać również jeden lub większą liczbę następujących nośników i substancji pomocniczych: sterylne rozcieńczalniki, takie jak woda do iniekcji, roztwór soli, zestalone oleje, glikole polietylenowe, glicerynę, glikol propylenowy lub inne syntetyczne rozpuszczalniki; środki przeciwbakteryjne, takie jak alkohol benzylowy lub metyloparaben; przeciwutleniacze, takie jak kwas askorbinowy lub wodorosiarczyn sodu; środki chelatujące, takie jak kwas etylenodiaminotetraoctowy; bufory, takie jak octany, cytryniany lub fosforany; środki regulujące toniczność, takie jak chlorek sodu lub dekstroza. Zawartość związków o wzorze I i/lub ich fizjologicznie dopuszczalnych soli i/lub ich innych odpowiednich pochodnych w preparatach do podawania pozajelitowego może zmieniać się. Zazwyczaj zawierają one od co najmniej 0,1% wag. związku o wzorze l i/lub jego fizjologicznie dopuszczainej soli i/lub innej jego odpowiedniej pochodnej, do 90% wagowych.

Korzystnie zawartość związku o wzorze X i/lub jego fizjologicznie dopuszczalnej soli i/lub innej odpowiedniej jego pochodnej wynosi od około 0,1do 50%. Preparaty pozajelitowe mogą być zamknięte, np.w ampułkach, jednorazowych strzykawkach, wielodawkowych fiolkach wykonanych ze szkła lub tworzywa sztucznego albo w butelkach do infuzji. Do odpowiednich zarobek w przypadku mikrokapsułek, wszczepów i pałeczek należą np. mieszane polimery kwasu giikolowego i kwasu mlekowego.

PL 195 682 B1

Zazwyczaj ilość związków o wzorze I i/lub ich fizjologicznie dopuszczalnych soli, i/lub innych odpowiednich ich pochodnych w środku farmaceutycznym wynosi od około 0,5 mg do około 1 g, korzystnie od około 1 mg do około 500 mg. Poza jednym lub większą liczbą związków o wzorze I i/lub jedną lub większą liczbą ich fizjologicznie dopuszczalnych soli, i/lub jedną lub większą liczbą odpowiednich ich pochodnych jako substancjami czynnymi, środki farmaceutyczne według wynalazku mogą również zawierać jedną lub większą liczbę innych substancji farmakologicznie czynnych. Dowolne substancje stosowane do wytwarzania różnych środków farmaceutycznych powinny być farmaceutycznie czynne i nietoksyczne w użytych ilościach.

W innej, ogólniejszej postaci wynalazek dotyczy środków zawierających co najmniej jeden związek o wzorze I i/lub jego sól, i/lub inną odpowiednią jego pochodną, w mieszaninie lub w innym połączeniu z jednym lub większą liczbą obojętnych nośników. Takie środki są użyteczne np. jako wzorce w testach, jako dogodne środki do transportu w masie, jako środki farmaceutyczne lub jako substancje wyjściowe do wytwarzania środków farmaceutycznych. Ilość związku o wzorze I w takim środku będzie zazwyczaj wynosić od około 0,001 do około 90% wagowych. Obojętnym nośnikiem może być dowolna substancja, która nie powoduje rozkładu lub w inny sposób nie reaguje kowalencyjnie ze związkiem o wzorze I. Do przykładowych odpowiednich obojętnych nośników należą woda; wodne bufory, takie jak np. te, które ogólnie stosuje się w analizie metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC); rozpuszczalniki organiczne, takie jak acetonitryl, octan etylu, heksan itp.; oraz farmaceutycznie dopuszczalny nośnik i/lub substancje pomocnicze.

Związki o wzorze I można także stosować jako substancje wyjściowe lub chemiczne związki pośrednie do wytwarzania innych związków, zwłaszcza do wytwarzania innych związków farmakologicznie czynnych. Przykłady takich przemian związków według wynalazku w inne związki według wynaiazku opisano powyżej i przedstawiono szczegółowo poniżej. W tym celu poza związkami o wzorze I i ich fizjologicznie dopuszczalnymi solami mogą być użyteczne także inne sole związków o wzorze I, które nie są odpowiednie lub są mniej odpowiednie do stosowania jako farmaceutyki. Tak więc, wynalazek dotyczy także związków o wzorze I i ich soli, ogólnie jako chemicznych związków pośrednich, zwłaszcza jako związków pośrednich do wytwarzania związków farmakologicznie czynnych. Zakresem wynalazku są objęte także związki pośrednie, które stosuje się w syntezie związków o wzorze I opisanej powyżej i poniżej oraz ich zastosowanie jako chemicznych związków pośrednich, zwłaszcza jako związków pośrednich.do wytwarzania farmakologicznie czynnych związków.

Poniższe testy mogą służyć do badania aktywności farmakologicznej i zilustrowania użyteczności związków według wynalazku jako inhibitorów czynnika Xa.

Test 1: hamowanie in vitro wybranych enzymów koagulacyjnych i innych proteaz serynowych

Zdolność związku o wzorze I do hamowania czynnika Xa, trombiny, plazminy, elastazy i trypsyny można ocenić przez oznaczenie stężenia związku o wzorze I, które hamuje aktywność enzymu o 50% (IC50). W testach chromogenicznych stosowano oczyszczone enzymy. W celu określenia stałej hamowania Ki, wartość LC5o skorygowano pod względem konkurencyjności z substratem, z zastosowaniem wzoru

Ki = IC50 x (1 / {1 + ((stężenie substratu) / Km substratu)}) gdzie Km oznacza stałą Michaelisa-Menten (Chen i Prusoff, Biochem. Pharmacol. 22 (1973), 3099-3018, pubiikacja, którą wprowadza się jako źródło literaturowe).

a. Test czynnika Xa

W teście zastosowano bufor TBS-PEG (50 mM Tris-Cl, pH 7,8, 200 mM NaCl, 0,05% (w/v) PEG-8000, 0,02% (wag./obj.) NaN3). IC50 wyznacza się przez połączenie w odpowiednich studzienkach półobszarowej płytki Costar do mikromianowania 25 μΐ ludzkiego czynnika Xa (Enzyme Research Laboratories, Inc.; South Bend, LN) w TBS-PEG; 40 μl 10% (v/v) DMSO w TBS-PEG (nie hamowana próba kontrolna) lub badanego związku w różnych stężeniach, rozcieńczonego w 10% (obj.) DMSO w TBS-PEG; oraz substratu S-2765 (N(a)-benzyloksykarbonylo-D-Arg-Gly-L-Arg-p-nitroanilidu; Kabi Pharmacia, Inc.; Franklin OH) w TBS-PEG. Test wykonuje się prowadząc wstępną inkubację związku o wzorze l z enzymem w ciągu 10 minut. Następnie test inicjuje się przez dodanie substratu do otrzymania ostatecznej objętości 100 pi. Początkową szybkość hydrolizy chromogenicznego substratu mierzy się na podstawie zmiany w absorbancji przy 405 nm, z użyciem kinetycznego czytnika płytek Bio-tek Instruments (Ceres UV900HDi) w 25°C dla liniowej części zależności czasowej (zazwyczaj 1,5 minuty po dodaniu substratu). Stężenie inhibitora, które powoduje zmniejszenie o 50% szybPL 195 682 B1 kości hydrolizy substratu, wyznacza się metodą iiniowej regresji po wykreśleniu zależności względnej szybkości hydrolizy (w odniesieniu do nie hamowanej próby kontrolnej) w funkcji logarytmu stężenia związku o wzorze I. Stężenie enzymu wynosi 0,5 nM, a stężenie substratu wynosi 140 μΜ.

b. Test trombinowy

W teście tym zastosowano bufor TBS-PEG. IC50 wyznacza się jak wyżej w przypadku testu zczynnikiem Xa, z tym, że stosuje się substrat S-2366 (L-PyroGlu-L-Pro-L-Arg-p-nitroanilid; Kabi), aenzym stanowi ludzka trombina (Enzyme Research Laboratories, Inc.; South Bend IN). Stężenie enzymu wynosi 175 μM.

c. Test plazminowy

W teście tym zastosowano bufor TBS-PEG. IC50 wyznacza się jak wyżej w przypadku testu zczynnikiem Xa, z tym, że stosuje się substrat S-2251 (D-Val-L-Leu-L-Lys-p-nitroanilid; Kabi), a enzym stanowi ludzka plazmina (Kabi). Stężenie enzymu wynosi 5 nM, a stężenie substratu wynosi 300 μM.

d. Test trypsynowy

W teście tym zastosowano bufor TBS-PEG zawierający 10 mM CaCl2. IC50 wyznacza się jak wyżej w przypadku testu z czynnikiem Xa, z tym, że stosuje się substrat BAPNA (benzoilo-L-Arg-p-nitroanilid; Sigma Chemical Co.; St. Louis MO), a enzym stanowi bydlęca trypsyna trzustkowa (TypXIII, poddano obróbce TPCK; Sigma). Stężenie enzymu wynosi 50 nM, a stężenie substratu wynosi 300 μm.

e. Test elastazowy

W teście zastosowano bufor Tris-Cl (pH 7,4, 300 mW NaCl, 2% (v/v) N-metylopirolidon, 0,01% (w/v) NaN3). IC50 wyznacza się jak wyżej w przypadku testu z czynnikiem Xa, z tym, że stosuje się substrat sukcynylo-Ala-Ala-Ala-p-nitroanilid (Calbiochem-Nova Biochem Corp.; San Diego CA), a enzym stanowi elastaza neutrofili ludzkich (Athens Research Technology, Inc.; Athens GA). Stężenie enzymu wynosi 75 nM, a stężenie substratu jest 600 μm. Jako związek kontroiny zastosowano „TENSTOP” (ester metylowy N(a)-tosylo-Gly-p-amidynofenyloalaniny; American Diagnostics, Inc.; Greenwish CT), będący odwracalnym inhibitorem czynnika Xa (Sturzebecher i inni, Thromb. Res. 54 (1989), 245-252; Hauptmann i inni, Thromb. Haem. 63 (1990), 220-223, które to publikacje wprowadza się jako źródła literaturowe).

Test2: test do określania hamowania krzepnięcia

Skuteczność związków o wzorze Imożna ocenić na podstawie pomiaru czasu protrombinowego in vitro (PT) z użyciem uśrednionego ludzkiego osocza donorowego. Można także przeprowadzić test ex vivo, w którym osocze zbiera się w różnych okresach czasu po dożylnym (iv) podaniu związku owzorze I szczurom lub królikom albo po śródotrzewnowym (id) podaniu szczurom, po czym wykonuje się analizę z zastosowaniem testu PT do ustalenia okresu półtrwania osocza. Test PT, określany jako „test PT w rozcieńczeniu” inicjuje się tromboplastyną w rozcieńczeniu dobranym tak, aby osiągnąć wydłużony i bardzo powtąrzainy punkt końcowy krzepnięcia, w sposób opisany poniżej. Skuteczność związków można także ocenić z użyciem szczurzego przecieku tętniczo-żylnego in vivo ja ko modelu zakrzepicy.

a. Test czasu protrombinowego w rozcieńczeniu

100 μl podgrzanej (37°C) mieszanej ludzkiej surowicy zubożonej w płytki krwi (PPP) dodano do naczynia fibrometru (Baxter Diagnostics, Inc.; McGaw Park IL). Dodano 50 μl związku o wzorze I wróżnych stężeniach w TBS-BSA z wapniem (50 mM Tris-Cl, 100 mM NaCl, 0,1% (wag./obj.) aibuminy surowicy bydlęcej (BSA), 20 mM CaCl2). W doświadczeniach kontrolnych dodawano TBS-BSA zwapniem, ale bez badanego związku o wzorze I, w celu oznaczenia niehamowanego czasu krzepnięcia. Do naczynia fibrometru dodano 150 μl rozcieńczonej, podgrzanej tromboplastyny króliczej (Baxter) z wapniem i włączono sekundomierz fibrometru. Przed dodaniem związku wyznaczono krzywą rozcieńczenia tromboplastyny króliczej i za jej pomocą wybrano rozcieńczenie tromboplastyny zapewniające osiągnięcie czasu PT około 30 s w przypadku niehamowanej próby kontrolnej. Doświadczalne stężenia zapewniające hamowanie krzepnięcia w 50% (EC50) wyliczano z krzywych rozcieńczenia w funkcji czasu.

Alternatywnie test czasu protrombinowego w rozcieńczeniu można przeprowadzić z użyciem pracującego w układzie „badawczym” zautomatyzowanego aparatu do pomiaru krzepiiwości Instrumentation Laboratories (IL) ACL3000-plus (IL; Mediolan, Włochy). Tromboplastynę rozcieńczono do osiągnięcia czasu krzepnięcia 30-35 s. Taki czas krzepnięcia przyjmowano jako 100% aktywności. Wyznaczano wzorcową krzywą do kalibracji przez seryjne dwukrotne rozcieńczanie odczynnika trom22

PL 195 682 B1 boplastynowego (tromboplastyna z mózgu królika, IL-brand). Podczas testu 50 μΙ próbki (surowicy oddzielonej przez wirowanie) mieszano ze 100 μl odczynnika tromboplastynowego i odczyty nefelometryczne rejestrowano w ciągu 169 s. Czas krzepnięcia wyliczano z maksymalnej szybkości zmiany rozproszenia światła, obliczanej przez ten aparat. Hamowanie wyrażano jako procent aktywności, wyznaczony przez porównanie z krzywą kalibracji.

b. Test ex vivo czasu protrombinowego w rozcieńczeniu

Badany związek o wzorze I podaje się iv do żyły ogonowej (szczurowi) lub do żyły usznej (królikowi) zgodnie z uznaną procedurą. Próbki krwi o objętości 1 ml pobiera się okresowo po podaniu badanego związku z kaniulowanej tętnicy szyjnej (szczurowi) lub tętnicy usznej (królikowi). Po odwirowaniu w celu otrzymania PPP osocze natychmiast przechowuje się na lodzie lub w stanie zamrożonym.

W celu oznaczenia czasu protrombinowego w rozcieńczeniu osocze podgrzewa się i poddaje analiziew sposób opisany powyżej. Procentowe hamowanie wylicza się z krzywej rozcieńczenia tromboplastyny, którą wykonuje się dla każdej serii próbek i stosuje się do określenia czasu, w którym około 50% wyjściowej aktywności antykoagulacyjnej pozostaje w osoczu (T1/2).

Badany związek o wzorze I można także podawać szczurom, zgodnie z procedurą podawania dodwunastniczego. Samce szczura Sprague-Dawley o wadze około 300 g znieczula się kombinacją ketamina/ksylazyna, podawaną podskórnie, zgodnie z uznaną procedurą. Wykonuje się kaniulowanie prawej tętnicy szyjnej w celu pobierania próbek krwi. Wykonuje się laparotomięi dwunastnicę kaniuluje się igłą z końcówką kulkową, po czym przywiązuje się ją na miejscu, aby zapewnić, że szew będzie oddalony od punktu wstawienia. Dodatkowy węzeł wykonuje się w pobliżu miejsca wstawienia, aby zapobiec wyciekowi zawartości żołądka. Skuteczność szwu w zapobieganiu dochodzenia związku do miejsca wstawienia bada się przez pomiar ciśnienia pod koniec każdego doświadczenia. Punkt wstawienia znajduje się w odległości około 4 cm od połączenia dwunastnicy z żołądkiem. Związek podaje się w 1ml normalnego roztworu soli. Próbkę 0,7 ml krwi pobiera się przed podaniem badanego związku o wzorze I oraz w 15, 30, 60, 90 i 120 minut po podaniu. Osocze rozdziela się przez wirowanie i oznacza się hamowanie krzepnięcia w teście czasu protrombinowego z rozcieńczeniem.

c. Przeciek tętniczo-żylny u szczura jako model zakrzepicy

Działanie przeciwzakrzepowe związków według wynalazku można ocenić przez wykonanie pozaustrojowego przecieku tętniczo-żylnego (AV) u szczura. Obwód do przecieku AV tworzy rurka z polietylenu (PE) 60 o długości 20 cm, wstawiona do prawej tętnicy szyjnej, rurka z PE 160 o długości 6 cm, zawierająca nić z merceryzowanej bawełny o długości 6,5 cm (5 cm eksponowane na przepływ krwi) i druga rurka z PE 60 (20 cm), uzupełniająca obwód do lewej żyły szyjnej. Cały obwód wypełnia się normalnym roztworem soli przed wstawieniem.

Badany związek o wzorze I podaje się drogą ciągłej infuzji do żyły ogonowej za pomocą pompy strzykawkowej i motylkowego cewnika (szybkość infuzji 1,02 ml/godzinę). Związek podaje się przez 30minut, po czym przeciek otwiera się i umożliwia się przepływ krwi przez 15 minut (całkowity czas infuzji 45 minut). Po zakończeniu 15 minutowego okresu przeciek zamyka się i nić ostrożnie wyciąga się, a następnie waży na wadze analitycznej. Procentowe hamowanie powstawania skrzepu wylicza się w odniesieniu do wagi skrzepu u szczurów kontrolnych, którym wykonuje się infuzję roztworem soli.

W tabeli 1 podano pewne stałe hamowania Ki dotyczące hamowania czynnika Xa przez przykładowe związki według wynalazku. Stałe hamowania wyznaczono w sposób opisany powyżej (test 1a, test czynnika Xa).

Ta bel a 1

Wartości Ki dla hamowania czynnika Xa

Przykład	Ki (Xa) (pM)	Przykład	Ki (Xa) (pM)
1	2	3	4
2	0,10	97	1,60
4	0,090	101	7,9
6	0,40	103	1,7
13	55	106	0,04
15	13	110	1,1
21(4)	4,8	112	0,013

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 1

1	2	3	4
23	7,0	115	0,009
24	0,11	117	0,015
27	0,61	120	0,0048
35	0,009	121	0,13
39	0,007	124	0,025
47	0,007	125	0,009
56	0,082	132	2,0
58	0,014	133	0,05
77	0,009	137	0,011
78	0,21	141	0,72
81	63	146	0,013
84	0,90	149	3,3
87	110

Stosowane tu następujące określenia maja podane znaczenie: „g” odnosi się do gramów; „mmol” odnosi się do milimoli; „mM” odnosi się do stężenia milimolowego; „ml” odnosi się do mililitrów;

„t.t.” odnosi się do temperatury topnienia; „rozkł.” odnosi się do rozkładu; „°C” odnosi się do stopni

Celsiusza; „μ1” odnosi się do mikrolitrów; „nM” odnosi się do stężenia nanomolowego i „μΜ” odnosi się do stężenia mikromolowego.

Przykłady

W poniższych przykładach przedstawiono typowe syntezy o wzorze I. Są to jedynie przykłady ilustrujące i nie mają na celu ograniczania zakresu wynalazku. Związki z przykładów scharakteryzowano na podstawie widm masowych (MS) i/lub widm NMR i/lubtemperatury topnienia.

Przykład 1

Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

1). Ester etylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Roztwór 1,9 g (10 mmoli) estru etylowego kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego w 15 ml dimetyloformamidu potraktowano 1,2 g (10,5 mnaola) t-butanolanu potasu. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 10 minut i otrzymano klarowny roztwór. Dodano 2 g (10 mmoli)

PL 195 682 B1 bromku 3-cyjanobenzylu i mieszaninę powoli ogrzano do 100°C, ochłodzono, zakwaszono kwasem octowym i wlano do lodowatej wody. Wytrącony produkt odsączono i rozpuszczono w chlorku metylenu. Roztwór wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z chlorku metylenu/metanolu, w wyniku czego otrzymano 2,5 g bezbarwnych kryształów o t.t. 93-95°C.

2). Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowy

Mieszaninę 0,61 g (2 mmole) powyższego estru etylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego, 25 ml metanolu, 2,5 ml wody i 0,6 g wodorotlenku sodu ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 15 minut. Rozpuszczalnik odparowano ipozostałość rozdzieiono pomiędzy chlorek metylenu i 1N kwas solny. Fazę organiczną wysuszono i odparowano. Po krystalizacji z chlorku metylenu/heksanu otrzymano 0,53 g bezbarwnych kryształów ot.t. 226-22S°C (rozkł.).

3). 1-(3-Cyjanobenzylo)-N-((4-pirydylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Mieszaninę 300 mg powyższego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego, 20ml chlorku metyienu i 10 ml chlorku tionylu ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 4 godzin. Rozpuszczalnik i nadmiar reagentu odparowano, na koniec azeotropowo z toluenem. Pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenu i roztwór potraktowano 0,3 ml 4-aminometylopirydyny. Mieszaninę pokryto warstwą 10% wodnego roztworu węglanu sodu i mieszano intensywnie w ciągu 15 minut. Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z octanu etylu/eteru, w wyniku czego otrzymano 280 mg bezbarwnych kryształów ot.t. 154-156°C.

4). N-[(4-Pirydylo)metylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Siarkowodór wprowadzono w ciągu 15 minut do ochłodzonego w lodowatej wodzie roztworu 250 mg powyższego 1-(3-cyjanobenzylo)-N-[(4-pirydylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu w 5 ml pirydyny i 4 ml trietyloaminy. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 18 godzin w zamkniętej fiolce, po czym rozdzielono pomiędzy toluen/pirydynę i 10% wodny roztwór węglanu sodu. Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z acetonu/eteru, w wyniku czego otrzymano 220 mg jasnożółtych kryształów o t.t. 197-200°C (rozkł.).

5). Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 220 mg N-[(4-pirydylo)metylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 2 ml dimetylosulfotlenku, 5 ml acetonu i 0,5 ml jodku metylu mieszano w zamkniętej fiolce w ciągu 20 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono toluenem i odparowano. Pozostałość rozpuszczono w acetonie i produkt wytracono eterem. Rozpuszczałniki zdekantowano, a pozostałość zmieszano ze świeżym acetonem/eterm. Substancję stałą oddzielono i wysuszono pod próżnią. Produkt ten rozpuszczono w 20 ml metanolu i roztwór potraktowano 0,3 ml kwasu octowego i 0,4 g octanu amonu. Mieszaninę ogrzewano w 55-60°C w ciągu 2 godzin w zamkniętej fiolce. Rozpuszczalnik odparowano i większość octanu amonu usunięto pod wysoką próżnią. Pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu/wody 1:1 o zawartości 1% kwasu trifluorooctowego. Po końcowym oczyszczeniu metodą HPLC z odwróceniem faz otrzymano produkt o czasie retencji 16,14 min i prawidłowej masie cząsteczkowej.

Przykład 2

Sól trifluorooctanu (RS)-4-(1-{[l-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}etylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

PL 195 682 B1

1) . (RS) -1-(3-Cyjanobenzylo)-N-[1-(4-pirydyio)-1-etylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Mieszaninę 280 mg kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 1/2),

10ml chlorku metylenu i 4 ml chlorku tionylu ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 4 godzin. Rozpuszczalnik i nadmiar reagentu odparowano, na koniec azeotropowo z heksanem. Chlorek kwasowy rozpuszczono w chlorku metyienu i dodano do mieszaniny 0,3 g dichlorowodorku (RS)-1-(4-pirydylo)etyloaminy, 20 ml chlorku metylenu i 0,5 ml diizopropyloetyloaminy. Po mieszaniu w ciągu 15 minut mieszaninę reakcyjną pokryto warstwą 10% wodnego roztworu węglanu sodu i mieszano intensywnie w ciągu kolejnych 15 minut. Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, ą pozostałość poddano krystalizacji z octanu etylu/eteru, w wyniku czego otrzymano 300 mg bezbarwnego produktu o t.t. 176-180°C.

2) . (RS)-N-[1-(4-Pirydylo)-1-etylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Siarkowodór wprowadzono w ciągu 15 minut do ochłodzonego w lodowatej wodzie roztworu

250 mg powyższego (RS)-1-(3-cyjanobenzylo)-N-[1-(4-pirydylo)-1-etylo]-1H-indolo-2-karboksymidu w5 ml pirydyny i 4 ml trietyloaminy. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej wciągu 18 godzin w zamkniętej fiolce, po czym odparowano. Pozostałość poddano krystalizacji z acetonu/eteru, w wyniku czego otrzymano 220 mg jasnożółtych kryształów o t.t. 197-200°C (rozkł.).

3) . Sól trifluorooctanu (RS)-4-(1-{[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}etylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 200 mg (RS)-N-[1-(4-pirydylo)-1-etylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 1,5 ml dimetylosulfotlenku, 5 ml acetonu i 0,8 ml jodku metylu mieszano w zamkniętej fiolce w ciągu 18 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono z toluenem i odparowano. Pozostałość rozpuszczono w acetonie i produkt wytrącono eterem. Rozpuszczalniki zdekantowano, apozostałość zmieszano ze świeżym acetonem/eterem. Substancję stałą oddzielono, wysuszono pod próżnią i rozpuszczono w 20 ml metanolu. Po dodaniu 0,3 ml kwasu octowego i 0,65 g octanu amonu mieszaninę ogrzewano w 55°C w zamkniętej fiolce w ciągu 3 godzin. Rozpuszczalnik i nadmiar octanu amonu usunięto pod próżnią, a pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu/wody o zawartości 1% kwasu trifluorooctowego. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metoda HPLC z odwróceniem faz, w wyniku czego otrzymano żądany produkt o czasie retencji 16,6 min i prawidłowej masie cząsteczkowej.

P r z y k ł a d 3

Sól 1-(3-amidynobenzylo)-N-(4-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksyamidu z kwasem trifluorooctowym

1). 1-(3-Cyjanobenzylo)-N- (4-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksyamid

Mieszaninę 275 mg (1 mmol) kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład

1/2), 350 mg azydku difenylofosforylu, 200 mg chlorowodorku 4-cyjanobenzyloaminy, 5 ml dimetyloformamidu i 0,4 ml diizopropyloetyloaminy mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 20 godzin. Rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość rozpuszczono'w chlorku metylenu. Roztwór przemyto 1N kwasem solnym i 10% wodnym roztworem węglanu sodu, wysuszono i odparowano. Pozostałość przepuszczono przez 10 g żelu krzemionkowego z użyciem chlorku metylenu do eluowania. Po krystalizacji z chlorku metylenu/heksanu otrzymano 310 mg bezbarwnych kryształów o t.t. 160-162°C.

PL 195 682 B1

2) . 1-[(3-Tiokarbamoilofenylo)metylo]-N-[4-(tiokarbamoilofenylo)metyło]-1H-indolo-2-karboksyamid

Roztwór 150 mg powyższego 1-(3-cyjanobenzylo)-N-(4-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksyloamidu w 4 ml pirydyny i 2 ml trietyloaminy ochłodzono w lodowatej wodzie i nasycono siarkowodorem. Po mieszaniu w zamkniętym naczyniu w ciągu 18 godzin w temperaturze pokojowej, rozpuszczalnik odparowano i pozostałość poddano krystalizacji z acetonu/chlorku metylenu/eteru, w wyniku czego otrzymano 180 mg jasnożółtych kryształów o t.t. 225-230°C (rozkł.).

3) . Sól 1-(3-amidynobenzylo)-N-(4-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksyamidu z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 160 mg 1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-N-[4-(tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 5 ml acetonu, 1ml dimetylosulfotlenku i 0,4 ml jodku metylu mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 18 godzin. Rozcieńczono ją toluenem i odparowano. Pozostałość mieszano z acetonem/eterem i rozpuszczalnik zdekantowano. Pozostałość rozpuszczono w acetonie/metanolu i produkt wytrącono przez dodanie eteru.

Substancję stałą odsączono, wysuszono i rozpuszczono w 20 ml metanolu. Roztwór potraktowano 0,3 ml kwasu octowego i 0,6 g octanu amonu i mieszaninę ogrzewano w zamkniętej fiolce wciągu 3 godzin w 55°C. Rozpuszczainik odparowano i większość octanu amonu usunięto pod wysoką próżnią. Pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu i wody zawierającej 1% kwasu trifluorooctowego. Po oczyszczeniu metodą HPLC otrzymano tytułowy związek o czasie retencji 17,46 min i prawidłowej masie cząsteczkowej.

P r z y k ł a d 4

Soi trifluorooctanu [4-({[l-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

1) . 1-[3-Cyjanobenzylo]-N-[4-(dimetyloaminofenylo) metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

1/2), 350 mg azydku difenylofosforylu, 250mg dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)benzyloaminy, 5 ml dimetyloformamidu i 0,5 ml diizopropyloetyloaminy mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 20 godzin. Rozpuszczalnik odparowano i pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenu.

Roztwór przemyto 10% wodnym roztworem węglanu sodu, wysuszono i odparowano. Po krystalizacji pozostałości z chlorku metylenu/eteru/heksanu otrzymano 330 mg bezbarwnych kryształów ot.t. 153-155°C.

2) . N-[4-(Dimetyloaminofenylo)metylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metyło]-1H-indolo-2-karboksyamid

Siarkowodór wprowadzono do ochłodzonego w lodowatej wodzie roztworu 200 mg powyższego

1-(3-cyjanobenzyio)-N-[4-(dimetyloaminofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu w 5 ml pirydyny i3 ml trietyloaminy. Mieszaninę trzymano w zamkniętej fiolce w lodówce w ciągu 3 dni. Rozpuszczalniki odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z chlorku metylenu/eteru/heksanu, w wyniku czego otrzymano 170 mg żółtawego produktu o t.t. 152-154°C.

3) . Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 160 mg N-[4-(dimetyloaminofenylo)metylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 5 ml acetonu i 0,4 ml jodku metylu mieszano w zamkniętej fiolce w ciągu 18

PL 195 682 B1 godzin w temperaturze pokojowej. Produkt wytrącono przez dodanie eteru i odsączono. Substancję stałą przemyto acetonem/eterem i wysuszono. Produkt ten rozpuszczono w 10 ml metanolu i roztwór potraktowano 0,25 ml kwasu octowego i 0,5 g octanu amonu. Mieszaninę ogrzewano w 55°C w ciągu 3 godzin w zamkniętej fiolce.

Rozpuszczalnik odparowano i pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu i wody zawierającej 1% kwasu trifluorooctowego. Po oczyszczeniu metodą HPLC otrzymano tytułowy związek o czasie retencji 17,38 min i prawidłowej masie cząsteczkowej.

P r z y k ł a d 5

Sól trifluorooctanu 4-({[l1(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]etyloamino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

1) . 1-(3-Cyjanobenzylo)-N-etylo-N-[(4-pirydylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Mieszaninę 276 mg kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 1/2), ml chlorku metylenu i 5 ml chlorku tionylu ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 4 godzin.

Rozpuszczalnik i nadmiar reagentu odparowano, na koniec azeotropowo z heksanem. Krystaliczną pozostałość wysuszono pod próżnią i rozpuszczono w 20 ml chlorku metylenu. Dodano (4-etyloaminometylo)pirydyny, 0,3 ml, i mieszaninę pokrto warstwą 10% wodnego roztworu węglanu sodu i mieszano intensywnie w ciągu 15 minut. Fazę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano chromatografii na 13 g żelu krzemionkowego z użyciem 30% acetonu w chlorku metylenu do eluowania. Produkt (240 mg) otrzymano jako bezbarwny żółty olej, który zastosowano w następnym etapie.

2) . N-Etylo-N-[(4-pirydylo)metylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Powyższy produkt rozpuszczono w 8 ml pirydyny i 4 ml trietyloaminy. Roztwór nasycono siarkowodorem w trakcie chłodzenia w lodowatej wodzie. Mieszaninę reakcyjną mieszano w zamkniętej fiolce w ciągu 24 godzin, po czym rozdzieiono pomiędzy toluen i 10% wodny roztwór węglanu sodu. Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z acetonu/heksanu, w wyniku czego otrzymano 21,5 mg jasnożółtych kryształów o t.t. 180-184°C.

3) . Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]etyloamino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 200 mg N-etylo-N-[(4-pirydylo)metylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 5 mi acetonu, 1 ml dimetylosulfotlenku i 0,7 ml jodku metyiu mieszano w zamkniętej fiolce w ciągu 20 godzin w temperaturze pokojowej. Rozpuszczalniki odparowano i pozostałość mieszano eterem. Rozpuszczalnik zdekantowano, a gumowatą pozostałość mieszano z acetonem/eterem. Substancję stałą oddzieiono i wysuszono.

Produkt ten rozpuszczono w 20 ml metanolu i roztwór potraktowano 0,25 ml kwasu octowego i 0,6 g octanu amonu. Mieszaninę ogrzewano w 55°C w ciągu 3 godzin w zamkniętej fiolce. Rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu i wody zawierającej 1% kwasu trifluorooctowego. Po oczyszczeniu metodą HPLC otrzymano czysty produkt o czasie retencji 16,80 min i prawidłowej masie cząsteczkowej.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 6

Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)benzylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

1) . 1-(3-Cyjanobenzylo)-N-{[4-(dimetyloaminometyio)fenylo]metyło}-1H-indolo-2-karboksyamid

1/2), 350 mg azydku difenylofosforylu, 250 mg dichlorowodorku 4-(dimetyloaminometylo)benzyloaminy, 5 ml dimetyloformamidu i 0,2 ml diizopropyloetyloaminy mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 3 dni.

Rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość rozdzielono pomiędzy chlorek metylenu i 10% wodny roztwór węglanu sodu.

Fazę organiczną wysuszono i odparowano.

Pozostałość zmieszano z eterem/heksanem i otrzymano 240 mg bezbarwnych kryształów o t.t. 127-128°C.

2) . N-{[4-(Dimetyloaminometylo)fenylo)metylo}-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-lH-indolo-2-karboksyamid

Roztwór 240 mg powyższego 1-(3-cyjanobenzylo)-N-{[4-(dimetyloaminometylo)fenylo]metylo}-1H-indolo-2-karboksyamidu w 5 ml pirydyny i 3 ml trietyloaminy nasycono siarkowodorem w trakcie chłodzenia w lodowatej wodzie.

Mieszaninę odstawiono na 20 godzin w temperaturze pokojowej w zamkniętej fiolce.

Rozpuszczalniki odparowano, a pozostałość zamieszano eterem i otrzymano 200 mg żółtych kryształów o t.t. 120-125°C.

3) . Sól trifluorooctanu [4-({[l-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]aminojmetylo)benzylo]-trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 200 mg N-{[4-(dimetyloaminometylo)fenylojmetylo}-1-{(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 6 ml acetonu, 1 ml dimetylosulfotlenku i 0,8 ml jodku metylu mieszano w zamkniętej fiolce w ciągu 20 godzin.

Po odparowaniu pozostałość rozpuszczono w acetonie i produkt wytracono eterem.

Substancję stałą ponownie wytracono z acetonu eterem.

Po wysuszeniu produkt rozpuszczono w 20 ml metanolu.

Roztwór potraktowano 0,3 ml kwasu octowego i 0,6 g octanu amonu i mieszaninę ogrzewano w 55°C w ciągu 3 godzin.

Rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu/wody zawierającej 1% kwasu trifluorooctowego.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metoda HPLC, w wyniku czego otrzymano tytułowy związek o czasie retencji 17,96 min i prawidłowej masie cząsteczkowej.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 7

Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

1) .Ester metylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego

Roztwór 0,96 g (5 mmoli) estru metylowego kwasu 5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego w 20 ml dimetyloformamidu potraktowano 0,6 g (5,25 mmola) t-butanolanu potasu.

Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 10 minut i otrzymano klarowny roztwór.

Dodano bromku 3-cyjanobenzylu, 1 g (5 mmoli) i mieszaninę powoli ogrzano do 100°C, ochłodzono, zakwaszono kwasem octowym i wlano do lodowatej wody.

Wytrącony produkt odsączono i rozpuszczono w chlorku metylenu.

Roztwór wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z metanolu, w wyniku czego otrzymano 1,3 g bezbarwnych kryształów o t.t. 148-148°C.

2) . Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowy

Mieszaninę 1 g powyższego estru etylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego, 30 ml metanolu, 3 ml wody i 0,5 g wodorotlenku sodu ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 20 minut.

Rozpuszczalnik częściowo odparowano i pozostałość zakwaszono 2 N kwasem solnym.

Wytrącone kryształy odsączono i rozpuszczono wchlorku metylenu/2-propanolu. Roztwór wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z acetonu/heksanu, w wyniku czego otrzymano 0,9 g bezbarwnych kryształów o t.t. 247-250°C (rozkł.).

3) . 1-(3-Cyjanobenzylo)-5-fluoro-N-[(4-pirydylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Związek ten otrzymano w wyniku przeprowadzenia powyższego kwasu karboksylowego w chlorek kwasowy i jego reakcji z 4-aminometylopirydyną w sposób opisany w odniesieniu do desfluorowego analogu w przykładzie 1/3.

Poddano go krystalizacji z octanu etylu/eteru/heksanu i otrzymano bezbarwne kryształy o t.t.

160-162°C.

4) . 5-Fluoro-N-[(4-pirydylo)metylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Tioamid ten otrzymano w reakcji powyższego nitrylu z siarkowodorem w sposób opisany w przykładzie 1/4 w odniesieniu do desfluorowego analogu.

Otrzymano go w postaci żółtej, krystalicznej substancji stałej z acetonu o t.t. 220-223°C.

5) . Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-1-metyiopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano w podobny sposób w wyniku podziałania na 5-fluoro-N-[(4-pirydylo)metylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid jodkiem metylu, a następnie octanem amonu w sposób opisany w przykładzie 1/5.

Produkt po oczyszczeniu metodą HPLC wykazywał czas retencji 26,64 min i prawidłowąmasę cząsteczkową.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 8

Sól trifluorooctanu 4-(2-{[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}etylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

1) .1-(3-Cyjanobenzylo)-N-[2-(4-pirydylo)etylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowy (przykład 1/2), 280 mg, przeprowadzono wchlorek kwasowy z użyciem chlorku tionylu w sposób opisany w przykładzie 1/3.

Chlorek kwasowy dodano do mieszaniny 300 mg dichlorowodorku 2-(4-pirydylo)etyloaminy i0,4 ml diizopropyloetyloaminy w chlorku metylenu.

Po mieszaniu w ciągu 10 minut mieszaninę pokryto warstwą 10% wodnego roztworu węglanu sodu i mieszano dodatkowo przez 10 minut.

Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano chromatografii na 12 g żelu krzemionkowego z użyciem chlorku metylenu/acetonu 1:1, w wyniku czego otrzymano 280 mg żywicowatego produktu.

2) . N-[2-(4-Pirydylo)etylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Powyższy 1-(3-cyjanobenzylo)-N-[2-(4-pirydylo)etylo]-1H-indolo-2-karboksyamid poddano reakcji z siarkowodorem w sposób opisany w przykładzie 1/4.

Po krystalizacji z acetonu/heksanu otrzymano 290 mg żółtawych kryształów o t.t. 208-210°C.

3) . Sól trifluorooctanu 4-(2-{[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}etylo}-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 250 mg N-[2-(4-pirydylo)etylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 2 ml dimetylosulfotlenku, 10 ml acetonu i 1 ml jodku metylu mieszano w zamkniętej fiolce wciągu 20 godzin.

Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono toluenem i odparowano. Pozostałość rozpuszczono w acetonie i produkt wytrącono eterem.

Rozpuszczainiki zdekantowano, a pozostałość ponownie wytrącono z metanolu eterem.

Substancję stałą oddzielono i wysuszono pod próżnią.

Produkt ten rozpuszczono w 25 ml metanolu i roztwór potraktowano 0,4 ml kwasu octowego i0,8 g octanu amonu.

Mieszaninę ogrzewano do 55-60°C w ciągu 2 godzin w zamkniętej fiolce.

Rozpuszczalnik odparowano i większość octanu amonu usunięto pod wysoką próżnią.

Pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu/wody 1:1 zawierającej 1% kwasu trifluorooctowego.

Po końcowym oczyszczeniu metodą HPLC zodwróceniem faz otrzymano produkt o czasie retencji 16,23 min i prawidłowej masie cząsteczkowej.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 9

Sól trifluorooctanu 4-[({1-[3-(4-amidynofenylo)-2-propynylo]-1H-indolo-2-karbonylo}amino)metylo]-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowyru

1) . Ester metylowy kwasu 1-(2-propynyio)-1H-indolo-2-karboksylowego

1,25 g t-Butanolanu potasu dodano do roztworu 1,75 g (1,0 mmoli) estru metylowego kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego w 20 ml dimetyloformamidu ochłodzonego do 0°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano w tej temperaturze w ciągu 10 minut i potraktowano 2 ml 80% roztworu bromku propargilu w toluenie. Po mieszaniu w ciągu 1 godziny w temperaturze pokojowej, mieszaninę wlano do lodowatej wody. Wytrącone kryształy odsączono i rozpuszczono w chlorku metylenu. Roztwór wysuszono i przesączono przez wkład żelu krzemionkowego. Przesącz odparowano i pozostałość poddano krystalizacji z heksanu, w wyniku czego otrzymano 1,9g bezbarwnych kryształów o t.t. 88-90°C.

2) . Kwas 1-(2-propynylo)-1H-indolo-2-karboksylowy

Mieszaninę 1,065 g (5 mmoli) estru metylowego kwasu 1-(2-propynylo)-1H-indolo-2-karboksylowego, 30 ml metanolu, 3 ml wody i 0,4 g wodorotlenku sodu ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 40 minut. Rozpuszczalnik częściowo odparowano, a pozostałość zakwaszono kwasem octowym i rozcieńczono wodą. Wytrącony osad odsączono i rozdzielono pomiędzy chlorek metylenu/eter i 1N kwas solny. Fazę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z chlorku metylenu/heksanu, w wyniku czego otrzymano 0,87 g bezbarwnych kryształów o t.t. 190-193°C.

3) . 1-(2-Propynylo)-N-(4-pirydylo)metylo-1H-indolo-2-karboksyamid

Mieszaninę 0,5 g powyższego kwasu 1-(2-propynylo)-1H-indolo-2-karboksylowego, 20 ml chlorku metyienu i 3 ml chlorku tionylu ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 3 godzin. Rozpuszczalnik i nadmiar reagentu odparowano, na koniec azeotropowo z heksanem. Pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenu i dodano do roztworu 0,45 ml 4-aminometylopirydyny w chlorku metylenu. Mieszaninę pokryto warstwą 10% wodnego roztworu węglanu sodu i mieszano w ciągu 15 minut w temperaturze pokojowej. Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość przepuszczono przez 15 g żelu krzemionkowego z użyciem chlorku metylenu/octanu etylu 1:1 do eluowania. Po krystalizacji z acetonu/heksanu otrzymano 410 mg kryształów o t.t. 147-148°C.

4) . 1-{3-[4-(N-t-Butoksykarbonyloamidyno)fenylo]-2-propynylo}-N-{(4-pirydylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Mieszaninę 290 mg (1 mmol) powyższego 1-(2-propynylo)-N-(4-pirydylo)metylo-1H-indolo-2-karboksyamidu, 350 mg (1 mmol) 4-(N-t-butoksykarbonyloamidyno)jodobenzenu, 15 ml acetonitrylu, 1ml trietyloaminy i 10 mg jodku miedziawego odgazowano azotem. Następnie dodano dichlorku bistrifenylofosfinapalladu, 20 mg i mieszaninę mieszano w zamkniętej fiolce w temperaturze pokojowej w ciągu 18 godzin. Rozpuszczalnik odparowano i pozostałość rozdzielono pomiędzy chlorek metylenu i 10% wodny roztwór węglanu sodu. Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano chromatografii na 15 g żelu krzemionkowego z użyciem chlorku metylenu/acetonu 1:1 do

PL 195 682 B1 eluowania. Połączone jednorodne frakcje odparowano i otrzymano 225 mg żółtawej żywicy, którą zastosowano w następnym etapie.

4-(N-t-Butoksykarbonyloamidyno)jodobenzen wymagany w reakcji sprzęgania otrzymano w następujący sposób.

4-Jodotiobenzamid

Mieszaninę 2,1 g 4-jodobenzamidu, 30 ml tetrahydrofuranu i 2 g odczynnika Lawessona ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 1godziny. Rozdzielono ją pomiędzy toluen i 10% wodny roztwór węglanu sodu. Fazę organiczną wysuszono i odparowano. Surowy produkt przepuszczono przez wkład żelu krzemionkowego z użyciem acetonu/heksanu 1:1 do eluowania. Po krystalizacji z chlorku metyienu/heksanu otrzymano 1,75 g żółtych kryształów o t.t. 163-165°C.

4-(N-t-Butoksykarbonyloamidyno)jodobenzen

Mieszaninę powyższego 4-jodotiobenzamidu, 20 ml acetonu i 0,7 ml jodku metylu mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 18 godzin. Wytrącone kryształy zebrano i przemyto eterem, w wyniku czego otrzymano 2,7 g żółtych kryształów jodku S-metylowanego tiobenzamidu o t.t. 213-215°C (rozkł.).

Mieszaninę 2,43 g (6 mmoli) tego jodku, 1mlkwasu octowego, 50 ml metanolu i 5 goctanu amonu mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu24 godzin. Rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość zmieszano z 10% wodnym roztworem węglanu sodu i 1N wodorotlenkiem sodu. Wytrącone kryształy zebrano i wysuszono, w wyniku czego otrzymano 1,8 g 4-jodobenzamidyny.

Część tego produktu, 1g, rozpuszczono w 20 ml acetonitrylu i mieszano z 1g diwęglanu di-t-butylu i 5 ml 10% wodnego roztworu węglanu sodu w ciągu 1 godziny w temperaturze pokojowej. Mieszaninę rozdzielono pomiędzy chlorek metylenu i wodę. Fazę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z 2-propanolu/wody, w wyniku czego otrzymano 0,95 g produktu o t.t. około 185-190°C (rozkł.) i ponownym zestaleniu, t.t. > 260°C.

5). Sól trifluorooctanu 4-[({1-[3-(4-amidynofenylo)-2-propynylo]-1H-indolo-2-karbonylo}amino)metylo]-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 125 mg 1-{3-[4-(N-t-butoksykarbonyloamidyno)fenylo}-2-propynylo]-N-[(4-pirydylo)-metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 5 ml acetonu i 0,4 ml jodku metylu ogrzewano w 55°C w ciągu 30 min. Rozpuszczalnik i nadmiar reagentu odparowano, a pozostałość mieszano z eterem. Substancję stałą zebrano i wysuszono, w wyniku czego otrzymano 130 mg produktu. Część produktu, 70 mg, połączono z 2 ml chlorku metylenu i 2 ml kwasu trifluorooctowego. Po odstawieniu w temperaturze pokojowej w ciągu 15 minut, rozpuszczalniki odparowano, pozostałość rozpuszczono w 2-propanolu iroztwór przesączono. Przesącz odparowano i pozostałość mieszano z eterem. Oddzieloną substancję stałą zebrano i wysuszono, w wyniku czego otrzymano 75 mg tytułowego związku, który wykazywał czas retencji HPLC 17,3 min i prawidłową masę cząsteczkową.

P r z y k ł a d 10

Sól trifluorooctanu 4-({N-[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]-N-(metoksykarbonylometylo)amino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

1). Dichlorowodorek estru metylowego N-(4-pirydylometylo)glicyny

Mieszaninę chlorowodorku estru metylowego glicyny (2,5 g, 20 mmoli),10 ml kwasu octowego, 20ml 2-propanolu i 1,8 g (17 mmoli) 4-pirydynokarboksyaldehydu mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 15 minut. Dodano 1g borowodorku sodu małymi porcjami w ciągu 15 minut. Po zakońPL 195 682 B1 czeniu dodawania mieszaninę mieszano przez kolejne 30 minut, po czym rozcieńczono ją chlorkiem metylenu i zalkalizowano przez dodanie stężonego wodorotlenku amonu i 1N roztworu wodorotlenku sodu. Fazę organiczna wysuszono i odparowano. Pozostałość rozpuszczono w metanolu i roztwór potraktowano 4 N chlorowodorem w dioksa-nie. Oddzielone kryształy zebrano, przemyto etanolem i eterem, po czym wysuszono i otrzymano 1,72 g produktu o t.t. 194-196°C (rozkł.).

2). 1-(3-Cyjanobenzylo)-N-(metoksykarbonylometylo)-N-(4-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksyamid

280 mg kwasu 1-(3-Cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego przeprowadzono w chlorek kwasowy z użyciem chlorku tionylu w sposób opisany w przykładzie 1/3. Chlorek kwasowy dodano do mieszaniny 340mg (1,5 mmola) dichlorowodorku estru metylowego N-(4-pirydylometylo)glicyny i 0,4 ml diizopropyloetyloaminy w 20 ml chlorku metylenu. Po mieszaniu w ciągu 10 minut mieszaninę pokryto warstwą 10% wodnego roztworu węglanu sodu i mieszano dodatkowo przez 10 minut. Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano chromatografii na 13 g żelu krzemionkowego z użyciem chlorku metylenu/acetonu 1:1, w wyniku czego otrzymano 300 mg żywicowatego produktu.

3). N-(Metoksykarbonylometylo)-N-(4-pirydylometylo)-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

300 mg powyższego żywicowatego 1-(3-cyjanobenzylo)-N-(metoksykarbonylometylo)-N-(4-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksyamidu rozpuszczono w 6 mi pirydyny i 3 ml trietyloaminy. Roztwór nasycono siarkowodorem w trakcie chłodzenia w lodowatej wodzie. Po mieszaniu w temperaturze pokojowej przez noc rozpuszczalniki odparowano, pozostałość rozpuszczono w acetonie i produkt wytrącono przez dodanie eteru i heksanu. Rozpuszczalniki usunięto i substancję stałą wysuszono pod próżnią, w wyniku czego otrzymano około 300 mg żółtego bezpostaciowego proszku, który poddano dalszej reakcji bez oczyszczania.

4). Sól trifluorooctanu 4-((N-[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]-N-(metoksykarbonylometylo)amino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 300 mg surowego N-(metoksykarbonylometylo)-N-(4-pirydylometylo)-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 10 ml acetonu i 0,8 ml jodku metylu mieszano wzamkniętej fiolce w ciągu 20 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono toluenem i odparowano. Pozostałość rozpuszczono w acetonie i produkt wytrącono eterem. Rozpuszczalniki zdekantowano, a pozostałość zmieszano ze świeżym acetonem/eterem. Substancję stałą oddzielono i wysuszono pod próżnią. Produkt ten rozpuszczono w 20 ml metanolu i roztwór potraktowano 0,3 ml kwasu octowego i0,6 g octanu amonu. Mieszaninę ogrzewano do 55°C w ciągu 2,5 godzin w zamkniętej fiolce. Rozpuszczalnik odparowano i większość octanu amonu usunięto pod wysoką próżnią. Pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu/wody 1:1 zawierającej 1% kwasu trifluorooctowego. Po końcowym oczyszczeniu metodą HPLC z odwróceniem faz otrzymano produkt o czasie retencji 16,75 min i prawidłowej masie cząsteczkowej.

P r z y k ł a d 11

Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-3-metoksy-karbonylo-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

PL 195 682 B1

1) . Ester dimetylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2,3-dikarboksylowego

Roztwór 0,47 g (2 mmole) estru dimetylowego kwasu 1H-indolo-2,3-dikarboksylowego w 10 ml dimetyloformamidu potraktowano 0,23 g (2 mmole) t-butanolanu potasu.

Po mieszaniu przez 5 minut 0,4 g (2 mmole) bromku 3-cyjanobenzylu dodano i mieszaninę ogrzewano w 95°C.

Po ochłodzeniu mieszaninę rozdzielono pomiędzy chlorek metylenu/heksan i wodny roztwór wodorowęglanu sodu.

Fazę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano chromatografii na 15 g żelu krzemionkowego z użyciem 10% eteru wchlorku metylenu do eluowania.

Czyste frakcje połączono i odparowano, w wyniku czego otrzymano 0,6 g bezbarwnej żywicy.

2) . Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-3-metoksykarbonylo-1H-indolo-2-karboksylowy

Mieszaninę 0,4 g powyższego estru dimetylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2,3-dikarboksylowego, 20 ml metanolu, 2 ml wody i 0,4 g wodorotlenku sodu ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 5 minut.

Rozpuszczalnik częściowo usunięto, a pozostałość rozcieńczono z wodą i zakwaszono 2N kwasem solnym.

Wytrącony kwasem osad wyekstrahowano chlorkiem metylenu.

Ekstrakty wysuszono i odparowano. Po krystalizacji pozostałości z chlorku metylenu/eteru/heksanu otrzymano 370 mg bezbarwnych kryształów.

3) . 1-(3-Cyjanobenzylo)-3-metoksykarbonylo-N-(4-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksyamid

Mieszaninę 200 mg kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-3-metoksykarbonylo-1H-indolo-2-karboksylowego, 110 mg 4-aminometylopirydyny, 210 mg azydku difenylofosforylu, 4 ml dimetyloformamidu i 0,3 ml diizopropyloetyloaminy odstawiono w temperaturze pokojowej na 18 godzin.

Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano chromatografii na 12 g żelu krzemionkowego z użyciem chlorku metylenu/octanu etylu/acetonu 2:2:1 do eluowania.

Po krystalizacji z octanu etylu/eteru/heksanu otrzymano 170 mg bezbarwnych kryształów o t.t. 152-154°C.

4) . 3-Metoksykarbonylo-N-[(4-pirydylo)metylo]-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Roztwór 150 mg 1-(3-cyjanobenzylo)-3-metoksykarbonylo-N-(4-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksyamidu w 4 ml pirydyny i 2 ml trietyloaminy ochłodzono w lodowatej wodzie i nasycono siarkowodorem.

Po odstawieniu w zamkniętej fiolce na 4 godziny w temperaturze pokojowej rozpuszczalniki odparowano, na koniec azeotropowo z octanem etylu.

Pozostałość poddano krystalizacji z chlorku metylenu/eteru/heksanu, w wyniku czego otrzymano 160 mg jasnożółtego produktu, który zastosowano w następnym etapie.

5) . Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-3-metoksykarbonylo-1H-indolo-2-karbonylo]-amino}mety!o)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 150 mg 3-metoksykarbonylo-N-(4-pirydylometylo)-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indoio-2-karboksyamidu, 10 ml acetonu, 1 ml dimetylosulfotlenku i 0,6 ml jodku metylu mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 18 godzin.

Następnie rozcieńczono ją octanem etylu i odparowano.

Pozostałość zmieszano eterem i rozpuszczalnik zdekantowano.

Pozostałość wytrącono z octanu etylu eterem, zebrano i wysuszono pod próżnią.

Produkt ten rozpuszczono w 15 ml metanoiu i roztwór potraktowano 0,15 ml kwasu octowego i 0,3 g octanu amonu i ogrzewano w 55°C w ciągu 2 godzin.

Rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość poddano liofilizacji z wody zawierającej 1% kwasu trifluorooctowego i acetonitrylu (1:1).

Po oczyszczeniu metodą HPLC otrzymano tytułowy związek oczasie retencji 16,2 minut i prawidłowej masie cząsteczkowej.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 12

Sól trifluorooctanu 4-({[1-(4-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek wyjściowy otrzymano analogicznie jak izomer w pozycji 3 opisany w przykładzie 1.

1) . Ester etylowy kwasu 1-(4-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano w postaci bezbarwnych kryształów, z metanolu, o t.t. 106-107°C, przez alkilowanie estrem etylowym kwasu 1H-indolo-2-karboksyiowego bromkiem 4-cyjanobenzylu.

2) . Kwas 1-(4-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowy

Związek ten otrzymano przez alkaliczną hydrolizę powyższego estru metanolem i wodnym roztworem wodorotienku sodu. Po krystalizacji z chlorku metylenu/heksanu otrzymano bezbarwne kryształy o t.t. 185-187°C.

3) . 1-(4-Cyjanobenzylo)-N-(4-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksyamid

Związek ten otrzymano w reakcji powyższego kwasu z chlorkiem tionylu, a następnie z 4-aminometylopirydyną i oczyszczono chromatograficznie na żelu krzemionkowym z użyciem chlorku metylenu/acetonu 1:1.

Po krystalizacji z octanu etylu/heksanu otrzymano bezbarwne kryształy o t.t. 128-131°C.

4) . N-[(4-Pirydylo)metylo]-1-[(4-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Związek ten otrzymano w reakcji powyższego nitrylu z siarkowodorem i otrzymano go w postaci żółtawych kryształów z acetonu/octanu etylu/eteru, o t.t. 176-180°C (rozkł.).

5) . Sól trifluorooctanu 4-({[1-(4-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano zgodnie z procedurą z przykładu 1/5 w reakcji N-(4-pirydylometylo)-1-[(4-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu z jodkiem metylu, a następnie z octanem amonu. Produkt po oczyszczeniu metodą HPLC wykazywał czas retencji 15,4 minut i prawidłową masę cząsteczkową.

P r z y k ł a d 13

Chlorowodorek estru etylowego kwasu 1-[4-amidynobenzylo]-1H-indolo-2-karboksylowego

PL 195 682 B1

1) . Ester etylowy kwasu 1-(4-tiokarbamoilofenylo)metylo-1H-indolo-2-karboksylowego Roztwór 300 mg estru etylowego kwasu 1-(4-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego w 8 ml pirydyny i 4 ml trietyloaminy nasycono siarkowodorem w trakcie chłodzenia w lodowatej wodzie.

Po odstawieniu na noc w temperaturze pokojowej w zamkniętej fiolce mieszaninę reakcyjną rozdzielono pomiędzy toluen i 10% wodny roztwór węglanu sodu.

Fazę organiczną wysuszono i odparowano.

Po krystalizacji pozostałości z eteru otrzymano 0,3 g żółtych kryształów o t.t. 187-189°C.

2) . Chlorowodorek estru etylowego kwasu 1-[4-amidynobenzylo]-1H-indolo-2-karboksylowego Mieszaninę 250 mg estru etylowego kwasu 1-(4-tiokarbamoilofenylo)metylo-1H-indolo-2-karboksylowego, 10 ml acetonu i 1 ml jodku metylu mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 20 godzin. Wytrącone kryształy odsączono, przemyto eteremi rozpuszczono w 10 ml metanolu.

Roztwór potraktowano 0,2 ml kwasu octowego i 0,5 g octanu amonu i mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 18 godzin.

Rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość rozdzielono pomiędzy chlorek metylenu/2-propanol i 1N roztwór wodorotlenku sodu.

Fazę organiczną wysuszono i odparowano. Pozostałość potraktowano chlorowodorem w eterze i poddano krystalizacji z etanolu/eteru, w wyniku czego otrzymano bezbarwne kryształy o t.t. 240-241°C.

P r z y k ł a d 14

Chlorowodorek estru etylowego kwasu 1-[3-amidynobenzylo]-1H-indolo-2-karboksylowego

1) . Ester etylowy kwasu 1-(3-tiokarbamoilofenylo)metylo-1H-indolo-2-karboksylowego Związek ten otrzymano w zwykłej reakcji (patrz przykład 13/1), estru etylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 1/1) z siarkowodorem.

Poddano go krystalizacji z eteru/heksanu i otrzymano żółte kryształy o t.t. 124-126°C.

2) . Chlorowodorek estru etylowego kwasu 1-[3-amidynobenzylo]-1H-indolo-2-karboksylowego Związek ten otrzymano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 13/2 w reakcji estru etylowego kwasu 1-(3-tiokarbamoilofenylo)metylo-1H-indolo-2-karboksylowego z jodkiem metylu, a następnie z octanem amonu.

Chlorowodorek poddano krystalizacji z 2-propanolu/octanu etylu/eteru i otrzymano bezbarwne solwatowane kryształy o t.t. 136-140°C (rozkł.).

Związek ten wykazywał czas retencji HPLC 23,95 minut i prawidłową masę cząsteczkową.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 15

Chlorowodorek estru metylowego kwasu 1-[3-amidynobenzylo]-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego

Η^Ν

Związek wyjściowy, ester etylowy kwasu 5-fluoro-1-(3-tiokarbamoilofenylo)metylo-1H-indolo-2-karboksylowego otrzymano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 13/1 w reakcji estru metylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 7/1) z siarkowodorem. Poddano go krystalizacji z eteru/heksanu i otrzymano żółty krystaliczny proszek, który przeprowadzono bezpośrednio w amidynę, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/5.

Tytułowy związek otrzymano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1. Chlorowodorek poddano krystalizacji z metanolu/eterem i otrzymano bezbarwne kryształy o t.t. 235-237°C (rozkł.).

P r z y k ł a d 16

Sól estru dimetyłowego kwasu 1-{3-Amidynobenzylo]-1H-indolo-2,3-dikarboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek wyjściowy, ester dimetylowy kwasu 1-(3-tiokarbamoilfenylo)metylo-1H-indolo-2,3-dikarboksylowego otrzymano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 13/1 w reakcji estru dimetylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2,3-dikarboksylowego (przykład 11/1) z siarkowodorem. Poddano go krystalizacji z eteru/heksanu i otrzymano żółte kryształy o t.t. 176-178°C.

Produkt przeprowadzono w amidynę w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/5. Amidyna po liofilizacji z acetonitrylu/wody/kwasu trifluorooctowego wykazywała czas retencji w HPLC 20,9 min i prawidłową masę cząsteczkową.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 17

Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

RjN

1) .Ester metylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Roztwór 1,025 g (5 mmoli) estru metylowego kwasu 4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego w20 ml dimetyloformamidu potraktowano 0,6 g (5,25 mmola) t-butanolanu potasu. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 10 minut i otrzymano klarowny roztwór. Dodano 1g (5 mmoli) bromku 3-cyjanobenzylu i mieszaninę powoli ogrzano do 90°C, ochłodzono, zakwaszono kwasem octowym i wlano do lodowatej wody i mieszano do wykrystalizowania. Kryształy odsączono, przemyto z wodą i rozpuszczono w chlorku metylenu. Roztwór przemyto nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu, wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano krystalizacji z metanolu, wwyniku czego otrzymano 1,3 g bezbarwnych kryształów o t.t. 135-136°C.

2) .Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowy

Mieszaninę 0,96 g (3 mmole) powyższego estru metylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego, 20 ml metanolu, 2 ml wody i 0,5 g wodorotlenku sodu ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 40 minut. Mieszaninę rozcieńczono zwodą i poddano ekstrakcji eterem/heksanem. Fazę wodną zakwaszono 2N kwasem solnym i podano ekstrakcji chlorkiem metylenu. Ekstrakty wysuszono i odparowano. Po krystalizacji pozostałości z chlorku metylenu/heksanu otrzymano 0,87 g bezbarwnych kryształów o t.t. 222-224°C (rozkł.).

3) . 1-(3-Cyjanobenzylo)-4-metoksy-N-[(4-dimetyloaminofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Mieszaninę 306 mg (1 mmol) powyższego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego, 250 mg (1,12 mmola) dichlorowodorku 4-(dimetyloamino) benzyloaminy, 350 mg azydku difenylofosforylu, 0,5 ml diizopropyloetyloaminy i 5 ml dimetyloformamidu mieszano w temperaturze pokojowej przez noc. Rozpuszczalnik odparowano i pozostałość rozdzielono pomiędzy chlorek metylenu i 10% wodny roztwór węglanu sodu. Warstwę organiczną przemyto rozcieńczonym kwasem octowym i roztworem wodorowęglanu sodu, wysuszono i odparowano. Pozostałość przepuszczono przez wkład żelu krzemionkowego z użyciem 10% octanu etylu w dichlorometanie. Po krystalizacji zoctanu etylu/heksanu otrzymano 330 mg (75%) bezbarwnych kryształów o t.t. 138-140°C.

4) . N-[(4-Dimetyloaminofenylo)metylo]-4-metoksy-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Siarkowodór wprowadzono w ciągu 15 minut do ochłodzonego w lodowatej wodzie roztworu 200 mg powyższego 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-N-[(4-dimetyloaminofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu w 65 ml pirydyny i 3 ml trietyloaminy. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 18 godzin w zamkniętej fiolce, po czym odparowano. Pozostałość przepuszczono przez 10 g żelu krzemionkowego z użyciem 20% acetonu w dichlorometanie i poddano krystalizacji zoctanu etylu/heksanu, w wyniku czego otrzymano 150 mg (70%) jasnożółtych kryształów o t.t. 192-193°C.

5) Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 125 mg N-[4-(dimetyloaminofenylo)metylo]-4-metoksy-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 10 ml acetonu, 1 ml dimetylosulfotlenku i 0,6 ml jodku metylu

PL 195 682 B1 mieszano w zamkniętej fiolce w ciągu 24 godzin w temperaturze pokojowej. Mieszaninę rozcieńczono octanem etyiu i odparowano. Pozostałość zmieszano z acetonem/eterem i rozpuszczalnik zdekantowano. Pozostałość rozpuszczono w małej ilości metanolu i produkt wytrącono eterem, zebrano i wysuszono. Produkt ten rozpuszczono w 15 ml metanolu i roztwór potraktowano 0,2 ml kwasu octowego i 0,4 g octanu amonu. Mieszaninę ogrzewano w 55°C w ciągu 3 godzin w zamkniętej fiolce. Rozpuszczalnik odparowano, a pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu i wody zawierającej 1% kwasu trifluorooctowego. Po oczyszczeniu metodą HPLC otrzymano tytułowy związek o czasie retencji 17,6 min i prawidłowej masie cząsteczkowej.

P r z y k ł a d 18

Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-6-metoksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Η,Ν

Związek wyjściowy otrzymano sposobami opisanymi w przykładzie 17.

1) . Ester metylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-6-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten, otrzymany z 86% wydajnością przez alkilowanie estru metylowego kwasu 6-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego bromkiem 3-cyjanobenzylu, wykazywał t.t. 152-153°C po krystalizacji z metanolu.

2) . Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-6-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowy

Związek ten, otrzymany z 91% wydajnością przez alkaliczną hydrolizę powyższego estru metylowego, wykazywał t.t. 225-227°C (rozkł.) po krystalizacji z dichlorometanu/heksanu.

3) . 1-(3-Cyjanobenzylo)-N-[(4-dimetyloaminofenylo)metylo]-6-metoksy-1H-indolo-2-karboksyamid

Związek ten, otrzymany z 78% wydajnością przez sprzęganie powyższego kwasu z 4-dimetyloaminobenzyloaminą z użyciem azydku difenylofosforylu, wykazywał t.t. 156-158°C po krystalizacji z octanu etyiu/heksanu.

4) . N-[(4-Dimetyloaminofenylo)metylo]-6-metoksy-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamid

Związek ten otrzymano z 93% wydajnością w reakcji powyższego nitrylu z siarkowodorem. Poddano go krystaiizacji z octanu etylu/heksanu i otrzymano żółte kryształy o t.t. 190-192°C.

5) . Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-6-metoksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Mieszaninę 150 mg N-[4-(dimetyloaminofenylo)metylo]-6-metoksy-1-[(3-tiokarbamoilofenylo)metylo]-1H-indolo-2-karboksyamidu, 10 ml acetonu, 1 ml dimetylosulfotlenku i 0,7 ml jodku metylu mieszano w zamkniętej fiolce w ciągu 20 godzin w temperaturze pokojowej. Mieszaninę rozcieńczono octanem etylu i odparowano. Pozostałość rozpuszczono w acetonie/octanie etylu i wytrącono eterem. Rozpuszczalnik zdekantowano, a pozostałość rozpuszczono w małej ilości metanolu i produkt wytrącono eterem, zebrano i wysuszono. Produkt ten rozpuszczono w 20 ml metanolu i roztwór potraktowano 0,2 ml kwasu octowego i 0,4 g octanu amonu. Mieszaninę ogrzewano w 55°C w ciągu 2,5 godzin w zamkniętej fiolce. Rozpuszczalnik odparowano i pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu i wody zawierają cej 1% kwasu trifluorooctowego. Po oczyszczeniu metodą HPLC otrzymano tytułowy związek o czasie retencji 17,5 min i pra widłowej masie cząsteczkowej.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 19

Sól 4-(dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

1) .Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowy

Do roztworu 9 g (0,055 mola) kwasu 3-indolokarboksylowego w 200 ml tetrahydrofuranu 3 g (0,122 mola) dodano porcjami wodorku sodu w 0°C. Po 75 minutach w 0°Cdodano 10,7 g (0,055 mola) bromku 3-cyjanobenzylu.

Po 16 godzinach mieszania w temperaturze pokojowej wytracony osad odsączono, rozpuszczono w wodzie i wytrącono przez dodanie kwasu soinego, w wyniku czego otrzymano 13 g (86%) żądanego produktu;t.t. 226-228°C. MS: 277,2 (M+H⁺).

2) .4-(Dimetyloamino)benzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego

Związek otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego, 4-dimetyloaminobenzyloaminy, azydku difenylofosforylu i diizopropyloetyloaminy w sposób opisany w przykładzie 3/1.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii na żelu krzemionkowym, z użyciem toluenu/octanu etylu 5:1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 32%;t.t. 126-128°C. MS: 409,3 (M+H⁺).

3) . Sól 4-(dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Przez roztwór 250 mg (0,612 mmola) 4-(dimetyloamino) benzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego w 10 ml etanolu przepuszczano pęcherzykami chlorowodór w0°C w ciągu 4 godzin.

Mieszaninę ogrzano do temperatury pokojowej przez noc i odparowano.

Pozostałość rozpuszczono w 10 ml etanolu i dodano ciekłego amoniaku.

Mieszaninę pozostawiono do ogrzania się do temperatury pokojowej w trakcie mieszania iodparowano.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18z użyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 6,5:3,5:0,1, w wyniku czego otrzymano 180 mg (36%) żądanego produktu. t.t. 92-96°C. MS: 426,3 (M+H⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 20

Sól trifluorooctanu [4-({[l-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-3-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

1) . Jodek [4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowy

Do roztworu 250 mg (0,611 mmola) (4-dimetyloaminobenzylo)amidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego (przykład 19/2) w 20 ml acetonui dodano 384 ml (6,11 mmola) jodku metylu i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 4 dni w temperaturze pokojowej. Mieszaninę odparowano i otrzymano 350 mg (wydajność ilościowa) żądanego produktu. MS: 423,2 (M⁺).

2) . Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-3-karbonylo]amino}metylo)fenylo]-trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z jodku [4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób opisany w przykładzie 19/3. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18 z użyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 7:3:0,1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 39%; t.t. 177°C (rozkł.). MS: 440,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 21

Sól (1-fenyloetylo)amidu kwasu (R)-1-(3-amidynobenzylo)-5-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

Η,Ν

PL 195 682 B1

1). Ester etylowy kwasu 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego g (0,034 mola) estru etylowego kwasu 5-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego rozpuszczono w 100 ml dimetyioformamidu i dodano porcjami 976 mg (0,04 mola) wodorku sodu. Po mieszaniu w ciągu 1 godziny w temperaturze pokojowej dodano 797 mg (0,04 mola) bromku 3-cyjanobenzylu. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 1,5 godziny, zobojętniono 2N kwasem solnym i podano ekstrakcji eterem metylowo-t-butylowym. Fazę organiczną wysuszono i odparowano. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem heptanu/eteru metylowo-t-butylowego 12:8, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 84%; t.t. 98-102°C. MS: 411,2 (M+H⁺).

2). Kwas 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowy

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego i wodorotlenku sodu w sposób opisany w przykładzie 1/2. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorornetanu/metanolu 19:0,25, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 83%.

¹H NMR (DMSO-d6, 200 MHz): δ = 5,11 (s, 2H, OCH2); 5,88 (s, 2H, N-CH2); 7,04 (dd, 1H, aromatyczny H); 7,20-7,60 (m, 11H, aromatyczny H); 7,70 (d, 1H, aromatyczny H). MS: 383,2 (M+H⁺).

3). (1-Fenyloetylo)amid kwasu (R)-5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego i (R)-1-fenyloetyloaminy, z użyciem azydku difenylofosforylu i diizopropyloetyloaminy, w sposób opisany w przykładzie 3/1. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 73%; t.t. 169-170°C. MS: 486,3 (M+H⁺).

4). (1-Fenyloetylo)amid kwasu (R)-5-benzyloksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek otrzymano z (1-fenyloetylo)amidu kwasu (R)-5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego i siarkowodoru w sposób opisany w przykładzie 1/4, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 55%; t.t. 146-148°C. MS: 520,3 (M+H⁺).

5). Sól (1-fenyloetylo)amidu kwasu (R)-1-(3-amidynobenzylo)-5-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano z (1-fenyloetylo)amidu kwasu (R)-5-benzyloksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego, jodku metylu i octanu amonu w sposób opisany w przykładzie 1/5, z tym że przy metylowaniu jako rozpuszczalnik zastosowano aceton, a w ostatnim etapie jako rozpuszczalniki zastosowano metanol i aceton. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu/kwasu octowego 9:0,25:0,5, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 28%; t.t. 72°C (rozkł.). MS: 503,3 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 22

Sól benzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

PL 195 682 B1

1) .Benzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 1/2) ibenzyloaminy z użyciem azydku difenylofosforylu i diizopropyloetyloaminy w sposób opisany w przykładzie 3/1.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metoda chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem toluenu/etanolu 19:0,5, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością

97%; t.t. 129-131°C. MS: 366,2 (M+H⁺).

2) . Sól benzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano z benzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku w sposób opisany w przykładzie 19/2.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metoda chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP¹⁸, z użyciem wody/acetonitrylu/octanu amonu 6:4:0,1, w wyniku czego otrzymano żądanyprodukt z wydajnością 40%; t.t. 266-268°C (rozkł.). MS: 383,2 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 23

Sól α-(4-pirydylo)benzyloamidu kwasu (RS)-1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

1) . α-(4-Pirydylo)benzyloamid kwasu (RS)-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład

1/2) i (RS)-α-(4-pirydylo)benzyloaminy, z użyciem azydku difenylofosforyiu i diizopropyloetyloaminy, wsposób opisany w przykładzie 3/1.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichiorometanu/etanolu 19:0,25, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 43%;t.t. 90-110°C. MS: 443,2 (M+H⁺).

2) . Sól α-(4-pirydylo)benzyloamidu kwasu (RS)-1-(3-amidynobenzylo)1lH-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z α-(4-pirydylo)benzyloamidu kwasu (RS)-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku w sposób opisany w przykładzie 19/3.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18 z użyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 7:3:0,1, w wyniku czego otrzymano 13% żądanego produktu;t.t. 88-92°C. MS: 460,3 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 24

Sól trifluorooctanu (RS)-4-({[1-(3-amidylobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}fenylometylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

PL 195 682 B1

1) . a-(4-pirydylo)benzyloamid kwasu (RS)-1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 17/2) i (RS)-a-(4-pirydylo)benzyloaminy, z użyciem azydku difenylofosforylu i diizopropyloetyloaminy, w sposób opisany w przykładzie 3/1. Surowy materiał poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym, z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:0,3, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 18%. MS: 473,2 (M+H⁺).

2) . a-(4-Pirydylo)benzyloamid kwasu (RS)-4-metoksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z a-(4-pirydylo)benzyloamidu kwasu (RS)-1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego i siarkowodoru w sposób opisany w przykładzie 1/4, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 78%. MS: 507, 1 (M+H⁺).

3) . Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}fenylometylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z a-(4-pirydylo)benzyloamidu kwasu (RS)-4-metoksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego, jodku metylu i octanu amonu w sposób opisany w przykładzie 1/5. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym, najpierw z użyciem dichlorometanu/metanolu/kwasu trifiuoróoctowego 9:1:0,2, w wyniku czego otrzymano a produktu opisany w przykładzie 54, a następnie 5:1:0,2,, w wyniku czego otrzymano żądany produkt (20% wydajności); t.t. 135°C. MS: 504,2 (M⁺).

P r z y k ł a d 25

Sól (2-(4-hydroksyfenylo)etylo)amidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

PL 195 682 B1

1) . (2-(4-Hydroksyfenylo)etylo)amid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 17/2) i 4-(2-aminoetylo)fenolu, z użyciem azydku difenylofosforylu i diizopropyloetyloaminy, w sposób opisany w przykładzie 3/1.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:0,1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt w postaci oleju, z wydajnością 74%. MS: 426 (M+H⁺).

2) . Sól (2-(4-hydroksyfenylo)etylo)amidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z (2-(4-hydroksyfenylo)etylo)amidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego, z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób opisany wprzykładzie 19/3.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18, z użyciem dichlorometanu/metanolu/kwasu trifluorooctowego 191l,4:0,1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 62%;t.t. 140-142°C. MS: 443,3 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 26

Sól estru 3-amidynobenzylowego kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego zkwasem trifluorooctowym

1) . Ester 3-cyjanobenzylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego i bromku 3-cyjanobenzylu, z użyciem wodorku sodu, w sposób opisany w przykładzie 21/1, ale w 100°C, zamiast w temperaturze pokojowej.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem heptanu/octanu etylu 5:1, w wyniku czego otrzymano 67% estru etylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (frakcja 1) i 10% tytułowego związku (frakcja 2). Wydajność: 10%;t.t. 119-120°C. MS: 392,1 (M+H⁺).

2) .Sól estru 3-amidynobenzylowego kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z estru 3-cyjanobenzylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego, z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku w sposób opisany w przykładzie 19/3.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą HPLC na materiale RP18, z użyciem wody/etano-lu/kwasu trifluorooctowego 7:3:0,1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 12%;t.t.258°C. MS: 426,2 (M+H⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 27

Sól ((6-chloro-2-naftylo)-(1-metylopiperydyn-4-ylo)metylo)amidu kwasu (RS)-1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

1) . ((6-Chloro-2-naftylo)-(1-metylopiperydyn-4-ylo)metylo)amid kwasu (RS)-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 1/2) i (RS)-(6-chloro-2-naftylo)-(1-metylopiperydyn-4-ylo)metyloaminy, z użyciem azydku difenylofosforylu i diizopropyloetyloaminy, w sposób opisany w przykładzie 3/1. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym, z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:2, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 58%; t.t. 141-145°C. MS: 547,2 (M+H⁺).

2) . Sól ((6-chloro-2-naftylo)-(1-metylopiperydyn-4-ylo)-metylo)amidu kwasu (RS)-1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z ((6-chloro-2-naftylo)-(1-metylopiperydyn-4-ylo)metylo)amidu kwasu (RS)-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego, z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób opisany w przykładzie 19/3. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18, z użyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 5:5:0,1, wwyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 31%; t.t. 110-120°C. MS: 564,2 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 28

Sól 4-chlorobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

1). 4-Chlorobenzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 1/2) i 4-chlorobenzyloaminy, z użyciem azydku difenylofosforylu i diizopropyloetyloaminy, w sposób opisany w przykładzie 3/1. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu

PL 195 682 B1 krzemionkowym z użyciem toluenu/etanolu 19:0,065, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 80%; t.t. 147-149°C. MS: 400,1 (M+H⁺).

2). Sól 4-chlorobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwaem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z 4-chlorobenzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego, z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób opisany w przykładzie 19/3. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18 z użyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 7:3:0,1 i otrzymano żądany produkt z wydajnością 74%; t.t. 230°C (rozkł.). MS: 439,3 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 29

Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]benzylodimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

HjN

1.) Ester etylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego i bromku 3-cyjanobenzylu, z użyciem wodorku sodu, w sposób opisany w przykładzie 21/1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 70%.

¹H-NMR (DMSO-d6, 200 MHz): δ = 1,29 (t, 3H, OCH2CH3); 2,52 (s, 3H, CH3); 4,29 (q, 2H,

OCH2CH3) 5,88 (s, 2H, N-CH2); 6,97 (d, 1H, aromatyczny H); 7,12-7,32 (m, 2H, aromatyczne H); 7,34-7,55 (m, 4H, aromatyczne H); 7,69 (d, 1H, aromatyczny H).

2) . Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowy

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego i wodorotlenku sodu, w sposób opisany w przykładzie 1/2, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 99%;t.t. 227-229°C. MS: 291,1(M+H⁺).

3) . (4-Dimetyloamino)benzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego i 4-(dimetyloamino)benzyloaminy, z użyciem azydku difenylofosforylu i diizopropyloetyloaminy, w sposób opisany w przykładzie 3/1. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:0,05, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 78%.

¹H-NMR (DMSO-d6, 200 MHz): δ= 2,50 (s, 3H, CH3); 2,85 (s, 6H, N(CH3)2); 4,32 (d, 2H, NH-CH2); 5,92 (s, 2H, N-CH2); 6,68 (m, 2H, układ AA'BB'); 6,91 (d, 1H, aromatyczny H); 7,09 (m, 2H, układ AA'BB'); 7,15 (m, 2H, aromatyczne H); 7,27-7,40 (m, 3H, aromatyczne H); 7,48 (t, 1H, aromatyczny H); 7,50 (s, 1H, aromatyczny H); 7,69 (d, 1 H, aromatyczne H); 9,01 (t, 1H, NH).

4) . Bromek benzylo-[4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]dimetyloamoniowy

Związek ten otrzymano z (4-dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego i bromku benzylu, w sposób opisany w przykładzie 20/1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 90%. MS: 513,3 (M⁺).

PL 195 682 B1

5). Sól trifluorooctanu 4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]benzylodimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z bromku benzylo-[4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]dimetyloamoniowego, z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób opisany w przykładzie 19/3. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18, z użyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 7:3:0,1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 60%; t.t. 113°C (rozkł.). MS: 530,2 (M⁺).

P r z y k ł a d 30

Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]etylodimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

1. ) Ester etylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego (5 g, 24 mmole), wodorku sodu (695 mg, 29 mmoli), bromku 3-cyjanobenzylu (5,678 g, 29 mmoli) i N,N-dimetyloformamidu (50 ml). Indole rozpuszczono w N,N-dimetyloformamidzie i dodano porcjami wodorku sodu, po czym mieszaninę reakcyjną mieszano w ciągu 90 min. Dodano nitrylu. Po mieszaniu w ciągu 3 godzin i odstawieniu na noc mieszaninę rozdzielono pomiędzy roztwór wodorowęglanu sodu (5% w wodzie) i eter metylowo-t-butylowy. Warstwę organiczną wysuszono, odparowano i poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/heptanu 1:1, w wyniku czego otrzymano 5,524 g (71%) żądanego produktu; t.t. 94-96°C. MS: 323,1(M+H⁺).

2. ) Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowy

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego (5,48 g, 17 mmoli), wodorotlenku sodu (7,9 g, 198 mmoli), metanolu (600 ml) i wody (33,4 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/2. Surowy produkt otrzymany po wysuszeniu i odparowaniu warstwy organicznej poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym, z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:1, w wyniku czego otrzymano 4,679 g (94%) żądanego produktu; t.t. 253°C (rozkł.). MS: 295,0 (M+H⁺).

3). (4-Dimetyloamino)benzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego (1,0 g,

3.4 mmola), azydku difenylofosforylu, (955 pi, 1,3 równoważnika), N,N-diizopropyloetyloaminy (2,02 ml,

3.5 równoważnika), dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)benzyloaminy (849 mg, 1,1 równoważnika) i N,N-dimetyloformamidu (40 ml), w sposób opisany w przykładzie 3/1. Oczyszczanie wykonano metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:0,1. Wydajność: 1,22 g (84%).

¹H-NMR (DMSO-d6, 200 MHz): δ = 2,85 (s, 6H, N(CH3)2); 4,32 (d, 2H, N-CH2); 5,91 (s, 2H, N-CH2); 6,65 (m, 2H, układ AA'BB'); 7,13-7,00 (m, 2H, układ AA'BB'); 7,15 (d, 1H, aromatyczny H); 7,20 (s, 1H, aromatyczny H); 7,32 (d, 1H, aromatyczny H); 7,53-7,40 (m, 3H, aromatyczne H); 7,58 (m, 1H, aromatyczny H); 7,71 (m, 1H, aromatyczny H); 9,10 (t, 1H, NH).

PL 195 682 B1

4). Jodek [4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]etylodimetyloamoniowego

Związek ten otrzymano z (4-dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego i jodku etylu w sposób opisany w przykładzie 20/1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 74%. MS: 455,3 (M⁺).

5). Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]etylodimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z jodku [4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]etylodimetyloamoniowego z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób opisany w przykładzie 19/3. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18, z użyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 7:3:0,1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 28%; t.t. 73-75°C (rozkł.). MS: 472,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 31

Sól (4-dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z 4-(dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 30/3), chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3. Wydajność: 59%; t.t. 90°C (rozkł.). MS: 444,2 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 32

Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]-aminojmetylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

1). Jodek [4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowy

Wychodząc z (4-dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 5-fluoro-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 30/3) związek ten otrzymano przez alkilowanie jodkiem metylu w sposób podobny do opisanego w przykładzie 20/1. Wydajność: 90%; t.t. 203-205°C. MS: 441,2 (M⁺).

PL 195 682 B1

2). Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indoio-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano z jodku [4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]-amino}metyło)fenylo]trimetyloamoniowego, chlorowodoru i ciekłego amoniaku w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3. Zamiast kwasu trifluorooctowego w chromatografii zastosowano kwas octowy. Wydajność: 74%;t.t. 172°C (rozkł.). MS: 458,2 (M⁺).

P r z y k ł a d 33

Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym (32/2) rozpuszczono w wodzie/etanolu/kwasie trifluorooctowym 1:1:0,1. Produkt oddzielono metodą chromatografii rzutowej na materiale RP18 zużyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 1:1:0,1, w wyniku czego otrzymano sól z kwasem trifluorooctowym z wydajnością 100%;t.t. 120-124°C. MS: 458,2 (M⁺).

P r z y k ł a d 34

Sól (4-dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-(amidylobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek wyjściowy, (4-dimetyloamino)benzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 29/3) potraktowano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3. Wydajność: 46%;t.t. 106°C (rozkł.). MS: 440,3(M+H⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 35

Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek wyjściowy stanowił (4-dimetyloamino)benzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 29/3). Wszystkie etapy wykonano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 20/1 i 19/3. Wydajność (ostatni etap): 45%; t.t. 81°C (rozkł.). MS: 454,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 36

Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-nitro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek wyjściowy stanowił ester etylowy kwasu 5-nitro-1H-indolo-2-karboksylowego. Wszystkie etapy wykonano w sposób podobny do opisanego w przykładach 21/1, 1/2, 3/1, 20/1 i 19/3. Wydajność (ostatni etap): 52%; t.t. 120°C (rozkł.). MS: 485,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 37

Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-amino-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

F OH

PL 195 682 B1

Związek ten otrzymano z soli trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-nitro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym (przykład 36) przez uwodornienie w etanolu z 3 równoważnikami kwasu octowego, katalizowanej Pd/C (10%). Wydajność: 70%;t.t. 114°C (rozkł.). MS: 455,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 38

Soi trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-metylosulfonylo-1H-indolo-2-karbonylo]amino]-metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

OH

^ζ\

ΗΝ

Związek wyjściowy stanowił ester metylowy kwasu 5-metylosulfonylo-1H-indolo-2-karboksylowego. Wszystkie etapy wykonano w sposób podobny do opisanego w przykładach 21/1, 1/2, 3/1, 20/1 i 19/3. Wydajność (ostatni etap): 83%;t.t. 70°C (rozkł.). MS: 518,2 (M⁺).

P r z y k ł a d 39

Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

Związek wyjściowy stanowił ester etylowy kwasu 4-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego. Wszystkie związki pośrednie otrzymano w sposób podobny do opisanego w przykładach 21/1,1/2, 3/1 i 20/1. W ostatnim etapie gazowy chlorowodór przepuszczano w postaci pęcherzyków przez roztwór estru etylowego kwasu 4-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego i etanolu wciągu 4 godzin w 0°C. Mieszaninę ogrzano do temperatury pokojowej w ciągu nocy i odparowano. Pozostałość rozpuszczono w 10 ml etanolu i dodano ciekłego amoniaku. Mieszaninę pozostawiono do ogrzania się do temperatury pokojowej w trakcie mieszania i zatężono. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na materiale RP18 z użyciem wody/etanolu/kwasu octowego 7:3:0,1. Wydajność (ostatni etap): 57%;t.t. 113°C (rozkł.). MS: 456,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 40

Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-metoksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]-trimetyloamoniowego z kwasem octowym

PL 195 682 B1

Związek wyjściowy stanowił ester etylowy kwasu 5-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego. Wszystkie etapy wykonano w sposób podobny do opisanego w przykładach 21/1,1/2, 3/1, 20/1 i 19/3. Wydajność (ostatni etap): 74%; t.t. 94°C (rozkł.). MS: 470 (M⁺).

P r z y k ł a d 41

Sól trifluorooctanu 4-(2-{(1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}etylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek wyjściowy stanowił kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowy (przykład 17/2). Wszystkie etapy wykonano w sposób podobny do opisanego w przykładach 3/1, 20/1 i 19/3, z tym, że jako aminę w etapie 3/1 zastosowano 4-(2-aminoetylo)pirydynę, a nie chlorowodorek 4-(dimetyloamino)benzyloaminy, a jako rozpuszczalnik w etapie 20/1 dodano dimetylosulfotlenku. Wydajność (ostatni etap): 83%;t.t. 164°C (rozkł.). MS: 442,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 42

Sól estru etylowego kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

1) . Ester 3-cyjanobenzylowy kwasu 4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek wyjściowy stanowił kwas 4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowy. W wyniku alkilowania bromkiem 3-cyjanobenzylu (w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/1, z użyciem jako rozpuszczalnika dimetyloformamidu zamiast tetrahydrofuranu) otrzymano ester 3-cyjanobenzylowy kwasu 4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego. Wydajność: 75%. MS: 291,1 (M+H⁺).

2) . Ester 3-cyjanobenzylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego

Alkilowanie estru 3-cyjanobenzylowego kwasu 4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego bromkiem

3-cyjanobenzylu wykonano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 21/1. Wydajność: 90%. MS: 406,1 (M+H⁺).

PL 195 682 B1

3.) Sól estru etylowego kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano z estru 3-cyjanobenzylowego kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1Hindolo-2-karboksylowego z użyciem chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób opisany w przykładzie 19/3. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metoda chromatografii rzutowej na materiale RP18, z użyciem wody/etanolu/kwasu octowego 4:1:0,2, w wyniku czego otrzymano z wydajnością 7% frakcję zawierającą związek opisany w przykładzie 63 i z wydajnością 16% frakcję zawierającą tytułowy związek z tego przykładu; t.t. 187°C (rozkł.). MS: 336,2 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 43

Chlorowodorek benzyloamidu kwasu 1-(4-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Roztwór 10 g (53 mmole) estru etylowego kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego w 80 ml dimetyloformamidu potraktowano 10,95 g (79 mmoli) węglanu potasu. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 10 minut. Dodano bromku 3-cyjanobenzylu 15,47 g (79 mmoli) i mieszaninę ogrzewano w 100°C. Po 4 godzinach w tej temperaturze mieszaninę ochłodzono do temperatury pokojowej, zakwaszono kwasem octowym (pH 5-6) i wlano do wody z lodem. Produkt wyekstrahowano chlorkiem metylenu. Warstwę organiczną wysuszono i odparowano. Pozostałość poddano krystalizacji z 2-propanolu, w wyniku czego otrzymano 9,8 g żądanego produktu. Wydajność 61%; t.t. 214°C. MS: 305,1 (M+H⁺)

Następujące etapy przeprowadzono w sposób podobny do opisanego w przykładach 1/2, 3/1 i 19/3, z tym, że jako aminę w etapie 3/1 zastosowano benzyloaminę zamiast dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)benzyloaminy. Wydajność (ostatni etap): 35%. t.t. 266-268°C (rozkł.). MS: 383,2 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 44

Sól α-(4-pirydylo)benzyloamidu kwasu (RS)-1-(4-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

PL 195 682 B1

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego w sposób podobny do opisanego w przykładzie 43.

Wszystkie etapy wykonano w sposób podobny do opisanego w przykładach 1/2, 3/1 i 19/3, z tym, że jako aminę w etapie 3/1 zastosowano dichlorowodorek (RS)-a-(4-pirydylo)benzylaminy zamiast dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)benzyloaminy.

Wydajność (ostatni etap): 70%; t.t. 150°C. MS: 460,3 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 45

Sól amidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten wydzielono w przykładzie 26/2 jako produkt uboczny z wydajnością 3%; t.t. 278°C (rozkł.). MS : 293,1(M+H⁺).

P r z y k ł a d 46

Sól 4-chlorobenzyloamidu kwasu 1-(4-amidynobenzylo)-1H indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek wyjściowy, ester etylowy kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego, alkilowano bromkiem 4-cyjanobenzylu w sposób podobny do opisanego w przykładzie 43.

Następujące etapy przeprowadzono w sposób podobny do opisanego w przykładach 1/2, 3/1 i19/3, z tym, że jako aminę w etapie 3/1 zastosowano 4-chlorobenzyloaminę zamiast dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)benzyloaminy.

Wydajność (ostatni etap): 20%; t.t. 268°C (rozkł.). MS: 417,2 (M+H⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 47

Sól 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 29/2), w sposób podobny do opisanego w przykładach 3/1 i 19/3, z tym, że jako aminę w etapie 3/1 zastosowano bromowodorek 3-cyjanobenzyloaminy zamiast dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)-benzyloaminy.

Wydajność (ostatni etap): 25%; t.t. 242-243°C. MS: 439,3 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 48

Sól octanu {4-[({1-[3-(4,5-Dihydro-1H-imidazol-2-ilo)benzylo]-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo}-amino)metylo]fenylo}trimetyloamoniowego z kwasem octowym

Związek wyjściowy, jodek [4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowy (przykład 32/1) poddano reakcji z chlorowodorem i etylenodiamina (zamiast ciekłego amoniaku), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3, w wyniku czego otrzymano pochodna imidazoliny.

Wydajność: 30%; t.t. 51°C (rozkł.). MS: 4S4,3 (M⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 49

2-(4-Pirydylo)etyloamid kwasu 1-(3-hydroksyamidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek wyjściowy, 2-(4-pirydylo)etyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 41) rozpuszczono w etanolu, dodano 2,4 równoważnika chlorowodorku hydroksyloaminy i 2,4 równoważnika trietyloaminy i mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 6,5 godziny.

Wytrącony osad odsączono, w wyniku czego otrzymano 54% żądanego produktu, t.t. 220-222°C. MS: 444,3 (M+H⁺).

Pr zy kł a d 50

Dichlorowodorek 2-(4-pirydylo)etyloamidu kwasu 1-(3-hydroksyamidynobenzylo)-4-metoksy-1H-

Związek wyjściowy, 2-(4-pirydylo)etyloamid kwasu 1-(3-hydroksyamidynobenzylo)-4-metoksy1-H-indolo-2-karboksylowego (przykład 49), rozpuszczono w 0,1 N kwasie solnym, zatężono pod próżnią, ponownie rozpuszczono w wodzie i poddano liofilizacji.

Wydajność: 66%; t.t. 2!5-217°C. MS: 444,3 (M+H⁺).

PL 195 682 B1

Przykład 51

2-(4-Hydroksyfenylo)etyloamid kwasu 1-(3-hydroksyamidy-nobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek wyjściowy, 2-(4-hydroksyfenylo)etyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 25/1) rozpuszczono w etanolu i dodano chlorowodorku hydroksyloaminy i trietyloaminy. Po ogrzewaniu w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 5 godzin mieszaninę reakcyjną zatężono pod próżnią i rozdzielono pomiędzy dichlorometan i wodę. Warstwę organiczną oddzielono, wysuszono nad ziarczanem magnezu i zatężono pod próżnią. Pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:1, w wyniku czego otrzymano 63% żądanego produktu, który zestalił się pod wodą;t.t. 173-175°C (rozkł.). MS: 459,3 (M+H⁺).

P rz y k ł a d 52 (4-Dimetyloamino)benzyloamid kwasu 1-(3-hydroksyamidynobenzylo)-5-chloro-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek wyjściowy, ester etylowy kwasu 5-chloro-1H-indolo-2-karboksylowego, potraktowano wsposób podobny do opisanego w przykładzie 21/1. Wszystkie związki pośrednie otrzymano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/2 i 3/1. Tytułowy związek otrzymano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 49. W wyniku oczyszczania metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:0,6, otrzymano mieszaninę dwóch związków,

PL 195 682 B1 tytułowego związku i nieznanego związku, który oddzielono metodą HPLC. Wydajność (ostatni etap): 6%; t.t. 200°C (rozkł.). MS: 476,1 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 53

Ester (3-hydroksyamidynobenzylowy) kwasu 1-(3-hydroksyamidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Ester 3-cyjanobenzylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 26/1) rozpuszczono w etanolu, dodano 3 równoważniki hydroksyloaminy i mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin w ciągu 3 godzin.

Rozpuszczalnik usunięto pod próżnią i pozostałość rozdzielono pomiędzy octan etylu i wodę. Warstwę organiczną wysuszono nad siarczanem sodu i zatężono pod próżnią.

Związek ten poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometa-nu/metanolu 20:1, w wyniku czego otrzymano 76% żądanego produktu; t.t. 114-116°C. MS: 458,2 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 54

Sól α-(4-pirydylobenzylo)amidu kwasu (RS)-1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten stanowił produkt uboczny w reakcjach opisa nych w przykładzie 24.

W wyniku oczyszczania metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu/kwasu trifluorooctowego 9:1:0,2, otrzymano 3% tytułowego związku; t.t.

105°C. MS: 490,2 (M+H⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 55

Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-chloro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek wyjściowy, 4-dimetyloamino)benzyloamid kwasu 5-chloro-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 52) poddano reakcji w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/4 i 1/5.

Wydajność (ostatnie 2 etapy): 8%; t.t. 112°C (rozkł.). MS: 474,2 (M⁺).

P r z y k ł a d 56

Sól trifluorooctanu [4-({[5-benzyloksy-1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z kwasu 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 21/2), dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)benzyloaminy, azydku difenylofosforylu i diizopropyloetyloaminy, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 3/1, z siarkowodorem w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/4 i z jodkiem metylu w acetonie w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/5.

Wydajność (ostatni etap): 52%; t.t. 60°C (rozkł.). MS: 546,3 (M⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 57

Sól trifluorooctanu [4-({[l-(3-amidynobenzylo)-5-hydroksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym

Związek wyjściowy, sól trifluorooctanu [4-({{5-benzyloksy-1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]aminojmetylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifluorooctowym (przykład 56), rozpuszczono w etanolu, dodano 2 równoważniki kwasu trifluorooctowego i Pd/C (10%) i mieszaninę uwodorniano. Mieszaninę reakcyjną zatężono i poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu/kwasu trifluorooctowego 9:1:0,1. Produkt zatężono i poddano liofilizacji, w wyniku czego otrzymano 53% żądanego produktu; t.t. 78°C (rozkł.). MS: 456,4 (M⁺).

P r z y k ł a d 58

Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-t-butoksykarbonyloamino-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

1). 4-(Dimetyloamino)benzyloamid kwasu 5-(t-butoksykarbonyloamino)-1-(3-tiokarbamoilo)benzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek wyjściowy, 4-dimetyloamino)benzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-nitro-1H-indolo-2-karboksylowego (przykład 36), potraktowano gazowym siarkowodorem w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/4. Otrzymany związek rozpuszczono w etanolu, dodano 2 równoważniki diwęglanu di-t-butylu i 3 równoważniki wodorowęglanu sodu i mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 10 godzin. Mieszaninę reakcyjną zatężono, po czym rozdzielono pomiędzy dichlorome62

PL 195 682 B1 tan i kwas cytrynowy (0,1% w wodzie). Warstwę organiczną wysuszono nad siarczanem magnezu, zatężono i poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu 20:0,2, w wyniku czego otrzymano 43% żądanego produktu. MS: 558,4 (M+H⁺).

2). Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzyio)-5-t-butoksykarbonyloamino-1H-indolo-2-karbonylo]-amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/5, ale jako rozpuszczalnik w metylowaniu zastosowano czysty aceton.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na materiale RP18 z użyciem etanolu/wody/kwasu trifluorooctowego 1:1:0,1, w wyniku czego otrzymano 55% żądanego produktu; t.t. 146°C (rozkł.). MS: 555 (M⁺).

P r z y k ł a d 59

Dijodowodorek 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-5-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego

1.) 3-Cyjanobenzyloamid kwasu 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)1lH-indolo-2-karboksylowego (500 mg, 1,3 mmola, przykład 21/2), azydku difenylofosforylu (370 μ^ 1,1 mmola), N,N-diizopropyloetyloaminy (440 μ^ 2,6 mmola) i bromowodorku 3-cyjanobenzyloaminy (312 mg, 1,5 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (10 ml), w sposób opisany w przykładzie 3/1.

Oczyszczanie metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym wykonano z użyciem dichlorometanu, w wyniku czego otrzymano 451mg (69%) żądanego produktu.

2) . 3-Tiokarbamoilobenzyloamid kwasu 5-benzyloksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z 3-cyjanobenzyloamidu kwasu 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (451 mg, 0,9 mmola), pirydyny (6,67 ml, 83 mmole),trietyloaminy (5,41ml, 39 mmoli) i siarkowodoru, w sposób opisany w przykładzie 1/4.

Oczyszczanie metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym wykonano z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:0,15, w wyniku czego otrzymano 138 mg (27%) żądanego produktu.

3) . Dijodowodorek 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-5-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego

3-Tiokarbamoilobenzyloamid kwasu 5-benzyloksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (138 mg, 0,24 mmola) rozpuszczono w 5 ml acetonu we fiolce, fiolkę szczelnie zamknięto i dodano jodku metylu (0,4 ml, 26 równoważników) ze strzykawki.

Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 4 dni, po czym wytrącony żółty osad odsączono i przemyto eterem dietylowym.

Wytrącony osad (188 mg, 0,22 mmola), kwas octowy (0,15 ml, 12 równoważników), octan amonu (307 mg, 18 równoważników) i metanol(6 ml) potraktowano w sposób opisany w przykładzie 1/5.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na materiale RP18 zużyciem etanolu/wody/kwasu trifluorooctowego 1:1:0,1, w wyniku czego otrzymano 157 mg żądanego związku (90%) po liofilizacji; t.t. 138°C (rozkł.). MS: 531,3 (M+H⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 60

Chlorowodorek chlorku (4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]benzylodimetyloamoniowego

1) . Bromek benzylo-[4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]dimetyloamoniowy

Związek ten otrzymano z (4-dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego, (840 mg, 1,97 mmola, przykład 30/3), bromku benzylu (237 pl, 1 równoważnik) i acetonu (8 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 20/1, ale reakcję prowadzono w temperaturze 50°C. Wytrącony osad odsączono, w wyniku czego otrzymano 1,02 g żądanego produktu (87%).

2) . Chlorowodorek chlorku (4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}-metylo)fenylo]benzylodimetyloamoniowego

Związek ten otrzymano z bromku benzylo-[4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]dimetyloamoniowego (200 mg, 0,335 mmola), etanolu, chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3. W wyniku oczyszczania metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18 (woda/etanol/kwas octowy 7:3:0,1), a następnie liofilizacji otrzymano 156 mg żądanego produktu (77%); t.t. 136°C. MS: 534,4 (4%, M⁺).

P r z y k ł a d 61

Sól chlorku allilo-[4-({[l-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]dimetyloamoniowegoz kwasem octowym

1). Bromek allilo-[4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]-dimetyloamoniowy

Związek ten otrzymano z (4-dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego (200 mg, 0,47 mmola, przykład 30/3), bromku allilu (8 pl, 2 równoważniki) i acetonu (3,5 ml). Składniki reakcji zmieszano, kolbę zamknięto i ogrzano do 55°C. Po 6 godzinach ogrzewanie przerwano. Po 4 tygodniach dodano kolejne 1,06 ml bromku allilu, kolbę zamknięto i mieszaninę ponownie ogrzewano do 55°C. Po 3 tygodniach wytrącony biały osąd odsączono, przemyto eterem dietylowym i wysuszono pod próżnią, w wyniku czego otrzymano 222 mg żądanego produktu (86%);t.t. 163-165°C.

PL 195 682 B1

2). Sól chlorku allilo-[4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)-fenylo]dimetyloamoniowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano z bromku allilo-[4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]dimetyloamoniowego (222 mg, 0,406 mmola), etanolu (12 ml), chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metąnolu/kwasu octowego 3:2:0,05 do 1:4:0,05. W wyniku liofilizacji otrzymano 131 mg żądanego produktu (56%); t.t. 133°C (rozkł.). MS: 484,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 62

Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]dimetylo-2-propynyloamoniowego z kwasem octowym

1). Bromek [4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]dimetylo-2-propynyloamoniowy

Związek ten otrzymano z (4-dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego (200 mg, 0,47 mmola, przykład 30/3), bromku propargilu (140 mg, 2 równoważniki, 80% w toluenie) i acetonu (5 ml). Składniki reakcji wymieszano, kolbę zamknięto i ogrzano do 50°C. Po 2 dniach mieszaninę zatężono pod próżnia i żądany produkt wytracono eterem dietylowym, w wyniku czego otrzymano 220 mg białej substancji stałej (86%).

2). Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]dimetylo-2-propynyloamoniowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano z bromku [4-({[1-(3-cyjanobenzylo)-5-fluoro-1H-indolo-2-karbonylo]-amino}metylo)fenylo]dimetylo-2-propynyloamoniowego (220 mg, 0,406 mmola), etanolu (12 ml), chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii na żelu krzemionkowym z użyciem dichloroiuetanu/metanolu/kwasu octowego 3:2:0,05 do 1:4:0,05. W wyniku liofilizacji otrzymano 131 mg żądanego produktu (56%); t.t. 109°C (rozkł.). MS: 482,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 63

Sól estru 3-amidynobenzylowego kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

PL 195 682 B1

Frakcje otrzymane podczas chromatografii produktu z przykładu 42/3 zawierały 3 związki, które rozdzieiono metodą preparatywnej HPLC, w wyniku czego otrzymano 2,5 mg tytułowego związku po liofilizacji. Wydajność: 7%;t.t. 53°C (rozkł.). MS: 440,3 (M+H⁺).

P r z yk ł a d 64

Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-metylo-1H-indolo-2-karbonylo]amino]metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

g jonitu AG 1-X8 (Bio-Rad) wprowadzono do kolumny, przemyto wodą, a następnie 1N roztworem octanu sodu i ponownie wodą. Sól trifluorooctanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-metylo-1 H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem trifiuorooctowym (przykład 35) rozpuszczono w wodzie i przepuszczono przez kolumnę jonitowa. Po przemyciu 150 ml wody, roztwór zatężono pod próżnią do 25 mli poddano liofilizacji, w wyniku czego otrzymano 79 mg żądanego produktu (100%);t.t. 89°C (rozkł.). MS: 454,3 (M⁺).

P r z y k ł a d 65

Chlorowodorek 4-hydroksybenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego

1). 4-Hydroksybenzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego Tytułowy związek otrzymano z użyciem kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego (400 mg, 1,31 mmola; przykład 24/2), azydku difenylofosforylu (365 pl, 1,3 równoważnika), N,N-diizopropyloetyloaminy (850 pl, 3,75 równoważnika) i 4-aminometylofenolu (560 mg, 2,1 równoważniki) w N,N-dimetyloformamidzie (10 ml), w sposób opisany w przykładzie 3/1.

PL 195 682 B1

2.) Chlorowodorek 4-hydroksybenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksy!owego

Związek ten otrzymano z 4-hydroksybenzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego (200 mg, 0,49 mmola), chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3. W wyniku oczyszczania metodą chromatografii z odwróceniem faz ma materiale RP18 z użyciem wody/etanolu/kwasu octowego 7:3:0,1 i liofilizacji otrzymano 179 mg żądanego produktu (79%); t.t. 202°C (rozkł.). MS: 429,2 (100%; M+H⁺).

P r z y k ł a d 66

Sól 4-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

ο

ąN

1) . 4-Cyjanobenzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzyio)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Tytułowy związek otrzymano z użyciem kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego (400 mg, 1,31 mmola; przykład 24/2), azydku difenylofosforylu (365 pl, 1,3 równoważnika), N,N-diizopropyloetyloaminy (850 pl, 3,75 równoważnika) i 4-aminometylobenzonitrylu (585 mg, 2,1 równoważnika) w N,N-dimetyloformamidzie (10 ml), w sposób opisany w przykładzie 3/1.

2) . Sól 4-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano z 4-cyjanobenzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego (200 mg, 0,48 mmola); chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3. W wyniku oczyszczania metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiaie RP18 zużyciem wody/etanolu/kwasu octowego 1:1:0,1 a następnie liofilizacji, otrzymano 68 mg żądanego produktu (25%); t.t. 186°C (rozkł.). MS: 228,1 ((M+2H⁺)/2).

P r z y k ł a d 67

Sól estru 3-amidynobenzylowego kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-5-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

1) . Ester 3-cyjanobenzylowy kwasu 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Kwas 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowy (500 mg, 1,31 mmola; przykład 21/2) rozpuszczono w N,N-dimetyioformamidzie (20 ml) i ogrzano do 60°C. Dodano węglanu potasu (200 mg, 1,44 mmola) i roztwór mieszano w 60°C. Po upływie 1 godziny dodano bromku 3-cyjanobenzylu (282 mg, 1,44 mmola) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez kolejne 5 godzin w 60°C. Następnego dnia rozdzielono ją pomiędzy wodę i eter metylowo-t-butylowy, wysuszono nad siarczanem magnezu i zatężono pod próżnią. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/heptariu 4:1, w wyniku czego otrzymano 524 mg żądanego produktu (80%); t.t. 125-128°C.

2) . Ester 3-tiokarbamoilobenzylowy kwasu 5-benzyioksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Siarkowodór wprowadzono w ciągu 15 minut do ochłodzonego w lodowatej wodzie roztworu 520 mg powyższego estru 3-cyjanobenzylowego kwasu 5-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indoloPL 195 682 B1

-2-karboksylowego w 7,7 ml pirydyny i 6,2 ml trietyloaminy. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 18 godzin w zamkniętej fiolce, po czym rozdzieiono pomiędzy toluen i 10% wodny roztwór węglanu sodu. Warstwę organiczną wysuszono i odparowano, a pozostałość poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:0,2, w wyniku czego otrzymano 487 mg żądanego produktu (82%); t.t. 177-180°C.

3). Sól estru 3-amidynobenzylowego kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-5-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem octowym

Ester 3-tiokarbamoilobenzylowy kwasu 5-benzyloksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (487 mg, 0,86 mmola) rozpuszczono w 15 ml acetonu we fiolce, fiolkę szczelnie zamknięto i dodano ze strzykawki jodku metylu (1,39 ml, 22 mmole). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w ciągu 4 dni, po czym wytrącony żółty osad odsączono i przemyto eterem dietylowym. Wytrącony osad (597 mg, 0,7 mruola), kwas octowy (0,48 ml, 12 równoważników), octan amonu (957 mg, 18 równoważników) i metanol (10 ml) potraktowano w sposób opisany w przykładzie 1/5. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na materiale RP18 z użyciem etanolu/wody/kwasu trifluorooctowego, w wyniku czego otrzymano 460 mg soli żądanego związku z kwasem trifluorooctowym. W celu otrzymania produktu w postaci octanu, przepuszczono go przez kolumnę z 46 g jonitu, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 64. Otrzymany roztwór zatężono do 100 ml i poddano liofilizacji, w wyniku czego otrzymano 311 mg żądanego produktu (68%). t.t.1i47°C (rozkł.). MS: 532,3 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 68

Jodowodorek jodku [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-benzyloksy-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego

1) . Ester etylowy kwasu 4-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 4-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego (3g, 10 mmoli), wodorku sodu (294 mg, 12 mmoli), bromku 3-cyjanobenzylu (2,4 g, 12 mmoli) i N,N-dimetyloformamidu (20 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 21/1. Mieszaninę reakcyjną zobojętniono 2 N kwasem solnym i rozdzielono pomiędzy wodę i eter metylowo-t-butylowy. Warstwę organiczną wysuszono, zatężono pod próżnią i poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej, z użyciem dichlorometanu/heptanu 7:3, w wyniku czego otrzymano 2,914 g (71%) żądanego produktu.

2) . Kwas 4-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowy

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 4-benzyloksyl-1-(3-cyjanobenzyio)-1H-indolo-2-karboksyiowego (2,914 g, 7,1 mmola), wodorotlenku sodu (2,13 g, 53 mmoie), metanolu (175 ml) i wody (8,95 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/2. Mieszaninę reakcyjną zobojętniono 4 N kwasem solnym. Wytrącony biały osad odsączono, przemyto z wodą i poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:1, w wyniku czego otrzymano 2,147 g (79%) żądanego produktu.

PL 195 682 B1

3) . 4-(Dimetyloamino)benzyloamid kwasu 4-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzyio)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 4-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (400 mg, 1,05 mmola), azydku difenylofosforylu (290 pl, 1,36 mmola), N,N-diizopropyloetyloaminy (360 pl, 2,1 mmola) i dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)benzyloaminy (261 mg, 1,2 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (10 ml), w sposób opisany w przykładzie 3/1.

Oczyszczanie metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym wykonano z użyciem dichlorometanu/metanolu 20:0,05, w wyniku czego otrzymano 347 mg (64%) żądanego produktu.

4) .4-(Dimetyloamino)benzyloamid kwasu 4-benzyloksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z 4-(dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 4-benzyloksy-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (347 mg, 0,67 mmola) i siarkowodoru w sposób opisany w przykładzie 1/4.

Oczyszczanie metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym wykonano z użyciem dichlorometanu/metanolu 19:1, w wyniku czego otrzymano 342 mg (92%) żądanego produktu.

5) . Jodowodorek jodku [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-benzyloksy-1H-indolo-2-karbonylo]-amino}-metylo)fenylo]trimetyloamoniowego

Związek ten otrzymano z 4-(dimetyloamino)benzyloamidu kwasu 4-benzyloksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (342 mg, 0,62 mmola), acetonu (15 ml), jodku metylu (0,98 ml, 15 mmoli), kwasu octowego (0,4 m, 0,7 mmola), octanu amonu (809 mg, 10 mmoli) i metanolu (7 ml), w sposób opisany w przykładzie 1/5, z tym,że jako rozpuszczalnik w reakcji metylowania zastosowano czysty aceton.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na materiale RP18, z użyciem etanolu/wody/kwasu octowego 1:1:0,1, w wyniku czego otrzymano 374 mgżądanego związku (80%); t.t. 158°C (rozkł.). MS: 546,2 (M⁺).

P r z y k ł a d 69

Sól 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-5-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Dijodowodorek 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-5-benzyloksy-1H-indolo-2-karboksylowego (74 mg, 0,09 mmola; przykład 59) rozpuszczono w etanolu (9 ml). Przez roztwór wciągu 5 godzin przepuszczano w postaci pęcherzyków gazowy chlorowodór.

Po odstawieniu na około 3 dni mieszaninę odparowano i poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na materiale RP18, z użyciem etanolu/wody/kwasu trifluorooctowego 1:1:0,1, wwyniku czego otrzymano 51 mg żądanego produktu zawierającego nieznane zanieczyszczenie.

Metodą preparatywnej HPLC 44 mg tej mieszaniny otrzymano 6,7 mg czystego żądanego związku (1 0%); t.t. 125°C (rozkł.). MS: 441,3 (M+H⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 70

Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-bromo-1H-indolo-2-karbonylo]aminojmetylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

1) . Ester etylowy kwasu 4-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 4-bromo-1H-indolo-2-karboksylowego (5 g, 19 mmoli), wodorku sodu (537 mg, 22 mmole), bromku 3-cyjanobenzylu (4,39 g, 22 mmole) i N,N-dimetyloformaruidu (50 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 21/1. Surowy produkt poddano oczyszczaniu drogą krystalizacji z metanolu, w wyniku czego otrzymano 6,093 g (84%) żądanego produktu; t.t. 163-165°C (rozkł.).

2) . Kwas 4-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowy

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 4-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (6,093 g, 16 mmoli), wodorotlenku sodu (4,77 g, 120 mmoli), metanolu (800 ml) i wody (20,2 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/2. Wytrącony produkt przemyto i wysuszono. Wydajność: 5,562 g (98%); t.t. 236-238°C.

3.) 4-Dimetyloaminobenzyloamid 4-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 4-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (1 g, 2,8 mmola), azydku difenylofosforylu (790 pl, 3,66 mmola), N,N-diizopropyloetyloaminy (960 pl, 5,6 mmola) i dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)benzyloaminy (703 mg, 3,1 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (40 ml), w sposób opisany w przykładzie 3/1. Oczyszczanie metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym wykonano z użyciem dichlorometanu/metanołu 20:0,05, w wyniku czego otrzymano 818 mg (60%) żądanego produktu; t.t. 110-112°C.

4) . Jodek [4-({[4-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino)metylo)fenylo]trimetyloamoniowy

Związek ten otrzymano z 4-dimetyloaminobenzyloamidu kwasu 4-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (818 mg, 1,68 mmola), jodku metylu (2,27 ml, 44 mmole) i acetonu (8 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 20/1. Wydajność: 927 mg (88%);t.t. 219-224°C.

5) . Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-4-bromo-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano z jodku [4-({[4-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego (200 mg, 0,32 mmola), etanolu (13 ml), chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3. W wyniku oczyszczania metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18, z użyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 1:1:0,1, otrzymano 249 mg żądanego produktu w postaci soli z kwasem trifluorooctowym. Związek ten przeprowadzono w octan droga chromatografii jonowymiennej, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 64. Wydajność: 150 mg (74%); t.t. 145°C (rozkł.). MS: 518,2 (M⁺; ⁷⁹Br).

P r z y k ł a d 71

Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-bromo-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego z kwasem octowym

Br

1). Ester etylowy kwasu 5-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 5-bromo-1H-indolo-2-karboksylowego (6 g, mmole), wodorku sodu (645 mg, 27 mmoli), bromku 3-cyjanobenzylu (5,26 g, 27 mmoli) i N,N-dimetyloformamidu (50 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 21/1. Surowy produkt pod70

PL 195 682 B1 dano oczyszczaniu drogą krystalizacji z metanolu, w wyniku czego otrzymano 8,07 g (96%) żądanego produktu; t.t. 124-128°C (rozkł.).

2) . Kwas 5-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowy

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 5-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (8,07 g, 21 mmoli), wodorotlenku sodu (6,32 g, 160 mmoli), metanolu (360 ml) i wody (26,8 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/2. Wytrącony osad przemyto i wysuszono. Zastosowano go w następnym etapie bez dalszego oczyszczania. Wydajność: 6,63 g (89%); t.t. 230-233°C.

3) . 4-Dimetyloaminobenzyloamid kwasu 5-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 5-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (1 g,

2,8 mmola), azydku difenylofosforylu (790 pl, 3,66 mmola), N,N-diizopropyloetyloaminy (960 pl,

5,6 mmola) i dichlorowodorku 4-(dimetyloamino)benzyloaminy (703 mg, 3,1 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (40 ml), w sposób opisany w przykładzie 3/1.

Oczyszczanie metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym wykonano z użyciem dichlorometanu/metanolu 20:0,05, w wyniku czego otrzymano 949 mg (69%) żądanego produktu; t.t. 145-146°C.

4) . Jodek [4-({[5-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowy

Związek ten otrzymano z 4-dimetyloaminobenzyloamidu kwasu 5-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (890 mg, 1,83 mmola), jodku metylu (2,95 ml, 47 mmoli) i acetonu (8 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 20/1.

Wydajność: 1,289 g; t.t. 145-148°C. Związek ten zastosowano w następnych etapach bez dalszego oczyszczania.

5) . Sól octanu [4-({[1-(3-amidynobenzylo)-5-bromo-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]-trimetyloamoniowego z kwasem octowym

Związek ten otrzymano z jodku [4-({[5-bromo-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo]amino}metylo)fenylo]trimetyloamoniowego (200 mg, 0,32 mmola), etanolu, chlorowodoru i ciekłego amoniaku, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3.

W wyniku oczyszczania metodą chromatografii z odwróceniem faz na materiale RP18, zużyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 1:1:0,1 otrzymano 199 mg żądanego produktu w postaci soli z kwasem trifluorooctowym.

Związek ten przeprowadzono w octan drogą chromatografii jonowymiennej, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 64.

Wydajność: 130 mg (64%). t.t. 86°C (rozkł.). MS: 520,2 (M⁺; ⁸¹Br).

P r z y k ł a d 72

Sól 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

PL 195 682 B1

1) . 3-Cyjanobenzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego (1 g, 3,62 mmola, przykład 19/1), azydku difenylofosforylu (1,29 g, 4,70 mmola), N,N-diizopropyloetyloaminy (1,82 ml) i bromowodorku 3-cyjanobenzyloaminy (1,16 g, 3,3 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (50 ml), w sposób opisany w przykładzie 3/1.

Oczyszczanie metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym przeprowadzono z użyciem toluenu/octanu etylu, najpierw 19:0,25, a następnie 19:0,5, w wyniku czego otrzymano 289 mg (20%) żądanego produktu. MS: 391,2 (M+H⁺).

2) . Sól 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Związek ten otrzymano z 3-cyjanobenzyloamidu kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-3-karboksylowego (280 mg, 0,72 mmola), etanol, chlorowodoru i ciekłego amoniaku w sposób podobny do opisanego w przykładzie 19/3.

W wyniku oczyszczania metodą HPLC na materiale RP18, z użyciem wody/etanolu/kwasu trifiuorooctowego 7:3:0,1 otrzymano 110 mg żądanego produktu; t.t. 146-148°C. MS: 425,2 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 73

4-Dimetyloaminobenzyloamid 1-(3-pirydylo)metylo-1H-indolo-2-karboksylowego

1) . Ester etylowy kwasu 1-(3-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego (1g, 5,28 mmola), wodorku sodu (139,5 mg, 5,8 mmola), 3-chlorometylopirydyny (2,05 g, 15,8 mmola), dimetylosulfotlenku (10 ml) i N,N-dimetyloformamidu (60 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 21/1. Wytrącony osad rozdzielono pomiędzy octan etylu i kwas solny, 162 mg, po czym warstwę organiczną wysuszono i odparowano, w wyniku czego otrzymano 437,1 mg (45%) żądanego produktu; t.t. 92-93°C. MS: 281,4 (M+H⁺).

2) . Kwas 1-(3-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksylowy

Związek ten otrzymano z estru etylowego kwasu 1-(3-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (313 mg, 1,1 mmola), 1N roztworu wodorotlenku sodu w wodzie (5,58 ml) i etanolu (25 ml). Ester rozpuszczono w etanolu, dodano roztworu wodorotlenku sodu i mieszaninę ogrzewano w 40°C. Po 2,5 godzinach grzanie usunięto i mieszaninę reakcyjną zobojętniono 1N kwasem solnym (5,58 ml). Roztwór rozdzielono pomiędzy wodęi octan etylu, po czym warstwę organiczną wysuszono i odparowano, w wyniku czego otrzymano 251 mg żądanego produktu (89%). MS: 253,1 (M+H⁺).

3) . 4-Dimetyloaminobenzyloamid 1-(3-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten otrzymano z kwasu 1-(3-pirydylometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (200 mg,

0,79 mmola), azydku difenylofosforylu (222,7 pl, 1,03 mmola), N, N-diizopropyloetyloaminy (364 pl) i dichlorowodorku 4-dimetyloaminobenzyloaminy (632,3 mg, 2,84 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (10 ml), w sposób opisany w przykładzie 3/1. Oczyszczanie metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym wykonano z użyciem toluenu/octanu etylu, najpierw 6:1, potem przechodząc do czystego octanu etylu w dwóch etapach: otrzymano 228,7 mg (76%) żądanego produktu;t.t. 108-110°C.

MS: 385,3 (M+H⁺).

PL 195 682 B1

Związki z przykładów 74-78 zsyntetyzowano na stałej fazie, z użyciem żywicy polistyrenowej (PS) z łącznikiem (L) w postaci chlorku 2-chlorotritylu (podstawienie odpowiednio 1,05 mmola/g i 0,67 mmola/g,; Novabiochem).

W przykładach 74 -78 zastosowano następujące ogólne procedury.

Sprzęganie:

Pochodne indolu rozpuszczono w dichlorometanie lub mieszaninach dichloromtan/tetrahydrofuran. Dodano N,N-diizopropyloetyloamlny i mieszaninę zassano do strzykawki wyposażonej w płytkę z polietylenu, zawierającej żywicę. Po wytrząsaniu w ciągu 2 godzin w temperaturze pokojowej mieszaninę usunięto i żywicę przemyto dichlorometanem. Dodano mieszaninę metanolu, N,N-diizopropyloetyloaminy i dichlorometanu, po czym strzykawkę wytrząsano w temperaturze pokojowej. Po upływie 1,5 godziny mieszaninę usunięto i żywicę przemyto N,N-dimetyloformamidem (1x), dichlorometanem (3 x) i metanolem (3 x).

Odszczepianie:

Związki odszczepiano od żywicy przez podziałanie na żywice mieszaniną dichlorometanu, kwasu trifluorooctowego i wody (60:40:0,1). Po 15 minutach mieszaninę z odszczepiania przeniesiono do kolby i żywicę przemyto metanolem (3 x). Metanol z płukania dodano do mieszaniny z odszczepiania i otrzymany roztwór pdparowano pod próżnią. Pozostałość rozpuszczono w odpowiedniej mieszaninie acetonitryl-woda i zanalizowano metodami HPLC i MS (zastosowano Beckman HPLC z następującymi kolumnami: A: YMC ODS-AM 4,6 mm x 250 mm; B: VYDAC RP-18, 90 A, 4,6 mm x 250 mm; C: YMC zasadowa, 4,6 mm x 250 mm; HPLC z termorozdzielaniem produktów prowadzono z użyciem kolumny D: Macherey-Nagel ET 250/8/4 Nucleosil 7 C18).

Oczyszczanie:

Końcowe produkty poddano oczyszczaniu metodą preparatyw-nej HPLC w następujących warunkach: Układ 1, zastosowany w przykładach 74-78: Beckman HPLC, kolumna: VYDAC Protein & Peptide, C18, 10 (pm, 22 x 250 mm; przepływ 8 ml/min, acetonitryl/woda - gradient, długość fali 324 nm, albo układ 2, zastosowany w przypadku wszystkich innych związków syntetyzowanych na fazie stałej: HPLC z termorozdzielaniem produktów, kolumna: Macherey-Nagel 100 7 C18, 20 mm x 250 mm; przepływ 5-6 ml/min, odpowiednie mieszaniny wody (70-60%) i acetonitrylu (30-40%), długość fali 236-242 nm.

P r z y k ł a d 74

Sól trifluorooctanu 4-(((1-(3-amidynobenzylo)-5-amino-1H-indolo-2-karbonylo)amino)metylo)-1-metylopirydyniowego z kwasem trifluorooctowym

PL 195 682 B1

1). Sól estru etylowego kwasu 5-amino-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Ester etylowy kwasu 5-amino-1H-indolo-2-karboksylowego (343 mg, 1,68 mmola) sprzęgnięto z żywicą (529 mg, 0,56 mmola), w sposób opisany powyżej. Suchą żywicę sprzęgniętą z indolem wytrząsano w suchym N,N-dimetyloformamidzie w ciągu 5 min. Po usunięciu N,N-dimetyioformamidu dodano mieszaniny 2-t-butyloimino-2-dietyloamino-1,3-dimetyloperhydro-1,3,2-diazafosforyny (405 μ|; 1,4 mmola) i N,N-dimetyloformamidu (5 ml), a następnie roztworu bromku 3-cyjanobenzylu (220 mg, 1,12 mmo|a) w N,N-dimety|oformamidzie po upływie 1 godziny. Po 3 godzinach mieszaninę usunięto, żywicę przemyto N,N-dimety|oformamidem (5 x) i metano|em (5 x) oraz wysuszono pod próżnią. Pobrano próbkę i poddano ją rozszczepianiu w sposób opisany powyżej.

Związek otrzymany w ten sposób scharakteryzowano metodami HPLC i MS. HPLC: ko|umna B, 0-60% acetonitry| w wodzie, 30min, 324 nm, czas retencji: 16,88 min. MS: 320,1 (M+H⁺).

Po usunięciu mieszaniny żywicę przemyto N,N-dimety|oformamidem (5 x) i dich|orometanem (3x), po czym wysuszono pod próżnią. Próbkę pobrano i poddano rozszczepianiu.

HPLC: ko|umna B, 0-60% acetonitry|u w wodzie, 30 min, 324 nm, czas retencji: 11,72 min. MS: 292,1 (M+H⁺).

Po 22 godzinach mieszaninę reakcyjną usunięto i żywicę przemyto N,N-dimety|oformamidem, metano|em i dich|orometanem, po czym wysuszono pod próżnią. Próbkę pobrano i poddano rozszczepianiu. HPLC: ko|umna B, 0-60% acetonitry|u w wodzie, 30 min, 324 nm, czas retencji: 9,73 min. MS: 382,1 (M+H⁺).

Żywicę z etapu 3 (45 mg) wytrząsano w 2 m| pirydyny/triety|oaminy (2:1) w ciągu 15 minut. Roztwór usunięto, dodano nasyconego roztworu siarkowodoru w pirydynie/triety|oaminie (2:1) (1 m|) imieszaninę wytrząsano przez noc.

Następnego dnia roztwór siarkowodoru usunięto. Żywicę przemyto acetonem i wysuszono pod próżnią. Próbkę pobrano i poddano rozszczepianiu. HPLC: ko|umna C, 0-60% acetonitry|u w wodzie, 30 min, 324 nm, czas retencji: 14,30 min. MS: 416,0 (M+H⁺).

5.3) . Żywicę z etapu 4 (25 mg) wytrząsano z acetonem w ciągu 5 minut. Aceton zastąpiono roztworem jodku metyiu (0,3 m|) w acetonie (1,2 m|) i strzykawkę wytrząsano przez noc. Następnego dnia roztwór jodku mety|u usunięto i żywicę przemyto acetonem i metano|em.

PL 195 682 B1

Dodano roztworu octanu amonu (92 mg), kwasu octowego (45 pl) i metanolu (300 pl) i strzykawkę ogrzewano w 50°C w ciągu 3godzin. Roztwór usunięto i żywicę przemyto metanolem, N,N-dimetyloformamidem i dichlorometanem. Żywice otrzymane w etapach 5.1-5.3 połączono.

Połączony materiał poddano rozszczepianiu, poczym poddano oczyszczaniu metodą preparatywnej HPLC. Po liofilizacji otrzymano 8 mg stałego materiału. t.t. 115°C. HPLC: kolumna C, 0-40% acetonitrylu w wodzie, 20 min, 230 nm, czas retencji: 11,05 min. MS: 413,0(M⁺).

P r z y k ł a d y 75 i 76

Sól 4-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzyio)-5-amino-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym (przykład 75)

i sól 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-5-amino-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym (przykład 76)

1). Sól 4-cyjanobenzyloamidu kwasu 5-amino-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym i sól 3-cyjanobenzyloamidu kwasu 5-amino-1-(3-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifiuorooctowym

1.1) . Żywicę z przykładu 74, etap 2 (130 mg, 0,11 mmola) wytrząsano z N,N-dimetyloformamidem w ciągu 5 minut. Po usunięciu N,N-dimetyloformamidu dodano roztworu azydku difenylofosforylu (36 pl, 0,165 mmola), N,N-diizopropyloetyloaminy (172 (0.1; 0,99 mmola) i bromowodorku 4-aminometylobenzonitryiu (70 mg, 0,33 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (4 ml) iwytrząsano przez noc. Po 16 godzinach mieszaninę reakcyjna usunięto, żywicę przemyto N,N-dimetyloformamidem, metanolem i dichlorometanem, po czym wysuszono. Po wysuszeniu pobrano próbkę i poddano ją rozszczepianiu. Analiza HPLC wykazała stopień przemiany 50%.

1.2) . Żywicę z etapu 1.1 wytrząsano z N,N-dimetyloformamidem w ciągu 5 minut. Po usunięciu N,N-dimetyloformamidu dodano mieszaniny reagentów zawierającej 3-aminometylobenzonitryl (22 mg,

PL 195 682 B1

0,165 mmola), 1-hydroksybenzotriazol (30 mg; 0,22 mmola), N,N'-diizopropylokarbodiimid (24 mg; 0,193 mmola) i N, N-dimetyloformamid (2 ml). Po wytrząsaniu w ciągu 16 godzin mieszaninę reagentów usunięto, żywicę przemyto N,N-dimetyloformamidem, metanolem i dichlorometanem, po czym wysuszono. Próbkę pobrano i poddano rozszczepianiu. HPLC: kolumna C, 0-60% acetonitryl w wodzie, 30 min, 324 nm, czas retencji: 23,70 min (pik wykazuje ramię).

2) . Sól 4-tiokarbamoilobenzyloamidu kwasu 5-amino-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym i sól 3-tiokarbamoilobenzyloamidu kwasu 5-amino-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Żywicę otrzymaną w etapie 1.2 potraktowano siarkowodorem, pirydyną i trietyloaminą, w sposób opisany w przykładzie 74/4. Z uwagi na obecność w dalszym ciągu pewnej ilości materiału wyjściowego, dodano jeszcze raz siarkowodoru, pirydyny i trietyloaminy, aby osiągnąć pełna przemianę. Po rozszczepieniu małej próbki otrzymane związki scharakteryzowano metoda HPLC. HPLC: kolumna C, 0-60% acetonitryiu w wodzie, 30 min, 324 nm, czas retencji: 20,17 min (53%), 20,52 min (32%).

3) . Sól 4-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-5-amino-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym i sól 3-amidynobenzyloamidu 1-(3-amidynobenzylo)-5-amino-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym.

Żywicę z etapu 2 potraktowano jodkiem metylu (250 pl, 4 mmole), acetonem (2 ml), octanem amonu (210 mg, 2,7 mmola), kwasem octowym (100 pl) i metanolem (2 ml), w sposób podobny do opisanego w przykładzie (74/5.3). Związki odszczepiono do żywicy. Po odparowaniu pozostałość rozpuszczono w acetonitrylu/wodzie) 15:85 (400 pl). W wyniku preparatywnej HPLC pozostałości otrzymano dwie główne frakcje. Frakcja I zawierała meta-para-amidynę, z zanieczyszczeniem bis-metaamidyną, frakcja IIzawierała bis-meta-amidynę z zanieczyszczeniem meta-para-amidyną.

W wyniku drugiej preparatywnej HPLC frakcji I otrzymano 10,2 mg meta-para-amidyny (przykład 75) w postaci białej substancji stałej; t.t. 146°C (rozkł.). HPLC: koiumna C, 0-40% acetonitrylu w wodzie, 20 min, 230 nm, czas retencji: 12,45 min. MS: 439,9 (M+H⁺).

W wyniku drugiej preparatywnej HPLC frakcji II otrzymano 12,5 mg bis-meta-amidyny (przykład 76); t.t. 125°C (rozkł.). HPLC: kolumna C, 0-40% acetonitrylu w wodzie, 20 min, 230 min, czas retencji: 12,57 min. MS: 440,0 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 77

Sól 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

1). Ester etylowy kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Ester etylowy kwasu 4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego (345 mg, 1,69 mmola) sprzęgnięto z żywicą (535 mg, 0,56 mmola). Następnie żywicę wytrząsano w suchym N,N-dimetyloformamidzie w ciągu 5 minut, przemyto N,N-dimetyloformamidem i do żywicy dodano mieszaniny 2-t-butyioimino-2-dietyloamino-1,3-dimetyloperhydro-1,3,2-diazafosforyny (405 pl, 1,4 mmola) i N,N-dimetyloformamidu (5 ml). Po wytrząsaniu w ciągu 1 godziny dodano bromku 3-cyjanobenzyiu (220 mg, 1,12 mmoia). Po 3 godzinach mieszaninę usunięto, żywicę przemyto N,N-dimetyloformamidem (5 x) i metanolem (5 x), po czym wysuszono pod próżnią. Po rozszczepieniu mała próbkę produktu scharakteryzowano metodą HPLC. HPLC: kolumną B, 0-80% acetonitrylu w wodzie, 40 min, 324 nm, czas retencji: 25,53 min.

PL 195 682 B1

2) .Kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowy

Żywicę otrzymaną w etapie 1 potraktowano wodorotienkiem benzylotrimetyloamoniowym (40% w metanolu, 2,5 ml, 5,6 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (15 ml), w sposób analogiczny jak wprzypadku żywicy w przykładzie 74/2. Próbkę pobrano i poddano rozszczepianiu. HPLC: kolumna B, 0-60% acetonitryl w wodzie, 30min, 324 nm, czas retencji: 20,98 min.

3) .3-Cyjanobenzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Żywicę otrzymaną w etapie 2 (98 mg, 0,1 mmola) poddano reakcji z mieszaniną bromowodorku

3-aminometylobenzonitrylu (64 mg; 0,3 mmola), N,N-diizopropyloetyloaminy (70 pl, 0,4 mmola), 1-hydroksybenzotriazolu (54 mg, 0,4 mmola) i N,N'-diizopropylokarbodiimidu (44 mg, 0,35 mmola), wsposób podobny do opisanego w przykładach 75 i 76, etap 1.2.

4) . 3-Tiokarbamoilobenzyloamid kwasu 4-hydroksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Żywicę otrzymaną w etapie 3 potraktowano siarkowodorem, pirydyną i trietyloaminą, w sposób opisany w przykładzie 74.4.

5) .Sól 3-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzylo)-4-hydroksy-1H-indoio-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

Żywicę otrzymaną w etapie 4 potraktowano jodkiem metylu (250 pl, 4 mmole), acetonem (2 ml), octanem amonu (210 mg, 2,7 mmola), kwasem octowym (100 pl) i metanolem (2 m!), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 74, etap 5.3.

Preparatywna HPLC po rozszczepianiu: pozostałość rozpuszczono w wodzie i acetonitrylu, wwyniku czego otrzymano objętość 900 pl. Roztwór ten podzielono na dwie części i każdą część rozdzielono metodą HPLC, w wyniku czego otrzymano łącznie 11mg białej substancji stałej;t.t. 128-131°C. HPLC: kolumna B, 0-40% acetonitrylu w wodzie, 20 min, 230 nm, czasretencji: 11,97 min, MS: 441,0 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 78

Sól 4-amidynobenzyloamidu kwasu 1-(3-amidynobenzyio)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

1) . 4-Cyjanobenzyloamid kwasu 1-(3-cyjanobenzyio)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego 50 mg (0,05 mmola) żywicy otrzymanej w przykładzie 77/2 poddano reakcji z mieszaniną bromowodorku 4-aminometylobenzonitrylu (32 mg, 0,15 mmola), N,N-diizopropyloetyloaminy (35 pl, 0,2mmola), 1-hydroksybenzotriazolu (27 mg, 0,2 mmola) i N,N'-diizopropylokarbodiimidu (22 mg; 0,175 mmola), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 74/3.

2) . 4-Tiokarbamoilobenzyloamid 4-hydroksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Żywicę otrzymaną w etapie l potraktowano siarkowodorem, pirydyną i trietyloaminą, w sposób opisany w przykładzie 74/4.

3) .Sól 4-amidynobenzyloamidu 1-(3-amidynobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

PL 195 682 B1

Żywicę otrzymaną w etapie 2 potraktowano jodkiem metylu (125 pl, 2 mmole), acetonem (1 ml), octanem amonu (105 mg, 1,35 mmola), kwasem octowym (50 pl) i metanolem (1 ml), w sposób podobny do opisanego wprzykładzie 75/5.3.

Preparatywna HPLC po rozszczepianiu: pozostałość rozpuszczono w wodzie i acetonitrylu ipoddano oczyszczaniu, w wyniku czego otrzymano 7 mg białej substancji stałej; t.t. 155-157°C. HPLC: kolumna B, 0-40% acetonitryiu w wodzie, 20 min, 324 nm, czas retencji: 11,77 min. MS: 441,0 (M+H⁺).

P r z y k ł a d 79

Sól [2-(2,4-dichlorofenylo)etylo]amidu 1-(3-amidynobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifluorooctowym

1) . [2-(2,4-Dichlorofenylo)etylo]amid 1-(3-cyjanobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten zsyntetyzowano z użyciem podstawionej żywicy, opisanej w przykładzie 77/2, ale oniższym podstawieniu (stopień podstawienia żywicy grupami chlorku 2-chlorotritylu, zastosowanej wetapie sprzęgania wynosił tylko 0,67 mmola/g). Żywicę tę (300 mg, 0,201 mmola), zawierającą kwas 1-(3-cyjanobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksy!owy, potraktowano N,N-dimetyioformamidem wciągu 5 minut.

Po usunięciu N,N-dimetyloformamidu dodano mieszaniny 2-(2,4-dichlorofenylo)ety-loaminy (0,51 ml, 3,35 mmola), N,N-diizopropyloetyloaminy (0,57 ml, 3,35 mmola), azydku difenylofosforylu (0,72 ml, 3,35 mmola) i N,N-dimetyloformamidu (6 ml). Po wytrząsaniu przez noc mieszaninę reakcyjną usunięto i żywicę przemyto N,N-dimetyloformamidem (5 x) i metanolem (5 x).

Po wysuszeniu pod próżnią pobrano próbkę i poddano ją rozszczepianiu.

HPLC: kolumna D; woda/ącetonitryl 90:10 do 10:90, 30 min, 324 nm, czas retencji: 23,10 min.

2) . [2-(2,4-Dichlorofenylo)etylo]amid kwasu 4-hydroksy-1-(3-tiokarbamoilobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Żywicę z przykładu 79/1 potraktowano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 74/4. HPLC: kolumna D, woda/acetonitryl 90:10 do 10:90, 30 min, 324 nm, czas retencji: 20,74 min.

3) . Sól [2-(2,4-dichlorofenylo)etylo]amidu 1-(3-amidynobenzylo)-4-hydroksy-1H-indolo-2-karboksylowego z kwasem trifiuorooctowym

Żywicę z przykładu 79/2 potraktowano w sposób podobny do opisanego w przykładzie 74/5.3. Wwyniku preparatywnej HPLC po rozszczepianiu otrzymano 20 mg białej substancji stałej; t.t. 1 44°C. HPLC: kolumna D, woda/acetonitryl 45:55, 30 min, 236 nm, czas retencji: 9,43 min. MS: 481,2 (M+H⁺; 2x ³⁵Cl).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 80

1) . Kwas 1-(2-(4-nitrofeny|o)ety|o)-1H-indo|o-2-karboksy|owy

Warstwę octanu ety|u przemyto wodą, wysuszono siarczanem magnezu i odparrowano, w wyniku czego otrzymano pomarańczowo-czerwony o|ej.

O|eisty produkt roztworzono w mieszaninie metanoi/woda (15 m|) i dodano 1,2 g wodorot|enku potasu.

Mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc w ce|u doprowadzenia hydro|izy do końca.

Po zakończeniu sprzęgania żywicę przemyto dimety|ofomnamidem/dich|orometanem i przeprowadzono rozsz czepianie 95% kwasem trif|uorooctowym w ciągu 3 godzin.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 81

Sól 1-(4-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo-L-arginyloamidu z kwasem trifiuorooctowym

1) .Jodowodorek kwasu 1-(4-amidynobenzyio)-1H-indolo-2-karboksylowego

Ester etylowy kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego (266 mg, 1,4 mmola) i wodorotlenek litu (177 mg) rozpuszczono w 4 ml suchego dimetylosulfotlenku. Roztwór poddano działaniu ultradźwięków w ciągu 5 minut, po czym powoli dodano bromku 4-cyjanobenzylu (266 mg, 1,37 mmola) rozpuszczonego w 1,5 ml dimetylosulfotlenku.

Mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc w temperaturze pokojowej, przeprowadzono obróbkę obejmującą dodanie 10 ml 1:1 mieszaniny metanolu i wody imieszanie mieszaniny reakcyjnej w temperaturze pokojowej wciągu 6 godzin.

Mieszaninę reakcyjną zakwaszono następnie 2N kwasem solnym i podano ekstrakcji octanem etylu. Połączone warstwy organiczne przemyto wodą, wysuszono siarczanem magnezu i odparowano do sucha, w wyniku czego otrzymano stałą pozostałość.

Produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii na żelu krzemionkowym z użyciem octanu etylu/heksanu 5:1 i poddano krystalizacji z metanolu/wody, w wyniku czego otrzymano 202 mg białej substancji stałej o widmie NMR odpowiadającej oczekiwanemu kwasowi 1-(4-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowemu.

Gazowy siarkowodór przepuszczano w postaci pęcherzyków przez roztwór kwasu 1-(4-cyjanobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (202 mg) w 25 ml pirydyny/trietyloaminy 4:1. Po mieszaniu zielonego roztworu w ciągu 16 godzin mieszaninę reakcyjną zatężono pod próżnią. Pozostałość rozpuszczono w octanie etylu i przemyto 2N kwasem solnym.

Warstwy rozdzielono i warstwę octanu etylu przemyto nasyconym roztworem chlorku sodu, wysuszono nad bezwodnym siarczanemmagnezu, przesączono i zatężono, w wyniku czego otrzymano surowy tioamid. Tioamid rozpuszczono w acetonie (25 ml), dodano 1,5 ml jodku metylu i mieszaninę reakcyjną mieszano w ciągu 8 godzin.

Mieszaninę reakcyjną zatężono następnie pod próżnią do sucha, pozostałość rozpuszczono w 30 ml metanolu idodano 2,9 g octanu amonu. Mieszaninę reakcyjną poddano działaniu ultradźwięków i ogrzewano w60°C w ciągu 15 minut, po czym mieszano ją w temperaturze pokojowej w ciągu 12 godzin. Wytrącony osad odsączono, przemyto eterem i wysuszono pod próżnią.

Surowy jodowodorek kwasu 1-(4-amidynobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowy zidentyfikowano metodą spektrometrii masowej, a jego czystość sprawdzono metodą HPLC. Zastosowano go w następnym etapie bez dalszego oczyszczania.

2) .Sól 1-(4-amidylobenzylo)-1H-indolo-2-karbonylo-L-arginyloamidu z kwasem trifluorooctowym

Jodowodorek kwasu 1-(4-amidylobenzylo)-1H-indolo-2-karboksylowego (182 mg, 0,6 mmola) poddano sprzęganiu z 0,5 g żywicy Rink-L-arginyl (podstawienie 0,52 mmola/g) w obecności N,N'-diizopropylokarbodiimidu/l-hydroksybenzotriazolu w dimetyloformamidzie, w ciągu 8 godzin.

Po zakończeniu sprzęgania żywicę przemyto dimetyloformamidem/dichlorometanem i przeprowadzono rozszczepianie 95% kwasem trifluorooctowym w ciągu 3 godzin.

Po odparowaniu kwasu trifluorooctowego iliofilizacji pozostałości otrzymano tytułowy związek. Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą HPLC na kolumnie C18 (Vydac).MS: 448,2.

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 82

Jodowodorek estru etylowego kwasu 1-(N-(4-amidynofenylo)karbamoilometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

1) . Ester etylowy kwasu 1-(t-butyloksykarbonylometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Związek ten zsyntetyzowano z estru etylowego kwasu 1H-indolo-2-karboksylowego i bromoctanu t-butylu, z użyciem t-butanolanu potasu w dimetyloformamidzie, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 79. Produkt pośredni scharakteryzowano metodą spektroskopii NMR.

2) . Ester etylowy kwasu 1-(chlorokarbonylometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Ester etylowy kwasu 1-(t-butyloksykarbonyiometyio)-1H-indolo-2-karboksylowego potraktowano kwasem trifiuorooctowym w dichlorometanie, w wyniku czego otrzymano ester etylowy kwasu 1-(chlorokarbonylometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego.

W reakcji tego związku pośredniego z chlorkiem oksaiilu w dichlorometanie otrzymano tytułowy związek.

3) . Ester etylowy kwasu 1-(N-(4-cyjanofenylo)karbamoilometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Ester etylowy kwasu 1-(chlorokarbonylometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego poddano reakcji z 4-cyjanoaniliną w dichlorometanie w obecności N,N-diizopropyioetyioaminy.

W wyniku obróbki mieszaniny reakcyjnej otrzymano tytułowy związek.

4) . Ester etylowy kwasu 1-(N-(4-amidynofenylo)karbamoilometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego

Ester etylowy kwasu 1-(N-(4-cyjanofenylo)karbamoilometylo)-1H-indolo-2-karboksylowego przeprowadzono w amidynę z użyciem siarkowodoru, jodku metylu i octanu amonu (bez kwasu octowego), w sposób podobny do opisanego w przykładzie 1/4i 1/5 (przykład 80).

Tytułowy związek scharakteryzowano metodą spektroskopii masowej i poddano oczyszczaniu metodą HPLC. MS: 364,2).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 83

Sól N-(3-amidynobenzylo)-2-[1-(3-amidynobenzylo)-1H-indol-3-ilo]acetamidu z kwasem triflorooctowym

1) . N-(3-Cyjanobenzylo)-2-(1H-indol-3-io)acetamid

Do roztworu 4 g (22,8 mmola) kwasu (1H-indol-3-io)octowego w 90 ml dimetyloformamidu dodano roztworu 3,85 g (22,8 mmola) 3-aminometylobenzonitrylu i 3,88 ml (22,8 mmoia) etylodiizopropyloaminy w 10 ml dimetyloformamidu i 3,5 g (22,8 mrnoia) hydratu 1-hydroksybenzotriazoiu w 0°C. Po mieszaniu w ciągu 30 minut dodano 5,17 g (25,1 mmola) dicykloheksylokarbodiimidu.

Po 1 godzinie mieszaninę ogrzano do temperatury pokojowej i mieszano w ciągu 36 godzin. Wytrącony osad odsączono i przesącz zatężono pod próżnią.

Pozostałość rozpuszczono w octanie etylu, przemyto roztworem wodorowęglanu sodu, solanką i wodą, wysuszono i odparowano.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na żelu krzemionkowym z użyciem najpierw dichlorometanu/octanu etylu (9:1, potem 7:3), a następnie dichlorometanu/metanolu 9:1, w wyniku czego otrzymano żądany produkt z wydajnością 71%, w postaci oleju. MS: 290,2 (M+H⁺).

2) . Sól N-(3-amidylobenzylo)-2-(1-(3-amidynobenzylo)-1H-indol-3-io]acetamidu z kwasem trifluorooctowym

Tytułowy związek otrzymano z N-(3-cyjanobenzylo)-2-(1H-indol-3-io)acetamidu, bromku 3-cyjanobenzylu i 2,2 równoważników wodorku sodu, w sposób podobny do opisanego w przykładzie 21/1 i w przykładzie 1/4 i 1/5.

Surowy produkt poddano oczyszczaniu metodą chromatografii rzutowej na materiale RP18, z użyciem wody/etanolu/kwasu trifluorooctowego 7:3:0,1, w wyniku czego otrzymano tytułowy związek z wydajnością 22%; t.t. 196°C (rozkł.). MS: 439,3 (M⁺).

PL 195 682 B1

P r z y k ł a d 84

Sól 2-(4-amidynobenzoilo)-9-(3-amidynobenzylo)-1,2,3,4-tetrahydro-9H-pirydo[3,4-b]indolu z kwasem trifluorooctowym

1) . 2-(4-Cyjanobenzoilo)-1,2,3,4-tetrahydro-9H-pirydo-[3,4-b]indol

Mieszaninę 175 mg 1,2,3,4-tetrahydro-9H-pirydo[3,4-b]indolu, 5 ml dimetyloformamidu, 0,2 g kwasu 4-cyjanobenzoesowego, 0,35 g azydku difenylofosforylu i 0,4 ml diizopropyloetyloaminy mieszano w temperaturze pokojowej przez noc. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozdzielono pomiędzy chlorek metylenu i 10% wodny roztwór węglanu sodu. Fazę organiczna przemyto 1N kwasem solnym, wysuszono nad siarczanem magnezu i odparowano. W wyniku krystalizacji pozostałości z chlorku metylenu/eteru otrzymano 245 mg 2-(4-cyjanobenzoilo)-1,2,3,4-tetrahydro-9H-pirydo[3,4-bjindolu o t.t. 228-232°C.

2) . 2-(4-Cyjanobenzoilo)-9-(3-cyjanobenzylo)-1,2,3,4-tetrahydro-9H-pirydo[3,4-b]indol

150 mg (0,5 mmola) 2-(4-cyjanobenzoilo)-1,2,3,4-tetrahydro-9H-pirydo[3,4-b]indolu rozpuszczono w 5 ml dimetyloformamidu. Dodano 60 mg t-butanolanu potasu i mieszaninę reakcyjną mieszano w ciągu 5 minut, potraktowano 100 mg bromku 3-cyjanobenzylu i powoli ogrzano do 80°C. Mieszaninę zakwaszono przez dodanie kwasu octowego i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozdzielono pomiędzy chlorek metylenu i 10% wodny roztwór węglanu sodu, wysuszono i odparowano. W wyniki chromatografii pozostałości na 12 g żelu krzemionkowego z użyciem 10% (v/v) octanu etylu w chiorku metylenu i krystalizacji z octanu etylu/heksanu, otrzymano 132 mg 2-(4-cyjanobenzoilo)-9-(3-cyjanobenzylo)-1,2,3,4-tetrahydro-9H-pirydo[3,4-b]indolu o t.t. 178-180°C.

3) . Sól 2-(4-amidynobenzoilo)-9-(3-amidynobenzylo)-1,2,3,4-tetrahydro-9H-pirydo[3,4-b]indolu z kwasem trifluorooctowym

Roztwór 120 mg 2-(4-cyjanobenzoilo)-9-(3-cyjanobenzylo)-1,2,3,4-tetrahydro-9H-pirydo[3,4-b]-indolu w 5 ml pirydyny i 2,5 ml trietyloaminy nasycono siarkowodorem i mieszano w zamkniętej fiolce w temperaturze pokojowej przez noc. Rozpuszczalniki odparowano i na koniec współodparowano azeotropowo z toluenem. Pozostałość mieszano, po czym substancję stałą zebrano i wysuszono. Otrzymany bis-tioamid połączono z 10 ml acetonu i 0,4 ml jodku metylu. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc w zamkniętej fiolce, po czym rozcieńczono eterem. Wytrącony osad oddzielono, wysuszono i rozpuszczono w 15 ml metanolu. Po dodaniu 0,5 g octanu amonu i 0,25 ml kwasu octowego mieszaninę mieszano w 55°C w ciągu 3 godzin. Rozpuszczalnik odparowano i pozostałość poddano liofilizacji z acetonitrylu/wody zawierającej 0,1% kwasu trifluorooctowego. W wyniku oczyszczania metodą HPLC otrzymano tytułowy związek o czasie retencji 18,2 minut i prawidłowej masie cząsteczkowej 450,2 (MS).

W sposób analogiczny do opisanego powyżej otrzymano następujące przykładowe związki o wzorze Ib, zestawione w tabeli 2. O ile nie zaznaczono tego inaczej w tabeli 2, związki z przykładów 85-165 otrzymano jako sole z kwasem trifluorooctowym.

PL 195 682 B1

T a b e l a 2

Przykładowe związki o wzorze Ib

Nr przykł.	_Rla	_Rlb	-R²	-R³	-R⁴	temp. topn. (°C)	(a)
85	-H	-H	-H	HN^NH, .NH o		nie ozn.	c
86	-H	-H	-H	.NH ArY*⁴ 0	F	γ\ ⁷ 0 A	nie ozn.	c
]	\ . 7 o
87	-H	-H	-H	-COOH		Ną	nie ozn.	c
88	-OH	-H	-H	o Μ—Λ Ύ	—^e=NH	216	s
89	-H	-H	-H	Hf^Ną .NH Αγ- 0	] F	0 A	nie ozn.	c
]	\. o
90	-H	-H	-H	N	HN	nie ozn.	c

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

91	-Η	-Η	-Η	-Λ -Λ™· ί z Α	\=ΝΗ ί^Ν	nie οζη.	C
F θ'
92	-Η	-Η	-Η	Η '^Κ Cl	V=NH HjN	140-150	C
93	-Η	-Η	-Η	a	\=ΝΗ	104	C
94 (b)	-Η	-Η	-Η	Ά ^Χ-^Ζ ΝΗ,	-ο \=ΝΗ Η^Ν	106	C
95	-Η	-ΟΗ	-Η	-COOH	-ο Υ=ΝΗ Η,Ν	119	C

PL 195 682 B1 ciąg da|szy tabe|i 2

96	-OH	-H	-H	O -Cl	A Y=NH HjN	144	s
97	-OH	-H	-H	0 N-\	A \=NH Η,Ν	163	s
98	-OH	-H	-H	0 N—v < ^H YJA /\=/	U \=NH HjN	130	s
99	-OH	-H	-H	O N-\	U \=NH HjN	172	s
100	-OH	-H	-H	0 -Cl	<Ł \=NH ąN	196	s
101	-ch₃	-H	-H	-conh₂	U \=NH Η,Ν	>250	c
102	-OH	-H	-H	θ-α Cl	A \=NH ąN	200	s
103	-OH	-H	-H	O N-\ H \_ /Ak	A \=NH HjN	nie ozn.	s

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

104	-OH	-H	-H	o A N—< Cl	A Y=NH HjN	264	s
105	-OH	-H	-H	-conh₂	A Y=NH ąN	123	s
106	-H	-H	-Cl	° 0 AA Q^F łA-CHa	A Y=NH HjN	57	c
107	-ch₃	-H	-H	O A OH	A Y=NH HjN	120	c
108	-ch₃	-H	-H	o A N—\ /-k ^H /	A \=NH ąN	252	c
109	-OH	-H	-H	O A· o H,C	A \=NH ąN	nie ozn.	s
110	-OH	-H	-H	O A	A Y=NH Η,Ν	nie ozn.	s

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

111	-OH	-h	-Η	o cf₃	Y=NH HjN	122	s
112	-OH	-H	-Η	o H,C	<Ł \=NH HjN	126	s
113	-H	-Η	-Cl	O N-s, ,-V ^h	Y=NH tysf	252	c
114	-ch₃	-Η	-Η	0 N^. X O	\=NH HjN	113	c
115	-H	-Η	-Cl	o '-' NH,	\=NH łysi	227	c
116	-ch₃	-Η	-H	O ^=N	Y=NH Η,Ν	100	c
117	-ch₃	-H	-H	0 N—\ < ^H	\=NH HjN	210	c

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

118	-OH	-H	-H	H£—O	X \=NH tysr	nie ozn.	s
119	-OH	-H	-H	X N—κ X „Aj—CH, H£	to. OH	nie ozn.	s
120	-OH	-H	-H	O X· Cl	X V=NH HjN	117	s
121	-OH	-H	-H	o —Λ M—\	X \=NH HjN	184	s
122	-OH	-H	-H	o X	X \=NH ąN	89	s
123	-H	-H	-Br	'-' NHj	\=NH lyN	166	c
124	-ch₃	-H	-H	O N^-\ 'X Cl	X V=NH I^N	220	c

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

125	-ch₃	-H	-H	o	\=ΝΗ Η,Ν	236	c
126	-OH	-H	-H	o -4 N < ,-, ^H / \ y	Υ \=ΝΗ HjN	117	s
127	-ch₃	-H	-Br	o '-' NHj	Υ >=ΝΗ HjN	260	c
128	-OH	-H	-H	0 — F	Υ \=ΝΗ HjN	107	s
129	-OH	-H	-H	O - Ν—Λ, Ύ '-' CH,	Υ Ϊ=ΝΗ HjN	75	s
130	-OH	-H	-H	O N—~\ Ύ	<Ł Υ=ΝΗ ąN	82	s
131	-OH	-H	-H	0 Ν-< Cl Ύ	<Ł Υ=ΝΗ HoN	109	s
132	-OH	-H	-H		Υ \=ΝΗ FyN	95	s

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

133	-OH	-H	-H	0 N— H	F ^F to X + \ ch₃	X	nie ozn.	s
Η,Ν	=NH
134	-OH	-H	-H	O H—	X	to Η,Ν	=NH	nie ozn.	s
135 (c)	-OH	-H	-H	O H—		to HjN	=NH	230	c
136	-OH	-H	-H	0 X S—CH,	to	=NH	nie ozn.	s
137	-OH	-H	-H	o n-^ H,C	to Η,Ν	=NH	nie ozn.	s
138	-OH	-H	-H	O N— H	X cf₃	to ąN	=NH	nie ozn.	s
139	-OH	-H	-H	0 N- H		i ąN	—NH	197	s

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

140	-OH	-H	-H	0 N—< Cl A Cl	A \=NH HjN	90	s
141	-OH	-H	-H	0 Ν—Λ Al·-	A \=NH HjN	200	s
142 (c)	-OH	-H	-H	^=⁷ NHj	A \=NH HjN	207	s
143	-OH	-H	-H	O	A \=NH HjN	210	s
144	-ch₃	-H	-H	o n^. Qy»o,	A \=NH Β,Ν	249	c
145	-H	-H	-Br	o Ν—X A Cl	A \=NH HjN	236	c
146	-H	-H	-Br	o Ν—X ąc	X—f \=NH HjN	224	c

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

147	-OH	-H	-H	0 Cl ιχ Cl	X \=NH HjN	227	s
148	-ch₃	-H	-H	o	Z=NH HN	201	c
149	-OH	-H	-H	0 Έ N—\ o	\=NH tyr	nie ozn.	s
150	-ch₃	-H	(e)	-H	CN	103	c
151 (c)	-H	6	-H	0 -Λ X N—CH, H,C	CN	166	c
152 (c)	-och₃	-H	-H	0 ^ΪΛΌ	σ HN	170	c
153 (d)	-och₃	-H	-H	_0	HjN	160	c

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

154 (c)	-H	3	-H	0 “A N—\ A N—CH, / HjC	η η,ν	=s	169	c
155 (c)	-H	3	-H	O 1' N—\ A '_N—CH₃ H,C	A	> CN	87	c
156 (c)	-H	-H	-H	0 “X N—\ A	0-	S nh₂	191	c
				Cl
157 (c)	-H	-H	-H	0 A A	-A	nh₂	196	c
158 <^d)	-H	-nh₂	-H	0 A N—CH, / HjC	Η,Ν	=s	170	c
159 -	-OCH₃	-H	-H	N—ι θ Ά ⁺ CH,	A	CN	128	c

PL 195 682 B1 ciąg dalszy tabeli 2

160	-H	-H	-H	o A A N-( H \_ O A=n	AA°*	237	c
161	-OH	-H	-H	0 A N-, θ )—k	A \=NH ąN	233	s
162	-OH	-H	-H	0 A A_ A FA/	A \=NH HjN	166	s
163	-OH	-H	-H	0 \_//A AA	A >=NH HjN	128	s
164	-OH	-H	-H	o A N—\ A O—CHj	A >=NH HjN	177	s
165	-OH	-H	-H	0 F	A Y=NH HjN	165	s

nie ozn. = nie onaczano

I

W sposób ana|ogiczny jak związki opisane powyżej otrzymano również związek z przykładu 166. P r z y k ł a d 166

Só| 1-(3-[4-(amidyno)feny|o]-2-propyny|o}-N-[(4-pirydy|o)mety|o]-1H-indoio-2-karboksyamidu z kwasem trif|uorooctowym

Claims

1. Pochodne indo|u o ogó|nym wzorze I

PL 195 682 B1 w którym

1c 1d

R^1c i R^1d oznaczają atomy wodoru,

R² oznacza atom wodoru, Cl, Br, grupę -(CH2)p-CO-R⁸, w której p oznacza 0 lub 1, a R⁸ ozna10 10 10 cza grupę -OR¹⁰ lub grupę -NHR¹⁰, w których R¹⁰ oznacza (C1-C10)-alkil lub fenylo-(C1-C4)-alkil, przy czym fenyl w fenylo-(C1-C4)-alkilu jest podstawiony podstawnikiem R¹¹, który jest wybrany z grupy obejmującej NH2-, NH2-C(=NH)-, N «C₁-C4)-alkilo>2 i -N+((C_rC6)-alkil)3(-X^-)-,

R³ oznacza atom wodoru lub grupę -(CH2)p-CO-R⁸, w której p oznacza 0 lub 1, a R⁸ oznacza grupy -OR¹⁰ lub -NR⁹R¹⁰, w których R⁹ oznacza atom wodoru, (C1-C4)-alkil lub ((C1-C4-alkoksy)kar10 bonylo-(C1-C4)-alkil, a R¹⁰ oznacza atom wodoru, (C1-C10)-alkil, fenylo-(C1-C4)-alkil lub naftylo-(C1-C4)-alkil, przy czym (C1-C10)-alkil jest ewentualnie podstawiony jednym lub dwoma identycznymi lub różnymi podstawnikami R¹¹, przy czym podstawnik R¹¹ oznacza (C1-C6)-alkil, -C(O)-NH2, -NH-C(=NH)-NH2, -CO-NH-naftyl, -NH-naftyl, -NH(C1-C4)-alkilo)naftyl, podstawiony Cl-naftyl, fenyl, izochinolinyl, chinolinyl, pirydyl ewentualnie podstawiony przy atomie azotu (C1-C6)-alkilem lub grupą oksydo, ((C1-C6)-alkilo)2-podstawiony piperydynyl lub (C1-C6)-alkilo-podstawiony piperydynyl, oraz fenyl w fenylo-(C1-C4) -alkilu jest ewentualnie podstawiony 1, 2 lub 3 podstawnikami R¹¹ niezależnie wybranymi z grupy obejmującej NH2-C(=N-OH)-, NH2-C(=NH)-, NH2-, -C(O)-NH2, HO-, (C1-C4)-alkoksyl-, ewentualnie podstawiony 1-3 atomami fluoru (C1-C6)-alkil, Cl, J, Br, F, NO2-, N((C1-C4)-alkil)2-, fenyl, (C1-C4)-alkoksy-C(O) -, COOH-, -N⁺(R^16a)3X^- - i (CH2)-N+(R^16a)₃X^-, przy czym każdy z R^16a niezależnie oznacza (C1-C6)-alkil, fenylo-(C1-C6)-alkil, (C1-C6)-alkenyl lub (C1-C6)-alkinyl, przy czym jedna z grup R² i R³ oznacza -(CH2)p-CO-R⁸, a druga ma wyżej podane znaczenie, albo

2. Pochodne indolu o ogólnym wzorze I według zastrz. 1, w których A oznacza dwuwartościową grupę -(C1-C4)-alkil-, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach wdowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie do puszczalne sole.

2 3 20 20

R⁴ oznacza fenyl podstawiony podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej -C(=NH)-NH2, -C(=N-OH)-NH2, -NH2, CN i -C(=S)-NH2, lub R⁴ oznacza pirydyl,

X^- oznacza fizjologicznie dopuszczalny anion, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalnych sole.

3. Pochodne indolu o ogólnym wzorze I według zastrz. 1 albo 2, w których R⁴ oznacza fenyl podstawiony podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej -C(=NH)-NH2, -C(=N-OH)-NH2, -NH2, CN i -C(=S)-NH2, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

4. Pochodne indolu o ogólnym wzorze I według zastrz. 3, w których R⁴ oznacza fenyl podstawiony -C(=NH)-NH2, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach wdowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

5. Pochodne indolu o ogólnym wzorze I według zastrz. 1, w których A oznacza -CH2-, a R⁴oznacza fenyl podstawiony -C(=NH)-NH2 w pozycji meta, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

6. Pochodne indolu o ogólnym wzorze I według zastrz. 1, w których R³ oznacza -CO-R⁸, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

₂

7. Pochodne indolu o ogólnym wzorze I według zastrz. 1, w których R² oznacza atom wodoru, atom Cl lub atom Br, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach wdowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

ab

8. Pochodne indolu o ogólnym wzorze I według zastrz. 1, w których jedna z grup R^a i R^b oznacza atom wodoru, a druga jest wybrana z grupy obejmującej atom wodoru, metyl, F, Cl, Br, hydroksyl,

3a (C1-C4)-alkoksyl, fenylo-(C1-C4)-alkoksyl- i grupę -NHR³, w której R5^a oznacza atom wodoru lub ((C1-C4)-alkoksy)karbonyl, we wszystkich swoich postaciach stereoizomerycznych i ich mieszaninach w dowolnym stosunku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

PL 195 682 B1

9.Sposób wytwarzania pochodnych indo|u o ogó|nym wzorze I okreś|onych w zastrz. 1, znamienny tym, że prowadzi się kondensację związku o wzorze VII ze związkiem o wzorze HR⁸', z wytworzeniem związku o wzorze VIII i ewentua|nie przeprowadza się związek o wzorze VIII w pochodną indo|u o wzorze I przy czym grupy R⁸', które są jednakowe |ub różne, mają znaczenie podane d|a podstawnika R⁸ we wzorze I, grupy -COR⁴, które są jednakowe |ub różne, mogą oznaczać ugrupowanie kwasu karboksy|owego, ugrupowanie ch|orku kwasowego, ugrupowanie aktywnego estru, ugrupowanie azo|idu, ugrupowanie azydku |ub ugrupowanie mieszanego bezwodnika, grupa R⁴⁰ oznacza -A-R⁴, gdzie A i R⁴

1a 1b 1c 1d oraz grupy R^1a, R^1b, R^1c i R^1d mają znaczenie w zastrz. 1.