PL181193B1 - Nowe pochodne tetrahydrofuranowe o działaniu przeciwgrzybicznym, kompozycja farmaceutyczna do leczenia infekcji grzybiczych oraz sposób wytwarzania tych związków - Google Patents

Abstract

1. Pochodna tetrahydrofiiranowa o wzorze III ( 7 4 ) Pelnomocnik: Krajewska Krystyna, PATPOL Spólka z o.o. (72) Twórcy wynalazku: Anil K. Saksena, Upper Montclair, US Viyyoor M. Girijavallabhan, Parsippany, US Raymond G. Lovey, West Caldwell, US Russell E. Pike, Stanhope, US Haiyan Wang, Dayton, US Yi-Tsung Liu, Morris Township, US Ashit K. Ganguly, Upper Montclair, US Frank Bennett, Piscataway, US PL PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku są tetrahydrofuranowe środki przeciwgrzybicze, (2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[(5-(2,4-dichlorowcofenylo-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)tetrahydrofuran-3 -ylo]metoksy] fenylo] -2,4-dihydro-2- [mono- lub dihydroksy-podstawione (C₃-C₈) alkilo]-3H-l,2,4-triazol-3-onowe podstawione środki przeciwgrzybicze, ich farmaceutycznie dopuszczalne estry, etery i sole, oraz zawierające je kompozycje farmaceutyczne do leczenia i/lub zapobiegania infekcjom grzybiczym u gospodarzy obejmujących zwierzęta ciepłokrwiste, zwłaszcza ludzi za pomocą takich tetrahydrofuranowych środków przeciwgrzybiczych.

W międzynarodowej publikacji patentowej nr WO 89/04829 z 1 lipca 1990 oraz w patencie USA nr 5 039 676 (A.K. Saksena i inni) ujawniono (±)-cis i (±)-trans związki przeciwgrzybicze o wzorze

w którym X=F, Cl; Z = niższy alkil, (Ci-Cg) alkanoil lub fenylo-podstawiony 2-niższym alkilo-3-okso-l,2,4-triazol-4-ilen, np. (±)-cis i (±)-trans-l-[4-[[2-(2,4-difluorofenylo)-2-[(lH-l,2,4-triazol-l-ilo)metylo]tetrahydro-4-fhranylo]metoksy]fenylo]-4-(l-metyloetylo)piperazyna. Jednakże w WO 89/04829 nie ujawniono związków według wynalazku.

181 193

W publikacji patentowej europejskiej nr 05399381 z 5 maja 1993 ujawniono np. [(5R)-cis-4-(4-[4-[4-[[5-(2,4-dichlorowcofenylo)-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)tetrahydrofuran-3-ylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo)-2,4-dihydro-2-(C₁-C₁₀)alkilo)]-3H-l,2,4-triazol-3-onowe środki przeciwgrzybicze, ale nie ujawniono związków według wynalazku.

W patencie Stanów Zjednoczonych Ameryki 4 791 111 (Janssen) ujawniono, np. (+)-4-[4-[4-[4-[(2-2,4-dichlorofenylo)-2-( 1 Η-1,2,4-triazol-1 -ilometylo)-1,3-dioksolan-4-ylo]metoksy]fenylo]-1 -piperazyny lo]-2,4-dihydro-2-(2-hydroksy-1 -metylopropylo)-3H-1,2,4-triazol-3-on przydatny jako środek przeciwdrobnoustrojowy o zwiększonej rozpuszczalności, z tym że nie ujawniono związków według wynalazku.

Istnieje zapotrzebowanie na środki przeciwgrzybicze o szerokim zakresie działania, o zwiększonej rozpuszczalności, wykazujące korzystny profil aktywności w leczeniu infekcji grzybiczych, zwłaszcza Aspergillus, Candida, Cyrptococcus i infekcji wywoływanych przez organiczny oportunistyczne.

Streszczenie wynalazku

Przedmiotem wynalazku są związki o wzorze ΠΙ

R.^ Illlłó )«OH

Me ^R

or

181 193 lub ester wyżej wymienionych alkoholi, gdzie estry są łatwo metabolizowane in vivo do odpowiednich alkoholi; gdzie estry, które są łatwo metabolizowane in vivo do odpowiednich alkoholi stanowią jeden z estru polieterowego, estru fosforowego, estru siarczanowego, estru heterocyklicznego, estru alkanianowego, estru alkenianowego, estru aminokwasu, lub kwaśnego estru.

W korzystnym wykonaniu przedmiotem wynalazku jest związek o wzorze

albo j ego farmaceutycznie dopuszczalną sól. Według wynalazku korzystne są związki o wzorze III, w którym R5 oznacza

A najkorzystniejszy jest związek o wzorze HI, w którym R₅ oznacza

i jest przedstawiony związkiem o wzorze

181 193

Ν

Określenie „farmaceutycznie dopuszczalne etery” oznacza (a) grupy alkoksylowe o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, o 1-12 atomach węgla, korzystnie o 1-8 atomach węgla, a jeszcze korzystniej o 1-6 atomach węgla, oraz (b) grupy arylo-(C[-C₆)alkoksylowe o wzorze -O-(CHR₇)_n-Ar, gdzie R₇ oznacza grupę (C_rC₆) alkilową o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, n = 0-6, korzystnie 1-3 a Ar oznacza fenyl lub fenyl podstawiony atomem chlorowca, zwłaszcza chloru i fluoru, albo grupąnitrową cyjanową lub trichlorowcometylową, zwłaszcza trifluorometylową. Najkorzystniej do grup eterowych należy grupa metoksylowa i benzyloksylowa.

Określenie „estry” oznacza (a) estry polieterów, (b) estry fosforanowe, (c) estry heterocykliczne, (d) estry alkanianowe i alkenianowe, (e) estry aminoalkanianowe, (f) estry kwasów i (g) estry siarczanowe.

W użytym znaczeniu określenie „estry polieterów” oznacza estry polieterów o wzorze O

II

-C-(CHR7)_s-O-(CHR7CHR7)_t-R8, gdzie R7 ma podane znaczenie, a s oznacza liczbę całkowitą od 1 do 6, korzystnie s = 1 -3, a jeszcze korzystniej s = 1; t oznacza liczbę całkowitą od 1 do 6, korzystnie t = 1-3, a jeszcze korzystniej s wnosi 2 lub 3.

R₈ oznacza R₇ lub -(CHR₇)_S-CO₂R₇; korzystnie R_g oznacza CH₃, C₂H₅, -CH₂CO₂H lub -CH₂CO₂CH₃. Do typowych odpowiednich estrów polieterów należy -000^0(0^0^0)] CH₃, -COCH₂O(CH₂CH₂O)₂CH₃ i -COCH₂O(CH₂CH₂O)₃CH₃.

W użytym znaczeniu określenie „estry fosforanowe” oznacza estry kwasów fosforowych o wzorze

O O ^{11 11} ,

-C₂-(CHR₇)n-(O)_m-P-(OW)₂, w którym Z równe jest 0 lub 1; R7 ma podane znaczenie, a korzystnie Η; n oznacza liczbę całkowitą od 0 do 6, m wynosi 0 lub 1, a W oznacza H, CH2Ar lub

OH, a Ar ma znaczenie podane wyżej. Do typowych odpowiednich kwasów i estrów fosfo rowych należy

O

II

O O -P-0 II IIII

-P-(OCH₂C₆H₅)2, -P-(OH)_2j oh , oo

IIII

O

CH , -C-(CH₂)n-O-P(OH)2 gdzie n=l do 4; lub -C-CH(CH)3-O-P(OH)2 oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

W użytym znaczeniu określenie „ester heterocykliczny” oznacza estry heterocykliczne określone wzorem

181 193

Ο ¹¹ z'’”' ,- 1

-C-(CHR?)w-N^ _(CHR7)_q, w którym R7 ma znaczenie podane wyżej, w oznacza liczbę całkowitą od 1 do 3; q wynosi 3 lub 4, a Y oznacza CHR7, -Ο-, NH, NR7, S, SO lub SO2.

Do typowych odpowiednich estrów heterocyklicznych należą:

W użytym znaczeniu określenie „estry alkanianowe i alkenianowe” oznacza grupy alkanianowe lub alkenianowe o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu, ewentualnie podstawione grupą hydroksylową lub eterową albo mieszaniny takich alkanianów lub alkenianów.

Do korzystnych estrów alkanianowych należą estry od octanu do dekanianu, a zwłaszcza od octanu do butanianu. Do korzystnych hydroksy-podstawionych estrów alkanianowych należy C_rC₈ alkanian podstawiony jedną grupą hydroksylową zwłaszcza O O ^{11 11} .

-CCH2OH i -C-CH(OH)CH3. Do korzystnych estrów alkenianowych należą C10-C20 alkeniany takie jak C14-C18 alkeniany, np. cis-7-heksadekanian.

W użytym znaczeniu określenie „aminoalkaniany” reszty naturalnych i nienaturalnych aminokwasów, korzystnie z grupami aminowymi chronionymi zwykłymi grupami chroniącymi, takimi jak octan fenylu.

W użytym znaczeniu określenie „kwaśny ester” oznacza kwaśne estry o wzorze

OO

IIII

-C-(CR7R7)k-C-OH, gdzie R7 ma znaczenie podane wyżej, a k oznacza liczbę całkowitą od 1 do 8. Do typowych odpowiednich kwaśnych estrów należą estry kwasu szczawiowego, malonowego, bursztynowego, glutarowego i adypinowego, a także estry dwukwasów o rozgałęzionym

OO

IIII łańcuchu, takie jak -CCHCH3-COH.

W użytym znaczeniu określenie „eter” oznacza eter (C_rC₆) alkilowy lub arylo-(Cj-C₆) alkilowy, dogodnie wytworzony w dobrze znanej syntezie Williamsona. Do typowych odpowiednich grup eterowych należy metyl i benzyl.

Związki według wynalazku oraz ich estry i etery wykazują szeroki zakres działania przeciwgrzybiczego w różnych testach in vitro w stosunku do Candida, innych drożdży, dematofitów, Aspergillus i grzybów oportunistycznych. Testy działania przeciwgrzybiczego przeprowadzano znanymi metodami rozcieńczania agaru w bulionie dekstrozowym Sabourauda („SDB”) jako ośrodku, w stosunku do wielu różnych grzybów. Minimalne stężenia hamujące („MIC”) oznaczano po 24, 48 i 72 godzinach.

Określenie „grzyby oportunistyczne” obejmuje Crytococcus, Histoplasma, Blastomyces, Coccidioides, Fusarium, Mucor, Paracoccidioides, Fonsecaea, Wangiella, Sporothrix, Pneumocystis, Trichosporon, jak to wykazała aktywność in vivo w odpowiednich gatunkach zwierząt, np. myszy, szczura lub królika. Oczekuje się, że związki według wynalazku będą wykazywać aktywność w stosunku do wielu rodzajów i gatunków bakterii, pierwotniaków, gramoujemnych i gramododatnich, Anaerobes, Legionella, Borrelia, Mycoplasma, Treponema, Gardneralla, Trichomonas i Trypanosoma.

Związki o wzorze III zdefiniowanym powyżej, wykazują następujące działanie przeciwgrzybicze in vitro w SDB w stosunku do 37 gatunków Aspergillus niger,flavus,fumigatus i terreus: średnia geometryczna MIC w zakresie < 0,05 do> 1,53 (mcg/ml) oraz średnią geometryczną MFC w zakresie od 0,27 do > 4,24 mcg/ml.

Związki te wykazująrównież (1) doskonałe działanie przeciwgrzybicze, którego miarąjest średnia geometryczna MIC i MFC w różnych testach in vivo w stosunku do C. albicans (N=26), C. krusei (N = 26), C. glabrata (N = 9), C. tropicalis (N = 4), C. stellatoidae (N = 1), C. neoformans (N = 3) oraz dermatofitów T. rubrum, T. menta i T tonsurans (po 48 i 72 godzinach) w porównaniu z flukonazolem, oraz (2) doskonałe działanie przeciwgrzybiczne w następujących modelach in vivo: Aspergillus flavus i fumigatus (4 szczepy) w przypadku modelowej infekcji płucnej myszy z upośledzoną odpornością (POI XDX4D) w porównaniu z innymi azolami, np. z itrakonazolem, a także w Candida albicans (4 gatunki) w przypadku modelu układowego obejmującego myszy normalne i z upośledzoną odpornością w porównaniu z innymi azolami, np. z flukonazolem.

Działanie przeciwgrzybicze in vivo przy podawaniu doustnym związków według wynalazku porównano z działaniem azotowych środków przeciwgrzybiczych, np. flukonazolu, w modelowej zainfekowania płuc myszy przez Aspergillus. Wykorzystano procedurę Dawid Loebenberga i innych, „Sch 42427, The Active Enantiomer of Antifungal agent Sch 39304; In vitro Activity”, Antimicrobial Aaents and Chemotherapy, (1992), 35 498-501. Model zainfekowania płuc przez Aspergillusflavus opisany jest także w europejskim zgłoszeniu patentowym nr 0 539 938 Al, opublikowanym 5 maja 1993.

Związki o wzorze III wykazujązwiększoną aktywność przeciwgrzybicząm vitro w stosunku do 37 gatunków Aspergillus, o czym świadczą (a) średnie geometryczne MIC od < 0,05 < 0,81 w porównaniu z flukonazolem (średnia geometryczna MIC > 32) oraz (b) średnie geometryczne MFC od < 0,89 do < 3,78 w porównaniu z flukonazolem (średnia geometryczna MFC > 32).

W tabelach Q, R i S przedstawiono wyniki świadczące o doskonałym działaniu przeciwgrzybiczym in vitro 3 korzystnych związków według wynalazku w porównaniu z flukonazolem. W tabeli Q przedstawiono działanie przeciwgrzybicze oceniane na podstawie procentu szczepów, dla których MIC są< 1 mcg/ml dla 3 korzystnych związków o wzorze HI w porównaniu z flukonazolem. W tabeli R przedstawiono działanie przeciwgrzybicze oceniane na podstawie procentu szczepów, dla których MFC są< 1 mcg/ml dla 3 korzystnych związków o wzorze ΙΠ w porównaniu z flukonazolem. W tabeli S podano wielkości MIC 90 in vitro dla 3 korzystnych związków o wzorze ΠΙ w stosunku do tych samych organizmów, które wymieniono w tabeli Q i R.

Najkorzystniejszy związek o wzorze ΙΠ, w którym R₅ oznacza grupę

Me wykazuje znacznie wyższe poziomy we krwi myszy, szczurów, psów i małp po podaniu doustnym w kompozycji z metylocelulozą w porównaniu z azolami o podobnej budowie, a ponadto wykazuje bardzo długi okres półtrwania w surowicy po podaniu doustnym. Powyższy najkorzystniejszy związek o wzorze III nie pobudza przy tym enzymów metabolizujących lek w cytochromie 450 wątroby, przy podawaniu doustnym szczurowi jako modelowemu zwierzęciu.

181 193

Tabela Q

Działanie przeciwgrzybicze in vitro wybranych związków o wzorze III Organizm szczepy szczepów z MIC < 1 mcg/ml mcg/ml

Organizm	R5	rT** III—( 7« OH lfe/s	-/-Me wł 7<OH m/s		FLZ2
szczepy
Aspergillus	37	100	100	100	0
Candida Albicans	26	100	100	100	100
Candida Kursei	16	100	100	100	100
Candida Tropicalis & Stellatoidea	5	100	100	100	100
Candida Glabrata	9	22	22	33	0
Cryptococcus Neoformans	3	100	100	100	0
Dermatophytes	6	100	100	100	100

2. FLZ = flukonazol

Tabela R

Działanie przeciwgrzybicze in vitro wybranych związków o wzorze III¹ % szczepów z MIC < 1 mcg/ml mcg/ml

	R5	iu—ł 7* OH m/s	7^ OH Me/S	/—OH m/r	FLZ2
Organizm	szczepy
Aspergillus	37	50	62	89	0
Candida Albicans	26	100	100	100	100
Candida Kursei	1-16	88	94	100	0
Candida Tropicalis & Stellatoidea	5	100	100	100	100
Candida Glabrata	9	22	22	22	0
Cryptococcus Neoformans	3	100	100	100	0
Dermatophytes	6	67	83	100	0

2. FLZ = flukonazol

T a b e 1 a S

Działanie przeciwgrzybicze in vitro wybranych związków o wzorze III % szczepów z MIC < 1 mcg/ml (mcg/ml)

Organizm	Szczepy R5	/—kte /-*CH	,— Me _S/ \-aOH Me	/—Ma S / *\R -CH Ma	FLZ2
Aspergillus	37	0,122	0,096	0,112	29,9
Candida Albicans	26	0,274	0,174	0,139	0,997
Candida Kursei	16	0,058	0,014	0,12	29,9
Candida Tropicalis & Stellatoidea	5	0,117	0,117	0,354	0,917
Candida Glabrata	9	28,8	17,1	28,8	29,3
Cryptococcus Neoformans	3	0,05	0,007	0,101	25,9
Dermatophytes	6	0,165	0,101	0,707	29,4

2. FLZ = flukonazol

Korzystne estry i etery związków według wynalazku o wzorze IV także wykazują doskonałe działanie przeciwgrzybiczne w stosunku do wielu różnych grzybów in vivo po podaniu doustnym i pozajelitowym podaniu np. myszom, szczurom, psom i małpom. Korzystne są estry i etery o wzorze IV, w którym Rę oznacza :

ρ°

OCHjCgHs

Μ* 961.4

Μ* 891

Μ* 853.2

.2NMG

Μ* 781.7

Μ* 817

/—Me “W

Me ⁱ\-^CH₂C_eH₅

OCH₂CeH₅

M* 961.2

M* 742.4

OH L..H ^Me

O

M* 773.1

M* 781.8

M*701.4

M*839

M* 821.5

M*983

Szczególnie korzystne estry wymienione powyżej ulegająłatwo metabolizmowi in vivo do odpowiednich alkoholi, np. w których R₅ oznacza

Do najkorzystniejszych estrów ulegających metabolizmowi należą związki o wzorze IV, w którym R^ oznacza

gdzie Y, R i q mają znaczenie podane wyżej

oraz

•2NMG

Ogólne sposoby syntezy

Związki według wynalazku wytwarzać można przeprowadzając sekwencje reakcji pokazanych poniżej na schematach I-V. Na schemacie I związek 3 łatwo wytwarza się z dostępnego w handlu związku 1 w sposób opisany w przykładach la, Ib i lc. Związek 4 wytwarza się L(+)-winianu dietylu „L-DET”) z sitami molekularnymi w obecności tetraizopropylanu tytanu (iPrO)₄Ti w aprotycznym rozpuszczalniku, takim jak chlorek metylenu, w temperaturze od 0 do -35°C. Patrz np. T. Katsuki, K.B. Sharpless, J. Am. Chem. Soc, -102,5974 (1980); oraz 103,464 (1981). Środek utleniający, np. wodoronadtlenek tert-butylu („TBHP”) dodaje się do tej mieszaniny reakcyjnej (etap d na schemacie 1). Związek 3 dodaje się uzyskując związek 4 (przy stosowaniu L(+)-winianu dietylu). W reakcji związku 4 z lH-l,2,4-triazolem w obecności mocnej zasady, np. NaH, w aprotycznym rozpuszczalniku, takim jak DMF, w 0-80°C uzyskuje się diol o wzorze 5. Pierwszorzędowągrupę hydroksylowąw związku 5 przekształca się w grupę ulegającą odszczepieniu, np. mesylan lub tosylan (związek 6) w reakcji 5 np. z chlorkiem mesylu („MsCl”) w aprotycznym rozpuszczalniku, np. chlorku metylenu w obecności zasady, np. trietyloaminy („Et₃N”).

Na związek 6 działa się mocną zasadą, np. wodorkiem sodowym (NaH) w aprotycznym rozpuszczalniku, np. DMF w temperaturze pokojowej uzyskując związek oksiranowy 7. W reakcji 7 z malonianem dietylu w obecności mocnej zasady, np. wodorku sodowego, w aprotycznym rozpuszczalniku, np. DMSO w 25-75°C uzyskuje się lakton 8. Przez redukcję 8 wodorkiem metalu, np. borowodorkiem litu (LiBH₄) w alkoholu, np. etanol (EtOH), uzyskuje się triol 9. Przekształcając dwie pierwszorzędowe grupy alkoholowe w 9 w grupy ulegające odszczepieniu (mesylany lub toksylany) w reakcji 9 z nadmiarem chlorku tosylu w aprotycznym rozpuszczalniku, np. THF, w obecności zasady, np. Et₃N, uzyskuje się diotosylan 10. Związek 10 kontaktuje się z mocną zasadą, np. NaH, w aprotycznym rozpuszczalniku takim jak toluen w temperaturach podwyższonych 100-120°C uzyskując mieszaninę dwóch tosylanów cis i trans, które rozdziela się chromatograficznie otrzymując cis-tosylan 11. W reakcji związku 11 z alkoholami HOY w obecności mocnej zasady, takiej jak NaH w aprotycznym rozpuszczalniku, takim jak DMSO w temperaturze 25-75°C uzyskuje się związki o wzorze 1.

Na schemacie II przedstawiono alternatywną sekwencję reakcji prowadzącą do wytwarzania związków według wynalazku. W reakcji związki 11 z dostępnym w handlu związkiem 12 w obecności NaH otrzymuje się związek 13. Hydrolizę grupy N-acetylowej w 13 przeprowadza się mocną zasadą takąjakNaOH w obecności n-BuOH uzyskując związek 14. Należy zdawać sobie sprawę, zamiast grupy N-acetylowej w związku 12 stosować można dowolne inne grupy nietrwałe w obecności zasady, takie jak N-formyl, N-benzoil itp. uzyskując odpowiednie pochodne N-formylowe i N-benzoilowe związku 13. W reakcji 13 z p-chloronitrobenzenem w obecności środka wiążącego kwas solny takiego jak K₂CO₃ uzyskuje się nitrozwiązek 15. Przez katalityczną redukcję 15 w obecności platyny lub palladu jako katalizatora uzyskuje się aminę 16. Działając na 16 chloromrówczanem fenylu w obecności pirydyny otrzymuje się półprodukt uretanowy 17. W reakcji 17 z hydrazyną uzyskuje się semikarbazyd 18, który cyklizuje się w obecności octanu formamidyny otrzymując kluczowy triazolon 19. Przez alkilowanie 19 w sposób podany w przykładach 19 i 20 uzyskuje się związki o wzorze 20, obejmujące związki o wzorze I, w którym Rj ma znaczenie podane wyżej.

Na schemacie III przedstawiono stereospecyficzny sposób wytwarzania cis-alkoholu 26 i cis-tosylanu 11 z wykorzystaniem chemii enzymatycznej. Tak np. w reakcji triolu 9 z octanem etylu w obecności świńskiej lipazy trzustkowej otrzymuje się pojedynczy monooctan 21. Drugą pierwszorzędową grupę hydroksylową w 21 chroni się grupą wrażliwą na działanie kwasu, taką jak grupa tetrahydropiranylowa, uzyskując związek taki jak 22. Hydrolizę grupy acetoksylowej w 22 przeprowadza się zasadątakąjak KOH uzyskując 23. Pozostałe etapy obejmują: (i) tosylowanie związku 23 prowadzące do 24; (ii) cyklizację 24 w obecności NaH prowadzącą do 25; (iii) odblokowanie eteru THP w 25 za pomocą katalizatora kwasowego, takiego jak kwas p-toluenosulfonowy (uzyskując 26), po czym przeprowadza się tosylowanie uzyskanego związku 26 prowadzące do kluczowego półproduktu 11.

Szczegółowy opis korzystnego sposobu wytwarzania kluczowego półproduktu ujawniono w zgłoszeniu patentowym USA nr 08/055 268 z 30 kwietnia 1993, który wprowadza się jako źródło literaturowe.

181 193

Schemat I

Odczynniki: (a) NaOAc; (b) reakcja Wittiga; (c) KOH; (d) L-DET, BHP, (i-Pr)₄Ti; (e) NaH, 1,2,4-triazol, DMF; (f) MsCl, Et₃N, CH₂C1₂; (g) NaH, DMS; (h) NaH, CH₂(COOEt)₂, DMSO; (i) LiBH₄, EtOH; (j) TsCl, Et₃N, THF; (k) NaH, toluen, ogrzewanie; (1) chromatografia; (m) NaOY, DMSO X = F lub Cl

Schemat Π

H

(X = Cl lub F)

cd. Schematu II

Odczynniki: (a)NaH; (b) NaOH/n-BuOH; (c)p-Cl-C₆H₄NO₂/K₂CO₃/DMSO; (d)H₂/Pt/C; (e) C₆H₅OCOCl/pirydyna/CH₂Cl₂; (f) NH₂NH₂/H₂O/dioksan; (g) octan formamidyny/DMF/ogrzewanie; (h) według przykładów 19 i 20

Schemat ΠΙ

f

Odczynniki: (a) świńska lipaza trzustkowa/EtOAc; (b) dihydropiran/H⁺(c) KOH; (d) chlorek tosylu/pirydyna; (e) NaH; (f) metanol/H⁺; (g) chlorek tosylu/pirydyna

181 193

Schemat IV

(i) Aq. HBr (ii) SEM.CI ^,r

(iii)NaH, DMSO ¹'

Ν-Χ

Schemat V

X= SEM

X= H ~7~|

I X= Rn

20F

Schemat VI o o

36

R^1X korzystnie oznacza cti r^4X korzystnie , oznacza Ph

N-NHCHO N-NHCHO

OCHjPh OCHjPh

OCH₂Ph (Syn izomer >9:1) 39

f.g

(a) pirolidyna, temperatura topnienia, 24 godziny; (b) R^4x-X, NaH, DMD; (c) RED-AL, toluen, -20°C; (d) H2NNHCHO, MeOH; (e) R^2xMgBr, Et2O, -10°C do temperatury pokojowej, 24 godziny; (f) 17F ze schematu V i sposób według przykładu 32d; (g) H₂, Pd, HCOOH, 80°C.

Schemat VII

Wytwarzanie estrów polieterowych

R₈(OCHR7CHR₇)_tOH RjrfOCHRTCHR^CHRzJs-C^

2ćZS^/THF _λα

DCCD, DMAP¹,44

CH₂CI₂

Tablica do schematu VII

	Ri =	n^Me ^«OH Me
42	43	45	M.S.
CH3(OCH2CH2)OH	ClCH2CO2Na	-C0CH2O(CH2CH20)Me	817
CH3(OCH2CH)2OH	CICH2CO2Na	-COCH2O(CH2CH2O)2Me	861
CH3(OCH2CH2)3OH	CICH2CO2Na	-COCH2(CH2CH2O)3Me	905
HO2C(OCH2CH2)2OH	ClCH2CO2Na	-COCH2O(CH2CH2O)2COOH	905

Estry fosforanowe

Schemat VIIIA

20F

46R,

(>“ )₂N-P-(OCH₂C6H5)2

Tetrazol , t-BuOOH

, P(OCH₂C₆H₅)2 o'

Pd/C, h₂

AcOH, ETOH

· 2NMG

Schemat VIIIB

20F, R, =

Me

OH

O u Ησ c jCHR₇)_nLG (49)

DCCD, DMAP, CH₂CI₂

LG = Hal

(CHR₇)„Hal

1. AgOP(OCH₂C6H₅ )₂

2. AcOH 10%Pd/C, H₂ ETOH

Tablica do schematu VIII A

Me

M.S. (M+)

781.8

781.7

873.3

181 193

R¹

M.S. (M⁺)

961.4

961.2

Tablica do schematu VIIIB

S2R1

HOCOCH₂CI

Me .2NMG

OCOCH₂OPO₃H₂

JVLS.. (M+)

839

HOCO(CH₂)4OH

Me

881.3 .2NMG «OCO(CH₂)₄OPO₃H₂

Me⁷

HOCO(CH₂)4OH

Me

881.3 .2NMG » OCOiCH^OPOsHa Me⁷

S-HOCOCH(.OH)CH₃

R lltllllt

Me

OPO₃H₂

C/_/z,

Me k ^H .2NMG ^ch3

853.2

Schemat VIIIC

DCCD, DMAP, CH₂CI₂

CH₂OPh 54

10%Pd/C, H₂, EtOH, AcOH

U

AR-NU i /

ch₂o-p' |^OCH₂Ph

OCH₂Ph

(b)

O U AR-NN

Osól.2NMG

58.2NMG (a)^>— N—P(OCH₂Ph)₂ .Tetrazol , t-BuOOH;

(b)10%Pd/C. H₂, EtOH, AcOH; (c)2NMG

Schemat IX

Wytwarzanie estrów heterocyklicznych

Tablica do schematu IX

61_Βχ

M,S. (M±)

828

841

826

Na schemacie IV pokazano schemat reakcji prowadzących do związków według wynalazku. Związek 27 wytwarza się z eteru metylowego związku 12 na schemacie Π poddając eter metylowy 12 sekwencji reakcji a - g według schematu Π. W reakcji związku 27 wodnym roztworem HBr lub BBbr₃ uzyskuje się związek fenolowy 28. W reakcji związku 28 z 1 równoważnikiem NaH, a następnie w wyniku obróbki np. chlorkiem 2-(trimetylo)sililoetoksymetylu („SEM-C1”) i DMF w temperaturze otoczenia uzyskuje się SEM-chroniony przy azocie związek 29. Po odprotonowaniu 29 NaH, a następnie reakcji tak powstałego anionu tosylanem 11 w DMF lub DMSO w temperaturach podwyższonych uzyskuje się związek 30. Grupę chronioną w 30, np. za pomocą SEM, usuwa się przez obróbkę np. 6N HC1 w metanolu, w temperaturze otoczenia przez 3 godziny otrzymując związek 19.

Na związek 19 działa się NaH i DMSO w 20°C przez 3/4 godziny, po czym przeprowadza się alkilowanie za pomocą RjX otrzymując związek 1. W R]X R] oznacza grupę C₃-C₈ alkilową zawierającą co najmniej jedną chronioną grupę hydroksylową, np. O-SEM, a X' oznacza grupę ulegającą odszczepieniu, np. brosylan. Grupę chroniącą grupę hydroksylową w związku 31, O-SEM usuwa się np. 6N HC1 w metanolu uzyskując związki według wynalazku o wzorze 1.

Na schemacie V pokazano korzystny sposób wytwarzania związków według wynalazku pokazanych na schemacie II. Sól sodową związku 31 wytworzoną w reakcji (4-[4-(4-nitrofenylo)-1 -piperazynylo]fenol z NaH w bezwodnym DMSO w 50-60°C przez 30 minut poddaje się reakcji z tosylanem 2,4-difluorofenylu 11F (związek 11 na schemacie II, w którym X=F) przez 1 godzinę w 50-70°C uzyskując, po chromatografii rzutowej na krzemionce lub krystalizacji związek 15F (związek 15 na schemacie II, w którym X=F). Przez redukcję 15F na drodze uwodornienia w obecności 5% Pd/C w etanolu zawierającym IN HC1 uzyskuje się związek aminowy 16F (związek 16 na schemacie Π, w którym X=F). W reakcji 16F z chloromrówczanem fenylu w bezwodnej pirydynie w 0-5°C prowadzonej przez 2 godziny uzyskuje się fenylokarbaminian 17F (związek 17 ze schematu II, w którym X=F). W reakcji 17F z hydratem hydrazyny w 1,2-dimetoksyetanie w 80°C przez 4 godziny uzyskuje się semikarbazyd 18F (związek 18 ze schematu Π, w którym X=F). W reakcji 18F z octanem formamidyny i Et₃N w 2-metoksyetanolu w suchym argonie, w reaktorze z mieszadłem w 80°C, prowadzonej przez noc, otrzymuje się 3H-l,2,4-triazol-3-on 19F (związek 19 na schemacie Π, w którym X=F). W reakcji związku 19(f) z RjX w sposób pokazany na schemacie IV otrzymuje się związki o wzorze 1.

Na schemacie VI pokazano alternatywny, stereoselektywny sposób wytwarzania korzystnych związków według wynalazku. Związek 35 (np. ester metylowy kwasu S-mlekowego) kontaktuje się z nadmiarem pirolidyny w chlorku metylenu przez 24 godziny w temperaturze pokojowej uzyskując amid 36. W reakcji 36 i NaH np. z halogenkiem benzylu w DMF uzyskano 37. W wyniku selektywnej redukcji amidu 37 3,4M roztworem wodorku sodowo-(2-metoksyetoksy)glinowego („RED-Al”) w toluenie w -20°C uzyskano aldehyd 38. W reakcji aldehydu 38 z H₂NNHCHO w metanolu uzyskano 39, który poddano reakcji z odczynnikiem Grignarda, np. bromkiem etylomagnezowym w suchym eterze w temperaturze od -10°C do temperatury pokojowej przez 24 godziny otrzymując 40, w którym stosunek izomeru SS do izomeru SR wynosił 94:6. Gdy reakcję Grignarda przeprowadzi się w obecności 1,2 równoważnika bis(trimetylosillilo)acetamidu, stosunek SS do SR wynosi 99:1. Związek 40 poddano reakcji ze związkiem 17F ze schematu V w toluenie w obecności DBU (l,8-diazabicyklo[5,4,0]undec-7-enu) przez 6 godzin w 80°C. Cyklizację przeprowadzono podwyższając temperaturę do 100-110°C i kontynuując reakcję w tej temperaturze przez noc. Po czyszczeniu metodą TLC otrzymano 20F. Działając na 20F wodorem i czemiąplatynowąw metanolu zawierającym kwas mrówkowy, w 60°C, uzyska30

181 193 no surowy produkt, który oddzielono i oczyszczono (metodąTLC) otrzymując związek 20F czyli związek o wzorze ΠΙ,

w którym Rs = Me ., a X = F, ciężar cząsteczkowy = 701.

W reakcji odczynnika Grignarda z propanoiminą 39 uzyskuje się 40, w którym absolutna stereochemia w nowym centrum chiralności jest zasadniczo taka sama (np. S), jak w przypadku chiralnego węgla w 39. W użytym znaczeniu określenie „zasadniczo taka sama” oznacza, że stosunek S,S do S,R (np. w 40) wynosi ponad 9:1, korzystnie ponad 15:1, a najkorzystniej co najmniej 99:1.

Przedstawione dane dotyczące widm masowych jako M⁺ oznaczająjony macierzyste określone metodą bombardowania szybkimi atomami (FAB) i stanowią piki .M+l.

Na schemacie VII przedstawiono ogólny sposób wytwarzania polieterowych estrów alkoholi według wynalazku. Alkoholan eteru alkoholu 42, np. CH₃(OCH₂CH₂)₃OH czyli 42, w którym R⁷ = H a t = 3, otrzymano w reakcji 42 z nadmiarem mocnej zasady, np. NaH w bezwodnym eterze, np. THF w temperaturze łaźni z lodem. Uzyskaną mieszaninę reakcyjną miesza się przez kilka godzin, np. przez 2 godziny lub dłużej, po czym dodaje się sól sodową kwasu 43, np. sól sodową kwasu chlorooctowego (43, gdzie LG = Cl, R₇ = H, s = 1). Uzyskaną mieszaninę reakcyjną miesza się w temperaturze łaźni z lodem, a następnie mieszanie kontynuuje się aż do dojścia mieszaniny do temperatury pokojowej. Do mieszaniny reakcyjnej ostrożnie dodaje się wodę i polieterokwas 44 oddziela się i oczyszcza znanymi sposobami.

Do roztworu 44 w CH₂C1₂ dodaje się 1,3-1,5 równoważnika zasady, 4-(N,N-dimetyloamino)pirydyny („DMAP”) i 20F,

w którym Ri = Me . Temperaturę uzyskanej mieszaniny reakcyjnej obniża się w łaźni z lodem i dodaje się 1,3-1,5 równoważnika dicykloheksylokarbodiimidu („DCCP”). Uzyskaną mieszaninę reakcyjną miesza się aż do dojścia mieszaniny do temperatury pokojowej. Wytrącony mocznik usuwa się, a surowy produkt oczyszcza się w znany sposób. Pozostałość oczyszcza się chromatograficznie na żelu krzemionkowym uzyskując czysty związek, [M+H]+ = 906 metodą FAB. Odpowiednio zastępując różne materiały wyjściowe 42 i 43 otrzymano związki 45 wymienione w tabeli dotyczącej schematu VII. Wielkości MS produktów wymienionych jako związki 45 w tabeli dla schematu VII oznaczono metodą bombardowania szybkimi atomami (FAB).

Na schematach VII A-C zilustrowano uogólnione sposoby wytwarzania estrów fosforanowych alkoholi według wynalazku. Na schemacie VHIA pokazano sposób wytwarzania estrów fosforanowych o wzorze W, w którym R₆ oznacza grupę

O O

II II

-C _z-(CHR7)n-(O)_m-P-(OW)2, w którym z = m = n = 0. Związek 20F ze schematu II w chlorku metylenu w temperaturze pokojowej poddaje się przez szereg godzin w reakcji z 1,5 równoważnikami N,N-diizopropylodibenzylofosforamidu, 1,5 równoważnika nadtlenku tert-butylu (3,0 M w izooktanie) i zasadątakąjak tetrazol. Postęp reakcji śledzi się metodąTLC (5% metanol w EtOAc) na żelu krzemionkowym. Surowy produkt w EtoAc przemyto tiosiarczanem sodowym, po czym oczyszczano go zwykłymi sposobami uzyskując ester dibenzylofosforanowy 46. Dwie benzylowe grupy estrowe z 46 usunięto uzyskując 47 w wyniku obróbki 46 rozpuszczonego w równych obj ętościach etanolu i lodowatego kwasu octowego w obecności nadmiaru 10% Pd/C w

181 193 atmosferze wodoru w temperaturze pokojowej w reaktorze z mieszadłem przez noc. Reakcję kontynuowano do momentu, aż metodąTLC (lub NMR) nie wykryto obecności materiału wyjściowego. Katalizator odsączono, a surowy ester fosforanowy 47 oczyszczono w zwykły sposób. Działając na 47 w metanolu, w temperaturze pokojowej, dwoma równoważnikami zasady, np. NMG (lub Et₃N) otrzymano 47,2 NMG. Związki 46 i 47 otrzymane w sposób pokazany na schemacie VIIIA zestawiono w tabeli przy schemacie VIIIA.

Na schemacie V111B zilustrowano wytwarzanie estrów fosforanowych o wzorze IV, w którym O O ^{11 11} .

Ró = - C -(CHR₇)_n-(O)_m-P-(OW)₂, gdzie z = m=l, a n = 0. Związek 20F rozpuszczono w chlorku metylenu, po czym dodano 1,3 równoważnika DMAD, 1,3 równoważnika DCCD i 1,3 równoważnika kwasu 49 o wzorze

O

II

HO-C_z-(CHR7)_nLG, np. HO2C(CH2)4Br, w którym z = 1, n = 4, R7 = H, a grupę ulegającą odszczepieniu LG stanowi Br. Reakcję przeprowadza się w temperaturze pokojowej do momentu, aż TLC nie wykryje obecności materiału wyjściowego, po czym surowy produkt oczyszcza się uzyskując bromek 50, białą substancję stałą, w której

Me

O₂C(CH₂ ) ₄ Br

Ri = ^Me . Bromek 50 w benzenie ogrzewa się w 80°C przez noc z 1,5 równoważnikami dibenzylofosfonianu srebra (dostępnego z Sigma Chemical Co. St. Louis). Mieszaninę reakcyjną schłodzono i przemyto wodnym roztworem zasady, np. K2CO3. Surowy produkt oddzielono i oczyszczono metodą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym otrzymując ester dibenzylofosforanowy 51. Działając na 51 w etanolu/lodowatym kwasie octowym nadmiarem 10% Pd/C w atmosferze wodoru przez noc, w temperaturze pokojowej, otrzymano ester fosforanowy 52. Działając na 52 w metanolu 2 równoważnikami zasady, np. NMG (lub Et₃N) otrzymano 52,2 NMG.

Na schemacie VIIIC przedstawiono alternatywny sposób wytwarzania estrów fosforanowych o wzorze IV, w którym R₆ ma to samo znaczenie co na schemacie VIIIB, z = 1 oraz η = 1. Eter benzylowy octanu metylu 53 w metanolu/wodzie i nadmiarze zasady, np. K₂CO₃, mieszano przez noc w temperaturze pokojowej uzyskując eter benzylowy 54. W reakcji 20F z 54 w roztworze chlorku metylenu z 1,3-1,5 równoważnika DCCD i DMAP w temperaturze pokojowej przez noc otrzymano eter 55. Eterową grupę benzylową w 55 usunięto przez obróbkę nadmiarem 10% Pd/C w etanolu/lodowatym kwasie octowym w atmosferze wodoru w temperaturze pokojowej, przez noc. Po oczyszczeniu surowego produktu uzyskano 56. Działając na 56 1,5 równoważnika diizopropylodibenzylofosforanu oraz 1,5 równoważnika nadtlenku tertbutylu i tetrazolem, w sposób przedstawiony na schemacie VIIIB, otrzymano ester dibenzylowy 57. W wyniku usunięcia grup benzylowych 10% Pd/C w etanolu/lodowatym kwasie octowym w atmosferze wodoru (w sposób opisany powyżej) otrzymano ester fosforanowy 58. Działając na 58 w metanolu 2 równoważnikami zasady, np. NMG (lub Et₃N) otrzymano 58,2 NMG.

Na schemacie IX zilustrowano wytwarzanie estrów heterocyklicznych według wynalazku. Związek 20F,

w którym Ri = , rozpuszczono w chlorku metylenu i poddano reakcji ze związkiem 62, w którym Hal = Br lub Cl, w = 1-5, np. CI-CH2-COCI) w obecności zasady takiej jak pirydyna, w

181 193 temperaturze 0-5°C przez 4 godziny. Mieszaninę wstawiono na noc do lodówki. W razie potrzeby można dodać więcej związku 62 i zasady, kontynuując reakcję aż TLC nie wy każę śladów 20F. W wyniku oczyszczania surowego produktu metodą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym uzyskano czysty 59 (w = 1, Hal = Cl). W reakcji 59 z nadmiarem azotowego związku heterocyklicznego 60 (np. Y = NH, R7 = H, q = 4) w temperaturze 50-60°C, prowadzonej przez 1 godzinę uzyskano 61. Podstawiając azotowy związek heterocykliczny 60 5- i 6-członowymi związkami, takimi jak morfolina, N-metylopiperydyna, uzyskuje się związki wymienione w tabeli pod schematem IX.

Estry alkanianowe i alkenianowe 20F dogodnie wytwarza się znanymi sposobami. Taknp. w reakcji bezwodnika lub halogenku kwasowego kwasu alkanowego lub kwasu alkenowego w obecności zasady, np. pirydyny uzyskuje się alkaniany lub alkeniany związków o wzorze I.

Estry siarczanowe wytworzyć można w reakcji związków alkoholowych o wzorach I-IV z tritlenkiem siarki w obecności nadmiaru pirydyny w temperaturze 70-90°C przez co najmniej 2 godziny, zgodnie z procedurąR.M. Mohart/ego i innych, Tetrahedron Letters, Vol. 3 5, No. 44, 8103-8106(1994).

Związki o wzorze I można także wytwarzać w reakcji związku 11 z alkoholami o wzorze HOY w obecności mocnej zasady, np. NaH w aprotycznym rozpuszczalniku, takim jak DMSO.

H

Seria (R)-”tosylanów

Patrz przykład 15 gdzie X = F lub Cl

a Ri = grupa (Cj-Cs) alkilowa podstawiona jedną lub dwoma grupami hydroksylowymi.

Związki o wzorze ΠΙ wykazują szeroki zakres działania przeciwgrzybiczego w zwykłych testach selekcjonowania aktywności przeciwgrzybiczej w stosunku do patogenów dla ludzi i zwierząt, takich jak Aspergillus, Blastomyces, Candida, Cryptococcus, Coccidioides, Epidermophyton, Fonsecaea, Fusarium, Mucor, Saccharomyces, Torulopsis, Trichophyton, Trichosporon, Sporothrix Pneumocysitis.

Korzystne związki o wzorze IV wykazują miejscowe, doustne i pozajelitowe działanie przeciwgrzybicze w testach in vivo na zwierzętach, przy czym aktywność ich jest nieoczekiwanie wyższa od aktywności innych znanych środków przeciwgrzybiczych, np. itrakonazolu i flukonazolu, a także od innych związków azolowych, zwłaszcza ujawnionych w patencie USA nr 5 039 676, Saksena i w ni, oraz w międzynarodowej publikacji nr WO 93,09114.

Oczekuje się, że związki przeciwgrzybicze o wzorze ΙΠ i ich farmaceutyczne kompozycje według wynalazku będą wykazywać działanie przeciwalergiczne, przeciwzapalne i immunomodulacyjne, w szerokim zakresie aktywności przeciwinfekcyjnej, jako środki przeciwbakteryjne, przeciwpierwotniakowe i robakobójcze.

Przedmiotem wynalazku jest także kompozycja do leczenia infekcji grzybiczych, zawierająca przeciwgrzybiczo skuteczną ilość związku o wzorze ΠΙ lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, oraz jego farmaceutycznie dopuszczalny nośnik lub rozcieńczalnik.

Kompozycje farmaceutyczne według wynalazku mogą także zawierać przeciwgrzybiczo skuteczną ilość innych związków przeciwgrzybiczych takich jak związki działające na ściankę komórek. W użytym znaczeniu określenie „związek działający na ściankę komórki” oznacza dowolne związki, które powodują zaburzenia w ściance komórki grzyba, takie jak, ale nie wyłącznie, papulokandyny, echinokandyny i akuleacyny, a także inhibitory ścianki komórek grzybów takich jak nikkomycyny, np. nikkomycynaK i inne związki ujawnione w patencie USA nr 5 006 513, który wprowadza się jako źródło literaturowe.

Do farmaceutycznie dopuszczalnych soli związków według wynalazku należą farmaceutycznie dopuszczalne sole z kwasami i zasadami.

Do korzystnych farmaceutycznie dopuszczalnych soli addycyjnych z kwasami należą nietoksyczne sole addycyjne z kwasami utworzone przez dodanie do związków według wynalazku zbliżonej do stechiometrycznej ilości kwasu mineralnego, np. HC1, HBr, H₂SO₄, HNO₃ lub H₃PO₄, albo kwasu organicznego takiego jak kwas alkilo lub arylosulfonowy, np. kwas metanosulfonowy, izetionowy, p-toluenosulfonowy, naftylosulfonowy itp.

Do przydatnych farmaceutycznie dopuszczalnych zasad należą te, które tworzą farmaceutycznie dopuszczalne sole kwaśnych farmaceutycznie dopuszczalnych estrów przeciwgrzybiczych związków o wzorach HI i IV, obejmujące odpowiednie zasady organiczne i nieorganiczne. Do odpowiednich zasad organicznych należą pierwszo-, drugo- i trzeciorzędowe alkiloaminy, alkanoloaminy, aminy aromatyczne aminy alkiloaromatyczne i aminy cykliczne. Do przykładowych amin organicznych należą farmaceutycznie dopuszczalne zasady wybrane z grupy obejmującej chloroprokainę, prokainę, piperazynę, glukaminę, N-metyloglukaminę, Ν,Ν-dimetyloglukaminę, etylenodiaminę, dietanoloaminę, diizopropyloaminę, dietyloaminę, N-benzylenodiaminę, dietanoloaminę, diizopropyloaminę, dietyloaminę, N-benzylo-2-fenyloetyloaminę, Ν,Ν-dibenzyloetylenodiaminę, cholinę, klemizol, trietyloaminę (Et₃N”), tris(hydroksymetylo)aminometan i D-glukozaminę. Do korzystnych zasad organicznych należy N-metyloglukamina („NMG”), dietanoloamina i tris(hydroksymetylo)aminometan („TRIS”). Według wynalazku korzystnie stosuje się 2 równoważniki NMG. Do odpowiednich zasad nieorganicznych należą wodorotlenki metali alkalicznych takie jak wodorotlenek sodowy.

Kompozycje farmaceutyczne według wynalazku przystosować można do dowolnego sposobu podawania, np. doustnie, pozajelitowo, np. podskórnie, domięśniowo, dożylnie i dootrzewnowe, miejscowo lub dopochwowo, albo przez wdychanie (patrz usta lub przez nos). Kompozycj e takie przyrządza się łącząc związek o wzorze I lub równoważną ilość farmaceutycznie dopuszczalnej soli związku o wzorze I z odpowiednim, obojętnym, farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem.

Do przykładowych odpowiednich kompozycji należą stałe lub ciekłe kompozycje do podawania doustnego takie jak tabletki, kapsułki, pigułki, proszki, granulaty, roztwory, czopki, kołaczyki, pastylki, zawiesiny i emulsje. Stałym nośnikiem może być jedna lub więcej substancji, które mogą ponadto działać jako rozcieńczalniki, środki smakowo-zapachowe, środki zapewniające rozpuszczalność, środki smarujące, środki zawieszające, środki wiążące lub środki ułatwiające rozpad tabletki; może to być także materiał kapsułkujący. W proszkach nośnik może stanowić silnie rozdrobniona substancja stała, zmieszana z silnie rozdrobnioną substancją czynną. W tabletce substancja czynna jest wymieszana w odpowiednich proporcjach z nośnikiem o niezbędnych właściwościach wiążących, zagęszczona do uzyskania wymaganego kształtu i wielkości.

Formy do stosowania miejscowego wytwarzać można znanymi sposobami, przy czym mogą one zawierać różne składniki, zarobki i dodatki. Do preparatów do stosowania miejscowego należą maści, kremy, płyny, proszki, aerozole, pesaria i środki do opryskiwania.

Przy wytwarzaniu czopków najpierw topi się niskotopliwy wosk taki jak mieszanina glicerydów kwasów tłuszczowych lub masło kakaowe, po czym równomiernie dysperguje się przez

181 193 mieszanie w nim substancje czynne. Stopioną równomierną mieszankę wylewa się do form odpowiedniej wielkości i pozostawia się do ostygnięcia, a tym samym zestalenia się.

Do ciekłych form preparatów należą roztwory, zawiesiny i emulsje. Przykładowo wymienić można roztwory w wodzie lub mieszaninie wody z glikolem propylenowym, do iniekcji pozajelitowej. Ciekle preparaty można także przyrządzać w postaci roztworów z odpowiednią ilościąhydroksypropyloa-, β- lub γ-cyklodekstryny, zawierające w cząsteczce 2-11 grup hydroksypropylowych, glikolu polietylenowego, np. PEG-200 lub glikolu propylenowego, przy czym roztwory takie mogąrównież zawierać wodę. Wodne roztwory nadające się do podawania doustnego przyrządzać można dodając substancję czynną do wody z dodatkiem odpowiednich środków barwiących, smakowo-zapachowych, stabilizatorów, środków słodzących, zwiększających rozpuszczalność i zagęszczających. Wodne zawiesiny do podawania doustnego przyrządzać można przez dyspergowanie silnie rozdrobnionej substancji czynnej w wodzie. Szczególnie korzystną wodną kompozycję farmaceutyczną wytworzyć można ze związków o wzorach I-IV z dodatkiem hydroksypropylo-β-cyklodekstryny w wodzie. Zastosowanie pochodnych α-, β- i γ-cyklodekstryn, np. hydroksypropylo-β-cyklodekstryny opisano w patencie USA nr 4 983 586, N. Bodor, oraz w międzynarodowym zgłoszeniu patentowym nr PCT/EP 84/00417, Janssen Pharmaceutical.

Kompozycje farmaceutyczne według wynalazku przyrządzać można przez zmieszanie farmaceutyczne dopuszczalnego nośnika, np. hydroksypropylo-β-cyklodekstryny w wodzie, oraz dodanie przeciwgrzybiczo skutecznej ilości leku według wynalazku. Wytworzony roztwór sączy się, po czym można, ewentualnie, usunąć wodę w znany sposób, np. w wyparce rotacyjnej lub przez liofilizację. Roztwór wytworzyć można w temperaturze około 15-35°C. Wodę stanowi zazwyczaj sterylizowana woda, która może ponadto zawierać farmaceutycznie dopuszczalne sole i bufory, np. fosforan lub cytrynian, a także środki konserwujące. Stosunek molowy przeciwgrzybiczego związku o wzorze ΠΙ do hydroksypropylo-β-cyklodekstryny wynosi od około 1:1 do 1:80, korzystnie od 1:1 do 1:2. Zazwyczaj hydroksypropylo-β-cyklodekstrynę stosuje się w nadmiarze molowym.

Wchodzą również w grę preparaty w formie stałej przeznaczone do przekształcania przed użyciem w ciekłe preparaty do podawania doustnego lub pozajelitowego. Stałe preparaty przeznaczone do przekształcania w ciekłe preparaty mogą zawierać oprócz substancji czynnych takich jak związek według wynalazku oraz ewentualnie związek działający na ścianę komórki, zwłaszcza w inhibitor ściany komórki grzyba, np. nikkomycynę, środki zapachowe, barwiące, stabilizatory, bufory, sztuczne lub naturalne środki słodzące, dyspergatory, zagęstniki, środki zwiększające rozpuszczalność itp. Do rozpuszczalników stosowanych do wytwarzania ciekłych preparatów należy woda, woda izotoniczna, etanol, gliceryna, glikole polietylenowe, glikol propylenowy itp., a także ich mieszaniny.

Postacie pozajelitowe do w iniekcji dożylnej, domięśniowej lub podskórnej są zazwyczaj w postaci sterylnych roztworów, z tym że mogą one zawierać sole lub glukozę, aby uzyskać roztwory izotoniczne.

Środki do stosowania miejscowego przez ludzi w celach przeciwgrzybiczych, w postaci kompozycji farmaceutycznych zawierających związek o wzorze III (zazwyczaj w stężeniu w zakresie od około 0,1 do około 20%, korzystnie od około 0,5 do 10% wagowych) wraz z nietoksycznym, farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem do stosowania miejscowego, nanosi się codziennie na zaatakowaną skórę aż do osiągnięcia poprawy jej stanu.

Zazwyczaj doustna dawka dla ludzi przy stosowaniu przeciwgrzybiczym wynosi od około 1 do około 50 mg/kg wagi ciała na dzień, podawana raz lub w kilku dawkach podzielonych, korzystnie od około 2 do około 20 mg/kg wagi ciała na dzień, a najkorzystniej od około 5 do około 10 mg/kg wagi ciała na dzień.

Zazwyczaj pozajelitowa dawka dla ludzi przy stosowaniu przeciwgrzybiczym wynosi od około 0,5 do około 20 mg/kg wagi ciała na dzień, podawana raz lub w kilku dawkach podzielonych, korzystnie od około 1 do około 10 mg/kg wagi ciała na dzień.

Dokładna ilość częstotliwość i okres podawania związków według wynalazku stosowanych jako środki przciwgrzybicze będzie oczywiście zmieniać się w zależności od płci, wieku i stanu zdrowia pacjenta, a także od ostrości choroby określonej przez nadzorującego lekarza.

Ogólna część doświadczalna

Związki według wynalazku wytwarza się sposobami przedstawionymi na powyższych schematach Ι-ΙΧ oraz w poniższych przykładach, stosując dostępne w handlu materiały wyjściowe.

Przykład la

2-acetyloksy-1 -(2-4-difluorofenylo)etanon

Dodać 191 g 2-chloro-2', 4'-difluoroacetofenonu (Aldrich Chemical Co.) do mieszaniny 246 g octanu sodu, 3 g Nal i 3 litry DMF. Mieszać mieszaninę w 20°C przez 18 godzin, po czym zatężyć do 1 litra. Wylać pozostałość do 6 litr zimnego rozcieńczonego kwasu solnego i wyekstrahować EtO Ac. Przemyć ekstrakt solanką wysuszony nad bezwodnym Na₂SO₄, przesączyć uzyskaną mieszaninę i odparować przesącz uzyskując pozostałość. Pozostałość oczyszczać chromatograficznie na żelu krzemionkowym, eluując mieszaniną CH₂Cl₂-heksan, otrzymując 198 g tytułowego związku.

Przykład Ib

Octan 1 -(2-(2,4-Difluorofenylo)]-2-propenohi

Zawiesić 131 g MePh₃PBr w 270 ml mechanicznie mieszanego, suchego THF w 20°C. Dodać 393 ml IM NaN(Me₃Si)₂ w THF, najpierw powoli, potem szybko w ciągu 5 minut, dodając tyle lodu do chłodzenia, aby utrzymać temperaturę <23°C. Mieszać uzyskaną mieszaninę reakcyjnąprzez 1 godzinę w 20-24°Ć, schłodzić do -70°C i mieszać przez kolejne 1/2 godziny. Następnie dodać roztwór 65,5 g produktu z przykładu law 140 ml suchego THF z na tyle małą szybkością aby utrzymać temperaturę poniżej - 70°C. Kontynuować mieszanie uzyskanej mieszaniny reakcyjnej w zimnej łaźni przez noc - w tym czasie temperatura wzrasta do 20°C. Dodać 50 ml EtOAc do powstałej zawiesiny, po czym dodać 3 litry heksanu. Pozostawić mieszaninę na ~ 15 minut i odsączyć na filtrze w celu usunięcia Ph₃OP. Wilgotny placek filtracyjny przenieść do zlewki. Ucierać dokładnie placek z 0,5 litra heksanu i odsączyć w celu usunięcia resztek produktu. Przemyć połączone przesącze heksanowe 2x1 litrem mieszaniny (objętościowo) MeOHwoda, a następnie solanką. Wysuszyć warstwę organiczną nad MgSO₄, przesączyć i odparować przesącz uzyskując czerwony olej. Dodać 1,5 litra heksanu przesączyć na filtrze podciśnieniowym przez wkład z celitu otrzymując jasno żółty roztwór żółty olej. Chromatografować żółty olej na żelu krzemionkowym, eluując 1/2 litrem heksanu, a następnie mieszaniną 1:15 (objętościowo) heksan-EtOAc. Połączyćjednorodne frakcje otrzymując 38,6 tytułowego związku wpostaci oleju.

Przykład Ic

2-(2,4-Difhiorofenylo)-2-propenol

Rozpuścić 40 g produktu z przykładu lb w 400 ml dioksanu. Dodać roztwór 18 g 85% KOH w 315 ml wody. Intensywnie mieszać uzyskaną mieszaninę przez 1 godzinę, po czym wylać mieszaninę do 1 litra E^O. Oddzielić warstwę wodną i wyekstrahować ją 250 ml Et₂O. Połączyć ekstrakty organiczne i przemyć wodą a następnie solanką. Wysuszyć organiczny ekstrakt nad bezwodnym K₂CO₃ i dodać 10 g węgla drzewnego. Przesączyć i odparować przesącz uzyskując 31,3 g tytułowego związku w postaci słomkowego oleju.

Przykład Id (S)-(-)-[2-[2-(2,4-Difluorofenylo)]oksiranylo]metanolu

Dodać 33 g aktywnego proszku sit molekularnych 3 A do roztworu 13 g winianu L-(+)-dietylu w 2,3 litra CH₂C1₂ i schłodzić uzyskaną mieszaninę do -50°C. Dodać roztwór 15,4 ml tetraizopropanolanu tytanu w 100 ml CH₂C1₂ w ciągu 2-3 minut i schłodzić uzyskaną mieszaninę do -22°C. Dodać 109,5 ml 5,5 M roztworu wodoronadtlenku tert-butylu w 2,2,4-trimetylopentanu w ciągu 4-6 minut i schłodzić uzyskaną mieszaninę do -25°C. Mieszać mieszaninę w -25°C przez 25 minut i dodać roztwór 40 g 2-(2,4-difluorofenylo)-3-propenolu z przykładu lew 100 ml CH₂C1₂ w ciągu 3-4 minut. Mieszać uzyskaną mieszaninę w -27°C przez 4 1/2 godziny. Dodać 102 ml 30% wodnego roztworu wodorotlenku sodowego nasyconego NaCl i mieszać uzyskaną mieszaninę ogrzewając ją do +10°C w ciągu a 1/2 godziny. Dodać 102 g bezwodnego MgSO₄ i 33 g Celitu i mieszać 1/2 godziny w+10°C. Odsączyć mieszaninę na filtrze podciśnieniowym, przemyć uzyskany placek 1,2 litr eteru dietylowego (Et₂O), a następnie 1,5 litr toluenu i wysuszyć połączone warstwy organiczne nad bezwodnym MgSO₄. Przesączyć warstwę organiczną i odparować przesącz pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując pozostałość. Rozpuścić pozostałość w 1 litrze Et₂O i przesączyć mieszaninę na filtrze podciśnieniowym w celu usunięcia części nierozpuszczalnych. Przesącz przesączyć przy podciśnieniu przez 100 g żelu krzemionkowego i przemyć wkład 200 ml świeżego Et₂O. Odparować przesącz pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując 41 g (94%) surowego tytułowego związku w postaci żółtawego oleju, [a]²⁵ _D -36,7° (c=l, MeOH); PMR (CDC1₃) d 7,40 (m, 1 H), 6,85 (m, 2H), 3,95 (m, 2H), 3,31 (d, 1H), 2,84 (d, 1H), 1,91 (m, 1H, wymienia się z deuterem).

Przykład 2 (R)-(+) [2-[2-(2,4-difluorofenylo)loksiranylo]metanolu

Postępując zgodnie z procedurą z przykładu ld, ale stosując równoważną ilość winianu D-(-) dietylu winianu L-(+) dietylu otrzymano surowy tytułowy wiązek, a}²⁵ _D +33,9° (c=l, MeOH)

W wyniku oczyszczania części surowego produktu metodą chromatografii na żelu krzemionkowym uzyskano próbkę jednorodną według TLC, a}²⁵ _D +40,0° (c=l, MeOH).

Przykład 3 (R)-(-)-2-(2,4-Difluorofeny lo)-3-( 1,2,4-triazol-1 - ilo)-1,2-propanodiol

Rozpuścić 8,91 g lH-l,2,4-triazoluw 150 ml bezwodnego DMF i schłodzić uzyskaną mieszaninę do 0-5°C. Dodać 2,81 g wodorku sodowego (60% dyspersja w oleju) i mieszać uzyskaną mieszaninę 30 minut w temperaturze pokojowej. Dodać 10,9 g produktu z przykładu 1 d. Mieszać uzyskaną mieszaninę reakcyjnąprzez 2 godziny w 60-70°C. Schłodzić mieszaninę do temperatury pokojowej, dodać 10 ml H₂O i odparować pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując pozostałość. Rozpuścić pozostałość w 100 ml H₂O i 900 ml octanu etylu (EtOAc). Wyekstrahować warstwę wodną kolejną porcją 250 ml EtOAc. Przemyć połączone ekstrakty EtOAc 100 ml solanki. Wysuszyć ekstrakty EtOAc nad bezwodnym MgSO₄ i odparować. Ucierać uzyskaną oleistąpozostałość z 10 ml CH₂C1₂ i dodać 100 ml Et₂O. Mieszać mieszaninę w CH₂Cl₂-Et₂O przez 1 godzinę w temperaturze pokojowej. Przesączyć otrzymując 11,2 g (75%) tytułowego związku, (a]²⁵D -70,7° (c=l,0, MeOH), widmo masowe (FAB): 256 [M+H]+. Rekrystalizować 1,0 g przesączonego produktu z 5 ml CH3CN otrzymując 0,83 g tytułowego związku, temperatura topnienia 99-100°C; [a]²⁵D -70,7° (c=l,0, MeOH);

Analiza elementarna:

Wyliczono dla CnHnF^^ 1/2 CH₃CN; 52,27C, 4,57H, 17,78N, 13,78F;

znaleziono: 52,26C, 4,58H, 17,54N, 13,78F;

PMR(DMSO) d 8,25 (s, 1), 7,66 (s, 1), 7,33, (m, 1), 7,09 (t, 1), 6,90 (t, 1), 5,72 (s, 1), 5,05 (t, 1), 4,53 (s, 2),3,61 (m, 2).

Przykład 4 (S)-(+)-2-(2,4-Difluorofenylo)-3-( 1,2,4-triazol-1 -ilo)-1,2-propanodiol

Postępując zgodnie z procedurą z przykładu 3, ale stosując równoważną ilość produktu z przykładu 2 zamiast produktu z przykładu 1 otrzymano tytułowy związek; temperatura topnienia 95-101°C; [a]²⁵D +70,0° (c=l,0, MeOH). Widma PMR i masowe odpowiadały budowie tytułowego związku.

Przykład 5

-metanosulfonian (R)-2-(2,4-Difluorofenylo)-3-( 1,2,4-triazol-1 -ilo)-1,2-propanodiolu

Zawiesić 10,9 g sproszkowanego produktu z przykładu 3 w 150 ml CH₂C1₂. Dodać 8,95 ml trietyloaminy i schłodzić uzyskaną mieszaninę do 0-5°C. Dodać 3,64 ml chlorku metanosulfonylu w 20 ml CH₂C1₂ w ciągu 10 minut. Mieszać uzyskaną mieszaninę przez 1 godzinę w temperaturze pokojowej. Schłodzić jądo 0-5°C, wyekstrahować 100 ml zimnego (0-5°C) 5% KH₂PO₄, a następnie 100 ml zimnej (0-5°C) wody i na koniec 50 ml solanki. Wysuszyć warstwę organiczną nad bezwodnym MgSO₄ i odparować otrzymując 13,7 g (96%) tytułowego związku (M+H+]+; PMR(CDC1₃) d 7,95 (s, 1), 7,82 (s, 1), 7,53 (m, 1), 6,81 (m, 2), 4,84 (d, 1), 4,65 (d, 1), 4,46 (m, 2), 3,05 (s, 3).

Przykład 6

-metanesulfonianu (S)-2-(2,4-Difluorofenylo)-3-( 1,2,4-triazol-1 -ilo)-1,2-propanodiolu

Postępując zgodnie z procedurą z przykładu 5, ale stosując równoważną ilość produktu z przykładu 4 zamiast produktu z przykładu 3 otrzymano tytułowy związek. PMR odpowiada strukturze tytułowego związku.

Przykład 7 (R)-1 -(2-(2-(2,4-Difluorofenylo)oksiranylometylo]-1,2,4-triazol

Rozpuścić 13,7 g produktu z przykładu 5 w 200 ml bezwodnego DMF i schłodzić uzyskany roztwór do 10-15°C. Dodać 1,71 g wodorku sodowego (60% dyspersja w oleju) i mieszać uzyskaną mieszaninę reakcyjnąw temperaturze pokojowej przez 90 minut. Zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem do 50 ml. Dodać 200 ml zimnej wody (0-5°C) i wyekstrahować 3 porcjami po 200 ml EtOAc. Przemyć połączone ekstrakty EtOAc i 100 ml solanki. Wysuszyć ekstrakty EtOAc nad bezwodnym MgSO₄ i odparować otrzymując 10,8 g pozostałość. Wprowadzić pozostałość w CH₂C1₂ do kolumny z 400 g żelu krzemionkowego do MPLC, przygotowanego przez zawieszenie wypełnienia w CH₂C1₂ zawierającym 1 ml Et₃N/litr. Eluować porcjami po 1 litr 25, 50 i 75% EtOAc/CH₂Cl₂ (objęt.), a następnie 2 litrami EtOAc. Połączyć frakcje otrzymując 6,92 g (68%) tytułowego związku. Widmo masowe (FAB): 238 [M+H]+; PMR (CDC1₃) d 7,97 (s, 1), 7,77 (s, 1), 7,07 (m, 1), 6,73 (m, 2), 4,73 (d, 1), 4,41 (d, 1), 2,84 (d, 1), 2,78 (d, 1).

Przykład 8 (S)-l -(2-(2-(2,4-difluorofenylo)]oksirany lornety lo]-l ,2,4-triazol

Postępując zgodnie z procedurą z przykładu 7, ale stosując równoważną ilość produktu z przykładu 6 zamiast produktu z przykładu 5 otrzymano tytułowy związek. (PMR odpowiada strukturze tytułowego związku].

Przykład 9 (5R-cis)- i (5R-trans)-5-(2,4-Difluorofenylo)-2-okso-5-[( 1H-1,2,4-triazol-1 -ilo)metylo] tetrahydro-3 -furanokarboksy laniu etylu

Rozpuścić 9,35 ml malonianu dietylu w 70 ml bezwodnego DMSO. Dodać 2,24 g wodorku sodowego (60% dyspersja w oleju) w 2 porcjach i mieszać uzyskaną mieszaninę reakcyjną w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. Dodać 6,65 g produktu z przykładu 7 i mieszać 18 godzin w 50-55°C. Schłodzić do temperatury pokojowej i wylać mieszaninę reakcyjną do intensywnie mieszanej mieszaniny 500 ml KH₂PO₄, 500 ml solanki i 1 litr EtOAc. Oddzielić i wyekstrahować warstwę wodną kolejną porcją 300 ml EtOAc. Przemyć połączone ekstrakty EtOAc 500 ml solanki. Wysuszyć ekstrakty EtOAc nad bezwodnym MgSO₄ i odparować otrzymując olej. Olej wprowadzić z CH₂C1₂ do kolumny z 400 g żelu krzemionkowego kondycjonowanego w heksanie. Eluować 500 ml heksanu, a następnie kolejno 2 litrami mieszaniny 50% EtOAc: heksan (objętościowo) i 2 litrami EtOAc. Połączyć frakcje otrzymując 8,66 g (80%) tytułowego związku. Widmo masowe (FAB): 352[M+H]+, PMR (CDC1₃) d 8,08 (s, 2), 7,91 (s, 1), 7,71 (s, 1), 7,42 (m, 1), 7,13 (m, 1), 7,85 (m, 2), 4,60 (m, 4), 4,10 (m, 4), 3,49 (t, 1), 3,14 (t, 1), 3,89 (m,4), 1,18 (m, 6).

Przykład 10 (5S-cis)- i (5 S-trans)-5-(2,4-Difluorofenylo)-2-okso-5-[( 1 Η-1,2,4-triazol-1 -ilo)metylo]tetrahydro-3 -furanokarboksylanu etylu

Postępując zgodnie z procedurą z przykładu 9, ale stosując równoważną ilość produktu z przykładu 8 zamiast produktu z przykładu 7 otrzymano tytułowy związek. [PMR i widmo masowe są zgodne strukturą tytułowego związku).

Przykład 11 (R)-(-)-4-(2,4-Difluorofenylo)-2-hydroksymetylo-5-[lH-(l,2,4-triazol-l-ilo)]-l,4-pentanodiol

Rozpuścić 8,5 g produktu z przykładu 9 w 125 ml EtOH i dodać 2,15 gLiCl. Schłodzić mieszaninę do 0°C i dodać porcjami 1,92 g NaBH₄. Mieszać mieszaninę przez 18 godzin bez dalszego chłodzenia. Dodać 125 ml MeOH i 10 ml wody do mieszaniny i kontynuować mieszanie przez 4 godziny. Odparować mieszaninę do sucha i wyekstrahować pozostałość ciepłym EtOH. Odparować ekstrakt do sucha, dodać 200 ml THF do pozostałości i obrabiać ultradźwiękami mieszaną mieszaninę przez 15 minut. Przesączyć mieszaninę i odparować przesącz. Pozostałość oczyszczać chromatograficznie na żelu krzemionkowym, eluując mieszaniną CH₂Cl₂-MeOH-NH₄OH (95:5:1) objętościowo) otrzymując 3,9 g tytułowego związku. Widmo masowe (FAB): 314 (M+H+); PMR (DMSO) d 8,25 (s, 1), 7,69 (s, 1), 7,35 (m, 1), 7,13 (m, 1), 6,94 (m, 1), 6,27 (s, 1), 5,16 (t, 1), 4,44 (m, 4), 3,39 (m, 1), 3,20 (m, 1), 3,05 (t, 2), 2,11 (m, 1), 1,52 (m, 1).

Przykład 12 (S)-(+)-4-(2,4-Difluorofenylo)-2-hydroksymetylo-5-[lH-(l,2,4-triazolilo)]-l,4-pentanodiol

Postępując zgodnie z procedurą z przykładu 11, ale stosując równoważną ilość produktu z przykładu 10 zamiast produktu z przykładu 9 otrzymano tytułowy związek. Chromatografować część surowego produktu na żelu krzemionkowym eluując mieszaniną CH₂Cl₂-MeOH-NH₄OH otrzymuje się produkt jednorodny na podstawie TLC. Rozpuścić materiał w wodzie, przesączyć liofilizować przesącz otrzymując tytułowy związek. +54,50° (c=l,0, MeOH).

Przykład 13 l-(4-metylobenzeno)sulfonian(R)-(-)-4-(2,4-Difluorofenylo)-2[[(4-metylofenylo)-sulfonyloksy]metylo]-5-1 H-( 1,2,4-triazolilo)-1,4-pentanodiolu

Rozpuścić 4,4 g produktu z przykładu 11 w 50 ml CH₂ęi₂THF (1:1, objętościowo). Dodać 4,7 ml Et₃N i 180 mg Ν,Ν-dimetyloaminopirydyny, schłodzić roztwór do 0°C. Dodać porcjami i mieszać uzyskaną mieszaninę reakcyjną w 0°Ć przez 1/2 godziny, a następnie w temperaturze pokojowej przez 5 godzin. Dodać 100 ml EtOAc i przesączyć mieszaninę na filtrze z podciśnieniem. Zatężyć przesącz; dodać 150 ml EtOAc i przemyć 5% wodnym roztworem KH₂PO₄- Przemyć warstwę organiczną zimnym wodnym 5% roztworem NaHCO₃, a następnie solanką i wysuszyć nad MgSO₄. Mieszaninę przesączyć, a przesącz odparować. Pozostałość oczyszczać

181 193 chromatograficznie na żelu krzemionkowym, eluując mieszaniną EtOAc-heksan, otrzymując 6,4 g (73%) tytułowego związku, PMR (CDC1₃) d 7,95 (s, 1), 7,67 (m, 5), 7,30 (m, 6), 6,70 (t, 2), 4,74 (d, 1), 4,53 (d, 1), 4,13 (m, 1), 3,97 (m, 1), 3,8 (m, 2), 2,43 (s, 6), 1,95 (m, 2), 1,77 (m, 1). Widmo masowe (FAB): 622 [M+H]+.

Przykład 14 l-(4-metylobenzeno)sulfonian (S)-(+)-4-(2,4-Difluorofenylo)-2-[(4-metylofenylo)-sulfonyloksy]metylo]-5-[ 1 H-[ 1,2,4-triazolilo)]-1,4-pentanediolu

Postępując zgodnie z procedurą z przykładu 13 ale stosując równoważną ilość produktu z przykładu 12 zamiast produktu z przykładu 11 otrzymano tytułowy związek, [a]²⁵ _D+14,2 (c= 1, MeOH).

Przykład 15

4-toluenosulfonian (-)-(5R-cis)-5-(2,4-Difluorofenylo)-5-[(lH-l,2,4-triazol-l-ilo)metylo]tetrahydro-3-furanometanolu-4-toluenosulfonian

Rozpuścić 6,3 g produktu z przykładu 13 w 150 ml toluenu i ogrzać uzyskany roztwór do 100°C. Dodać porcjami 2,4 g 60% dyspersji NaH w oleju i ogrzewać uzyskaną mieszaninę reakcyjną we wrzeniu aż do całkowitego zajścia cyklizacji. (około 3-4 godziny). Schłodzić mieszaninę i zdekantować roztwór znad nadmiaru NaH. Przemyć roztwór zimnym 5% wodnym roztworem KH₂PO₄. Odparować warstwę organiczną uzyskując pozostałość, którą poddaje się chromatografowaniu na żelu krzemionkowym z eleuowaniem mieszaniną aceton/heksan, otrzymuj ąc 1,6 g (3 5 %) tytułowego związku j ako mniej polarnego z dwóch produktów. [a]²⁴ _D -3 9,4°(c = 1, CHC1₃; PMR (CDC1₃) d 8,09 (s, 1), 7,88 (m, 3), 7,31 (m, 3), 6,81 (m, 2), 4,52 (ABq, 2), 3,99 (m, 1), 3,85 (m, 1), 3,70 (m, 1), 3,59 (m, 1), 2,49 (m, 2), 2,47 (s, 3), 1,90 (m, 1). Widmo masowe (FAB): 450 [M+H]+.

Przykład 16

4-toluenosulfonian (+)-(5S-cis)-5-(2-4-Difluorofenylo)-5-[(lH-l,2,4-triazol-l-ilo)metylo]-tetrahydro-3-furanometanolu

Postępując zgodnie z procedurąz przykładu 15, ale stosując równoważną ilość produktu z przykładu 14 zamiast produktu z przykładu 13 otrzymano tytułowy związek, [a]²⁵ _D +40,3° (c = 0,3, CHC1₃), temperatura topnienia 96-98°C.

Przykład 17 (-)-[(2R)-cis]-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilofenylo)fiiran-3-ylo]metoksy]fenylo-1 -1 -piperazynylo]fenylo-2,4-dihydro-3H-1,2,4-triazol-3-on.

Tytułowy związek otrzymano wychodząc z tosylanu z przykładu XV i 4-[4-(4-nitrofenylo) 1 -piperazynylo]fenolu (przykład 3a z patentu USAnr4791 111), przeprowadzając syntezę w sposób pokazany na schemacie V i J. Heeres, i inni, J. Med. Chem 1984, Vol 27,894-900, na 898 i 900.

Przykład 18 (-)-[(2R)-cis]-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-Difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-Piperazynylolfenylo]-2,4-dihydro-2-[l(S)-metylo(R)-hydroksypropylo]-3H-1,2,4-Triazol-3-on.

a. Eter 2-O-SEM (2R, 3R)-2,3-butanodiolu

Do mieszanego roztworu 4,95 g (2R, 3R)-2,3-butanodiolu (55 mmoli) i 9,3 g SEM-C1 (55,7 mmoli) w 55 ml bezwodnego DMF w 0°C dodano w 4 porcjach 2,34 g NaH w postaci 60% dyspersji w oleju (58,5 mmoli) w ciągu 10 minut. Uzyskaną mieszaninę reakcyjną mieszano w 0°C przez 4 godziny i w temperaturze otoczenia przez noc. Mętną mieszaninę reakcyjną wylano do 0,5 litra 5% roztworu KU₂PO₄ i wyekstrahowano 2 x 300 ml eteru; połączone roztwory eterowe przemyto raz wodą destylowaną i solanką, wysuszono nad MgSO₄ i odparowano uzyskując bezbarwną ciecz. W wyniku chromatografii rzutowej na 350 g żelu krzemionkowego z 1 litrem 7% EtO Ac w heksanie, 2 litrami 10% EtOAc w heksanie i 1 litrem 15% EtOAc w heksanie otrzymano 1,74 g tytułowego związku (14,4% wydajności). MS: (M+H)+=221.

b. Brosylowanie

Mieszaninę 0,7 g eteru 2-0 z przykładu 18(a), (3,18 mmola) i 0,97 g chlorku 4-bromobenzenosulfonylu (3,82 mmoli) w 5 ml bezwodnej pirydyny mieszano w atmosferze azotu w tempe

181 193 raturze otoczenia przez 6 godzin. Mieszaninę reakcyjną w postaci czerwonawej zawiesiny rozcieńczono 50 ml wody schłodzonej w lodzie i wyekstrahowano 2 x 25 ml eteru. Połączone roztwory eterowe przemyto 2 x 25 ml 1% roztworu CuSO₄, wodą destylowaną i solanką, wysuszono nadMgSO₄ i odparowano uzyskując czerwonawą oleistą pozostałość. W wyniku chromatografii rzutowej na 50 g żelu krzemionkowego stosując 1 litr 10% EtOH/heksan otrzymano 1,02 g brosylanu w postaci bezbarwnej cieczy (wydajność 72,9%) [a]²⁵ _D = -3,69° (CHC1₃, c = 1).

c) Reakcja alkilowania

Mieszaninę 0,98 brosylanu z przykładu 18(b) (2,23 mmola), 0,69 g 3H-l,2,4-triazol-3-onu z przykładu 17 (1,12 mmola) i 0,37 g węglanu cezu (1,12 mmola) w 20 ml bezwodnego DMF mieszano w 80°C w atmosferze azotu przez noc (~20 godzin). Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono 100 ml wody schłodzonej w lodzie i wyekstrahowano 2 x 50 ml octanu etylu. Połączone roztwory organiczne przemyto raz wodą destylowaną, solanką, wysuszono nad MgSO₄ i odparowano uzyskując brunatną stałą pozostałość. W wyniku chromatografii rzutowej pozostałości na 125 g żelu krzemionkowego stosując 1,2 litra 80% EtOAc/heksan uzyskano 0,327 g produktu w postaci brązowej substancji stałej (35,7% wydajności). MS=(M+H)+=81-7.

d) Kwaśna hydroliza 18(c) do tytułowego związku

Mieszaninę 0,32 g SEM-eteru z przykładu 18(c) i 6 ml 6N roztworu HC1 w 6 ml metanolu mieszano w temperaturze otoczenia przez 4 godziny, po czym odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozcieńczono 5 ml wody z lodem, ostrożnie zalkalizowano 10% roztworem Na₂CO₃ do pH 8-9. Po ekstrakcji uzyskanej mieszaniny reakcyjnej 2 x 25 ml CH₂C1₂, a następnie przemyciu solanką, wysuszeniu nad MgSO₄ i odparowaniu otrzymano brązową substancję stałą. Przesączono ją przez kolumnę z 50 g żelu krzemionkowego i eluowano 0,75 litra 4% MeOH/CH₂Cl₂ otrzymując 0,26 g tytułowego produktu w postaci brązowej substancji stałej, 96,6% wydajności. [a]²³ _D = -23,65° (CHC1₃, c=l). MS=(M+H)+-687;

Przykład 19 (-)-[(2R)-cis]-4-[4-[4-[4-[[(5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-l[l(R)-metylo-2(R)-hydroksypropylo]-3H-l,2,4-triazol-3-on

a. Reakcja Mitsunobu

Do mieszanego roztworu 0,72 g 2-O-SEM-eteru z przykładu 18(a) (3,27 mmola), 2,1 g trifenylofosfiny (8,06 g) i 1,2 g kwasu p-nitrobenzoesowego (7,17 mmola) w 30 ml suchego benzenu w 0°C wkroplono 1,25 ml (8,06 mmola) azodikarboksylanu dietylu („DEAD”). Powstały klarowny roztwór zmętniał i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze otoczenia przez 2 godziny, po czym wprowadzono do kolumny ze 100 g żelu krzemionkowego. W wyniku eluowania kolumny 15% EtOAc w heksanie otrzymano 1,5 g 3-p-nitrobenzoesanu o absolutnej konfiguracji S (95% wydajności). MS: 219 (M+ - 150), 252 (M+ -117).

b) Zasadowa hydroliza p-nitrobenzoesanu

Roztwór 1,12 g p-nitrobenzoesanu z przykładu 19(a) (3 mmole) i 3,5 ml IM NaOH w 20 ml metanolu mieszano w temperaturze otoczenia przez 3 godziny. Rozpuszczalniki odparowano, a pozostałość rozcieńczono 10 ml wody destylowanej i wyekstrahowano 2 x 20 ml eteru. Połączone roztwory eterowe przemyto raz solanką, wysuszono nad MgSO₄ i odparowano uzyskując 0,67 g odpowiedniego alkoholu w postaci bezbarwnej cieczy (—100%), którą zastosowano bezpośrednio w następnym etapie bez dalszego oczyszczania.

c) Brosylowanie, alkilowanie i kwaśna hydroliza

Sposobem opisanym w przykładzie 18(c) i (d) otrzymano tytułowy związek z ogólną wydajnością 32% w 3 etapach z produktów z przykładu 19(b) i przykładu 17. Γα]²³ _η = -23,65° (CHC1₃, c=1). MS: [M+H]+=687,

Przykład 20 (-)-[(2R)-cis]-4-[4-[4-[4-[[(5-(2-4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[(S)-l-metylo-3-hydroksypropylo]-3H-l,2,4-triazol-3-on

a) Wytwarzanie eteru TBDPS

181 193

Do roztworu 0,9 g (R)-(-)-l,3-butanodiolu (10 mmoli) i 1,5 g imidazolu (22 mmole) w 10 ml bezwodnego DMF w 0°C dodano w ciągu 3 minut 3 ml tert-butylodichlorodifenylosilanu („TBDPS”) (11 mmoli). Mieszaninę reakcyjną mieszano w 0°C przez 4 godziny, rozcieńczono 50 ml wody schłodzonej w Jodzie i wyekstrahowano 2 x 30 ml eteru. Fazę wodną wyekstrahowano 50 ml eteru i połączone roztwory eterowe przemyto raz solanką wysuszono nad MgSO₄ i odparowano uzyskując bezbarwną pozostałość. W wyniku chromatografii rzutowej na 150 g żelu krzemionkowego stosując 1,5 litra 5% EtOAc w heksanie i 1 litr 10% EtOAc w heksanie otrzymano 2,87 g eteru TBDPS (87,5%). [a]²³ _D = +0,64° (CHC1₃, c=l). MS: [M+H]+: 329;

b. Brosylowanie

Do roztworu 0,984 g eteru TBDPS z przykładu 20(a) (3 mmole) w 7 ml bezwodnej pirydyny dodano 0,845 g chlorku 4-bromobenzenosulfonylu (3,3 mmola). Reakcję i obróbkę prowadzono w sposób podany w przykładzie 18(b) otrzymując 1,02 g the brosylanu z wydajnością 61,1%. MS: [M+23]+ = 569/571; [a]²³ _D = +2,45° (CHC1₃, c=l)

c) Alkilowanie

Brosylan z przykładu 20(b), 0,954 g (1,74 mmola) poddano reakcji ze związkiem z przykładu 17 w sposób opisany w przykładzie 18(c) otrzymując 0,49 g odpowiedniego alkilowanego produktu, wydajność 60,3%. MS: (M+H)+ 925 [a]²³ _D = -32,27° (CHC1₃, c=l).

d) Kwaśna hydroliza

Związek z przykładu 20(c), 0,32 g (0,35 mmola) zhydrolizowano 6N HC1 w sposób podany w przykładzie 18(d) otrzymując 0,23 g tytułowego związku (92,4% wydajności); MS: M+ = 686; [M+Na]+ = 709; [a]²³ _D = -38,52° (CHC1₃, c=l)

W innym wariancie roztwór 0,19 g związku z przykładu 20(c) i 60 mg fluorku tetrabutyloamoniowego (0,23 mmola) w 5 ml THF mieszano w temperaturze otoczenia przez 24 godziny. Brunatny roztwór zatężono uzyskując syrop. W wyniku chromatografii rzutowej syropu na 50 g żelu krzemionkowego stosując po 0,5 litra 2% i 4% MeOH/CH₂Cl₂ otrzymano 0,11 g tytułowego związku (88,7% wydajności).

Przykład 21 (-)-[(2R)-Cis]-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3 -furanylo]metoksy] fenylo] -1 -piperazyny lo] fenylo] -2,4-dihydro-2- [(R)-1 -metylo-3-hydroksypropylo]-3H-1,2,4-triazol-3-on

Postępowano w sposób opisany w przykładzie 20, ale stosując równoważną ilość S-(+)-l,3-butanodiolu zamiast odpowiedniego enancjomeru R. Dla 4 etapów ogólna wydajność wyniosła 31,8%. MS=[M+H]+ = 687.

Przykład 22 (-)-[(2R)-Cis]-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-1 -piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[ 1 (S)-1 -metylo-2-hydroksypropylo]-3H-1,2,4-triazol-3-on

a. Benzylowanie

Do roztworu 10 g (2R, 3R)-(-)-2,3-butanodiolu (111 mmoli) w 40 ml bezwodnego CH₂C1₂ i 80 ml cykloheksanu w 0°C dodano 1 ml kwasu trifluorometanosulfonowego (tFOH), a następnie wkroplono 21 ml trichloroacetimidanu benzylu (113 mmoli). Uzyskaną zawiesinę mieszano w temperaturze otoczenia przez noc, po czym rozcieńczono 125 ml heksanu i przesączono. Przesącz zatężono uzyskując żółty syrop. W wyniku chromatografii rzutowej żółtego syropu na 250 g żelu krzemionkowego, stosując 1,5 litra 7% EtOAc/heksan, 2 litry 15% EtOAc/heksan i 2 litry 25% EtOAc/heksan oraz 1,5 litra 10% MeOH/CH₂Cl₂ otrzymano 11,88 g 2-monobenzylowego eteru wyjściowego materiału (74,5% wydajności) i 2,03 g nieprzereagowanego materiału wyjściowego. MS: [M+H]+: 181.

b) Reakcja Mitsunobu

Eter 2-monobenzylowy z przykładu 22(a), 5,4 g, przekształcono w 6,6 g estru 3-benzoesanowego (66,9% wydajności) w reakcji Mitsunobu prowadzonej w sposób opisany w przykładzie 19(a); MS: [M+H]+=330.

c) Hydroliza alkaliczna

181 193

5,3 g produktu z przykładu 22(b) poddano hydrolizie alkalicznej w sposób opisany w przykładzie 19(b) otrzymując 2,33 g eteru 2-monobenzylowego (2R, 3S)-butanodiolu (80,3% wydajności) (M+H)+ = 181; [a]²³ _D = -23,75° (CHC1₃, c=l).

d) Wytwarzanie eteru SEM

Do mieszanego roztworu 3,14 g produktu z przykładu 22(c) (17,44 mmola) i 3,8 ml diizopropyloetyloaminy (2,82 g, 21,8 mmola) w 30 ml bezwodnego CH₂C1₂ w temperaturze otoczenia dodano SEM-C1 (3,64 g, 21,8 mmola) w jednej porcji. Mieszaninę, która zaczęła się dymić, mieszano przez 20 godzin uzyskując żółty roztwór. Pomarańczowąmieszaninę reakcyjnąodparowano pod zmniejszonym ciśnieniem, a stałą pozostałość wymieszano z eterem i wodą. Roztwór eterowy przemyto raz wodą destylowaną i solanką, wysuszono nad MgSO₄ i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskując surowy produkt. W wyniku chromatografii rzutowej surowego produktu na 200 g żelu krzemionkowego stosując 2 litry 3% EtOAc/heksan otrzymano 5,3 g eteru 3-O-SEM produktu z przykładu 22(c) (8% wydajności) w postaci bezbarwnej cieczy; MS: MS: [M+H]+ = 311.

e) Hydrogenoliza

Mieszaninę 5,25 g produktu z przykładu 22(d) (16,94 mmola) i 0,5 g 10% Pd/C w 150 ml metanolu uwodorniano pod ciśnieniem atmosferycznym przez 6 godzin. Katalizatory odsączono i przemyto metanolem. Połączone przesącze zatężono uzyskując bezbarwną ciecz. W wyniku chromatografii rzutowej cieczy na 100 g żelu krzemionkowego stosując 2 litry 10% EtOAc/heksan otrzymano 3,53 g wolnego alkoholu (95% wydajności) w postaci bezbarwnej cieczy; MS 174, 103.

f) Brosylowanie

Produkt z przykładu 22(e), 1 g przekształcono w 1,52 g odpowiedniego brosylanu z wydajnością 76,2%, w sposób podany w przykładzie 18(b). [a]²³ _D = -1,53° (CHC1₃, c=l)

g) Reakcja alkilowania

Brosylan z przykładu 22(f), 1,48 g poddano reakcji z produktem z przykładu 17, otrzymując 0,75 g 2-alkilowanego triazol-3-onu (54,3% wydajności). [a]²³ _D=-32,69° (CHC1₃, c= 1) h) Hydroliza kwaśna

Hydrolizę produktu z przykładu 22(g) przeprowadzono w sposób opisany w przykładzie 18(d) otrzymując 0,51 g tytułowego związku w postaci kremowej substancji stałej (86,7% wydajności) [a]²³ _D = -32,69° (CHC1₃, c=1)

Przykład 23 (-)-[(2R)-cis]-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-1 -piperazynylo]fenylol]-2,4-dihydro-2-[ 1 (S)-1 -metylo-2(S)-hydroksypropylo]-3H-l,2,4-triazol-3-on

a. Reakcja Mitsunobu

Produkt z etapu e przykładu 22 (1,99 g, 9,05 mmola) poddano reakcji z kwasem p-nitrobenzoesowym w sposób podany w przykładzie 19(a) otrzymując 3,3 g produktu (98,8% wydajności), MS = [M+H]+ = 221.

b. Hydroliza alkaliczna

Produkt z etapu (a) tego przykładu (2,36 g, 6,4 mmola) zhydrolizowano stosując 7 ml IN NaOAc, otrzymując 1,18 g 3-O-SEM eteru (2S, 3S)-2,3-butanodiolu (83,7% wydajności); MS: [M+H]+= 221 [a]²³ _D = +55,15° (CHC1₃, c=l)

c. Reakcja brosylowania

Produkt z etapu (b) tego przykładu (1,15 g) przekształcono w brosylan w sposób podany w przykładzie 18(b) uzyskując 3,47 g brosylanu (97,7% wydajności).

d. Alkilowanie i kwaśna hydroliza

Postępowano w sposób podany w przykładzie 18(c) i (d), stosując produkt z przykładu 23(c) zamiast 18(b), otrzymując tytułowy związek.

Przykład 24.

(2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[(S)-l-etylo-2(S)-hydroksypropylo]-3H-1,2,4-triazol-3-on

a. Ester metylowy kwasu (S)-mlekowego przekształcono w odpowiedni eter benzyloksymetylowy, w sposób podany przez W.C. Stilla i innych, Tetrahedron Letters, 21, 1035-1038.

b. Redukcja do aldehydu

37,7 ml IM roztworu DIBAL-H wkroplono do mieszanego roztworu 7,67 g estru z etapu (a) z tego przykładu w toluenie w -78°C (łaźnia z suchego lodu i acetonu) w atmosferze azotu. Po 6 minutach dodano metanol (10 ml), a następnie wodny roztwór soli Rochelle'a. Po ogrzaniu do temperatury pokojowej mieszaninę reakcyjną wymieszano z EtOAc i wodą. Fazę organiczną oddzielono, przemyto wodą, wysuszono nad MgSO₄ i zatężono uzyskując surowy aldehyd, który zastosowano w następnym etapie bez oczyszczania.

Etap Grignarda ml 1 molowego roztworu odczynnika Grignarda, bromku metylomagnezowego, w THF, wkroplono do mieszanego roztworu surowego aldehydu otrzymanego w etapie (b) w tym przykładzie, w THF w -78°C (łaźnia z suchego lodu i acetonu) w atmosferze azotu. Po zakończeniu wkraplania uzyskaną mieszaninę pozostawiono na noc do powolnego ogrzania się do temperatury pokojowej, po czym mieszano jeszcze przez 48 godzin. Dodano wodny roztwór soli Rochelle'a i uzyskaną mieszaninę wymieszano z acetonem i wodą. Fazę organiczną oddzielono, przemyto wodą, wysuszono nad MgSO₄ i zatężono. Pozostałość oczyszczano w kolumnie chromatograficznej na żelu krzemionkowym stosując EtOAc/heksan (1:10) jako eluent otrzymując (i) niepolamy alkohol (2S, 3S) - 2,31 g, 31% jako bezbarwny olej;

(ii) mieszaninę obydwu alkoholi, 1,23 g, 41% oraz (iii) polarny alkohol (2S, 3S), 1,23 - 16%, bezbarwny olej.

c. Brosylowanie polarnego alkoholu

Chlorek 4-bromobenzylosulfonylu (1,035 g, 4,1 mmola) dodano do mieszanego roztworu (0,605 g, 2,7 mmola) polarnego alkoholu (2S, 3R) z etapu (b) tego przykładu i 2,20 g (5,9 mmola) DMAP w CH₂C1₂ w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu. Uzyskaną mieszaninę mieszano przez 12 godzin, po czym wymieszano z EtOAc i wodą. Fazę organicznąoddzielono, przemyto wodą, wysuszono i zatężono. Pozostałość oczyszczano w kolumnie chromatograficznej na żelu krzemionkowym stosując EtOAc/heksan (1:10) jako eluent, otrzymując pożądany brosylan (85%) w postaci bezbarwnego oleju.

d. Alkilowanie i kwaśna hydroliza

Postępowano w sposób podany w przykładzie 18(c) i (d), stosując (2S, 3 S)-brosylan w etapu (c) tego przykładu zastosowano zamiast związku stosowanego w przykładzie 18(c). W wyniku kwaśnej hydrolizy otrzymano tytułowy związek w postaci białej substancji stałej o temperaturze topnienia 170-172°C.

Przykład 25 (2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[(R)-l-etylo-2(S)-hydroksypropylo]-3H-l,2,4-triazol-3-on

Postępowano w sposób opisany w przykładzie 24, z tym, że niepolamy alkohol (2S, 3S) z etapu (b) z przykładu 24 przekształcono w (2S, 3S)-3-brosylan. W wyniku alkilowania brosylanu, a następnie kwaśnej hydrolizy grupy chroniącej SEM w sposób opisany w przykładzie 24(d) otrzymano tytułowy związek.

Przykład 26 (2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilomety1 o) - 3 -furany lo]metoksy] fenylo] -1 -piperazynylo] feny lo] -2,4-dihydro-2- [(R)-1 -ety lo-2(R)-hydroksypropylo] -3H-1,2,4-triazol-3 -on

Postępowano w sposób opisany w przykładzie 24, z tym, że zastosowano ester metylowy kwasu (R)-mlekowego zamiast estru metylowego kwasu (S)-mlekowego w etapie (a) przykładu

24. (2R, 3S)-alkohol zastosowano w etapach (c) i (d) przykładu 24. (2R, 3S)-alkohol zastosowano w etapach (c) i (d) otrzymując tytułowy związek.

Przykład 27 (2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[(S)-l-etylo-2(R)-hydroksypropylo]-3H-1,2,4-triazol-3-on

Postępowano w taki sam sposób jak w przykładzie 26, z tym że w etapach (c) i (d) zastosowano (2R, 3R) otrzymując tytułowy związek.

Przykład 28 (2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenyło)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[(R)-l-etylo-3-hydroksypropylo]-3H-1,2,4-triazol-3-on

a. Redukcja

Do (3R)-hydroksywalerianianu metylu (5,28 g, 40,0 mmola) rozpuszczonego w 100 ml bezwodnego THF w 0-5°C wkroplono 60 ml IM roztworu LiAlH₄ (60 mmoli) w THF. Roztwór pozostawiono do ogrzania się do temperatury otoczenia i do uzyskanej mieszaniny kolejno wkroplono 2,5 ml wody, 2,5 ml 15% NaOH i 7,5 ml wody. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze otoczenia przez 4 godziny. Składniki nieorganiczne odsączono, a przesącz odparowano uzyskując 4,31 g (3R)-l,3-pentanodiolu.

b. Wytwarzanie eteru 1-O-SEM

Postępowano w sposób podany w przykładzie 18(a), z tym że zastosowano równoważną ilość produktu z etapu (a) tego przykładu zamiast (2R, 3R)-2,3-butanodiolu, otrzymując tytułowy związek.

c. Reakcja Mitsunobu.

Postępowano w sposób podany w przykładzie 19(a), z tym, że zastosowano równoważną ilość produktu z etapu (b) tego przykładu zamiast 2-SEM eteru (2R, 3R)-2,3-butanodiolu, otrzymując 3,34 g tytułowego związku.

d. Hydroliza zasadowa

Postępowano w sposób podany w przykładzie 19(a), z tym, że zastosowano równoważną ilość estru p-nitrobenzoesanowego z etapu (b) tego przykładu otrzymując 1,88 g 1-O-SEM eteru (3 S)-1,3-pentanodiolu.

e. Brosylowanie, alkilowanie i hydroliza kwaśna

Postępowano w sposób podany w przykładzie 18(b), 18(c) i 18(d) z tym, że zastosowano równoważną ilość produktu z etapu (d) tego przykładu zamiast odpowiedniego 1-O-SEM eteru (3R, 3R)-l,3-butanodiolu stosowanego w przykładzie 19(b) otrzymując 1,04 g tytułowego związku z tego przykładu. [a]²³ _D = -8,42° (CHC1₃, c=l).

Przykład 29 (2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[(S)-l-etylo-3-hydroksypropylo]-3H-l,2,4-triazol-3-on

Postępując w sposób podany w etapach (a) i (b) przykładu 28 otrzymano l-OSEM-(3R)-l,3-pentanodiol, który przekształcono bezpośrednio w 3R-brosylan w sposób podany w przykładzie 18(b). 3R-brosylan zastosowano do alkilowania produktu z przykładu 17 w sposób podany w przykładzie 18(c). Uzyskany produkt poddano kwaśnej hydrolizie w sposób opisany w przykładzie 18(d) otrzymując 368 mg (90% wydajności) tytułowego związku. [a]²³ _D= -47, 11°(CHC1₃, c=1).

Przykład 30 (2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[l-hydroksy-2(R)-butylo]-3H-1,2,4-triazol-3-on

a. Wytwarzanie (2S)-l,2-butanodiolu

181 193

Roztwór (2S)-3-buteno-1,2-diolu dostarczony z Eastman Kodak (3 g, 0,034 mmola) w 40 ml etanolu uwodorniano przez noc w obecności 300 mg 10% Pd/C. Mieszaninę reakcyjną przesączono przez celit. Placek filtracyjny przemyto etanolem i połączone przesącze odparowano uzyskując 2,08 g (68% wydajności) tytułowego związku.

b. Wytwarzanie eteru 1-I-SEM, brosylowanie, alkilowanie i kwaśna hydroliza

Postępowano w sposób podany w przykładzie 18(a)-(d), z tym, że równoważną ilość produktu z etapu (a) tego przykładu zastosowano zamiast (2R, 3R)-2,3-butanodiolu z przykładu 18, otrzymując tytułowy związek [a]²³ _D = -24,3° (CHC1₃, c=l).

Przykład31 (2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-fiiranylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[l-hydroksy-2(S)-butylo]-3 Η-1,2,4-triazol-3 -on

Postępowano w taki sam sposób jak w przykładzie 30, z tym że zastosowano równoważną ilość (2R)-3-buteno-l,2-diolu (dostępnego z Eastman Kodak) zamiast (2S)-3-buteno-l,2-diolu w etapie (a) przykładu 30. Następnie postępowano w taki sam sposób jak w przykładzie 30(b) otrzymując tytułowy związek; [a]²³ _D = -29,4° (CHC1₃, c=l).

Przykład 32 (2R-cis)-4-[4-[4-[4-[[5-(2,4-difluorofenylo)-tetrahydro-5-(lH-l,2,4-triazol-l-ilometylo)-3-furanylo]metoksy]fenylo]-l-piperazynylo]fenylo]-2,4-dihydro-2-[(S)-l-etylo-2(S)-hydroksypropylo]-3H-1,2,4-triazol-3-on

a. Aldehyd (S)-2-(benzyloksy)propionowy przez selektywną redukcję pirolidynoamidu kwasu (S)-(O-benzylo)mlekowego: Do roztworu pirolidynoamidu kwasu S-(O-benzylo)mlekowego otrzymanego w sposób podany w Tetrahedron, 1989, vol.45,57-67 (5 g, 0,0214 mola), rozpuszczonego w 20 ml toluenu, schłodzonego w łaźni z lodu i metanolu, powoli dodano z mieszaniem 4,25 ml RED-ΑΙ (3,4M roztwór wodorku sodowo-bis(2-metoksyetoksy)glinowego) w toluenie, dostępnego z Aldrich Chemical Catalogue #19,61903). Roztwór mieszano przez 5 godzin, po czym reakcję przerwano dodając 2,5 ml acetonu, a następnie 35 ml 2N HC1. Mieszaninę wyekstrahowano EtOAc. Ekstrakty organiczne przemyto wodą NaHCO₃ i solanką wysuszono nad Na₂SO₄ i odparowano uzyskując tytułowy związek.

b. (S)-2-(benzyloksy)-N-(formyloamino)propanimina

Aldehyd propionowy z etapu (a) (1 g, 16,09 mmola) wkroplono do roztworu hydrazydu mrówkowego (0,73 g, 12,18 mmola) rozpuszczonego w 5 ml metanolu. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc. Rozpuszczalnik usunięto przez odparowanie, a pozostałość wymieszano w octanie etylu. Nierozpuszczony nadmiar hydrazydu mrówkowego odsączono, po czym usunięto eter otrzymując pozostałość, którą oczyszczano chromatograficznie na żelu krzemionkowym, stosując 20% EtOAc/heksan (objętościowo), otrzymując 805 mg tytułowego produktu w postaci jasno żółtej woskowatej substancji stałej o silnej aktywności w UV; MS [M+H]+ - 2-7.

c. Hydrazyd kwasu 2-[2-[(2S, 3S)-2-(benzyloksy)pentylo]-mrówkowego

Bromek etylomagnezowy (1,3 ml, 3,9 mmola, 3,0 M roztwór w eterze etylowym) dodano do mieszanego roztworu 200 mg, 0,97 mmola propaniminy z etapu (b) w 10 ml eteru etylowego w 0°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc w temperaturze pokojowej, po czym reakcję przerwano wodą Warstwę organiczną oddzielono, a rozpuszczalnik usunięto otrzymując pozostałość, którą oczyszczano chromatograficznie na żelu krzemionkowym stosując 30-50% EtOAc/heksan (objętościowo) uzyskując 113 mg (50% wydajności) tytułowego związku w postaci oleju. Stosunek izomeru SS do izomeru SR w produkcie wynosił 94:6. Gdy reakcję powtórzono w obecności 1,2 równoważnika bis(trimetylosililo)acetamidu, stosunek S,S:S,R wzrósł do 99:1. MS: [M+H]+ = 237.

d. Reakcja cyklizacji

Roztwór 156,3 mg, (0,66 mmola) produktu z etapu (c) i 400 mg, 0,60 mmola związku 17F ze schematu V oraz a mol DBU (1,8 -diazabicyklo[5.4.0]undec-7-enu) mieszano w 80°C przez 6 godzin; temperaturę podwyższono do 100-110°C i mieszanie kontynuowano przez noc w tej temperaturze. Mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ostygnięcia do temperatury pokojowej i mie

181 193 szanie kontynuowano przez weekend. Rozpuszczalnik usunięto przez odparowanie, a surowy produkt oczyszczano metodą preparatywnej TLC (80% EtOAc/heksan, objętościowo) otrzymując 200 mg eteru benzylowego tytułowego związku z tego przykładu w postaci spienionej substancji stałej; MS: [M+H]+ = 792. Reakcja cyklizacji stanowi wynalazekMergelsberga, Gali i innych, ujawniony w zgłoszeniu patentowym USA (nr rejestracyjny rzecznika CD0475).

e. Hydrogenoliza

Do roztworu eteru benzylowego (190 mg, 0,24 mmola) z etapu d, rozpuszczonego w 10 ml metanolu, dodano 40 mg czerni Pd na węglu i 4 ml kwasu mrówkowego. Kolbę zamknięto balonem i ogrzewano w 60°C przez 4 godziny. Katalizator odsączono na wkładzie z celitu, a przesącz wylano do zimnej wody. pH roztworu doprowadzono do 4-5 dodając amoniak. Mieszaninę wyekstrahowano EtOAc. Warstwę organiczną oddzielono i wysuszono nad Na₂SO₄. Rozpuszczalnik usunięto otrzymując surowy produkt, który oczyszczano metodą preparatywnej TLC (5% metanol/CH₂Cl₂, objętościowo) otrzymując 95 mg tytułowego związku z tego przykładu (57% wydajności) w postaci brązowej substancji stałej. MS: [M+H]+ = 701; [a] = -28,4°(CHCl₃,c=l).

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 6,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Pochodna tetrahydrofuranowa o wzorze ΠΙ

   gdzie R5 oznacza

   linię >OH Me'^R

   Me

   >OH . Me^ZS

   OH lub ester wyżej wymienionych alkoholi, gdzie estry są łatwo metabolizowane in vivo do odpowiednich alkoholi; gdzie estry, które są łatwo metabolizowane in vivo do odpowiednich alkoholi stanowiąjeden z estru polieterowego, estru fosforowego, estru siarczanowego, estru heterocyklicznego, estru alkanianowego, estru alkenianowego, estru aminokwasu, lub kwaśnego estru.

   181 193
2. 2. Związek według zastrz. 1, który stanowi

   albo jego farmaceutycznie dopuszczalną sól.
3. 3. Związek według zastrz. 1, w którym R₅ oznacza
4. 4. Związek według zastrz. 1, w którym R₅ oznacza

   FAe i jest przedstawiony związkiem o wzorze

   181 193
5. 5. Kompozycja farmaceutyczna do leczenia infekcji grzybiczych lub zapobieganiu im, znamienna tym, że zawiera przeciwgrzybiczo skuteczną ilość związku według zastrz. 1, oraz jego farmaceutycznie dopuszczalny nośnik.
6. 6. Sposób wytwarzania związków o wzorze III, w którym R₄ oznacza grupę C*H(C₂H₅)C*H(OH)CH₃, w której absolutna stereochemia każdego z atomów węgla z gwiazdkąjest taka sama, to znaczy S,S lub R,R i jest zasadniczo wolna od S,R lub R,S, zgodnie z którym ester kwasu S lub R mlekowego przekształca się w odpowiedni amid, który selektywnie redukuje się do odpowiedniego aldehydu, a następnie przekształca się w odpowiedniąN-formyloaminopropaniminę, znamienny tym, że poddaje się reakcji N-formyloaminopropaniminę o NNHCHO * II wzorze CH3CH(OPG)CH z bromkiem etylomagnezowym w warunkach reakcji Grignarda

   NHNHCHO * I wystarczających do wytwarzania związku o wzorze CH3CH(OPG)CH(C2Hs), w którym abso ** lutna stereochemia osiągnięta przy atomie węgla z dwoma gwiazdkami (**) jest zasadniczo taka sama jak stereochemia atomu węgla z jedną gwiazdką, a PG oznacza zwykłągrupę chroniąc grupę hydroksylową, taką jak grupa benzylowa.
7. 7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że jako substancję wyjściową stosuje się ester metylowy kwasu S-mlekowego, a reakcję Grignarda przeprowadza się w obecności więcej niż jednego równoważnika bis(trimetylosililo) acetamidu.
8. 8. Związek według zastrz. 1, znamienny tym, że stanowi związek o wzorze:

   w którym R9 oznacza

   Me le

   M* 759.3

   M*961.4

   181 193

   Μ* 905

   Μ* 891

   Μ*817

   Μ* 8532

   OCHaCeHg

   Μ* 961 <2

   2Θ₃Ν ;

   Μ*742.4

   Μ* 873.3

   Μ*773.1

   181 193

   Χ_._ο ,0

   Me V0H -2NMG _f OH

   IW* 781.8

   Me -/^s rrOMe ,,/R Me

   M*701.4

   IW* 821.5

   IW* 839

   IW* 983 * * *

   Stan techniki wynalazku