PL166852B1

PL166852B1 - Inhalator z zewnetrznym strumieniem powietrza dzialajacy pod wplywem aktywnego wdychania PL PL

Info

Publication number: PL166852B1
Application number: PL91298144A
Authority: PL
Inventors: Gerhard Poss; Juergen Wittekind; Andreas Kuehnel
Original assignee: Boehringer Ingelheim Kg
Priority date: 1990-08-30
Filing date: 1991-08-22
Publication date: 1995-06-30
Also published as: HUT66984A; EP0549605B1; IE913052A1; FI930845A7; AU654499B2; HU213661B; WO1992004068A1; NZ239530A; LTIP332A; DE59104168D1; GR3015540T3; SK278886B6; LT3125B; US5617845A; ZA916741B; FI105078B; CA2090227A1; IE71162B1; EE03092B1; EP0549605A1

Abstract

1. Inhalator z zewnetrznym strum ieniem powie- trza dzialajacy pod wplywem aktywnego wdychania, z zasobnikiem na zapas sproszkowanej substancji le- czniczej przeznaczonej do inhalacji, oraz ze znajduja- cym sie przy nim urucham ianym recznie, urzadzeniem dozujacym do pobierania co najmniej z jednej komory dozujacej okreslonej dawki substancji leczniczej dla kazdorazowego zabiegu inhalacyjnego, a takze z bocz- nym ustnikiem do aktywnego wdychania, który posiada kanal powietrzny do rozdzielenia kazdorazowej dawki substancji leczniczej w strum ieniu powietrza, znam ien- ny tym , ze ma wyzwalane urzadzenie pom pujace (12, 12a. 19, 20, 22) powiazane z komora dozujaca (7) oraz z recznie urucham ianym urzadzeniem wstepnego napi- nania (13, 19a) i z mechanicznym urzadzeniem przela- czajacym (14; 16) w yzw alanym pod wplywem podcisnienia powstajacego przy aktywnym wdychaniu, którego dzwignia odryglowujaca (14) jednym ramieniem polaczona Jest ruchomo z urzadzeniem wstepnego n a - pinania (13, 19a), a drugim ramieniem z tlokiem wy- zwalajacym (15) zamykajacym kanal powietrzny (9) w ustniku (11), i z elementem odryglowujacym (14a), który wspólpracuje z dzwignia zapadkowa (17) przyci- sku (1). F i g . 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest inhalator z zewnętrznym strumieniem powietrza, działający pod wpływem wdychania, z zasobnikiem na zapas sproszkowanej substancji leczniczej przeznaczonej do inhalacji oraz ze znajdującym się przy nim uruchamianym ręcznie, urządzeniem dozującym do pobierania, do co najmniej jednej dozującej, określonej dawki substancji leczniczej dla każdorazowego zabiegu inhalacyjnego, a także z bocznym ustnikiem do aktywnego wdychania, który posiada kanał powietrzny do rozdzielania każdorazowej dawki substancji leczniczej w strumieniu powietrza.

Tego rodzaju inhalator znany jest z opisu DE 35 35 561 Al. W znanym inhalatorze poniżej zasobnika i równolegle do ustnika, umieszczonajest obrotowa przegroda posiadająca zagłębienia (komory dozujące) dla odmierzania substancji leczniczej. Za każdym razem gdy zagłębienia zwrócone są do zasobnika, zostają samoczynnie napełnione. Gdy przegroda zostanie obrócona o 180° a napełnione zagłębienie zwraca się do komory powietrznej ustnika, dawka proszku siłą ciężkości, wspieraną przez mechanizm wibracyjny, wypada z zagłębieniem do pustej przestrzeni kanału powietrznego i stamtąd jest inhalowana do płuc pacjenta za pomocą aktywnego wdychania. Kanał powietrzny posiada przy tym obszar dławiący mający ułatwić mieszanie powietrza z substancją leczniczą przez zawirowanie, ma ułatwić tworzenie się aerozolu. Wytwarzanie aerozolu następuje więc w takim aparacie przez aktywne wdychanie w ten sposób, że wdychane przez pacjenta powietrze prowadzone jest przez proszek i zabiera go ze sobą.

Znany inhalator posiada dwie istotne wady. Po pierwsze przeznaczona do inhalacji dawka nie jest powtarzalna w wystarczającym stopniu. Po'drugie, strumień powietrza wprowadzony przez aktywne wdychanie, mimo wspierającego działania obszaru dławienia w kanale powietrznym, nie jest w stanie całkowicie wyprowadzić dawkę z aparatu i zdyspergować substancję leczniczą w strumieniu powietrza. Należy przy tym pamiętać, że stosownie do rodzaju inhalowanego proszku, musi on mieć cząsteczki o typowej wielkości około 5 gm, aby mógł przedostać się do miejsca działania w oskrzelach. Proszki o tak drobnym ziarnie mają skłonność do zbrylania się podczas składowania tak, że przy stosowaniu, przy niedostatecznie głęboko zachodzącej dezaglomeracji, jak to ma miejsce przy samym tylko wdychaniu, przynajmniej część proszku inhalowana jest w postaci aglomeratów o średnicy większej niż średnica ziarna pierwotnego. Aglomeraty te nie przedostają się do miejsca działania w oskrzelach tak, że powstaje znaczny błąd w ilości dawki, który przy stosowaniu farmaceutyków o silnym działaniu, jest niedopuszczalny.

Dla uniknięcia niewystarczającej dezaglomeracji znane są aparaty, w których aglomeraty proszku ulegają dezaglomeracji za pomocą impulsu zewnętrznego powietrza. Tego typu aparat znany jest przykładowo z opisu WO-A-9007351. Dla wytworzenia takiego impulsu pewna objętość powietrza zostaje sprężona za pomocą tłoka lub mieszka sprężystego i bardzo szybko uwolniona. Impuls powietrza porywa proszek a powstające przy tym zawirowania i siły ścinające dezaglomerują ponownie aglomeraty do wielkości ziarna pierwotnego. Zdezaglomerowana substancja, na skutek uzyskanej ponownie drobnoziarnistości może przeniknąć głęboko do oskrzeli bez zauważalnych strat w jamie ustnej i gardle.

Przy wytwarzaniu aerozolu w opisany sposób konieczne jest jednak wyzwalanie impulsu zewnętrznego powietrza dokładnie w momencie największego strumienia powietrza spowodowanego przy wdychaniu. Jeżeli wyzwolenie nie nastąpi w tym momencie, nastąpi błędna obsługa 1 błędne dozowanie. Takie zsynchronizowane z oddechem wyzwalanie impulsu zewnętrznego powietrza uzyskuje się przez mechaniczne urządzenie przełączające, uruchamiane podciśnieniem przy wdychaniu.

Wytwarzanie strumienia powietrza zewnętrznego w inhalatorach znane jest już z opisu US-PS 3 921 637. W znanym inhalatorze znajduje się uruchamiana ręcznie pompa mieszkowa,

166 852 która wytwarza powietrze o podwyższonym ciśnieniu tylko tak długo, jak długo na mieszek pompy wywierany jest ręką nacisk. Pomiędzy pompą i komorą, w której przeznaczona do inhalacji dawka umieszczona jest w postaci kapsułki, w znanym aparacie znajduje się układ zaworowy uruchamiany urządzeniem przełączającym działającym pod wpływem strumienia powietrza powodowanego przy wdychaniu. W przeciwieństwie do wynalazku, urządzenie przełączające uruchamia nie mechanizm wyzwalający napiętej wstępnie pompy, lecz otwiera zawór. To urządzenie przełączające składa się z klapy zrównoważonej za pomocą sprężyny otwierającej zawór, za pomocą dźwigni.

Jako istotną wadę w znanych aparatach np. z opisu patentowego US - 3921637 należy uznać, że wdychane powietrze przepływa przez aparat i przez jego mechaniczne części. Z biegiem czasu nie uniknie się osadzania pyłu i zanieczyszczeń na precyzyjnych elementach. Może to występować szczególnie wtedy, gdy aparaty tego rodzaju noszone są w kieszeniach ubrania. Każde zabrudzenie czułych, mechanicznych części może uczynić wątpliwą zdolność działania takich aparatów, co np. w przypadku ataku astmy może mieć tragiczne skutki.

Aparaty tego rodzaju, podczas inhalacji mogą stawiać tylko niewielki opór dla wdychanego powietrza. Wynika stąd, że dla wyzwolenia impulsu zewnętrznego powietrza ma się do dyspozycji tylko niewielkie siły. Od wszystkich mechanicznych części wymaga się więc wyjątkowej lekkości.

Celem wynalazku jest opracowanie inhalatora o konstrukcji umożliwiającej osiągnięcia powtarzalności stosowanej dawki i uzyskanie powtarzalnego zdyspergowania substancji leczniczej.

Zadanie to zostało rozwiązane zgodnie z wynalazkiem w ten sposób, że inhalator z zewnętrznym strumieniem powietrza działający pod'wpływem aktywnego wdychania, z zasobnikiem na zapas sproszkowanej substancji leczniczej przeznaczonej do inhalacji, oraz ze znajdującym się przy nim uruchamianym ręcznie, urządzeniem dozującym do pobierania co najmniej jednej komory dozującej określonej dawki substancji leczniczej dla każdorazowego zabiegu inhalacyjnego, a także z bocznym ustnikiem do aktywnego wdychania, który posiada kanał powietrzny do rozdzielenia każdorazowej dawki substancji leczniczej w strumieniu powietrza, charakteryzuje się tym, że ma wyzwalane urządzenie pompujące powiązane z komorą dozującą oraz z ręcznie uruchamianym urządzeniem wstępnego napinania i z mechanicznym urządzeniem przełączającym wyzwalanym pod wpływem podciśnienia powstającego przy aktywnym wdychaniu, którego dźwignia odryglowująca jednym ramieniem połączona jest ruchomo z urządzeniem wstępnego napinania, a drugim ramieniem z tłokiem wyzwalającym zamykającym kanał powietrzny w ustniku, i z elementem odryglowującym, który współpracuje z dźwignią zapadkową przycisku.

Korzystnie do komory dozującej dołączona jest dysza rozpraszająca, poprzez którą przechodzi strumień zewnętrznego powietrza. Dysza ma za zadanie szczególnie dobre rozproszenie i ewentualną dezaglomerację substancji leczniczej w strumieniu wdychanego powietrza.

Inhalator według wynalazku ma przycisk do ręcznego uruchamiania urządzenia dozującego połączony mechanicznie z mechanizmem uruchamiającym urządzenie wstępnego napinania.

Mechaniczne urządzenie przełączające w kanale powietrznym posiada tłok wyzwalający, połączony z ramieniem dźwigni odryglowującej, której drugiej ramię połączone jest z mechanizmem wyzwalającym urządzenie wstępnego napinania pompy.

Urządzenie dozujące posiada przebiegający prostopadle do osi ustnika umieszczony w kierunku wzdłużnym inhalatora, stempel dozujący z komorą dozującą, która utworzona jest przez nacięcie z wewnętrznym dnem sitowym, połączone z doprowadzeniem powietrza, przy czym stempel dozujący od strony górnej współpracuje z przyciskiem zamocowanym przesuwnie w kierunku wzdłużnym w obudowie inhalatora.

W inhalatorze według wynalazku przynajmniej część ściany zasobnika na inhalacyjną proszkową substancję wykonana jest podatnie i przyjmuje położenie zgodne ze stopniem opróżnienia zasobnika w miarę napełniania komory dozującej, przy czym ściana zasobnika poruszająca się z nasypanym zapasem proszku utworzona jest przez giętką taśmę, tworzącą pętlę w magazynku, ograniczającym zasobnik na szerokość taśmy, natomiast otwór pętli zamknięty jest przez trzpień dozujący stanowiący urządzenie dozujące i zaopatrzony w nacięcie dozujące stanowiące komorę dozującą, przy której przeprowadzone są końce pętli opasując trzpień dozujący. Taśma wykonana jest z giętkiego materiału o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie i chropowatej powierzchni i jest ona na jednym końcu pętli zamocowana do pierwszego wałka w postaci trzpienia i nawijana na drugi wałek w postaci trzpienia napinającego, z którym połączony jest mechanicznie trzpień dozujący. Połączenie pomiędzy trzpieniem dozującym i trzpieniem napinającym taśmę ma postać sprzęgła poślizgowego. Trzpień dozujący połączony jest z trzpieniem napinającym taśmę za pomocą pasa. Końce pętli taśmy opasują trzpień dozujący, przy zachowaniu ich wzajemnego odstępu w kierunku naciągu za trzpieniem dozującym mniejszego niż jego średnica (kąt opadania większy niż 180°).

Odmiana inhalatora według wynalazku charakteryzuje się tym, że ma wyzwalane urządzenie pompujące powiązane z komorą dozującą oraz z ręcznie uruchamianym urządzeniem wstępnego napinania i z urządzeniem przełączającym, wyzwalanym pod wpływem podciśnienia powstającego przy aktywnym wdychaniu, posiadającym giętką membranę, której jedna strona, poprzez kanał podciśnieniowy ma połączenie z ustnikiem, a druga strona z powietrzem otoczenia, przy czym do membrany przyporządkowane są mechaniczne elementy wyzwalające, uruchamiające mechanizm wyzwalający w urządzeniu wstępnego napinania pompy.

Korzystnie według wynalazku, do komory dozującej dołączona jest dysza dyspergująca, przez którą prowadzone jest zewnętrzne powietrze.

Inhalator ma element do ręcznego uruchamiania urządzenia dozującego połączony mechanicznie z mechanizmem uruchamiającym urządzenie wstępnego napinania. Natomiast kanał powietrzny w ustniku stanowi dysza, przy czym obszar o największej prędkości przepływu znajduje się w obszarze ujścia kanału podciśnieniowego.

Korzystnie inhalator posiada przestrzeń membranową, z jednej strony ograniczoną membraną, w której umieszczony jest korpus membrany zawierający trzpienie wyzwalające, współpracujące z mechanizmem wyzwalającym przy urządzeniu wstępnego napinania pompy.

W odmianie inhalatora według wynalazku przynajmniej cześć ściany zasobnika na inhalacyjną proszkową substancję wykonanajest podatnie i przyjmuje położenie zgodne ze stopniem opróżnienia zasobnika w marę napełniania komory dozującej, przy czym ściana zasobnika poruszająca się z nasypanym zapasem proszku, utworzonajest przez giętką taśmę, tworzącą pętlę w magazynku, ograniczającym zasobnik na szerokość taśmy, natomiast otwór pętli zamknięty jest przez trzpień dozujący stanowiący urządzenie dozujące i zaopatrzony w nacięcie dozujące stanowiące komorę dozującą, przy której przeprowadzone są końce pętli opasując trzpień dozujący.

Taśma, która wykonanajest z giętkiego materiału o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie i chropowatej powierzchni, na jednym końcu pętli zamocowana jest do pierwszego wałka w postaci trzpienia i nawijana jest na drugi wałek w' postaci trzpienia napinającego, z którym połączony jest mechanicznie trzpień dozujący. Połączenie pomiędzy trzpieniem dozującym i trzpieniem napinającym taśmę ma postać sprzęgła poślizgowego.

Trzpień dozujący połączony jest z trzpieniem napinającym taśmę za pomocą pasa.

W inhalatorze według wynalazku końce pętli taśmy opasują trzpień dozujący, przy zachowaniu ich wzajemnego odstępu w kierunku naciągu za trzpieniem dozującym mniejszego niż jego średnica (kąt opasania większy niż 180°).

Z trzpieniem dozującym, w magazynku połączonajest konstrukcyjnie dysza dyspergująca. Magazynek inhalatora posiada dwie tarcze jako ściany czołowe obudowy umieszczone w odstępie taśmy, w których centrycznie umieszczony jest trzpień dozujący przechodząc przez nie obrotowo, a pomiędzy nimi umieszczona jest trwale dysza dyspergująca, przy czym pomiędzy nimi, na odcinku dyszy osadzone są trzpienie mocujący i napinający taśmę a wzajemny odstęp ich obwodów (X) jest mniejszy od średnicy trzpienia dozującego.

Inhalator według wynalazku pracuje z dawkowanym, zsynchronizowanym z oddechem, samoczynnie wyzwalanym zewnętrznym strumieniem powietrza. Podmuch sprężonego powietrza wydmuchuje całkowicie określoną dawkę przeznaczonej do inhalacji substancji leczniczej z komory dozującej do kanału powietrznego. Dawka jest więc, przy poszczególnych zabiegach inhalacyjnych, w znacznym stopniu jednakowa. Za pomocą podmuchu sprężonego powietrza

166 852 jest ona bardzo dobrze rozprowadzona co znacznie zwiększa skuteczność inhalacji. Jeżeli istnieją aglomeraty proszku, to na skutek impulsu powietrza zewnętrznego ulegają dezaglomeracji.

Inhalator według wynalazku za pomocą jednego ruchu napinającego uruchamiany jest pod względem dawkowania i wyzwalania powietrza do wdychania.

Ponadto uniknięto w nim wad znanych inhalatorów, osiągając stawiane sobie cele. Wdychane powietrze względnie powietrze zewnętrzne ma bardzo krótką drogę do ustnika. Powietrze zewnętrzne przepływa przed tym tylko przez trzpień dozujący i komorę dozującą. Unika się przez to osadzania pyłu i zanieczyszczeń, a szczególne części poruszają się łatwo. W przypadku gwałtownej potrzeby zaaplikowania aerozolu, np. przy ataku astmy, możliwa jest wyjątkowo prosta i prędka manipulacja aparatem. Części całej konstrukcji są stosunkowo proste łatwe do montażu, przez co można wytwarzać taki aparat tanio w dużych seriach.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania przedstawionych na rysunku, na których fig. 1 przedstawia postać wykonania inhalatora według wynalazku działającego pod wpływem aktywnego wdychania w stanie normalnym, w przekroju, fig. 2 - postać wykonania komory dozującej z fig. 1 w dwóch różnych widokach, w powiększonej skali, fig. 3 - przekrój poprzeczny zawieszenia dyszy z fig. 1 w kanale powietrznym ustnika, fig. 4 - postać wykonania z fig. 1 w gotowości do inhalacji, fig. 5 - postać wykonania z fig. 1, bezpośrednio po wdychaniu wydmuchanej dawki, fig. 6 - szczególny układ dozujący substancję aktywną przeznaczoną do inhalacji (dozowanie przy użyciu taśmy), przedstawiony w stanie rozłożonym, fig. 7 - układ dozujący według fig. 6 w stanie złożonym, w położeniu umożliwiającym napełnienie zasobnika, fig. 8 - układ dozujący według fig. 6 w położeniu, w którym komora dozująca zostaje napełniona przez obrót stempla dozującego, fig. 9 - układ dozujący według fig. 6 w położeniu, w którym substancja lecznicza znajdująca się w komorze dozującej, zostaje usuwana, fig. 10 - w schematycznym ujęciu, alternatywną postać wykonania urządzenia dozującego z fig. 6, fig. 11-13 - inny przykład wykonania dozowania przy użyciu taśmy, w trzech różnych widokach, fig. 14 - odmiana inhalatora działającego pod wpływem aktywnego wdychania, według wynalazku, znajdującego się w stanie normalnym, w przekroju schematycznym, fig. 15 - odmiana inhalatora z fig. 14 w gotowości do inhalacji.

Inhalator z zewnętrznym strumieniem powietrza działający pod wpływem aktywnego wdychania przedstawiony na fig. 1, posiada obudowę 3 z bocznym otworem 3a, w której, od strony czołowej umocowany jest przesuwnie przycisk 1 znajdujący się pod działaniem sprężyny wspierającej się o obudowę. Przycisk 1 na stronie wewnętrznej posiada zębate lub faliste krawędzie 4 oraz ma przymocowaną dźwignię 17 do zazębiania z elementem współpracującym przy obudowie 3, o który również wspiera się sprężyna 2. Inhalator posiada ponadto lejkowaty zasobnik 6 jako przestrzeń magazynującą sproszkowaną substancję leczniczą przeznaczoną do inhalacji. Zasobnik ten zamykany jest za pomocą pokrywy 5 oraz posiada okienko 24 dla wskazywania stanu zużycia substancji. Zasobnik posiada stempel dozujący 8 zawierający komorę dozującą 7 dla przyjmowania dawki substancji leczniczej do wdychania przy każdorazowym zabiegu inhalacyjnym. Komora dozująca przedstawiona jest bliżej w dwóch różnych widokach na fig. 2a i 2b. Fig. 2a stanowiąca widok równoległy do osi poziomej uwidocznia, że komora dozująca w przekroju poprzecznym ma kształt trójkątny. Jak widać to z przekroju poprzecznego na fig. 2b, ma ona podcięcie, na którym umieszczone jest sito 7a, ograniczające do wewnątrz komorę dozującą.

Stempel dozujący 8 przechodzi przez pokrywę 5 i stożkowaty koniec zasobnika 6 i zamocowany jest w nim przesuwnie przeciwdziałając sile sprężyny 10, która drugą stroną wspiera się w wybraniu 1 a w przycisku 1. Stempel dozujący, od strony komory dozującej posiada otwór 8a dla doprowadzenia powietrza do komory dozującej 7 i na tym końcu ukształtowany jest w sposób umożliwiający połączenie kształtowe z króćcem 12a obudowy pompy 12.

Pokrywa 5 zasobnika ma zaokrąglone krawędzie, po których po naciśnięciu przycisku 1, przesuwa się falista krawędź 4 wewnętrznej ściany przycisku, wskutek czego zasobnik podlega wibracjom. W ten sposób uzyskuje się równomiernie napełnienie komory dozującej 7 w stemplu dozującym 8.

Inhalator posiada ponadto, umieszczony z boku, ustnik 11 do aktywnego wdychania, zaopatrzony w kanał powietrzny 9. W tym kanale powietrznym zamocowana jest dysza 23 za

166 852 pomocą żeber 23a (patrz fig. 3). Ustnik 11 połączony jest trwale z zasobnikiem 6 i króćcem 12a obudowy pompy, tworząc z nim ruchomąjednostkę. Jest on zamknięty na lewym końcu pokrywą 21, która posiada otwór odpowietrzający 21a. Ustnik 11 na końcu od strony pokrywy posiada otwór napowietrzający 1 la, którego funkcja zostanie wyjaśniona poniżej.

Inhalator posiada również układ pompy do wytwarzania podmuchu sprężonego powietrza (strumienia powietrza zewnętrznego) podczas procesu inhalacji. Układ pompy posiada obudowę pompy 12 z króćcem 12a, z którego wydmuchiwane jest powietrze. Obudowa pompy zamknięta jest dnem 20 z otworem odpowietrzającym 20a. W dnie zamocowany jest ruchomy promieniowo język odryglowujący 13. Układ pompy posiada ponadto tłok 19 pompy, który zamocowany jest przesuwnie w dnie pompy, przeciwdziałając sile sprężyny 22. Tłok 19 pompy posiada obiegowy rowek 19a, w który w stanie napięcia sprężyny 22, wchodzi język odryglowujący 13. Tłok 19 osadzony jest ponadto w nasadce 24a obudowy, w której znajduje się sprężyna 18, wspierająca się o drugi koniec dna 20 obudowy pompy.

Do uruchomienia pompy służy mechanizm wyzwalający, który w przedstawionym przykładzie wykonania uruchamia się samoczynnie przy aktywnym wdychaniu. Mechanizm ten posiada tłok wyzwalający 15, który umocowany jest w ustniku 11 przeciwdziałając wstępnemu napięciu stosunkowo słabej sprężyny 16. W przedłużeniu tłoka wyzwalającego 15 znajdują się otwory napowietrzające 15a. Dalszym elementem mechanizmu wyzwalającego jest dźwignia odryglowująca 14, która ułożyskowaną jest obrotowo przy jednym z przedłużeń 11 b ustnika 11. Dźwignia odryglowująca 14 prowadzona jest ruchomo w drążku tłokowym tłoka 15 i od strony czołowej posiada element odryglowujący 14a dla dźwigni zapadkowej 17 przycisku. Po drugiej stronie prowadzonajest ona ruchomo w języku odryglowującym 13, który stanowi również część mechanizmu wyzwalającego.

Fig. 1 przedstawia inhalator w normalnym stanie pracy, (w stanie przed użyciem). Sprężyna 22 tłoka pompy 19 jest napięta, inne sprężyny 2, 10, 16 i 18 znajdują się w stanie rozprężonym.

Zasada działania inhalatora według wynalazku jest następująca: przycisk 1 wciska się ręcznie do dołu przeciwdziałając sile sprężyny 2. Podczas tej operacji zębata lub falista krawędź 4 przesuwa się po pokrywie 5 zasobnika wstrząsając przy tym zasobnik 6 proszku i powodując napełnienie komory dozującej 7. Przy dalszym naciskaniu przycisku 1 napinającym sprężynę 10, stempel dozujący 8 zostaje naciśnięty do dołu, aż do położenia w którym przylega on do króćca 12a pompy. Sprężyna 10 zostaje przy tym całkowicie napięta. Przy zupełnym dociśnięciu do dołu przycisku 1 cała ruchoma jednostka składająca się z zasobnika 6 proszku, ustnika 11, obudowy pompy 12, i mechanizmu wyzwalającego 13, 14, 15, 16, zostaje przemieszczona w najniższe położenie, przy czym przycisk zostaje unieruchomiony za pomocą dźwigni 17. Przy zupełnym wciśnięciu sprężyna 18 zostaje napięta a tłok 19 pompy wraz z językiem odryglowującym 13 znajdującym się w dnie 20 pompy, porusza się również do dołu.

Inhalator znajduje się teraz w stanie gotowości, (jest gotowy do inhalacji). Taki stan pracy przedstawiony jest na fig. 4. Komora dozująca 7 znajduje się teraz bezpośrednio na wysokości dyszy 23. Wszystkie sprężyny z wyjątkiem przynależnej do tłoka 15 sprężyny powrotnej 16, są napięte. Przy inhalacji, wskutek aktywnego wdychania, w ustniku 11 przed tłokiem wyzwalającym 15, powstaje podciśnienie. Tłok 15 napinając słabą sprężynę 16, porusza się do przodu i wyzwala przy tym tłok 19 pompy, poprzez dźwignię odryglowującą 14 i język odryglowujący 13. Otwór odpowietrzający 21a w pokrywie 21 ustnika zapobiega przy tym powstawaniu podciśnienia po odwrotnej stronie tłoka.

Odryglowany tłok 19 pompy zostaje gwałtownie wyciśnięty do góry przez sprężynę 22. Objętość powietrza przemieszczana przez tłok pompy przetłaczana jest gwałtownie przez dno sitowe komory dozującej 7. Za pomocą podmuchu powietrza proszek znajdujący się na sicie zostaje wydmuchany poprzez dyszę 23 ulegając przy tym dyspergacji. Podczas dalszej aktywnej inhalacji zewnętrzne powietrze może napływać poprzez otwory 11a w ścianie ustnika i otwory 15a w tłoku 15, które przy zasysaniu pokrywają się tak, że zdyspergowany proszek miesza się w ustniku z głównym strumieniem powietrza. Taki stan pracy, bezpośrednio po użyciu inhalatora, przedstawiony jest na fig. 5.

166 852

Po zakończeniu przebiegu inhalacji tłok wyzwalający 15 powraca samoczynnie do swej pozycji wyjściowej, pod wpływem rozprężania sprężyny powrotnej 16. Przycisk 1 zostaje przy tym odryglowany przez dźwignię 14, za pośrednictwem dźwigni zapadkowej 17 i powraca pod wpływem napięcia sprężyn 2, 10 i 18 do swej pozycji wyjściowej z fig. 1, napinając sprężynę 22. Elementy konstrukcyjne inhalatora przedstawione na fig. 1 do 5 są przykładowe, a wynalazek nie ogranicza się tylko do nich. Możliwą odmianą mechanizmu wyzwalającego przedstawionego na tych figurach może być zastąpienie tłoka 15 przez klapę, a mechanizmu dźwigniowego 14 przez mechanizm dźwigni kolankowej.

W innej odmianie zespół pompy składający się z części 12, 18, 19, 22 może być umieszczony również powyżej ustnika 11. Możliwe jest również użycie napinanego mieszka sprężystego jako zespołu pompującego.

Budowa inhalatora może być w zasadzie również taka, że dopiero po uruchomieniu przycisku 1 tłok 19 pompy tzn. sprężyna 22, zostaje napięta.

Postać wykonania przedstawiona na fig. 1 ma na celu samoczynne wyzwolenie pompy przez mechanizm wyzwalający przy wdychaniu przez pacjenta. Zasadniczo ten mechanizm wyzwalający może być zastąpiony ręcznie uruchamianym przyciskiem wyzwalającym. Możliwe jest ponowne napełnianie aparatu. W tym celu wymienia się zespół składający się z zasobnika 6 proszku, stempla dozującego 8 i sprężyny 10. Należy przy tym albo zdemontować przycisk 1 albo wykonać górną część aparatu tak, aby można ją było odkręcać. Możliwe jest również takie wykonania pokrywy 5 zasobnika 6 proszku, np. wyposażając ją w korek zamykający, że proszek może być dosypywany z odpowiedniego pojemnika zasobnikowego. Również przedstawione napełnienie komory dozującej 7 na końcu lejkowato wykonanego zasobnika jest jednym z możliwych wariantów. Korzystna inna odmiana zostanie teraz opisana na podstawie fig. 6-10. Dozowanie trudno sypiącego się proszku (np. drobnoziarnistej glukozy) przez napełnianie objętości dozownika, jest niemożliwe bez aktywnie wspierających zabiegów, np. wstrząsanie dozownikiem. Opisana poniżej metoda dozowania, zwana dalej dozowaniem taśmą, dla trudno sypiącego się proszku, umożliwia jeszcze lepszy stopień napełnienia komory dozującej a tym samym lepszą powtarzalność przygotowywanej dawki. Pomimo tego, że dozowanie taśmą właśnie w inhalatorze według wynalazku znajduje korzystne zastosowanie, można je stosować również w innych inhalatorach.

Na fig. 6 przedstawione są w stanie rozłożonym istotne elementy taśmowego zespołu dozującego, mianowicie magazynek 25 (który zastępuje na przykład zasobnik 6 z fig. 1), taśma 26, stempel dozujący 8 z komorą dozującą 7, oraz osiowy otwór 8a, który sięga od dolnego końca stempla do komory dozującej 7. Stempel dozujący, jak widać na fig. 7, umieszczony jest w otworze 25b magazynku 25. Taśma 26 swymi swobodnymi końcami tworzy pętlę w wąskiej części czołowej magazynku 25. Przechodzą one przez magazynek i wychodzą z drugiej czołowej jego strony. Proszek 27 zmagazynowany roboczo, otoczony pętlą taśmy z tyłu i z boków, jak to widać na fig.8, ulega przemieszczeniu f w kierunku stempla dozującego 8 względnie komory dozującej 7, wzdłuż wzdłużnej osi magazynku. Taśma wykonana jest z papieru o odpowiedniej wytrzymałości na rozciąganie i rozrywanie, korzystnie silikonizowanego lub teflonizowanego dwustronnie,o określonej szorstkości powierzchniowej. Ma to obniżyć siły przyczepności proszku do taśmy, oraz zminimalizować tarcie pomiędzy ścianami magazynku, papierem i stemplem dozującym. Magazynek może być napełniony z tyłu, w położeniu taśmy przedstawionym na fig. 7. Nasypany proszek może być następnie trochę zagęszczony przez przyciągnięcie pętli taśmy do stempla dozującego.

Dozowanie następuje za pomocą specjalnie ukształtowanego nacięcia dozującego 7, stanowiącego komorę dozującą, wykonanego w stemplu dozującym 8, która okręcana jest przy lekko zagęszczonym proszku 27 (fig. 8) w kierunku zgodnym z geometrią nacięcia (zgodnie ze wskazówkami zegara) i ulega napełnieniu. Inna postać wykonania polega na tym, że stempel dozujący 8 wykonuje ruch posuwisto-zwrotny. Przy tym wykonaniu nacięcie dozujące jest nachylone korzystnie pod kątem 45° względem osi wzdłużnej stempla dozującego. Nacięcie dozujące od strony przeciwnej do osiowego otworu 8a założone jest drobną tkaniną w rodzaju sita 7a wykonaną ze stali szlachetnej, podobnie jak w układzie według fig. 2b. Wielkość oczek wynosi korzystnie około 5-300 gm, korzystnie około 50 gm. Dla wyprowadzenia dawki z

166 852 nacięcia dozującego 7 istnieje wiele możliwości. Jedną z nich, opierającą się na przykładzie wykonana z fig. 1, przedstawia fig. 9. Po napełnieniu nacięcia dozującego 7 za pomocą ruchu obrotowego albo posuwisto-zwrotnego, stempel dozujący 8 tak daleko jest naciskany do dołu poprzez otwory 25b magazynku 25, analogicznie dę przechodzenia ze stanu pracy z fig. 1 do stanu z fig. 4 aż nacięcie dozujące 7 zostanie usytuowane w małej, specjalnie ukształtowanej, tu bliżej nie przedstawionej, przestrzeni dyspergowania 28, przed również bliżej nie opisaną, specjalnie ukształtowaną, dyszą 29. Proces zgarniania proszku przy przeciskaniu stempla dozującego przez otwory 25b magazynku, powoduje dalsze dokładniejsze wyznaczenie dawki. W położeniu według fig. 9, poprzez otwór 8a na dno nacięcia dozującego skierowany zostaje podmuch powietrza, aby wydmuchać proszek znajdujący się w nacięciu, na sicie 7a. Podmuch powietrza może być wytworzony np. przez układ pompy według fig. 1, możliwe są jednak również inne postacie wykonania.

Wolne objętości przedniej - (wąskiej strony) - i tylnej strony (szerokiej strony), dla ochrony przed zawilgoceniem zmagazynowanego proszku, mogą być wypełnione środkiem osuszającym. W celu dokładniejszego dozowania substancji aktywnej może być ona zmieszana z nośnikiem. Istotną cechą dozowania taśmą jest to, że ściana powolnie opróżniającego się magazynku przy napełnieniu nacięcia dozującego porusza się wraz z wypełniającym proszkiem w kierunku transportowania. Ściana 26 może w zasadzie zostać zastąpiona przez sztywną ścianę, np. klamrę 26a w kształcie litery U (fig. 10), znajdującej się pod lekkim naciskiem sprężyny 30. Jeżeli dozowanie taśmowe stosuje się w ramach wykonania przedstawionego na fig. 1, to liniowy ruch przycisku 1 stempla dozującego 8 zmieniany'jest na ruch obrotowy. Na fig. 11 do 13 przedstawiony jest inny, korzystny przykład wykonania dozowania przy użyciu taśmy. Ten przykład wykonania jest konstrukcyjnie ulepszony w stosunku do schematycznie przedstawionego na fig. 7 do 9. Jest on integralną częścią odmiany inhalatora według wynalazku przedstawionego na fig. 14 i 15. Aby podkreślić zasadniczą łączność przykładów wykonania te same elementy pod względem funkcji posiadają te same oznaczenia, nawet gdy konstrukcyjnie nie są w pełni zgodne.

Fig. 11 do 13 przedstawiają dwutarczową obudowę magazynku 25 dla dozowania taśmowego, przy czym odstęp pomiędzy obiema tarczami odpowiada szerokości taśmy 26.

Na fig. 11 przedstawiony jest magazynek w przekroju wzdłużnym, fig. 12 przedstawia magazynek z fig. 11 w widoku z góry, a fig.. 13 przedstawia przekrój wzdłuż linii I z fig. 11.

Taśma 26 tworząca pętlę w magazynku, obejmuje zapas nasypanego proszku 27 (fig. 13), który z prawej strony ograniczony jest stemplem dozującym w postaci trzpienia dozującego 8. Trzpień dozujący 8 przechodzi obrotowo przez magazynek 25 i w tym przykładzie wykonania posiada dwa nacięcia dozujące 7. Możliwe są również wykonania z więcej niż dwoma nacięciami dozującymi rozłożonymi na obwodzie trzpienia. Nacięcia dozujące zamknięte są od tyłu spiekanym tworzywem sztucznym lub szkłem albo metalem, lub też siatką albo sitem. Trzpień dozujący 8 posiada nacięcia dozujące w liczbie odpowiadającej liczbie komór 8a tak, że zawsze tylko wydmuchiwane nacięcie dozujące może być przedmuchiwane poprzez przyporządkowaną komorę, zwłaszcza przez dyspergujący podmuch powietrza pochodzący z wyzwalanej pompy. Obie komory, rozdzielone ścianami 31, przedstawione są schematycznie na fig. 11, przy czym otwór 30 stanowi wpust dla dyspergującego powietrza. W dolnej części trzpienia dozującego 8 znajduje się część 32 za pomocą której trzpień dozujący łączy się z napędem obrotowym. Ten odcinek trzpienia dozującego posiada otwór 32b dla kanału podciśnieniowego, oraz otwór wzdłużny 32a dla przenoszenia dalej podciśnienia, którego znaczenie zostanie wyjaśnione w związku z fig. 14 i 15. Z przeznaczonym do wydmuchiwania nacięciem dozującym 7 względnie z przyporządkowaną mu komorą w trzpieniu dozującym 8, łączy się dysza dyspergująca 29. Umieszczenie dyszy w magazynku dokonane jest celowo, za pomocą odpowiedniego (nie przedstawionego) urządzenia, np. kułaka tak, że dysza, przy przesuwaniu taśmy a tym samym przy obrocie trzpienia dozującego 8 w obszarze wchodzenia nacięcia dozującego 7 w obszar dyszy, lekko unosi się z trzpienia dozującego, aby uniknąć zgarniania proszku.

Szczególne znaczenie dla jakości działania dozowania taśmowego ma posuw taśmy. Przykład wykonania według fig. 11 do 13 przewiduje w tym celu odpowiednie, korzystne rozwiązanie konstrukcyjne. Zawiera ono trzpień 33 do którego umocowany jest jeden koniec

166 852 taśmy. Drugi koniec taśmy umocowany jest do trzpienia 34 napinającego taśmę, z możliwością jej nawijania. Trzpień napinający 34 stanowiący oś nawiąjącą, połączony jest z trzpieniem dozującym 8 za pomocą pasa 35. Zamiast napędu pasowego zastosowany może być napęd za pomocą kół zębatych lub podobny. Przez obrót trzpienia dozującego 8 trzpień napinający 34 napędzany jest poprzez pas 35. Taśma 26 napina się przy tym i zagęszcza zapas proszku 27, aż do wystąpienia określonego naciągu taśmy. Po osiągnięciu tego naciągu pasek ślizga się na trzpieniu dozującym 34 na kształt sprzęgła poślizgowego. Podczas tego nacięcie dozujące 7 zostaje napełnione.

Istotne jest przy tym, aby siła z jaką pętla taśmy dociska lekko zagęszczony proszek 27 do trzpienia dozującego 8, byłą ograniczona, oraz żeby proszek poddany był naciskowi tylko w chwili dozowania. Zapobiega się przez to zaklinowaniu zapasu proszku 27 względnie pętli taśmy w magazynku 25.

Szczególną cechą konstrukcyjną jest również wielkość opasania taśmą trzpienia dozującego 8. Wielkość opasania trzpienia dozującego celowo dobrana jest tak, że wychodzi ono poza (pionową) średnicę trzpienia dozującego (fig. 13), tzn., że kąt opasania jest większy niż 180°. Uzyskuje się to w ten sposób, że wewnętrzny odstęp pomiędzy trzpieniami 33 i 34 jest mniejszy od zewnętrznej średnicy trzpienia dozującego 8. Zapobiega się przez to zabrudzeniu się stempla i uzyskuje czysty obraz napełnienia nacięcia dozującego. Istotną zaletą dozowania przy użyciu taśmy jest to, że jest ono niezależne od położenia.

Fig. 14 i 15 przedstawiają odmianę inhalatora według wynalazku, w którym zastosowane jest dozowanie przy użyciu taśmy, zgodnie z fig. 11 lub 13. Inhalator ten posiada dwuczęściową obudowę, mianowicie część górną 36 obudowy stanowiącą rodzaj głowicy zamkniętą od góry pokrywą 38, oraz obudowę pompy 37, tworzącą jednocześnie cylinder dla tłoka 19. Obie części obudowy wykonane są korzystnie z tworzywa sztucznego i posiadają stosowane zwykle, nie przedstawione elementy łączące, np. połączenie śrubowe. W głowicy 36 umieszczony jest zespół dozowania przy użyciu taśmy, według fig. 11 do 13. Przy górnej części 36 obudowy umieszczony jest ustnik 11, który znajduje się naprzeciw dyszy dyspergującej 29 zespołu dozowania. Ustnik 11 posiada kanał powietrzny w postaci dyszy inhalacyjnej 39 oraz otwór 40 dla napływającego powietrza zewnętrznego podczas inhalacji. Ustnik 11 posiada ponadto kanał podciśnieniowy 41, który łączy się z otworem 32b w trzpieniu dozującym 8 (fig. 11) a tym samym z otworem wzdłużnym 32a. Podczas aktywnego wdychania, na skutek przyspieszenia jakiemu podlega powietrze w dyszy, powstaje w dyszy, a tym samym i w kanale, podciśnienie, które przenosi się do wzdłużnego otworu 32a. Dlatego kanał podciśnieniowy znajduje się w tym miejscu dyszy, w którym panuje największa prędkość. Dwuczęściowe wykonania inhalatora pozwala na szybką wymianę głowicy gdy zapas substancji leczniczej zostanie zużyty lub na wymianę na inną głowicę, która zawiera taśmowy zespół dozujący z inną substancją leczniczą. Obudowa pompy 37 posiada obrotową gałkę 42, która połączona jest z wałkiem napinającym 44, a od strony czołowej zamknięta pokrywą 43 zaopatrzoną w otwory. Wałek napinający 44 posiada osiowy otwór 32a, tak jak trzpień dozujący 8, z którym jest on dokładnie połączony w sposób umożliwiający przenoszenie sił skręcających. W obudowie pompy 37, w przedniej części umieszczona jest napinana i dająca się wyzwalać pompa tłokowa. Pompa posiada tłok 19 wyposażony w trzpień 19b, który prowadzony jest w spiralnym rowku 19d wału napinającego 44. W kinematycznym odwróceniu tej zasady przekazywania ruchu obrotowego, na wałku napinającym mogą być umieszczone kułaki lub tym podobne elementy, wchodzące w spiralny rowek wykonany w otworze tłoka.

Na fig. 14 tłok znajduje się w górnym położeniu, po wyzwoleniu i wydmuchu powietrza, natomiast fig. 15 przedstawia tłok w stanie napiętym. W tym ujęciu szczególnie dobrze widać przestrzeń cylindra pompy powyżej tłoka 19, w której sprężane jest powietrze przez tłok poruszający się do góry. Przy przestrzeni cylindra pompy znajduje się otwór wylotowy powietrza w postaci kanału ciśnieniowego 12a, który ma ujście w otworze 30 przy trzpieniu dozującym 8, w celu dalszego kierowania dyspergującego powietrza do danej komory 8a względnie do nacięcia dozującego 7 (patrz również fig. 11). Na dolnej stronie tłoka znajduje się element zapadkowy 19c w postaci klamry uchwytowej o symetrii promieniowej, za pomocą której tłok napinany jest wstępnie przeciwdziałając sile sprężyny 22, zazębiając się z klamrą ryglującą 13 również o

166 852 symetrii promieniowej, która posiada elastycznie poddające się segmenty. Przylegające do siebie elementy klamer uchwytowej i ryglującej posiadają lekkie ścięcie tak, że klamra uchwytowa 19c pod działaniem sprężyny 22 dąży do tego aby segmenty klamry ryglującej przesunąć do środka i otworzyć zaryglowanie. To ścięcie wspomaga więc wyzwalanie, wspomagane dodatkowo przez sprężystość własną segmentów klamry ryglującej. Mechanizm zapadkowy i wyzwalający posiada ponadto główkę cofającą 45, która obraca się razem z wałkiem napinającym 44, oraz główkę wyzwalającą 46 z ramieniem ryglującym, które przesuwa się wzdłuż osi wzdłużnej. Przy napinaniu tłoka główka wyzwalająca 46 wciskana jest przez główkę cofającą 45, znajdującą się powyżej jej ramion ryglujących, w klamrę ryglującą i jednocześnie wyzwalającą 13, w ten sposób, że krawędzie wyzwalające klamry wyzwalającej 13, leżą powyżej ramion ryglujących

46. Klamra ryglująca i wyzwalająca zahacza przy tym o element zapadkowy lub klamrę uchwytową 19c tłoka (fig. 15).

Ślizgające się krawędzie główek cofającej 45 i wyzwalającej 46 wykonane są pochyło. W stanie napiętym (fig. 15) najwyższy punkt pochyłości jest już przekroczony tak, że przestrzeń poza załamaniem pochyłości umożliwia konieczne osiowe przesunięcie główki wyzwalającej podczas wyzwalania.

Opisany mechanizm zapadkowy stanowi stosunkowo proste rozwiązanie dające się łatwo montować również maszynowo.

Do samoczynnego wyzwalania pompy przy aktywnym wdychaniu przewidywany jest szczególnie korzystny mechanizm spustowy, który jako element centralny posiada membranę

47, która działa pod wpływem powstającego przy wdychaniu podciśnienia w kanale podciśnieniowym 41 względnie rozprzestrzeniając się również w otworze osiowym 32a. Membrana 47 ogranicza od strony czołowej przestrzeń 48 membranową, w której znajduje się korpus membrany 49, do którego przylegają trzpienie wyzwalające 50 prowadzone w gałce obrotowej 42. Swym drugim końcem te trzpienie wyzwalające przylegają do główki wyzwalającej 46. Taki membranowy mechanizm spustowy może być stosowany w zasadzie również przy innych inhalatorach względnie do mechanicznego wyzwalania innych procesów technicznych.

Dla uzyskania gotowości do inhalacji zgodnie z fig. 15, wychodząc ze stanu spoczynkowego przedstawionego na fig. 14, należy wykonać następujące czynności: Obrotowa gałka 42 zostaje obrócona ręcznie o określony kąt. Wraz z gałką obraca się również wałek napinający 44, główka cofająca 45 oraz trzpień dozujący 8 (patrz sprzęgło 32). W przykładzie wykonania kąt wzniosu spiralnego rowka 19djest tak dobrany, że konieczny jest obrót o 180°, aby uzyskać stan napięcia. Przez obrót obrotowej gałki 42, najpierw poprzez obrót trzpienia dozującego 8 napełnione zostaje proszkiem inhalacyjnym nacięcie dozujące 7 wchodzące w skład taśmowego zespołu dozującego w górnej części obudowy 36 tak, jak to już opisano na podstawie fig. 11 do 13. Ponadto przy obrocie wałka napinającego 44 trzpień 19b tłoka prowadzony w spiralnym rowku 19d wałka napinającego, porusza się do dołu. Tłok 19 napina przy tym sprężynę 22. Po obrocie o kąt około 135° tłok znajduje się już w swym położeniu wyjściowym. Przy dalszym obrocie gałki 42 o kąt 45° główka wyzwalająca 46 zostaje wciśnięta swymi ramionami ryglującymi w klamrę wyzwalającą 13. Klamra zahacza przy tym o element zapadkowy 19c tłoka, tworząc połączenie zamknięte siłowo.

Tłok jest teraz napięty i przez opisany mechanizm ryglujący utrzymywany jest w swym położeniu. Ścięcia na klamrze ryglującej 13 oraz element zapadkowy 19c są tak wykonane, że element zapadkowy pod wpływem sprężyny ma skłonność przesunąć klamrę ryglującą do środka i tym samym otworzyć zaryglowanie. Zapobiega jednak temu główka wyzwalająca 46, której grubsza górna część naciska na kułak klamry ryglującej utrzymując ją w stanie roztwartym. Powstaje w ten sposób szczególnie korzystne zabezpieczenie przed niezamierzonym błędnym uruchomieniem aparatu. Inhalator znajduje się teraz w stanie gotowości według fig. 15, tzn. jest gotowy do inhalacji. Podczas inhalacji, przy wdychaniu powietrze doprowadzone jest przez ustnik 11 i otwór 40 dla powietrza z zewnątrz. Na skutek tego powietrza przepływającego przy otworze 41 oraz dyszy 39, w otworze 41 powstaje podciśnienie, które przemieszcza się poprzez osiowy otwór 32a aż do przestrzeni membranowej 48. Na skutek ciśnienia atmosferycznego, jakie wywierane jest poprzez otwory w pokrywie 43, membrana 47 dociśnięta zostaje do wnętrza, do korpusu membrany 49. Korpus ten naciska na trzpienie wyzwalające 50, które przylegają do

166 852 główki wyzwalającej 46 i po zaistnieniu określonego podciśnienia zaczynają działać tak, że ramiona ryglujące główki wyzwalającej 46, przez ruch osiowy tej główki, przemieszczone zostają ponad krawędź (kułak) wyzwalającą klamry ryglującej l3. Kułaki klamry ryglującej 13 przechodzą wtedy w obszar cieńszego rdzenia główki wyzwalającej i nie mogą sięjuż o tę główkę wspierać. Pod wpływem własnego naprężenia segmentów klamry ryglującej, które dąży do napięcia sprężystych segmentów do środka, oraz pod wpływem sił skierowanych do środka, a występujących na skosach klamry ryglującej i elementu zapadkowego 19c, segmenty klamry ryglującej odginają się do środka i połączenie siłowe pomiędzy klamrą i elementem zapadkowym 19c zostaje zlikwidowane.

Za pomocą tych sił działających podwójnie w celu otwarcia uzyskuje się korzystnie, szczególnie wysoką pewność wyzwalania.

Tłok 19 pod wpływem sprężyny 22 porusza się do góry. Powstający podmuch powietrza kierowany jest poprzez kanał powietrzny 12a i poprzez otwór 30 przedostaje się do prawej komory 8a w zespole dozowania taśmowego. Proszek znajdujący się w prawym nacięciu dozującym 7 dyspergowany jest w dyszy 29 i miesza się z wdychanym powietrzem, tzn. tworzy z nim aerozol. Aparat znajduje się potem ponownie w stanie wyjściowym z fig. 14. Zespoły i elementy stosowane na fig. 14 i 15 stanowią konkretną odmianę wynalazku. Wynalażek nie ogranicza się tylko do niej. Tak na przykład zastosowane mogą być również inne elementy konstrukcyjne do przetwarzania ruchu obrotowego we wzdłużne przesunięcie tłoka 19 względnie inne mechanizmy zapadkowe i wyzwalające, mieszcząc się w ramach wynalazku.

Na podstawie fig. 14 i 15 widać dalszą zaletę aparatu według wynalazku. Opisany na wstępie znany inhalator z wyzwalan iem zsynchronizowanym z wdychaniem, posiada dużą 1 iczbę bardzo precyzyjnie wykonanych części, które w pracochłonnym montażu muszą być składane i justowane. Aby tanio wytwarzać takie aparaty konieczna jest bardzo prosta konstrukcja aparatów. Konieczne jest aby takie aparaty wytwarzane w dużych ilościach montować w szybkim tempie operacji roboczych.

166 852

Fig. 3

23α

166 852

Fig. 4

166 852

Fig. 5

166 852

Fig. 6

Fig. 7

Fig. β

Fig. 10

166 852

FIG. 11

p FIG.13

166 852

Fig. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 1,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Inhalator z zewnętrznym strumieniem powietrza działający pod wpływem aktywnego wdychania, z zasobnikiem na zapas sproszkowanej substancji leczniczej przeznaczonej do inhalacji, oraz ze znajdującym się przy nim uruchamianym ręcznie, urządzeniem dozującym do pobierania co najmniej z jednej komory dozującej określonej dawki substancji leczniczej dla każdorazowego zabiegu inhalacyjnego, a także z bocznym ustnikiem do aktywnego wdychania, który posiada kanał powietrzny do rozdzielenia każdorazowej dawki substancji leczniczej w strumieniu powietrza, znamienny tym, że ma wyzwalane urządzenie pompujące (1:2,12a, 19, 20,22) powiązane z komorą dozującą (7) oraz z ręcznie uruchamianym urządzeniem wstępnego napinania (13,19a) i z mechanicznym urządzeniem przełączającym (14; 16) wyzwalanym pod wpływem podciśnienia powstającego przy aktywnym wdychaniu, którego dźwignia odryglowująca (14) jednym ramieniem połączona jest ruchomo z urządzeniem wstępnego napinania (13, 19a), a drugim ramieniem z tłokiem wyzwalającym (15) zamykającym kanał powietrzny (9) w ustniku (11), i z elementem odryglowującym (14a), który współpracuje z dźwignią zapadkową (17) przycisku (1).
2. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że do komory dozującej (7) dołączona jest dysza dyspergująca (23) przez którą prowadzone jest zewnętrzne powietrze.
3. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że ma przycisk (1) do ręcznego uruchamiania urządzenia dozującego (8) połączony mechanicznie z mechanizmem uruchamiającym urządzenie wstępnego napinania (13,19a).
4. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że mechaniczne urządzenie przełączające (14; 16) w kanale powietrznym (9) posiada tłok wyzwalający (15) połączony z ramieniem dźwigni odryglowującej (14), której drugie ramię połączone jest z mechanizmem wyzwalającym (13, 19a) urządzenie wstępnego napinania pompy.
5. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że urządzenie dozujące posiada przebiegający prostopadle do osi ustnika (11) umieszczony w kierunku wzdłużnym inhalatora, stempel dozujący (8) z komorą dozującą (7), która utworzoną jest przez nacięcie z wewnętrznym dnem sitowym (7a), połączone z doprowadzeniem powietrza (8a), przy czym stempel dozujący (8) od strony górnej współpracuje z przyciskiem (1) zamocowanym przesuwnie w kierunku wzdłużnym w obudowie (3) inhalatora.
6. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że przynajmniej część ściany (26,26a) zasobnika (6) na inhalacyjną proszkową substancję (27) wykonana jest podatnie i przyjmuje położenie zgodne ze stopniem opróżnienia zasobnika (6) w miarę napełniania komory dozującej (7) , przy czym ściana (26,26a) zasobnika (6) poruszająca się z nasypanym zapasem proszku (27) utworzona jest przez giętką taśmę (26), tworzącą pętlę w magazynku (25), ograniczającym zasobnik (6) na szerokość taśmy, natomiast otwór pętli zamknięty jest przez trzpień dozujący (8) stanowiący urządzenie dozujące i zaopatrzony w nacięcie dozujące (7) stanowiące komorę dozującą, przy której przeprowadzone są końce pętli opasując trzpień dozujący (8).
7. Inhalator według zastrz.6, znamienny tym, że taśma (26) wykonana jest z giętkiego materiału o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie i chropowatej powierzchni.
8. Inhalator według zastrz. 6, znamienny tym, że taśma (26) na jednym końcu pętli zamocowana jest do pierwszego wałka w postaci trzpienia 33 i nawijana jest na drugi wałek w postaci trzpienia napinającego 34, z którym połączony jest mechanicznie trzpień dozujący (8).
9. Inhalator według zastrz. 8, znamienny tym, że połączenie pomiędzy trzpieniem dozującym (8) i trzpieniem napinającym (34) taśmę ma postać sprzęgła poślizgowego.
10. Inhalator według zastrz. 8, znamienny tym, że trzpień dozujący (8) połączony jest z trzpieniem napinającym (34) taśmę za pomocą pasa (35).

166 852
11. Inhalator według zastrz. 6, znamienny tym, że końce pętli taśmy (26) opasują trzpień dozujący (8), przy zachowaniu ich wzajemnego odstępu w kierunku naciągu za trzpieniem dozującym mniejszego niż jego średnica (kąt opasania większy niż 180°C).
12. Inhalator z zewnętrznym strumieniem powietrza działający pod wpływem aktywnego wdychania, z zasobnikiem na zapas sproszkowanej substancji leczniczej przeznaczonej do inhalacji, oraz ze znajdującym się przy nim uruchamianym ręcznie urządzeniem dozującym do pobierania co najmniej z jednej komory dozującej określonej dawki substancji leczniczej dla każdorazowego zabiegu inhalacyjnego, a także z bocznym ustnikiem do aktywnego wdychania, który posiada kanał powietrzny do rozdzielenia każdorazowej dawki substancji leczniczej w strumieniu powietrza, znamienny tym, że ma wyzwalane urządzenie pompujące (37, 19) powiązane z komorą dozującą (7), oraz z ręcznie uruchamianym urządzeniem wstępnego napinania (19b, 19c, 44) i z urządzeniem przełączającym (47; 50), wyzwalanym pod wpływem podciśnienia powstającego przy aktywnym wdychaniu, posiadającym giętką membranę (47), której jedna strona, poprzez kanał podciśnieniowy (41, 32a) ma połączenie z ustnikiem (11), a druga strona z powietrzem otoczenia, przy czym do membrany (47) przyporządkowane są mechaniczne elementy wyzwalające (49,50), uruchamiające mechanizm wyzwalający (13, 19c, 46) w urządzeniu wstępnego napinania pompy.
13. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym, że do komory dozującej (7) dołączona jest dysza dyspergująca (29) przez którą prowadzone jest zewnętrzne powietrze.
14. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym, że ma element (42) do ręcznego uruchamiania urządzenia dozującego (8) połączony mechanicznie z mechanizmem uruchamiającym urządzenie wstępnego napinania (13,19c).
15. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym, że kanał powietrzny (9) w ustniku (11) stanowi dysza (39), przy czym obszar o największej prędkości przepływu znajduje się w obszarze ujścia kanału podciśnieniowego (41).
16. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym, że ma przestrzeń membranową (48), z jednej strony ograniczoną membraną (47), w której umieszczony jest korpus (49) membrany zawierający trzpienie wyzwalające (50), współpracujące z mechanizmem wyzwalającym (13, 19c,46) przy urządzeniu wstępnego napinania pompy.
17. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym że przynajmniej część ściany (26,26a) zasobnika (6) na inhalacyjną proszkową substancję (27) wykonana jest podatnie i przyjmuje położenie zgodne ze stopniem opróżnienia zasobnika (6) w miarę napełniania komory dozującej (7) , przy czym ściana (26, 26c) zasobnika (6) poruszająca się z nasypanym zapasem proszku (27) utworzona jest przez giętką taśmę (26), tworzącą pętlę w magazynku (25), ograniczającym zasobnik (6) na szerokość taśmy, natomiast otwór pętli zamknięty jest przez trzpień dozujący (8) stanowiący urządzenie dozujące i zaopatrzony w nacięcie dozujące (7) stanowiące komorę dozującą, przy której przeprowadzone są końce pętli opasując trzpień dozujący (8).
18. Inhalator według zastrz. 17, znamienny tym, że taśma (26) wykonana jest z giętkiego materiału o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie i chropowatej powierzchni.
19. Inhalator według zastrz. 17, znamienny tym, że taśma (26) na jednym końcu pętli zamocowana jest do pierwszego wałka w postaci trzpienia 33 i nawijana jest na drugi wałek w postaci trzpienia napinającego 34, w którym połączony jest mechanicznie trzpień dozujący (8).
20. Inhalator według zastrz. 19, znamienny tym, że połączenie pomiędzy trzpieniem dozującym (8) i trzpieniem napinającym (34) taśmę ma postać sprzęgła poślizgowego.
21. Inhalator według zastrz. 19, znamienny tym, że trzpień dozujący (8) połączony jest z trzpieniem napinającym (34) taśmę za pomocą pasa (35).
22. Inhalator według zastrz. 17, znamienny tym, że końce pętli taśmy (26) opasują trzpień dozujący (8), przy zachowaniu ich wzajemnego odstępu w kierunku naciągu za trzpieniem dozującym mniejszego niż jego średnica (kąt opasania większy niż 180°).
23. Inhalator według zastrz. 17, znamienny tym, że z trzpieniem dozującym (8), w magazynku (25) połączona jest konstrukcyjnie dysza dyspergująca (29).
24. Inhalator według zastrz. 17, znamienny tym, że magazynek (25) posiada dwie tarcze jako ściany czołowe obudowy umieszczone w odstępie taśmy, w których centrycznie umieszczony jest trzpień dozujący (8) przechodząc przez nie obrotowo, a pomiędzy nimi umieszczona

166 852 jest trwale dysza dyspergująca (29), przy czym pomiędzy nimi, na odcinku dyszy osadzone są trzpienie mocujący (33) i napinający taśmę (37) a wzajemny odstęp ich obwodów (X) jest mniejszy od średnicy trzpienia dozującego (8).