PL67309Y1 - Sekcja obudowy dla górnictwa - Google Patents

Description

2 PL 67 309 Υ1

Opis wzoru

Wzór użytkowy dotyczy sekcji obudowy dla górnictwa podziemnego z dwiema spągnicami oraz z czterema łącznikami tworzącymi układ przekładni lemniskatowej do przegubowego wsparcia tarczy zawałowej, z czego dwa łączniki są łącznikami przednimi, z których każdy jest wychylnie ułożyskowa-ny w spągnicy za pomocą przedniego sworznia wychylnego, a pozostałe dwa łączniki tworzą łączniki tylne, z których każdy jest wychylnie ułożyskowany w spągnicy za pomocą tylnego sworznia wychylnego, przy czym każdy łącznik posiada dwa żebra wzdłużne, których końcówki wystają ponad środkowy próg na sztywno łączący te żebra wzdłużne i stanowią dolny i górny przegub widłowy, przy czym każda spągnica wyposażona jest w blok środkowy z przednim i tylnym gniazdem sworzniowym i blachami bocznymi zlokalizowanymi na bokach tego bloku środkowego.

Zgłaszająca wykorzystuje w górnictwie podziemnym sekcje obudowy z tego typu łącznikami i spągnicami i stosuje je w pokładach o różnej miąższości oraz wysokości ociosu. Aby sekcje obudowy mogły utrzymywać otwarty ocios w trakcie eksploatacji niezależnie od aktualnej wysokości ściany pomiędzy tak zwanym spągiem, na którym spoczywają spągnice, a tak zwanym stropem, do którego z wykorzystaniem przekładni łącznikowej oraz stojaków hydraulicznych dociskana jest stropnica, odstęp pomiędzy spągnicą a stropnicą musi zmieniać się regularnie i bezskokowo aż do osiągnięcia obydwóch pozycji ekstremalnych. Szczególnych problemów nastręczają przy tym ściany o niskim ociosie względnie małej miąższości, bo tam koniecznym jest zastosowanie nie tylko maszyn urabiających o małej wysokości, ale też obudów osiągających możliwie najniższą wysokość roboczą. W takim przypadku stojaki hydrauliczne są całkowicie wsunięte, a łączniki przednie i tylne leżą prawie równolegle do spągu.

Dla uzyskania minimalnej wysokości manewrowej od lat obserwuje się działania zmierzające albo do zapobieżenia zbierania się urobku w przestrzeni pomiędzy spągnicą a danym łącznikiem, albo też do zastosowania urządzeń dozorujących - detektorów odłamków skał, które potem mogą zostać usunięte przez górnika. Z opisu wzoru użytkowego DE 82 10 762 U1 znane jest przykładowo rozwiązanie, w którym proponuje się umieszczenie poduszki ze spienionego tworzywa obok tarcz sprężyn stalowych w przestrzeni pomiędzy łącznikiem a spągnicą dla automatycznego wypychania skał przy opuszczaniu łączników. W opisie DE 20 2005 007 725 proponuje się wyposażenie łączników w pokrywy jako urządzenia zabezpieczające, które od zewnątrz zapobiegają przepadaniu skał do tej przestrzeni, a z opisu DE 20 2004 007 635 znany jest czujnik dozorujący przestrzeń, osadzany na stojaku hydraulicznym.

Zadaniem wzoru użytkowego jest zminimalizowanie występowania zagrożenia blokowania łączników sekcji obudowy w czasie chowania przekładni kierującej poprzez zastosowanie ulepszeń konstrukcyjnych łączników względnie spągnic.

Istota rozwiązania według wzoru użytkowego polega na tym, że frontowe powierzchnie żeber środkowych przednich łączników podczas tworzenia pionowych przepustów urobku zachowują odstęp od dolnych przegubów widłowych przednich łączników, a spągnice wyposażone są w ukośne ścięcia do bocznej odstawy urobku. Obydwa zaproponowane środki wychodzą z założenia, że nie należy całkowicie eliminować zbierania się urobku skalnego, węgla itp. w wolnej przestrzeni przekładni lemniskatowej. Konstrukcyjnie przewidziane pionowe przepusty urobku pomiędzy przegubem widłowym, a więc między sworzniem wychylnym a frontową powierzchnią żebra środkowego sprawiają, że nawet zebrany w tej przestrzeni materiał skalny nie przeszkadza we wciąganiu łączników na pozycję minimum, ponieważ ten materiał skalny podczas wciągania łączników zostaje wypchnięty ku górze. Zrozumiałym jest przy tym, że przepusty urobku muszą mieć odpowiednią wielkość. Dla uzyskania stabilnego i sztywnego łącznika wystarczającym jest, gdy obydwa żebra wzdłużne zespawane są ze sobą tylko na częściowym odcinku ich długości, a nie jak w dotychczasowym stanie techniki na całej ich długości. Drugi środek do zastosowania dodatkowo oprócz pionowych przepustów urobku polega na tym, że pomiędzy blokiem środkowym a blachą boczną spągnicy zlokalizowane są ukośne ścięcia, dzięki którym likwiduje się zaleganie materiału w wolnej przestrzeni w taki sposób, że może on być odsuwany na stronę, w związku z czym nie może zbierać się pod łącznikami, zwłaszcza łącznikami przednimi.

Dla sekcji obudowy wystarczającym jest, gdy tylko przednie łączniki wyposażone są w przepusty urobku. W szczególnie korzystnym wykonaniu także żebra środkowe łączników tylnych zachowują odstęp od dolnego przegubu widłowego tylnych łączników przez powstanie względnie wytworzenie pionowych przepustów urobku. 3 PL 67 309 Υ1

Dla uzyskania pionowych przepustów urobku o odpowiedniej wielkości z jednoczesnym zachowaniem stabilności łączników mogą się te przepusty rozciągać przynajmniej na 25%, a korzystnie na 30% - 50% długości łączników pomiędzy ich osiami wychyłów. Z reguły wystarczającym jest, gdy pionowe przepusty urobku znajdują się zasadniczo tylko na dolnych przegubach widłowych względnie na gniazdach przegubowych zlokalizowanych po stronie spągnic, bo tam występuje przestrzeń zagrożona blokowaniem, przy czym może występować jeden przelotowy, względnie nieprzerwanie od dolnego przegubu widłowego do frontowej powierzchni przebiegający, pionowy przepust urobku. Alternatywnie segment środkowy może składać się z większej ilości, korzystnie z dwóch żeber środkowych, przy czym pomiędzy frontową powierzchnią żebra środkowego położonego najbliżej dolnego przegubu widłowego wykonany jest pierwszy pionowy przepust urobku i korzystnie pomiędzy segmentami żebra środkowego wykonany jest kolejny pionowy przepust urobku. W takim wykonaniu pionowy przepust urobku zlokalizowany blisko przegubu widłowego jest mniejszy, niż przepust w poprzednim wariancie wykonania z tylko jednym przepustem, ale jednocześnie wzrasta wytrzymałość i odporność na zginanie łącznika w związku z istnieniem kolejnego segmentu łączącego zamocowanego pomiędzy żebrami wzdłużnymi. Szczególnie korzystnym jest przy tym, gdy sąsiadujący z przegubem widłowym segment żebra środkowego posiada na swej frontowej powierzchni wybranie lub zagłębienie. Ponadto korzystnie sąsiadujący z przegubem widłowym segment żebra środkowego może mieć swą spodnią stronę wykonaną w kształcie klina dla polepszenia odprowadzania urobku w kierunku pionowych przepustów. Alternatywnie lub dodatkowo sąsiadujący z przegubem widłowym segment żebra środkowego może się zasadniczo rozciągać na połowie głębokości żeber wzdłużnych, przez co zachowuje odstęp od dolnej strony łączników i jednocześnie powiększa wolną przestrzeń po stronie spągnicy, przy równoczesnym podniesieniu odporności łączników na skręcanie. Łączące żebra wzdłużne żebro środkowe względnie segmenty żeber środkowych mogą być wykonane w postaci masywnego bloku albo pustej skrzynki, lub też mogą być elementem składowym skrzynki środkowej lub elementu skrzynki środkowej i wspawane pomiędzy żebra wzdłużne. W szczególnie korzystnym wykonaniu sekcji obudowy spodnie strony podpór wzdłużnych posiadają skosy wyporowe. Skosy wyporowe mogą się składać zwłaszcza ze ścięć każdorazowo wykonanych na zewnętrznej krawędzi podpór wzdłużnych. Ścięcia mogą zasadniczo korzystnie rozciągać się na całej długości przednich łączników pomiędzy przegubami widłowymi, przy czym korzystnie współpracują one z ukośnymi dnami w ten sposób, że generują swego rodzaju efekt cięcia podczas odchylania przednich łączników. Efekt cięcia dodatkowo odpycha nagromadzony materiał na zewnątrz, a zatem w kierunku na zewnątrz w dół biegnących ukośnych den. Ponadto korzystnym jest, gdy również frontowe powierzchnie żeber środkowych na swych dolnych stronach mają skośny przebieg. Ścięcia na spodach żeber mogą korzystnie przebiegać pod kątem 45°, co pozwala na uzyskanie relatywnie dobrego wypychania urobku w kierunku ukośnych den. Ten sam efekt można uzyskać również przy zastosowaniu innych kątów ścięć. W zależności od wykonania spągnicy może okazać się wystarczającym, gdy ukośne dno umożliwi odstawienie materiału tylko po jednej stronie. Szczególnie korzystnym jest jednak, gdy sekcja obudowy z odpowiednimi spągnicami każdorazowo wyposażona jest w zlokalizowane między blokiem środkowym a obydwoma blachami bocznymi ukośne dno w taki sposób, że każde ukośne dno opada w kierunku od bloku środkowego ku przynależnej blachy bocznej. W takim wykonaniu blachy boczne mogą posiadać wybrania lub okienkokształtne wyżłobienia pełniące funkcje bocznych przepustów urobku, przy czym ukośne dna korzystnie mają ujście w dolnej krawędzi tego wybrania, co pozwala na to, aby odłamki skalne zsuwające się w bok po ukośnym dnie mogły zostać odtransportowane, albo wypchnięte przez blachy boczne na zewnątrz. W alternatywnym wykonaniu blachy boczne mogą posiadać opadający kontur pomiędzy przednim a tylnym przegubem złącznym wzgl. przegubem wychylnym sworzniowym, który to kontur posiada górną krawędź ściany bocznej, ku której korzystnie ciągle opadają ukośne dna. Zamysł opadającego konturu dotyczy takich blach bocznych, w których górna krawędź ściany bocznej kończy się zasadniczo na wysokości ukośnego dna. W preferowanym wykonaniu górna krawędź ściany bocznej częściowo może przebiegać na tej samej wysokości albo głębiej, co oś wychyłu tylnego sworznia wychylnego.

Możliwe jest takie wykonanie, w którym spągnice pomiędzy blokiem środkowym, a blachami bocznymi mają budowę skrzynkową, a ukośne dna powstają tylko ze skrzynek mających w przekroju kształt trójkąta, które z kolei osadzone są na zlokalizowanych pod nimi skrzynkach lub tp. Alternatywnie spągnice mogą posiadać masywne, zlokalizowane pomiędzy blokiem pośrednim a blachami bocznymi belki pośrednie, których powierzchnie pokładowe są ścięte, tworzące masywne ukośne dna. 4 PL 67 309 Υ1

Belki pośrednie mogą korzystnie posiadać również korytkokształtne ukośne dna. Możliwe są przy tym różne kombinacje, również warstwowa budowa belek pośrednich.

Korzystnym jest, gdy w ścianach bocznych - co jest znane - wykonane są elementy mocujące dla zabezpieczeń sworzniowych, przy czym przykładowo w dwóch spągnicach na każdorazowo zwróconych ku sobie blachach bocznych zabezpieczenia sworzniowe mogą być zamontowane na stałe albo mogą być wykonane integralnie razem z blachą boczną, podczas gdy na każdorazowo zewnętrznych blachach bocznych mogą znajdować się demontowalne zabezpieczenia sworzniowe.

Wzór użytkowy został przedstawiony na rysunku, gdzie: fig. 1 przedstawia schematycznie sekcje obudowy ze spągnicą, przekładnią lemniskatową i tarczą zawałową w widoku z boku, fig. 2 - widok z góry na dwie spągnice sekcji obudowy z zamontowanym tylnym i przednim łącznikiem, fig. 3 - przekrój wzdłuż linii lll-lll z fig 1 bez tarczy zawałowej, fig. 4 - łącznik przedni w widoku z boku, fig. 5 -odmianę spągnicy w widoku perspektywicznym, fig. 6 - spągnice z fig. 5 w widoku bocznym, fig. 7 - przekrój wzdłuż linii VII - VII z fig. 6, fig. 8 - odmianę łącznika przedniego w widoku bocznym z częściowym odsłonięciem, a fig. 9 - łącznik z fig. 8 w widoku z góry.

Fig. 1 przedstawia sekcję obudowy 10. Sekcja obudowy 10 posiada dwie spągnice 50, z których na fig. 1 przedstawiona jest tylko jedna, przy czym na każdej spągnicy 50 zamocowany jest wychylnie jeden łącznik przedni 20 i jeden łącznik tylny 30 przekładni lemniskatowej 2. Za pomocą łączników przednich 20 i łączników tylnych 30 przekładni lemniskatowej 2 podparta jest wychylnie tarcza zawałowa 3, na górnym końcu której wykonany jest masywny przegub stropnicowy 4, dla przegubowego zamocowania w nim nienarysowanej stropnicy, która za pomocą również nienarysowanego stojaka hydraulicznego rozpierana jest w stosunku do spągnic 50 i może w ograniczonym stopniu poruszać się w pionie i w poziomie dla utrzymania otwarcia ściany pomiędzy spągnicami 50 a nienarysowaną stropnicą i jej dostępności dla urządzenia urabiającego. Fig. 1 przedstawia sekcję obudowy 10 w pozycji, w której tarcza zawałowa 3 nie osiągnęła jeszcze swej najgłębszej pozycji, bo zarówno łączniki przednie 20, jak i łączniki tylne 30 przez zsunięcie stojaków hydraulicznych mogą być jeszcze bardziej opuszczone w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara. Określenie przedni dla łącznika przedniego 20 i tylny dla łącznika tylnego 30 odnosi się do eksploatacyjnej pozycji sekcji obudowy 10, w której maszyna urabiająca porusza się przed podziemnym ociosem, podczas gdy za tarczą zawałową 3 załamuje się strop i zamyka właśnie wybraną ścianę. Łączniki przednie 20 są dłuższe od łączników tylnych 30 i dlatego położone są bliżej ociosu, a zatem z przodu. Łączniki przednie 20 sekcji obudowy 10 (fig. 2) ułożyskowane są za pomocą przedniego sworznia wychylnego 5 w przednim przegubie złącznym 6, a łączniki tylne za pomocą drugiego sworznia wychylnego 7 ułożyskowane są w tylnym przegubie złącznym 8 na spągnicy 50, przy czym sworzeń 5 względnie przegub złączny 6 położony jest wyżej, niż tylny sworzeń wychylny 7, względnie przynależny przegub złączny 8. Przed przednim przegubem złącznym 6 ze sworzniem wychylnym 5 dla łącznika przedniego 20, zlokalizowana jest panewka przegubowa 9 dla przegubowego osadzenia półkuli-stego dna złącznego nienarysowanego stojaka do rozpierania i rabowania sekcji obudowy 10. Zarówno łączniki przednie 20, jak i łączniki tylne 30 mają stosunkowo szeroką budowę i każdy z nich posiada dwa masywne żebra wzdłużne 21 wzgl. 31, które tutaj połączone są ze sobą na sztywno za pomocą jednego elementu skrzynkowego i zasadniczo przebiegającego na całej głębokości żeber wzdłużnych 21, żebra środkowego 22 wzgl. 32. Żebra środkowe 22, 32, przyspawane do obu żeber wzdłużnych 21 wzgl. 31 za pomocą okrężnych szwów spawalniczych, rozciągają się - co szczególnie dobrze uwidocznione zostało na fig. 1 - każdorazowo tylko na 45% długości podpór wzdłużnych 21, 31 łączników 20, 30 pomiędzy dolnymi przegubami widłowymi 23 wzgl. 33 a górnymi przegubami widłowymi 24, 34, gdzie znajduje się połączenie przegubowe z tarczą zawałową 3. Zarówno żebro środkowe 22 łącznika przedniego 20, jak i żebro środkowe 32 łącznika tylnego 30 posiadają frontowe powierzchnie 25, 35 zachowujące odstęp od dolnego przegubu widłowego 23 wzgl. 33 w dużej mierze dzięki utworzeniu wzdłużnego, pionowego przepustu 26 wzgl. 36 dla urobku. Na rzucie pionowym na fig. 2 obydwa przepusty 26 wzgl. 36 rozciągają się pomiędzy żebrami wzdłużnymi 21 wzgl. 31 łączników 20, 30 na około połowie ich całej długości. Dzięki pionowym przepustom 26, 36 podczas wjazdu sekcji obudowy 10, tzn. podczas opuszczania łączników 20, 30 przekładni lemniskatowej 2 w kierunku na spągnice 50 osiąga się taki skutek, że przykładowo nagromadzony urobek czy materiał skalny może zostać wypchnięty ku górze przez te pionowe przepusty 26 wzgl. 36, co pozwala uniknąć blokowania podczas ruchu przekładni lemniskatowej 2. Zarówno łączniki przednie 20, jak i łączniki tylne 30 mogą jednocześnie zachować relatywnie szeroką budowę, a więc korzystne, szerokie 5 PL 67 309 Υ1 przekroje dla pewnego podparcia tarczy zawałowej 3 i stropnicy, przy czym ta szeroka budowa łączników 20, 30 nie pogarsza parametrów ruchu przekładni lemniskatowej 2.

Na fig. 4 przedstawiono szczegółowo konstrukcję łącznika przedniego 20 z częściowym odsłonięciem. Wyłącznie obydwa żebra wzdłużne 21 łącznika przedniego 20 rozciągają się na całej długości tego łącznika 20, przy czym obydwa żebra wzdłużne 21 zakończone są w dolnym przegubie widłowym 23, wzgl. górnym przegubie widłowym 24, integralnie przynależnym przegubowym gniazdem mocującym 23A wzgl. 24A dla sworznia wychylnego. Podczas gdy obydwa żebra wzdłużne 21 składają się z masywnych taśm blaszanych, żebro środkowe 22 ma postać pustego wewnątrz profilu wzgl. profilu skrzynkowego z obwodowo zagiętą ścianą z relatywnie cienkiej blachy. Utworzone przez tą skrzynkę żebro środkowe 22 jest obwodowo przyspawane do obu podpór wzdłużnych 21. Widok boczny na fig. 4 ilustruje wyraźnie, że frontowa powierzchnia 25 żebra środkowego 22 zachowuje odstęp od osi wychyłu 5' dolnego przegubu widłowego 23, odpowiadający w przybliżeniu połowie odległości pomiędzy osią wychyłu 5' dolnego przegubu widłowego 23 a osią wychyłu 24' górnego przegubu widłowego 24. Dzięki temu skalny materiał może zostać wypchnięty do góry pomiędzy obydwoma żebrami wzdłużnymi 21 ponad w przybliżeniu połowę długości łącznika przedniego 20, o ile nastąpiło jego nagromadzenie w przestrzeni pomiędzy spągnicą50 a łącznikiem przednim 20.

Obydwa żebra wzdłużne 21 są ponadto w zasadzie wzdłuż całego częściowego odcinka pomiędzy obydwoma przegubami widłowymi 23, 24 na spodniej stronie 21' żeber wzdłużnych 21 wyposażone w ścięcie 27, przy czym ścięcie to każdorazowo tworzy zewnętrzna krawędź obydwóch podpór wzdłużnych 21. Szczególnie dobrze zostało to przedstawione na fig. 3.

Fig. 3 przedstawia łącznik przedni 20 w przekroju przez płaszczyznę pokazaną na fig. 1, gdzie obydwa żebra wzdłużne 21 rozciągają się aż do przynależnego złącza przegubowego spągnicy 50. Ponieważ płaszczyzna przekroju na fig. 3 położona jest w pobliżu frontowej powierzchni 25 podpór środkowych 22, zauważalny jest jeszcze pionowy przepust 26 pomiędzy obydwoma żebrami wzdłużnymi 21. Na obu spodnich stronach 21' żeber wzdłużnych 21 doskonale widoczne są ścięcia 27 każdorazowo zlokalizowane na zewnętrznych krawędziach żeber wzdłużnych 21, przy czym obydwa ścięcia 27 są skosami wyporowymi i w tym wykonaniu zagięte są pod kątem ok. 45° w stosunku do spodów 21' żeber wzdłużnych 21. Funkcja ścięć 27 na spodach 21' żeber 21 polega na tym, że podczas wciągania żeber przednich 21 przesuwają materiał nagromadzony w przestrzeni 11 pomiędzy spągnicą 50 a łącznikiem przednim 20 na zewnątrz. Dla zapewnienia korzystnej współpracy ze ścięciami 27 spągnicą 50 wyposażona jest po obu stronach bloku środkowego 51 (fig. 2), w którym wykonane są przednie i tylne sworzniowe gniazdo mocujące dla sworzni wychylnych 5 wzgl. 7 łączników 20, 30, w belkę pośrednią 52, której górna strona 53 opada tutaj ukośnie pod kątem 45° od bloku środkowego 51 ku blachom bocznym 54, zlokalizowanym po obu stronach i z zachowaniem odstępu od bloku środkowego 51. Ukośne górne strony 53 tworzą ukośne dna, które znajdują się dokładnie pod łącznikami przednimi 20 i które sprawiają że odłamki skał i innego materiału, który niezamierzenie przepada do przestrzeni 11 między łącznikami przednimi 20 a spągnicą 50 mogą zostać usunięte. Ukośne górne strony 53 zapewniają przy tym boczną odstawę skał. Poniżej bloku środkowego 51, belki pośredniej 52 i blach bocznych 54 przyspawana jest rozciągająca się na szerokości spągnicy 50 blacha denna 61, pod którą przyspawana jest kolejna, masywna blacha denna 78, posiadająca wzdłużną szczelinę 79, przy czym szwy spawalnicze są szwami szczelinowymi zlokalizowanymi i wykonanymi we wzdłużnej szczelinie 79. Pod blachą denną 78 mogą być wspawane również kolejne blachy tworzące konstrukcję warstwową.

Przegląd fig. 1 do fig. 3 dowodzi, że obydwie blachy boczne 54, które rozciągają się przynajmniej pomiędzy panewką przegubową 9 a tylnym końcem spągnicy 50, pomiędzy przednim przegubem złącznym 6 dla łącznika przedniego 20 a tylnym przegubem złącznym 8 dla łącznika tylnego 30 posiadają kontur o bardzo mocnym upadzie. Pomiędzy obydwoma wymienionymi przegubami złącz-nymi 6, 8 przebiega górna krawędź 56 blach bocznych 54, częściowo na wysokości wyraźnie poniżej osi wychyłu 5' łącznika przedniego 5 i w prezentowanej odmianie przebiega nawet poniżej osi wychyłu 8' łącznika tylnego 30. Górna krawędź 56 blach bocznych 54 położona jest wyraźnie głębiej i bliżej dolnej części spągnicy 50, niż znane to jest z dotychczasowego stanu techniki dla usuwania nagromadzonego materiału. Dzięki opuszczonej krawędzi górnej 56 cały materiał może być bocznie, bez przeszkód, odprowadzony ponad blachami bocznymi 54. Natomiast materiał skalny, który przykładowo zalega pośrodku na górnej powierzchni bloku środkowego 51 spągnicy 50 może zostać usunięty podczas wciągania sekcji obudowy 10, poprzez wypchnięcie ku górze przez pionowe przepusty 26 włączniku przednim 20, przy czym ruch sekcji obudowy 10 pozostaje niezakłócony. 6 PL 67 309 Υ1

Fig. 5 do 7 prezentują odmianę spągnicy 150 według wzoru użytkowego. Takie same podzespoły oznaczono numerami podwyższonymi o 100. Również ta spągnica 150 posiada panewkę przegubową 109 dla stojaka podporowego, za którym znajduje się blok środkowy 151 przyspawany do przelotowej masywnej płyty dennej 160. Blok środkowy 151 wyposażony jest w przednie, tzn. zlokalizowane bliżej panewki przegubowej 109 sworzniowe gniazdo mocujące 161 dla sworznia wychylnego łącznika przedniego, oraz w tylne sworzniowe gniazdo mocujące 162 dla sworznia wychylnego łącznika tylnego, a po bokach tego bloku środkowego 151 i w odstępie od niego zlokalizowane są obydwie blachy boczne 154. Obydwie blachy boczne 154 wyposażone są w środki zabezpieczające dla każdorazowo od zewnątrz, tzn. na fig. 5 od dolnej powierzchni bocznej 170 spągnicy 150 wsuwanych sworzni wychylnych (nienarysowane), przy czym zabezpieczenia sworzniowe 163 i 164 na położonych w stanie zmontowania sekcji obudowy wewnątrz, w pobliżu belki kroczącej, blachach bocznych 154 składają się z płyt zamykających lub tp., których prześwit jest mniejszy od średnicy sworzniowych gniazd mocujących 161, 162 w bloku środkowym 151, podczas gdy do położonej po zewnętrznej stronie w stanie zmontowania ścianie bocznej 154 przyspawane są tarcze pierścieniowe 165 wzgl. 166, do których po założeniu sworznia wychylnego może być wsuwany i zablokowywany element zabezpieczający, przykładowo płaskownik, w celu zabezpieczenia założonego sworznia przed wypadnięciem z przegubowego gniazda mocującego. Jak widać na fig. 5, pomiędzy blokiem środkowym 151 a każdą z blach bocznych 154 zlokalizowana jest belka pośrednia 152, której górna powierzchnia posiada ścięcie 153 biegnące ku końcom belki pośredniej 152 w kształcie korytka. Belki pośrednie 152 tworzą zlokalizowane pod łącznikami przednimi ukośne powierzchnie dla bocznego usunięcia skał mogących się zbierać w przestrzeni pomiędzy gniazdami przegubowymi a przyłączonymi łącznikami. W przeciwieństwie do powyższej odmiany wzoru w tym przypadku obydwie blachy boczne 154 nie posiadają opuszczonego konturu, lecz górna krawędź 156 przebiega ponad całą długością spągnicy 150 wyraźnie ponad osiąwychyłu 108' łącznika tylnego. W pozycji, w której znajdują się ukośne dna 153 belek pośrednich 152, blachy pośrednie 154 posiadają okienkokształtne wybrania 175, których krawędzie dolne 176 są zbieżne ze ściętymi powierzchniami ukośnych den 153, tak że drobiny skalne mogą zostać usunięte na bok przez to wybranie 175. Okienkokształtne wybrania 175 w blachach bocznych 154 służą przy tym tak samo, jak w powyżej wymienionej odmianie wzoru, do ułatwienia odstawy na boki nagromadzonego materiału.

Fig. 8 i 9 przedstawiają odmianę łącznika przedniego 220. Również ten łącznik przedni 220 posiada dwa zlokalizowane w odstępie od siebie, w przekroju kwadratowe, masywne żebra wzdłużne 221, każdorazowo wzajemnie równoległe, zakończone w dolnym przegubie widłowym 223 i górnym przegubie widłowym 224 sworzniami wzgl. przegubowymi gniazdami mocującymi 223A wzgl. 224A. Na spodnich stronach 221' obydwa żebra wzdłużne 221 - jak w poprzedniej odmianie wzoru - posiadają wyporowe ścięcia 227. W odróżnieniu od poprzedniej odmiany wzoru w komorze pośredniej pomiędzy obydwoma żebrami wzdłużnymi 221 zlokalizowane jest niejedno żebro środkowe, ale są tu dwa środkowe elementy progowe 222 i 282, z których pierwszy element progowy 282 zlokalizowany jest bliżej dolnego przegubu widłowego 223 po stronie spągnicy, niż tylny środkowy element progowy 222. Frontowa powierzchnia 285 bliższego przedniego elementu progowego 282 wyposażona jest w wybranie 287, a między frontową powierzchnią 285 a przegubem widłowym 223 zlokalizowany jest pierwszy pionowy przepust 286, podczas gdy pomiędzy tylną stroną przedniego elementu progowego 282 a frontową powierzchnią 225 dalej położonego tylnego elementu progowego 222 wykonany jest drugi pionowy przepust 226. Obydwa środkowe elementy progowe 222 i 282 składają się tutaj z masywnych bloków wzgl. profili i zespawane są wzdłużnymi żebrami 221 za pomocą obwodowych szwów spawalniczych 290 wzgl. 291. Podczas gdy leżący bliżej tarczy zawałowej 3 element progowy 222 rozciąga się zasadniczo na całej głębokości wzdłużnych żeber 221 (fig. 8), to przedni środkowy element progowy 282 rozciąga się zasadniczo tylko na połowie głębokości tych wzdłużnych żeber 221. Na spodzie 288 elementu progowego 282 występują dwie klinowe powierzchnie 292, 293 kierujące materiał skalny do jednego pionowego przepustu 286, albo do drugiego pionowego przepustu 226. Równocześnie dzięki odstępowi klinowej powierzchni 292, 293 spodu 288 elementu progowego 282 od spodniej strony 221' wzdłużnych żeber 221 pod przednim elementem progowym 282 powstaje pusta przestrzeń, w której mogą się zbierać niewielkie ilości urobku, które jednak nie zakłócają wsuwania i wysuwania łączników przednich 220. Dzięki dodatkowemu przedniemu elementowi progowemu 282 pomiędzy obydwoma wzdłużnymi żebrami 221, znacznie wzrasta odporność na zginanie łącznika przedniego 220 w porównaniu z wariantem wykonania, w którym w tym miejscu znajduje się pionowy przepust 26.

Claims (17)

1. 7 PL 67 309 Υ1 W ramach powyższego opisu mogą istnieć liczne modyfikacje, mieszczące się w ramach zastrzeżeń zależnych. Konstrukcja bloku środkowego oraz belek pośrednich spągnicy może opierać się na masywnych elementach albo pustych profilach skrzyniowych. Również żebra środkowe czy też środkowe elementy progowe łączników mogą być wykonane z masywnych cięgien, bloków skrzynkowych lub pustych profili. Dobór konturu i wykonanie ścięć ukośnych na spodach również może być różnorakie. W zależności od wymaganej sztywności żeber środkowych i ogólnej wytrzymałości spą-gnic, mogą być one wykonane z elementów masywnych lub skrzynkowych, lub mogą mieć budowę warstwową. Geometria wybrań, przebieg konturu blach bocznych również mogą być zróżnicowane, w zależności od podstawowej konstrukcji spągnicy. Możliwe jest również zastosowanie innych sposobów zabezpieczenia dla łączników niż przedstawione wsuwane sworznie wychylne. Zastrzeżenia ochronne 1. Sekcja obudowy dla górnictwa podziemnego z dwoma spągnicami /50, 150/ i czterema łącznikami /20, 30/ do utworzenia przekładni lemniskatowej /2/, z których dwa łączniki /20/ są łącznikami przednimi i każdy z nich za pomocą przedniego wychylnego sworznia /5/jest wychylnie osadzony w spągnicy /50, 150/, a dwa pozostałe łączniki /30/ są łącznikami tylnymi i każdy z nich za pomocą tylnego wychylnego sworznia 181 jest wychylnie osadzony w spągnicy /50, 150/, przy czym każdy łącznik /20, 30/ posiada dwa żebra wzdłużne /21, 31/, które swymi końcówkami wystają ponad łączące je na sztywno żebro środkowe /22, 32/ stanowiąc dolny i górny przegub widłowy /23, 24, 33, 34/, przy czym każda spągnica /50, 150/ wyposażona jest w blok środkowy /51, 151/ z przednim i tylnym gniazdem mocującym /161, 162/ dla sworznia i w blachy boczne /54, 154/ zlokalizowane po bokach bloku środkowego /51, 151/, znamienna tym, że żebra środkowe /22, 282/ przednich łączników /20, 220/ swymi frontowymi powierzchniami /25, 285/ zachowują odstęp w stosunku do dolnych przegubów widłowych /23, 223/ przednich łączników /20, 220/ dzięki pionowym przepustom /26, 286/ dla urobku, a spągnice /50, 150/ posiadają ukośne ścięcia /53, 153/ do bocznej odstawy urobku.
2. 2. Sekcja obudowy według zastrz. 1, znamienna tym, że frontowe powierzchnie /35/ żeber środkowych /32/ łączników tylnych /30/ zachowują odstęp w stosunku do dolnych przegubów widłowych /33/ łączników tylnych /30/ dzięki pionowym przepustom /36/.
3. 3. Sekcja obudowy według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że pionowe przepusty /26, 36/ urobku rozciągają się przynajmniej na 25%, a korzystnie na 30% do 50% długości łączników /20, 30/ pomiędzy ich osiami wychyłu.
4. 4. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 1 do 3, znamienna tym, że segment środkowy posiada wiele żeber środkowych /282, 222/, przy czym między jednym żebrem środkowym /282/ a przegubem widłowym /223/ wykonany jest pierwszy pionowy przepust /286/ urobku i korzystnie pomiędzy żebrami środkowymi /282, 222/ wykonany jest przynajmniej jeden kolejny przepust /226/ urobku.
5. 5. Sekcja obudowy według zastrz. 4, znamienna tym, że sąsiadujące z dolnym przegubem widłowym /223/ żebro środkowe /282/ posiada na swej frontowej powierzchni /285/ wybranie /287/ lub zagłębienie.
6. 6. Sekcja obudowy według zastrz. 4 albo 5, znamienna tym, że spodnia strona /288/ sąsiadującego z dolnym przegubem widłowym /223/ żebra środkowego /282/ posiada kształt klina.
7. 7. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 4 do 6, znamienna tym, że sąsiadujące z dolnym przegubem widłowym /223/ żebro środkowe /282/ zasadniczo rozciąga się tylko na połowie głębokości podpór wzdłużnych /221/.
8. 8. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 1 do 7, znamienna tym, że żebra wzdłużne /21, 221/ łączników przednich posiadają wykonane na swych spodnich stronach /217 ścięcia wyporowe /27, 227/.
9. 9. Sekcja obudowy według zastrz. 8, znamienna tym, że ścięcia wyporowe /27, 227/ składają się ze ścięć każdorazowo zewnętrznych krawędzi podpór wzdłużnych /21/.
10. 10. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 1 do 9, znamienna tym, że frontowe powierzchnie /35/ żeber środkowych /32/ na spodniej stronie mają ukośny przebieg.
11. 11. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 9 albo 10, znamienna tym, że ścięcia /27/ na spodnich stronach żeber wzdłużnych /21/ przebiegają pod kątem około 45°. 8 PL 67 309 Υ1
12. 12. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 1 do 11, znamienna tym, że ukośne ścięcia /53, 153/ każdorazowo rozciągają się pomiędzy blokiem środkowym /51, 151/ a blachami bocznymi /54, 154/ i opadająw kierunku od bloku środkowego /51, 151/ ku blachom bocznym /54, 154/.
13. 13. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 1 do 12, znamienna tym, że blachy boczne/154/ posiadają wybrania lub wgłębienia /175/, przy czym ukośne ścięcia /153/ mają swe ujścia w, lub ponad krawędzią dolną /176/ wybrania /175/.
14. 14. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 1 do 13, znamienna tym, że blachy boczne /54/ pomiędzy przednim i tylnym sworzniem wychylnym /5, 8/ mają obniżony kontur z górną krawędzią /56/ blachy bocznej, ku której w dół opadają ukośne ścięcia /53/.
15. 15. Sekcja obudowy według zastrz. 14, znamienna tym, że górna krawędź /56/ blachy bocznej /54/ przebiega częściowo na tej samej wysokości, lub głębiej, co oś wychylna /8/ tylnego sworznia wychylnego wzgl. tylnego łącznika.
16. 16. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 1 do 15, znamienna tym, że spągnice /50, 150/ posiadają zlokalizowaną pomiędzy blokiem środkowym /51, 151/ a blachami bocznymi /54, 154/ belkę pośrednią/52, 152/, której powierzchnie pokładowe są ukośne i tworzą ukośne ścięcia /53, 153/.
17. 17. Sekcja obudowy według jednego z zastrz. 1 do 16, znamienna tym, że w blachach bocznych /154/ wykonane są elementy mocujące /165, 166/ dla zabezpieczeń sworzniowych.