PL190470B1 - Zespół zaworowy do zbiornika napoju, zbiornik napoju oraz sposób zastosowania zbiornika napoju - Google Patents

Abstract

1. Zespól zaworowy do zbiornika napoju, zw laszcza napoju gazowanego, na przyklad piwa, zawierajacy obudowe i kanal napoju z korpusem zaworowym umieszczonym ruchom o, pomie- dzy polozeniami pierwszym, w którym kanal jest zamkniety i trzecim, w którym kanal jest udrozniony dla drugiego natezenia przeplywu i wyposazonym w srodki do jego przemieszczania, w których wystepuja pierwsze srodki laczace do laczenia kanalu napoju ze srodkami pobierania napoju do oprózniania zbiornika poprzez lub wzdluz korpusu zaworowego i drugie srodki laczace do polaczenia kanalu napoju z urzadzeniem napelniajacym dla napelniania zbiornika poprzez lub w zdluz korpusu zaworowego oraz przemieszczajace korpus zaworowy pom iedzy pierwszym i trzecim polozeniem, znam ienny tym , ze korpus zaworowy .. 18 Zbiornik napoju, zwlaszcza napoju gazowanego na przy- klad piwa, zaopatrzony w zespól zaworowy zawierajacy obudowe i kanal napoju z korpusem zaworowym um ieszczonym ruchomo, pomiedzy polozeniami pierwszym, w którym kanal jest zam knie- ty i trzecim, w którym kanal jest udrozniony dla drugiego nateze- nia przeplywu i wyposazonym w srodki do jego przemieszczania, w których wystepuja pierwsze srodki laczace do laczenia kanalu napoju ze srodkami pobierania napoju do oprózniania zbiornika poprzez lub wzdluz korpusu zaworowego i drugie srodki laczace do polaczenia kanalu napoju z urzadzeniem napelniajacym dla napelniania zbiornika poprzez lub w zdluz korpusu zaworowego oraz przemieszczajace korpus zaworowy pom iedzy pierwszym 1 trzecim polozeniem, znam ienny tym , ze korpus zaworowy 23 Sposób zastosowania zbiornika napoju wedlug zastrz 19, znam ienny tym, ze wewnetrzny zbiornik (4) laczy sie z obudowa zaworu, wewnetrzny zbiornik (4) umieszcza sie wewnatrz ... Fig. 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zespół zaworowy do zbiornika napoju, zbiornik napoju oraz sposób zastosowania zbiornika napoju, zwłaszcza napoju gazowanego na przykład piwa.

190 470

Znany ze zgłoszenia patentowego 0 224 380 zespół zaworowy zawiera obudowę i kanał napoju mieszczący korpus zaworu. Zastosowano środki do przemieszczania korpusu zaworu, które zawierają pierwsze i drugie środki łączące do wylewania i wlewania napoju z i do zbiornika. W tym znanym zespole połączona powierzchnia otworów w korpusie zaworu jest podczas napełniania identyczna z powierzchnią podczas pobierania w pierwszym (zamkniętym) i (otwartym) położeniu.

Ponadto, EP 0385 191 opisuje zespół zaworu zawierający obudowę z kanałem napoju posiadającą korpus, który w pierwszym położeniu całkowicie zamyka kanał napoju. Środki szybkiego zamykania umożliwiają podłączenie przewodu pobierania do obudowy. W znanym zespole zaworowym podczas napełniania zbiornika, a także podczas pobierania z niego napoju następuje udrożnienie tego samego przelotu w kanale. Jest to kanał stosunkowo mały, a zatem napełnianie zbiornika napoju odbywa się stosunkowo wolno. W znanym zespole zaworowym zwiększenie przelotu spowodowało niepożądanie duże natężenie wypływu przy pobieraniu, niekorzystnie dla pobierania napoju i regulacji pobierania. Ponadto znany zespół zaworowy ma stosunkowo duży gabaryt, który jest niekorzystny pod względem na przykład ustawienia zaopatrzonego weń zbiornika, zajmowania przestrzeni składowania i podatności na uszkodzenia zespołu zaworowego.

Znany zespół zaworowy ma przeciwsobne przemieszczanie się korpusów zaworów, co jest rozwiązaniem skomplikowanym, kosztownym i podatnym na uszkodzenia.

Z opisu patentowego EP 0 224 380 znany jest zespół zaworowy dla pojemnika dla napoju zawierający obudowę i kanał napoju z korpusem zaworowym. Środki uruchamiające zastosowane w tym rozwiązaniu służą do uruchomienia korpusu zaworu i zawierają pierwszy i drugi środek łączący dla usunięcia napoju i, odpowiednio dla wprowadzenia napoju do pojemnika. W tym zespole łączna powierzchnia otworów przepływowych w korpusie zaworu jest taka sama zarówno w czasie napełniania jak i podczas dozowania. W związku z tym korpus zaworu ma tylko dwa położenia pierwsze (zamknięte) i drugie (otwarte).

Celem wynalazku jest opracowanie zespołu zaworowego taniego i odpornego na uszkodzenia.

Zespół zaworowy do zbiornika napoju, zwłaszcza napoju gazowanego, na przykład piwa, zawierający obudowę i kanał napoju z korpusem zaworowym umieszczonym ruchomo, pomiędzy położeniami pierwszym, w którym kanał jest zamknięty i trzecim, w którym kanał jest udrożniony dla drugiego natężenia przepływu i wyposażonym w środki do jego przemieszczania, w których występują pierwsze środki łączące do łączenia kanału napoju ze środkami pobierania napoju do opróżniania zbiornika poprzez lub wzdłuż korpusu zaworowego i drugie środki łączące do połączenia kanału napoju z urządzeniem napełniającym dla napełniania zbiornika poprzez lub wzdłuż korpusu zaworowego oraz przemieszczające korpus zaworowy pomiędzy pierwszym i trzecim położeniem, według wynalazku charakteryzuje się tym, że korpus zaworowy ma również drugie położenie, w którym centralny kanał jest udrożniony dla pierwszego natężenia przepływu, a pierwsze środki łączące stanowią środki do przemieszczania korpusu zaworowego pomiędzy położeniem pierwszym i drugim, przy czym drugie natężenie przepływu jest większe niż pierwsze natężenie przepływu.

Korzystnie co najmniej pierwsze i drugie środki łączące są przynajmniej częściowo wymienne.

Korzystnie pierwsze środki łączące i/lub korpus zaworowy zawierają pierwsze środki ograniczające skok korpusu zaworowego pomiędzy pierwszym i drugim położeniem, i drugie środki łączące i/lub korpus zaworowy zawierają drugie środki ograniczające skok korpusu zaworowego pomiędzy pierwszym i trzecim położeniem.

Korzystnie korpus zaworowy jest co najmniej częściowo udrożniony i posiada obwodową ścianę oraz zamkniętą ścianę końcową, w którego bocznej ścianie jest usytuowany co najmniej jeden otwór częściowo udrażniany w drugim położeniu korpus zaworowego i który jest prawie całkowicie udrażniany w trzecim położeniu korpus zaworowego, tworząc podczas zastosowania połączenie pomiędzy zbiornikiem i częścią kanału napoju oddaloną od zbiornika.

Korzystnie pierwsze środki łączące tworzą przynajmniej część kanału, który może być w jednym końcu połączony z kanałem napoju, zwłaszcza do przelotu w korpusie zaworowym, i który może być w drugim końcu połączony z kurkiem napoju.

190 470

Korzystnie drugie środki łączące tworzą przynajmniej część kanału zwłaszcza z kanałem w korpusie zaworowym, i który może być w drugim końcu połączony z urządzeniem do nalewania napoju.

Korzystnie środki łączące pierwsze i drugie są połączone z korpusem zaworowym, przy czym korpus zaworowy zawiera środki ograniczające współpracujące ze środkami łączącymi pierwszymi i drugimi środkami naporowymi i drugimi ograniczając skok korpusu zaworowego pomiędzy pierwszym, zamkniętym położeniem i drugim częściowo otwartym położeniem, odpowiednio pierwszym, zamkniętym położeniem i trzecim, niemal całkowicie otwartym położeniem, w którym pierwsze lub drugie środki łączące są rozłączne względem korpusu zaworowego jedynie w pierwszym położeniu.

Korzystnie korpus zaworowy jest zamontowany w sąsiedztwie, korzystnie w końcu kanału napoju, gdzie zamknięta ściana końcowa oparta o podłużną część kołnierzową kanału napoju, w pierwszym położeniu korpus zaworowy znajduje się.

Korzystnie co najmniej w otwartym położeniu korpusu zaworowego elementy dystansowe są w sąsiedztwie co najmniej jednego otworu, utrzymując ścianę zbiornika wewnętrznego połączoną z zespołem zaworowym w odległości od tego bądź każdego odnośnego otworu.

Korzystnie korpus zaworowy jest odpychany w zamkniętym położeniu.

Korzystnie pomiędzy co najmniej częścią korpusu zaworowego i obudową zaworową jest komora zawierająca środki sprężyste do odpychania korpusu zaworowego w pierwsze położenie.

Korzystnie środki sprężyste zawierają płyn, zwłaszcza środki do hermetycznego zamykania komory, przez co podczas ruchu korpusu zaworowego z pierwszego zamkniętego położenia do otwartego położenia płyn, zwłaszcza powietrze, zostaje sprężony w komorze wytwarzając siłę oddziaływującą, na korpus zaworu w kierunku pierwszego położenia.

Korzystnie środki sprężyste stanowią sprężynę zwłaszcza sprężynę śrubową z tworzywa sztucznego lub sprężynę płaską.

Korzystnie korpus zaworowy jest zabezpieczony w zamkniętym położeniu, korzystnie przez środki przemieszczania.

Korzystnie korpus zaworowy posiada ścianę końcową i co najmniej jeden promieniowy otwór w końcu skierowanym podczas użycia do zewnętrznej strony zbiornika, gdzie jest korpus naporowy ruchomy wzdłuż korpusu zaworowego w kierunku zasadniczo poosiowym, korpus naporowy jest przemieszczany pierwszymi i drugimi środkami łączącymi dla co najmniej częściowego udrożnienia przynajmniej jednego promieniowego otworu.

Korzystnie zespół zawiera korpus zaworowy i korpus naporowy, korpus zaworowy jest ruchomy względem korpusu naporowego pomiędzy zamkniętym i otwartym położeniem, przy czym pomiędzy korpusem zaworowym i korpusem naporowym zastosowano środki sprężyste, dociskające korpus w zamkniętym położeniu, korpus naporowy i korpus zaworowy przynajmniej częściowo jest umieszczony w obudowie, ruch korpusu zaworowego i korpusu naporowego względem obudowy może prowadzić do otwartego położenia.

Korzystnie zespół posiada obudowę i umieszczony w niej korpus zaworowy, korpus zaworu jest dociskany w zamkniętym położeniu przez środki sprężyste, korpus zaworowy zawiera rurową część posiadającą promieniowy otwór skierowany na zewnątrz i zamkniętą ścianę, a ponadto zawiera korpus naporowy, w zamkniętym położeniu zamykający co najmniej jeden otwór, przy czym korpus naporowy co najmniej częściowo otacza promieniowo korpus zaworowego, i gdzie w wyniku wzajemnego poosiowego przemieszczenia korpusu zaworowego względem obudowy lub korpusu naporowego co najmniej jeden otwór zostaje co najmniej częściowo udrożniony, dla utworzenia połączenia pomiędzy wnętrzem rurowej części i otoczeniem.

Zbiornik napoju, zwłaszcza napoju gazowanego na przykład piwa, zaopatrzony w zespół zaworowy zawierający obudowę i kanał napoju z korpusem zaworowym umieszczonym ruchomo, pomiędzy położeniami pierwszym, w którym kanał jest zamknięty i trzecim, w którym kanał jest udrożniony dla drugiego natężenia przepływu i wyposażonym w środki do jego przemieszczania, w których występują pierwsze środki łączące do łączenia kanału napoju ze środkami pobierania napoju do opróżniania zbiornika poprzez lub wzdłuż korpusu zaworowego i drugie środki łączące do połączenia kanału napoju z urządzeniem napełniają190 470 cym dla napełniania zbiornika poprzez lub wzdłuż korpusu zaworowego oraz przemieszczające korpus zaworowy pomiędzy pierwszym i trzecim położeniem, według wynalazku charakteryzuje się tym, że korpus zaworowy ma również drugie położenie, w którym centralny kanał jest udrożniony dla pierwszego natężenia przepływu, a pierwsze środki łączące stanowią środki do przemieszczania korpusu zaworowego pomiędzy położeniem pierwszym i drugim, przy czym drugie natężenie przepływu jest większe niż pierwsze natężenie przepływu.

Korzystnie zbiornik zawiera zbiornik wewnętrzny i zbiornik zewnętrzny, co najmniej zbiornik wewnętrzny jest przynajmniej częściowo elastyczny, przy czym zastosowano środki doprowadzenia medium ciśnienia, zwłaszcza powietrza, do przestrzeni i z przestrzeni pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym i zewnętrznym, środki zawierają kanał powietrza zamknięty w pierwszym położeniu korpusu zaworu, i otwarty w drugim lub trzecim położeniu korpusu zaworu.

Korzystnie zespół zaworowy zawiera pierwsze środki mocowania tego zespołu do zbiornika zewnętrznego i drugie środki do mocowania tego zespołu do zbiornika wewnętrznego, przy czym środki do wprowadzenia i odprowadzenia medium ciśnienia występują pomiędzy pierwszymi i drugimi środkami mocowania, gdzie drugie środki mocowania dostosowano do połączenia poprzez uszczelnienie, klejenie, itp., do wewnętrznego zbiornika, w stosunkowo dużej odległości od każdego kanału napoju.

Korzystnie pierwsze i drugie środki łączące zawierają pierwsze środki uszczelnienia, a obudowa zawiera drugie środki uszczelnienia, w otwartym położeniu korpusu zaworu pierwsze i drugie środki uszczelnienia współpracują tworząc cieczoszczelne połączenie pomiędzy pierwszymi i drugimi środkami uszczelnienia, i kanał powietrza oddzielony od kanału napoju oraz kanał doprowadzenia i kanał odprowadzenia napoju.

Korzystnie zespół opisany powyżej jest zastosowany w opisanym powyżej zbiorniku, w którym przynajmniej korpus zaworu i obudowę wykonano z materiału wielokrotnego użycia, zwłaszcza z materiału łącznie wielokrotnego użycia, a mianowicie z materiału wielokrotnego użycia z przynajmniej częścią zbiornika, zwłaszcza zbiornika wewnętrznego.

Sposób zastosowania zbiornika opisanego powyżej według wynalazku charakteryzuje się tym, że wewnętrzny zbiornik łączy się z obudową zaworu, wewnętrzny zbiornik umieszcza się wewnątrz zewnętrznego zbiornika i mocuje się w sąsiedztwie zespołu zaworowego, drugie środki łączące łączy się z obudową i korpusem zaworu, drugie środki łączące łączy się z urządzeniem napełniającym, przy czym drugie środki powodują wsunięcie korpusu zaworu i utrzymanie w trzecim stosunkowo szeroko otwartym położeniu, napój wprowadza się do wewnętrznego zbiornika z urządzenia napełniającego poprzez kanał napoju, z odprowadzeniem powietrza z przestrzeni pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym i zbiornikiem zewnętrznym, po wystarczającym napełnieniu zbiornika wewnętrznego wycofuje się drugie środki łączące, w wyniku czego korpus zaworu przemieszcza się do pierwszego zamkniętego położenia, wyjmuje się z obudowy drugie środki łączące, które zastępują pierwsze środki łączące.

Korzystnie przed włożeniem zbiornika wewnętrznego w zbiornik zewnętrzny usuwa się z niego użyty zbiornik wewnętrzny wraz z połączoną do niego częścią zespołu zaworowego.

Korzystnie po wstawieniu pierwszych środków łączących podłącza się środki doprowadzenia powietrza do przestrzeni pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym i zbiornikiem zewnętrznym, po czym wprowadza się powietrze do przestrzeni pod ciśnieniem i uruchamia się pierwsze środki łączące, w wyniku czego korpus zaworu przemieszcza się do drugiego położenia ograniczonego otwarcia, powodując wypływ żądanej ilości napoju z wewnętrznego zbiornika, po czym pierwsze środki łączące powracają, korzystnie pod wpływem środków sprężystych pomiędzy obudową i korpusem zaworu, w celu zamknięcia kanału napoju.

W zespole zaworowym według wynalazku w zaskakujący sposób zastosowano dwa różne środki łączące do połączenia kanału napoju zespołu zaworowego ze środkami pobierania napoju w celu opróżnienia zbiornika, i do połączenia kanału napoju z urządzeniem napełniającym w celu napełnienia zbiornika. Napełnianie i opróżnianie zbiornika może odbywać się poprzez korpus zaworu lub wzdłuż korpusu zaworu. A zatem odmiennie niż w znanym zespole zaworowym, wymiary i konstrukcja środków łączących mogą być w każdym przypadku optymalnie wykorzystane przy użyciu zasadniczo tej samej obudowy zaworu i korpusu zaworu, przykładowo nieruchomo połączonych z pojemnikiem wewnętrznym. Drugie środki

190 470 łączące mogą zwiększyć przykładowo natężenie przepływu napełniającego zbiornik z większą szybkością oraz ciśnieniem, bez spieniania lub niekorzystnego oddziaływania na napój albo zbiornik. Pierwsze środki łączące do opróżniania zbiornika mogą mieć mniejszy przelot, dla wypływu napoju w stosunkowo powolny i kontrolowany sposób. Przykładowo konstrukcja pierwszych środków łączących może warunkować działanie korpusu zaworu ze stosunkowo dużym skokiem, przy czym pierwsze środki łączące mogą wykonywać stosunkowo mały skok, w związku z czym będą mieć mały wymiar gabarytowy.

Jest to istotne dla pierwszych środków łączących, ponieważ w zasadzie tylko one będą występować w zbiorniku dla finalnego użytkownika. Natomiast drugie środki łączące będą w zasadzie stosowane tylko w browarze, w zakładzie butelkującym, itp. Zgodnie z kolejną zaletą użycia pierwszych i drugich środków, do czasu napełnienia zbiornika pierwsze środki nie wymagają zamontowania, umożliwiając proste zabezpieczenie i zamknięcie, co gwarantuje jakość zawartości zbiornika.

Gdy korpus zaworu znajduje się w trzecim położeniu, przez korpus przepływa stosunkowo duży strumień napoju w jednostce czasu, dla stosunkowo szybkiego napełnienia zbiornika napoju. Oznacza to, że napełnianie zbiornika płynu trwa krótko, i bez potrzeby podejmowania szczególnie skomplikowanych środków. Ponadto zapobiega pogorszeniu jakości napoju podczas napełniania, przy zastosowaniu stosunkowo wysokiego ciśnienia napełniania. Gdy zespół zaworu znajduje się w drugim położeniu udrożniony jest stosunkowo mały przelot odprowadzanego napoju, co daje dokładną kontrolę natężenia przepływu, ponownie bez nadmiernego spieniania i bez potrzeby stosowania specjalnych środków.

W następnym przykładzie całkowicie zamknięte pierwsze położenie korpusu zaworu, a zwłaszcza częściowo otwarte drugie położenie i całkowicie otwarte trzecie położenie wyznaczają odrębne stopnie, przez co taki zespół zaworowy może być zastosowany w jeszcze prostszy sposób.

Zaletą wynikającą z zastosowania przynajmniej częściowo udrożnionego korpusu zaworu, w którego bocznej ścianie wykonano przynajmniej jeden otwór tworzący w drugim i trzecim położeniu korpusu zaworu otwarte połączenie cieczowe pomiędzy zbiornikiem, z którym zespół zastosowano, jest to, że korpus zaworu może mieć szczególnie prostą budowę, a korpus w pierwszym i drugim położeniu wyznacza całkowite pole powierzchni udrożnionej części każdego otworu w bocznej ścianie. W pierwszym położeniu kanał napoju jest zamknięty przynajmniej przez ścianę i napój nie sięga do każdego z omawianych otworów. Zgodnie z dodatkowo uzyskaną zaletą kierunek wypływu napoju, przynajmniej podczas wlewania do zbiornika, tworzy kąt z podłużną osią korpusu zaworu dla uzyskania korzystnego rozprowadzenia napoju, zapobiegając równocześnie bezpośredniemu podawaniu przy pełnym ciśnieniu z otworu napełniania do napoju już występującego w zbiorniku, co dodatkowo zapobiega jego spienianiu. Ma to również tę zaletę, że przy wypływie napoju ze zbiornika przelot do kanału napoju i kanału utworzonego w otworach zabezpieczono przed zakryciem na przykład elastyczną ścianą zbiornika. Następną zaletą jest to, że podczas zastosowania przelotowy otwór kanału napoju w każdym przypadku pozostaje prawie całkowicie udrożniony lub przynajmniej gdy zespół zaworowy jest otwarty, jego przelot będzie znacznie ograniczony przez korpus zaworu, co zapobiega szkodliwemu oddziaływaniu na napój podczas napełniania lub opróżniania zbiornika. Ponadto, otwarcie korpusu zaworu będzie utrzymywane przez ciśnienie napełniania.

Wykorzystanie końcowej ściany korpusu zaworu do zamknięcia w pierwszym położeniu na podłużnej krawędzi kanału napoju tworzy w prosty sposób dobre uszczelnienie, dodatkowo wspomagane przez nieco podwyższone ciśnienie w zbiorniku.

Połączenie środków do przemieszczania z korpusem zaworu upraszcza jego obsługę. Środki ograniczające zapewniają, że w każdym przypadku przy zastosowaniu pierwszych i drugich środków łączących, skok korpusu zaworu będzie jednoznacznie określony. Ponieważ środki łączące odłącza się od korpusu zaworu tylko w pierwszym jego położeniu, zapobieżono niezamierzonemu wydostawaniu się napoju ze zbiornika przy braku środków łączących. Korpus zaworu zajmuje otwarte położenie po usunięciu środków łączących.

W następnym korzystnym przykładzie korpus zaworu jest dociskany w zamkniętym położeniu.

190 470

Umieszczenie środków sprężystych w komorze pomiędzy korpusem zaworu i obudową ma tę zaletę, że środki sprężyste będą zabezpieczone i pozostaną poza przepływem napoju. Zapobiegnięto wzajemnemu oddziaływaniu napoju i środków sprężystych. Dociskanie korpusu zaworu w pierwszym zamkniętym położeniu ma tę zaletę, że napój wypływa ze zbiornika dopóki korpus zaworu pozostaje w otwartym położeniu.

Zgodnie z zaletą zastosowania środków sprężystych zawierających płyn zespół zaworowy może mieć szczególnie prostą i tanią konstrukcję, przy jednoczesnym zachowaniu dobrej charakterystyki sprężystości. Środki sprężystości wykazują ponadto tę zaletę, że nie pogarszają jakości napoju, nawet przy zetknięciu ze środkami sprężystości. Ponadto uproszczono ponowne zastosowanie zespołu zaworowego według wynalazku.

Ustalenie korpusu zaworowego w zamkniętym położeniu daje tę zaletę, że upraszcza transport oraz składowanie zbiornika, zabezpieczając tym samym jakość napoju.

Zaletą rozwiązania jest też dwukierunkowe przemieszczanie korpusu zaworu, przez co pracuje on jako zawór spustowy ciśnienia dla wewnętrznej przestrzeni zbiornika. W przypadku nadmiernie wysokiego ciśnienia w wewnętrznej przestrzeni zbiornika zawór przestawia się w kierunku przynajmniej częściowego otwarcia, umożliwiając wypływ gazu z wewnętrznej przestrzeni dla zmniejszenia w niej ciśnienia.

W takim przykładzie wykonania uzyskano zespół zaworowy o szczególnie prostej budowie i efektywnym układzie przelotu.

Wynalazek dotyczy ponadto zbiornika napoju, zwłaszcza napoju gazowanego na przykład piwa, który zaopatrzono w zespół zaworowy według wynalazku.

Zastosowanie zbiornika zewnętrznego oraz umieszczonego w nim elastycznego zbiornika wewnętrznego do przechowywania napoju ma tę zaletę, że wewnętrzny zbiornik opróżnia się w stosunkowo prosty sposób przez ściśnięcie, przez wprowadzenie medium ciśnieniowe pomiędzy zbiornik wewnętrzny i zbiornik zewnętrzny. Zbiornik zewnętrzny zabezpiecza zbiornik wewnętrzny. Zbiornik wewnętrzny opróżnia się stosunkowo łatwo, a oprócz tego może być łatwo napełniony za pomocą zespołu zaworowego i drugich środków łączących. Dzięki zastosowaniu środków doprowadzających medium ciśnienia do przestrzeni pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym i zewnętrznym, zamkniętych w pierwszym położeniu korpusu zaworu i otwartych w drugim lub trzecim położeniu korpusu ciśnienie we wspomnianej przestrzeni utrzymuje się na właściwym poziomie, jeśli nie wlewa się ani nie wylewa napoju ze zbiornika. W tych przypadkach korpus zaworu znajduje się w pierwszym położeniu, w którym kanał napoju jest zamknięty.

Poprzez zastosowanie pierwszych środków uszczelnienia na pierwszych i drugich środkach łączących, a także drugich środków uszczelnienia na obudowie, gdzie pierwsze i drugie środki uszczelnienia w otwartym położeniu korpusu zaworu tworzą cieczoszczelne połączenie pomiędzy pierwszymi lub drugimi środkami łączącymi i kanałem powietrza, oddzielone od toru przepływu napoju, uzyskano przelot powietrza, przynajmniej medium ciśnienia, które nie styka się z napojem.

Zbiornik według wynalazku montuje się i napełnia w szczególnie prosty sposób, i może mieć dodatkową zaletę, że po napełnieniu następuje bezpośrednie zamknięcie zbiornika.

Korzyścią wynikającą z usunięcia używanego zbiornika wewnętrznego wraz z częścią połączonego z nim zespołu zaworu, przed włożeniem zbiornika wewnętrznego, będzie ponowne wykorzystanie zbiornika zewnętrznego, a zbiornik wewnętrzny wraz z częścią zespołu zaworowego także przeznaczono do powtórnego wykorzystania. Może to być ewentualnie cały zespół zaworowy, lecz korzystnie bez drugich środków łączących.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zbiornik według wynalazku, schematycznie wrzucie z boku, fig. la zbiornik według fig. 1, w widoku perspektywicznym, fig. 2 - pierwszy przykład wykonania zespołu zaworowego według wynalazku zawierającego drugie środki łączące, do napełniania zbiornika, umieszczone w szyjce zbiornika, w powiększonym przekroju rzutu bocznego, fig. 3 zespół zaworowy według fig. 2 w otwartym położeniu, w przekroju rzutu bocznego, fig. 4 zespół zaworowy według fig. 2, lecz z pierwszymi środkami łączącymi do opróżniania zbiornika, w zamkniętym położeniu, w przekroju rzutu bocznego, fig. 5 - zespół zaworowy według fig. 4, w otwartym położeniu, fig. 6 - alternatywny przykład wykonania zespołu zaworowego

190 470 według wynalazku, z pierwszymi środkami łączącymi i zintegrowaną miską ochronną, fig. 7 następny przykład wykonania zespołu zaworowego według wynalazku, z oddzielną miską ochronną, w przekroju rzutu bocznego, fig. 8 - część zespołu zaworowego z miską ochronną, elementem dystansowym i częścią obudowy zaworu, w dwóch rzutach perspektywicznych, fig. 9 - alternatywne przykłady wykonania środków sprężystych do zastosowania w zespole zaworowym według wynalazku, fig. 10 - połączenie zbiornika podczas napełniania, w sposób schematyczny, fig. 11 - połączenie zbiornika podczas opróżniania, w sposób schematyczny, fig. 12 - alternatywny przykład wykonania części korpusu zaworu i drugich środków łączących, w przekroju, fig. 13 - alternatywny przykład wykonania- części korpusu zaworu i pierwszych środków łączących, w porównaniu z przykładem według fig. 12, fig. 14 - zbiornik według wynalazku, umieszczony w obudowie, fig. 15 - kolejny alternatywny przykład wykonania zespołu zaworowego według wynalazku, w przekroju rzutu bocznego, fig. 16 zespół zaworowy według fig. 15 z usuniętą rurką zanurzeniową, w widoku perspektywicznym, fig. 17 - alternatywny przykład wykonania pierwszych środków łączących, w przekroju rzutu bocznego, fig. 18 - zbiornik zawierający zespół zaworowy według fig. 15 i pierwsze środki łączące według fig. 17, w przekrojach rzutu bocznego oraz powiększony fragment, fig. 19 część zbiornika według fig. 18 z drugimi środkami łączącymi do napełniania zbiornika.

Pierwsze położenie korpusu zaworu oznacza położenie zamknięte, drugie położenie oznacza położenie częściowo otwarte dla pobierania płynu z pojemnika, a trzecie położenie oznacza położenie otwarte do napełniania pojemnika. W trzecim położeniu zespół zaworu jest bardziej otwarty niż w drugim położeniu, co daje większe natężenie przepływu.

W skład zbiornika 1 wchodzi sztywny zbiornik zewnętrzny 2 wykonany z rozdmuchiwanego politereftalanu etylenowego (PET) lub (PEN), bądź politereftalanu etylenowego zawierającego barierę przechodzenia gazu, EVOH, zmiatacż, itp., a także stosunkowo elastyczny, workowy zbiornik wewnętrzny 4, wykonany przykładowo z polietylenu. Zbiornik można wykonać z innych tworzyw a także metali. Również zbiornik wewnętrzny 4 można wykonać z innego materiału o właściwościach zaporowych. Na fig. 1 po prawej stronie osi symetrii C zbiornik wewnętrzny 4 pokazano w stanie napełnionym, przywierający do wewnętrznej ściany zbiornika zewnętrznego 2. Po lewej stronie osi zbiornik wewnętrzny 4 pokazano w stanie pustym, w którym wewnętrzna objętość zbiornika zewnętrznego 2 jest zerowa. W tym stanie zbiornik wewnętrzny 4 można włożyć w zbiornik zewnętrzny 2 lub wyjąć z tego zbiornika zewnętrznego 2 poprzez szyjkę 28 zbiornika zewnętrznego 2. W sąsiedztwie górnego końca 6 zbiornik wewnętrzny 4 połączono z zespołem zaworowym 8, w sposób dokładniej opisany w dalszej części. W sąsiedztwie dolnego końca 10 zbiornik zewnętrzny 2 posiada kołnierz 12 służący do ustawienia zbiornika 1. W górnej części wykonano drugi kołnierz 14 otaczający i zabezpieczający zespół zaworowy 8, drugi kołnierz 14 posiada ponadto uchwyty 16 umożliwiające podniesienie i przeniesienie zbiornika 1 w prosty sposób. Kołnierze 12 i drugi 14 wykonano przykładowo z plastiku, tektury lub metalu. Zbiornik zewnętrzny 2 może być także wykonany z metalu.

Zespół zaworowy 8 składa się z obudowy zaworowej 18 i z korpusu zaworowego 20. Obudowa zaworowa 18 posiada powierzchnię górną 22 z opadającą obwodową ścianką tworzącą zatrzaskowy grzbiet 26, na którym obudowa zaworowa 18 jest mocowana do szyjki 28, poniżej drugiego zatrzaskowego grzbietu 30. W powierzchni górnej 22 wykonano centralny otwór 32. Poprzez otwór 32 wystaje koncentrycznie w górę pierwsza szyjka prowadząca 34, natomiast druga szyjka prowadząca 36 wystaje w przeciwnym kierunku. Druga szyjka prowadząca 36 posiada w dolnym końcu skierowaną do wewnątrz krawędź zaczepową 38. Od spodu i wewnątrz drugiej szyjki prowadzącej 36 dolna część 40 obudowy zaworowej 18 jest utrzymywana poza krawędzią zaczepową 38 przez cylindryczną ścianę 42, tworzącą zewnętrzną ścianę komory 44. W dolnej części cylindrycznej ściany 42 występuje element dystansowy 46 0 profilu rombowym z otworem centralnym 48. Korpus zaworowy 20 ma kształt cylindryczny i posiada centralny kanał 50, w dolnym końcu zamknięty czołową ścianą końcową 52. W obwodowej ścianie 54, bezpośrednio ponad ścianą końcową 52 wykonano dwa otwory 56 łączące centralny kanał 50 z zewnętrzną częścią korpusu zaworowego 20 i z wewnętrzną przestrzenią 51 zbiornika wewnętrznego 4, gdy korpus zaworowy 20 znajduje się w swym drugim lub trzecim położeniu. Na fig. 2 korpus zaworowy 20 pokazano w pierwszym położeniu.

190 470

Ściana końcowa 52 posiada na obwodzie wystające na zewnątrz zgrubienie 58, które w pierwszym położeniu zaworu uszczelnia na zewnętrznej obwodowej krawędzi 60 wystającą w dół część kołnierzową 62 dolnej części 40 obudowy zaworowej 88. Powoduje to zamknięcie centralnego otworu, przelotowo przechodzącego poprzez korpus zaworowy 20 pomiędzy otworami 56 oraz wewnętrzną przestrzenią zbiornika wewnętrznego 4.

Zbiornik wewnętrzny 4 połączono z dolną częścią 40 obudowy zaworowej 8 8 powyżej elementu dystansowego 46, na cylindrycznej ścianie 42, przynajmniej w przejściu pomiędzy cylindryczną ścianą 42 i elementem dystansowym 46. Zbiornik wewnętrzny 4 połączono z obudową zaworu 88 poprzez uszczelnienie, przynajmniej w dolnej części 40, a stosunkowo duża odległość pomiędzy uszczelnionym połączeniem i częścią kołnierzową 62 zapobiega odkształceniom obwodowej krawędzi 60, i w związku z tym szkodliwemu oddziaływaniu zgrubienia 58 na uszczelnienie.

W górnym końcu 64 odległym od ściany końcowej 52 korpus zaworowy 20 posiada wystający na zewnątrz kołnierz 66 tworzący powierzchnię 68 wystającą w kierunku górnym. Na zewnątrz powierzchni 68 wykonano drugie obwodowe zgrubienie 70, tworzące odpowiednie pasowanie wewnątrz cylindrycznej ściany 42. Komora 44 ma kształt cylindryczny i jest utworzona pomiędzy cylindryczną ścianą 42, kołnierzem 66 i obwodową ścianą 54 korpusu zaworowego 20 oraz przejściem 47 między elementem dystansowym 46 i cylindryczną ścianą 42. W górnej i w dolnej części komory 44 umieszczono uszczelki 72, na przykład plastikowe lub gumowe pierścienie uszczelniające o przekroju okrągłym, zapewniające hermetyczne uszczelnienie komory 44. Podczas ruchu korpusu zaworowego 20 w dół w kierunku P na przykład do trzeciego położenia pokazanego na fig. 3, następuje zmniejszenie objętości komory 44 oraz sprężenie zawartego w niej powietrza, które nie może się wydostać. W rezultacie na korpus zaworowy 20 będzie wywierana siła zamykająca w kierunku przeciwnym do P, która będzie przestawiać korpus zaworowy 20 w kierunku zamkniętego pierwszego położenia, jak pokazano na fig. 2. W razie potrzeby, oprócz lub zamiast środków sprężających powietrze pokazanych na fig. 2, w komorze 44 mogą być zastosowane inne środki, na przykład sprężyna śrubowa lub inny płyn.

Pomiędzy cylindryczną ścianą 42 i drugą szyjką prowadzącą 36 występuje pusta przestrzeń, tworząca pierwszą część 74 kanału przepływu powietrza 76. W pierwszym położeniu pokazanym na fig. 2 górny koniec powierzchni 68 opiera się o dolną stronę obwodu centralnego otworu 32. W rezultacie tor przepływu powietrza 74 przy otworze 32 zostaje zamknięty. W tym położeniu korpusu zaworowego 20 powietrze nie może wypływać z przestrzeni 78 pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym 4 i zbiornikiem zewnętrznym 2.

Na fig. 2 pokazano drugi środek łączący 80, połączony do górnego końca korpusu zaworowego 20 za pomocą dolnego końca 82 w kształcie stożka ściętego. Drugi środek łączący 80 tworzy cteczoszczelna połączenie z wnętrzem korpusu zaworowego 20. Drugi środek łączący 80 posiada centralny kanał 84, tworzący cteczoszczelne połączenie z centralnym kanałem 50 korpusu zaworowego 20 i ma identyczny lub korzystnie nieco większy przekrój niż centralny kanał 50 w korpusie zaworowym 20. Centralny kanał 84 w drugim środku łączącym 80 otacza koncentryczna druga część 86 kanału przepływu powietrza 76, zakończona w odległości powyżej dolnego końca 82 drugiego środka łączącego 80. Wokół centralnego otworu 32 występuje wzniesione zgrubienie 88 dostosowane do oparcia o dolną stronę zewnętrznej ściany 90 drugiej części 86 oraz jej uszczelnienia, gdy połączony z korpusem zaworowym 20 drugi środek łączący 80 wepchnięto maksymalnie w dół w kierunku P, jak pokazano na fig. 3. Pomiędzy ścianą 92 kanału 84 i otworem 32 pozostawiono pewną pustą przestrzeń, poprzez którą gdy drugi środek łączący 80 znajduje się w położeniu pokazanym na fig. 3, przepływa powietrze z części drugiej 86 kanału przepływu powietrza 76 poprzez centralny otwór 32 do pierwszej części 74 kanału przepływu powietrza 76 i do przestrzeni 78 lub może być stąd usunięte, gdy kanał przepływu powietrza 76 jest zamknięty w kierunku otoczenia przez zewnętrzną ścianę 90 i zgrubienie 88. Drugi środek łączący 80 prowadzi zewnętrzna strona ściany 90 w pierwszej szyjce prowadzącej 34, dla jednoznacznego przemieszczenia. Przy wycofaniu drugiego środka łączącego 80 z trzeciego położenia pokazanego na fig. 3, dolny koniec zewnętrznej ściany 90 odsunie się od zgrubienia 88 i otworzy kanał przepływu powietrza 76

190 470 połączony z otoczeniem poprzez otwór 94 w pierwszej szyjce prowadzącej 34, przez co powietrze nie przedostanie się do zbiornika ani nie wydostanie się ze zbiornika.

Jak wynika z porównania fig. 2 i 3, drugi środek łączący 80 może wykonywać stosunkowo duży skok Si pomiędzy pierwszym położeniem i trzecim położeniem. Pomiędzy trzecim położeniem, jak pokazano na fig. 3, otwory 56 będą całkowicie udrożnione pod dolną częścią kołnierzową 62. Kanałem podawania napoju, częściowo utworzonym przez centralny kanał 84 w drugim środku łączącym 80 i centralny kanał 50 w korpusie zaworowym 20, napój wytłacza się poprzez otwór 56 do wewnętrznej przestrzeni zbiornika wewnętrznego 4, jak schematycznie pokazano na fig. 10. Równocześnie poprzez kanał przepływu powietrza 76 powietrze wypływa z przestrzeni 78 pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym 4 i zbiornikiem zewnętrznym 2, tworząc miejsce dla napoju. W przestrzeni 78 utrzymuje się pewien nadmiar ciśnienia, dla lepszego wypełnienia zbiornika 1 bez tworzenia piany podczas nalewania. Dzięki całkowitemu udrożnieniu otworów 56 napój gwałtownie przedostaje się do zbiornika 1 ze stosunkowo dużym natężeniem przepływu, pod stosunkowo wysokim ciśnieniem i dzięki temu nie ulega szkodliwym wpływom. Napój wypływa z otworów 56 zasadniczo promieniowo, na przykład na ścianę zbiornika wewnętrznego 4, dzięki czemu uzyskuje się jeszcze lepsze napełnianie. Element dystansowy 46 zapobiega przywieraniu ściany zbiornika wewnętrznego 4 do otworów 56.

Po całkowitym napełnieniu napojem zbiornika wewnętrznego 4 drugi środek łączący 80 wyciąga się do góry lub przynajmniej odciąża działającą na nią siłę, przez co korpus zaworowy 20 przemieszcza się do pierwszego położenia pod wpływem środków sprężystych 45 utworzonych w komorze 44, a korpus zaworowy 20 odcina przepływ cieczy poprzez centralny otwór 48. Obecnie drugi środek łączący 80 może być usunięty z korpusu zaworowego 20, a obudowa zaworowa 18 wyrzucona lub ponownie wykorzystana do napełnienia następnego zbiornika.

Na fig. 4 pokazano w przekroju zespół zaworowy według wynalazku, w którym obudowa zaworowa 18 i korpus zaworowy 20 są identyczne jak w przykładzie według fig. 1-3. Jednakże zastąpiono drugie środki łączące 80 pierwszymi środkami łączącymi 100, dostosowanymi do pobierania napoju ze zbiornika wewnętrznego 4. Pierwsze środki łączące 100 tworzą pierwszą obwodową ścianę 102, którą dopasowano wewnątrz pierwszej szyjki prowadzącej 34. W sąsiedztwie dolnego końca pierwsza obwodowa ścianka 102 posiada nieco zukosowany pierwszy środek ograniczający 104, który stanowi wewnętrzna krawędź 104, szczelnie wchodzącą pomiędzy pierwszą szyjkę prowadzącą 34 i zgrubienie 88. Górna podłużna krawędź 106 pierwszych środków łączących 100 lekko rozchyla się ukośnie na zewnątrz i posiada oporowe czoło do połączenia z wężem doprowadzenia źródła ciśnienia (nie pokazano), zwłaszcza powietrza pod ciśnieniem wewnątrz pierwszej obwodowej ściany 102.

Pierwsze środki łączące 100 posiadają ponadto kolanowy kanał 108 tworzący pierwszą cylindryczną odnogę 110 przebiegającą koncentrycznie względem pierwszej obwodowej ściany 102 oraz częściowo w niej zawartą, i drugą odnogę 112 poziomo wychodzącą z górnego końca pierwszej odnogi 110, poprzez pierwszą obwodową ścianę 102 i nieco z niej wystającą. Do wystającej z obwodowej ściany części 114 drugiej odnogi 102 połączono elastyczny wąż tworzący kanał 116, przez który ze zbiornika wypływa napój i może być skierowany do kurka, jak na przykład zawór czerpalny (nie pokazano). Z drugą odnogą 112 jednoelementowej części trwale połączono wąż.

Zewnętrzny wymiar w końcu pierwszej cylindrycznej odnogi 110 odległym od drugiej odnogi 112 jest nieco mniejszy od wewnętrznego wymiaru części kanałowej w korpusie zaworowym 20, a elastycznie wystająca na zewnątrz pierścieniowa krawędź 118 szczelnie przylega do wewnętrznej obwodowej ściany 54 korpusu zaworowego 20. Tworzy to cieczoszczelne połączenie pomiędzy centralnym kanałem 50 korpusu zaworowego 20 i częścią centralnego kanału 120 doprowadzenia napoju w kolanowym kanale 108.

Centralny kanał 50, 120 doprowadzenia napoju uszczelniono względem wewnętrznej przestrzeni wewnątrz pierwszej obwodowej ściany 102, co odcina przepływ powietrza pod ciśnieniem do centralnego kanału 50, 120.

190 470

Na zewnątrz pierwszej cylindrycznej odnogi IlO wykonano żebro w pewnej odległości od podłużnej pierścieniowej krawędzi 118, opierające się o kołnierz 66 korpusu zaworowego 20 i z nim ruchome.

Na fig. 4 korpus zaworowy 20 znajduje się w zamkniętym położeniu, w którym pierwsze środki łączące 100 przestawiono do górnego położenia. Wysokość pierwszych środków łączących 100 ponad powierzchnią górną 22 obudowy zaworowej 18 jest mniejsza niż wysokość drugich środków łączących 80 ponad powierzchnią górną 22, gdy korpus zaworowy 20 znajduje się w pierwszym położeniu. Dolny koniec drugiej odnogi 112 leży na poziomie górnej krawędzi pierwszej szyjki prowadzącej 34. Szczelinowy otwór 94 w szyjce prowadzącej 34 jest otwarty w kierunku górnym, a jego szerokość odpowiada w przybliżeniu szerokości drugiej odnogi 112. Oznacza to, że przestawienie drugiej odnogi 112 powyżej otworu 94 umożliwi ruch pierwszych środków łączących 100 tylko w kierunku dolnym. Pierwsze środki łączące 100 można następnie wcisnąć w dół, z położenia pokazanego na fig. 4 do drugiego położenia pokazanego na fig. 5. Maksymalny skok S2 ogranicza pierwszy środek ograniczający 104, 122, stanowiący dolną krawędź drugich środków łączących 80 i czoło oporowe pomiędzy zgrubieniem 88 i pierwszą szyjką prowadzącą 34. Skok S2 jest znacznie mniejszy od maksymalnego skoku Si drugich środków łączących 80. Ponadto maksymalny skok S2 określa maksymalne przelot O otworów 56, tzn. odstęp pomiędzy czołową ścianą końcową 52 korpusu zaworowego 20 i dolnym końcem obwodowej krawędzi 60, w dolnej części ' 40 obudowy zaworowej 18. Tak utworzone całkowite pole przelotu O otworów jest mniejsze niż pole otworów 56 i tym samym mniejsze niż pole przelotu, gdy korpus zaworowy 20 znajduje się w swym trzecim położeniu.

Wciśnięcie korpusu zaworowego 20, gdy pierwsze środki łączące 100 znajdują się w drugim położeniu pokazanym na fig. 5, ponownie otwiera kanał przepływu powietrza 76, poprzez który, wg fig. 11, sprężone powietrze wewnątrz pierwszej obwodowej ściany 102 przepływa kanałem przepływu powietrza 76 do przestrzeni 78 pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym 4 i zewnętrznym 2, w celu ściśnięcia zbiornika wewnętrznego 4. Napój wytłaczany ze zbiornika wewnętrznego 4 poprzez przeloty otworów 56 do centralnego kanału 50, 120 doprowadzenia napoju wypływa przez kanał 116. Przy ponownym przestawieniu pierwszych środków łączących 100 do góry na przykład pod wpływem środków sprężystych 45, korpus zaworowy 20 powraca do pierwszego położenia i następuje ponowne zamknięcie kanału przepływu powietrza 76, co utrzymuje ciśnienie wytworzone w przestrzeni 78 i zapobiega przepływowi powietrza do wewnątrz lub wpływowi napoju ze zbiornika wewnętrznego 4. Element dystansowy 46 daje tę zaletę, że elastyczny zbiornik wewnętrzny 4 nie opiera się na otworach 56 i przeloty pozostają zawsze wolne, gdy korpus zaworowy 20 zajmuje drugie lub w trzecie położenie.

W drodze ilustracji, maksymalny skok S2 pierwszych środków łączących 100, a zatem ruch korpusu zaworowego 20 pomiędzy pierwszym i drugim położeniem, wynosi przykładowo 3-4 mm, natomiast maksymalny skok S2 drugich środków łączących 80 pomiędzy pierwszym i trzecim położeniem wynosi przykładowo około 12 mm. Oczywiście wartości te i proporcje nie powinny stanowić ograniczenia, a jedynie przykłady.

Według fig. la i 2a, druga część 86 kanałowa kanału 76 przechodzi wokół ściany 92, natomiast ściany 90 i 92 łączą wąskie żebra.

Na fig. 6 i 7 pokazano alternatywne przykłady wykonania zespołu zaworowego według wynalazku, głównie różniące się od przykładu według fig. 1-5 tym, że na lub przynajmniej w sąsiedztwie dolnej części 40 obudowy zaworowej 18 zastosowano miskę, tworzącą miskowy element dystansowy 124 wystający poza element dystansowy 46 i korzystnie zamykający szyjkę 28 od wewnątrz. Sekcja Di miskowego elementu dystansowego 124 jest nieco większa od wewnętrznej sekcji D2 szyjki 28, przez co po założeniu zespołu zaworowego 8 element dystansowy 124 znajduje się w szyjce 28 lub poniżej szyjki 28. Podczas zakładania zespołu zaworowego 8 i łączenia zbiornika wewnętrznego 4 wkładanego poprzez szyjkę 28 podłużna krawędź 126 miskowego elementu dystansowego 124 zostaje elastycznie przemieszczona nieco w przód i powróci do swego położenia po przejściu szyjki 28. Podczas opróżniania miskowy element dystansowy 124 zapobiega przemieszczaniu się zbiornika wewnętrznego 4 w szyjce 28 przynajmniej wokół elementu dystansowego 46 i obudowy zaworowej 18. Reszt14

190 470 kowa objętość zbiornika wewnętrznego 4 będzie niemal zerowa, a przy tym uzyskano poprawne działanie zespołu zaworowego 8.

W przykładzie pokazanym na fig. 7 miskowy element dystansowy 124 wykonano oddzielnie i zamontowano na dolnej części 40 obudowy zaworowej 18, gdzie częściowo wystaje i otacza element dystansowy 46. W przykładzie na fig. 6 i 8 miskowy element dystansowy 124 tworzy całość zdolną częścią 40 obudowy zaworowej 18 i całkowicie wystaje powyżej elementu dystansowego 46. Jest to korzystne pod względem wytwarzania oraz wygodne w zastosowaniu.

Według fig. 8 cylindryczna ściana 42 w sąsiedztwie miskowego elementu dystansowego 124 z rozstawionymi żebrami 128 tworzą zabezpieczenie pierwszej części 74 kanału 76. Na górnej podłużnej krawędzi cylindrycznej ściany wykonano rozstawione blanki 130, zwiększające przelot powietrza do pierwszej części 74 kanału 76 gdy otwarty jest korpus zaworowy 20. Zapobieżono przypadkowemu zamknięciu kanału przepływu powietrza 76, w drugim lub trzecim położeniu korpusu zaworowego 20. W tym przykładzie zbiornik wewnętrzny 4 można bezpośrednio zamocować do miskowego elementu dystansowego 124 lub elementu dystansowego 46, korzystnie poprzez uszczelnienie.

Na fig. 9a pokazano pierwszy alternatywny przykład środków sprężystych 145. Sprężynę śrubową 147 stanowiącą środek sprężysty 145 umieszczono w komorze 144, która podczas ruchu korpusu zaworowego 20 względem cylindrycznej ściany 42 ściska sprężynę śrubową 147 w kierunku P. Sprężynę śrubową 147 z tworzywa przewidziano do ponownego wykorzystania z zespołem zaworowym 8 i ewentualnie zbiornikiem wewnętrznym 4.

Na fig. 9b pokazano następny przykład środków sprężystych 245, gdzie w komorze 244 występują liczne śrubowe elementy sprężyste 247, których górne końce łączą się ze spodnią stroną kołnierza 266, a dolne końce opierają się o dno komory 244. Po wciśnięciu korpusu zaworowego 20 w kierunku P elementy 247 ulegają elastycznemu odkształceniu i wywierają na korpus zaworowy 20 siłę oddziaływującą w przeciwnym kierunku. Po zwolnieniu korpus zaworowy 20 powraca do zamkniętego położenia.

Na fig. 12 i 13 przedstawiono następny alternatywny przykład części zespołu zaworowego 8 zgodnie z wynalazkiem, znajdujący zastosowanie dla innych pokazanych przykładów wykonania. Korpus zaworowy 20 posiada wewnątrz w pobliżu górnego końca dwa pierścieniowe rowki stanowiące środki ograniczające 53, 55. Środek ograniczający 53 stanowiący górny rowek wykonano w wewnętrznym stożku ściętym powierzchni szyjki 28, natomiast drugi rowek dolny stanowiący środek ograniczający 55 wykonano w sąsiedztwie górnego końca obwodowej ściany 54 korpusu zaworowego 20. W sąsiedztwie dolnego końca obwodowej ściany 102 pierwsza część łącząca 100 (fig. 13) posiada zewnętrzny pierścieniowy grzbiet również stanowiący środek ograniczający 57 wchodzący w dolny pierścieniowy rowek, do połączenia pierwszej części 100 z korpusem zaworu 20. Dla ułatwienia połączenia zewnętrznego pierścieniowego grzbietu z dolnym pierścieniowym rowkiem, w obwodowej ścianie 102 można w razie potrzeby wykonać co najmniej dwie cienkie elastycznie odkształcane sekcje 59. Po wciśnięciu pierwsza część łącząca 100 wsuwa się w centralny kanał 50 korpusu zaworowego 20, gdzie zewnętrzny pierścieniowy grzbiet połączy się z dolnym pierścieniowym rowkiem. W ten sposób pierwsza część łącząca 100 łączy się z korpusem zaworowym 20, przestawianym w górę i w dół razem z pierwszą częścią łączącą 100. Pociągnięcie w górę pierwszej części łączącej 100 spowoduje rozłączenie jej od korpusu zaworowego 20, lecz przed rozłączeniem korpus zaworowy 20 przestawi się do pierwszego zamkniętego położenia. Korpus zaworowy 20 posiada w sąsiedztwie swej górnej podłużnej krawędzi 21 zewnętrznie wystający grzbiet stanowiący środek ograniczający 23, łączący się z rowkiem stanowiącym środek ograniczający 25 w cylindrycznej ścianie 42 lub powyżej górnej podłużnej krawędzi ściany 42. Grzbiet i rowek łączą się w zamkniętym położeniu korpusu zaworowego 20. W ten sposób zapewniono zamknięcie zaworu przed usunięciem pierwszych środków łączących 100 z korpusu zaworowego 20.

Na fig. 12 pokazano dolną krawędź drugich środków łączących 8 posiadającą pierścieniowy grzbiet stanowiący środek ograniczający 61 szczelnie wchodzący w górny rowek w korpusie zaworowym 20. Ponownie uzyskano połączenie drugich środków 80 z korpusem

190 470 zaworowym 20, gdzie korpus zaworowy 20 może poruszać się w górę i w dół wraz z drugimi środkami 80.

Efekt wynikający ze zmniejszenia siły łączenia pierwszych 100 i drugich 80 środków łączących z korpusem zaworowym 20 poniżej siły potrzebnej do rozłączenia zewnętrznie wystającego grzbietu korpusu zaworowego 20 i rowka w cylindrycznej ścianie 42 jest w każdym przypadku taki, że środki łączące drugie 80 i pierwsze 100 łączy się z korpusem zaworowym 20 przed przedstawieniem korpusu zaworowego 20. W wyniku wprowadzenia zewnętrznie wystającego grzbietu i rowka w cylindrycznej ścianie 42 powierzchnia 68 korpusu zaworowego 20 będzie w drugim i trzecim położeniu lekko odkształcona do wewnątrz, co dodatkowo uszczelnia środki łączące drugie 80 i pierwsze 100. W takim przykładzie można dodatkowo zastosować sprężynę.

Na fig. lO i 11 pokazano kierunki i tory przepływu napoju, zwłaszcza piwa, a także medium ciśnienia, zwłaszcza powietrza, do napełnienia i opróżnienia zbiornika. Zespół zaworowy 8 według wynalazku wykazuje tę zaletę, że tory przepływu napoju i medium ciśnienia występują w jednym zespole zaworowym 8, przynajmniej wewnątrz jednej obudowy i są całkowicie oddzielone od siebie, co warunkuje łatwe połączenie i prostą budowę zespołu zaworowego.

Zbiornik według wynalazku docelowy użytkownik korzystnie umieszcza w obudowie (fig. 14). Zamknięcie pokrywy obudowy powoduje podłączenie sprężonego powietrza do górnej części pierwszych środków łączących 100, a ponadto poprzez zamknięcie pokrywy następuje dociśnięcie środków 100 wzdłuż toru S₂. Przed zamknięciem pokrywy wyjmuje się z obudowy koniec lub łączy go z zaworem czerpalnym itp., przykładowo umieszczonym na obudowie. W obudowie występują środki do automatycznego wytwarzania przestrzeni 78 pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym 4 i zbiornikiem zewnętrznym 2 dla uzyskania oraz utrzymania potrzebnego ciśnienia. Obudowa umożliwia zastosowanie zbiornika według obecnego wynalazku w jeszcze prostszy sposób. Możliwe będzie również inne połączenie zbiornika według obecnego wynalazku do źródła lub dystrybutora napoju, na przykład znanego i stosowanego w barach, hotelach, restauracjach itp.

Na fig. 15 pokazano w przekroju rzutu bocznego zespół zaworowy 308 z obudową zaworową 318 utworzoną przez cylindryczną sekcję posiadającą wewnętrzną powierzchnię oporową 373 z centralnym otworem. Od spodu obudowę zaworową 318 zamyka stopa zaworu z centralnym otworem 350A, zamocowana przykładowo poprzez zgrzewanie tarciowe, spajanie, klejenie itp. Podobny zasadniczo cylindryczny korpus naporowy 321 wystaje z boku zwróconego do stopy zaworowej stanowiącej element dystansowy 319 poprzez otwór w powierzchni oporowej 373, a kołnierz 357 będzie szczelnie przylegać do przeciwnej powierzchni oporowej 373. W pierwszym końcu 320A korpus zaworowego 320 wystaje w centralnym otworze 350A, gdzie umieszczono pierścień uszczelniający o przekroju okrągłym lub inną uszczelkę 372 tworzącą hermetyczne i cieczoszczelne połączenie względem stopy zaworowej. W pewnej odległości od pierwszego końca 320A korpus zaworowy 320 posiada promieniowy kołnierz 323, który może opierać się o stopę zaworową 319. Z kołnierza 323 obwodowa ściana 371 korpusu zaworowego 320 wystaje w cylindrycznej części 333 korpusu naporowego 321, gdzie dwa pierścienie uszczelniające o przekroju okrągłym lub inne uszczelki 372 na obwodowej ścianie 371 korpusu 320 tworzą w odległości od siebie hermetyczne i cieczoszczelne ścianie 371 korpusu 320 tworzą w odległości od siebie hermetyczne i cieczoszczelne połączenie z wnętrzem cylindrycznej części 333. Pomiędzy dwoma pierścieniami stanowiącymi uszczelki 372 wykonano w obwodowej ścianie 371 cztery promieniowe otwory 356. Obwodowa ściana 371 korpusu zaworu 320 zamyka w górnym końcu 320B ściana końcowa 352. Pomiędzy korpusem naporowym 321 i promieniowym kołnierzem 323 korpusu zaworu 320 umieszczono środek sprężysty 347 w postaci sprężyny, która odpycha korpusy 321 i 320 od siebie, przez co kołnierz 357 opiera się o przeciwną powierzchnię oporową 373, a ściana końcowa 352 dochodzi do powierzchni przejściowej 353 korpusu naporowego 321. W obudowie zaworowej 318 obok elementu dystansowego 319 w postaci stopy zaworu wykonano otwory przepływu gazu 331, które dokładniej opisano poniżej. Ze stopy zaworu wystaje następny człon rurowy 375 przeciwnie zwrócony do korpusu zaworowego 320, w członie tym osadzono rurkę zanurzeniową 359. Pomiędzy stopą zaworu i rurką zanurzeniową 359 wykonano następne otwory 355.

190 470

W sąsiedztwie górnego końca obudowa zaworowa 318 posiada pierścień 361 segmentów 326, które w zwolnionym położeniu pokazanym na fig. 15 zajmują poziome położenie. Jak opisano poniżej, nasuwana od góry na pierścień 361 i segmenty 326 obejma 329 zostaje pionowo dociśnięta i utrzymana, dla połączenia zespołu zaworowego 308. W obejmie 329 wykonano centralny otwór 363, przez który może wystawać przynajmniej korpus naporowy 321.

Na fig. 15 pokazano zespół zaworowy 308, zamknięty w pierwszym położeniu. Przesunięcie korpusu naporowego 321 w kierunku stopy zaworu z pokonaniem nacisku środka sprężystego 347 wytwarza przelot pomiędzy kołnierzem 357 i przeciwną powierzchnią oporową 373, a przy dalszym wciśnięciu korpusu naporowego 321 nastąpi przynajmniej częściowe udrożnienie otworów ponad powierzchnią przejściową 353 w korpusie naporowym 321, dla utworzenia połączenia pomiędzy rurką zanurzeniową 359 i otworami 355, przynajmniej centralnym kanałem 350 w korpusie zaworowym 320 i otoczeniem, poprzez otwory 356. Częściowo otwarte drugie położenie pokazano na fig. 18; jest to położenie pobierania napoju.

Na fig. 16 pokazano w widoku perspektywicznym zespół zaworowy 308 według wynalazku, w którym widoczne są segmenty 326, obudowa zaworowa 318, element dystansowy 319 i otwory 355.

Na fig. 17 pokazano alternatywny przykład wykonania pierwszych środków łączących 300 zawierających cylindryczną osłonę 302, której górny koniec łączy się z gómą powierzchnią 390 pierwszych środków łączących 300. W wewnętrznej przestrzeni, dwie cylindryczne nieco odsunięte od siebie krawędzie 398, 399 wystają w dół z górnej powierzchni 390, otaczając rowek 397, który rozszerza się w otwartym końcu.

Rowek 397 umożliwia nieruchome osadzenie pierwszych środków łączących 300 na górnej krawędzi korpusu naporowego 321 i umieszczenie pierwszej krawędzi 398 na zewnątrz, dla uzyskania hermetycznego i cieczoszczelnego połączenia. Położenie to pokazano schematycznie na fig. 18. Kanał przepływu powietrza 395 ukośnie przechodzi od otworu łączącego 393 centralnie umieszczonego w górnej części pierwszej części łączącej, do położenia w sąsiedztwie podłużnej krawędzi, gdzie kanał przepływu powietrza 395 łączy się z otworem łączącym 393, który otwiera się pomiędzy osłoną 302 i zewnętrzną krawędzią 399. W położeniu pokazanym na fig. 18 połączenie cieczowe utworzono pomiędzy otworem łączącym 393 i przelotem między kołnierzem 357 i przeciwną powierzchnią oporową 373, i stąd poprzez otwory przelotu przepływu 331. Medium ciśnienia, zwłaszcza powietrze, wlatuje do zbiornika przez otwór łączący 393 pomiędzy ścianę zbiornika zewnętrznego 2 i zbiornik wewnętrzny 4, a gdy zbiornik wewnętrzny 4 nie występuje, wtedy wpada bezpośrednio do napoju przeznaczonego do pobierania. W tym celu do otworu 393 dołącza się urządzenie doprowadzające powietrze (nie pokazano) i równocześnie pierwszą część łączącą 300 wtłacza się w kierunku elementu dystansowego 319 czyli stopy zaworu, dla przemieszczenia korpusu naporowego 321. Pierwsza część łącza 300 będzie wciśnięty w dół tylko na odległości przesuwu S₂, a dolna krawędź cylindrycznej osłony 302 dojdzie do przeciwnej powierzchni 373. Powierzchnia przejściowa 353 znajdzie się na poziomie środka otworu 356, wytwarzając ograniczone natężenie przepływu.

Na zewnętrznym końcu kanału zaformowano wtryskowo dwie żebrowane części mocujące 389, połączone z kanałem 308 złączkami ciśnieniowymi 387. Części mocujące 389 leżą diametralnie naprzeciw siebie a w zbliżonym do siebie położeniu tworzą część cylindryczną, która przesuwnie zaciska się na otwartym końcu kanału 308. Według fig. 18, po oderwaniu złączki ciśnieniowej 387, rurkę wylotową 385 włożoną pomiędzy dwie części mocujące 389 wsuwa się w kanał 308, po czym ząbki 383 wewnątrz części mocujących 389 utrzymują nieruchomo zaciśniętą rurkę 385.

Na fig. 19 pokazano drugi środek łączący 380 umieszczony na zespole zaworowym 308 według fig. 15, zamocowanym do zbiornika 301. W drugim środku łączącym 380 występuje rurka naporowa 381 posiadająca centralny kanał 384, rurka 381 przechodzi przez blok naporowy 382. W bloku naporowym 382 wykonano kanał przepływu powietrza 376 połączony z przelotem utworzonym podczas otwarcia zespołu zaworowego 308, pomiędzy kołnierzem 357 i przeciwną powierzchnią oporową 373. Rurka naporowa 381 łączy się hermetycznie i cieczoszczelnie z gómą krawędzią korpusu naporowego 321, co umożliwia ugięcie środka sprężystego 347 w kierunku elementu dystansowego 319 na drodze Sj.

190 470

Pełne udrożnienie otworów 356 ponad powierzchnią przejściową 353 umożliwia przepływ napoju przez kanał 384 i otwory 356 do wewnętrznej przestrzeni zbiornika 301, z jednoczesnym wypieraniem powietrza ze zbiornika 301 poprzez otwory przepływu gazu 331 oraz przestrzeń utworzoną pomiędzy kołnierzem 357 i powierzchnią 373 do kanału przepływu powietrza 376, z odprowadzeniem do otoczenia. Pełne udrożnienie otworów 356 daje duże natężenie przepływu napełniania. Odległość Si jest znacznie większa od odległości S2, na której porusza się pierwsza środek łączący 300.

W zespole zaworowym 308 pokazanym na fig. 15 korpus zaworowy 320 może przemieszczać się w kierunku korpusu naporowego 321 uginając środki sprężynowe 347, na przykład, gdy wewnątrz zbiornika 301 nieoczekiwanie wystąpi zbyt wysokie ciśnienie. Górny koniec 320B korpusu zaworowego 320 przemieszcza się do położenia powyżej powierzchni przejściowej 353, udrażniając tym samym przynajmniej część otworów 356. Część zawartości zbiornika 301 wypływa na zewnątrz, co wytwarza spadek ciśnienia.

Wyrównanie ściany końcowej 352 i powierzchni przejściowej 353 znacznie upraszcza czyszczenie zespołu zaworowego 308.

Jak wynika z fig. 18, zbiornik 301 posiada w górnym końcu szyjkę z rowkiem 328 na zewnątrz, umieszczonym w pewnej odległości poniżej swobodnej górnej podłużnej krawędzi szyjki. Zespół zaworowy 308 wchodzi w szyjkę od góry do położenia, w którym wnętrze pierścienia 361 oprze się o górny koniec. Następnie na pierścień 361 nasuwa się i dociska obejmę 329 przestawiając segmenty 326 do pionowego położenia, a palce zaciskowe 326A segmentów 326 wchodzą w rowek 328. Obejma 329 zostaje osadzona na pierścieniu 361. Uzyskuje się w szczególnie prosty sposób pewne połączenie pomiędzy zespołem zaworowym 308 i szyjką zbiornika 301. Rurka zanurzeniowa sięga w pobliże dna zbiornika 301. Jak pokazano na fig. 18, pomiędzy pierścieniem 361 i szyjką zbiornika 301 zamocowano kołnierz 400. W swobodnym końcu rurki 385 zamocowano kolanko 401 z otworem wylotowym 402, który podczas użycia będzie skierowany pionowo w dół. Do obsługi rurki zastosowano element 403. Kanał 385 korzystnie jest utworzony przez giętki wąż. Zbiornik 301 z zespołem zaworowym 308 można przykładowo zastosować w zespole pokazanym na fig. 14.

Przykładowo środki łączące źródło medium ciśnienia mogą występować w innym miejscu na zbiorniku, na przykład w sąsiedztwie spodniej strony zbiornika. Ponadto pierwsze i drugie środki łączące mogą mieć inną konstrukcję. Drugie środki łączące mogą być ztq^iro^ jektowane integralnie lub mogą tworzyć przynajmniej część urządzenia napełniającego. Inaczej można zaprojektować obudowę zaworu 18, na przykład odmiennie mocowaną na zbiorniku zewnętrznym Iub bez trwałego z nim połączenia. Surowcem wtórnym może być zbiornik 1, korzystnie zespół zaworowy lub przynajmniej obudowa zaworu z korpusem zaworu i ewentualnie połączonym zbiornikiem wewnętrznym, natomiast bezpośrednio do ponownego zastosowania przydatny będzie zbiornik zewnętrzny. Zakres wynalazku uwzględnia kinematyczne odwrócenie działania części. Przykładowo, korpus zaworowy wewnątrz kanałów napoju może łączyć lub nie litą budową z kanałami przelotowymi w obwodowej powierzchni czołowej, zachowując zasadniczo stały kierunek wlotu napoju. Ponadto środki sprężyste mogą być wykonane wieloma różnymi sposobami. Wieloma różnymi sposobami mogą być wykonane także ograniczniki pierwszego, drugiego i trzeciego położenia. Zbiornik wewnętrzny może być zaopatrzony w rurkę zanurzeniową połączoną z zespołem zaworowym. Można również zastosować inne typ zbiornika wewnętrznego, na przykład jak opisano w niepublikowanym dotychczas duńskim zgłoszeniu patentowym 1006949 lub 1006950, co przytoczono tu dla informacji, zwłaszcza w odniesieniu do przykładów wykonania zbiornika wewnętrznego, środków łączących dla medium ciśnienia i środków łączenia, dla kurka czerpalnego, a zwłaszcza konstrukcji kurka i węża.

W przypadku użycia zbiornika wewnętrznego zbiornik według wynalazku można napełnić przed wstawieniem zespołu zaworowego poprzez otwór, w który wkłada się zawór lub przynajmniej zespół zaworowy.

190 470

190 470

Fig. 2

190 470

Fig.3

190 470

106 110 108 100

Fig. 4

Fig. 5

190 470

108 110 106

Fig. 7

190 470

Fig. 8

190 470

190 470

LIQUOR AIR

Fig. 10

Fig. 11

190 470

Fig. 14

190 470

Fig. 15

190 470

Fig. 17

190 470

Fig. 18

190 470

Fig. 19

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 4,00 zł.

Claims (21)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zespół zaworowy do zbiornika napoju, zwłaszcza napoju gazowanego, na przykład piwa, zawierający obudowę i kanał napoju z korpusem zaworowym umieszczonym ruchomo, pomiędzy położeniami pierwszym, w którym kanał jest zamknięty i trzecim, w którym kanał jest udrożniony dla drugiego natężenia przepływu i wyposażonym w środki do jego przemieszczania, w których występują pierwsze środki łączące do łączenia kanału napoju ze środkami pobierania napoju do opróżniania zbiornika poprzez lub wzdłuż korpusu zaworowego i drugie środki łączące do połączenia kanału napoju z urządzeniem napełniającym dla napełniania zbiornika poprzez lub wzdłuż korpusu zaworowego oraz przemieszczające korpus zaworowy pomiędzy pierwszym i trzecim położeniem, znamienny tym, że korpus zaworowy (20, 30) ma również drugie położenie, w którym centralny kanał (50, 108, 116, 120, 350) jest udrożniony dla pierwszego natężenia przepływu, a pierwsze środki łączące (100, 300) stanowią środki do przemieszczania korpusu zaworowego (20, 320) pomiędzy położeniem pierwszym i drugim, przy czym drugie natężenie przepływu jest większe niż pierwsze natężenie przepływu.
2. 2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej pierwsze (100, 380) i drugie środki łączące (80, 350) są przynajmniej częściowo wymienne.
3. 3. Zespół według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że pierwsze środki łączące (100, 300) i/lub korpus zaworowy (20, 320) zawierają pierwsze środki ograniczające (104, 122) skok korpusu zaworowego (20, 320) pomiędzy pierwszym i drugim położeniem, i drugie środki łączące i/lub korpus zaworowy zawierają dmgie środki ograniczające skok korpusu zaworowego (20, 320) pomiędzy pierwszym i trzecim położeniem.
4. 4. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus zaworowy (20, 320) jest co najmniej częściowo udrożniony i posiada obwodową ścianę (54, 371) oraz zamkniętą ścianę końcową (52, 352), w którego bocznej ścianie jest usytuowany co najmniej jeden otwór (56, 356) częściowo udrażniany w drugim położeniu korpusu zaworowego (20, 320) i który jest prawie całkowicie udrażniany w trzecim położeniu korpusu zaworowego (20, 320), tworząc podczas zastosowania połączenie pomiędzy zbiornikiem i częścią kanału napoju oddaloną od zbiornika.
5. 5. Zespół według zastrz. 1 albo 4, znamienny tym, że pierwsze środki łączące (100, 300) tworzą przynajmniej część kanału (108, 120, 116, 308, 385), który może być w jednym końcu połączony z kanałem napoju, zwłaszcza do przelotu (50, 350) w korpusie zaworowym (20, 320), i który może być w drugim końcu połączony z kurkiem napoju.
6. 6. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że drugie środki łączące (80, 386) tworzą przynajmniej część kanału (84, 384) zwłaszcza z kanałem (50, 350) w korpusie zaworowym (20, 320), i który może być w drugim końcu połączony z urządzeniem do nalewania napoju.
7. 7. Zespół według zastrz. 1 albo 6, znamienny tym, że środki łączące pierwsze (100, 300) i drugie (80, 350) są połączone z korpusem zaworowym (20, 320), przy czym korpus zaworowy (20, 320) zawiera środki ograniczające (23, 25; 61, 53; 55, 57) współpracujące ze środkami łączącymi pierwszymi i drugimi środkami naporowymi (100, 300) i drugimi (80, 380) ograniczając skok korpusu zaworowego (20, 320) pomiędzy pierwszym, zamkniętym położeniem i drugim częściowo otwartym położeniem, odpowiednio pierwszym, zamkniętym położeniem i trzecim, niemal całkowicie otwartym położeniem, w którym pierwsze (100, 300) lub drugie (80, 380) środki łączące są rozłączne względem korpusu zaworowego jedynie w pierwszym położeniu.
8. 8. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus zaworowy (20, 320) jest zamontowany w sąsiedztwie, korzystnie w końcu kanału napoju, gdzie zamknięta ściana końcowa (52, 352) oparta o podłużną część kołnierzową (62) kanału napoju, w pierwszym położeniu korpus zaworowy znajduje się.

   190 470
9. 9. Zespół według zastrz. 1 albo 8, znamienny tym, że co najmniej w otwartym położeniu korpusu zaworowego (20, 320) elementy dystansowe (46, 389) są w sąsiedztwie co najmniej jec^ego otworu (56, 356), utrzymując ścianę zbiornika wewnętrznego (4) połączoną z zespotem zaworowym (88, 308) w odległości od lego bądź każdego odnośnego otworu (56,356). 80. Zespót według zastrz. 1 albo 9, znamienny tym, że korpus zaworowy (20, 320) jest odpychano w zamkniętym położeniu..
10. 11. Zespót według zastrz. 10, znamienny tym, że pomiędzy co najmniej częścią korpusu zaworowego (20, 320) i obudową zaworową (88, 388) jest komora (44, 844, 244, 344) zawierająca środki sprężyste (45, 847, 247, 347) do odpychania korpusu zaworowego (20, 320) w pierwsze położenie.
11. 12. Zespół według zastrz. 11, znamienny tym, że środki sprężyste zawierają płyn, zwłaszcza środki do hermetycznego zamykania komory, przez co podczas ruchu korpusu zaworowego (20, 320) z pierwszego zamkniętego położenia do otwartego położenia płyn, zwłaszcza powietrze, zostaje sprężony w komorze wytwarzając siłę odziaływującą na korpus zaworu w kierunku pierwszego położenia.
12. 13. Zespół według zastrz. 11 albo 12, znamienny tym, że środki sprężyste (45, 847, 247, 347) stanowią sprężynę zwłaszcza sprężynę śrubową z tworzywa sztucznego lub sprężynę płaską.

    84. Zespół według zastrz. 8, znamienny tym, że korpus zaworowy (20, 320) jest zabezpieczony w zamkniętym położeniu, korzystnie przez środki przemieszczania.

    85. Zespół według zastrz. 8, znamienny tym, że korpus zaworowy (320) posiada ścianę końcową (352) i co najmniej jeden promieniowy otwór (356) w końcu skierowanym podczas użycia do zewnętrznej strony zbiornika, gdzie jest korpus naporowy (328) ruchomy wzdłuż korpusu zaworowego (320) w kierunku zasadniczo poosiowym, korpus naporowy (328) jest przemieszczany pierwszymi (800, 300) i drugimi (80, 380) środkami łączącymi dla co najmniej częściowego udrożnienia przynajmniej jednego promieniowego otworu.
13. 16. Zespół według zastrz. 8, znamienny tym, że zawiera korpus zaworowy (20, 320) i korpus naporowy, korpus zaworowy (20, 320) jest ruchomy względem korpusu naporowego pomiędzy zamkniętym i otwartym położeniem, przy czym pomiędzy korpusem zaworowym (20, 320) i korpusem naporowym zastosowano środki sprężyste (45, 847, 247, 347), dociskające korpus w zamkniętym położeniu, korpus naporowy i korpus zaworowy (20, 320) przynajmniej częściowo jest umieszczony w obudowie (243, 88, 388), ruch korpusu zaworowego (20,320) i korpusu naporowego względem obudowy może prowadzić do otwartego położenia.
14. 17. Zespół według zastrz. 1 albo 16, znamienny tym, że posiada obudowę i umieszczony w niej korpus zaworowy (20, 320), korpus zaworu (20, 320) jest dociskany w zamkniętym położeniu przez środki sprężyste (45, 847, 247, 347), korpus zaworowy (20, 320) zawiera rurową część posiadającą promieniowy otwór skierowany na zewnątrz i zamkniętą ścianę, a ponadto zawiera korpus naporowy (328), w zamkniętym położeniu zamykający co najmniej jeden otwór (56, 356), przy czym korpus naporowy co najmniej częściowo otacza promieniowo korpus zaworowego (20, 320), i gdzie w wyniku wzajemnego poosiowego przemieszczenia korpusu zaworowego (20, 320) względem obudowy lub korpusu naporowego co najmniej jeden otwór (56, 356) zostaje co najmniej częściowo udrożniony, dla utworzenia połączenia pomiędzy wnętrzem rurowej części i otoczeniem.

    88. Zbiornik napoju, zwłaszcza napoju gazowanego na przykład piwa, zaopatrzony w zespół zaworowy zawierający obudowę i kanał napoju z korpusem zaworowym umieszczonym ruchomo, pomiędzy położeniami pierwszym, w którym kanał jest zamknięty i trzecim, w którym kanał jest udrożniony dla drugiego natężenia przepływu i wyposażonym w środki do jego przemieszczania, w których występują pierwsze środki łączące do łączenia kanału napoju ze środkami pobierania napoju do opróżniania zbiornika poprzez lub wzdłuż korpusu zaworowego i drugie środki łączące do połączenia kanału napoju z urządzeniem napełniającym dla napełniania zbiornika poprzez lub wzdłuż korpusu zaworowego oraz przemieszczające korpus zaworowy pomiędzy pierwszym i trzecim położeniem, znamienny tym, że korpus zaworowy (20, 30) ma również drugie położenie, w którym centralny kanał (50, 808, 886, 820, 350) jest udrożniony dla pierwszego natężenia przepływu, a pierwsze środki łączące (800, 300) stanowią środki do przemieszczania korpusu zaworowego (20, 320) pomiędzy

    190 470 położeniem pierwszym i drugim, przy czym drugie natężenie przepływu jest większe niż pierwsze natężenie przepływu.
15. 19. Zbiornik według zastrz. 18, znamienny tym, że zawiera zbiornik wewnętrzny (4) i zbiornik zewnętrzny (2), co najmniej zbiornik wewnętrzny (4) jest przynajmniej częściowo elastyczny, przy czym zastosowano środki doprowadzenia medium ciśnienia, zwłaszcza powietrza, do przestrzeni i z przestrzeni pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym (4) i zewnętrznym (2), środki zawierają kanał powietrza (86, 95, 395, 376) zamknięty w pierwszym położeniu korpusu zaworu, i otwarty w drugim lub trzecim położeniu korpusu zaworu.
16. 20. Zbiornik według zastrz. 19, znamienny tym, że zespół zaworowy zawiera pierwsze środki mocowania tego zespołu do zbiornika zewnętrznego (2) i drugie środki do mocowania tego zespołu do zbiornika wewnętrznego (4), przy czym środki do wprowadzenia i odprowadzenia medium ciśnienia występują pomiędzy pierwszymi i drugimi środkami mocowania, gdzie drugie środki mocowania dostosowano do połączenia poprzez uszczelnienie, klejenie, itp., do wewnętrznego zbiornika, w stosunkowo dużej odległości od każdego kanału napoju.
17. 21. Zbiornik według zastrz. 19 albo 20, znamienny tym, że pierwsze (100, 300) i drugie (80, 380) środki łączące zawierają pierwsze środki uszczelnienia, a obudowa zawiera drugie środki uszczelnienia, w otwartym położeniu korpusu zaworu pierwsze i drugie środki uszczelnienia współpracują tworząc cieczoszczelne połączenie pomiędzy pierwszymi i drugimi środkami uszczelnienia, i kanał powietrza oddzielony od kanału napoju oraz kanał doprowadzenia i kanał odprowadzenia napoju.
18. 22. Zespół według zastrz. 1, do zastosowania w zbiorniku według zastrz. 19, znamienny tym, że przynajmniej korpus zaworu i obudowę wykonano z materiału wielokrotnego użycia, zwłaszcza z materiału łącznie wielokrotnego użycia, a mianowicie z materiału wielokrotnego użycia z przynajmniej częścią zbiornika, zwłaszcza zbiornika wewnętrznego.
19. 23. Sposób zastosowania zbiornika napoju według zastrz. 19, znamienny tym, że wewnętrzny zbiornik (4) łączy się z obudową zaworu, wewnętrzny zbiornik (4) umieszcza się wewnątrz zewnętrznego zbiornika (2) i mocuje się w sąsiedztwie zespołu zaworowego (8, 308), drugie środki łączące (80, 380) łączy się z obudową i korpusem zaworu (20, 320), drugie środki łączące (80, 380) łączy się z urządzeniem napełniającym, przy czym drugie środki (80, 380) powodują wsunięcie korpusu zaworu (20, 320) i utrzymanie w trzecim stosunkowo szeroko otwartym położeniu, napój wprowadza się do wewnętrznego zbiornika (4) z urządzenia napełniającego poprzez kanał napoju, z odprowadzeniem powietrza z przestrzeni pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym (4) i zbiornikiem zewnętrznym (2), po wystarczającym napełnieniu zbiornika wewnętrznego (4) wycofuje się drugie środki łączące (80, 380), w wyniku czego korpus zaworu (20, 320) przemieszcza się do pierwszego zamkniętego położenia, wyjmuje się z obudowy drugie środki łączące (80, 380), które zastępują pierwsze środki łączące (100, 300).
20. 24. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że przed włożeniem zbiornika wewnętrznego (4) w zbiornik zewnętrzny (2) usuwa się z niego użyty zbiornik wewnętrzny (4) wraz z połączoną do niego częścią zespołu zaworowego.
21. 25. Sposób według zastrz. 23 albo 24, znamienny tym, że po wstawieniu pierwszych środków łączących (100, 300) podłącza się środki doprowadzenia powietrza do przestrzeni pomiędzy zbiornikiem wewnętrznym (4) i zbiornikiem zewnętrznym (2), po czym wprowadza się powietrze do przestrzeni pod ciśnieniem i uruchamia się pierwsze środki łączące (100, 300), w wyniku czego korpus zaworu (20, 320) przemieszcza się do drugiego położenia ograniczonego otwarcia, powodując wypływ żądanej ilości napoju z wewnętrznego zbiornika (4), po czym pierwsze środki łączące powracają, korzystnie pod wpływem środków sprężystych pomiędzy obudową i korpusem zaworu, w celu zamknięcia kanału napoju.