Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia nowych pochodnych naftyrydynylo-piroliny o wzorze ogólnym 1, w którym Xj i X^ tworza z pierscieniem pirolinowym pierscien izoindolinowy, ewentualnie podstawiony jednym lub dwoma ato- 5 mami lub grupami, jednakowymi lub róznymi, ta¬ kimi jak atom chlorowca, grupa alkilowa zawie¬ rajaca 1—4 atomów wegla, grupa alkoksylowa której czesc alkilowa zawiera 1—4 atomów wegla, grupa nitrowa lub trójfluorometylowa lub ozna- 10 cza pierscien 6,7-dwuwodoro-5H-pirolo[3,4-b]pirazy- nowy, 6,7-dwuwodoro-5H-pirolof3,4-b]pirydynowy lub 2,3,6,7-czterowodoro-5H-oksatiino[l,4][2,3-c]piro- lowy, zas symbole Y oznaczaja atomy lub grupy, jednakowe lub rózne, takie jak atom wodoru, atom 15 chlorowca, grupa alkilowa zawierajaca 1—4 ato¬ mów wegla, grupa alkoksylowa, której czesc alki¬ lowa zawiera 1—4 atomów wegla lub grupa cyja- no-, a Rj oznacza grupe alkilowa o 1—12 atomach wegla ewentualnie podstawiona grupa alkoksylowa M o 1—4 atomach wegla, grupa fenylowa, grupa al- koksykarlbonylowa, zawierajaca w czesci al¬ kilowej 1—4 atomów wegla, lufo oznacza grupe alkenylowa o 3—4 atomach wegla, grupe alkiny- lowa o 3—4 atomach wegla lub grupe cykloalkilo- 25 wa o 3—6 atomach wegla. Zwiazki otrzymane sposobem wedlug wynalazku wykazuja interesujace wlasnosci farmakologiczne. Dzialaja one jako srodki uspokajajace i nasenne, przeciwdrgawkowe i obnizajace napiecie miesni. M Sposobem wedlug wynalazku zwiazki o wzorze ogólnym 1, w którym Xt, X2, Y i RA maja wyzej podane znaczenie, wytwarza sie przez poddanie reakcji izocyjanianu o wzorze ogólnym 0=C=NR1, w którym Rx ma wyzej podane znaczenie, ze zwiazkiem o wzorze ogólnym 2, w którym X!, X2 i Y maja wyzej podane znaczenie. Zazwyczaj reakcje prowadzi sie w rozpuszczal¬ niku organicznym takim jak acetonitryl w tempe¬ raturze 20^100°C i ewentualnie w obecnosci ami¬ ny trzeciorzedowej takiej jak trójetyloamina. Otrzymany produkt moze byc oczyszczany meto¬ dami fizycznymi takimi jak krystalizacja lub chro¬ matografia. Substrat o wzorze ogólnym 2 mozna otrzymac przez czesciowa redukcje imidu o wzorze ogólnym 3, w którym Xt, X2 i Y maja znaczenie podane wyzej. Zazwyczaj reakcje prowadzi sie za pomoca boro¬ wodorku alkalicznego, w srodowisku organicznym lub wodnoorganicznym, na przyklad w mieszani¬ nie dioksan — woda, dioksan — metanol, metanol — woda, etanol — woda lub czterowodorofuran — metanol. Czesciowa redukcja imidu o wzorze ogólnym 3, w którym X± i X2 tworza razem z pierscieniem pirolinowym pierscien izoindolinowy podstawiony jak podano wyzej, 6,7-dwuwodoro-i5H-pirolo(3,4-b]- pirydynowy lub 2r3,6,7-czterowodoro-5H-oksatiino- 100 9883 100 988 4 [l,4][2,3-c]pirolowy moze prowadzic do produktów izomerycznych, które mozna rozdzielic metodami fizykochemicznymi takimi jak krystalizacja frak¬ cjonowana lub chromatografia. Imid o wzorze ogólnym 3 mozna otrzymac dzia- 5 laniem 2-aminonaftyrydyny o wzorze ogólnym 4, w którym Y ma znaczenie podane wyzej, na bez¬ wodnik o wzorze ogólnym 5, w którym Xj i X2 maja znaczenie podane wyzej, przechodzac ewen¬ tualnie przez produkt posredni o wzorze ogólnym 10 6, w którym X1( Xj i Y maja znaczenie podane wyzej. Zazwyczaj reakcja 2-aminonaftyrydyny o wzorze ogólnym 4 z bezwodnikiem o wzorze ogólnym 5 zachodzi przy ogrzewaniu w rozpuszczalniku orga- 15 nicznym takim jak etanol, kwas octowy, dwume- tyloformamid, acetonitryl, tlenek fenylu lub w dwumetyloformamidzie w obecnosci dwucyklohek- sylokarbodwuimidu i N-hydrofcsyimidu kwasu bur¬ sztynowego. 2C Zazwyczaj cyklizacje produktu o wzorze ogólnym 6 do produktu o wzorze ogólnym 3 mozna pro¬ wadzic badz -przez ogrzewanie z chlorkiem acetylu w kwasie octowym lub bezwodniku octowym, badz przez dzialanie czynnikiem kondensujacym takim 25 jak dwucykloheksylokarbodwuimid w dwumetylo¬ formamidzie w temperaturze 20—'100°C, badz przez dzialanie chlorku tionylu lub tlenochlorku fosforu ewentualnie w roztworze w rozpuszczalniku orga¬ nicznym takim jak chlorek metylenu lub chloro- 3q form. Bezwodnik kwasu pirazynodwukarboksylowego- -2,3 mozna otrzymac metoda opisana przez S. Gabriela i A. Sonna, Chem. Ber., 40, 4850 /1907/, bezwodnik kwasu pirydynodwukarboksylowego-2,3 35 metoda opisana przez F. F. Blickego i E. L. Jen- nera, J. Am. Chem. Soc, 64, 1741 /1942/ zas bez¬ wodnik kwasu 5,6-dwuwodoro-l,4-oksatiinodwukar- boksylowego-2,3 metoda P. ten Hakena, J. Het. Chem., 7, 1211/1970/. 40 Substrat o wzorze ogólnym 2, w którym sym¬ bole Xj i X2 tworza z pierscieniem pirolinowym pierscien izoindolinowy podstawiony jak podano wyzej mozna takze otrzymac jedna z trzech na¬ stepujacychmetod. 45 Jesli pierscien izoindolinowy jest podstawiony atomem chlorowca lub grupa alkoksylowa zawie¬ rajaca 1^-4 atomów wegla lub grupa nitrowa, dzia¬ la sie 2-aminonaftyrydyna o wzorze ogólnym 4 na halogenek kwasu o-toluilowego podstawionego ato- 50 mem chlorowca lub grupa alkoksylowa zawieraja¬ ca 1—4 atomów wegla lub grupa nitrowa dla o- trzymania produktu o wzorze ogólnym 7 w któ¬ rym Y ma znaczenie podane wyzej a pierscien fenyIowy jest podstawiony jak wyzej. Produkt o 55 wzorze ogólnym 7 cyklizuje sie badz za pomoca N-bromoimidu kwasu bursztynowego w obecnosci azodwuizobutyronitrylu, badz poprzez produkt po¬ sredni bedacy gem-dwuestrem, w srodowisku wod- noorganicznym, badz poprzez produkt posredni be- 60 dacy pochodna dwuchlororhetylowa. Jesli pierscien izoindolinowy jest podstawiony grupa nitrowa, prowadzi sie nitrowanie produktu o wzorze ogólnym 2, w którym pierscien fenylo- wy nie jest podstawiony. 65 Jesli pierscien izoindolinowy jest podstawiony atomem chlorowca, prowadzi sie podstawianie gru¬ py nitrowej produktu o wzorze ogólnym 2 atomem chlorowca poprzez sól dwuazoniowa jako produkt posredni. Nowe produkty wedlug wynalazku wykazuja interesujace wlasnosci farmakologiczne. Sa one specyficznie aktywne jako srodki uspokajajace i nasenne; przeciwdrgawkowe i obnizajace napiecie miesni. Dla zwierzat /myszy/ produkty wedlug wynalaz¬ ku sa aktywne w dawce 0,1—100 mg/kg p.o., zwlaszcza w nastepujacych testach: — wstrzasu elektrycznego wedlug techniki zbli¬ zonej do opisanej przez Tedeschi'ego i wspólprac, J. Pharmacol., 125, 28 /1959/. — drgawek pod wplywem pentetrazolu wedlug techniki zblizonej do opisanej przez Everetta i Richardsa, J. Pharmacol., 81, 402 /1944/, — elektrowstrzasu ponadmaksymalnego wedlug techniki Swinyarda i wspólprac., J. Pharmacol., 106, 319 /1952/, — smiertelnosci pod wplywem strychniny we¬ dlug techniki zblizonej do opisanej przez F. Ba- rzaghi'ego i wspólprac, Arzneimittel Forschung, 23, 683 /1973/ oraz — aktywnosci ruchowej wedlug techniki Cour- voisiera, Congres des Medicins Alienistes et Neuro- logistes, Tours, 8—13 czerwiec 1959, i Julou, Bulletin de la Societe de Pharmacie de Lille, nr 2, styczen 1967, str. 7. Z drugiej strony, toksycznosc tych zwiazków jest niska: dawka smiertelna 50Vo /LD50/ jest zazwy¬ czaj wyzsza od 300 mg/kg p.o. u myszy. Aktywnosc produktów otrzymanych sposobem wedlug wynalazku we wszystkich wyzej wymienio¬ nych testach, w wartosciach absolutnych jest niz¬ sza np. od produktu otrzymanego wedlug przykla¬ du I opisu patentowego PRL nr 90 061. Jednakze zwiazki o wzorze ogólnym 1 maja dzialanie spe¬ cyficzne, którego nie posiadaja zwiazki opisane w patencie PRL nr 90 061. W trakcie prowadzonych badan nad srodkami uspokajajacymi z grupy benzodwuazepin G. Zbiden i L. O. Randall w Adrances in Pharmacology, 5, 213—291 /1967/ wykazali, porównujac wyniki otrzy¬ mane w laboratorium na myszach wynikami badan klinicznych, ze we wszystkich proponowanych te¬ stach do badan srodków uspokajajacych najbar¬ dziej czuly i najbardziej specyficzny jest test na antagonizm w stosunku do drgawek pod wplywem pentetrazolu, wymieniony powyzej. Inne techniki, zwlaszcza test wstrzasu elektrycz¬ nego technika Tadesch^ego i wspólprac, oraz tech¬ nika zwana zaczepianiem, bedaca testem orygi¬ nalnym opracowanym przez laboratoria zglaszaja¬ cego, równowazna technice zwanej technika po¬ chylonej plaszczyzny, sa mniej specyficzne lecz pozwalaja w pewnej mierze na sprecyzowanie spektrum aktywnosci produktów. Tak wiec, znane w terapeutyce slabsze srodki uspokajajace, takie jak np. chlorodiazepoksyd lub diazepam w obu testach wykazuja aktywnosc je¬ dynie w wyraznie podwyzszonych dawkach, pod¬ czas gdy produkty psychotropowe takie jak neuro-100 988 6 Badano 5 lufo 6 myszy na dawka oraz 3-^5 dawek na produkt. DE50 produktu jest dawka, która w szczytowym okresie dzialania wykazywala neuromiesniowa ak¬ tywnosc depresyjna u 50°/a zwierzat. 2. Bitwa wywolana wstrzasem elektrycznym. My¬ szy /samice/ umieszczone parami na podlodze me¬ talowej i otrzymujace wstrzas elektryczny w re¬ gularnych odstepach staja na tylnych lapach i bija sie przez okres 20—60 sekund. Ustala sie dawke produktu /DA50/, która w ciagu 1 godziny 30 minut po podaniu doustnym znosi zachowanie agresywne u 50*/o par myszy. Badano par myszy na dawke i 3—4 dawek na produkt. 3. Dawki pod wplywem pentetrazolu. Testom poddano myszy o wadze 18—22 g. Wszystkie my¬ szy otrzymaly droga podskórna ustalona dawke z 150 mg/kg pentetrazolu /dawka jednostkowa za¬ warta w 25 ml roztworu na 1 kg myszy/. Badane produkty podawano droga doustna 1 godzine 30 minut przed pentetrazolem. Dawki jednostkowe za¬ warte byly w objetosci 25 ml na 1 kg myszy. Te¬ stowano 5 myszy na dawke i 3 dawki na produkt. Po wstrzyknieciu pentetrazolu myszy umieszczono w pudle podzielonym na 15 przegród o boku 13 cm, tak aby kazda mysz byla izolowana w trakcie calego trwania obserwacji. Pudlo zakryto plytka z przezroczystego plastyku. Wszystkie myszy kon¬ trolne traktowane dawka 150 mg/kg pentetrazolu mialy po mniej niz 15 minutach drgawki bardziej lub mniej gwaltowne, szybko smiertelne. Myszy obserwowano przez 30 minut po wstrzyknieciu pen¬ tetrazolu. Za ochronione od drgawek uwazano wszystkie te myszy, które w tym przedziale czasu nie wykazywaly zadnych drgawek. DAM produk¬ tu jest dawka, która znosi drgawki wywolane pentetrazolem u 50°/o myszy. 4. Toksycznosc. Oznaczono dawke produktu /DL*o/, która podana myszom droga doustna powoduje smierc 50% osobników. Tablica Przy¬ klad Nr 1 I ?II III V VI VII VIII X XII XIII XIV XV XVI Toksycznosc /myszy/ DL50 mg/kg p.o. 2 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 Zaczepienie /myszy/ DE50 mg/kg p.o. 3 nieaktywny do 900 700 9,5 37,5 powyzej 900 nieaktywny do 900 okolo 900 okolo 900 okolo 250 powyzej 900 Bitwa elektryczna /myszy/ DE50 mg/kg p.o. 4 1,8 okolo 150 37 powyzej 80 12,5 okolo 18 55 powyzej 100 okolo 85 33,5 okolo 75 powyzej 1-0O okolo 150 Konwulsja po pente¬ trazolu /myszy/ DE50 mg/kg p.o. 0,2 13,5 1,35 4,5 0,9 0,6 2 43 2,2 / 0,4 2,5 ,25 DE50 zacz. DEge PZ 6 75 ponad 67 7,4 155 62,5 powyzej 21 powyzej 400 okolo 2250 360 OKOlo 50 powyzej 180 DEgo BE DE50 PZ 7 9 .'.'" . • U 27 . powyzej 18 14 " . 27 powyzej 2 38 " '"¦ / ' powyzej 20 21" leptyki, o czym donosi L. Julou i wspólprac, Excerpta Medica International Congress Series nr 129, str. 293—303 /1967/, lub produkty, które w badaniach klinicznych maja dzialanie wtórne typu sedatywnego, takie jak przeciwhistaminowe, o czym 5 donosi J. R. Boissier i wspólprac, Ann. Pharm. Franc, 26, 277^285 /1968/, okazuja sie bardzo ak¬ tywne, zwlaszcza w testach technika Tadeschi i wspólprac, Specyficzne dzialanie produktów otrzymywanych i0 sposobem wedlug wynalazku bedzie moglo byc uwydatnione przy porównaniu stosunków istnieja¬ cych miedzy dawkami aktywnymi w technice drgawek pod wplywem pentetrazolu a dawkami aktywnymi w technice wstrzasu elektrycznego. ^ DE50 bitwa elektryczna" /DE50 B E DE50 pentetrazol \DE5n PZ badz w technice zaczepiania DE50 zaczepianie DE50 pentetrazol /DE50 zaczA ^DE50PZ / Im bardziej podwyzszone sa powyzsze stosunki tym bardziej specyficzne bedzie dzialanie. Wyniki przeprowadzonych prób podano w tabli¬ cy. Zawiera ona dane z nastepujaco przeprowa¬ dzonych testów. 1. Technika zaczepiania ./myszy/. Technika ta po¬ lega na zawieszaniu myszy za przednie lapy na drucie metalowym rozciagnietym poziomo, uwaza¬ jac za poddane dzialaniu depresyjnemu neuromies- niowemu wszystkie zwierzeta, które nie osiagnely zawieszenia po 3 próbach, lub które zawieszone na drucie spadly po 5 sekundach lub mniej niz 5 35 sekundach. Wszystkie zwierzeta dawaly sie" z latwoscia za¬ czepic na drucie i pozostawaly zawieszone przez sekund lub co najmniej 5 sekund, a nawet przy¬ wrócone do stanu z przed badania, zaczepialy na 4| drucie co najmniej jedna z.lap tylnych.100 988 Tablica (cd.) 1 l XVII XVIII XIX XX XXI XXII Patent nr | 90 061 2 nietoksyczny do 909 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 nietoksyczny do 900 3 300 okolo 900 okolo 300 okolo 280 powyzej 900 500 h* ' 4 powyzej 150 92 okolo 90 ,75 nieaktywny do 100 50 0,75 .5 2,6 2,6 6,6 0,3 ,9 0,7 0,12 6 115 345 45 930 powyzej 152 665 12,5 7 powyzej 57 13 19 powyzej 17 66 6,25 . \ Wyniki wskazuja, ze produkty otrzymane sposo¬ bem wedlug wynalazku maja spektrum aktywnos¬ ci i specyficznosc, której nie mozna bylo przewi¬ dziec w stanie techniki. Produkty otrzymane sposobem wedlug wynalaz- 20 ku maj.a cechy slabszych srodków uspokajajacych z bardzo zlagodzonym dzialaniem wtórnym typu sedatywnego. Przyklad I. Ogrzewano w ciagu 2 godzin w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna mie¬ szanine 1,56 g 2-/7-chloro-l,8-naftyrydynylo-2/-3- -hydroksy-izoindolinonu-1 i 0,99 g izocyjanianu N-butylu w 30 ml bezwodnego acetonitrylu. Otrzy¬ many roztwór ogrzewano nastepnie w temperaturze wrzenia pod chlodnica, zwrotna z weglem aktyw¬ nym odfiltrowano na goraco po czym oziebiono do temperatury okolo 20°C. Wykrystalizowany pro¬ dukt odsaczono i przemyto 4 ml acetonitrylu. Po wysuszeniu otrzymano 0,96 g 3-n-butyloaminokar- bonyloksy-2-/7-ehloro-l,8-naftyrydynylo-2/-izoindo- linonu-1 o temperaturze topnienia 152°C, a potem 174?C. 2-/7-chloro-l,8-naftyrydynylo-2/-3-hydroksy-izo- indolinon-1 sporzadzono przez dodanie 1,72 g boro¬ wodorku potasu do zawiesiny 17,7 g 2-/7-chloro- -l,8-naftyrydynylo-:2/ftalimidu w 87 ml dioksanu i 26,4 ml wodnego nasyconego roztworu ortofosfo- ranu dwusodowego, przy chlodzeniu zewnetrznym za pomoca lazni z lodem. Po 14 godzinach miesza¬ nia calosc pozostawiono do osiagniecia tempera¬ tury 20°C, mieszano jeszcze w ciagu 2 godzin, po czym dodano 400 ml wodnego nasyconego roztwo¬ ru ortofosforanu dwusodowego. Utworzony osad oddzielono przez odsaczenie a nastepnie przemyto 225 ml zimnej wody. Po wysuszeniu na powietrzu otrzymano 17,5 g 2-/7-chloro^l,8nnaftyrydynylo-2/- -3-hydroksy-izoindolinonu-l o temperaturze top¬ nienia 248°C. 2-/7-chloro-l,8-naftyrydynylo-2/ftalimid otrzyma¬ no przez ogrzewanie w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna mieszaniny 26,3 g 2-/7-hydroksy- -l,8-naftyrydynylo-2/-ftalimidu z 79 ml tlenochlor¬ ku fosforu i 3,5 ml dwumetyloformamidu, do za¬ przestania wydzielania sie gazu. Po ochlodzeniu przeniesiono mieszanine reakcyjna do 650 ml wody z lodem, nie przekraczajac temperatury 25°C. Otrzymany produkt oddzielono przez odsaczenie, przemyto 150 ml wody i osuszono do stalej wagi. 40 45 50 55 60 Uzyskano 24,1 g 2-/7-chloro-l,8-naftyrydynylo-2/- ftalimidu o temperaturze topnienia 268°C. 2-/7-hydroksy-l,8-naftyrydynylo-2/ftalimid otrzyT mano przez ogrzewanie w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna w ciagu 3 godzin miesza¬ niny 25 g 2-amino-7-hydrokisy-l,8-naftyrydyny z 70 g bezwodnika ftalowego w 1400 ml kwasu octo¬ wego. Po ochlodzeniu odsaczono czesci nierozpusz- czone. Otrzymane krysztaly odsaczono, przemyto kolejno 60 ml eteru, 90 ml wody, 120 ml nasyco¬ nego roztworu kwasnego weglanu sodowego i wresz¬ cie 60 ml wody. Osad osuszono do stalej wagi, otrzymujac 17 g 2-/7-hydroksy-l,8-naftyrydynylo- -2/ftalimidu o temperaturze topnienia 370°C. 2-amino-7-hydroksy-l,8-naftyrydyne mozna otrzy¬ mac wedlug metody opisanej przez S. Carboniego i wspólprac, Gazz. Chim. ItaL, 95, 1498 • /1965/. Przyklad II. Mieszano w ciagu 18 godzin w temperaturze okolo 20°C zawiesine 3,2 g 2-/7-chlo¬ ro-l,8-naiftyrydynylo-2i/-3-hydroksy-izoindolilonu-l, 1,4 g 2-izocyjanatooctanu metylu i 1,2 g trójetylo- aminy w 50 ml acetonitrylu. Dodano jeszcze 0,7 g 2-izocyjanatooctanu metylu i mieszano jeszcze w ciagu 3 godzin. Odsaczono osad i rozpuszczono go w 35 ml chlorku metylenu. • Dodano 0,5 g wegla aktywnego. Po odsaczeniu, do przesaczu dodano 105 ml tlenku izopropylu. Krystalizowano osad, który odsaczono, przemyto 15 ml tlenku izopropylu a potem osuszono. Otrzymano 2,5 g 2-/7-chloro-l,8- -naftyrydynylo-2/-3-metoksykarbonylometyloamino- karbonyloksy-izoindolinonu-1 o temperaturze top¬ nienia 208^210°C. 2-izocyjanatooctan metylu mozna otrzymac spo¬ sobem opisanym przez M. H. Benna i wspólprac, J. Chem. Soc, 1981, 2365. Przyklad III. Do zawiesiny 3,8 g 2-/7-chlo- ro-l,8-naftyrydynylo-2/-3-hydroksy-5-trójfluorome- tylo-izoindolinonu-1 w 380 ml acetonitrylu dodano ml pirydyny i 11,2 ml izocyjanianu n-butylu. Ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna po czym dodano 0j5 ml trójetyloaminy i znowu ogrzewano w tych warunkach w ciagu 1,5 godziny do calkowitego rozpuszczenia. Mieszanine reakcyjna zatezono pod zmniejszonym cisnieniem /40 mm Hg/. Otrzymana pozostalosc przekrystali- zowano z 48 ml acetonitrylu, uzyskujac 3,5 g 3-n- -butyloaminokarbonyloksy-2/7-chloro-l,8-naftyry- dynylo-2/-5-tr6jfluorometylo-izoindolinonu-l o tem¬ peraturze topnienia 120°C, a potem 176°C.100 988 2-,/7-chloro-l,8-naftyrydynylo-2/-3-hydroksy-5- -trójfluorometylo-izoindolinon-1 i jego izomer, 2- -/^-chloro-l,8-naftyrydynylo-2/-3^hydroksy-6-trój- fluorometylo-izoindolinon-1 otrzymano nastepujaco; do zawiesiny 83,6 g 5-trójfluorometylo-N-/7-ehlo- 5 ro-l,8-naftyrydynylo-2/ftalimidu w 420 ml meta¬ nolu i 420 ml dioksanu dodano w temperaturze -^18°C 12 g borowodorku potasu. Mieszano jesz¬ cze w ciagu 2 godzin, po czym chlodzono w lazni z lodem. Odsaczono utworzony osad i przemyto 10 go 40 ml mieszaniny metanol — dioksan /1:1 obje¬ tosciowo/. Odsaczono osad, osuszono, a nastepnie mieszano w ciagu 30 minut z 200 ml tej miesza¬ niny, po czym znowu odsaczono dsad i ogrzewa¬ no w temperaturze wrzenia pod, chlodnica zwrotna 15 z 200 ml etanolu. Po oziebieniu zawiesiny i od¬ saczeniu otrzymano 21,9 g 2/7chloro-1,8-naftyry- dynylo-2/-3-hydroksy-5-trójfluorometylo-izoindoli- nonu-1 o temperaturze topnienia powyzej 300°C. Roztwory otrzymane po odsaczeniu mieszaniny 20 reakcyjnej oraz z przemycia mieszanina metanol — dioksan polaczono. Dodano 2500 ml wody. U- tworzony osad odsaczono, przemyto 600 ml wody, a nastepnie przekrystalizowano dwukrotnie z mie¬ szaniny metanol — dioksan /5:5 objetosciowo/. 25 Otrzymano 15,3 g 2-/7-chloro-l,8-naftyrydynylo-2/- -3-hydroks,y-6-trójfluorometylo-iz PL PL PL PL