PL199808B1

PL199808B1 - Sposób wytwarzania posiadającego płaszcz korpusu o strukturze plastra miodu

Info

Publication number: PL199808B1
Application number: PL342168A
Authority: PL
Inventors: Ludwig Wieres; Ferdi Kurth; Uwe Siepmann; Heribert Grewe
Original assignee: Emitec Emissionstechnologie
Priority date: 1998-01-27
Filing date: 1999-01-27
Publication date: 2008-11-28
Also published as: CN1103263C; ES2181392T3; DE59902033D1; EP1051564B1; CN1289278A; US6497039B1; EP1051279B1; JP2002500960A; CN1289389A; BR9907299A; JP4340006B2; RU2205729C2; EP1051279A1; RU2221151C2; PL342168A1; EP1051564A1; ES2212535T3; DE59907866D1; TW412455B; US6425517B1

Abstract

Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania korpusu (6) o konstrukcji ulowej z p laszczem rurowym, w szczególno sci korpusu no snego katalizatora. Korpus (6) o konstrukcji ulowej jest utworzony poprzez uk ladanie pi etrowe i/lub nawojowe warstw blachy (7, 8), z których przy- najmniej cz es c posiada perforacje tak, ze kor- pus (6) posiada kana ly, przez które mo ze prze- p lywa c p lyn. Do p laszcza rurowego (1) jest wprowadzona uszczelka (2), posiadaj aca osio- wy wymiar, który jest mniejszy ni z osiowa d lu- gosc korpusu (6) i p laszcza rurowego, maj aca p laszcz zewn etrzny, który przylega do czesci sciany wewn etrznej p laszcza rurowego. Do p laszcza rurowego (1), z uszczelk a (2) wpro- wadzony jest korpus (6) o konstrukcji ulowej, a nast epnie utworzone jest po laczenie (3a, 3b) pomi edzy korpusem o konstrukcji ulowej oraz p laszczem rurowym i uszczelk a. Ewentualnie utworzone jest polaczenie (10) pomi edzy p lasz- czem rurowym i uszczelk a. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania posiadającego płaszcz korpusu o strukturze plastra miodu, a zwłaszcza korpusu nośnego katalizatora.

Korpusy o strukturze plastra miodu, wykonane z warstw metalu ułożonych piętrowo lub nawojowo, z których przynajmniej niektóre stanowią warstwy metalowych arkuszy, posiadające perforacje, są znane w wielu postaciach. Takie korpusy o strukturze plastra miodu są używane na przykład jako korpusy nośne dla aktywnych katalitycznie warstw pokrywających. Takie pokrywane korpusy są używane na przykład jako korpusy nośne konwerterów katalitycznych, szczególnie dla silników z zapłonem wewnętrznym, używanych na przykład w pojazdach samochodowych, gdzie korpusy o strukturze plastra miodu tworzą razem z płaszczem rurowym część układu wydechowego. Różne konfiguracje takiej konstrukcji jako korpusu nośnego konwertera katalitycznego są opisane na przykład w opisie EP-A1-0 245 738.

Warstwy metalowych arkuszy ułożone piętrowo lub nawojowo są co najmniej częściowo połączone ze sobą lutowaniem twardym tak, że zostaje utworzony monolityczny korpus o strukturze plastra miodu. Znane jest przynajmniej częściowe połączenie korpusu o strukturze plastra miodu z płaszczem rurowym za pomocą lutowania twardego. W tym wypadku materiał do lutowania twardego wprowadza się w obszary lutowania metalowych arkuszy i płaszcza rurowego.

Sposoby wprowadzania środka łączącego i środka do lutowania twardego do metalowej konstrukcji, zawierającej korpus o strukturze plastra miodu i płaszcz rurowy są znane na przykład z opisów WO 89/11938, WO 94/06594, WO 93/25339 i DE-A1-29 24 592.

Znany typ korpusu o strukturze plastra miodu jest co najmniej częściowo wyposażony w środek łączący, do którego przylega proszek lutowniczy. Znane sposoby różnią się względem ich stosowania w części dotyczą cej nanoszenia ś rodka łączą cego i proszku lutowniczego podczas formowania lub po uformowaniu struktury plastra miodu. Wyczerpująca prezentacja znanych rozwiązań jest zawarta w opisie WO 89/11938.

Różne zastosowania sposobu odnośnie dostarczania środka do lutowania twardego do układu konstrukcji mają różne korzyści. Pożądane jest ekonomiczne wytwarzanie konstrukcji jakkolwiek w sposobach dostarczania środka do lutowania twardego, z jednej strony środek ten jest po prostu wprowadzany na obszary w których będzie dokonane połączenie za pomocą lutowania twardego, a z drugiej procedura nanoszenia ś rodka do lutowania twardego powinna być moż liwie jak najszybsza i realizowana przy relatywnie niskich nakładach.

W znanych konstrukcjach korpus o strukturze plastra miodu, stosowany jako korpus katalizatora w układzie wydechowym, jest umieszczony w płaszczu rurowym. Ponieważ korpus i płaszcz różnią się rozszerzalnością cieplną, więc w celu uniknięcia powstawania naprężeń, pożądane jest unikanie sztywnych połączeń pomiędzy odpowiednimi obszarami końcowymi korpusu o strukturze plastra miodu.

Z opisu WO 96/26805 znane jest już to, że naprężeń cieplnych można uniknąć poprzez odpowiednie lutowanie korpusu o strukturze plastra miodu z płaszczem rurowym. Według opisu WO 96/26805 zaleca się aby co najmniej jedna warstwa blachy korpusu o strukturze plastra miodu wystawała co najmniej ponad jedną część na stronie czołowej i wzdłuż długości osiowej korpusu o strukturze plastra miodu i aby korpus o strukturze plastra miodu posiadał przynajmniej częściowo, na swym obwodzie, gładki segment. Ten gładki segment tworzy na obwodzie korpusu o strukturze plastra miodu warstwę zewnętrzną, która przylega do płaszcza rurowego. Dzięki temu osiąga się to, że niezależnie od sposobu lutowania środek lutowniczy nie dostaje się pomiędzy warstwę zewnętrzną i płaszczem rurowym. Lutowanie może zatem następować w sposób znany ze stanu techniki. Połączenia korpusu o strukturze plastra miodu z płaszczem rurowym dokonuje się poprzez część długości osiowej płaszcza rurowego, przy czym gładki segment rozciąga się w kierunku osiowym korpusu o strukturze plastra miodu do obszaru połączenia pomiędzy korpusem o strukturze plastra miodu a płaszczem rurowym.

Ze względu na tolerancję techniki wytwarzania płaszcza rurowego i korpusu o strukturze plastra miodu nie można jednak wykluczyć tego, że środek lutowniczy nie dostanie się pomiędzy gładką warstwę i płaszcz rurowy. Aby uniknąć połączenia pomiędzy zewnętrznymi warstwami korpusu o strukturze plastra miodu z płaszczem rurowym jest już znane lutowanie korpusu o strukturze plastra miodu przy pokryciu obszarów krawędzi korpusu o strukturze plastra miodu za pomocą odpowiednich masek. Przez to unika się połączenia obszaru zewnętrznego warstw blachy z płaszczem rurowym. Jednakże, przy uformowaniu zagięcia korpusu o strukturze plastra miodu w kształcie litery S takie nie połączone obszary krawędzi warstw blachy mogą wywoływać drgania końcowych obszarów warstw blachy podPL 199 808 B1 czas pracy korpusu katalizatora w układzie wydechowym. Poprzez drgania obszarów końcowych może dochodzić do zniszczenia aktywnego katalitycznie pokrycia metalowego korpusu o strukturze plastra miodu.

W znanym, na przykład z opisu DE-29 24 592 A1, sposobie łączenia korpusu o strukturze plastra miodu z płaszczem rurowym, korpus o strukturze plastra miodu razem z płaszczem rurowym jest zanurzany w kąpieli zawierającej płyn łączący, a następnie, opcjonalnie dostarcza się proszkowy środek do lutowania twardego. Obszary łączące są pokrywane środkiem łączącym nie tylko na powierzchni wewnętrznej płaszcza rurowego, ale również na powierzchni zewnętrznej tego płaszcza. Jest to niepożądane ponieważ prowadzi do rozproszenia środka łączącego. W szczególności narzędzia do manipulowania, które dotykają zewnętrznej powierzchni płaszcza rurowego mają kontakt ze środkiem łączącym. Wówczas niezbędna jest znaczna ilość czasu na czyszczenie tych narzędzi. Dalsze sposoby ujawnione w opisie DE-29 24 592 A1 nadają się zasadniczo do lutowania twardego płaszcza rurowego i korpusu o strukturze plastra miodu, ale są one relatywnie kosztowne.

W związku z powyższym, celem wynalazku jest zapewnienie sposobu wytwarzania korpusu o strukturze plastra miodu z pł aszczem rurowym, w szczególnoś ci korpusu noś nego katalizatora, w którym unika się wyż ej wymienionych wad.

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania posiadającego płaszcz korpusu o strukturze plastra miodu, a zwłaszcza korpusu nośnego katalizatora, w którym to sposobie najpierw układa się piętrowo i/lub nawija się warstwy blachy, z których co najmniej część jest perforowana, z utworzeniem korpusu o strukturze plastra miodu posiadającego kanały do przepływu płynu, po czym korpus wprowadza się do wnętrza płaszcza rurowego a następnie formuje się bezpośrednie połączenie pomiędzy korpusem o strukturze plastra miodu i płaszczem rurowym. Sposób według wynalazku charakteryzuje się tym, że przed wprowadzeniem korpusu o strukturze plastra miodu do wnętrza płaszcza rurowego do wnętrza tego płaszcza wprowadza się uszczelkę o wymiarze osiowym mniejszym niż długość osiowa korpusu o strukturze plastra miodu oraz płaszcza rurowego, przy czym uszczelka posiada płaszcz zewnętrzny przylegający do części ściany wewnętrznej płaszcza rurowego. Cechą wyróżniającą sposób według wynalazku jest również to, że podczas wprowadzania korpusu o strukturze plastra miodu do wnętrza płaszcza rurowego wprowadza się go jednocześnie do wnętrza uszczelki, zaś równocześnie z formowaniem bezpośredniego połączenia pomiędzy korpusem o strukturze plastra miodu i pł aszczem rurowym formuje się bezpoś rednie połączenie pomię dzy korpusem o strukturze plastra miodu i uszczelką.

W jednym z korzystnych wariantów realizacji sposobu według wynalazku uszczelkę dociska się do ściany wewnętrznej płaszcza rurowego. W korzystniejszym wariancie uszczelkę dociska się do ściany wewnętrznej za pomocą urządzenia mechanicznego, w szczególności - za pomocą kolca urządzenia dociskowego. W innym korzystnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku uszczelkę dociska się do ściany wewnętrznej przez co najmniej dwa segmenty urządzenia dociskowego, ruchome w kierunku promieniowym. W jeszcze innym korzystnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku uszczelkę dociska się do ściany wewnętrznej płaszcza rurowego za pomocą urządzenia ciśnieniowego, które wprowadza się do płaszcza rurowego, a następnie za pomocą urządzenia ciśnieniowego kieruje się medium pod ciśnieniem na zewnątrz w kierunku promieniowym w stronę uszczelki, dociskając ją do ściany wewnętrznej. W szczególnie korzystnym wariancie dwa uszczelnienia obwodowe z największym wzajemnym odstępem równym szerokości uszczelki przylegają do uszczelki, przy czym pomiędzy uszczelnieniami znajduje się co najmniej jeden otwór wyjściowy dla medium pod ciśnieniem. Korzystnie do płaszcza rurowego wprowadza się gaz, a w szczególności powietrze. W innym korzystnym wariancie do płaszcza rurowego wprowadza się płyn, a w szczególności wodę.

W następnym korzystnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku uszczelka jest połączona z płaszczem rurowym, w szczególności zaś uszczelka jest fizycznie połączona z płaszczem rurowym. W różnych wariantach realizacji sposobu uszczelka jest zespawana z płaszczem rurowym, sklejona z nim lub przylutowana do niego, a w szczególności uszczelka jest połączona z płaszczem rurowym za pomocą lutowania twardego.

W kolejnym korzystnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku korpus o strukturze plastra miodu kontaktuje się z walcem zawierającym środek adhezyjny, obracającym się wokół osi, przy czym pomiędzy korpusem o strukturze plastra miodu a walcem występuje ruch względny, a następnie do korpusu o strukturze plastra miodu wprowadza się środek do lutowania. Korzystne warianty realizacji sposobu wynalazku obejmują przypadek, w którym korpus o strukturze plastra miodu jest trwale

PL 199 808 B1 usytuowany w pozycji pionowej a walec jest ruchomy, oraz przypadek, w którym walec umieszcza się w pozycji pionowej a korpus o strukturze plastra miodu jest ruchomy.

W jeszcze innym korzystnym wariancie realizacji sposobu wedł ug wynalazku korpus o strukturze plastra miodu posiada co najmniej jeden obszar końcowy, wystający z płaszcza rurowego i umieszczony w rotacyjnie symetrycznej konfiguracji względem osi wzdłużnej korpusu o strukturze plastra miodu, przy czym korpus o strukturze plastra miodu obraca się wokół jego osi wzdłużnej, a walec o obrysie dopasowanym do obszaru koń cowego i rozcią gają cy się w kierunku promieniowym do wewnątrz aż do osi podłużnej obraca się wokół osi walca, która przecina się z osią wzdłużną pod kątem około 90°. W jednym ze szczególnie korzystnych przypadków walec jedynie na wybranych obszarach swojej powierzchni zawiera środek adhezyjny. W innym szczególnie korzystnym przypadku korpus o strukturze plastra miodu umieszcza się zasadniczo pionowo, zaś walec kontaktuje się z górną powierzchnią czołową korpusu o strukturze plastra miodu. W jeszcze innym wariancie realizacji sposobu korpus o strukturze plastra miodu umieszcza się zasadniczo pionowo, zaś walec kontaktuje się z dolną powierzchnią czołową korpusu o strukturze plastra miodu, zaś w kolejnym wariancie korpus o strukturze plastra miodu posiada dwie przeciwległe powierzchnie czołowe, przy czym korpus o strukturze plastra miodu wprowadza się pomiędzy walce osadzone obrotowo w odstępie od siebie, tak, że obie powierzchnie czołowe co najmniej zwilża się zasadniczo jednocześnie środkiem adhezyjnym.

Dalszy korzystny wariant realizacji sposobu według wynalazku obejmuje rozwiązanie, w którym korpus o strukturze plastra miodu częściowo wprowadza się do płaszcza rurowego, a segment korpusu o strukturze plastra miodu, który wystaje z płaszcza rurowego, kontaktuje się na jego powierzchni czołowej ze środkiem adhezyjnym, a następnie korpus o strukturze plastra miodu wprowadza się do płaszcza rurowego, po czym co najmniej do korpusu o strukturze plastra miodu wprowadza się środek do lutowania. W szczególnie korzystnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku przed wprowadzeniem środka do lutowania dalszy segment korpusu o strukturze plastra miodu, umieszczony przeciwlegle do segmentu kontaktuje się ze środkiem adhezyjnym. Inny wariant realizacji sposobu obejmuje przypadek, w którym korpus o strukturze plastra miodu jest wysunięty z płaszcza rurowego tak, że dalszy segment wystaje z płaszcza rurowego. W jeszcze innym korzystnym wariancie sposobu według wynalazku gdy jeden z segmentów kontaktuje się ze środkiem adhezyjnym, korpus o strukturze plastra miodu umieszcza się w płaszczu rurowym tak, że znajduje się w większej części swej długości osiowej w płaszczu rurowym. W szczególnie korzystnym przypadku korpus o strukturze plastra miodu wprowadza się do płaszcza rurowego tak, że on wystaje z płaszcza rurowego co najmniej 1 mm, a w szczególności 5 mm. Kolejny korzystny wariant realizacji sposobu obejmuje rozwiązanie, w którym segment kontaktuje się z aplikatorem, zawierającym ś rodek adhezyjny, przy czym aplikator posiada powierzchnię zwilżającą, większą od powierzchni czołowej segmentu, i całkowicie nakładającą się na powierzchnię czołową segmentu. W innym wariancie sposobu według wynalazku konstrukcję umieszcza się zasadniczo pionowo tak, że wystający segment kontaktuje się z zawierającym środek adhezyjny aplikatorem umieszczonym powyżej płaszcza rurowego. W jeszcze innym wariancie sposobu według wynalazku co najmniej segment przyciska się do zasadniczo elastycznego nośnika środka adhezyjnego. W kolejnym korzystnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku konstrukcję i/lub nośnik środka adhezyjnego umieszcza się tak, że powierzchnie kontaktowe powstające w wyniku zetknięcia się segmentu z nośnikiem środka adhezyjnego lub ze środkiem adhezyjnym, tylko częściowo zachodzą na siebie w co najmniej dwóch, kolejno po sobie następujących konstrukcjach.

W dalszym korzystnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku podczas bezpośredniego formowania połączenia pomiędzy korpusem o strukturze plastra miodu i płaszczem rurowym oraz bezpośredniego połączenia pomiędzy korpusem o strukturze plastra miodu i uszczelką, wytwarza się co najmniej jeden segment lutowany, nachodzący na płaszcz rurowy i uszczelkę.

W następnym korzystnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku jednocześnie wytwarza się połączenie pomiędzy korpusem o strukturze plastra miodu, płaszczem rurowym i uszczelką oraz połączenie pomiędzy płaszczem rurowym i uszczelką.

W sposobie wedł ug wynalazku uszczelkę umieszcza się przeważ nie w obszarze powierzchni czołowej płaszcza rurowego.

Dzięki uszczelce unika się niezamierzonego połączenia obszarów końcowych korpusu o strukturze plastra miodu z płaszczem rurowym. Połączenie korpusu o strukturze plastra miodu z uszczelką sprawia, że uszczelka stanowi element kompensujący różną rozszerzalność cieplną płaszcza rurowego i korpusu o strukturze plastra miodu. Dzięki temu nie powstaje sztywne połączenie z płaszczem rurowym w co najmniej jednym obszarze końcowym korpusu o strukturze plastra miodu.

PL 199 808 B1

Ze względów technicznych, warunkowanych procesem wytwarzania, płaszcz rurowy posiada pewną nieokrągłość. Istnieje również tolerancja ze względu na wahania średnicy wewnętrznej płaszcza. Z tego powodu może dojść do powstania szczeliny pomiędzy ścianą wewnętrzną płaszcza rurowego i uszczelki. Aby uniknąć dostania się środka do lutowania do tej szczeliny, a w konsekwencji powstania sztywnego połączenia pomiędzy uszczelką i płaszczem rurowym zaleca się, według korzystnego wariantu wynalazku, aby uszczelka była połączona z wewnętrzną ścianą płaszcza rurowego na wcisk. Dzięki temu kompensowane są możliwe tolerancje wytwarzania płaszcza rurowego i/lub uszczelki. Podczas wciskania podkładka rozszerza się, gdy uszczelka jest wydatnie utworzona w postaci rurowej tak, że uszczelka przylega do ściany wewnętrznej płaszcza rurowego. Pomiędzy uszczelką i ścianą wewnętrzną płaszcza rurowego nie występują żadne niepożądane szczeliny, do których dostaje się środek do lutowania.

Uszczelka może być pojedyncza i przeważnie ma postać pierścienia. Uszczelka rozciąga się na całym obwodzie ściany wewnętrznej płaszcza rurowego. Może też być podzielona. Gdy uszczelka jest podzielona to jej końcowe odcinki zachodzą na siebie, przy czym zabezpieczony jest docisk uszczelki w kierunku pierścieniowym do wewnętrznej ściany płaszcza rurowego po to aby również w obszarach, gdzie odcinki końcowe uszczelki zachodzą na siebie, środek do lutowania nie mógł dostać się pomiędzy uszczelkę i płaszcz rurowy.

Ściskanie uszczelki może być tak silne, że uszczelka jest nierozłącznie połączona z płaszczem rurowym. Tym samym, płaszcz rurowy z podkładką jest łatwiejszy w obróbce ponieważ podkładka nie może wypaść z płaszcza rurowego.

Jak wskazano powyżej, zgodnie z innym korzystnym rozwinięciem sposobu zaleca się, aby dociskanie uszczelki do ściany wewnętrznej płaszcza rurowego odbywało się za pomocą urządzenia mechanicznego. Urządzenie dociskowe posiada wysuwany kolec, wprowadzany do płaszcza rurowego, w którym jest już umieszczona uszczelka. Poprzez kolec uszczelka jest dociskana do wewnętrznej ściany płaszcza rurowego. Zamiast wysuwanego kolca urządzenie dociskowe może dostarczać niezbędny nacisk dla dociśnięcia uszczelki do wewnętrznej ściany płaszcza rurowego tak, że urządzenie to posiada co najmniej dwa ruchome w kierunku promieniowym segmenty, za pomocą których uszczelka jest dociskana do ściany wewnętrznej. Te segmenty mogą być za pomocą odpowiedniego stempla wysuwane w kierunku promieniowym od środka. Korzyścią takiej realizacji sposobu jest to, że urządzenie dociskowe może być stosowane w płaszczach rurowych o różnej średnicy.

Według kolejnego korzystnego wariantu sposobu według wynalazku zaleca się aby do płaszcza rurowego zostało wprowadzone urządzenie ciśnieniowe przez które medium pod ciśnieniem doprowadzone jest w kierunku promieniowym od środka do uszczelki. Uszczelka jest dociskana przez medium pod ciśnieniem do ściany wewnętrznej. Dzięki takiemu rozwiązaniu uszczelka jest na całej powierzchni poddana działaniu ciśnienia, które powoduje dociskanie jej do ściany wewnętrznej płaszcza rurowego.

Dla uniknięcia strat medium pod ciśnieniem zalecane jest umieszczenie na uszczelce dwóch okrężnych uszczelnień. Uszczelnienia są rozmieszczone z odstępem względem siebie. Maksymalny odstęp uszczelnień odpowiada szerokości uszczelki. Przeważnie uszczelnienia są typu O-Ring. Pomiędzy uszczelnieniami jest przewidziany co najmniej jeden otwór wyjściowy dla medium pod ciśnieniem.

Poprzez odpowiednią kontrolę ciśnienia wewnętrznego ewentualnie ciśnienia medium pod ciśnieniem można sprawdzić, czy płaszcz rurowy jest szczelny. Poprzez docisk uszczelki do ściany wewnętrznej płaszcza rurowego dokonuje się też kalibracji średnicy płaszcza rurowego. Ma to tę zaletę, że możliwe tolerancje procesu wytwarzania są usuwane przez co płaszcz rurowy może być łatwiej połączony z sąsiadującymi elementami układu wydechowego.

Połączenie pomiędzy uszczelką i płaszczem rurowym ma tę zaletę, że przy wprowadzaniu korpusu o strukturze plastra miodu do płaszcza rurowego i do uszczelki utrzymuje ona nadane pozycje korpusu wewnątrz płaszcza rurowego. Odbywa się to pomimo naciskania korpusu o strukturze plastra miodu w kierunku osiowym płaszcza rurowego a tym samym uszczelki przez co na uszczelkę oddziałuje siła w kierunku wprowadzania korpusu o strukturze plastra miodu.

Jak wskazano powyżej, uszczelka jest korzystnie połączona fizycznie z płaszczem rurowym, w szczególności zespawana z nim. Uszczelka może być punktowo za pomocą punktów spawania połączona z płaszczem rurowym. Mogą być też utworzone spoiny pojedyncze, a zwłaszcza okrężne.

Aby umocować uszczelkę wewnątrz płaszcza rurowego zaleca się aby podkładka była połączona z płaszczem rurowym za pomocą środków adhezyjnych. Środki te mogą być z odstępami wprowadzone pomiędzy uszczelkę i płaszcz rurowy. Przeważnie środek adhezyjny rozprowadzony jest na całym obwodzie uszczelki. Środkiem adhezyjnym jest przeważnie klej lub olej. Przez to, że uszczelka

PL 199 808 B1 jest dociskana do ściany wewnętrznej płaszcza rurowego mogą być stosowane kleje, których właściwości adhezyjne osiąga się pod działaniem zwiększonego nacisku.

Alternatywnie lub dodatkowo uszczelka może być sklejona z płaszczem rurowym. Połączenie pomiędzy uszczelką i płaszczem rurowym jest przeważnie dokonane tak, że odporność połączenia jest mniejsza niż odporność połączenia pomiędzy uszczelką a korpusem o strukturze plastra miodu. W szczególności przy połączeniu klejowym pomiędzy uszczelką a płaszczem rurowym może ono być osłabione podczas procesu lutowania ze względu na panujące wówczas temperatury.

Poprzez to, że połączenie pomiędzy uszczelką a płaszczem rurowym ma mniejszą odporność niż połączenie pomiędzy uszczelką a korpusem o strukturze plastra miodu zapewnia się, że naprężenia cieplne pomiędzy płaszczem rurowym a korpusem o strukturze plastra miodu nie są przenoszone przez uszczelkę na korpus o strukturze plastra miodu.

Przeważnie uszczelka jest wykonana z tego samego materiału co korpus o strukturze plastra miodu lub ewentualnie płaszcz rurowy. Połączenie pomiędzy uszczelką i płaszczem rurowym jest połączeniem montażowym, które ma zabezpieczać to, że uszczelka podczas montażu, czyli podczas wprowadzania korpusu o strukturze plastra miodu do płaszcza rurowego nie zmienia swego położenia wewnątrz płaszcza rurowego.

Jak wspomniano powyżej, uszczelka może być połączona z płaszczem rurowym za pomocą lutowania, w szczególności twardego. Aby osiowy obszar części połączyć za pomocą lutowania z uszczelką mogą być zapewnione odcinki lutowania, które nie muszą koniecznie rozciągać się na całym obwodzie pomiędzy uszczelką a płaszczem rurowym.

Połączenie pojedynczych warstw blachy korpusu o strukturze plastra miodu ze sobą, jak również połączenie korpusu o strukturze plastra miodu z płaszczem rurowym dokonywane jest przeważnie za pomocą procesu lutowania. Do lutowania układu utworzonego z korpusu o strukturze plastra miodu i płaszcza rurowego zaleca się, według kolejnego rozwinięcia sposobu według wynalazku aby następnie co najmniej jedna strona czołowa korpusu o strukturze plastra miodu miała kontakt z walcem zawierającym środek adhezyjny, obracającym się wokół swej osi. Korpus o strukturze plastra miodu i walec przemieszczają się względem siebie tak, że walec obraca się na co najmniej jednej części powierzchni czołowej korpusu o strukturze plastra miodu i podczas obracania się oddaje środek adhezyjny do korpusu o strukturze plastra miodu. Następnie dokonuje się lutowania co najmniej korpusu o strukturze plastra miodu.

Dzięki tej korzystnej realizacji sposobu dokonuje się równomiernego nałożenia środka adhezyjnego na lub ewentualnie w korpusie o strukturze plastra miodu. Ewentualne nierówności na powierzchni czołowej korpusu o strukturze plastra miodu, które są skutkiem przesunięcia pomiędzy warstwami blachy korpusu o strukturze plastra miodu nie szkodzą nanoszeniu środka adhezyjnego. Przez to, że walec obraca się na powierzchni czołowej mniejsze jest też ścieranie się walca ponieważ nie zawsze te same miejsca na powierzchni walca mają kontakt z relatywnie cienkimi krawędziami warstw blachy. Wydłuża się dzięki temu okres żywotności wyposażenia służącego do realizacji sposobu.

Dla nanoszenia środka adhezyjnego korpus o strukturze plastra miodu i walec są ruchome. Przez to zapewnione jest szybkie nanoszenie środka adhezyjnego gdy walec i korpus o strukturze plastra miodu poruszają się poślizgowo w przeciwnych kierunkach. Dla uproszczenia sposobu zalecane jest, aby albo korpus o strukturze plastra miodu albo walec miał stałą pozycję, zaś ruchomy był walec lub ewentualnie korpus o strukturze plastra miodu.

Dla korpusu o strukturze plastra miodu, który wzdłuż swej osi podłużnej co najmniej jeden stanowi rotacyjnie symetryczny obszar końcowy płaszcza rurowego przed nim zaleca się, aby korpus o strukturze plastra miodu obracał się wokół swej osi pod łużnej, a walec, mają cy dopasowaną do obszaru końcowego postać i sięgający wewnątrz jedynie do osi podłużnej korpusu, obraca się wokół swej osi przecinającej oś korpusu pod kątem 90°. Poprzez taką realizację sposobu walec ma kontakt z powierzchnią wcześniejszego obszaru końcowego. Powierzchnia czołowa korpusu o strukturze plastra miodu może wielokrotnie mieć kontakt z walcem. Celowe jest obrócenie korpusu o strukturze plastra miodu o odpowiedni kąt przed ponownym kontaktem z walcem. Dzięki temu walec powleka wielokrotnie powierzchnię czołową korpusu o strukturze plastra miodu tak, że nanoszenie środka adhezyjnego jest równomierne.

Dla pewnych przypadków stosowania nie jest konieczne, aby wszystkie warstwy blachy korpusu o strukturze plastra miodu był y powlekane ś rodkiem adhezyjnym. Dla jedynie miejscowego nanoszenia środka adhezyjnego na powierzchnię czołową korpusu o strukturze plastra miodu zaleca się aby walec jedynie miejscowo posiadał środek adhezyjny. Można to osiągnąć na przykład poprzez odpoPL 199 808 B1 wiednie wyposażenie walca. Dzięki takiej realizacji sposobu nie jest konieczne stosowanie masek przykrywających.

W wariancie sposobu, w którym korpus o strukturze plastra miodu jest usytuowany w pozycji pionowej, a walec ma kontakt z powierzchnią czołową korpusu o strukturze plastra miodu, poprzez ruch względny korpusu o strukturze plastra miodu i walca osiąga się to, że środek adhezyjny nie kapie do korpusu o strukturze plastra miodu. W szczególności, usytuowanie korpusu o strukturze plastra miodu w pozycji pionowej korzystne jest w przypadku stosowania środka adhezyjnego o małej lepkości, przy czym walec ma kontakt z dolną powierzchnią czołową korpusu o strukturze plastra miodu przez co unika się kapania środka adhezyjnego do korpusu o strukturze plastra miodu.

Według kolejnego jeszcze innego rozwinięcia sposobu według wynalazku zaleca się, aby korpus o strukturze plastra miodu posiadał dwie leżące naprzeciw siebie powierzchnie czołowe i był umieszczony pomiędzy dwoma oddalonymi od siebie, osadzonymi obrotowo walcami tak, że obie powierzchnie czołowe korpusu są jednocześnie nawilżane środkiem adhezyjnym.

Układ zawierający korpus o strukturze plastra miodu umieszczony w płaszczu rurowym może być utworzony w ten sposób, że płaszcz rurowy wystaje ponad korpus o strukturze plastra miodu co najmniej w części krawędzi. Inaczej rzecz ujmując, korpus o strukturze plastra miodu jest tak zespolony z płaszczem rurowym, że co najmniej jedna powierzchnia czołowa korpusu o strukturze plastra miodu jest oddalona od przyległej powierzchni płaszcza rurowego.

Takie wystające sekcje końcowe płaszcza rurowego tworzą obszary łączące pozwalające na łączenie korpusu z innymi elementami. Tak więc, gdy przykładowo taka konstrukcja jest stosowana w układzie wydechowym dyfuzor może być umieszczony na jednym obszarze łączącym płaszcza rurowego, który, na przykład, jest połączony do rury wydechowej układu wydechowego silnika spalinowego. Znany jest również płaszcz rurowy posiadający dwa obszary łączące, które są utworzone na odpowiednich końcach płaszcza rurowego, przy czym w obszarach tych zasadniczo nie znajduje się korpus o strukturze plastra miodu.

Ponieważ tylko sekcja korpusu o strukturze plastra miodu wystająca z płaszcza rurowego może mieć kontakt ze środkiem adhezyjnym, płaszcz rurowy jest zabezpieczony przed kontaktem ze środkiem adhezyjnym. W ten sposób płaszcz rurowy jest wolny od środka adhezyjnego, przy czym proszek lutowniczy nie przylega do płaszcza rurowego.

Z kolei, ponieważ pł aszcz rurowy nie jest pokryty ś rodkiem adhezyjnym, nie jest konieczne czyszczenie tego płaszcza ze środkiem łączącego w celu zabezpieczenia przed rozproszeniem środka adhezyjnego.

Ponieważ sekcja korpusu wystająca z płaszcza rurowego ma kontakt ze środkiem adhezyjnym, przy czym korpus o strukturze plastra miodu jest przynajmniej w części wyposażony, w kierunku osiowym, w środek adhezyjny, korpus o strukturze plastra miodu jest również wyposażony w środek adhezyjny na całej powierzchni przekroju poprzecznego tak, że nawet obszary krawędzi korpusu o strukturze plastra miodu mogą być, bez żadnych problemów, zaopatrzone w proszek lutowniczy. W ten sposób zapewnione jest niezawodne połączenie za pomocą lutowania twardego, które może być dokonane nawet w obszarze krawędzi korpusu o strukturze plastra miodu oraz odpowiednio pomiędzy korpusem o strukturze plastra miodu oraz uszczelką.

Zgodnie z kolejnym korzystnym rozwinięciem sposobu zaleca się aby przed dokonaniem lutowania twardego sekcja korpusu o strukturze plastra miodu była położona przeciwnie do sekcji będącej w kontakcie ze środkiem łączącym. W szczególności w układzie, który zawiera płaszcz rurowy, przy czym płaszcz rurowy ma obszar łączący na każdym przeciwległym końcu. Zaleca się aby korpus o strukturze plastra miodu był najpierw wprowadzony do płaszcza rurowego tak, aby jedna sekcja wystawała na zewnątrz płaszcza rurowego. Ta sekcja ma kontakt z płynem łączącym. Następnie korpus o strukturze plastra miodu jest wprowadzany do płaszcza rurowego tak, że korpus o strukturze plastra miodu nie znajduje się w obszarach łączących płaszcza rurowego.

Dla stabilności układu zaleca się, aby korpus o strukturze plastra miodu był wprowadzony do płaszcza rurowego tak, że podczas gdy jedna z sekcji ma kontakt ze środkiem łączącym, korpus o strukturze plastra miodu jest umieszczony nad gł ówną częścią swej dł ugoś ci osiowej w pł aszczu rurowym. W ten sposób układ ma korzystnie usytuowany punkt ciężkości, który zabezpiecza układ przed przewróceniem się.

W szczególności zaleca się, aby korpus o strukturze plastra miodu był wprowadzony do płaszcza rurowego tak, aby wystawał co najmniej 1 mm, korzystnie 5 mm poza płaszcz rurowy. Ten występ jest wystarczający dla zabezpieczenia płaszcza rurowego przed kontaktem ze środkiem adhezyjnym.

PL 199 808 B1

Jak wskazano powyżej, korzystne jest rozwiązanie, w którym sekcja nawilżana środkiem łączącym ma kontakt z aplikatorem zawierającym środek łączący, przy czym aplikator ma powierzchnię nawilżania większą niż końcowa powierzchnia sekcji korpusu i całkowicie zachodzi na nią. Dzięki temu zapewnia się, że sekcja korpusu o strukturze plastra miodu może mieć kontakt na całym swym przekroju ze środkiem łączącym. Zaletą tego sposobu jest również to, że ten sam aplikator może być użyty do nawilżania korpusów o strukturze plastra miodu, posiadających różne powierzchnie przekroju poprzecznego. Tym samym, nie jest konieczne dostosowanie aplikatora do różnej geometrii przekroju poprzecznego korpusów o strukturze plastra miodu.

Jak już wspomniano powyżej, układ korzystnie ma kontakt ze środkiem łączącym w pozycji pionowej, co oznacza, że podłużna oś korpusu o strukturze plastra miodu jest pionowa. Aplikator może być umieszczony poniżej korpusu o strukturze plastra miodu dla umożliwienia kontaktu sekcji korpusu o strukturze plastra miodu. Preferowany jest taki wariant sposobu, w którym aplikator jest umieszczony powyżej płaszcza rurowego i sekcja korpusu ma kontakt z aplikatorem. Przy takim umieszczeniu aplikatora środek łączący wpływa do sekcji korpusu pod wpływem siły grawitacji. Zależnie od czasu kontaktu sekcji korpusu z aplikatorem i/lub od czasu utrzymywania korpusu o strukturze plastra miodu w pozycji pionowej może być zapewnione to, że środek łączący jest wprowadzony do niego na całej długości osiowej korpusu o strukturze plastra miodu lub na części długości osiowej korpusu o strukturze plastra miodu. W celu zaopatrzenia korpusu o strukturze plastra miodu w medium łączące w odpowiadających obszarach względem połączenia lutowanego, nie jest konieczne aby pozostawały one w odpowiednio długim czasie na aplikatorze. Wystarczy, gdy sekcja korpusu pozostaje w kontakcie z aplikatorem, w szczególności ze środkiem łączącym, tak długo, aż wystarczająca ilość środka łączącego dostanie się do poszczególnych kanałów korpusu o strukturze plastra miodu tak, że nastąpi wystarczające nawilżanie tych obszarów, odpowiednich dla utworzenia połączenia za pomocą lutowania twardego. Dzięki temu nie jest konieczne wprowadzanie korpusu o strukturze plastra miodu w kontakt ze środkiem łączącym na obu stronach. W szczególności czas konieczny na transportowanie układu od punktu nawilżania, w którym środek łączący jest wprowadzany do korpusu o strukturze plastra miodu do punktu wprowadzania środka do lutowania twardego do korpusu o strukturze plastra miodu jest wykorzystywany na transport środka łączącego wewnątrz korpusu o strukturze plastra miodu, gdy ten korpus jest transportowany w pozycji pionowej.

W szczególności przy nakładaniu środka łączącego za pomocą aplikatora umieszczonego nad korpusem o strukturze plastra miodu korzystne jest, gdy nośnik środka łączącego ma konfigurację zapewniającą elastyczność i zdolność absorbowania. Jeśli na przykład sekcja korpusu zostanie przyciśnięta do nośnika środka łączącego, który zawiera środek łączący zapewnione jest to, że środek łączący opuszcza nośnik środka łączącego i wpływa do sekcji korpusu. Możliwe jest również przyciśnięcie nośnika środka łączącego do sekcji korpusu o strukturze plastra miodu. Alternatywnie układ oraz nośnik środka łączącego mogą być tak przysunięte względem siebie, że naciskają się wzajemnie.

Przy seryjnym dostarczaniu środka do lutowania twardego, poszczególne korpusy o strukturze plastra miodu mają kolejno kontakt z nośnikiem środka łączącego. Gdy te korpusy o strukturze plastra miodu są przyciskane do nośnika środka łączącego występuje ryzyko, że ze względu na zmęczenie materiału w środku łączącym występują pęknięcia strukturalne, które mogą prowadzić do niewystarczającego wprowadzenia tego środka do sekcji korpusu. Może to prowadzić do występowania niewystarczającej ilości środka łączącego, do którego przylega proszek lutowniczy. W celu zapewnienia dostarczenia wystarczającej ilości środka łączącego do sekcji korpusu o strukturze plastra miodu zaleca się, aby pozostające w kontakcie powierzchnie podczas zetknięcia sekcji korpusu z nośnikiem środka łączącego lub ze środkiem łączącym, tylko częściowo zachodziły na siebie przynajmniej w dwóch kolejnych układach. To zalecenie jest poczynione ze względu na to, że nośnik środka łączącego nie ma kontaktu w tych samych miejscach kolejnych układów, przy czym nośnik środka łączącego nie jest, przynajmniej częściowo, naciskany w tych samych miejscach tak, że zmęczenie materiału nośnika środka łączącego nie może wystąpić lub występuje dopiero po długim czasie.

Dla połączenia za pomocą lutowania korpusu o strukturze plastra miodu z tylnym obszarem płaszcza rurowego oraz elementem pierścieniowym zaleca się utworzenie co najmniej jednego odcinka połączenia lutowanego, zachodzącego na płaszcz rurowy i element pierścieniowy. Najczęściej oznacza to zamknięte połączenie lutowane wykonane w kierunku obwodu płaszcza rurowego.

Sposób według wynalazku w przykładach realizacji jest bliżej objaśniony w oparciu o rysunek, na którym fig. 1 przedstawia w przekroju płaszcz rurowy z uszczelką i odcinkiem połączenia lutowanego, fig. 2 przedstawia w powiększeniu obszar krawędzi konstrukcji, fig. 3 przedstawia w rzucie perPL 199 808 B1 spektywicznym płaszcz rurowy z uszczelką na obwodzie, fig. 4 przedstawia płaszcz rurowy z uszczelką, fig. 5 przedstawia w przekroju płaszcz rurowy z uszczelką i środkiem adhezyjnym, fig. 6 przedstawia w przekroju płaszcz rurowy z urządzeniem ciśnieniowym, fig. 7 przedstawia w przekroju konstrukcję z walcem, fig. 8 przedstawia konstrukcję pomiędzy dwoma walcami, fig. 9 przedstawia w przekroju konstrukcję z wystającym z płaszcza rurowego obszarem końcowym oraz walcem, fig. 10 przedstawia konstrukcję podczas nanoszenia środka adhezyjnego, fig. 11 przedstawia wprowadzanie korpusu o strukturze plastra miodu do płaszcza rurowego po naniesieniu środka adhezyjnego, fig. 12 przedstawia nanoszenie środka adhezyjnego na drugim segmencie korpusu o strukturze plastra miodu, fig. 13 przedstawia dostarczanie środka do lutowania do korpusu o strukturze plastra miodu, a fig. 14 przedstawia stanowisko nasypowe.

Figura 1 przedstawia przekrój płaszcza rurowego 1. Płaszcz rurowy 1 ma zasadniczo kołowy przekrój poprzeczny. Na odpowiednich końcach płaszcza rurowego 1 utworzone są obszary łączące 4, 5. Obszary łączące 4, 5 są zaznaczone liniami przerywanymi. Obszary łączące 4, 5 są przeznaczone do łączenia układu z dalszymi jego elementami, które nie są ukazane na rysunku. W szczególności każdy obszar łączący 4, 5 może być połączony z elementem układu wydechowego silnika spalinowego.

Sekcja osiowa płaszcza rurowego 1, leżąca pomiędzy obszarami łączącymi 4, 5 ma długość LW, odpowiadającą osiowemu występowi korpusu o strukturze plastra miodu. W płaszczu rurowym 1 umieszczona jest uszczelka 2. Numerem 3 jest oznaczony segment lutowany, który częściowo zachodzi na płaszcz rurowy 1 i uszczelkę 2.

Figura 2 przedstawia w powiększeniu obszar krawędzi konstrukcji. W płaszczu rurowym 1 jest umieszczony korpus 6 o strukturze plastra miodu. Korpus 6 o strukturze plastra miodu jest utworzony poprzez układanie piętrowe lub nawojowe warstw blachy 7, z których co najmniej niektóre posiadają perforacje. Korpus 6 o strukturze plastra miodu posiada kanały 8, przez które może przepływać płyn.

Pierścieniowa uszczelka 2 posiada umieszczony na niej płaszcz zewnętrzny 9, który przylega do ściany wewnętrznej 10 płaszcza rurowego 1. Uszczelka 2 ma postać pierścienia na obwodzie. Jak pokazano na fig. 1, a także na fig. 2, uszczelka 2 rozciąga się na odcinku osiowym korpusu 6 o strukturze plastra miodu i uszczelki 1.

Uszczelka 2 jest pośrednio połączona z płaszczem rurowym 1. Segment lutowany 3 posiada pierwszy segment 3a, który odpowiada osiowemu wymiarowi podkładki 2. Do segmentu lutowanego 3a przylega segment lutowany 3b, który się rozciąga w kierunku obszaru 4 połączenia. Poprzez segment 3a segmentu lutowanego 3 powstaje połączenie lutowane pomiędzy korpusem 6 o strukturze plastra miodu i uszczelką 2. Poprzez segment lutowany 3b korpus 6 o strukturze plastra miodu jest połączony z pł aszczem rurowym 1. Pomię dzy uszczelką 2 i pł aszczem rurowym 1 nie wystę puje połączenie lutowane. Co najmniej osiowy wymiar uszczelki 2 stanowi odcinek kompensujący różnice rozszerzalności cieplnej płaszcza rurowego i korpusu 6 o strukturze plastra miodu.

Uszczelka 2 może być w postaci rury cienkościennej wprowadzona do płaszcza rurowego 1 jak pokazano na fig. 3. Po wprowadzeniu uszczelki 2 do płaszcza rurowego uszczelka 2 jest dociskana w kierunku promieniowym do ściany wewnętrznej 10 płaszcza rurowego 1 tak, że pomiędzy ścianą wewnętrzną 10 płaszcza rurowego 1 a uszczelką 2 nie występuje żadna szczelina, do której mógłby się dostać proszek lutowniczy.

Dociskanie uszczelki 2 w kierunku promieniowym do ściany wewnętrznej 10 płaszcza rurowego 1 może być dokonywane na przykład w ten sposób, że zamykane są otwory 11, 12 płaszcza rurowego 1. Następnie do płaszcza rurowego 1 doprowadzone jest medium pod ciśnieniem, wytwarzające ciśnienie wewnętrzne w płaszczu rurowym, które jest tak wysokie, że uszczelka 2 jest dociskana do ściany wewnętrznej 10.

Uszczelka 2 może być dociskana do ściany wewnętrznej 10 również za pomocą mechanicznego urządzenia dociskowego. W tym celu urządzenie dociskowe posiada przeważnie kolec, który może być wprowadzany do płaszcza rurowego 1 tak, że uszczelka 2 jest dociskana do ściany wewnętrznej 10 płaszcza rurowego 1.

Figura 4 przedstawia uszczelkę 2, która tworzy taśmę wygiętą w postaci pierścienia. Obwód taśmy jest przeważnie tak dobrany, że w stanie dociśniętym uszczelki 2 powierzchnie czołowe taśmy stykają się. Przed dociskaniem uszczelki 2 w kierunku promieniowym do ściany wewnętrznej 10 płaszcza rurowego 1, pomiędzy powierzchniami czołowymi taśmy może występować szczelina 13, jak pokazano na fig. 4.

Przedstawione na fig. 3 i 4 strzałki oznaczają kierunek dociskania i siłę dociskania, za pomocą której uszczelka 2 jest dociskana do ściany wewnętrznej 10 płaszcza rurowego 1.

PL 199 808 B1

Figura 5 przedstawia przykład realizacji konstrukcji, w której pomiędzy uszczelkę 2 i ścianę wewnętrzną 10 płaszcza rurowego 1 wprowadzony jest środek adhezyjny 14. Środkiem adhezyjnym 14 może być przykładowo klej lub olej. Środek adhezyjny jest naniesiony na cały płaszcz zewnętrzny 9 uszczelki 2. Nie jest to jednak niezbędne. Na płaszczu zewnętrznym 9 uszczelki 2 mogą być przewidziane obszary nanoszenia środka adhezyjnego w postaci stref, przy czym strefy środka adhezyjnego są przewidziane na każdej powierzchni czołowej 15, 16 uszczelki 2.

Figura 6 przedstawia w przekroju płaszcz rurowy 1, w którym umieszczona jest uszczelka 2. Do płaszcza rurowego 1 jest wprowadzone urządzenie ciśnieniowe 17. Urządzenie ciśnieniowe 17 posiada korpus 18, zaopatrzony w wiele promieniowo skierowanych kanałów 19. Kanały 19 są połączone z kanał em centralnym, który wchodzi do ś rodka korpusu 18.

W powierzchni płaszcza korpusu 18 znajdują się dwa rowki obwodowe 21. Rowki te są wykonane z odstępem pomiędzy sobą. W każdym rowku 21 umieszczone jest uszczelnienie 22. Przykładowo uszczelnienia 22 mogą mieć postać uszczelek typu „O-ring. Odstęp pomiędzy uszczelnieniami 22 odpowiada szerokości uszczelki 2. Obszar powierzchni płaszcza korpusu 18 pomiędzy uszczelnieniami 22 jest utworzony tak, że pomiędzy tymi obszarami płaszcza i uszczelką 2 utworzona jest wzdłuż obwodu pierścieniowa szczelina.

Medium pod ciśnieniem doprowadzone jest poprzez kanał centralny 20 do kanałów 19. Medium pod ciśnieniem wpływa do pierścieniowej szczeliny 23 i dociska uszczelkę 2 do płaszcza rurowego 1.

Figura 7 przedstawia w przekroju płaszcz rurowy 31, w którym umieszczony jest metalowy korpus 32 o strukturze plastra miodu, utworzony poprzez piętrowe i/lub nawojowe układanie warstw blachy, z których przynajmniej część posiada perforacje. Korpus o strukturze plastra miodu posiada rozciągające się w kierunku podłużnym kanały 42. Na fig. 7, jak również na fig. 8 i 9 uszczelki nie pokazano.

Korpus o strukturze plastra miodu jest usytuowany w pozycji pionowej. Posiada on dwie przeciwlegle położone powierzchnie czołowe 43, 44.

Płaszcz rurowy 31 tworzy konstrukcję razem z korpusem 32 o strukturze plastra miodu. Nad konstrukcją umieszczony jest walec 34. Walec 34 obraca się wokół osi walca 35. Walec 34 posiada rdzeń 36, na którym znajduje się podłoże zawierające środek adhezyjny, nie pokazany na rysunku.

Nanoszenie środka adhezyjnego przez walec 34 na powierzchnię czołową 43 korpusu 32 o strukturze plastra miodu odbywa się dzię ki wzglę dnemu ruchowi korpusu 32 o strukturze plastra miodu i walca 34.

Korpus 32 o strukturze plastra miodu porusza się zgodnie z kierunkiem strzałki na fig. 7, a przylegający do powierzchni czołowej 43 walec 34 jest wprowadzony w rotację wokół swej osi 35. Podczas tej rotacji podłoże 37 ze środkiem adhezyjnym styka się z powierzchnią czołową 43 i środek adhezyjny jest nanoszony na powierzchnię czołową 43 korpusu 32 o strukturze plastra miodu.

Walec 34 może być również napędzany. Poprzez siłę docisku pomiędzy walcem 34 i konstrukcją można sterować nanoszeniem środka adhezyjnego. Można to osiągnąć również za pomocą prędkości ruchu względnego korpusu 32 o strukturze plastra miodu i walca 34.

Na fig. 8 przedstawiona jest konstrukcja, odpowiadająca konstrukcji pokazanej na fig. 7. Konstrukcja jest ruchoma pomiędzy dwoma walcami 34, 38 tak, że na przeciwległe powierzchnie czołowe 43, 44 może być jednocześnie nanoszony środek adhezyjny. Ilość środka adhezyjnego, nanoszonego przez walce 34, 38 może być jednakowa lub różna. Walec 34, a opcjonalnie 38 może być również tak utworzony, że w kierunku osiowym walec 34, a opcjonalnie 38 posiada widoczne segmenty, które nie posiadają podłoża, co umożliwia strefowe nanoszenie środka adhezyjnego.

Na fig. 9 przedstawiony jest korpus 32 o strukturze plastra miodu, umieszczony w płaszczu rurowym 31. Korpus o strukturze plastra miodu posiada utworzony rotacyjno-symetrycznie obszar końcowy 40 wzdłuż osi podłużnej 33. Walec 39 w obszarze końcowym 40 dopasowany obrys 41.

W celu nanoszenia środka adhezyjnego walec 39 przylega do obszaru końcowego 40. Walec 39 jest przy tym tak usytuowany, że oś walca 35 i oś podłużna walca 33 przecinają się pod kątem około 90°. Korpus 32 o strukturze plastra miodu z płaszczem 31 kręci się wokół osi 33 tak, że walec 39 przylega do powierzchni obszaru końcowego 40. Alternatywnie, konstrukcja zawierająca płaszcz rurowy 31 i korpus 32 o strukturze plastra miodu może być osadzona trwale na miejscu. W tym przypadku walec 39 jest wprowadzony w ruch obrotowy wokół osi 35 oraz wokół osi podłużnej 33. Jest możliwe również przemieszczanie konstrukcji oraz walca.

Figura 10 przedstawia płaszcz rurowy 31, w którym jest umieszczona uszczelka pierścieniowa 47 i korpus 32 o strukturze plastra miodu. Korpus 32 o strukturze plastra miodu jest tak wprowadzony do płaszcza 31 rurowego, że segment 50 wystaje z płaszcza rurowego 31. Segment 50 korpusu 32

PL 199 808 B1 o strukturze plastra miodu ma kontakt z nie pokazanym na rysunku ś rodkiem adhezyjnym, w szczególności półpłynnym. Płyn adhezyjny jest przygotowany do nanoszenia w walcu 34. Następnie następuje nawilżanie korpusu o strukturze plastra miodu od strony czołowej w kierunku osiowym korpusu 32 o strukturze plastra miodu. Walec 34 jest tak uformowany, ż e moż liwe jest nawilżanie środkiem adhezyjnym na całej powierzchni czołowej 43 korpusu o strukturze plastra miodu.

Po dostatecznym nawilżeniu korpusu 32 o strukturze plastra miodu płynem adhezyjnym, korpus 32 o strukturze plastra miodu wprowadzany jest do płaszcza rurowego 31. Wprowadzenie korpusu 32 o strukturze plastra miodu dokonywane jest za pomocą stempla 51, poprzez który sił a przenoszona jest na korpus 32 o strukturze plastra miodu w kierunku osiowym płaszcza rurowego 31. Płaszcz rurowy 31 jest chwytany i trzymany przez odpowiedni uchwyt, nie pokazany na rysunku.

Na fig. 12 pokazano, że przed wprowadzeniem środka do lutowania, powierzchnia czołowa 43 i przeciwległ a powierzchnia czoł owa 44 korpusu 32 o strukturze plastra miodu mają kontakt ze ś rodkiem adhezyjnym. Środek adhezyjny jest nanoszony przez walec 34.

Po nawilżeniu powierzchni czołowej 44 środkiem adhezyjnym do korpusu 32 o strukturze plastra miodu dostarcza się proszek lutowniczy. Proces wprowadzania środka do lutowania odbywa się w ten sposób, że korpus o strukturze plastra miodu jest wciskany stroną czołową w proszek lutowniczy. Następnie korpus o strukturze plastra miodu z płaszczem rurowym 31 zostaje odwrócony i przeciwległa powierzchnia czołowa korpusu jest wciskana w proszek lutowniczy 52. Proszek lutowniczy jest zawarty w pojemniku 53.

Figura 14 przedstawia stację nasypową, za pomocą której środek adhezyjny 56 jest nanoszony z pojemnika 54 poprzez wał ek nanoszą cy 55 na walec 34.

Wałek nanoszący 55 jest usytuowany horyzontalnie i osadzony obrotowo. Jest on częściowo zanurzony w środku adhezyjnym 56. Górna powierzchnia wałka nanoszącego 55 jest tak uformowana, że pobiera on środek adhezyjny 56 ze zbiornika 54 i nanosi na mający z nim kontakt wałek 34. Do odprowadzania nadmiernej ilości środka adhezyjnego służy wałek odprowadzający 57, przylegający do walca 34.

Figura 15 przedstawia, w przekroju, płaszcz rurowy 1. Płaszcz rurowy 1 ma zasadniczo kołowy przekrój poprzeczny. Na każdym segmencie końcowym płaszcza rurowego 1 utworzone są obszary łączące 4, 5. Obszary łączące 4, 5 są zaznaczone liniami przerywanymi. Obszary łączące 4, 5 są przeznaczone do łączenia układu z dalszymi jego elementami, które nie są pokazane na rysunku. W szczególnoś ci każ dy obszar łączą cy 4, 5 moż e być połączony z elementem ukł adu wydechowego silnika spalinowego.

Segment osiowy płaszcza rurowego 1, leżący pomiędzy obszarami łączącymi 4, 5 ma długość odpowiadającą osiowemu wymiarowi korpusu o strukturze plastra miodu.

Uszczelka 2 jest wprowadzona do płaszcza rurowego 1. Uszczelka 2 ma płaszcz zewnętrzny, przylegający do części powierzchni płaszcza wewnętrznego płaszcza rurowego 1, co widać w szczególności na fig. 2. Uszczelka 2 ma przeważnie postać pierścienia. Jak widać na fig. 2, uszczelka 2 wystaje ponad osiowy wymiar płaszcza rurowego 1.

Uszczelka 2 jest połączona z płaszczem rurowym 1. Lutowany segment jest oznaczony numerem 3 i częściowo zachodzi na płaszcz rurowy 1 oraz uszczelkę 2 w postaci pierścienia.

Korpus 6 o strukturze plastra miodu jest wprowadzony do płaszcza rurowego 1 z uszczelką 2. Korpus 6 o strukturze plastra miodu jest wprowadzony do płaszcza rurowego 1 tak, że segment 60 wystaje z płaszcza rurowego 1 jak to widać na fig. 2. Segment 60 korpusu 6 o strukturze plastra miodu ma kontakt ze środkiem adhezyjnym, w szczególności z płynem adhezyjnym. Płyn adhezyjny mieści się w aplikatorze 61. Nawilżanie korpusu o strukturze plastra miodu jest dokonywane od powierzchni czołowej w kierunku osiowym korpusu 6 o strukturze plastra miodu. Jak to widać w szczególności na fig. 2 aplikator jest umieszczony tak, że kontakt ze środkiem adhezyjnym ma miejsce na powierzchni większej od przekroju poprzecznego korpusu 6 o strukturze plastra miodu tak, że możliwe jest nawilżanie środkiem adhezyjnym na całej powierzchni przekroju poprzecznego korpusu 6 o strukturze plastra miodu.

Po dostatecznym nawilżeniu korpusu o strukturze plastra miodu środkiem adhezyjnym, korpus 6 o strukturze plastra miodu jest umieszczany w płaszczu rurowym 1. Wprowadzenie korpusu 6 o strukturze plastra miodu jest przeważnie dokonywane za pomocą stempla 62, za pomocą którego przykładana jest do korpusu 6 o strukturze plastra miodu siła w kierunku osiowym płaszcza rurowego 1.

PL 199 808 B1

Odpowiednio dopasowany uchwyt, niewidoczny na rysunku, styka się z płaszczem rurowym 1 utrzymuje go w założonym położeniu. Korpus o strukturze plastra miodu jest wprowadzany do płaszcza rurowego 1 dopóki nie znajdzie się pomiędzy obszarami 4, 5 łączącymi jak to widać zwłaszcza na fig. 2.

Figura 17 przedstawia kolejny segment 63, mający kontakt ze środkiem adhezyjnym, przeciwną względem sekcji 60 przed dostarczeniem środka do lutowania. Środek adhezyjny jest dostarczany za pomocą aplikatora 64. Jak pokazano na fig. 17 przekrój poprzeczny aplikatora 64 jest trochę mniejszy niż przekrój poprzeczny korpusu 6 o strukturze plastra miodu tak, że aplikator 64 może być częściowo wprowadzony do płaszcza rurowego 1.

Po dostarczeniu środka adhezyjnego do kolejnego segmentu 63 proszek lutowniczy 52 jest wprowadzany do korpusu 6 o strukturze plastra miodu. Proces dostarczania środka do lutowania do korpusu 6 o strukturze plastra miodu jest dokonywany tak, że korpus o strukturze plastra miodu jest swą powierzchnią czołową wciskany w proszek lutowniczy. Następnie korpus o strukturze plastra miodu razem z płaszczem rurowym 1 jest obracany i jego przeciwna powierzchnia czołowa jest wciskana w proszek lutowniczy 52. Proszek lutowniczy jest umieszczony w pojemniku 53.

Lista oznaczeń na rysunku

1 płaszcz rurowy	36 rdzeń
2 uszczelka	37 podłoże
3, 3a, 3b segment lutowany	38 walec
4, 5 obszar łączący	39 walec
6 korpus o strukturze plastra miodu	40 obszar końcowy
7 warstwa blachy	41 obrys
8 kanał	42 kanał
9 płaszcz zewnętrzny	43 powierzchnia czołowa
10 ściana wewnętrzna	44 powierzchnia czołowa
11,12 otwór	47 uszczelka
13 szczelina	50 segment
14 środek adhezyjny	51 stempel
15, 16 powierzchnia czołowa	52 proszek lutowniczy
17 urządzenie ciśnieniowe	53 pojemnik
18 korpus	54 pojemnik ze środkiem adhezyjnym
19 kanał	55 wałek nadawczy
20 kanał centralny	56 środek adhezyjny
21 rowek	57 wałek strącający
22 uszczelnienie	60 segment
23 szczelina pierścieniowa	61 aplikator
31 płaszcz rurowy	62 stempel
32 korpus o strukturze plastra miodu	63 aplikator
33 oś podłużna
34 walec
35 oś walca

PL 199 808 B1

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania posiadającego płaszcz korpusu o strukturze plastra miodu, a zwłaszcza korpusu nośnego katalizatora, w którym to sposobie najpierw układa się piętrowo i/lub nawija się warstwy blachy, z których co najmniej część jest perforowana, z utworzeniem korpusu o strukturze plastra miodu posiadającego kanały do przepływu płynu, po czym korpus wprowadza się do wnętrza płaszcza rurowego a następnie formuje się bezpośrednie połączenie pomiędzy korpusem o strukturze plastra miodu i płaszczem rurowym, znamienny tym, że przed wprowadzeniem korpusu (6, 32) o strukturze plastra miodu do wnętrza płaszcza rurowego (1, 31) do wnętrza tego płaszcza wprowadza się uszczelkę (2) o wymiarze osiowym mniejszym niż długość osiowa korpusu (6, 32) o strukturze plastra miodu oraz płaszcza rurowego (1, 31), przy czym uszczelka (2) posiada płaszcz zewnętrzny (9) przylegający do części ściany wewnętrznej (10) płaszcza rurowego (1, 31), podczas wprowadzania korpusu (6, 32) o strukturze plastra miodu do wnętrza płaszcza rurowego (1, 31) wprowadza się go jednocześnie do wnętrza uszczelki (2), zaś równocześnie z formowaniem bezpośredniego połączenia pomiędzy korpusem (6, 32) o strukturze plastra miodu i płaszczem rurowym (1, 31) formuje się bezpośrednie połączenie pomiędzy korpusem (6, 32) o strukturze plastra miodu i uszczelką (2).
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e uszczelkę (2) dociska się do ściany wewnętrznej (10) płaszcza rurowego (1, 31).
3. Sposób wedł ug zastrz. 2, znamienny tym, ż e uszczelkę (2) dociska się do ś ciany wewnętrznej (10) za pomocą urządzenia mechanicznego.
4. Sposób wedł ug zastrz. 3, znamienny tym, ż e uszczelkę (2) dociska się do ś ciany wewnętrznej (10) za pomocą kolca urządzenia dociskowego.
5. Sposób według zastrz. 3 albo 4, znamienny tym, że uszczelkę (2) dociska się do ściany wewnętrznej (10) przez co najmniej dwa segmenty urządzenia dociskowego, ruchome w kierunku promieniowym.
6. Sposób wedł ug zastrz. 2, znamienny tym, ż e uszczelkę (2) dociska się do ś ciany wewnętrznej (10) płaszcza rurowego (1, 31) za pomocą urządzenia ciśnieniowego (17), które wprowadza się do płaszcza rurowego (1, 31), a następnie za pomocą urządzenia ciśnieniowego (17) kieruje się medium pod ciśnieniem na zewnątrz w kierunku promieniowym w stronę uszczelki (2), dociskając ją do ściany wewnętrznej (10).
7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że do uszczelki (2) przylegają dwa uszczelnienia obwodowe (22) z największym wzajemnym odstępem równym szerokości uszczelki (2), przy czym pomiędzy uszczelnieniami (22) znajduje się co najmniej jeden otwór wyjściowy dla medium pod ciśnieniem.
8. Sposób według zastrz. 6 albo 7, znamienny tym, że do płaszcza rurowego (1) wprowadza się gaz, a w szczególności powietrze.
9. Sposób według zastrz. 6 albo 7, znamienny tym, że do płaszcza rurowego (1) wprowadza się płyn, a w szczególności wodę.
10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że uszczelka (2) jest połączona z płaszczem rurowym (1, 31).
11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że uszczelka (2) jest fizycznie połączona z pł aszczem rurowym (1, 31).
12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że uszczelka (2) jest zespawana z płaszczem rurowym (1, 31).
13. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że uszczelka (2) jest sklejona z płaszczem rurowym (1, 31).
14. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że uszczelka (2) jest przylutowana do płaszcza rurowego (1, 31).
15. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że uszczelka (2) jest połączona z płaszczem rurowym (1, 31) za pomocą lutowania twardego.
16. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus (32) o strukturze plastra miodu kontaktuje się z walcem (34, 38, 39) zawierającym środek adhezyjny, obracającym się wokół osi (35), przy czym pomiędzy korpusem (32) o strukturze plastra miodu a walcem (34, 38, 39) występuje ruch względny, a następnie do korpusu (32) o strukturze plastra miodu wprowadza się środek do lutowania (52).
17. Sposób według zastrz 16, znamienny tym, że korpus (32) o strukturze plastra miodu jest trwale usytuowany w pozycji pionowej a walec (34, 38, 39) jest ruchomy.

PL 199 808 B1
18. Sposób według zastrz. 16, znamienny tym, że walec (34, 38, 39) umieszcza się w pozycji pionowej a korpus (32) o strukturze plastra miodu jest ruchomy.
19. Sposób według zastrz. 16, znamienny tym, że korpus (32) o strukturze plastra miodu posiada co najmniej jeden obszar końcowy (40), wystający z płaszcza rurowego (1) i umieszczony w rotacyjnie symetrycznej konfiguracji względem osi wzdłużnej (33) korpusu (32) o strukturze plastra miodu, przy czym korpus (32) o strukturze plastra miodu obraca się wokół jego osi wzdłużnej (33), a walec (39) o obrysie dopasowanym do obszaru koń cowego (40) i rozciągają cy się w kierunku promieniowym do wewnątrz aż do osi podłużnej (33) obraca się wokół osi walca (35), która przecina się z osią wzdł u ż n ą (33) pod ką tem okoł o 90°.
20. Sposób według zastrz. 16 albo 17 albo 18, znamienny tym, że walec (34, 38, 39) jedynie na wybranych obszarach swojej powierzchni zawiera środek adhezyjny.
21. Sposób według zastrz. 16 albo 17 albo 18 albo 19, znamienny tym, że korpus (32) o strukturze plastra miodu umieszcza się zasadniczo pionowo, zaś walec (34, 38, 39) kontaktuje się z górną powierzchnią czołową (43) korpusu (32) o strukturze plastra miodu.
22. Sposób według zastrz. 16 albo 17 albo 18 albo 19, znamienny tym, że korpus (32) o strukturze plastra miodu umieszcza się zasadniczo pionowo, zaś walec (34, 38, 39) kontaktuje się z dolną powierzchnią czołową (44) korpusu (32) o strukturze plastra miodu.
23. Sposób według zastrz. 16 albo 17 albo 18 albo 19, znamienny tym, że korpus (32) o strukturze plastra miodu posiada dwie przeciwległe powierzchnie czołowe (43, 44), przy czym korpus (32) o strukturze plastra miodu wprowadza się pomię dzy walce (34, 38) osadzone obrotowo w odstę pie od siebie, tak, że obie powierzchnie czołowe (43, 44) co najmniej zwilża się zasadniczo jednocześnie środkiem adhezyjnym.
24. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus (32) o strukturze plastra miodu częściowo wprowadza się do płaszcza rurowego (31), a segment (50, 60) korpusu o strukturze plastra miodu, który wystaje z płaszcza rurowego (31), kontaktuje się na jego powierzchni czołowej (43) ze środkiem adhezyjnym, a następnie korpus (32) o strukturze plastra miodu wprowadza się do płaszcza rurowego (31), po czym co najmniej do korpusu (32) o strukturze plastra miodu wprowadza się środek do lutowania.
25. Sposób według zastrz. 24, znamienny tym, że przed wprowadzeniem środka do lutowania (52) dalszy segment korpusu (32) o strukturze plastra miodu, umieszczony przeciwlegle do segmentu (50, 60), kontaktuje się ze środkiem adhezyjnym.
26. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że korpus (32) o strukturze plastra miodu jest wysunięty z płaszcza rurowego (31) tak, że dalszy segment wystaje z płaszcza rurowego (31).
27. Sposób według zastrz. 24 albo 25 albo 26, znamienny tym, że gdy jeden z segmentów (50, 60) kontaktuje się ze środkiem adhezyjnym, korpus (32) o strukturze plastra miodu umieszcza się w płaszczu rurowym (31) tak, że znajduje się w większej części swej długości osiowej w płaszczu rurowym (31).
28. Sposób według zastrz. 27, znamienny tym, że korpus (32) o strukturze plastra miodu wprowadza się do płaszcza rurowego (31) tak, że on wystaje z płaszcza rurowego (31) co najmniej 1 mm, a w szczególnoś ci 5 mm.
29. Sposób według zastrz. 24 albo 25 albo 26 albo 28, znamienny tym, że segment (60) korpusu (32) o strukturze plastra miodu kontaktuje się z aplikatorem (61), zawierającym środek adhezyjny, przy czym aplikator (61) posiada powierzchnię zwilżającą, większą od powierzchni czołowej segmentu (60), i całkowicie nakładającą się na powierzchnię czołową segmentu (60).
30. Sposób według zastrz. 24 albo 25 albo 26 albo 28, znamienny tym, że konstrukcję umieszcza się zasadniczo pionowo tak, że wystający segment (60) korpusu (32) o strukturze plastra miodu kontaktuje się z zawierającym środek adhezyjny aplikatorem (61) umieszczonym powyżej płaszcza rurowego (1).
31. Sposób według zastrz. 24 albo 25 albo 26 albo 28, znamienny tym, że co najmniej segment (60) korpusu (32) o strukturze plastra miodu przyciska się do zasadniczo elastycznego nośnika środka adhezyjnego.
32. Sposób według zastrz. 24 albo 25 albo 26 albo 28, znamienny tym, że konstrukcję i/lub nośnik środka adhezyjnego umieszcza się tak, że powierzchnie kontaktowe powstające w wyniku zetknięcia się segmentu (60) korpusu (32) o strukturze plastra miodu z nośnikiem środka adhezyjnego lub ze środkiem adhezyjnym, tylko częściowo zachodzą na siebie w co najmniej dwóch, kolejno po sobie następujących konstrukcjach.

PL 199 808 B1
33. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas bezpośredniego formowania połączenia pomiędzy korpusem (6, 32) o strukturze plastra miodu i płaszczem rurowym (1, 31) oraz bezpośredniego połączenia pomiędzy korpusem (6, 32) o strukturze plastra miodu i uszczelką (2), wytwarza się co najmniej jeden segment lutowany (3), nachodzący na płaszcz rurowy (1) i uszczelkę (2).
34. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jednocześnie wytwarza się połączenie pomiędzy korpusem (6, 32) o strukturze plastra miodu, płaszczem rurowym (1) i uszczelką (2) oraz połączenie pomiędzy płaszczem rurowym (1) i uszczelką (2).