PL191142B1 - Sposób transportowania proszku, sposób napełniania pojemnika proszkiem, urządzenie do transportowania proszku, urządzenie do napełniania pojemników proszkiem, urządzenie do napełniania komory pojemnika proszkiem oraz układ do napełniania pojemników jednostkowymi dawkami drobnoziarnistego proszku - Google Patents

Abstract

1. Sposób transportowania proszku, ko- rzystnie o drobnych czastkach, zgodnie z któ- rym umieszcza sie proszek w leju zasypowym, fluidyzuje sie co najmniej pewna ilosc proszku w leju zasypowym poprzez wstrzasanie drob- nych czastek, znamienny tym, ze pozwala sie tym fluidyzowanym drobnym czastkom na wy- padanie bez pomocy mechanicznej z leja zasy- powego zbiezna droga przeplywu do co naj- mniej jednej komory dozujacej (56, 220, 222, 224, 226) i przenosi sie pochwycony proszek z tej komory dozujacej do pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240), przy czym przeniesio- ny proszek jest dostatecznie rozluzniony, aby mógl byc dyspergowany po usunieciu z pojem- nika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240). PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób transportowania proszku, sposób napełniania pojemnika proszkiem, urządzenie do transportowania proszku, urządzenie do napełniania pojemników proszkiem, urządzenie do napełniania komory pojemnika proszkiem oraz układ do napełniania pojemników jednostkowymi dawkami drobnoziarnistego proszku. Niniejszy wynalazek dotyczy ogólnie dziedziny przetwarzania drobnych proszków, a w szczególności sposobu odmierzanego transportowania drobnoziarnistych proszków. Bardziej szczegółowo, niniejszy wynalazek dotyczy przygotowywania jednostkowych dawek nie zdolnych do płynięcia, lecz dających się dyspergować leków w postaci drobnoziarnistego proszku, w szczególności do następującego po tym podawania pacjentowi leku drogą inhalacji.

Skuteczne podawanie pacjentowi stanowi kluczowy aspekt każdej udanej terapii lekowej. Istnieją różnorodne drogi podawania, a każda z nich ma swe własne zalety i wady. Podawanie drogą doustną tabletek, kapsułek, eliksirów itp. jest być może najbardziej dogodnym sposobem, lecz wiele leków ma nieprzyjemny smak, a wielkość tabletek utrudnia połykanie. Ponadto tego rodzaju leki często ulegają rozkładowi w przewodzie pokarmowym zanim będą mogły zostać wchłonięte. Taki rozkład stanowi szczególny problem w przypadku nowoczesnych leków białkowych, które ulegają szybkiemu rozkładowi pod działaniem enzymów proteolitycznych w przewodzie pokarmowym. Wstrzykiwanie podskórne stanowi często skuteczną drogę doustrojowego podawania leków, włącznie z białkami, lecz ten sposób jest rzadko akceptowany przez pacjentów, a ponadto jest źródłem powstawania ostrych odpadów, takich jak np. igły, które są trudne do usunięcia. Ponieważ konieczność częstego, planowego wstrzykiwania leków takich jak insulina raz lub wiele razy dziennie może być źródłem złego samopoczucia pacjenta, opracowano różnorodne alternatywne drogi podawania leków, włączając śródskórną, donosową, doodbytniczą, dopochwową oraz poprzez płuca.

Sposób podawania leku do płuc, szczególnie interesujący z punktu widzenia przedstawionego wynalazku, polega na inhalacji przez pacjenta leku w postaci zawiesiny lub aerozolu tak, aby aktywny lek zawarty w aerozolu mógł dotrzeć do strefy pęcherzyków płucnych. Stwierdzono, że niektóre leki są łatwo wchłaniane poprzez pęcherzyki płucne bezpośrednio w krwioobiegu. Podawanie drogą płucną stanowi szczególnie obiecującą metodę podawania białek i polipeptydów, które trudno jest podawać innymi drogami. Podawanie drogą płucną jest skuteczne zarówno w przypadku terapii ogólnej, jak też w przypadku miejscowego leczenia schorzeń płuc.

Podawanie leków drogą płucną (tak w leczeniu ogólnym, jak też i miejscowym) można realizować różnymi sposobami, w tym z użyciem rozpylaczy cieczy, inhalatorów dozujących (MDI) oraz urządzeń do dyspergowania suchych proszków. Urządzenia do dyspergowania suchych proszków są szczególnie obiecujące w przypadku leków białkowych i polipeptydów, które to leki można łatwo formułować jako suche proszki. Wiele nietrwałych w innej postaci białek i polipeptydów można bez utraty trwałości przechowywać w postaci proszków liofilizowanych lub suchych aerozoli, w postaci czystej lub z odpowiednimi nośnikami proszkowymi. Dalszą zaletą jest to, że suche proszki mają o wiele wyższe stężenie niż leki w postaci ciekłej.

Możliwość podawania białek i polipeptydów w postaci suchych proszków jest jednak pod pewnymi względami utrudniona. Właściwe odmierzanie ma zasadnicze znaczenie w przypadku wielu leków białkowych i polipeptydów, toteż jest konieczne, aby dowolne urządzenie podające suchy proszek było w stanie podawać określoną dawkę leku w sposób dokładny i powtarzalny. Co więcej, wiele białek i polipeptydów to leki drogie, których dawka kosztuje zwykle wielokrotnie więcej niż dawka klasycznego leku. Zatem możliwość skutecznego podawania suchych proszków do docelowego obszaru płuc przy minimalnych stratach leku jest problemem o krytycznym znaczeniu.

Do niektórych zastosowań, leki w postaci drobnoziarnistego proszku dostarcza się do urządzeń dyspergujących suchy proszek w postaci małych pojemników, zawierających dawki jednostkowe, mających często przebijalną pokrywę lub inną powierzchnię dostępu (pojemniki często określane jako opakowania typu blister). Przykładowo opisane w zgłoszeniu patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 08/309691, zgłoszonym 21 września 1994 r. (akta rzecznika nr 15225-5) będącym w trakcię załatwiania i którego ujawnienie włączono tu w charakterze porównawczym, urządzenie dyspergujące jest skonstruowane do przyjmowania tego rodzaju pojemników. Po umieszczeniu pojemnika w urzą dzeniu, zespół „transż ektora, mają cy rurkę podają c ą , przebija pokrywę pojemnika w celu zapewnienia dostępu do znajdującego się w nim sproszkowanego leku. Zespół transżektora wytwarza także otwory powietrzne w pokrywie tak, aby umożliwić przepływ powietrza przez pojemnik w celu

PL 191 142 B1 porwania i usunięcia leku. Siłą napędową tego procesu jest strumień powietrza o wysokiej prędkości przepływający przy pewnej części rurki, takiej jak koniec wylotowy, porywając powietrze i tym samym wyciągając proszek z pojemnika, przez rurkę i do przepływającego strumienia powietrza w celu utworzenia aerozolu, przeznaczonego do inhalacji przez pacjenta. Strumień powietrza o wysokiej prędkości przenosi proszek z pojemnika w postaci częściowo zdeglomerowanej, zaś ostateczna i całkowita deglomeracja proszku ma miejsce w przestrzeni mieszania, bezpośrednio za wlotami powietrza o wysokiej pr ę dkoś ci.

Przedmiotem szczególnego zainteresowania ze strony niniejszego wynalazku są fizyczne właściwości proszków o słabej płynności. Proszkami o słabej płynności są proszki, których fizyczne właściwości, takie jak przepływność, są zdominowane przez siły kohezji pomiędzy pojedynczymi elementami lub cząstkami (w dalszym ciągu „pojedynczymi cząstkami) stanowiącymi proszek. W takich przypadkach proszek nie płynie dobrze, ponieważ pojedyncze cząstki nie mogą łatwo się poruszać niezależnie od siebie, lecz zamiast tego przemieszczają się jako zlepki wielu cząstek. Gdy takie proszki są poddane działaniu małych sił, proszek będzie dążyć do tego, aby wcale nie płynąć. Jednak w miarę jak siła działaj ą ca na proszek wzrasta, przekraczaj ą c siły kohezji, proszek bę dzie poruszać się w postaci dużych zaglomerowanych „kęsów złożonych z pojedynczych cząstek. Gdy proszek przejdzie w stan spoczynku duże skupienia pozostaną, dając w efekcie nierównomierną gęstość proszku, spowodowaną pustymi miejscami i obszarami o małej gęstości pomiędzy dużymi skupieniami i obszarami lokalnego zgę stnienia.

Ten typ zachowania ma tendencję do nasilania się w miarę jak maleją rozmiary pojedynczych cząstek. Najprawdopodobniej dzieje się tak, ponieważ w miarę jak cząstki stają się mniejsze, siły kohezji, takie jak siły Van Der Waals'a, elektrostatyczne, tarcia i inne siły stają się duże w porównaniu z siłami grawitacji i bezwładności, jakie można przyłożyć do pojedynczych cząstek z uwagi na ich małą masę. Wiąże się to z niniejszym wynalazkiem, ponieważ siły grawitacji i bezwładności wytwarzane w wyniku przyspieszenia, jak również inne czynniki oddziaływają ce, są czę sto stosowane do przetwarzania, poruszania i odmierzania proszków.

Przykładowo, podczas odmierzania drobnoziarnistych proszków przed umieszczeniem ich w pojemniku na dawkę jednostkową, proszek często skupia się w sposób niejednolity, tworząc miejsca puste i o nadmiernej gęstości, obniżając tym samym dokładność procesów odmierzania objętościowego, które są często stosowane do odmierzania w warunkach wysokowydajnej produkcji. Takie niejednolite skupianie jest ponadto niepożądane z tego względu, że proszek wymaga rozbijania na pojedyncze cząstki dla umożliwienia jego dyspersji w celu podawania poprzez płuca. Tego rodzaju deglomeracja zachodzi często w urządzeniach dyspergujących pod działaniem sił ścinających wytwarzanych przez strumień powietrza, wykorzystywany do wyciągania leku z pojemnika zawierającego dawkę jednostkową lub z innego pojemnika, bądź też wytwarzanych przez inne mechanizmy do przekazywania energii mechanicznej (np. ultradźwiękowe, wentylator/wirnik itp.). Jednak, gdy małe skupienia proszku są zbyt zbite, siły ścinające wytwarzane przez strumień powietrza lub inne mechanizmy dyspergujące będą niedostateczne dla skutecznej dyspersji leku na pojedyncze cząstki.

Niektóre próby zapobiegania aglomeracji pojedynczych cząstek idą w kierunku wytworzenia mieszanin proszków wielofazowych (typowo nośnik lub rozcieńczalnik), gdzie większe cząstki (czasami o wiele rzędów wielkości) np. w przybliżeniu 50 μm, łączy się z mniejszymi cząstkami leku, np. 1 μm do 5 μm. W tym przypadku mniejsze cząstki przyczepiają się do większych cząstek tak, że podczas przetwarzania i napełniania proszek mieć będzie właściwości proszku o wielkości cząstek 50 μm. Tego rodzaju proszek jest w stanie o wiele łatwiej płynąć i może być łatwiej odmierzany. Wadą takiego proszku jest jednak trudność, jaką sprawia odrywanie mniejszych cząstek od większych, i wynikowa kompozycja proszku składa się w dużym stopniu ze składnika płynącego objętościowo, który może zakończyć swą drogę w urządzeniu lub gardle pacjenta.

Obecnie stosowane sposoby napełniania pojemników na dawki jednostkowe lekami sproszkowanymi obejmują zasypywanie bezpośrednie, w którym granulowany proszek wsypuje się do komory dozującej bezpośrednio pod działaniem siły ciężkości (czasem w połączeniu z mieszaniem lub poruszaniem „w masie). Gdy komora dozująca napełni się do żądanego poziomu, lek zostaje wyrzucony z komory dozującej do pojemnika. W takim procesie zasypywania bezpośredniego mogą wystąpić zmiany gęstości w komorze dozującej, zmniejszając tym samym skuteczność komory dozującej przy dokładnym odmierzaniu ilości odpowiadającej jednostkowej dawce leku. Ponadto proszek występuje w postaci granulek, co może być niepożądane w wielu zastosowaniach.

PL 191 142 B1

Podjęto pewne usiłowania w celu zminimalizowania zmian gęstości poprzez zagęszczenie proszku w obrębie lub przed umieszczeniem go w komorze dozującej. Takie zagęszczenie jest jednak niepożądane, w szczególności dla proszków składających się wyłącznie z drobnych cząstek, ponieważ obniża ono zdolność dyspersji proszku, tzn. zmniejsza szansę rozbicia zagęszczonego proszku na pojedyncze cząstki podczas podawania do płuc za pomocą urządzenia dyspergującego.

Istnieje zatem zapotrzebowanie na urządzenia, układy i sposoby przetwarzania drobnoziarnistych proszków, które pokonałyby lub znacznie ograniczyły związane z tym problemy. Należy bowiem uzyskać możliwość dokładnego i precyzyjnego odmierzania drobnoziarnistego proszku podczas rozdzielania na dawki jednostkowe w celu umieszczenia w pojemnikach dawki jednostkowej, w szczególności w przypadku napełnienia ich niewielką ilością proszku. Ponadto konieczne jest zapewnienie, że drobnoziarnisty proszek zostanie dostatecznie zdyspergowany podczas przetwarzania, wskutek czego drobnoziarnisty proszek mógłby być używany w istniejących urządzeniach do inhalacji, które wymagają rozbicia proszku na pojedyncze cząstki przed podaniem go do płuc. Ponadto dąży się do uzyskania szybkiego przetwarzania drobnoziarnistych proszków tak, aby można było szybko napełnić dużą liczbę pojemników jednostkowymi dawkami leków w postaci drobnoziarnistego proszku, co prowadzi do obniżenia kosztów.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4640322 jest znane urzą dzenie, w którym działa podciśnienie przez filtr w celu wyciągnięcia materiału bezpośrednio z leja zasypowego w kierunku bocznym do nieobrotowej komory.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 2540059 jest znane urzą dzenie do napełniania proszkiem, mające mieszadło w postaci pętli z drutu, do mieszania proszku w leju zasypowym przed zasypaniem proszku pod działaniem siły ciężkości bezpośrednio do komory dozującej.

Natomiast w niemieckim opisie patentowym nr DE 3607187 ujawniono mechanizm służący do odmierzanego transportowania drobnych cząstek.

Broszura dotycząca wyrobu „E-1300 Powder Filler opisuje urządzenie do napełniania proszkiem, dostępne od firmy Perry Industries, Corona, Kanada.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 3874431 jest znane urzą dzenie do napełniania kapsułek proszkiem. Stosowane są tu rurki do rdzeniowania, które są utrzymywane w obrotowej głowicy.

W brytyjskim opisie patentowym nr 1420364 opisano zespół przepony do zastosowania we wgłębieniu dozującym, stosowanym do odmierzania dawek suchych proszków.

W brytyjskim opisie patentowym nr 1309424 ujawniono urzą dzenie do napełniania proszkiem, mające komorę dozującą z głowicą tłokową w celu wytwarzania podciśnienia w komorze.

Ponadto w kanadyjskim opisie patentowym nr 949786 opisano maszynę do napełniania proszkiem, mającą komory dozujące zanurzone w proszku, przy czym do napełniania komory proszkiem stosuje się próżnię.

Wynalazek dostarcza układów, urządzenia oraz sposobów odmierzanego transportowania drobnoziarnistych proszków do pojemników dawki jednostkowej.

Zgodny z wynalazkiem sposób transportowania proszku, korzystnie o drobnych cząstkach, w którym umieszcza się proszek w leju zasypowym, fluidyzuje si ę co najmniej pewną ilość proszku w leju zasypowym poprzez wstrzą sanie drobnych cz ą stek, charakteryzuje się tym, ż e pozwala się tym fluidyzowanym drobnym cząstkom na wypadanie bez pomocy mechanicznej z leja zasypowego zbieżną drogą przepływu do co najmniej jednej komory dozującej i przenosi się pochwycony proszek z tej komory dozującej do pojemnika, przy czym przeniesiony proszek jest dostatecznie rozluźniony, aby mógł być dyspergowany po usunięciu z pojemnika.

Korzystnie drobne cząstki fluidyzuje się przez napowietrzanie i oddzielanie drobnych cząstek, przy czym drobne cząstki mają średnią wielkość 1 - 100 μm. Zgodnie z korzystnym przykładem realizacji sposobu według wynalazku w etapie fluidyzacji przesiewa się drobnoziarnisty proszek.

Następnie korzystnie w etapie przesiewania cyklicznie przemieszcza się sito dla przesiania drobnoziarnistego proszku przez sito.

Korzystnie stosuje się sito mające otwory o średniej wielkości 0,05 - 6 mm, przy czym sito przemieszcza się z częstotliwością 1 - 500 Hz.

Korzystnie wciąga się ponadto powietrze przez komorę dozującą, gdy znajduje się w pobliżu fluidyzowanego proszku, przy czym wciągane powietrze wspomaga wciąganie drobnoziarnistego proszku do komory dozującej.

PL 191 142 B1

Korzystnie można wprowadzać sprężony gaz do komory dozującej w celu wyrzucenia pochwyconego proszku.

Zgodnie ze sposobem według wynalazku pochwycony proszek umieszcza się w szeregu pojemników.

Zgodny z wynalazkiem sposób napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, zgodnie z którym dostarcza się ruchomy element mający komorę dozującą i przewód połączony z komorą dozującą, przy czym przewód rozciąga się z ruchomego elementu, działa się podciśnieniem na przewód dla wspomagania przechwytywania proszku do komory dozującej, porusza się ruchomym elementem, charakteryzuje się tym, że działa się ciśnieniem na przewód dla wyrzucania proszku z komory dozującej do pojemnika.

Korzystnie etap poruszania ruchomego elementu stanowi obracanie ruchomego elementu. Ponadto korzystnie pojemnik stanowi opakowania typu blister.

Korzystnie sproszkowany lek stanowią drobne cząstki mające średnią wielkość mniejszą niż około 10 μm.

Inny zgodny z wynalazkiem sposób napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, zgodnie z którym dostarcza się komorę dozującą i sito ponad komorą dozującą i przepuszcza się proszek przez otwory w sicie, charakteryzuje się tym, że działa się podciśnieniem na komorę dozującą dla wspomagania przechwytywania proszku do komory dozującej oraz działa się ciśnieniem na komorę dozującą dla wyrzucania proszku z komory dozującej do pojemnika.

Inny zgodny z wynalazkiem sposób napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, zgodnie z którym wprawia się w drgania element stykający się z proszkiem dla fluidyzacji proszku, charakteryzuje się tym, że kieruje się fluidyzowany proszek zbieżną drogą przepływu do komory dozującej oraz obraca się komorę dozującą.

Korzystnie ten element wprawia się w drgania o częstotliwości 10 - 200 Hz.

Korzystnie etap obracania komory dozującej obejmuje obracanie komory dozującej poza listwę zgarniającą z usunięciem nadmiaru proszku.

Korzystnie komora dozująca znajduje się w kole, które z kolei może zawierać szereg takich komór dozujących.

Urządzenie do transportowania proszku, korzystnie o drobnych cząstkach do co najmniej jednego pojemnika, obejmujące lej zasypowy przystosowany do przyjmowania i utrzymywania proszku, środki do fluidyzacji proszku przez wstrząsanie dla jego napowietrzania i rozdzielania drobnych cząstek proszku, charakteryzuje się tym, że ma zespół usytuowany poniżej leja zasypowego i środków fluidyzujących, do niewymuszonego mechanicznie kierowania co najmniej części fluidyzowanych drobnych cząstek zbieżną drogą przepływu do komory dozującej, oraz zespół wyrzucania pochwyconego proszku z komory dozującej do pojemnika.

Urządzenie korzystnie obejmuje środki do wciągania powietrza przez komorę dozującą.

Korzystnie w dnie komory dozującej urządzenie według wynalazku ma otwór, a środek do wciągania powietrza obejmuje źródło podciśnienia, połączone z tym otworem.

Korzystnie zbieżną drogę przepływu stanowi lej.

Objętość komory dozującej jest dostosowana do objętości dawki jednostkowej.

Korzystnie środek fluidyzujący stanowi sito z otworami o średniej wielkości 0,05 - 6 mm.

Zgodne z wynalazkiem urządzenie do napełniania pojemników proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, obejmujące wydłużony element ruchomy, mający na swym obrzeżu szereg komór dozujących, środki do fluidyzacji drobnoziarnistego proszku, środki do wciągania powietrza przez komorę dozującą w celu wspomagania przechwytywania fluidyzowanego proszku do komory dozującej, środki do wyrzucania pochwyconego proszku z komór dozujących do pojemników, charakteryzuje się tym, że ma sterownik do sterowania środkami do wciągania powietrza i zespołem do wyrzucania proszku oraz zespół ustawiania komór dozujących współliniowo ze środkami fluidyzującymi i pojemnikami.

Korzystnie urządzenie obejmuje ponadto ostrze sąsiadujące z elementem dla usuwania nadmiaru proszku z komór dozujących poprzez obrót tego elementu.

W tym urządzeniu korzystnie środki fluidyzacyjne stanowi sito.

Zgodnie z przykładem wykonania wynalazku element ruchomy jest obrotowy, i wyposażony w silnik do obracania tego elementu, przy czym ma sterownik do uruchamiania silnika.

Inne zgodne z wynalazkiem urządzenie do napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem obejmujące element ruchomy mający komorę dozującą i przewód połączony

PL 191 142 B1 z komorą dozującą, przy czym ten przewód jest przyłączalny do źródła podciśnienia i do źródła ciśnienia, charakteryzuje się tym, że ma sterownik do selektywnego łączenia przewodu ze źródłem podciśnienia i źródłem ciśnienia dla selektywnego odpowiednio wspomagania przechwytywania proszku i wyrzucania proszku z komory dozującej. W tym urządzeniu element ruchomy jest obrotowy, a korzystnie zakres obrotu elementu obrotowego odpowiada obrotowi pomiędzy położeniem przechwytywania proszku i położeniem wyrzucania proszku.

Kolejne zgodne z wynalazkiem urządzenie do napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem obejmujące źródło zaopatrzenia w sproszkowany lek, komorę dozującą i siatkę pomiędzy źródłem zaopatrzenia w sproszkowany lek i komorą dozującą, przy czym siatka jest przemieszczalna ruchem translacyjnym fluidyzując sproszkowany lek, charakteryzuje się tym, że podciśnienie wspomaga przechwytywanie proszku do komory dozującej, ciśnienie zaś skutkuje wyrzuceniem pochwyconego proszku z komory dozującej do pojemnika.

Korzystnie komora dozująca znajduje się w elemencie obrotowym, przy czym jest ona przemieszczalna pomiędzy położeniem przechwytywania proszku i położeniem wyrzucania proszku.

Korzystnie urządzenie ma sterownik zdolny do łączenia komory dozującej ze źródłem podciśnienia i źródłem ciśnienia.

Ponadto kolejne zgodne z wynalazkiem urządzenie do napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem obejmujące źródło zaopatrzenia w sproszkowany lek, komorę dozującą i zbieżną drogę przepływu do kierowania go ze źródła zaopatrzenia do komory dozującej, charakteryzuje się tym, że podciśnienie wspomaga przechwytywanie proszku do komory dozującej, ciśnienie zaś skutkuje wyrzuceniem pochwyconego proszku z komory dozującej do pojemnika.

Korzystnie komora dozująca jest przemieszczalna od położenia przechwytywania proszku do położenia wyrzucania proszku.

Ponadto korzystnie komora dozująca jest przemieszczalna obrotowo pomiędzy położeniem przechwytywania proszku i położeniem wyrzucania proszku.

Urządzenie do napełniania komory pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, obejmujące źródło zaopatrzenia w proszek, element wibracyjny do fluidyzowania proszku i komorę dozującą w ruchomym elemencie, charakteryzuje się tym, że ma zbieżną drogę przepływu do kierowania fluidyzowanego proszku ze źródła zaopatrzenia do komory dozującej. Korzystnie element ruchomy jest obrotowy, a element wibracyjny ma otwory dla przepływu fluidyzowanego proszku.

Korzystnie otwory mają wielkość 0,5 - 6 mm.

Ponadto korzystnie ruchomy element zawiera szereg komór dozujących.

Zgodny z wynalazkiem układ napełniania proszkiem do napełniania pojemników jednostkowymi dawkami drobnoziarnistego proszku, obejmujący lej zasypowy przystosowany do przenoszenia drobnoziarnistego proszku i nadawania mu postaci fluidyzowanej, mechanizm przenoszenia fluidyzowanego drobnoziarnistego proszku z leja zasypowego do co najmniej jednej komory dozującej, która wyznacza objętość jednostkową, charakteryzuje się tym, że ma czujnik do wykrywania proszku wewnątrz komory dozującej i ma zespół do wyrzucania zasadniczo całości drobnoziarnistego proszku z komory dozującej do pojemnika.

Czujnik ten stanowi czujnik z funkcją wykrywania czy obecna w komorze dozującej ilość proszku odpowiada dawce jednostkowej drobnoziarnistego proszku przed wyrzuceniem dawki jednostkowej do pojemnika.

Takie drobnoziarniste proszki przenosi się, fluidyzując je najpierw w celu utworzenia małych skupień i/lub rozdzielenia proszku na poszczególne składniki lub pojedyncze cząstki, a następnie przechwytując co najmniej jedną porcję fluidyzowanego drobnoziarnistego proszku. Pochwycony drobnoziarnisty proszek przenosi się następnie do pojemnika, przy czym przenoszony proszek jest dostatecznie rozluźniony tak, że może zostać zasadniczo zdyspergowany po usunięciu z pojemnika. Zwykle drobnoziarnisty proszek stanowić będzie lek, którego pojedyncze cząstki mają średnią wielkość mniejszą niż około 100 μm, często mniejszą niż około 10 μm, a częściej w zakresie od około 1 μm do 5 μm.

Stosowane w tym sposobie sito ma korzystnie otwory o średniej wielkości 0,05 mm - 6 mm, korzystnie 0,1 mm - 3 mm. Częstotliwość przemieszczania sita wynosi korzystnie 1 Hz - 500 Hz, a korzystniej 10 Hz - 200 Hz.

Drobnoziarnisty proszek może być ewentualnie przesiany przez drugie sito przed przesianiem drobnoziarnistego proszku przez pierwsze sito. Drugie sito przemieszcza się cyklicznie w celu przesiania drobnoziarnistego proszku przez drugie sito, skąd spada on na pierwsze sito. Drugie sito ma

PL 191 142 B1 korzystnie otwory o średniej wielkości w przybliżeniu 0,2 mm - 10 mm, korzystnie 1 mm - 5 mm. Drugie sito przemieszcza się z częstotliwością 1 Hz - 500 Hz, a korzystniej 10 Hz - 200 Hz. Sita, pierwsze i drugie, przemieszczają się względem siebie w różnych, zwykle przeciwnych kierunkach. Według alternatywnej odmiany sposobu według wynalazku, drobnoziarnisty proszek fluidyzuje się poprzez wdmuchiwanie gazu do drobnoziarnistego proszku.

Fluidyzowany proszek (złożony z małych skupień i pojedynczych cząstek) korzystnie przechwytuje się, wciągając powietrze przez komorę dozującą (np. wytwarzając podciśnienie w przewodzie, który jest podłączony do komory dozującej), która to komora dozująca jest usytuowana w pobliżu fluidyzowanego proszku. Komora dozująca jest korzystnie umieszczona poniżej sit tak, że siła ciężkości może wspomagać przesiewanie proszku. Napełnianie komory dozującej przesianym proszkiem kontroluje się za pomocą natężenia przepływu powietrza przez komorę dozującą. Siła ciągnąca wytwarzana przez stały przepływ powietrza i działająca na skupienia o względnie jednakowych wielkościach lub na pojedyncze cząstki pozwala na zasadniczo równomierne napełnianie komory dozującej. Natężenie przepływu można dobrać w taki sposób, aby kontrolować gęstość upakowania proszku w komorze dozującej, a tym samym kontrolować wynikową wielkość dawki.

Ewentualnie można pomiędzy pierwszym sitem a komorą dozującą umieścić lej w celu wsypywania fluidyzowanego drobnoziarnistego proszku do komory dozującej. Z chwilą, gdy odmierzanie nastąpiło, drobnoziarnisty proszek zostaje wyrzucony z komory dozującej do pojemnika. W przykładowym aspekcie, do komory dozującej wprowadza się sprężony gaz w celu wyrzucenia pochwyconego proszku z komory dozującej, a proszek z gazem jest przyjmowany do pojemnika.

Podczas przechwytywania drobnoziarnistego proszku do komory dozującej, komora dozująca napełnia się aż do przepełnienia. Aby dostosować ilość pochwyconego proszku do objętości komory dozującej, tzn. aby uzyskać ilość odpowiadającą dawce jednostkowej, nadmiar proszku, który zgromadził się powyżej górnej krawędzi komory dozującej usuwa się. Ewentualnie można przeprowadzić dodatkowe dostosowanie ilości pochwyconego proszku usuwając pewną jego część z komory dozującej tak, aby zmniejszyć wielkość dawki jednostkowej. Jeżeli jest to pożądane, proszek, który został usunięty z komory dozującej podczas dostosowywania dawki można ponownie wprowadzić do obiegu dla późniejszego powtórnego przesiania do komory dozującej.

Po dostosowaniu ilości pochwyconego proszku, wprowadza się etap wykrywania lub wyczuwania ilości proszku pozostałego w komorze dozującej. Pochwycony proszek zostaje wówczas wyrzucony z komory dozującej. Ewentualnie można wprowadzić etap wykrywania, czy zasadniczo całość pochwyconego proszku została pomyślnie wyrzucona z komory dozującej tak, aby zapewnić, że prawidłowa ilość, tzn. dawka jednostkowa, została umieszczona w pojemniku. Jeżeli zasadniczo całość pochwyconego proszku nie zostanie wyrzucona z komory dozującej, możliwe jest wygenerowanie komunikatu o błędzie. Według innego kolejnego aspektu, energia mechaniczna jak np. dźwiękowa lub ultradźwiękowa, może zostać doprowadzona do pojemnika po etapie przenoszenia tak, aby dopomóc w uzyskaniu pewności, że proszek w pojemniku jest dostatecznie rozluźniony, aby mógł zostać zdyspergowany po usunięciu z pojemnika.

Wynalazek dotyczy przykładowego urządzenia do transportowania do co najmniej jednego pojemnika drobnoziarnistego proszku, mającego średnią wielkość cząstek w zakresie w przybliżeniu 1 μm - 20 μm. Urządzenie zawiera środek do fluidyzacji drobnoziarnistego proszku i środek do pochwycenia co najmniej jednej porcji fluidyzowanego proszku. Ponadto opracowano środek do wyrzucenia pochwyconego proszku ze środka przechwytującego i do pojemnika. Środek do przechwytywania korzystnie zawiera komorę dozującą, pojemnik, zamkniętą przestrzeń itp. oraz środek do wciągania powietrza o regulowanym natężeniu przepływu przez komorę dozującą, w celu wspomagania przechwytywania fluidyzowanego proszku do komory dozującej.

Środek do fluidyzacji drobnoziarnistego proszku jest dostarczany w taki sposób, że drobnoziarnisty proszek może być przechwycony do komory dozującej bez wytwarzania zasadniczo pustych miejsc i bez nadmiernego zgęszczania drobnoziarnistego proszku. W ten sposób komora dozująca może w sposób powtarzalny dawkować ilość pochwyconego proszku zapewniając równocześnie to, że drobnoziarnisty proszek będzie dostatecznie rozluźniony tak, aby mógł być skutecznie dyspergowany w razie potrzeby podania do płuc.

Przykładowo środek do fluidyzacji obejmuje sito, mające otwory o średniej wielkości około 0,05 mm - 6 mm, a korzystniej około 0,1 mm - 3 mm. Przewidziano silnik do cyklicznego przemieszczania sita. Silnik korzystnie przemieszcza sito z częstotliwością około 1 Hz - 500 Hz, a korzystniej około 10 Hz - 200 Hz. Alternatywnie, pierwsze sito może być poruszane mechanicznie lub wprawiane

PL 191 142 B1 w drgania ruchem w górę i w dół w celu fluidyzowania proszku. Ewentualnie, ś rodki do fluidyzacji mogą oprócz tego zawierać drugie sito, mające otwory o średniej wielkości około 0,2 mm - 10 mm, korzystnie 1 mm - 5 mm. Przewidziano drugi silnik do cyklicznego przemieszczania drugiego sita, korzystnie z częstotliwością około 1 Hz - 500 Hz, korzystnie 10 Hz - 200 Hz. Alternatywnie, drugie sito może być wprawiane w drgania za pomocą ultradźwięków, w podobny sposób jak pierwsze sito. Sita pierwsze i drugie są korzystnie umieszczone w przesiewaczu, w sposób umożliwiający przemieszczanie, przy czym drugie sito jest usytuowane nad pierwszym sitem. Korzystnie sita mogą być oddalone od siebie około 0,001 mm - 5 mm. Przesiewacz ma korzystnie zbieżny kształt geometryczny, zwężający się w kierunku pierwszego sita. Przy takiej konfiguracji można umieścić drobnoziarnisty proszek na drugim sicie, które przesiewa drobnoziarnisty proszek na pierwsze sito. Z kolei drobnoziarnisty proszek na pierwszym sicie zostaje przesiany z dna przesiewacza w stanie fluidyzowanym, skąd zostaje porwany przez strumień powietrza i przechwycony do komory dozującej. Według alternatywnej postaci, środek do fluidyzacji stanowi źródło sprężonego gazu do wdmuchiwania gazu do drobnoziarnistego proszku.

Komora dozująca ma dno, szereg ścian bocznych i otwartą górę, przy czym co najmniej niektóre ze ścian są zbieżne w kierunku od góry ku dołowi. Taka budowa jest korzystna dla równomiernego napełniania komory dozującej fluidyzowanym drobnoziarnistym proszkiem, jak również pomaga w łatwiejszym wyrzuceniu pochwyconego proszku z komory dozują cej. W dnie komory dozują cej znajduje się otwór przelotowy, przy czym otwór ten jest połączony ze źródłem podciśnienia. Filtr mający otwory o średniej wielkości około 0,1 μm - 100 μm, korzystniej około 0,2 μm - 5 μm, a najkorzystniej około 0,8 μm, jest umieszczony korzystnie w poprzek otworu. W ten sposób powietrze jest wciągane przez komorę dozującą, dla wspierania przechwytywania fluidyzowanego drobnoziarnistego proszku. Według alternatywnego aspektu, źródło podciśnienia jest nastawne tak, że prędkość przepływu powietrza przez komorę dozującą można zmieniać, korzystnie poprzez zmianę podciśnienia po stronie za filtrem. Zmieniając w ten sposób prędkość przepływu można kontrolować gęstość, a w efekcie ilość proszku przechwyconego do pojemnika. Źródło sprężonego gazu także jest połączone z otworem w celu wspomagania wyrzucaniu pochwyconego proszku z komory dozującej.

Komora dozująca wyznacza korzystnie objętość dawki jednostkowej, ponadto przewidziano środek do dostosowywania ilości pochwyconego proszku w komorze dozującej do objętości komory dozującej tak, że komora dozująca będzie zawierać ilość proszku odpowiadającą dawce jednostkowej. Takie dostosowanie jest konieczne, ponieważ komora dozująca napełnia się drobnoziarnistym proszkiem do przepełnienia. Środek dostosowujący stanowi korzystnie ostrze do usuwania drobnoziarnistego proszku wysypującego się ponad ściankami komory dozującej. Według jeszcze kolejnego aspektu, przewidziano środek do usuwania dodatkowej ilości pochwyconego proszku z komory dozującej w celu dostosowania ilości odpowiadającej dawce jednostkowej w komorze dozującej. Środek do usuwania pochwyconego proszku z komory dozującej stanowi korzystnie czerpak, który wykorzystuje się do dostosowania ilości pochwyconego proszku w ilości mniejszej od dawki jednostkowej. Alternatywnie, ilość pochwyconego proszku można dostosować dobierając wielkość komory dozującej. Przykładowo, środki dostosowujące ilość pochwyconego proszku mogą zawierać drugą komorę dozującą, która jest wymienna z pierwszą komorą dozującą, przy czym druga komora dozująca ma objętość inną niż objętość pierwszej komory dozującej.

Według innej odmiany wynalazku, przewidziano środek do wprowadzania usuniętego proszku do środka fluidyzującego. Według jeszcze innego aspektu, przewidziano środek do wykrywania, czy zasadniczo całość pochwyconego proszku została wyrzucona z komory dozującej przez środki wyrzucające. Ewentualnie jest możliwe zainstalowanie leja do zasypywania fluidyzowanego proszku do komory dozującej.

Wynalazek dostarcza przykładowego układu do równoczesnego napełniania szeregu pojemników jednostkowymi dawkami leku w postaci drobnoziarnistego proszku. Układ zawiera wydłużony element obrotowy, mający szereg komór dozujących na swym obwodzie. Przewidziano środek do fluidyzacji drobnoziarnistego proszku i przewidziano środek do wciągania powietrza przez komorę dozującą dla wspomagania przechwytywania fluidyzowanego proszku do komory dozującej. Układ zawiera ponadto środek do wyrzucania pochwyconego proszku z komór dozujących i do pojemników. Przewidziano sterownik do sterowania środkami do wciągania powietrza i środkami wyrzucającymi oraz przewidziano środek i do ustawiania komór dozujących współliniowo ze środkiem fluidyzującym i pojemnikami.

PL 191 142 B1

Tego rodzaju układ jest korzystny do szybkiego napełniania dużej ilości pojemników jednostkowymi dawkami leku. Układ jest skonstruowany w taki sposób, że drobnoziarnisty proszek ulega fluidyzacji i zostaje przechwycony do komór dozujących, podczas gdy komory dozujące są ustawione współliniowo ze środkami fluidyzującymi. Wówczas element obrotowy obraca się tak, aby ustawić wybrane komory dozujące współliniowo z wybranymi pojemnikami, po czym pochwycony proszek w wybranych komorach dozują cych zostaje wyrzucony do wybranych pojemników.

Element obrotowy ma korzystnie walcowy kształt. Korzystnie przewidziano ostrze sąsiadujące z elementem obrotowym dla usuwania nadmiaru proszku z komór dozują cych, podczas gdy element obraca się w celu ustawienia komór dozujących współliniowo z pojemnikami.

Korzystnie przewidziano uchwyt pojemników do trzymania matrycy pojemników. Komory dozujące w elemencie obrotowym są korzystnie rozmieszczone w rzędach, a ponadto przewidziano środek do przemieszczania jednego z rzędów komór dozujących do położenia współliniowego z rzędem pojemników. Niektóre z komór dozujących mogą wówczas zostać opróżnione do rzędu pojemników. Środek przemieszczający przesuwa wówczas rząd komór dozujących do położenia współliniowego z drugim rzę dem pojemników bez obracania lub ponownego napełniania komór dozują cych w rzę dzie. Pozostałe z napełnionych komór dozujących zostają wówczas opróżnione do drugiego rzędu pojemników. W ten sposób zestaw pojemników może zostać szybko napełniony bez obracania lub ponownego napełniania komór dozujących. Według innego aspektu przewidziano silnik do obracania elementu, a uruchamianiem silnika steruje sterownik. Korzystnie, ś rodkiem przemieszczaj ą cym również steruje sterownik.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia, przykładowe urządzenie do napełniania pojemników jednostkowymi dawkami leków w postaci drobnoziarnistego proszku, według wynalazku, w widoku perspektywicznym, fig. 2 - urzą dzenie z fig. 1 w widoku z góry, fig. 3 - urządzenie z fig. 1 w widoku z przodu, fig. 4 - przesiewacz urządzenia z fig. 3, z bardziej szczegółowym uwidocznieniem pierwszego i drugiego sita, które są usytuowane w przesiewaczu, w widoku perspektywicznym, fig. 5-8 przedstawiają w przekroju urządzenie z fig. 1, z uwidocznieniem komory dozującej przechwytującej fluidyzowany lek, dobierającej pochwycony lek dla uzyskania ilości równej dawce jednostkowej, dobierającej ilość dawki jednostkowej w ilości mniejszej od dawki jednostkowej i wyrzucającej lek do pojemnika dawki jednostkowej według wynalazku, fig. 9 - bardziej szczegółowo komorę dozującą urządzenia z fig. 1, pokazaną w położeniu do przechwytywania fluidyzowanego drobnoziarnistego proszku, w przekroju, fig. 10 - w postaci częściowego przekroju komorę dozującą z fig. 9, przewód podciśnienia/sprężonego gazu podłączony do komory dozującej, fig. 11 - szczegół komory dozującej z fig. 9, fig. 12 - komorę dozującą z fig. 11 podczas napełniania fluidyzowanym drobnoziarnistym proszkiem według wynalazku, fig. 13 - komorę dozującą z fig. 8, z uwidocznieniem drobnoziarnistego proszku wyrzucanego z komory dozującej do pojemnika według wynalazku, fig. 14 - przykładowy układ do napełniania szeregu pojemników jednostkowymi dawkami leku w postaci drobnoziarnistego proszku, według wynalazku, w widoku perspektywicznym, fig. 15 - przesiewacz i parę sit układu z fig. 14, stosowanych do fluidyzacji leku w postaci drobnoziarnistego proszku, według wynalazku, w widoku z częściowym przekrojem, fig. 16 przesiewacz i sita z fig. 15 w widoku z góry; fig. 17 - schematycznie, w widoku z boku, inny alternatywny przykład wykonania urządzenia do równoczesnego napełniania wielu pojemników jednostkowymi dawkami drobnoziarnistego proszku, fig. 18 - walcowy element obrotowy i pierwszy zestaw pojemników w trakcie napełniania, przy czym przekrój poprowadzono wzdłuż linii 18-18 na fig. 17, fig. 19 element obrotowy z fig. 18, z uwidocznieniem drugiego zestawu pojemników w trakcie napełniania, w widoku z boku, fig. 20 - inny przykład wykonania urzą dzenia do odmierzania i transportowania drobnoziarnistego proszku do pojemnika, według wynalazku, w widoku z boku z częściowym przekrojem, fig. 21 - schemat blokowy przykładowego sposobu napełniania pojemników jednostkowymi dawkami leku w postaci drobnoziarnistego proszku.

Wynalazek dostarcza sposobów, układów i urządzeń do odmierzanego transportowania drobnoziarnistych proszków do pojemników. Te drobnoziarniste proszki są bardzo drobne, na ogół o średniej wielkości cząstek w zakresie mniejszym niż 20 μm, zwykle mniej niż około 10 μm, a zazwyczaj około 1 μm -5 μm, mimo iż wynalazek może w niektórych przypadkach być użyteczny w odniesieniu do większych cząstek, np. aż do 50 μm lub więcej. Drobnoziarnisty proszek może składać się z różnorodnych składników i będzie korzystnie stanowić lek, taki jak białka, kwasy nukleinowe, węglowodany, sole buforowe, peptydy, inne małe biocząstki i podobne. Pojemniki przewidziane do przyjęcia drobnoziarnistego proszku korzystnie stanowią pojemniki dawki jednostkowej. Pojemniki są stosowane do

PL 191 142 B1 przechowywania jednostkowej dawki leku, dopóki nie będzie on potrzebny do podania drogą płucną. Dla wydobycia leku z pojemnika stosuje się urządzenie do inhalacji, takie jak opisane w związanym zgłoszeniu patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 08/309691, wspomnianym wcześniej w celach porównawczych. Jednak sposoby według wynalazku są takż e użyteczne w zakresie przygotowywania proszków do wykorzystania z innymi urządzeniami do inhalacji, które działają w oparciu o zasadę dyspersji drobnoziarnistego proszku.

Każdy z pojemników będzie korzystnie napełniany dokładną ilością drobnoziarnistego proszku, dla zapewnienia podania pacjentowi prawidłowej dawki. Podczas odmierzania i transportowania drobnoziarnistych proszków, te drobnoziarniste proszki będą delikatnie przenoszone, bez zagęszczania tak, że dawka jednostkowa dostarczona do pojemnika ma na tyle dużą zdolność dyspersji, aby mogła być użyteczna w przypadku stosowania w istniejących urządzeniach do inhalacji. Drobnoziarniste proszki przygotowane zgodnie z wynalazkiem będą szczególnie użyteczne dla urządzeń inhalacyjnych „niskiej energii, ale nie tylko, dyspergujących proszek na zasadzie oddziaływania ręcznego lub wdechu. W tego rodzaju urządzeniach inhalacyjnych proszek będzie mieć zdolność dyspersji korzystnie co najmniej 20%, korzystniej co najmniej 60%, a szczególnie korzystnie co najmniej 90%. Ponieważ koszty wytwarzania leków w postaci drobnoziarnistego proszku są zwykle dość duże, lek powinien być korzystnie odmierzany i przenoszony do pojemników przy minimalnych stratach. Korzystnie, pojemniki będą szybko napełniane jednostkowymi dawkami proszku tak, aby można było ekonomicznie wytwarzać dużą liczbę pojemników zawierających odmierzany lek.

Aby zapewnić takie właściwości, wynalazek zapewnia fluidyzację drobnoziarnistego proszku przed odmierzaniem. Przez określenie „fluidyzacja rozumie się to, że proszek zostaje rozbity na małe skupienia i/lub całkowicie rozbity na składniki albo pojedyncze cząstki. Najlepiej realizuje się to poprzez doprowadzenie energii do proszku tak, aby pokonać siły kohezji pomiędzy cząstkami. Po przejściu w stan fluidyzacji, cząstki lub małe skupienia mogą niezależnie podlegać działaniu innych sił, takich jak siła ciężkości, bezwładności, oporu lepkościowego itp. W takim stanie można spowodować to, że proszek będzie płynąć i całkowicie napełni pojemnik przechwytujący lub komorę dozującą, nie tworząc zasadniczo pustych miejsc i bez konieczności zagęszczania proszku dopóki nie straci zdolności dyspersji, tzn. proszek przygotowuje się w taki sposób, że łatwo jest kontrolować jego gęstość tak, aby uzyskać dokładne odmierzanie, nadal zachowując zdolność dyspersji proszku. Korzystnym sposobem fluidyzacji jest przesiewanie (tzn. przy pomocy sita), w trakcie którego proszek zostaje rozbity na małe skupienia i/lub pojedyncze cząstki, przy czym skupienia lub cząstki są oddzielone w taki sposób, że mogą poruszać się niezależnie od siebie. W ten sposób, małe skupienia lub pojedyncze cząstki są napowietrzane i rozdzielane tak, że te małe skupienia lub pojedyncze cząstki mogą, w pewnych warunkach, poruszać się swobodnie (tzn. jak płyn) i bę dą mogły w sposób jednorodny „zagnieździć się pomiędzy sobą gdy zostaną umieszczone w zasobniku lub pojemniku tak, aby utworzyć bardzo jednorodną i luźno upakowaną dawkę proszku, nie tworząc zasadniczo pustych miejsc. Inne sposoby fluidyzacji obejmują wdmuchiwanie gazu do drobnych cząstek, wprawianie w drgania lub mieszanie drobnych cząstek itp.

Po fluidyzacji drobnych cząstek, te drobne cząstki zostają przechwycone do komory dozującej (która korzystnie ma wymiary wyznaczające objętość dawki jednostkowej). Korzystnym sposobem przechwytywania jest wciąganie powietrza przez komorę dozującą tak, aby siła ciągu powietrza działała na każde małe skupienie lub pojedynczą cząstkę. W ten sposób, każde małe skupienie lub pojedyncza cząstka jest indywidualnie prowadzona do korzystnego miejsca w obrębie pojemnika tak, że pojemnik będzie napełniony w sposób jednorodny. W szczególności, w miarę jak skupienia zaczynają gromadzić się w komorze dozującej, w niektórych miejscach wystąpi większe skupienie niż w innych. Przepływ powietrza przez miejsca o większym skupieniu zmniejszy się powodując, że więcej spośród wchodzących do komory dozującej skupień będzie kierować się do miejsc o mniejszym skupieniu, w których przepływ powietrza jest wię kszy. W ten sposób, fluidyzowany drobnoziarnisty proszek wypełnia komorę dozującą nie zbijając się w sposób znaczący ani też nie tworząc znaczących pustych miejsc. Ponadto tak realizowane przechwytywanie pozwala na odmierzanie drobnoziarnistego proszku w sposób dokładny i powtarzalny, nie powodują c niepożą danego zmniejszenia zdolnoś ci dyspersji drobnoziarnistego proszku. Przepływ powietrza przez komorę dozującą można zmieniać w celu kontrolowania gęstości pochwyconego proszku.

Po odmierzaniu drobnoziarnistego proszku, ten drobnoziarnisty proszek wyrzuca się do pojemnika w ilości odpowiadającej dawce jednostkowej, przy czym wyrzucany drobnoziarnisty proszek ma

PL 191 142 B1 dostateczną zdolność dyspersji, aby mógł zostać porwany lub przekształcony w aerozol w turbulentnym strumieniu powietrza wytworzonym podczas inhalacji lub przez urządzenie dyspergujące.

Na fig. 1 pokazano przykład wykonania urządzenia 10 do odmierzania i transportowania jednostkowych dawek leku w postaci drobnoziarnistego proszku do szeregu pojemników 12. Urządzenie 10 zawiera ramę 14 podtrzymującą obrotowe koło 16 i przesiewacz 18, do przyjmowania drobnoziarnistego proszku w takiej postaci, w jakiej został wyprodukowany (tzn. w postaci surowej). W przesiewaczu 18 jest umieszczone pierwsze sito 20 w sposób umożliwiający przemieszczanie (patrz fig. 4) i drugie sito 22. Sita 20, 22 mają za zadanie fluidyzować drobnoziarnisty proszek przed odmierzaniem, jak to będzie bardziej szczegółowo opisane w dalszej części niniejszego opisu. Pierwszy silnik 24 służy do cyklicznego przemieszczania pierwszego sita 20, drugi silnik 26 zaś służy do cyklicznego przemieszczania drugiego sita 22.

Na fig. 2-4 pokazano działanie sit 20, 22, mające na celu fluidyzację pewnej ilości drobnoziarnistego proszku. Jak lepiej pokazano na fig. 4, drugie sito 20 stanowi siatkę 30, zasadniczo mającą kształt geometryczny w postaci litery V. Siatkę 30 utrzymuje w przesiewaczu 18 rama 32, mająca wydłużony bliższy koniec 34, współdziałający z silnikiem 26. Cykliczne przemieszczanie drugiego sita 22 pokazano lepiej na fig. 3. Silnik 26 ma obrotowy wałek 36 (pokazany w zarysie), mający krzywkę 39 (pokazaną w zarysie). Krzywka 39 wchodzi w otwór (nie pokazany) w bliższym końcu 34 ramy 32. Podczas obrotu wałka 36 rama 32 przemieszcza się cyklicznie do przodu i do tyłu ruchem drgającym, który może być prostym ruchem sinusoidalnym lub może mieć inny przebieg. Silnik 26 obraca się korzystnie z prędkością wystarczającą do wywołania cyklicznego przemieszczania drugiego sita 22 z częstotliwością w zakresie od około 1 Hz do 500 Hz, a korzystniej od 1 Hz do 500 Hz. Siatkę 30 stanowi korzystnie siatka metalowa mająca otwory o średniej wielkości w zakresie od około 0,1 mm do 10 mm, a korzystniej od 1 mm do 5 mm.

Gdy drugie sito 22 przemieszcza się cyklicznie, surowy drobnoziarnisty proszek 28 zostaje przesiany przez siatkę 30 i spada na siatkę 38 pierwszego sita 20 (patrz fig. 4). Siatki 30 i 38 oddziela korzystnie odległość w zakresie od 0,001 mm do 5 mm, przy czym siatka 30 znajduje się nad siatką 38. Siatkę 38 stanowi korzystnie siatka metalowa mająca otwory o średniej wielkości od około 0,05 mm do 6 mm, a korzystniej od około 0,1 mm do 3 mm. Pierwsze sito 20 ma ponadto bliższą część 40 do sprzęgnięcia pierwszego sita 20 z silnikiem 24. Jak to lepiej uwidoczniono na fig. 3, drugi silnik 24 ma wałek 42 (pokazany w zarysie) z krzywką 44 (pokazaną w zarysie). Krzywka 44 wchodzi w otwór (nie pokazany) w bliższej części 40 i służy do cyklicznego przemieszczania pierwszego sita 20 w sposób podobny do cyklicznego przemieszczania drugiego sita 22. Siatka 38 przemieszcza się korzystnie z częstotliwością w zakresie od około 1 Hz do około 500 Hz, a bardziej korzystnie od około 10 Hz do 200 Hz. Gdy drobnoziarnisty proszek 28 zostaje przesiany z siatki 30 na siatkę 38, cykliczne przemieszczanie pierwszego sita 20 powoduje w dalszym ciągu przesianie drobnoziarnistego proszku 28 przez siatkę 38, z której proszek spada przez przesiewacz 18 i przez otwór 46 w stanie fluidyzowanym.

Jak pokazano na fig. 4, przesiewacz 18 ma dwie zbieżne ściany boczne 52 i 54, które zasadniczo odpowiadają kształtowi siatki 30. Zbieżne ściany boczne 52, 54 oraz zbieżna geometria siatki 30 dopomagają w skierowaniu proszku 28 na siatkę 30 drugiego sita 22, na którym proszek zasadniczo znajduje się nad otworem 46. Pomimo, że urządzenie 10 pokazano z sitami pierwszym i drugim, 20 i 22, urządzenie 10 może również pracować tylko z pierwszym sitem 20 bądź alternatywnie z większą liczbą sit niż dwa.

Mimo, iż siatki 30 i 38 korzystnie stanowią perforowane siatki metalowe, możliwe jest zastosowanie materiałów alternatywnych, takich jak tworzywa sztuczne, kompozyty itp. Silniki 24 i 26, pierwszy i drugi, mogą być serwomotorami prądu zmiennego lub stałego, zwykłymi silnikami, solenoidami, piezoelektrykami itp.

Na fig. 1 oraz 5-8 zilustrowano bardziej szczegółowo odmierzane transportowanie drobnoziarnistego proszku 28 do pojemników 12. Na wstępie, surowy drobnoziarnisty proszek 28 umieszcza się w przesiewaczu 18. Proszek 28 można umieszczać w przesiewaczu 18 partiami (np. wsypując okresowo określoną ilość), w sposób ciągły przy pomocy leja zasypowego mającego w swym dnie sito (jak pokazano np. w postaci z fig. 17), rurką itp. Po umieszczeniu proszku 28 w przesiewaczu 18, uruchamia się silniki 24 i 26 w celu cyklicznego przemieszczania sit pierwszego i drugiego, 20, 22, jak to opisano poprzednio. Jak lepiej pokazano na fig. 5, gdy drobnoziarnisty proszek zostanie przesiany przez drugie sito 22 i pierwsze sito 20, drobnoziarnisty proszek 28 staje się fluidyzowany i spada przez otwór 46 i do komory dozującej 56 na kole 16. Możliwe jest ewentualne zainstalowanie leja 58, dla lepszego skierowania fluidyzowanego proszku do komory dozującej 56. Z komorą dozującą 56 jest

PL 191 142 B1 połączony przewód 60 podciśnienia /sprężonego gazu. Przewód 60 jest podłączony swym przeciwległym końcem do węża 62 (patrz fig. 1), który z kolei jest połączony ze źródłem podciśnienia i źródłem sprężonego gazu. Pneumatyczny układ sekwencyjny (nie pokazany) służy do kolejnego doprowadzania przewodem 60 podciśnienia, sprężonego gazu lub odłączania dopływu czegokolwiek.

Po fluidyzacji drobnoziarnistego proszku 28 doprowadza się podciśnienie do przewodu 60, powodując przepływ powietrza do i przez komorę dozującą 56, który pomaga we wciąganiu fluidyzowanego proszku do komory dozującej 56. Komora dozująca wyznacza korzystnie objętość dawki jednostkowej tak, że gdy komora dozującą 56 napełni się pochwyconym drobnoziarnistym proszkiem 64, nastąpi odmierzanie ilości odpowiadającej jednostkowej dawce pochwyconego drobnoziarnistego proszku 64. Zwykle komora dozująca 56 będzie się napełniać pochwyconym proszkiem 64 do przepełnienia dla zapewnienia właściwego napełnienia komory dozującej 56.

Jak lepiej pokazano na fig. 6, wynalazek zapewnia usuwanie nadmiaru proszku 65, jeżeli to konieczne tak, aby dostosować objętość pochwyconego proszku do objętości komory dozującej, tzn. w taki sposób, aby w komorze dozującej 56 pozostała tylko ilość drobnoziarnistego proszku 64 odpowiadająca dawce jednostkowej. Usuwanie nadmiaru proszku 65 odbywa się poprzez obrót koła 16, dopóki komora dozująca 56 nie przejdzie poza element zgarniający 66, mający ostrze 68, które zgarnia wszelki nadmiar proszku 65 pochwyconego, wybiegający ponad ścianami komory dozującej 56. W ten sposób, pozostały pochwycony proszek 64 układa się równo z zewnętrznym obwodem koła 16 i stanowi ilość odpowiadającą dawce jednostkowej. Podczas gdy koło 16 obraca się, korzystnie uaktywnia się podciśnienie tak, aby dopomóc w utrzymaniu pochwyconego proszku w komorze dozującej 56. Sterownik (nie pokazany) służy do sterowania obrotem koła 16 jak również działaniem podciśnienia. Element zgarniający 66 jest korzystnie wykonany ze sztywnego materiału, takiego jak delrin, stal nierdzewna itp. i zgarnia nadmiar proszku do pojemnika powrotnego 70. Po pewnym czasie, jeżeli proszek jest usuwany to zbiera się on w pojemniku powrotnym 70, z którego może być ponownie wprowadzony do obiegu poprzez wyjęcie pojemnika powrotnego 70 i wsypanie zebranego nadmiaru proszku z powrotem do przesiewacza 18. W ten sposób zapobiega się stratom i obniża koszty wytwarzania. Podczas wprowadzania proszku ponownie do obiegu może być pożądane zainstalowanie dodatkowych sit tak, że przepuszczając surowy proszek przez wiele sit, wpływ jednego dodatkowego przesiewania przed przejściem przez pierwsze sito będzie bez znaczenia przed pochwyceniem fluidyzowanego proszku do komory dozującej 56.

Czasami może być pożądane dalsze dostosowanie ilości odpowiadającej dawce jednostkowej pochwyconego drobnoziarnistego proszku 64 tak, aby była mniejsza od ilości dawki jednostkowej. Jak pokazano na fig. 7 urządzenie 10 zapewnia możliwość takiego dostosowania bez konieczności zmiany wielkości komory dozującej 56. Mniejszą ilość dawki jednostkowej uzyskuje się poprzez dalszy obrót koła 16, dopóki komora dozująca 56 nie ustawi się współliniowo z czerpakiem 72. Położenie, rozmiary i kształt geometryczny czerpaka 72 można dostosować w zależności od tego, jak wiele proszku pragnie się usunąć z komory dozującej 56. Gdy komora dozująca 56 jest ustawiona współliniowo z czerpakiem 72, czerpak 72 obraca się tak, aby usunąć łukowatą część pochwyconego proszku 64. Usunięty proszek spada do pojemnika powrotnego 70, skąd może być ponownie wprowadzony do obiegu, jak to opisano wyżej. Alternatywnie można przeprowadzić zmianę oprzyrządowania w celu dostosowania wielkości komory dozującej.

Gdy uzyskano ilość odpowiadającą dawce jednostkowej pochwyconego proszku 64, koło 16 obraca się dopóki komora dozująca 56 nie ustawi się współliniowo z jednym z pojemników 12, jak pokazano na fig. 8. W tym punkcie działanie podciśnienia ustaje i sprężony gaz zostaje skierowany przewodem 60 w celu wyrzucenia pochwyconego drobnoziarnistego proszku do pojemnika 12. Sterownik korzystnie steruje również ruchem pojemników 12 tak, że pusty pojemnik ustawia się współliniowo z komorą dozującą 56, gdy pochwycony proszek 64 jest gotowy do wyrzucenia. Czujniki S1 i S2 służą do wykrywania, czy ilość pochwyconego drobnoziarnistego proszku 64 odpowiadająca dawce jednostkowej została wyrzucona do pojemnika 12. Czujnik S1 wykrywa, czy w komorze dozującej 56 znajduje się ilość pochwyconego drobnoziarnistego proszku 64 odpowiadająca dawce jednostkowej, przed ustawieniem komory dozującej 56 współliniowo z pojemnikiem 12. Po wyrzuceniu proszku 64 koło 16 obraca się dopóki komora dozująca 56 nie minie czujnika S2. Czujnik S2 wykrywa, czy zasadniczo całość proszku 64 została wyrzucona ido pojemnika 12. Jeżeli z obydwu czujników S1 i S2 uzyska się pozytywne rezultaty, to oznacza, że do pojemnika 12 została wyrzucona ilość proszku odpowiadająca dawce jednostkowej. Jeżeli czujnik S1 albo S2 da odczyt negatywny, do sterownika wysyłany jest sygnał, w wyniku czego niepełny pojemnik może zostać oznaczony albo układ może zostać

PL 191 142 B1 wyłączony w celu sprawdzenia lub naprawy. Korzystne czujniki obejmują czujniki pojemnościowe, które są w stanie wykrywać różne sygnały w oparciu o różne stałe dielektryczne powietrza i proszku. Inne czujniki obejmują czujniki rentgenowskie lub podobne, które mogą być używane do oględzin wnętrza pojemnika.

Na fig. 9 i 10 uwidoczniono bardziej szczegółowo konstrukcję koła 16. Koło 16 może być wykonane z różnych materiałów, takich jak metale, stopy metali, polimery, kompozyty itp. Komora dozująca 56 i przewód 60 są korzystnie wykonane w drodze obróbki lub formowania w kole 16. Filtr 74 znajduje się pomiędzy komorą dozującą 56 i przewodem 60 w celu utrzymywania pochwyconego proszku w komorze dozującej, umożliwiając jednocześnie przepływ gazów do i z przewodu 60. Przewód 60 ma kolanko 76 (patrz fig. 10) tak, aby umożliwić połączenie przewodu 60 z wężem 62. Złączka 78 służy do połączenia węża 62 z przewodem 60.

Jak pokazano na fig. 1 i 3, koło 16 jest obracane silnikiem 80, który może być serwomotorem prądu zmiennego. Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie pneumatycznego urządzenia podziałowego. Przewody 82 doprowadzają prąd elektryczny do silnika 80. Z silnika 80 wystaje wałek 84 (patrz fig. 3), który jest połączony z reduktorem zębatym, obracającym koło 16. Uruchomienie silnika 80 powoduje obrót wałka 84, który z kolei obraca koło 16. Prędkość obrotową koła 16 można zmieniać w zależności ód wymaganych długości cyklu. Koło 16 zatrzyma się podczas podawania do komory dozującej 56, mimo iż w niektórych przypadkach koło 16 może się obracać ruchem ciągłym. Ewentualnie koło 16 można wyposażyć w szereg komór dozujących na obwodzie tak, że możliwe jest napełnianie szeregu pojemników jednostkowymi dawkami proszku podczas jednego obrotu koła 16. Silnik 80 korzystnie komunikuje się ze sterownikiem tak, że koło 16 zostaje zatrzymane w chwili, gdy komora dozująca 56 ustawia się współliniowo z lejem 58. Jeżeli nie zainstalowano leja, koło 16 zatrzyma się w chwili współliniowego ustawienia z przesiewaczem 18. Silnik 80 zatrzymuje się na czas wystarczający do napełnienia komory dozującej 56. Po napełnieniu komory dozującej 56 silnik zostaje ponownie włączony, dopóki inna komora dozująca nie ustawi się współliniowo z lejem 58. Gdy komora dozująca 56 nie jest ustawiona współliniowo z lejem 58, można wykorzystać sterownik do zatrzymania pracy silników 24 i 26 w celu przerwania dopływu fluidyzowanego proszku.

Gdy na kole 16 znajduje się więcej niż jedna komora dozująca 56, czerpak 72 będzie korzystnie usytuowany względem koła 16 w taki sposób, że gdy koło 16 zatrzyma się w celu napełnienia następnej komory dozującej 56, czerpak 72 ustawi się współliniowo z napełnioną komorą dozującą 56. Koło 16 można zaopatrzyć w szereg przewodów 60 tak, aby każda komora dozująca 56 łączyła się ze źródłami podciśnienia i sprężonego gazu. Do sterowania podciśnieniem lub sprężonym gazem w każdym z przewodów 60, w zależności od położenia skojarzonych z nimi komór dozujących 56 można skonfigurować pneumatyczne urządzenie podziałowe.

Na fig. 11 pokazano bardziej szczegółowo budowę komory dozującej 56. Komora dozująca 56 ma korzystnie kształt stożkowy, przy czym szerszy koniec komory dozującej 56 znajduje się na obwodzie koła 16. Jak już opisano wcześniej, komora dozująca 56 korzystnie wyznacza objętość dawki jednostkowej i jej wielkość będzie korzystnie w zakresie od 1 μΐ do 50 μ|, wielkość ta może zmieniać się w zależności od konkretnego proszku i zastosowania. Ściany komory dozującej 56 są korzystnie wykonane z polerowanej stali nierdzewnej. Ewentualnie ściany mogą być pokryte materiałem o niskim współczynniku tarcia.

Pomiędzy dolnym końcem 88 a przewodem 60 znajduje się filtr 74. Filtr 74 jest korzystnie filtrem absolutnym, przy czym otwory w filtrze mają wymiary zapobiegające przechodzeniu proszku przez otwory. Gdy przechwytuje się proszek o średniej wielkości cząstek około 1 μm - 5 μm, filtr mieć będzie korzystnie otwory w zakresie około 0,2 μm - 5 μm, a korzystnie około 0,8 μm lub mniej. Szczególnie korzystnym filtrem jest cienki, elastyczny filtr, taki jak filtr poliwęglanowy 0,8 μm. Użycie cienkiego, elastycznego filtra jest korzystne dzięki temu, że filtr 74 może wybrzuszać się na zewnątrz podczas wyrzucania pochwyconego proszku. Ponieważ filtr wybrzusza się na zewnątrz, dopomaga on wypychaniu pochwyconego proszku z komory dozującej 56 i pozwala także na rozciąganie otworów filtra, pozwalając na wydmuchanie proszku uwięzłego w otworach. Podobnie, materiał filtra o otworach zbieżnych w kierunku tej samej powierzchni można ukierunkować w taki sposób, że usuwanie zagnieżdżonych cząstek przebiegać będzie jeszcze lepiej. W ten sposób filtr oczyszcza się sam za każdym razem, gdy proszek jest wyrzucany z komory dozującej. Wysoce porowaty, o sztywnym podłożu filtr 75 jest umieszczony pod filtrem 74 tak, aby zapobiegać wybrzuszaniu filtra 74 do wewnątrz, co zmieniłoby objętość komory dozującej i pozwoliłoby na uwięźnięcie proszku pomiędzy dolnym czołem komory dozującej a filtrem 74.

PL 191 142 B1

Figura 12 ilustruje napełnianie komory dozującej 56 fluidyzowanym proszkiem. Fluidyzowany proszek jest wciągany do komory dozującej 56 ciągiem powietrza przepływającego przez proszek ze strefy podciśnienia w przewodzie 60. Przesiewanie drobnoziarnistego proszku 28 korzystne jest przez to, że proszek jest wciągany do dolnego końca 88 komory dozującej i zaczyna równomiernie układać się wewnątrz komory dozującej 56, nie tworząc pustych miejsc i nie zbijając się, w sposób analogiczny dp tego, w jaki woda napełniałaby komorę dozującą 56. Jeżeli jedna strona komory dozującej 56 zaczyna zbierać więcej proszku niż druga strona, podciśnienie w obszarze mniejszego skupienia będzie większe i wciągnie więcej wchodzącego proszku na stronę komory dozującej 56 mającą mniejsze skupienie. Wyeliminowanie pustych miejsc w procesie napełniania jest korzystne przez to, że proszek nie musi być zagęszczany podczas procesu odmierzania, co zwiększyłoby gęstość i zmniejszyło zdolność dyspersji proszku, zmniejszając tym samym jego zdolność do efektywnego przejścia w aerozol albo do porywania w strumieniu powietrza. Ponadto eliminując puste miejsca można zapewnić, że podczas każdego napełniania komory dozującej będzie ona napełniana zasadniczo taką samą dawką drobnoziarnistego proszku. Stałe uzyskiwanie jednakowych dawek sproszkowanego leku może mieć krytyczne znaczenie, ponieważ nawet niewielkie zmiany mogą wpływać na przebieg terapii. Z tego względu, że komora dozująca 56 może mieć względnie małą objętość, obecność pustych miejsc w objętości drobnoziarnistego proszku moż e znacznie wpłynąć na wynikową dawkę . Fluidyzację drobnoziarnistego proszku wprowadzono, aby znacznie zmniejszyć bądź wyeliminować takie problemy.

Jak już opisano wcześniej, pochwycony proszek 64 może zbierać się powyżej obwodu koła 16 aby mieć pewność, że komora dozująca 56 napełni się całkowicie pochwyconym drobnoziarnistym proszkiem 64. Wartość podciśnienia wykorzystywanego do wspomagania wciągania fluidyzowanego proszku do komory dozującej 56 będzie korzystnie w zakresie od około 0,5 w Hg do 29 Hg albo więcej, mierzona na dolnym końcu przewodu 60. Wartość podciśnienia można zmieniać w celu zmiany gęstości pochwyconego proszku.

Na fig. 13 pokazano wyrzucanie pochwyconego drobnoziarnistego proszku do pojemników 12. Pojemniki 12 są połączone ze sobą tworząc ciągłą wstęgę (patrz fig. 1), która przesuwa się w taki sposób, że nowy pojemnik 12 ustawia się współliniowo z napełnioną komorą dozującą 56 za każdym razem, gdy komora dozująca jest zwrócona ku dołowi. Korzystnie, sterownik sterować będzie przemieszczaniem pojemników 12 w taki sposób, że pusty pojemnik 12 ustawia się współliniowo z komorą dozującą 56 we właściwym czasie. Gdy komora dozująca 56 jest skierowana w dół, sprężony gaz przepływa przewodem 60 w kierunku strzałki 90. Ciśnienie gazu zależeć będzie od rodzaju drobnoziarnistego proszku. Sprężony gaz wypycha pochwycony proszek 64 z komory dozującej 56 i do pojemnika 12. Nadanie zbieżności komorze dozującej 56 w taki sposób, że górny koniec 86 jest większy od dolnego końca 88 jest korzystne przez to, że pozawala na łatwe wyrzucenie pochwyconego proszku z komory dozującej 56. Jak opisano wcześniej, filtr 74 jest skonfigurowany w taki sposób, aby wybrzuszał się na zewnątrz gdy działa sprężony gaz, wspomagający wypychanie pochwyconego proszku 64. Wyrzucanie pochwyconego proszku 64 w taki sposób pozwala na usunięcie proszku z komory dozującej 56 bez nadmiernego zagęszczania. W ten sposób proszek przyjmowany do pojemnika 12 jest wystarczająco rozluźniony i możliwy do dyspergowania tak, że może być przekształcony w aerozol, gdy zajdzie potrzeba, w celu podania przez płuca, jak już opisano wcześniej. Ewentualnie, napełniony pojemnik 12 można poddać działaniu energii drgań albo ultradźwięków tak, aby zmniejszyć stopień zagęszczenia proszku.

Na fig. 14 uwidoczniono alternatywny przykład wykonania urządzenia 100 do napełniania pojemników 12 jednostkowymi dawkami drobnoziarnistego proszku. Urządzenie 100 jest zasadniczo identyczne z urządzeniem 10 z wyjątkiem tego, że urządzenie 100 zawiera szereg obrotowych kół 16 i zawiera duże urządzenie fluidyzujące 102. Dla ułatwienia dyskusji, urządzenie 100 będzie opisane przy użyciu tych samych odnośników liczbowych jak to ma miejsce w przypadku urządzenia 10, z wyjątkiem urządzenia fluidyzującego 102. Każde z kół 16 jest wyposażone w co najmniej jedną komorę dozującą (nie pokazaną) i przyjmuje oraz wyrzuca proszek zasadniczo w taki sam sposób jak urządzenie 10. Z każdym kołem 16 związany jest rząd pojemników, do których wyrzucany jest pochwycony proszek 64. W ten sposób sterownik można skonfigurować tak, aby był zasadniczo podobny do sterownika opisanego w połączeniu z urządzeniem 10. Wąż 62 doprowadza podciśnienie i sprężony gaz do każdej z komór dozujących 56 w wyżej opisany sposób.

Działanie urządzenia fluidyzującego 102 pokazano bardziej szczegółowo na fig. 15 i 16. Urządzenie fluidyzujące 102 zawiera pierwsze sito 104 i może być ewentualnie wyposażone w drugie sito 106. Sita pierwsze i drugie, 104 i 106, są zabudowane w sposób umożliwiający przemieszczanie, w wydłużoPL 191 142 B1 nym przesiewaczu 108. Sita pierwsze i drugie, 104 i 106, są zasadniczo identyczne z sitami pierwszym i drugim, 20 i 22 z wyjątkiem tego, że sita pierwsze i drugie, 104 i 106 są dłuższe. W podobny sposób przesiewacz 108 jest zasadniczo identyczny z przesiewaczem 18 z wyjątkiem tego, że przesiewacz 108 jest dłuższy i zawiera szereg otworów 110 (albo jedną wydłużoną szczelinę) tak, aby umożliwić przejście fluidyzowanego proszku równocześnie do ustawionych współliniowo komór dozujących 56 każdego z kół 16. Silniki 24 i 26 służą do cyklicznego przemieszczania sit pierwszego i drugiego, 104 i 106, w zasadniczo taki sam sposób, jak opisano wcześniej w odniesieniu do urządzenia 10. Urządzenie 100 ma tę zaletę, że umożliwia napełnianie większej liczby pojemników w tym samym czasie, zwiększając tym samym szybkość działania. Surowy drobnoziarnisty proszek 28 można zasypywać bezpośrednio do przesiewacza 108 albo można ewentualnie podawać go do przesiewacza 108 przenośników śrubowych, wibracyjnych albo w inny podobny sposób tak, aby zapobiec przedwczesnemu zagęszczaniu proszku 28 przed przesiewaniem. W innej postaci, drobnoziarnisty proszek może być przesiewany do przesiewacza 108 z umieszczonego wyżej leja zasypowego, jak to opisano odnośnie fig. 17.

Figura 17 przedstawia szczególnie korzystny przykład wykonania urządzenia 200 do szybkiego i równoczesnego napełniania wielu pojemników. Urządzenie 200 zawiera lej zasypowy 202 mający sito 204. Otwór 206 jest wykonany w dnie leja zasypowego 202 w taki sposób, że drobnoziarnisty proszek 208 znajdujący się wewnątrz leja zasypowego 202 jest przesiewany przez sito 204 z otworu 206. Z pomocą siły ciężkości drobnoziarnisty proszek 208 spada do przesiewacza 210, który jest usytuowany pionowo pod lejem zasypowym 202. Przesiewacz 210 zawiera sito 212, przez które przesiewa się drobnoziarnisty proszek 208. W dnie przesiewacza 210 znajduje się otwór 214. Przez otwór 214 przesiany proszek 208 spada (pod wpływem siły ciężkości) w kierunku wydłużonego, walcowego, elementu obrotowego 216.

Sito 212 ma korzystnie otwory o średniej wielkości około 0,05 mm - 6 mm, a korzystnie około 0,2 mm - 3 mm i przemieszcza się z częstotliwością około 1 Hz - około 500 Hz, a korzystniej około 10 Hz - 200 Hz. Sito 204 korzystnie ma otwory o średniej wielkości około 0,2 mm - 10 mm, a korzystnie 1 mm - 5 mm. Drugie sito korzystnie przemieszcza się z częstotliwością około 1 Hz - 500 Hz, korzystnie około 1 Hz - 100 Hz.

Czujnik 218, taki jak czujnik laserowy, służy do wykrywania ilości proszku w przesiewaczu 210. Czujnik 218 łączy się ze sterownikiem (nie pokazanym) i służy do sterowania uruchamianiem sita 204. W ten sposób można uruchomić sito 204 w celu przesiania proszku 208 do przesiewacza 210, dopóki nie osiągnie się określonego poziomu spiętrzenia. W tym momencie sito 204 zatrzymuje się, dopóki dostateczna ilość nie zostanie przesiana z przesiewacza 210. Jak to lepiej uwidoczniono na fig. 18, element obrotowy 216 zawiera szereg rozmieszczonych osiowo komór dozujących 220, 222, 224, 226 przyjmujących proszek 208 z przesiewacza 210. Element obrotowy 216 może być wyposażony w dowolną liczbę komór dozujących zależnie od potrzeb, a każda z nich będzie zbudowana podobnie jak komora dozująca 56 w opisanej poprzednio postaci wynalazku. Proszek 208 jest wyciągany i wyrzucany z komór dozujących podobnie jak w urządzeniu 10 opisanym poprzednio. W szczególności powietrze jest wciągane przez każdą z komór dozujących 220, 222, 224, 226 tak, aby wspomagać równoczesne napełnianie pojemników proszkiem 208, gdy komory dozujące są ustawione współliniowo z otworem 214. Korzystnie, ilość pochwyconego proszku będzie dostosowana tak, aby odpowiadała objętości komory dozującej. Element obrotowy 216 obraca się o 180 stopni, aż do ustawienia naprzeciw układu pojemników, które uszykowane są w rzędy, np. rzędy 230 i pojemniki 240. Następnie sprężone powietrze doprowadza się do komór dozujących w celu wyrzucenia proszku do pojemników 228.

Nawiązując do fig. 18 i 19 opisany będzie sposób równoczesnego napełniania układu pojemników 228 przy użyciu urządzenia 200. Po napełnieniu komór dozujących 220, 222, 224, 226, ustawia się je współliniowo z rzędem 230 (patrz fig. 17) pojemników 230a, 230b, 230c, 230d, przy czym pojemniki 230a i 230c są ustawione współliniowo z komorami dozującymi 220 i 224 jak pokazano na fig. 18. Sprężone powietrze dopływa przewodem 232 w celu wyrzucenia proszku z komór dozujących 220, 224 odpowiednio do pojemników 230a, 230c. Element obrotowy 216 przemieszcza się wówczas tak, aby ustawić współliniowo komory dozujące 222, 226 odpowiednio z pojemnikami 230b, 230d jak pokazano na fig. 19. Sprężone powietrze dopływa następnie przewodem 236 w celu wyrzucenia proszku odpowiednio do pojemników 230b, 230d. Alternatywnie, układ pojemników 228 może być zamocowany w uchwycie 234 pojemników, który z kolei może mieć możliwość przemieszczania, w celu współliniowego ustawienia pojemników i komór dozujących.

PL 191 142 B1

Po napełnieniu pojemników z rzędu 230, napełnia się następnie pojemniki 240, obracając element obrotowy 216 o 180 stopni w celu napełnienia komór dozujących 220, 222, 224, 226 tak, jak to opisano poprzednio. Układ pojemników 228 przemieszcza się tak, aby umieścić pojemniki 240 w takim samym położeniu, jakie poprzedni zajmował rząd 230 i powtarza się całą operację.

Na fig. 20 pokazano alternatywny przykład wykonania urządzenia 112 do napełniania pojemników jednostkowymi dawkami drobnoziarnistego proszku 114. Urządzenie 10 zawiera zasypowy odbiorczy lej zasypowy 116 do przyjmowania drobnoziarnistego proszku 114. Lej zasypowy 116 jest zbieżny do wewnątrz tak, że drobnoziarnisty proszek 114 zbiera się na dnie leja zasypowego 116. Koło 118 mające komorę dozującą 120 rozciąga się w kierunku leja zasypowego 116 w taki sposób, że komora dozująca 120 łączy się z drobnoziarnistym proszkiem 114. Koło 118 i komora dozująca 120 mogą mieć zasadniczo identyczną budowę jak koło 16 i komora dozująca 56 urządzenia 10. Dla fluidyzowania drobnoziarnistego proszku 114 doprowadzono przewód 122, który biegnie do dolnego końca leja zasypowego 116. Sprężony gaz przepływa przewodem 122 w kierunku oznaczonym strzałką 126. Sprężony gaz przepływa przez drobnoziarnisty proszek 114 i fluidyzuje go, przy czym proszek 114 zbiera się na dolnym końcu 124. Podczas gdy proszek 114 jest fluidyzowany, w komorze dozującej 120 wytwarza się podciśnienie za pomocą przewodu 128, w sposób podobny do opisanego poprzednio w odniesieniu do urządzenia 10. Podciśnienie wyciąga pewną ilość fluidyzowanego proszku 114 do komory dozującej 120 tak, aby napełnić komorę dozującą 120 proszkiem. Po napełnieniu komory dozującej 120 koło 118 obraca się przechodząc poza listwę zgarniającą (nie pokazaną) tak, aby zebrać nadmiar proszku. Koło 118 obraca się dalej, dopóki nie będzie skierowane ku dołowi w położeniu 130. W położeniu 130 sprężony gaz może być skierowany przewodem 128 dla wyrzucenia pochwyconego proszku w sposób podobny do opisanego wyżej.

Nawiązując do fig. 21 opisany będzie przykładowy sposób napełniania pojemników typu blister lekiem w postaci drobnoziarnistego proszku. Na początku proszek pobiera się z miejsca składowania w postaci masowej, jak pokazano na etapie 140. Następnie proszek przenosi się (etap 142) do urządzenia napełniającego proszkiem za pomocą górnego leja zasypowego, takiego jak lej zasypowy urządzenia 200 jak opisano powyżej. W etapie 144 proszek kondycjonuje się fluidyzując go jak opisano poprzednio tak, aby umożliwić właściwe odmierzanie. Jak pokazano w etapie 146, fluidyzowany proszek kieruje się do komory dozującej, dopóki komora dozująca nie napełni się (etap 148). Po napełnieniu komory dozującej pochwycony proszek zgarnia się w etapie 150 w celu uzyskania jednostkowej dawki pochwyconego proszku. Ewentualnie w etapie 152 ilość odpowiadająca dawce jednostkowej może być zmniejszona tak, aby utworzyć mniejszą dawkę jednostkową. Pozostała część jednostkowej dawki proszku podlega wówczas wyczuwaniu (etap 154) w celu określenia, czy komora dozująca otrzymała określoną ilość proszku. W etapie 156 rozpoczyna się formowanie opakowania typu^:blister poprzez wprowadzenie materiału opakowaniowego do znanej maszyny pakującej w opakowania typu blister. Opakowania typu blister formuje się wówczas w etapie 158 i wyczuwa (etap 160) w celu ustalenia, czy opakowania zostały wykonane w odpowiedni sposób. Następnie opakowanie typu blister ustawia się współliniowo z komorą dozującą i pochwycony proszek jest wyrzucany do opakowania typu blister w etapie 162. W etapie 163 stosuje się czujnik w celu sprawdzenia, czy cały proszek został prawidłowo wyrzucony do pojemnika. Napełnione opakowanie zamyka się szczelnie w etapie 164. Korzystnie, etapy od 140 do 164 realizuje się w otoczeniu o kontrolowanej wilgotności tak, że pojemniki napełnia się lekiem w proszku unikając niepożądanych zmian wilgotności. Ewentualnie, po zamknięciu opakowania typu pęcherz, opakowanie można poddać procesowi rozbijania grudek w etapie 166 w celu rozluźnienia i rozgęszczenia proszku (jeżeli zagęszczenie nastąpiło) wewnątrz opakowania typu blister. W etapie 168 napełnione opakowanie podlega ocenie w celu ustalenia, czy jest prawidłowe czy też należy je odrzucić. Jeżeli opakowanie jest prawidłowe, otrzymuje etykietę (etap 170) i jest pakowane (etap 172).

Fluidyzacja drobnoziarnistego proszku może być także użyteczna w przygotowaniu złoża drobnoziarnistego proszku wykorzystywanego przez znane dozowniki, takie jak dozownik Flexofill dostępny w handlu od MG. Tego rodzaju dozowniki mają kołową rynnę (albo złoże proszku), która jest usytuowana w płaszczyźnie poziomej i może obracać się wokół swego środka. Podczas obrotu rynnę napełnia się wsypując wystarczającą ilość płynącego proszku do rynny tak, aby uzyskać wewnątrz niej określoną głębokość. Gdy rynna wraz z proszkiem obraca się, proszek przechodzi pod ostrzem zgarniającym, które zgarnia nadmiar proszku i ściska go. W ten sposób proszek, który przechodzi pod ostrzem zgarniającym, zachowuje stałą głębokość i gęstość. Aby dawkować (albo dozować) proszek złoże zatrzymuje się i cienkościenna rurka opuszcza się do proszku na pewną odległość od złoża tak,

PL 191 142 B1 że walcowy rdzeń z proszku zostaje pochwycony do wnętrza rurki. Objętość dawki zależy od wewnętrznej średnicy rurki i głębokości, na jaką rurka zagłębia się w złożu. Następnie końcówka unosi się poza złoże i przemieszcza do położenia bezpośrednio nad pojemnikiem, do którego dawka ma być podana. Tłok wewnątrz końcówki przemieszcza się następnie ku dołowi tak, aby wypchnąć pochwycony proszek z końcówki i aby wpadł on do pojemnika.

Według niniejszego wynalazku, złoże proszku napełnia się drobnoziarnistym proszkiem w taki sposób, że proszek ma jednorodną konsystencję, tzn. drobnoziarnisty proszek wprowadza się do złoża w taki sposób, że nie zbija się on razem i nie tworzy pustych miejsc albo miejsc o lokalnej dużej gęstości w obrębie złoża. Minimalizacja pustych miejsc i miejsc o wysokiej gęstości jest ważna, ponieważ odmierzanie odbywa się objętościowo, zwykle od około 1 μl do około 100 gl, zazwyczaj około 3 μl do około 30 gl. Przy tak małych dawkach nawet niewielkie puste miejsca mogą w dużym stopniu wpływać na objętość pochwyconej dawki, podczas gdy miejsca o wysokiej gęstości mogą zwiększyć masę.

Jednorodne napełnianie złoża proszku według wynalazku uzyskuje się poprzez fluidyzację drobnoziarnistego proszku przed wprowadzeniem drobnoziarnistego proszku do złoża. Fluidyzacja może zachodzić poprzez przepuszczenie drobnoziarnistego proszku przez jedno lub więcej sit, podobnych do opisanych poprzednio. Gdy proszek opuszcza sita, usypuje się równomiernie w złożu, nie tworząc znaczących pustych miejsc. Alternatywnie, fluidyzacja drobnoziarnistego proszku po napełnieniu złoża może zachodzić w wyniku wibrowania złoża tak, aby dopomóc „osiadaniu proszku i zmniejszać albo eliminować puste miejsca. Według innej postaci, do złoża można doprowadzić podciśnienie w celu zmniejszenia lub wyeliminowania pustych miejsc.

Po pobraniu szeregu dawek ze złoża, pozostają w nim walcowe otwory. Aby kontynuować odmierzanie, gęstość złoża należy ujednorodnić. Można tego dokonać poprzez powtórną fluidyzację proszku tak, aby mógł on płynąć i wypełnić puste miejsca. Aby odświeżyć złoże, do złoża można wprowadzić lemiesz (taki jak pionowe, oscylujące sito) albo bijaki, w celu rozbicia dziur w pozostałym proszku. Ewentualnie można usunąć cały proszek i ponownie przygotować całe złoże, przesiewając powtórnie i łącząc z nowym proszkiem. Także dodatkowy proszek należy dostarczyć w sposób opisany poprzednio tak, aby doprowadzić poziom proszku do początkowej wysokości. Następnie rynna obraca się, aby zgarnąć nadmiar proszku tak, że pozostały proszek będzie doprowadzony do początkowej konsystencji i głębokości. Jest ważne, aby dodatkowy proszek dodawać do złoża poprzez przesiewacz tak, aby stan przychodzącego proszku odpowiadał istniejącemu proszkowi w złożu. Przesiewacz pozwala także na równomierne rozprowadzanie przychodzącego proszku na dużej powierzchni, zmniejszając tym samym lokalne obszary o dużej gęstości, spowodowane dużymi zlepkami przychodzącego proszku.

Chociaż przedstawiony wynalazek opisano szczegółowo w oparciu o ilustracje i przykłady dla ułatwienia zrozumienia, oczywiste jest, że możliwe jest dokonanie pewnych zmian i modyfikacji w ramach załączonych zastrzeżeń.

Claims (44)

1. Sposób transportowania proszku, korzystnie o drobnych cząstkach, zgodnie z którym umieszcza się proszek w leju zasypowym, fluidyzuje się co najmniej pewną ilość proszku w leju zasypowym poprzez wstrząsanie drobnych cząstek, znamienny tym, że pozwala się tym fluidyzowanym drobnym cząstkom na wypadanie bez pomocy mechanicznej z leja zasypowego zbieżną drogą przepływu do co najmniej jednej komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) i przenosi się pochwycony proszek z tej komory dozującej do pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240), przy czym przeniesiony proszek jest dostatecznie rozluźniony, aby mógł być dyspergowany po usunięciu z pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że drobne cząstki fluidyzuje się przez napowietrzanie i oddzielanie drobnych cząstek, przy czym drobne cząstki mają średnią wielkość 1 - 100 μm.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w etapie fluidyzacji przesiewa się drobnoziarnisty proszek.

4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że w etapie przesiewania cyklicznie przemieszcza się sito (20, 22, 104, 106, 204, 212) dla przesiania drobnoziarnistego proszku przez sito.

PL 191 142 B1

5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że stosuje się sito (20, 22, 104, 106, 204, 212) mające otwory o średniej wielkości 0,05 - 6 mm, przy czym sito przemieszcza się z częstotliwością 1 - 500 Hz.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e ponadto wcią ga się powietrze przez komorę dozującą (56, 220, 222, 224, 226), gdy znajduje się w pobliżu fluidyzowanego proszku, przy czym wciągane powietrze wspomaga wciąganie drobnoziarnistego proszku do komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226).

7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, ż e ponadto wprowadza się sprężony gaz do komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) w celu wyrzucenia pochwyconego proszku.

8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e ponadto umieszcza się pochwycony proszek w szeregu pojemników (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).

9. Sposób napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, zgodnie z którym dostarcza się ruchomy element mają cy komorę dozują c ą i przewód połą czony z komorą dozującą, przy czym przewód rozciąga się z ruchomego elementu, działa się podciśnieniem na przewód dla wspomagania przechwytywania proszku do komory dozującej, porusza się ruchomym elementem, znamienny tym, że działa się ciśnieniem na przewód (60, 232) dla wyrzucania proszku z komory dozują cej (56, 220, 222, 224, 226) do pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).

10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że etap poruszania ruchomego elementu stanowi obracanie ruchomego elementu.

11. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że pojemnik (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240) stanowi opakowanie typu blister.

12. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że sproszkowany lek stanowią drobne cząstki mające średnią wielkość mniejszą niż około 10 μm.

13. Sposób napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, zgodnie z którym dostarcza się komorę dozującą i sito ponad komorą dozującą i przepuszcza się proszek przez otwory w sicie, znamienny tym, że działa się podciśnieniem na komorę dozującą (56, 220, 222, 224, 226) dla wspomagania przechwytywania proszku do komory dozującej oraz działa się ciśnieniem na komorę dozującą (56, 220, 222, 224, 226) dla wyrzucania proszku z komory dozującej do pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).

14. Sposób napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, zgodnie z którym wprawia się w drgania element stykający się proszkiem dla fluidyzacji proszku, znamienny tym, że kieruje się fluidyzowany proszek zbieżną drogą przepływu do komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) oraz obraca się komorę dozującą (56, 220, 222, 224, 226).

15. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że element wprawia się w drgania o częstotliwości 10 - 200 Hz.

16. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że etap obracania komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) obejmuje obracanie komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) poza listwę zgarniającą z usunięciem nadmiaru proszku.

17. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że komora dozująca (56, 220, 222, 224, 226) znajduje się w kole.

18. Sposób według zastrz. 17, znamienny tym, że koło zawiera szereg komór dozujących (56, 220, 222, 224, 226) .

19. Urządzenie do transportowania proszku, korzystnie o drobnych cząstkach do co najmniej jednego pojemnika, obejmujące lej zasypowy przystosowany do przyjmowania i utrzymywania proszku, środki do fluidyzacji proszku przez wstrząsanie dla jego napowietrzania i rozdzielania drobnych cząstek proszku, znamienne tym, że ma zespół usytuowany poniżej leja zasypowego i środków fluidyzujących, do niewymuszonego mechanicznie kierowania co najmniej części fluidyzowanych drobnych cząstek zbieżną drogą przepływu do komory dozującej, oraz zespół wyrzucania pochwyconego proszku z komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) do pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).

20. Urządzenie według zastrz. 19, znamienne tym, że obejmuje ponadto środki do wciągania powietrza przez komorę dozującą (56, 220, 222, 224, 226).

21. Urządzenie według zastrz. 20, znamienne tym, że w dnie komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) ma otwór, a środek do wciągania powietrza obejmuje źródło podciśnienia, połączone z tym otworem.

22. Urządzenie według zastrz. 19, znamienne tym, że zbieżną drogę przepływu stanowi lej (58).

23. Urządzenie według zastrz. 19, znamienne tym, że objętość komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) jest dostosowana do objętości dawki jednostkowej.

PL 191 142 B1

24. Urządzenie według zastrz. 19, znamienne tym, że środek fluidyzujący stanowi sito (20, 22, 104, 106, 204, 212) z otworami o średniej wielkości 0,05 - 6 mm.

25. Urządzenie do napełniania pojemników proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, obejmujące wydłużony element ruchomy, mający na swym obrzeżu szereg komór dozujących, środki do fluidyzacji drobnoziarnistego proszku, środki do wciągania powietrza przez komory dozujące w celu wspomagania przechwytywania fluidyzowanego proszku do komory dozującej, środki do wyrzucania pochwyconego proszku z komór dozujących do pojemników, znamienne tym, że ma sterownik do sterowania środkami do wciągania powietrza i zespołem do wyrzucania proszku oraz zespół ustawiania komór dozujących (56, 220, 222, 224, 226) współliniowo ze środkami fluidyzującymi i pojemnikami (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).

26. Urządzenie według zastrz. 25, znamienne tym, że obejmuje ponadto ostrze (68) sąsiadujące z elementem dla usuwania nadmiaru proszku z komór dozujących (56, 220, 222, 224, 226) poprzez obrót tego elementu.

27. Urządzenie według zastrz. 25, znamienne tym, że środki fluidyzacyjne stanowi sito (20, 22, 104, 106, 204, 212).

28. Urządzenie według zastrz. 25, znamienne tym, że element ruchomy jest obrotowy, i wyposażony w silnik (80) do obracania tego elementu, przy czym ma sterownik do uruchamiania silnika.

29. Urządzenie do napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem obejmujące element ruchomy mający komorę dozującą i przewód połączony z komorą dozującą, przy czym ten przewód jest przyłączalny do źródła podciśnienia i do źródła ciśnienia, znamienne tym, że ma sterownik do selektywnego łączenia przewodu (60, 232) ze źródłem podciśnienia i źródłem ciśnienia dla selektywnego odpowiednio wspomagania przechwytywania proszku i wyrzucania proszku z komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226).

30. Urządzenie według zastrz. 29, znamienne tym, że element ruchomy jest obrotowy.

31. Urządzenie według zastrz. 29, znamienne tym, że zakres obrotu elementu obrotowego odpowiada obrotowi pomiędzy położeniem przechwytywania proszku i położeniem wyrzucania proszku.

32. Urządzenie do napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem obejmujące źródło zaopatrzenia w sproszkowany lek, komorę dozującą i siatkę pomiędzy źródłem zaopatrzenia w sproszkowany lek i komorą dozującą, przy czym siatka jest przemieszczalna ruchem translacyjnym fluidyzując sproszkowany lek, znamienne tym, że podciśnienie wspomaga przechwytywanie proszku do komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226), ciśnienie zaś skutkuje wyrzuceniem pochwyconego proszku z komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) do pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).

33. Urządzenie według zastrz. 32, znamienne tym, że komora dozująca (56, 220, 222, 224, 226) znajduje się w elemencie obrotowym, przy czym jest ona przemieszczalna pomiędzy położeniem przechwytywania proszku i położeniem wyrzucania proszku.

34. Urządzenie według zastrz. 32, znamienne tym, że ma sterownik zdolny do łączenia komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) ze źródłem podciśnienia i źródłem ciśnienia.

35. Urządzenie do napełniania pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem obejmujące źródło zaopatrzenia w sproszkowany lek, komorę dozującą i zbieżną drogę przepływu do kierowania go ze źródła zaopatrzenia do komory dozującej, znamienne tym, że podciśnienie wspomaga przechwytywanie proszku do komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226), ciśnienie zaś skutkuje wyrzuceniem pochwyconego proszku z komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) do pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).

36. Urządzenie według zastrz. 35, znamienne tym, że komora dozująca (56, 220, 222, 224, 226) jest przemieszczalna od położenia przechwytywania proszku do położenia wyrzucania proszku.

37. Urządzenie według zastrz. 35, znamienne tym, że komora dozująca (56, 220, 222, 224, 226) jest przemieszczalna obrotowo pomiędzy położeniem przechwytywania proszku i położeniem wyrzucania proszku.

38. Urządzenie do napełniania komory pojemnika proszkiem, korzystnie sproszkowanym lekiem, obejmujące źródło zaopatrzenia w proszek, element wibracyjny do fluidyzowania proszku i komorę dozującą w ruchomym elemencie, znamienne tym, że ma zbieżną drogę przepływu do kierowania fluidyzowanego proszku ze źródła zaopatrzenia do komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226).

39. Urządzenie według zastrz. 38, znamienne tym, że element ruchomy jest obrotowy.

40. Urządzenie według zastrz. 38, znamienne tym, że element wibracyjny ma otwory dla przepływu fluidyzowanego proszku.

PL 191 142 B1

41. Urządzenie według zastrz. 40, znamienne tym, że otwory mają wielkość 0,5 - 6 mm.

42. Urządzenie według zastrz. 38, znamienne tym, że ruchomy element zawiera szereg komór dozujących.

43. Układ napełniania proszkiem do napełniania pojemników jednostkowymi dawkami drobnoziarnistego proszku, obejmujący lej zasypowy przystosowany do przenoszenia drobnoziarnistego proszku i nadawania mu postaci fluidyzowanej, mechanizm przenoszenia fluidyzowanego drobnoziarnistego proszku z leja zasypowego do co najmniej jednej komory dozującej, która wyznacza objętość jednostkową, znamienny tym, że ma czujnik (S1) do wykrywania proszku wewnątrz komory dozującej i ma zespół do wyrzucania zasadniczo całości drobnoziarnistego proszku z komory dozującej (56, 220, 222, 224, 226) do pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).

44. Układ według zastrz. 43, znamienny tym, że czujnik (S1) stanowi czujnik z funkcją wykrywania czy obecna w komorze dozującej (56, 220, 222, 224, 226) ilość proszku odpowiada dawce jednostkowej drobnoziarnistego proszku przed wyrzuceniem dawki jednostkowej do pojemnika (12, 230a, 230b, 230c, 230d, 240).