PL172137B1

PL172137B1 - Uklad osnowy w oponie PL PL

Info

Publication number: PL172137B1
Application number: PL93299919A
Authority: PL
Inventors: Yves Herbelleau; Jean-Jacques Pradelle
Original assignee: Sedepro
Priority date: 1992-08-05
Filing date: 1993-08-03
Publication date: 1997-08-29
Also published as: CN1084461A; CZ158793A3; JP3202428B2; ATE135311T1; EP0582196A1; CZ284222B6; JPH06171306A; EP0582196B1; AU4441293A; CN1040736C; BR9303244A; CA2101970A1; DE69301789D1; DE69301789T2; ES2085081T3; AU671653B2; PL299919A1; RU2111867C1; KR100286626B1; MX9304678A

Abstract

1. Uklad osnowy w oponie, w której osnowa ulo- zona jest po kazdej ze stron opony i mocowana jest w stopce opony, której spód jest montowany w gniezdzie obreczy, przy czym kazda stopka monolitycznie 1 bez- stopniowo jest zwiazana z bokiem opony, boki zas polaczone sa z bieznikiem, natomiast sama osnowa jest utworzona co najmniej z jednej pojedynczej nici osnowy tworzacej nawiniecia przednie i powrotne, a stopka jest wzmacniana przez nic osnowy skierowana obwodowo, znamienny tym, ze stopka (2) ma nawinie- cia przednie 1 powrotne nici (3) osnowy, które sa roz- m ieszczone jeden obok drugiego 1 tworza uklad obwodowy z petla (30), laczaca za kazdym razem nawiniecie przednie 1 powrotne, przy czym nawiniecia przednie i powrotne nici (3) osnowy sa ulozone pro- mieniowo, a w stopce (2) tworza co najmiej jeden uklad (31,32) obwodowych nawiniec z których kazdy jest ograniczony, z kazdej strony w kierunku osio- wym, przez co najmniej jedna scianke (61,62) nici (3) osnowy ulozonej obwodowo, przy czym pomiedzy nimi umieszczona jest warstwa (5) mieszaniny kau- czuku majaca twardosc powyzej 70 w skali Shore’ a A F ig . 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest układ osnowy w oponie. W szczególności, wynalazek dotyczy rozmieszczenia nici osnowy wzmacniających w bokach i w stopkach; dotyczy również mocowania nici osnowy w stopce.

Rozwiązanie osnowy wzmacniającej znane ze stanu techniki składa się z licznych włókien, najczęściej promieniowych, okręconych wokół licznych drutówek rozmieszczonych w stopkach. Stopki składają się z zespołów umożliwiających zamocowanie opony na obręczy koła. Sztywność tak utworzonej stopki jest więc bardzo duża.

W stanie techniki, brak jest zadawalających rozwiązań, które posiadałyby cechę narastającej zmiany sztywności pomiędzy bokiem, który powinien posiadać dużą giętkość i stopką, która w przeciwieństwie do niego powinna posiadać dużą sztywność. W rezultacie, wzmocnienia, które rozmieszcza się w tej części opony, w sposób nieunikniony wykazują zawsze pewną nieciągliwość: z najdalszego krańca oplotu osnowy przechodzi się nagle do strefy pozbawionej tego oplotu osnowy strefy, którajest w sposób nieunikniony mniej sztywna. Dla ustalenia, termin promieniowo do góry lub promieniowo najwyżej oznacza w stronę strefy najdalej położonej od osi opony i na odwrót.

Ze stanu techniki znane są również inne koncepcje osnowy promieniowej, umożliwiające uniknięcie oplatania wokół drutówki. Tytułem przykładu, można zacytować opis USA nr 815 652, w którym zaproponowano tworzenie osnowy wzmacniającej począwszy od jednej pojedynczej nici osnowy, po szczególnym torze od jednej stopki opony do drugiej, w taki sposób, że ta sama nić osnowy tworzy stopniowo i kolejno wzmocnienie, które zastępuje klasyczną drutówkę. W znanej strukturze, nić osnowy tworzy w bokach kształty U, których dolna część jest umieszczona w stopce, koncentrycznie w oponie. Część dolna U rozciąga się w stopce na pewnej długości łuku. Rozmieszcza się te figury w kształcie U tak długo jak jest to konieczne, przesuwając je jedna względem drugiej aż do pokrycia całego boku opony. W ten sposób otrzymuje się strukturę, w której w stopce nić osnowy wzmacniająca widziana jest promieniowo tworzy schody: część dolna U nie jest ustawiona dokładnie wzdłuż okręgu zawartego w płaszczyźnie prostopadłej do osi opony. Ta struktura wzmocnienia źle wpływa na precyzyjne umieszczenie nici osnowy, oraz nie zapewnia zbyt dobrej jednorodności opony. Obecnie poziom wymagań stawianych oponom jest jednak bez wątpienia wyższy.

Celem niniejszego wynalazku jest nowy układ nici osnowy wzmacniającej w oponie, który zapewnia narastającą zmianę sztywności uginania się boku opony w miarę promieniowego zbliżania do stopki, a ponadto układ ten powinien zapewnić jak największą jednorodność wzmocnienia opony w kierunku obwodowym.

W końcu kolejnym celem niniejszego wynalazku jest zaproponowanie struktury wzmocnienia opony, nadającej się do zastosowania w produkcji zmechanizowanej.

Układ osnowy w oponie według wynalazku, w której osnowa ułożona jest po każdej ze stron opony i mocowana jest w stopce opony, której spód jest montowany w gnieździe obręczy,

172 137 przy czym każda stopka monolitycznie i bezstopniowo jest związana z bokiem opony, boki zaś połączone są z bieżnikiem, natomiast sama osnowa jest utworzona co najmniej z jednej pojedynczej nici osnowy tworzącej nawinięcia przednie i powrotne, a stopka jest wzmacniana przez nić osnowy skierowaną obwodowo charakteryzuje się tym, że stopka ma nawinięcia przednie i powrotne nici osnowy, które są rozmieszczone jeden obok drugiego i tworzą układ obwodowy z pętlą łączącą za każdym razem nawinięcie przednie i powrotne, przy czym nawinięcia przednie i powrotne nici osnowy są ułożone promieniowo, a w stopce tworzą co najmniej jeden układ obwodowych nawinięć z których każdy jest ograniczony, z każdej strony w kierunku osiowym, przez co najmniej jedną ściankę nici osnowy ułożonej obwodowo, przy czym pomiędzy nimi umieszczona jest warstwa mieszaniny kauczuku mająca twardość powyżej 70 w skali Shore’a A.

Korzystnym jest, że nić osnowy jest ułożona w nawinięcia przednie i powrotne pomiędzy jedną i drugą stopką, przechodzące pod bieżnikiem.

Korzystnym jest także, że w bokach nić osnowy jest ułożona promieniowo, a pętle są rozmieszczone na poziomie wewnętrznym w najniższej części ścianek sąsiadujących ze sobą nici osłony.

Korzystnym jest również, że części boku umieszczone tuż nad strefą kontaktu z obręczą, i poniżej maksymalnego wymiaru zewnętrznego opony zawierające składniki kauczukowe, umieszczone po jednej i drugiej stronie opony, spełniają następującą relację:

Σ E, e, (zew)

Σ, E, e, (wew) “ gdzie E, jest modułem w kierunku promieniowym, e, grubością każdego składnika kauczukowego i odpowiednio na zewnątrz i wewnątrz nici osnowy.

Ponadto korzystnym jest, że warstwa mieszaniny kauczuku umieszczonego pomiędzy nićmi jest mieszaniną zawierającą syntetyczny elastomer SBR, którego Tg zawiera się pomiędzy -70 i -10 stopni Celsjusza, stanowiący 40% całkowitej wagi warstwy mieszaniny.

Dalszą korzyścią jest to, że SBR jest stosowany wraz z PB, którego Tg zawiera się pomiędzy -40 i -10 stopni Celsjusza, zawartość elastomeru syntetycznego wynosi przynajmniej 40% wagi całkowitej warstwy oraz, że stosowany SBR ma postać roztworu.

Następną korzyścią jest to, że ilość siarki w mieszaninie w warstwie jest zawarta pomiędzy 5% i 8% całkowitej wagi syntetycznego elastomeru SBR.

Korzystnym jest, że warstwa jest utworzona z poliamidu alifatycznego. Korzystnym jest, że warstwa ta utworzona jest z tlenku polifenylenowego. Korzystnym jest również, że warstwa utworzona jest z żywicy formofenolicznej.

Korzystnym jest także, że stopka zawiera nici osnowy skierowane obwodowo i ułożone w wiele ścianek na całej jej szerokości i, że w każdym boku nić osnowy tworzy pojedynczy układ obwodowy promieniowych nawinięć przednich i powrotnych, oraz wychodząc z jednego boku aż do połączenia się ze spodem stopki, układ dzieli się na przynajmniej dwa układy narastająco oddalające się osiowo od siebie.

Korzystnym jest również, że każdy układ ułożony w stopce jest formowany począwszy od jednej pojedynczej nici osnowy, tworząc nawinięcia przednie i powrotne oraz, że na poziomie boków dwie sąsiednie części nici osnowy należą do różnych układów obwodowych.

Ponadto korzystnym jest, że zawiera ściankę nici ułożonych obwodowo w części boku umieszczonej pod równikiem i, że gęstość nici osnowy ułożonych obwodowo jest mniejsza w boku niż w stopce.

W tym opisie, termin nić określa generalnie tak nici pojedyncze, jak i wielowłóknowe lub zespoły takie jak sploty, skręty lub jakiekolwiek inne odpowiednie zespoły, niezależnie od tego z jakiego materiału i jaką obróbką zostały te cięgna wytworzone, na przykład obróbką powierzchniową lub powlekaniem lub wstępnym oklejaniem, dla ułatwienia przylegania do kauczuku. Osnowa wzmacniająca jest zbudowana warstwowo pomiędzy dwoma ściankami nici osnowy zorientowanymi obwodowo, z pośrednią warstwą łączącą kauczuku. Osnowa jest

172 137 nazywana promieniową, jeśli jej nici są rozmieszczone pod kątem 90 stopni, lecz w praktycznym zastosowaniu, również pod kątem bliskim 90 stopni.

Wiadome jest, że w obecnych zastosowaniach włókna osnowy oplecione są wokół drutówki. Drutówka spełnia więc funkcję zamocowania osnowy, tzn. przejmowania naprężeń narastających w sznurkach osnowy podczas obciążania opony na przykład przez pompowanie. Układ tutaj opisany zapewnia taką funkcję osnowy.

W stanie techniki, ta sama drutówka spełnia również funkcję mocowania stopki na obręczy. Układ tutaj opisany jest również zdolny do zapewnienia wystarczającego zamocowania.

Przedmiot wynalazku zostanie uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój promieniowy pokazujący zasadniczo jedną stopkę i jeden bok opony według wynalazku; fig. 2 - widok perspektywiczny pokazujący jedynie rozmieszczenie nici wzmocnienia; fig. 3 - przekrój promieniowy pokazujący drugi wariant wykonania wynalazku; fig. 4 - widok perspektywiczny, na którym pokazana jest część nici wzmocnienia rozmieszczonych w sposób odpowiadający drugiemu wariantowi; fig. 5 - widok pokazujący trzeci wariant wykonania wynalazku, w przekroju promieniowym pokazującym bok i stopkę opony.

Figury 1 i 2 przedstawiają prostszy wariant wykonania. Widać na nich różne dobrze znane części opony, szczególnie dotyczące niniejszego wynalazku, takie jak bok 1 i stopkę 2. Osnowa wzmacniająca jest utworzona przez części nici 3 osnowy tutaj zorientowane promieniowo w bokach 1. Z nici 3 osnowy są utworzone pętle 30 rozmieszczone obok siebie, usytuowane w stopce 2. Pętle 30 sąsiadują ze sobą i nie krzyżują się.

Rozmieszczając nić osnowy w pętlach należy unikać pociętych na odcinki nici, ponieważ ich końce stanowią potencjalne osłabienie opony. W rzeczywistości, nić wzmacniająca jest zasadniczo splotem; końce splotu w miejscach przekroju rozszerzają się na wiele pojedynczych nici, oddalających się od siebie. W tych miejscach powstają naderwania wewnątrz opony. Jeżeli nici są wykonane z tworzyw tekstylnych, są naklejane dla zapewnienia bardzo dobrego przylegania do kauczuku. Nie wykonuje się niestety wstępnego naklejenia każdego końca splotu po jego ucięciu, co powoduje, że tam kauczuk nie przywiera do miejsca cięcia, co przyczynia się często do powstawania naderwań wewnątrz stopki. Przy rozmieszczaniu tutaj opisanym, ten rodzaj niedogodności nie powoduje obaw.

Dzięki obecności pętli pomiędzy nawinięciem przednim i powrotnym widać, że osnowa jest wykonana z pojedynczej nici. Oczywiście, osnowa może nie być wytwarzana w sposób ciągły począwszy od jednej pojedynczej nici. Według niniejszego wynalazku, dobrze jest jadnakże stosować pewną liczbę nici i umieszczać początki i końce nici raczej w bieżniku niz w stopkach.

Dla zapewnienia doskonałego montowania osnowy, realizuje się stopkę ze składników warstwowych. Wewnątrz stopki 2, umieszcza się po jednej i po drugiej stronie nawinięć przednich i powrotnych nici 3 osnowy ściankę nici skierowanych obwodowo do ścianki 61 i 62, ze znajdującą się pomiędzy warstwą 5 mieszaniny kauczuku o twardości ponad 70 w skali Shore'a A. W każdej ściance 61,62, nici 3 osnowy są zasadniczo koncentryczne i wzajemnie na siebie nałożone.

Nie jest konieczne dodawanie mieszaniny kauczuku, która miałaby na celu zapewnienie impregnacji nici 3 osnowy lub zwojów nici tworzących ścianki 61 i 62, lecz należy zapobiec bezpośredniemu stykaniu się nici 3 osnowy skierowanych obwodowo z nićmi 3 osnowy skierowanymi promieniowo. Ten sam typ mieszaniny zapewnia wyrównanie i połączenie pomiędzy częściami 3 osnowy z tej samej ścianki, oraz pomiędzy różnymi ściankami nici 3 osnowy poprzez impregnację w czasie formowania.

Badania dostarczyły ciekawych rezultatów dotyczących wytrzymałości użytkowej, dla rozmieszczonych wewnątrz warstw kauczuku 5 z mieszaniny zawierającej syntetyczny elastomer SBR stosowany jako czysty lub wraz z polibutadienem, przy czym wspomniany SBR ma temperaturę zestalenia (Tg) zawartą pomiędzy -70 i -30 stopni Celsjusza, a wspomniany polibutadien ma Tg zawartą pomiędzy -40 i -10 stopni Celsjusza, elastomer(-mery) syntetyczne stanowi(ą) do 40% całkowitej wagi elastomeru, resztę stanowi kauczuk naturalny. Rozważane Tg są mierzone poprzez różnicową analizę termiczną. Najkorzystniej używa się roztworu SBR.

172 137

Na przykład stosuje się mieszaninę zawierającą 50% roztworu SBR mającego Tg o wielkości -48 stopni Celsjusza , 50% NR, z dodatkiem składników wzmacniających i żywic dla uzyskania żądanej twardości w skali Shore'a A. Warstwa kauczuku 5 może być uzyskiwana, w oponach wulkanizowanych, ponieważ nałożono nić 3 osnowy i/lub nici nawijające ścianki 61, 62 wystarczająco otulone kauczukiem po to, by po uformowaniu pojawiła się warstwa 5, którą właśnie opisano.

Zamiast mieszanin na bazie kauczuku takich jak wcześniej wymieniono, można również stosować żywice termoplastyczne (poliamidy alifatyczne, tlenki polifenylenów) lub termoutwardzalne (żywice formofenoliczne), które umożliwiają uzyskanie wystarczającej sztywności i lepkości.

Dla uzyskania dobrego naklejania warstwy 5 kauczuku jednocześnie na metalowych cięgnach mosiądzowanych ścianek 61 i 62 oraz na niciach tekstylnych 3 osnowy, oraz dla zapewnienia dobrej wytrzymałości sklejeń na działanie wysokich temperatur, wspomniana warstwa kauczuku zawiera pewną istotną ilość siarki i wykorzystuje składniki wspomagające przyleganie (na przykład sole metalicznego kobaltu lub niklu) w dobrze wymierzonych proporcjach. Stosuje się na przykład siarkę w ilości zawartej pomiędzy 5% i 8% całkowitej wagi elastomeru, oraz kobalt w ilości 0,2% całkowitej wagi elastomeru.

Dla zapewnienia bardzo dobrej reakcji na naprężenia pojawiające się w nitkach pod wpływem ciśnienia pompowania, pożądane jest, by wspomniane zwoje były rozmieszczone promieniowo nadolnym poziomie w najniższej części sąsiadujących ze sobą ścianek nici osnowy zorientowanych obwodowo.

Najkorzystniej, gdy nić 3 osnowy tworzy nawinięcia przednie i powrotne od jednej stopki 2 do drugiej stopki opony przechodząc pod bieżnikiem. Różne zespoły wzmacniające strukturę opony nie są częścią dotyczącą niniejszego wynalazku. Wystarczy jedynie zasygnalizować, że mogą być one wytwarzane wszystkimi metodami odpowiedniego wzmacniania, jak na przykład przez nici rozmieszczane w sposób tworzący pierścień trójkątny. Poza tym, w bieżniku można oczywiście umieścić mieszaninę kauczuku bardzo sztywnego w sposób stosowany do tworzenia warstwy łączącej na cięgnie w oponach klasycznych. Ten kauczuk warstwy łączącej może być rozmieszczony z jednej i/lub z drugiej strony osnowy wzmacniającej.

Podczas gdy opona zamocowana na obręczy do której jest przeznaczona znosi różne odkształcenia, strefa styczności z obręczą tzn. część stopki umieszczona pod brzegiem obręczy nie jest poddawana praktycznie żadnym odkształceniom. Najwyższa część boku, tzn. generalnie rzecz biorąc zawarta pomiędzy maksymalnym wymiarem zewnętrznym i środkiem boku opony, ugina się na tyle, by zapewnić oponie konieczną elastyczność.

W celu zapewnienia przejścia możliwie jak napłynniejszego pomiędzy strefą kontaktującą się z obręczą i maksymalnym wymiarem zewnętrznym opony ponad strefą kontaktu z obręczą i poniżej równika, składniki kauczukowe umieszczone po jednej i po drugiej stronie osnowy spełniają następującą zależność:

Σ 15, e, (zew)

Σ, E, e, (wew) ~ gdzie E1 jest modułem w kierunku promieniowym, e, grubością każdego składnika kauczukowego i odpowiednio na zewnątrz 70 i wewnątrz 71 nici osnowy. Jeżeli istnieją liczne warstwy oplotów w tej części osnowy, dla zastosowania niniejszej formuły ważne są jedynie składniki na zewnątrz nici 3 osnowy najbardziej zewnętrznej i odpowiednio wewnątrz nici 3 osnowy najbardziej wewnętrznej.

Gdy moduł każdego z zastosowanych składników jest porównywalny, oznacza to że umożliwione jest jak największe odsunięcie osnowy od strony wewnętrznej boku 1. Można również zastosować gumy bardziej wiotkie (tzn. o mniejszym module) od strony wewnętrznej boku. Zapewnia to właściwy kompromis pomiędzy wytrzymałością opony i oferowanym komfortem.

172 137

Na fig. 3, 4 i 5 widać, że w każdym boku 1, nić 3 osnowy tworzy pojedynczy układ obwodowy części nici 3 osnowy rozmieszczonych wzajemnie obwodowo, przy czym wychodząc z jednego boku, by dołączyć do stopki 2, osnowa dzieli się na dwa układy obwodowe nici promieniowych 31,32 oddalające się od siebie stopniowo, osiowo jedna od drugiej. Każdy układ obwodowy nici 3 promieniowych jest ograniczony, jak powyżej opisano, z każdej strony przez ściankę nici, skierowanych obwodowo z umieszczoną pomiędzy nimi warstwą kauczuku takiego, jak pisano powyżej. Układ 31 jest ograniczony, przez ścianki 61 i 62, układ 32 jest ograniczony przez ścianki 62 i 63. Wszystkie ścianki nici skierowanych obwodowo są tworzone jako zwoje spiralne. Korzystnie jest, by ścianka środkowa 62 wznosiła się promieniowo wyżej niż ścianki boczne 61 i 63.

W ten sposób uzyskuje się rozmieszczenie ścieżki, która pojawia się bardzo wyraźnie w perspektywie fig. 4, gdzie dobrze widać, że różne układy są oddzielone przez ścianki nici skierowanych obwodowo.

Można oczywiście zastosować więcej niż dwa układy obwodowe nici promieniowych oddalających się promieniowo jeden od drugiego. W tym przypadku, każdy układ jest utworzony począwszy od jednej pojedynczej nici osnowy, tworząc nawinięcia przednie i powrotne. Części nici z różnych układów są rozmieszczone w taki sposób, by w bokach 1 dwie sąsiadujące nici 3 osnowy były elementami innych układów w stopce 2. Inaczej mówiąc, nici z różnych układów wspólnie przeplatają się w boku, lecz nie w stopce 2 w sposób by, również tam zwoje 30 każdego układu nie krzyżowały się.

Ten drugi wariant jest szczególnie interesujący ponieważ, na poziomie boku 1 opony, istnieje dokładnie jeden układ obwodowy części nici promieniowej (w dokładnie jednej warstwie). Zapewnia to dużą elastyczność bokom: zmniejsza sztywność odkształcania się boku 1 przy rozszerzaniu się opony, ponieważ taka struktura pozostaje cienka, dużo cieńsza niz w sytuacji, gdy są dwa zwoje osnowy, tak jak w technologiach obecnie stosowanych.

Wraz ze zbliżaniem się do stopki 2, nici 3 osnowy rozdzielają się na dwaukłady obwodowe, które stopniowo oddzielają się jeden od drugiego, można oczywiście regulować wysokość na jakiej ma odbywać się to oddzielanie w wielu układach, umieszczając wewnątrz kauczuk na wybranej wysokości.

W ten sposób zwiększa się narastająco sztywność odkształcania. Ponadto, dzieli się przez dwa liczbę części promieniowych nici osnowy w jednym układzie wewnątrz stopki, względem liczby części promieniowych nici osnowy w jednym pojedynczym układzie w boku, co jest szczególnie interesujące, ponieważ obszar na wysokości stopki jest dużo mniejszy, jest duzo mniej miejsca do umieszczenia znajdujących się w układzie nici 3 osnowy niz w boku 1. Takie przemieszczenie nici osnowy ułatwia precyzyjne układanie ich na miejscu z dobrą impregnacją kauczukiem.

Na fig. 5 widać trzeci wariant wykonania wynalazku. We wnętrzu stopki 2, dodano zwoje obwodowe nici osnowy 64 i 65. Pomiędzy nićmi 3 osnowy występuje jedynie bardzo cienka warstwa kauczuku, tzn. warstwy nie szersze niż średnica nici zwoju lub układów.

Na tej samej figurze widać, że istnieją części nici 66 skierowane promieniowo w stronę góry w części boku 1 usytuowane pod równikiem. Umożliwia to nadanie przebiegowi różnych form naturalnej równowagi promieniowo rozszerzonej osnowy. Można również dokładnie formować kształt opony w czasie gdy jest ona nadmuchana na kole. Można również zastosować nici z natury w bokach i w stopce lub w ich wnętrzu. Najlepiej, gdy gęstość nici 3 osnowy skierowanych obwodowo jest mniejsza w bokach 1 niż w stopkach 2. Pożądane jest, by zmiana gęstości następowała w sposób narastający, dla zapewnienia przechodzenia jak najbardziej płynnego pomiędzy stopką i bokiem 1 opony.

Widać, że struktura wzmocnienia zaproponowanego przy osnowie promieniowej umożliwia progresywną ewolucję sztywności pomiędzy bokiem i stopką. Ta struktura zapewnia oponie bardzo dużą możliwość regulacji sztywności i jej ewolucji, poprzez prostą zmianę gęstości nici skierowanych obwodowo i ewentualnie liczby układów obwodowych nici promieniowych w stopce, oraz poprzez zmianę rodzaju nici.

Zaproponowana struktura nie prezentuje żadnej nieciągłości wzmocnienia, co jest bardzo korzystne dla wytrzymałości opony, oraz co prowadzi również do większego komfortu opony.

Dla umieszczenia nici wzmacniających w sposób jak najprecyzyjniejszy, korzystne jest wytwarzanie opony na sztywnym rdzeniu, narzucającym formę wewnętrznej wnęki opony. Umieszcza się na rdzeniu, w porządku wymaganym przez architekturę końcową, wszystkie składniki opony, które są rozkładane bezpośrednio na ich docelowym miejscu, bez poddawania kształtowaniu w żadnym momencie wytwarzania. W takim przypadku, opona może być kształtowana i wulkanizowana tak jak przedstawiono w opisie US 4 895 892.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Układ osnowy w oponie, w której osnowa ułożona jest po każdej ze stron opony i mocowana jest w stopce opony, której spód jest montowany w gnieździe obręczy, przy czym każda stopka monolitycznie i bezstopniowo jest związana z bokiem opony, boki zaś połączone są z bieżnikiem, natomiast sama osnowa jest utworzona co najmniej z jednej pojedynczej nici osnowy tworzącej nawinięcia przednie i powrotne, a stopka jest wzmacniana przez nić osnowy skierowaną obwodowo, znamienny tym, że stopka (2) ma nawinięcia przednie i powrotne nici (3) osnowy, które są rozmieszczone jeden obok drugiego i tworzą układ obwodowy z pętlą (30), łączącą za każdym razem nawinięcie przednie i powrotne, przy czym nawinięcia przednie i powrotne nici (3) osnowy są ułożone promieniowo, a w stopce (2) tworzą co najmiej jeden układ (31, 32) obwodowych nawinięć z których każdy jest ograniczony, z każdej strony w kierunku osiowym, przez co najmniej jedną ściankę (61, 62) nici (3) osnowy ułożonej obwodowo, przy czym pomiędzy nimi umieszczona jest warstwa (5) mieszaniny kauczuku mająca twardość powyżej 70 w skali Shore'a A.
2. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że nić (3) osnowy jest ułożona w nawinięcia przednie i powrotne pomiędzy jedną i drugą stopką (2), przechodzące pod bieżnikiem.
3. Układ według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że w bokach (1) nić (3) osnowy jest ułożona promieniowo.
4. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że pętle (30) są rozmieszczone na poziomie wewnętrznym w najniższej części ścianek (61, 62) sąsiadujących ze sobą nici (3) osłony.
5. Układ według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że części boku (1) umieszczone tuz nad strefą kontaktu z obręczą i poniżej maksymalnego wymiaru zewnętrznego opony, zawierające składniki kauczukowe, umieszczone po jednej i drugiej stronie opony, spełniają następującą relację:

Σ, E, e, (zew) ,

Σ E, e, (wew) “ gdzie E, jest modułem w kierunku promieniowym, e, grubością każdego składnika kauczukowego i odpowiednio na zewnątrz i wewnątrz nici (3) osnowy.
6. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa (5) mieszaniny kauczuku umieszczonego pomiędzy nićmi (3) jest mieszaniną zawierającą syntetyczny elastomer SBR, którego Tg zawiera się pomiędzy -70 i -10 stopni Celsjusza i stanowi 40% całkowitej wagi warstwy (5).
7. Układ według zastrz. 6, znamienny tym, że syntetyczny elastomer SBR jest stosowany wraz z PB, którego Tg zawiera się pomiędzy -40 i -10 stopni Celsjusza, zawartość elastomeru syntetycznego wynosi przynajmniej 40% całkowitej wagi warstwy (5).
8. Układ według zastrz.6, znamienny tym, że stosowany syntetyczny elastomer SBR ma postać roztworu.
9. Układ według zastrz. 6, znamienny tym, że ilość siarki w mieszaninie w warstwie (5) jest zawarta pomiędzy 5% i 8% całkowitej wagi syntetycznego elastomeru SBR.
10. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa (5) jest utworzona z poliamidu alifatycznego.
11. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa (5) jest utworzona z tlenku polifenylenowego.
12. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa (5) jest utworzona z żywicy formofolicznej.
13. Układ według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że stopka (2) zawiera nici (3) osnowy skierowane obwodowo i ułożone w wiele ścianek (62, 63) na całej jej szerokości.

172 137
14. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że w każdym boku (1) nić (3) osnowy tworzy pojedynczy układ obwodowy promieniowych nawinięć przednich i powrotnych, oraz wychodząc z jednego boku (1) aż do połączenia się ze spodem stopki (2) układ dzieli się na przynajmniej dwa układy (31, 32) narastająco oddalające się osiowo od siebie.
15. Układ według zastrz. 14, znamienny tym, że każdy układ ułożony w stopce (2) jest formowany począwszy od jednej pojedynczej nici (3) osnowy, tworząc nawinięcia przednie i powrotne oraz, że na poziomie boków (1) dwie sąsiednie części nici (3) należą do różnych układów obwodowych.
16. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera ściankę (61, 62, 63) nici (3) ułożonych obwodowo w części boku (1) umieszczonej pod maksymalnym wymiarem zewnętrznym opony.
17. Układ według zastrz. 16, znamienny tym, że gęstość nici (3) osnowy ułożonych obwodowo jest mniejsza w boku (1) niż w stopce (2).