PL164552B1 - Sposób wytwarzania nowych 7-oksabicykloheptylopodstawionych amidów PL PL PL PL PL - Google Patents

Sposób wytwarzania nowych 7-oksabicykloheptylopodstawionych amidów PL PL PL PL PL

Info

Publication number
PL164552B1
PL164552B1 PL89282945A PL28294589A PL164552B1 PL 164552 B1 PL164552 B1 PL 164552B1 PL 89282945 A PL89282945 A PL 89282945A PL 28294589 A PL28294589 A PL 28294589A PL 164552 B1 PL164552 B1 PL 164552B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
mmol
formula
mixture
solution
acid
Prior art date
Application number
PL89282945A
Other languages
English (en)
Inventor
Philip M Sher
Philip D Stein
David Floyd
Steven E Hall
Original Assignee
Squibb & Sons Inc
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Squibb & Sons Inc filed Critical Squibb & Sons Inc
Publication of PL164552B1 publication Critical patent/PL164552B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07DHETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D493/00Heterocyclic compounds containing oxygen atoms as the only ring hetero atoms in the condensed system
    • C07D493/02Heterocyclic compounds containing oxygen atoms as the only ring hetero atoms in the condensed system in which the condensed system contains two hetero rings
    • C07D493/08Bridged systems
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P11/00Drugs for disorders of the respiratory system
    • A61P11/08Bronchodilators
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P43/00Drugs for specific purposes, not provided for in groups A61P1/00-A61P41/00
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P7/00Drugs for disorders of the blood or the extracellular fluid
    • A61P7/02Antithrombotic agents; Anticoagulants; Platelet aggregation inhibitors
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07CACYCLIC OR CARBOCYCLIC COMPOUNDS
    • C07C45/00Preparation of compounds having >C = O groups bound only to carbon or hydrogen atoms; Preparation of chelates of such compounds
    • C07C45/27Preparation of compounds having >C = O groups bound only to carbon or hydrogen atoms; Preparation of chelates of such compounds by oxidation
    • C07C45/29Preparation of compounds having >C = O groups bound only to carbon or hydrogen atoms; Preparation of chelates of such compounds by oxidation of hydroxy groups

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Diabetes (AREA)
  • Hematology (AREA)
  • Pulmonology (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)
  • Heterocyclic Carbon Compounds Containing A Hetero Ring Having Oxygen Or Sulfur (AREA)
  • Heterocyclic Carbon Compounds Containing A Hetero Ring Having Nitrogen And Oxygen As The Only Ring Hetero Atoms (AREA)

Abstract

Sposób wytwarzania nowych 7-oksabicyklo- heptylopodstawionych amidów o ogólnym wzorze 1, w którym m oznacza 1, 2 lub 3, n oznacza 1, 2, 3 lub 4, R oznacza grupe -CO2H, -CO2-C1 -6alkil, -CO2-metal alkaliczny lub grupe -CH2-5-tetrazo- lilowa o wzorze 2, X oznacza atom tlenu, siarki lub grupe NH, R1 oznacza C1 -8alkil, C3-1 2cykloalkil, C3-1 2cykloalkilo-C1 -8alkil, fenyl lub fenylo-C1 -8- alkil ewentualnie podstawiony chlorowcem, R2 oznacza atom wodoru lub C1 -8alkil, wzglednie R1 i R2 razem z atomem azotu, do którego sa przyla- czone, tworza pierscien pirolidynowy, znamienny tym, ze zwiazek o ogólnym wzorze 3, w którym m, n, R1, R2 i X maja wyzej podane znaczenie utlenia sie dwutlenkiem manganu lub tlenkiem niklowym z wytworzeniem zwiazku o wzorze ogólnym 1, w któ- rym m, n, R, X, R1 i R2 maja wyzej podane znacze- nie, po czym otrzymany zwiazek o wzorze 1, w którym R oznacza grupe estru alkilowego, poddaje sie hydrolizie do zwiazku o ogólnym wzorze 1, w którym R oznacza grupe -COOH i ewentualnie tworzy sie sól litowcowa tej grupy karboksylowej. Wzór 1 (21) Numer zgloszenia: 282945 (51) IntCl5: C07D 493/08 C07D 405/06 (2 2) Data zgloszenia: 22.12.1989 C07D 413/06 Urzad Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nowych 7-oksabicykloheptylopodstawionych amidów heterocyklicznych, będących analogami prostaglandyn, użytecznych jako środki działające na układ sercowo-naczyniowy.
Wytworzone sposobem według wynalazku związki są antagonistami receptorów tromboksanu A 2 (TXA 2) lub połączonymi antagonistami i inhibitorami syntetazy tromboksanu, przydatnymi w leczeniu zakrzepicy i skurczów naczyniowych oraz wykazują one przedłużone działanie.
Sposobem według wynalazku wytwarza się nowe związki o ogólnym wzorze 1, który obejmuje wszystkie stereoizomery, i w którym m oznacza 12 lub 3, n oznacza 1,2,3, lub 4, R oznacza grupę -CO2H, -CO2-C1-ealkil, -CO2-metal alkaliczny lub grupę -CH2-5-tetrazolilową o wzorze 2, X oznacza atom tlenu, siarki lub grupę NH, R1 oznacza C1-e-alkil, C 3-12cykloalkil, C 3-12cykloalkiloC1-e-alkil, fenyl lub fenylo-C1-ealkil ewentualnie podstawiony chlorowcem, R2 oznacza atom wodoru lub C1-ealkil, względnie R1 i R2 razem z atomem azotu, do którego są przyłączone, tworzą pierścień pirolidynowy.
Tak więc, sposobem według wynalazku wytwarza się typy związków o wzorach 1 A, 1B i 1C.
Określenie „C1-ealkil“ w niniejszym opisie oznacza prostołańcuchowe lub rozgałęzione nasycone rodniki węglowodorowe o 1 do β atomach węgla, takie jak metyl, etyl, propyl, izopropyl, butyl, t-butyl, izobutyl, pentyl, heksyl, izoheksyl, heptyl, 4,4-dimetylopentyl, oktyl, 2,2,4trimetylopentyl i ich różnie rozgałęzione izomery i im podobne, a także takie grupy zawierające 1,2 lub 3 podstawniki halogenowe, podstawnik alkiloarylowy, halogenoarylowy, cykloalkilowy lub alkilocykloalkilowy.
Określenie „C3-12cykloalkil“ oznacza nasycone cykliczne rodniki węglowodorowe zawierające 3 do 12 atomów węgla, najlepiej od 3 do Β, obejmujące cyklopropyl, cyklobutyl, cyklopentyl, cykloheksyl, cykloheptyl, cyklooktyl, cyklodecyl i cyklododecyl, a każda z tych grup może być podstawiona takimi podstawnikami jak atom chlorowca, niższy alkil, niższy alkoksyl i/lub hydroksyl.
Określenie „atom chlorowca'* oznacza atom fluoru, chloru, bromu lub jodu, przy czym preferowany jest chlor.
Preferowane są związki o wzorze 1, w których grupa-CH = CH-jest w konfiguracji cis, m jest równe 1, n jest równe 2 lub 3, R oznacza grupę CO 2H, R1 oznacza podstawiony fenyloalkil lub cykloheksyloalkil, a r2 oznacza atom wodoru lub metyl.
Sposób wytwarzania związków o ogólnym wzorze 1 polega według wynalazku na tym, że związek o ogólnym wzorze 3, w którym m, n, R1, R 2 i X mają wyżej podane znaczenie, utlenia się dwutlenkiem manganu lub tlenkiem niklowym z wytworzeniem związku o ogólnym wzorze 1,
164 552 w którym m, n, Ri, R 2 i X mają wyżej podane znaczenie, po czym ewentualnie otrzymany związek poddaje się hydrolizie do związku o ogólnym wzorze 1, w którym R oznacza grupę -COOH i tworzy się sól litowcową tej grupy karboksylowej.
Nowe związki o wzorze 1, najlepiej w postaci cis, w którym X oznacza atom tlenu, otrzymuje się wychodząc z hydroksymetylowego związku o wzorze 4, (otrzymywanego według patentu Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 143054) poddanego utlenianiu Jonesa, w którym związek o wzorze 4 reaguje z odczynnikiem Jonesa (CrO3 rozpuszczony lub w zawiesinie w wodnym roztworze kwasu siarkowego, otrzymywany według opisu w Fieser i Fieser, „Reagents for Organic Synthesis“, tom 1, str. 142 /1967/), w obecności acetonu, w obojętnej atmosferze, np. argonowej, w temperaturze w zakresie od około -10 do około 20°C, z powstaniem odpowiedniego kwasu karboksylowego o wzorze 5. Kwas o wzorze 5 w obojętnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak tetrahydrofuran, poddaje się karbodiimidowej reakcji sprzęgania z amidem o wzorze 6, w obecności chlorowodorku dicykloheksylokarbodiimidu (DCC) lub 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimidu (WSC) i 1-hydroksybenzotriazolu w obojętnej atmosferze, np. argonu, przy stosunku molowym związek o wzorze 6: związek o wzorze 5 w zakresie od około 1,2:1 do około 1:1, otrzymując hydroksybisamid o wzorze 7.
Hydroksybisamid o wzorze 7 poddaje się następnie cykloodwodornieniu, podczas którego roztwór związku o wzorze 7 w obojętnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak tetrahydrofuran, acetonitryl lub chloroform, w obojętnej atmosferze, np. argonu, traktuje się trifenylofosfiną i czterochlorkiem węgla w obecności zasady aminowej, takiej jak trietyloamina, otrzymując oksazolinę o wzorze 8.
Alternatywnie, hydroksybisamid o wzorze 7 traktuje się chlorkiem sulfonylu, takim jak chlorek metylosulfonylu, i zasadą aminową, taką jak trietyloamina, a następnie węglanem potasu w acetonie, otrzymując oksazolinę o wzorze 8.
Oksazolinę o wzorze 8 utlenia się, działając na nią tlenkiem manganu (IV) lub tlenkiem niklowym, najlepiej tlenkiem niklowym, otrzymując oksazol o wzorze 1A'.
Alternatywnie, oksazol o wzorze 1A' można wytwarzać z kwasu o wzorze 5, w reakcji sprzęgania karbodiimidowego, opisanego powyżej, zastępując związek o wzorze 6 związkiem o wzorze 9 i otrzymując związek o wzorze 10, w którym Pro oznacza konwencjonalną grupę zabezpieczającą. Hydroksyamid o wzorze 10 poddaje się następnie cyklodwodornieniu i utlenianiu, zgodnie z opisem podanym dla związków o wzorze 7 i wzorze 8, otrzymując związek o wzorze 11.
Grupę zabezpieczającą związku o wzorze 11 można usunąć, tworząc odpowiedni kwas o wzorze 12, traktowany następnie nadmiarem chlorku oksalilu w obecności obojętnego rozpuszczalnika organicznego, takiego jak toluen, chlorek metylenu lub chloroform i ewentualnie katalitycznej ilości dimetyloformamidu, w warunkach mieszania w obojętnej atmosferze, np. argonu, z powstaniem surowego chlorku kwasowego o wzorze 13, który traktuje się chlorowodorkiem aminy o wzorze 14 w obecności zasady organicznej, takiej jak trietyloamina, w obojętnej atmosferze, np. argonu, przy stosunku molowym: związek o wzorze 13: związek o wzorze 14 w zakresie od około 0,5:1 do około 1:1, a najlepiej od około 0,8:1 do około 1:1, otrzymując związek o wzorze 1A'.
Związki o wzorze 1, w którym grupa CH = CH znajduje się w konfiguracji trans, można otrzymać ze związku hydroksymetylowego o wzorze 4 z podwójnym wiązaniem w konfiguracji cis. Związek o wzorze 4 traktuje się związkiem zabezpieczającym, takim jak chlorek t-butylodimetylosililu lub inna sililowa grupa zabezpieczająca opisana poprzednio, w obecności imidazolu lub trietyloaminy, w obojętnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak chlorek metylenu lub tetrahydrofuran, otrzymując zabezpieczony związek o wzorze 15.
Roztwór zabezpieczonego alkoholu o wzorze 15 w obojętnym rozpuszczalniku oragnicznym, takim jak chlorek metylenu lub aceton traktuje się nadmiarem ozonu w obniżonej temperaturze od około -78°C do około -60°C, a następnie nadmiarem siarczku dimetylu (stosunek molowy związku o wzorze 15 do siarczku w zakresie od około 1:100 do około 1:5) lub trimetylofosfiną, otrzymując aldehyd o wzorze 16.
164 552
Dla nowych związków o wzorze 1, w których grupa -CH = CH- jest w konfiguracji trans i n = 2, aldehyd o wzorze 16 traktuje się mieszaniną bromku litu lub chlorku litu, trimetylofosfonooctanu i trietyloaminy w obojętnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak chlorek metylenu lub chloroform, otrzymując ester o wzorze 17.
Roztwór estru o wzorze 17 w obojętnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak tetrahydrofuran, eter lub dimetoksyetan ochładza się do temperatury od około -78°C do 0°C i poddaje reakcji z wodorkiem diizobutyloglinu w rozpuszczalniku organicznym, takim jak toluen przez okres od około 0,5 do 4 godzin, otrzymując alkohol o wzorze 18.
Alkohol o wzorze 18 traktuje się bromkiem bromotrifenylofosfoniowym (powstającym przez dodanie bromu do trifenylofosfiny w toluenie lub innym aromatycznym rozpuszczalniku w obojętnej atmosferze, np. argonu, w obniżonej temperaturze od około -10 do około 10°C) w obecności pirydyny i toluenu, w obniżonej temperaturze od około -10 do około 10°C, otrzymując bromek o wzorze 19.
Ester alkilowy kwasu octowego, taki jak octan t-butylu lub etylu traktuje się roztworem LDA (diizopropyloamid litu) w obojętnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak tetrahydrofuran w obniżonej temperaturze od około -78 do około -60°C przez okres od około 0,5 do około 2 godzin, a następnie dodaje się roztwór bromku o wzorze 19 o obojętnym rozpuszczalniku organicznym, takim jak tetrahydrofuran, otrzymując ester o wzorze 20 (w którym n = 2).
Dla nowych związków o wzorze 1, w którym grupa -Ch = CH- jest w konfiguracji trans i n równa się 1, 3 lub 4, aldehyd o wzorze 16 poddaje się reakcji z solą fosfoniową o wzorze 21 w obecności mocnej zasady, takiej jak t-amylan potasu w toluenie lub NaH/dimetylosulfotlenek, otrzymując związek o wzorze 18', który utleniany i estryfikowany zgodnie ze znanymi dla specjalistów procedurami prowadzi do wytworzenia alkoholu o wzorze 22.
Związek o wzorze 22 można następnie stosować w miejsce związku o wzorze 2 jako substratu według opisanej powyżej procedury, otrzymując kwas o wzorze 5A, a następnie związek o wzorze 1A według wynalazku w konfiguracji trans.
Nowe związki o wzorze 1B, w którym X oznacza S można wytwarzać wychodząc z kwasu o wzorze 5 lub 5A w następujący sposób:
Kwas o wzorze 5 lub 5A poddaje się reakcji z chloromrówczanem alkilu w obecności aminy, takiej jak trietyloamina, otrzymując mieszany bezwodnik, amidowany następnie w reakcji z roztworem metanolu w amoniaku lub stężonym wodnym roztworem amoniaku z powstaniem amidu o wzorze 23.
Amid o wzorze 23 traktuje się następnie pięciosiarczkiem dwufosforu (P2S5) lub odczynnikiem Lawessona (1,3-ditia-2,4-difosfetano-2,4-disiarczek 2,4-bis-/4-metoksyfenylu/) otrzymując odpowiedni tioamid o wzorze 24, który traktuje się kwasem bromopirogronowym o wzorze 25 w polarnym rozpuszczalniku, takim jak dimetyloformamid w obecności słabej zasady, takiej jak K2CO3, przy stosunku molowym związku o wzorze 24 do kwasu w zakresie od około 1:1 do około 1:1,5, otrzymując tiazolinę o wzorze 26.
Tiazolinę o wzorze 26 odwodornia się następnie, działając na nią chlorkiem sulfonylu, takim jak chlorek metylosulfonylu w obecności zasady, takiej jak trietyloamina, z powstaniem kwasu tiazolowego o wzorze 27, który poddaje się karbodiimidowej reakcji sprzęgania z aminą o wzorze 28 w obecności DCC lub XCC w obojętnej atmosferze, np. argonu, przy stosunku molowym związku o wzorze 28 do związku o wzorze 27 w zakresie od około 1:1 do około 2:1 z powstaniem amidu o wzorze 1Ba.
Nowe związki o wzorze 1C, w którym X oznacza grupę NH wytwarza się wychodząc z kwasu o wzorze 5 lub 5A, który poddaje się reakcji sprzęgania z aminą o wzorze 29, w którym Boc jest t-butyloksykarbonylem, a Pro jest grupą zabezpieczającą, najlepiej grupą -CH2CH2Si(CH3)3, w obecności czynnika sprzęgającego, takiego jak chlorowodorek 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3etylokarbodiimidu (WSC) i 1-hydroksybenzotriazolu (HOBT) i chlorku metulenu, przy stosunku molowym związku o wzorze 5A do związku o wzorze 29 w zakresie od około 1,2:1 do około 1:1 przez okres od około 12 do około 90 godzin. Powstały amid poddaje się reakcji tionowania, działając na niego odczynnikiem Lawessona w obecności benzenu w temperaturze od około 50 do około 75°C przez okres od około 1 do około 4 godzin i otrzymując ester o wzorze 30.
164 552
Ester o wzorze 30 poddaje się cyklizacji, działając na roztwór związku o wzorze 30 w obojętnym rozpuszczalniku, takim jak acetonitryl, chloroform lub tetrahydrofuran, trifenylofosfiną (przy stosunku molowym o wzorze 30 do trifenylofosfiny od około 0,8:1 do około 1:1) i czterochlorkiem węgla w obecności zasady aminowej, takie jak trietyloamina lub diizopropyloetyloamina, z powstaniem imidazoliny o wzorze 31.
Z imidazoliny o wzorze 31 usuwa się następnie grupę zabezpieczającą Pro w sposób konwencjonalny, np. działając na nią kwasem trifluorooctowym w obecności chlorku metylenu, otrzymując kwas o wzorze 32.
Następnie kwas o wzorze 32 poddaje się reakcji sprzęgania z aminą o wzorze 28 w obecności zasady aminowej, takiej jak pirydyna lub trietyloamina w obojętnej atmosferze, np. argonu, w obecności czynnika sprzęgającego, takiego jak WSC i HOBT i chloroformu, przy stosunku molowym związku o wzorze 28 do związku o wzorze 32 w zakresie od około 0,8:1 do około 1,2:1, z powstaniem amidu o wzorze 33.
Amid o wzorze 33 utlenia się, działając na niego czynnikiem utleniającym, takim jak dwutlenek manganu w obecności obojętnego rozpuszczalnika, takiego jak chloroform, otrzymując ester o wzorze 1Ca.
Estry o wzorze 1A', 1A, 1Ba i 1 Ca można prze kształcić w odpowiednie kwasy, to jest kwasy o wzorze 11, działając na estry zasadą, taką jak wodorotlenek litu, wodorotlenek sodu lub wodorotlenek potasu i otrzymując odpowiednią sól metalu alkalicznego, zobojętnioną następnie kwasem, takim jak rozcieńczony kwas solny lub kwas szczawiowy z powstaniem związków kwasowych.
Nowe związki o wzorze 1, w którym R oznacza grupę -CH2-5-tetrazolilową, to znaczy związki o wzorze 12 otrzymuje się działając na półacetal o wzorze 34 (otrzymany według opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 654 356) reagentem Wittiga o wzorze 35, w obecności zasady, takiej jak t-butanolan potasu lub kompleks wodorku sodu i dimetylosulfotlenkiem, przy stosunku molowym związku o wzorze 34 do związku o wzorze 35 w zakresie od około 1:1 do około 0,2:1, z powstaniem związku hydroksymetylowego o wzorze 36, traktowanego następnie związkiem zabezpieczającym o wzorze 37, na przykład eterem bromometylowometylowym w obecności zasady, z utworzeniem zabezpieczonego tetrazolu o wzorze 38.
Zabezpieczony tetrazol o wzorze 38 można następnie zastosować w miejsce związku hydroksymetylowego o wzorze 4, otrzymując różne związki o wzorze 39, w którym X oznacza atom tlenu, siarki lub grupę NH, z których usuwa się zabezpieczenie, działając wodnym roztworem kwasu, takim jak kwas solny, otrzymując związki o wzorze 12.
Nowe związki o wzorze 1 mają cztery centra asymetrii, wskazywane przez gwiazdki we wzorze 1. Jednak każdy z podanych wyżej wzorów, mimo braku takich oznaczeń, reprezentuje wszystkie swoje stereoizomery.
Różne formy stereoizomeryczne nowych związków, a więc postaci cis-egzo, cis-endo i wszystkie formy trans i pary stereoizomeryczne można otrzymać u substratów według procedur opisanych w patencie Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 143 054. Przykładowe postacie tych izomerów przedstawiają wzory 1a, 1b, 1c i 1d.
Jądro każdego ze związków można przedstawić za pomocą wzoru 40, należy też zauważyć, że to samo jądro można również przedstawić wzorem 41.
Nowe związki są antagonistami receptorów tromboksanowych i jako takie są przydatne jako inhibitory działań związanych z receptorami tromboksanowymi. Termin „antagonista receptorów tromboksanowych obejmuje związki, które są tak zwanymi antagonistami receptorów tromboksanu A 2, tromboksanu A 2, tromboksanu A2/endonadtlenków prostaglandyn, receptorów TP lub tromboksanu. Nowe związki są także inhibitorami syntetazy tromboksanu i powstrzymywać mogą syntezę tromboksanu.
Nowe związki są również pożytecznymi inhibitorami działania płytek krwi, to jest zapobiegają i leczą schorzenia okluzji trombotycznej naczyń, częściowe i całkowte, np. zakrzepicę tętniczą, łącznie z naczyniami wieńcowymi, mózgowymi, ocznymi, wątrobowymi, krezkowymi, nerkowymi, obwodowymi oraz przeszczepami naczyń i organów, niestabilną anginę, przejściowe niedokrwienia. Mogą być pożyteczne w zapobieganiu zakrzepicy wynikającej z uszkodzeń naczyń przy diagnostycznych lub terapeutycznych operacjach, takich jak endarterektomia lub angiografia.
164 552
Związki te mogą być pożyteczne w leczeniu i zapobieganiu niedomagań związanych z niszczeniem płytek krwi i/lub ich aktywowaniem, np. aktywacji płytek, ich dysfunkcji i/lub strat w czasie krążenia pozaustrojowego, stosowania radiograficznych środków kontrastujących, choroby Moschowitza, rozsianej koagulacji wewnątrznaczyniowej, plamicy piorunującej, hemolitycznej reakcji na transfuzje lub objawu hemolityczno-uremicznego, tocznia ogólno-ustrojowego, toksyczności nerkowej wywołanej cyklosporynami, nadciśnienia płucnego, ubocznych efektów dializy lub anewryzmu odbytniczego. Związki można stosować w leczeniu zakrzepicy naczyniowej lub embolizmu, np. embolizmu płucnego, głębokiej zakrzepicy naczyniowej, zakrzepicy żyły wątrobowej i nerkowej.
Nowe związki są inhibitorami tętniczych i żylnych zwężeń naczyń. Mogą więc zapobiegać zwężeniom naczyń, związanym z niestabilną anginą, chroniczną stabilną anginą, zmienną anginą lub anginą Prinzmetala, syndromem Raynauda, migreną, skurczami naczyń wieńcowych, mózgowych, ocznych, wątrobowych, krezkowych, obwodowych lub przeszczepów naczyniowych, uszkodzeniami, naczyń związanymi np, z operacjam i lub urazami. Nadciśnienie ciążowe , syndrom wątrobowo-nerkowy i nadciśnienie płucne są innymi przykładami problemów zwężania naczyń, nadającymi się do leczenia nowymi związkami.
Nowe związki są pożytecznymi inhibitorami schorzeń bronchitowych, to jest uczuleń dróg oddechowych, alergicznych skurczów bronchitowych, astmy i reakcji bronchitowych, na czynniki środowiskowe, zakaźne, szkodliwe i mechaniczne.
Nowe związki są pożytecznymi inhibitorami uszkodzeń niedokrwistościowych i wylewowych i różnych tkanek, między, innymi serca, skóry, mózgu, jeiita lub nerk,, stosowane same lub w połączeniu z innymi środkami przywracającymi przepływ krwi. Na przykład, związki te mogą polepszać poniedokrwistościową pracę serca i zmniejszać rozmiary zawału. Niedokrwistość związana ze zmniejszonym przepływem krwi w związku z procedurą diagnostyczną lub leczniczą może być leczona tymi związkami, np. obniżają one zatrzymanie w sercu po interwencjach chirurgicznych. Dodatkowo mogą one zmniejszać uszkodzenia tkanek spowodowanych atakiem.
Nowe związki mogą zapobiegać lub leczyć inne stany, np. oparzenia, retinopatię diabetyczną, metastazę guzów i dyskinezję. Związki mogą też wzmacniać działanie środków moczopędnych.
Dodatkowo, antagonistyczne wobec receptorów tromboksanowych nowe związki mogą być stosowane wraz z czynnkiem trombolitycznym, takim jak t-PA, streptokinaza, urokinaza, prourokinaza i anizoilowany kompleks aktywatora plazminogenostreptokinazy (APSAC) w ciągu 6 godzin od zawału. W takim przypadku środek trombolityczny można stosować w zwykłych dawkach, tak jak to podaje np. Poradnik Lekarski, w celu zmniejszenia niedokrwistościowych uszkodzeń serca.
Nowe związki można podawać doustnie lub pozajelitowo różnym gatunkom ssaków podlegających takim schorzeniom, np. ludziom, kotom, psom i tym podobnym, w skutecznych ilościach w zakresach dawek od około 0,1 do około 100 mg/kg, najlepiej około 0,2 do około 50 mg/kg, a jeszcze lepiej około 0,5 do około 25 mg/kg (lub od około 5 do około 2000 mg) w reżimie jednej dawki lub dawki podzielonej na 2 do 4 dawki dziennie.
Pochodne oksazolowe wytworzone sposobem według wynalazku, to jest związki o wzorze 1, w którym X oznacza atom tlenu, mają szczególnie przedłużony czas działania i mogą być podawane w powyższych ilościach raz dziennie, co drugi dzień lub w razie potrzeby dwa razy tygodniowo.
Substancję czynną można stosować w mieszance w postaci tabletek, kapsułek, roztworu lub zawiesiny, zawierających około 5 do około 500 mg na jednostkę dawki związku lub mieszaniny związków o wzorze 1lub w formie maści do leczenia ran (0,01 % do 5% wagowych związku o wzorze 1, 1 do 5 zabiegów dziennie). Mogą być one łączone z dopuszczalnymi fizjologicznie nośnikami, rozcieńczalnikami, środkami wiążącymi, utrwalającymi, zapachowymi i tym podobnymi, lub z nośnikiem maści, takim jak Plastibase (olej mineralny żelowany polietylenem), jak tego wymaga praktyka farmaceutyczna. Jak powiedziano powyżej, niektóre produkty są półproduktami dla innych produktów.
Nowe związki mogą być też podawane miejscowo w celu leczenia chorób naczyń włosowatych i jako takie mogą być sporządane w postaci oleju lub kremu.
164 552
Poniższe przykłady ilustrują sposoby realizacji niniejszego wynalazku. Jeśli nie podano inaczej, wszystkie tempratury są wyrażone w stopniach Celsjusza.
Przykład I. Kwas [1S-[1a, 2a(Z), 3α, 4a]]-6-[3-[4-[[(4-cykloheksylobutylo)-amino]karbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hrpt-2-ylo]-4-heksenowy.
A. [(1,1-dimetylortoksy)karbonylo]-N-(4-cykloheksylobutylo)[L[Serynamid.
Do roztworu 575 mg chlorowodorku 4-cykloheksylobutyloaminy (3,0 mmol), 615 mg t-butyloksykarbonylo-L-seryny (3,0 mmol, 1,0 równoważnika), 405 mg hydratu 1-hydroksybenztriazolu (3,0 mmol, 1,0 równoważnika) i 387 mg diizopropyloetyloaminy (3,0 mmol, 1,0 równoważnika) w 10 cm3 suchego tetrahydrofuranu (THF) mieszanego w atmosferze argonu w temperaturze 0°C dodano 618 mg 1,3-dicyklohrksylokarbodiimidu (3,0 mmol, 1,0 równoważnika) w jednej porcji. Powoli utworzył się osad. Po godzinie mieszaninę ogrzano do temperatury pokojowej i mieszano przez 4 godziny. Po rozcieńczeniu octanem etylu mieszaninę przesączono, a przesącz przemyto roztworem soli o pH 1 (ze zmieszanej wody, solanki i 1M kwasu solnego). Dalsze dwukrotne przemywanie 1M NaHCO 3, suszenie nad Na2SO 4 i odparowanie dało 1,1 g surowego tytułowego amidu.
Chromatografia cienkowarstowa (TLC) (10% [10% stężonego NH 3 w CH 3OH] w CH 2G2 i anizaldehyd):
chlorowodorek cykloheksylobutyloaminy 0,22 tytułowy amid 0,,7
B. N-(4^<^^yl^Il^^^lsyl^butylo)-L—serynamid.
Do roztworu 1,1 g surowego amidu z części A w 4 cm 3 CH2CI2 w temperaturze pokojowej dodano 4 cm 3 kwasu trifluorooctowego. Mieszaninę mieszano przez 4 godziny. Po odparowaniu rozpuszczalnika pozostały kwas trifluorooctowy odpędzono azeotropowo z CHCI3 w wyparce. Chromatografia rzutowa (150 g żelu krzemionkowego, 10% [10% stężonego wodnego roztworu NH3 w CH3OH] w CH2CI2] dała, po azeotropowym oddestylowaniu z toluenem i odparowaniu pod silnie obniżonym ciśnieniem, 495 mg czystej tytułowej aminy jako białego ciała stałego. Wydajność tytułowej aminy wynosiła 68 % względem chlorowodorku 4-cyklohrksylobutyloaminy.
TLC (10% [10% stężonego NH3 w CH3OH] w CH2CI2 i anizaldehyd):
Amid z części A 0,47 Tytułowa amina 0,17
13C NMR (67,8 MHz w CDCh): 173,4; 64,6; 56,3; 39,1; 37,3; 36,9; 36,9; 33,1; 29,6; 26,5; 26,2; 24,0
C. Ester metylowy kwasu [ 1 S-[ 1 a ,2a(Z, > O, 4aj-6-[3-(hydroksymetylo)-7-oksabicyklo[2.2.1 -hept^-ylo^-heksenowego.
Do częściowego roztworu 36,27g [4aR-(4aa,5b,8b,8ab)]-oktahydro-5,8-rpoksy-1H[2[ benzopiran-3-ol (wytworzonego zgodnie z opisem w patencie Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 143054) (0,23 mol) i bromek 3-karboksypropylotrifenylofosfoniowy (127,34 g, 0,37 mol) w 600cm3 suchego THF w atmosferze argonu w temperaturze 3°C, dodano kroplami w ciągu 1 godziny roztwór 370,6 cm3 t-amylanu potasu (0,68 mol 1,8 M roztworu toluenowego), mieszając całość. Początkowo temperatura reakcji osiągnęła maksimum 8°C, a następnie ustabilizowała się na 4°C, w czasie dalszego dodawania zasady. Reakcja biegła następnie w temperaturze pokojowej przez 90 minut. Zastosowano następnie łaźnię lodową 0°C i wstrzymano reakcję dodatkiem 152 cm 3 lodowatego kwasu octowego w ciągu 30 minut. Rozpuszczalniki odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem (azeotropowo z toluenem). Dodano 640 cm 3 wody i 50 cm 3 stężonego HCl (pH 2,6). Po rozcieńczeniu 640 cm 3 octanu etylu dodano 149 g NaCl i kilka zarodowych kryształów bromku 3-karboksypropylotrifenylofosfoniowrgo i mieszano energicznie przez 15 minut. Osad odsączono i przemyto dwoma porcjami po 320 cm3 octanu etylu. Warstwę octanową oddzielono, warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (2 razy po 200 cm3), połączone warstwy octanu etylu osuszono nad MgSO4 i zatężono. Dodano 5% wodny roztwór K2CO3 (507 cm3) i mieszano energicznie przez 1 godzinę. Strącenie nie nastąpiło. Mieszaninę reakcyjną zatężono do pasty i umieszczono w zawiesinie w 508 cm3 wody. Po kilku godzinach mieszania strącenie nie nastąpiło.
164 552
Wodę zdekantowano i pozostałość umieszczono w zawiesinie w 200 cm3 wodnego 5% roztworu K2CO3. Po intensywnym mieszaniu odsączono jasnobrązowe ciało stałe i przemyto je kilkakrotnie wodą. Połączone warstwy wodne ekstrahowano pięciokrotnie mieszaniną 1:1 toluenu z eterem (po 230 cm3 każdego). Po ochłodzeniu połączonych warstw wodnych na łaźni lodowej 0°C dodano stężonego HCl do pH 2,5 i ekstrahowano jednokrotnie 460 cm3, a następnie dwukrotnie 230 cm3 octanu etylu. Połączone warstwy octanu etylu osuszono nad MgSO 4 i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując 49,74 g bursztynowego oleju. Rozcieranie z 330 cm3 eteru (temperatura pokojowa, przez noc) usunęło fosforowe produkty pośrednie. Roztwór eterowy zdekantowano znad ciemnoczerwonego oleju w rozdzielaczu, a olej porwany w czasie dekantacji usunięto (1,56g). Odparowanie roztworu eterowego pod zmniejszonym ciśnieniem dało 43,08g kwasu [ 1 S-[ 1 α, 2α(Ζ), 3α, 4 a]]-6-[3-(hydroksymetylo)-7-oksabicyklo[2.2.1 ]hept-2-ylo]-4-heksenowego w postaci żółtego oleju o dużej lepkości.
1H NMR wskazał stosunek molowy produkt: tlenek trifenylofosfiny: eter 23:1:1 (% wagowe 93:4,7:2,2). Wydajność poza trifenylofosfiną i eterem 40,06 g (72,5%).
Chlorek acetylu (5,20 cm3,0,073 mol) dodano kroplami do 80 cm3 metanolu w temperaturze pokojowej w atmosferze argonu. Dodano następnie ten roztwór do roztworu 42,98 g (0,18 mol) w 700 cm3 metanolu w jednej porcji. Całość mieszano przez trzy godziny. Następnie dodano metyloaminę (0,09 mol, 12,21 cm3), usunięto metanol pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałoć podzielono pomiędzy 300 cm3 octanu etylu i 150 cm3 wody. Po oddzieleniu warstw ekstrahowano warstwę wodną 150 cm3 octanu etylu, połączone warstwy eterowe przemyto solanką, osuszono nad NazSO4 i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując 43,06g ciemnego leju o dużej gęstości. Chromatografia rzutowa na 1350 g żelu krzemionkowego (Kieselgel 60 firmy E. Merck, 240-400 mesh, 75/25 mieszaniny eteru z heksanami, następnie sam eter po pojawieniu się produktu na wyjściu kolumny) dała 35,47 g tytułowego estru w postaci jasnożółtego oleju o dużej gęstości, nie wykazującego w widmie NMR tlenku trifenylofosfiny.
1H NMR (CDCI3 w odniesieniu do TMS): d 5,41-5,38 m (2H); 4,49 d J = 4,69 Hz (1H); 4,22 d J = 4,69 Hz (1H); 3,73-3,69 m (1H); 3,67 s (3H); 3,60 m (1H); 2,37 br s (4H); 2,12-1,99 m (3H); 1,97-1,85 m (1H); 1,72 m (2H); 1,46 m (2H).
13C NMR (CDCl3, odniesienie 77,00): d 173,50; 130,42; 128,63; 80,23; 79,22; 61,74; 51,49; 48,95; 46,45; 33,86; 29,69; 29,31; 25,94; 22,92.
D. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2α(Ζ), 3α, 4a]]-6-[3-(karboksy)-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Do roztworu 2,43g zanieczyszczonego alkoholu z części C (80% czystość = 1,94 g, 7,6 mmol, zanieczyszczony tlenkiem trifenylofosfiny) w 40 cm3 acetonu w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano powoli 8 cm3 odczynnika Jonesa (2,6 M w CRVI). Pod koniec dodawania utrzymywał się czerwony kolor reagentu. Mieszaninę z osadem mieszano przez 20 minut przed dodaniem 2-propanolu, w celu zatrzymania reakcji. Wciąż w temperaturze 0°C dodano 3M roztwór wodny NaHSO3, wciąż mieszając, aż do rozpuszczenia się soli. Dodano następnie solanki i ekstrahowano trzykrotnie octanem etylu. Po osuszeniu ekstraktów nad Na2SO 4 i odparowaniu rozpuszczlanika chromatografia rzutowa (150 g żelu krzemionkowego, 25% do 40% [5% kwas octowy w octanie etylu] w heksanie) dała, po azeotropowym usunięciu kwasu octowego z toluenem, 1,91 g oleju. Olej był tytułowym zanieszczyszczonym kwasem (80% czystości = 1,53 g, zanieczyszczony tlenkiem trifenylofosfiny) otrzymanym z wydajnością 75%.
TLC (50% [5% kwasu octowego w octanie etylu] w heksanie i anizaldehyd):
Alkohol z części C 0,33
Tytułowy kwas 0,53
13C NMR (67,8 MHz w CDCb): 175,3; 173,1; 129,1; 128,8; 78,0; 78,0; 51,6; 51,1; 47,4; 33,5; 28,8; 28,5; 26,9; 22,5
E. Ester metylowy kwasu [ 1 S-[1 α, 2α(Ζ), 3α, (Rx) 4a]]-6-[3-[[[2-(cykloheksylobutylo)amino]1-(hydroksymetylo)-2-oksoetylo]amino]karbonylo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4heksenowego.
Do roztworu 733 mg zanieczyszczonego kwasu z części D (80% czystości = 586 mg, 2,2 mmol, 1,1 równoważnika, zanieczyszczony tlenkiem trifenylofosfiny) w 4 cm3 suchego tetrahydrofuranu
164 552 (THF) w atmosferze argonu dodano 356mg 1,1'-karbonylodiimidazolu (2,2 mmol, 1,1 równoważnika) i pozostawiono mieszaninę na 1 godzinę. Ponieważ powstało wiele osadu, dodano 5 cm3 suchego THF i mieszaninę ogrzano ostrożnie w celu otrzymania roztworu. (TLC wykazywała obecność trwałego acyloimidazolu). Po mieszaniu przez 30 minut dodano roztwór 495 mg aminy z części B (2,0 mmol) w 10 cm3 suchego THF, używając dodatkowej ilości 5 cm3 THF do ilościowego przeniesienia aminy. TLC homogenicznej mieszaniny po godzinie mieszania wskazała na powoli przebiegającą reakcję. Wobec tego odparowano THF, przepuszczając nad roztworem w ciągu nocy argon, aż do zmniejszenia objętości do 2 cm3 i powstania osadu. Dodatek 5 cm3 THF rozpuścił osad. Po kolejnych 5 godzinach mieszania całość odparowano i chromatografia rzutowa (150 g żelu krzemionkowego, gradient 50% do 100% octanu etylu w heksanie, następnie gradient 0% do 10% CH3OH w octanie etylu) dała 230 mg czystego tytułowego hydroksybisamidu w postaci oleju. Wydajność wynosiła 23%.
Wydzielono także izomeryczny aminoestroamid (27%) i addukt 2:1 (16%). Te produkty uboczne można było przekształcić z dobrymi wydajnościami w tytułowy hydroksybisamid przez transestryfikację z KCN w CH3OH w temperaturze pokojowej, chociaż aminoestroamid może izomerować spontanicznie.
TLC (50% [5% kwasu octowego w octanie etylu] w heksanie i anizaldehyd):
Amina z części B 0,00
Kwas z części D 0,38
Acylimidazol 0,18
Tytułowy hydroksybisamid 0,22 Aminoestroamid 0,04
Addukt 2:1 0,33 13C NMR (67,8 MHz w CDCI3): 173,3; 17725; 170,4; 129,2 ; 129,0; 78,9; 78,8; 62,7; 54,0; 53,8; 51,3; 47,9; 39,4; 37,3; 36,9; 33,6; 33,1; 29,5; 29,4; 28,6; 27,2; 26,4; 26,1; 24,0; 22,6
E. Ester metylowy kwasu [ 1 S-[ 1 a, 2a(Z), 3a(Rx), 4c]]-6-[3-[4-[[(4-cykloheksylobutylo)amino]karbonylo]-4,5-dihydro-2-oksazoiilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Chemię tej reakcji opisuje M. J. Miller, P. G. Mattingly. M. A. Morrison i J. F. Kerwin, Jr., J. Am. Chem. Soc., 1980, 102, 7026.
Do roztworu 240 mg czystego hydroksybisamidu z części E (0,48 mmol) w 3 cm3 suchego THF w atmosferze argonu, w temperaturze pokojowej, dodano 189 mg trifenylofosfiny (0,72 mmol, 1,5 równoważnika), 73 mg trietyloaminy (0,72 mmol, 1,5 równoważnika) i 89 mg CCI4 (0,58 mmol, 1,2 równoważnika) i ogrzewano mieszaninę w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną. Po godzinie dodano następną porcję CCI4 i trietyloaminy, a po 2,5 godziny kolejną. Dwie godziny później dodano po porcji CCI4 i trietyloaminy i pół porcji (95 mg) trifenylofosfiny. Po dalszych dwu godzinach TLC wykazała całkowite zużycie hydroksybisamidu z częścią E, i początkowo bezbarwna i jednorodna mieszanina wytworzyła biały osad i pociemniała. Po odparowaniu rozpuszczalnika i chromatografii rzutowej (żel krzemionkowy, 15% acetonu w toluenie) otrzymano 190 mg czystej tytułowej oksazoliny w postaci oleju. Oksazolinę otrzymano z wydajnością 83%.
TLC (20% acetonu w toluenie i anizaldehyd):
Hydroksybisamid części E 0,07
Tytułowa oksazolina 0,29 13C NMR (67,8 MHzwCDCl3): 173,1; 171,2; 169,1; 129,3; 128,9; 79,0; 78,9; 69,6; 68,3; 51,3; 48,2; 46,3; 39,0; 37,4; 36,9; 33,7; 33,1; 29,6; 29,5; 28,7; 27,1; 26,5; 26,2; 24,0; 22,7
G. Ester metylowy kwa su [1S-[lcr, 2α(Ζ), Zz, 4a(]-4-[3-[4[[[-[Lcykl-heksylobutylo)aminojkarbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Chemię tej reakcji opisał D. L. Evans, D. K. Minster, U. Jordis, S. M. Hecht, A. L. Mazzu, Jr. i
A. I. Meyers, J. Org. Chem., 1979. 44, 497.
Do roztworu 190 mg czystej kUsazklina z części F (0,40 mmol) w 10 cm3 CHCI3 dodano 200 mg nlemiateczkowanego NiO2 i heterogeniczną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej. TLC wykazała pewien postęp w ciągu pierwszej godziny, lecz następnie reakcja stanęła. Po 1 dniu
164 552 dodano pięć dodatkowych porcji reagentu aż do ukończenia reakcji. Mieszaninę rozcieńczono octanem etylu i całość mieszano z 3 M roztworem wodnym NaHS03, aż do zaniku czarnego koloru NiO2 i rozpuszczenia większości substancji stałej. Następnie ekstrahowano trzykrotnie octanem etylu, osuszono nad Na2SO4 i odparowano. Chromatografia rzutowa (żel krzemionkowy, gradient 25% do 35% octanu etylu w heksanie) dała 90 mg czystego tytułowego oksazolu, ciała stałego. Oksazol otrzymano z wydajnością 48%.
TLC (100% octanu etylu i anizaldehyd):
Oksazolina z części F 0,52
Tytułowy oksazol 0,81 13C NMR (67,8 MHz w CDCI3): 173,3; 163,8; 160,5; 140,4; 136,0; 129,4; 128,5,79,5; 79,3; 51,4; 49,6; 46,6; 39,0; 37,4; 37,0; 33,7; 33,3; 29,8; 29,7; 28,9; 27,8; 26,6; 26,3; 24,1; 22,7
H. Kwas [lS-[1ff, 2a(Z), Z>a, 4α]-6-[3-[4-[[(4-cykloheksylobutylo)aminoikarbonylo]2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowy.
Do 90 mg czystego oksazolu z części G (0,19 mmol w 4 cm3 CH3OH w temperaturze pokojowej dodano 2 cm3 1,0 M wodnego roztworu NaOH. Po mieszaniu całości przez 1,3 godziny dodano 1 M kwasu solnego w celu obniżenia pH do 1. Następnie ekstrahowano trzykrotnie octanem etylu. Ekstrakty osuszono nad Na 2SO 4 i po odparowaniu rozpuszczalnika otrzymano tytułowy surowy kwas. Chromatografia rzutowa (gradient 25% do 50% [5% kwasu octowego w octanie etylu] w heksanie) dała, po azeotropowym usunięciu kwasu octowego z toluenem, 71 mg czystego tytułowego kwasu jako ciała stałego. Wydajność tytułowego kwasu wynosiła 81%.
TLC (50% [5% kwasu octowego w octanie etylu] w heksanie i anizaldehyd):
Oksazol z części G 0,43
Tytułowy kwas 0,25
13CNMR(67,8 MHzwCDCl3): 176,9; 163,9; 160,7; 140,9; 135,7; 129,5; 128,4,79,5; 79,3; 49,6; 46,5; 39,1; 37,4; 36,9; 33,7; 33,2; 29,7; 28,8; 27,8; 26,6; 26,2; 24,1; 22,5
Przykład II. Kwas [1S-[1a, 2a(Z), 3α, 4a]]-6-[3-[4-[(1-pirolidynylo)karbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1 ]hept-2-ylo]-4-heksenowy.
A. 1-[N-[(1,1-dimetyloetoksy)karbonylo]-L-serylo]-pirolidyna.
Do mieszanego roztworu pirolidyny (1,11 g, 15,7 mmol), t-butyloksykarbonylo-(L)-seryny (3,22 g, 15,7 mmol), hydratu 1-hydroksybenzitriazolu (2,12g, 15,7 mmol) i diizopropyloetyloaminy (2,73 cm3, 15,7 mmol) w 30 cm3 THF w atmosferze argonu dodano 1,3-docykloheksylokarbodiimid (3,23 g, 15,7 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez 17 godzin i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Mieszaninę rozcieńczono 200 cm 3 octanu etylu i odsączono osad. Osad przemyto octanem etylu (3-razy 40 cm3). Połączone przesącze przemyto 1N kwasem solnym (3 razy 70 cm3) i nasyconym roztworem NaHCO3 (2 razy 80 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt poddano chromatografii na 140 g żelu krzemionkowego Merck 60 eluując 2% roztworem CH3OH w CH2CI2, otrzymując 1,64g (41%) tytułowego amidu. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH w CH2CI2, R, 0,24, Ce(SO4)2
1’C NMR (67,5 MHz w CDCU): δ: 169,4; 155,6; 79,7; 62,8; 53,5; 46,5; 45,9; 28,0; 28,0; 25,7;
23,8
B. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a(Rx), 4α]]-6-[3-[]] 1-hydroksymetylo)-2-okso2-( 1-pirolidynylo)etylo]amino]karbonylo]-7-oksabicyklo[2.2.1 ]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Do mieszanego roztworu amidu z części A (0,96 g, 3,72 mmol) w 20 cm3 suchego CH 2Cl2 w atmosferze argonu w temperaturze 0°C dodano 5 cm3 kwasu trifluorooctowego (TFA). Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 2 godziny i rozcieńczono 50 cm3 toluenu. Mieszaninę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Do mieszanego roztworu tej soli aminy i kwasu, hydratu 1hydroksybenztriazolu (0,50 g, 3,73 mmol) i 5 cm3 trietyloaminy w 20 cm3 DMF dodatno roztwór kwasu z przykładu I część D (1,00g, 3,73 mmol) w Dcm3 DMF. Do mieszaniny tej dodano chlorowodorek etylo-3-(3-dimetyloamino)propylokarbodiimidu. Mieszaninę reakcyjną mieszano
164 552 w temperaturze pokojowej przez 19 godzin i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Rozcieńczono ją następnie 400cm3 octanu etylu i przemyto IN kwasem solnym (3 razy 30 cm3), 0,2 N roztworem NaOH (2 razy 30 cm3) i solanką (60 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyszczono chromatografią rzutową na 50 g żelu krzemionkowego Merc 60, stosując jako eluant po 0,4 dm3 2% i 4% roztworu Ch3OH w CH 2O2, otrzymując 320 mg (22%) tytułowego alkoholu.
TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH w CH2CI2, Rf 0,22, Ce(SO4)2 13C NMR (67,5 MHz w CDCh): 173,4; 172,2; 168,8; 129,3; 129,2; 78,9; 78,9, 63,5; 54,3; 52,2; 51,4; 48,0; 46,6; 45,9; 33,7; 29,5; 28,8; 27,2; 25,8; 24,0; 22,7
C. Ester metylowy kwasu [ 1S-[ 2a(Z), 3a(Rx), 4a]]-6-[3-[4,5-dihydro-4-[(1-pirolidynylo]karbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Do mieszanego roztworu alkoholu z części B (305 mg, 0,75 mmol) i diizopropyloetyloaminy (0,39 cm3, 2,24 mmol) w 10 cm3 w CH 2O2 w atmosferze argonu w temperaturze 0°C dodano chlorek metylosulfinylu (0,07 cm3,0,90 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez 4 godziny i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy metylan rozpuszczono w 30 cm3 acetonu i połączono z 0,60 g K2CO3. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 4 godziny, ochłodzono do temperatury pokojowej i rozcieńczono 100 cm3 acetonu. Osad odsączono i przemyto acetonem (3 razy 40 cm3). Przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano chromatografii na 50 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3OH w CH 2O2, otrzymując 210 mg tytułowej oksazoliny. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2Cl2, Rf 0,20, Ce(SO4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCh): δ: 173,4; 168,2; 167,7; 129,5; 129,1; 78,9,78,9; 68,7; 67,5; 51,4; 48,4; 46,5; 46,4; 46,1; 33,9; 29,7; 28,8; 27,1; 25,9; 24,1; 22,8
D. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3α, 4o]]-6-[3-[4-[l-pirolidynylo]karbonylo]2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Do mieszanego roztworu oksazoliny z części C (200 mg, 0,51 mmol) w 5 cm3 CH 2O2 dodano 200 mg NiO 2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę i dodano kolejną porcję 200 mg NiO2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 17 godzin i rozcieńczono 80 cm3 octanu etylu. Do powstałej mieszaniny dodano 5 cm 3 3M roztworu NaHSO3 i 40 cm3 1M roztworu cytrynianu sodu. Warstwę organiczną oddzielono, a warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (3 razy 70 cm3). Połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO 4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chromatografii na 18 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3OH w CH 2O2, otrzymując 69,2 mg (35%) tytułowego estru. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2O2, Rf 0,24, Ce(SO4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCh) δ: 173,2; 163,1; 160,3; 142,2; 137,1; 129,3, 128,7; 79,4; 79,1; 51,4; 49,6; 48,2; 46,7; 46,6; 33,7; 29,7; 28,9; 27,8; 26,4; 23,7; 22,7
E. Kwas [1S-[1a, 2a(Z), 3α, 4a]]-6-[3-[4-[(1-pirolidynylo)karbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Do mieszanego roztworu estru z części D (69,0 mg, 0,18 mmol) i 2 cm3 wody w 12 cm3 THF dodano 2 cm3 1 N roztworu LiOH. Mieszaninę tę przedmuchiwano argonem przez 10 minut i mieszano w temperaturze pokojowej przez 10 godzin. Mieszaninę zakwaszono do pH 2 dodatkiem IN kwasu solnego i nasyconego NaC. Warstwę THF oddzielono i warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (4 razy 60 cm3). Połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO 4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyszczanie chromatograficzne na 10 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 10% roztwór CH3OH w CH2CI2, dało 26 mg (39%) tytułowego kwasu. TLC: żel krzemionkowy, 6% CH3OH w CH2CI2, Rf 0,22, Ce(SO 4)2
13C NMR (67,5 MHz w DMSO4-de) δ: 175,1; 163,2; 159,6; 142,2; 136,3; 130,5,127,6; 78,8; 78,4; 48,8; 47,7; 46,3; 45,8; 29,3; 28,4; 27,5; 25,9; 23,3; 23,2; 22,8
Przykład II. Kwas [1S-[la, 2a(Z, , 3a, 4c]]-6-[3-[4[(cykloheksyloamino)karbonylo]22oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2. 1 ]hept-2-ylo]-4-heksenowy.
A. [(1, l-dimetyloetoksy^arbonylohN-cykloheksylo-L-serynamid.
Do mieszanego roztworu cykloheksyloaminy (1,11 g, 15,7 mmol), t-butyloksykarbonylo-(L)seryny (3,22 g, 15,7 mmol), hydratu 1-hydroksybenztriazolu (2,12 g, 15,7 mmol) i diizopropyloety12
164 552 loaminy (2,73 cm3, 15,7 mmol) w 30 cm 3 THF w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano 1,3-dicykloheksylokarbodiimid (3,23 g, 15,7 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1δ godzin. Mieszaninę rozcieńczono 200 cm 3 octanu etylu i odsączono osad. Przemyto go octanem etylu (3 razy 70 cm3). Połączone przesącze porzemyto 1 N kwasem solnym (3 razy 70 cm3) i nasyconym roztworem NaHCO3 (2 razy S0 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), odsączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chromatografii na 140 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3OH w CH 2O2, otrzymując 1,65 g (41%) tytułowego amidu. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2O2, Rf 0,24, Ce(SO4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCh) δ: 170,1; 156,1; S0,2, 62,7; 4β,1; 32,6; 32,6; 2β,1; 2β,1; 25,3; 24,5; 24,5; 24,5
B. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2α(Ζ), 3a(Rx), 4a]]-6-[3-[[[2-(cykloheksyloamino)1(hydroksymetylo)-2-oksoetylo]amino]karbonyIo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4heksenowego.
Do mieszanego roztworu amidu z części A (1,06 mg, 3,73 mmol) w 20 cm 3 suchego CH 2Ch w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C dodano 5 cm3 TFA. Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 2 godziny i rozcieńczono 50 cm3 toluenu. Całość zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Do mieszanego roztworu tej soli aminy i TFA, hydratu 1-hydroksybenztriazolu (0,50 g, 3,73 mmol) i 6 cm3 trietyloaminy w 20 cm3 DMF dodano roztwór kwasu z przykładu I, część D (1,00 g, 3,73 mmol) w 10 cm3 DMF. Do tej mieszaniny dodano następnie chlorowodorek etylo-3-(3-dimetyloamino)propylokarbodiimidu (0,55 g, 3,73 mmol), Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 19,5 godziny i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość rozcieńczono 400 cm3 octanu etylu i przemyto 1N kwasu solnym (3 razy 40 cm3), 0,2 N roztworem NaOH (2 razy 30 cm3), nasyconym roztworem NaHCO3 (30 cm3) i solankąą (100cm3) . Wasstwę organizzną osuszono (MgSO4), zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano chromatografii rzutowej na 60 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3OH w CH 2O2, otrzymując 690 mg (42%) tytułowego alkoholu. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2O2, Rf 0,30, Ce(SO4)2
13C NMR (67,5 MHz CDCh): <5: 17,3,31 173,01 199,91 299,41 199,0; 99,1,78,9; 78,9; 22,7; 44,4; 53,7; 51,4; 4S,2; 4S,0; 33,7; 32,6; 32,6; 29,5; 2S,6; 27,5; 25,3; 24,6; 24,6; 22,7
C. Ester metylowy kwasu [1S-[ 1 a, 2a(Z) , 3cr(Rx) , 4cr]]-6-[3-[4-[(cykloheksyloamino)karbonylo]4,5-dihydao-2-oksazolilo]-7-oksablcyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Do mieszanego roztworu alkoholu z części B (6S0 mg, 1,56 mmol) i diizopropyloetyloamiay (0,S2 cm3, 4,4S mmol) w 20 cm3 CH2CI2 w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano chlorek metylosulfonylu (0,13 cm3,1,63 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy mezylan rozpuszczono w 20 cm 3 acetonu i połączono z 647 mg K2CO3. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze 54°C przez 3,5 godziny, ochłodzono do temperatury pokojowej i rozcieńczono 100 cm 3 acetonu. Osad odsączono i przemyto acetonem (3 razy 50 cm3). Przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano chromatografii na 50 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH3OH w CH2CI2, otrzymując 540 mg (S3%) tytułowej oksazoliny. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH w CH2CI2, Rf 0,42, Ce(SO 4)2
13C NMR (67,5 MHz CDCh) δ: 173,2; 170,4; 169,2; 129,5; 1 2S,9; 79,1; 79,0, 69,7; 6S,4; 51,4; 4S,4; 4S,4; 47,S; 46,4; 33,S; 33,0; 32,S; 29,6; 2S,9; 27,3; 25,4; 24,7; 24,7; 22,S
D. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2α(Ζ), 3α, 4α]]-6-[3-[4[(cykloheksyloamino)karboaylo]2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-hekseaowego.
Do mieszanego roztworu oksazoliny z części C (530 mg, 1,26 mmol) w 5 cm 3 CH 2G2 dodano 1,06g NiO2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 3 godziny, po czym dodano dalsze 530 mg NiO 2. Następnie mieszano ją przez 1 godzinę i dodano kolejną porcję 530 mg NiO2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez S0 minut i rozcieńczono 120 cm 3 octanu etylu. Do powstałej mieszaniny dodano 10 cm 3 3 M roztworu NaHSO3 i 70 cm 3 1 M roztworu cytrynianu sodu. Warstwę organiczną oddzielono, a warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (2 razy 100 cm3). Połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (100 cm3), osuszono (MgSO 4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chro164 552 matografii na 40 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3OH w CH2G2, otrzymując 370 mg (70%) tytułowego estru. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH w CH 2Cl2, Rf 0,64, Ce(SO4)2 13C NMR (67,5 MHz w CDCla) δ: 173,2; 163,7; 159,6; 140,6; 136,1; 129,4, 128,5; 79,5; 79,3; 51,4; 49,6; 47,8; 46,6; 33,7; 33,0; 29,7; 28,9; 27,8; 25,4; 24,9; 24,9;
E. Kwas [TS-tla, 2α(Ζ), Za, 4α]]-6-[3-[-2[(cy-loheksylokmmo)kasbkaylk]-2-o-2-kkli1zk7-kksabicaklk[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenkwy.
Do mieszanego roztworu estru z części D (360 mg, 0,86 mmol) i 10 cm 3 wody w 60 cm 3 THF dodano 10 cm3 1 N roztworu LiOH. Mieszaninę tę przedmuchiwano argonem przez 10 minut i mieszano w temperaturze pokojowej przez 7 godzin. Mieszaninę zakwaszono do pH 2 dodatkiem 1 N kwasu solnego i nasycono NaCl. Warstwę THF oddzielono i warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (4 razy 80 cm3). Połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyszczanie chromatografią rzutową na 40 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 4% roztwór CH3OH w CH2CI2, dało 300 mg (86%) tytułowego kwasu. TLC: żel krzemionkowy, 6% CH3OH w CH2CI2, Rf 0,32, Ce(SO4)2
13C NMR (67,5 MHzwCDCb) 6: 176,9; 163,9; 160,0; 141,0; 129,5; 128,5,79,5; 79,5; 48,1; 46,6; 33,7; 32,9; 32,9; 29,7; 28,9; 27,9; 25,5; 24,9; 24,9
Przykład IV. K was [1S-[ (a, 2a(Z), 3a, 4c]]]-6-[3-[4[[(2-cykloheksyloetalo)amlno]karbonyio-2-kksazolllo]-7-kksabicaklo[2.2.1]hept-2-alo]-4-heksonowy.
A. [(1,1-dimetaloetoksa)karbonylo]-N-(2-cakloheksaloetylo)-L-seranamld.
Do mieszanego roztworu 2-cakloheksyloetalkamlny (2,0 g, 15,7 mmol), t-0utyloksakar0onylk(L)-setyny (3,22g, 15,7 mmol), hydratu Ll^^^i^iOksybenztriazolu (2,12g, 15,7 mmol) i diizopropylketyloamlna (2,73 cm3, 15,7 mmol) w 40 cm 3 THF w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano 1,3-dicykloheksalokarbkdiimid (3,23 g, 15,7 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez 18 godzin. Mieszaninę rozcieńczono 300 cm 3 octanu etylu i odsączono osad. Przemyto go octanem etylu (3 razy 40 cm3). Połączone przesącze przemyto 1 N kwasem solnym (3 razy 70 cm3) i nasyconym roztworem NaHCO3 (2 razy 80 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), odsączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chromatografii na 160 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant mieszaninę 1:4 heksanu z eterem dietylowym, otrzymując 1,91 g (39%) tytułowego amidu. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH w CH2CI2, Rf 0,34, Ce(SO4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCh) δ: 171,1; 80,3; 62,9,37,3; 36,8; 35,2; 33,1; 28,3; 28,3; 28,3; 26,4; 26,1; 26,1
B. Ester metylowy kwasu [ 1S-[1 a, 2a(Z), 3a(RX),4a]]-6-[3-[[[2-[(2-cykloheksyloetylo)amino]1-(hydtoksymetalk)-2-oksoetalo]amino]karbonylo]-7-oksabicaklo[2.2.1]hept-2-ylk]-4heksenowego.
Do mieszanego roztworu amidu z części A (1,28 g, 3,73 mmol) w 20 cm3 CH 2G2 w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano 5 cm 3 TFA. Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 2 godziny i rozcieńczono 50 cm 3 toluenu. Całość zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Do mieszanego roztworu tej soli aminy i TFA, hydratu 1-hydroksybenztriazklu (0,50 g, 3,73 mmol) i 5 cm3 metyloaminy w 20 cm3 DMF dodano roztwór kwasu z przykładu I, część D (1,00 g, 3,73 mmol) w 10 cm3 DMF. Do tej mieszaniny dodano następnie chlorowodorek etylo-3-(3-dimetaloaminknpropylokar0odllmldu (0,55 g, 3,73 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 17 godzin i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość rozcieńczono 400 cm 3 octanu etylu i przemyto 1N kwasem solnym (3 razy 40 cm3), 0,2 N roztworem NaOH (2 razy 30 cm3), nasyconym roztworem NaHCO 3 (30 cm3) i solanką (100 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano chromatografii rzutowej na 60 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3OH w CH 2G2, otrzymując 1,00 mg (54%) tytułowego alkoholu. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2G2, Rf 0,30, Ce(SO4)2 13C NMR (67,5 MHz, CDCU) δ: 173,4; 172,9; 170,4; 129,3; 129,0; 79,0, 78,9; 62,7; 54,2; 53,7; 51,4; 48,0; 37,3; 36,6; 35,3; 33,7; 32,9; 29,5; 28,6; 27,3; 26,3; 26,0; 26,0; 22,7
164 552
C. Ester metylowy kwasu [ 1 S-[1 a, 2a(Z), 3a(Rx), 4α]]-6-(3-(4-(((2-cykloheksyloetylo)amino]karbonylo][4,5-dihydro-2[Oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept[2[ylo]-4-heksenowego.
Do mieszanego roztworu alkoholu z części B (890 mg, 1,80 mmol) i diizopropyloetyloaminy (0,94 cm3,5,40 mmol) w 20 cm 3 CH 2G2 w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C dodano chlorek metylosulfonylu (0,14 cm3,1,80 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy mezylan rozpuszczono w 30 cm3 acetonu i połączono z 0,77 g K 2CO 3. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 4 godziny, ochłodzono do temperatury pokojowej i rozcieńczono 100 cm 3 acetonu. Osad odsączono i przemyto acetonem (3 razy 50 ciĄ Przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano chromatografii na 60 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3OH w CH 2Cl2, otrzymując 480 mg (54%) tytułowej oksazoliny. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2Cl2, Rf 0,42, Ce(SO4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCI3) δ: 173,1; 171,2; 169,2; 129,4; 128,9; 79,179,0; 69,6; 68,3; 51,4; 48,3; 46,3; 36,9; 36,8; 35,2; 33,7; 33,0; 32,9; 29,6; 28,8; 27,2; 26,3; 26,1; 26,1; 22,8
D. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4α]][6-(3-[4-[[(2-cykloheksyloetylo)amino]karbonylo][2[Oksazolilo][7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-hrksenowego.
Do mieszanego roztworu oksazoliny z części C (480 mg, 1,01 mmol) w 20 cm 3 CH 2G2 dodano 480 mg NiO 2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę, po czym dodano dalsze 480 mg NiO2. Następnie mieszano ją przez 3 godziny i dodano kolejną porcję 480 mg NiO2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez kolejne 15,5 godziny i dodano jeszcze jedną porcję 480 mg NiO2. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 1,5 godziny i rozcieńczono 100 cm3 octanu etylu. Do powstałej mieszaniny dodano 20 cm3 3M roztworu NaHSO3 i 30cm3 1M roztworu cytrynianu sodu. Warstwę organiczną oddzielono, a warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (2 razy 100 cm3). Połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (50 cm3), osuszono (MgSO^, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chromatografii na 45 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluent 2% roztwór CH 3OH w CH 2G2, otrzymując 200 mg (42%) tytułowego estru. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2Cl2, Rf 0,60, Ce(SO 4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCI3) δ: 173,1; 163,7; 160,4; 140,3; 136,0; 129,3, 128,4; 79,4; 79,3; 51,3; 49,6; 46,6; 36,9; 36,7; 35,2; 33,6; 33,0; 33,0; 29,7; 28,8; 27,7; 26,4; 26,0; 26,0; 22,7
E. Kwas [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4α]]-6-[3-[4-[[[2-cykloheksyloerylo)amino]karbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hrpt-2-ylo][4[heksenowy.
Do mieszanego roztworu estru z części D (190 mg, 0,40 mmol) i 4 cm 3 wody w 30 cm 3 THF dodano 4 cm3 1 N roztworu LiOH. Mieszaninę tę przedmuchiwano argonem przez 10 minut i mieszano w temperaturze pokojowej przez 5 godzin. Mieszaninę zakwaszono do pH 2 dodatkiem 1N kwasu solnego i nasycono NaCl. Warstwę THF oddzielono i warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (4 razy 25 ciĄ Połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO^, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyszczanie chromatografią rzutową na 20 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 4% roztwór CH3OH w CH2G2, dało 106,7 mg 59% tytułowego kwasu. TLC: żel krzemionkowy, 6 % CH3OH w CH2G2, Rf 0,32, Ce(SO 4)2
13C NMR (67,5 MHz CDCU) δ: 176,9; 163,9; 160,7; 140,8; 135,7; 129,4,128,4; 79,5; 79,4; 49,6; 46,5; 36,9; 36,8; 35,2; 33,7; 33,0; 33,0; 29,6; 28,8; 27,8; 26,4; 26,1; 26,1; 22,6
Przykład V. Kwas [łS-^a, 2a(Z), 3a, 4a]]-6-[3-[4-[[[2-[4-chlorofenylo)etylo]amino][ karbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.ł]hept-2-ylo]-4-hrksenowy.
A. [(1,:-dimetylortoksy)karbonylo]-N-(2-(4[Chlorofenylo)etylo]-L-serynamid.
Do mieszanego roztworu 2-(4-chlorofenvlo)etyloaminy (2,44 g, 15,7 mmol), t-butyloksykarbonylo-(L)-seryny (3,22g, 15,7 mmol), hydratu ^^l^^^fdroksybmztriazolu (2,12g, 15,7 mmol) i diizopropyloetyloaminy (2,73 cm3, 15,7 mmol) w 30 cm 3 THF w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano IS-dicykloheksylokarbodiimid (3,23 g, 15,7 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej i dodano 10 cm 3 DMF. Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez 18 godzin. Mieszaninę rozcieńczono 200 cm 3 octanu etylu i odsączono osad. Przemyto go octanem etylu (3 razy 40 cm^. Połączone przesącze przemyto i N kwasem solnym (3 razy 70 cm3) i nasyconym roztworem NaHCO3 (2 razy 80 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), odsą164 552
II czono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chromatografii na 160 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant mieszaninę 1:4 heksanu z eteredm dietylowym, otrzymując 2,I6 g (48%) tytułowego amidu. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3 OH w CH 2O2, Rf 0,34, Ce(SO4)2 i3C NMR (67,I MHz w CDCh) δ: i73,I; 157,6; 139,2; 133,1; I3I,4; 131,4, 129,4; 80,8; 63,3; I8,0; 41,7; 3I,7; 34,7; 28,7; 28,7; 28,7
B. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3ff(Rx), 4a]]-6-[3-[[[2-[[2-(4-chlorofenylo)etylo]amino]-1-(hydroksymetylo)-2-oksoetylo]amino]karbonylo]-7-oksabicyklo[2.2.i]hept-2-ylo]-4heksenowego.
Do mieszanego roztworu amidu z części A (1,28 g, 3,73 mmol) w 20 cm 3 suchego CH 2O2 w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C dodano I cm 3 TFA. Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 2 godziny i rozcieńczono I0 cm 3 toluenu. Całość zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem Do mieszanego roztworu tej soli aminy i TFA, hydratu 1-hydroksybenztriazolu (0,I0 g, 3,73 mmol) 1 I cm 3 trietyliaminy w 20cm 3 DMF dodano roztwór kwasu z przykładu I, część D (i,00g, 3,73 mmol) w I0 cm 3 DMF. Do tej mieszaniny dodano następnie chlorowodorek etylo-3-(3-dimetyloamino)propylokarbodiimidu (0,II g, 3,73 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 17 godzin i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość rozcieńczono 400 cm 3 octanu etylu i przemyto IN kwasem solnym (3 razy 40 cm3), 0,2 N roztworem NaOH (2 razy 30 cm3), nasyconym roztworem NaHCO3 (30 cm3) i solanką (100 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano chromatografii rzutowej na 60 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3OH w CH 2O2, otrzymując i ,00 g (I4%) tytułowego alkoholu. TlC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2O2, Rf 0,30, Ce(SO 4)2 i3C NMR (67,I MHz w CDCh) δ: 173,I; 172,9; 170,6; 137,2; 132,1; i30,0, i30,0; 129,3; 129,1; 128,I; 128,I; 79,0; 78,9; 62,7; I4,1; I3,9; I1,4; 48,0; 40,8; 34,8; 33,7; 29,I; 28,7; 27,3; 22,7
C. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a(RX), 4a]]-6-[3-[4-[[[2-(4-chlorofenylo)etylo]amino]karbonylo]-4,I-dihydro-2-oksazoillo]-7-oksabicyklo[2.2.i]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Do mieszanego roztworu alkoholu z części B (890 mg, 1,80 mmol) i diizopropyloetyloaminy (0,94 cm3, I,40 mmol) w 30 cm 3 CH2CI2 w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano chlorek metylosulfonylu (0,14 cm3, 1,80 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez i godzinę i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy mezylan rozpuszczono w 30 cm 3 acetonu i połączono z 0,77 g K2CO3. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 4 godziny, ochłodzono do temperatury pokojowej i rozcieńczono i00 cm 3 acetonu. Osad odsączono i przemyto acetonem (3 razy I0 cm3). Przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano chromatografii na 60 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH3OH w CH2CI2, otrzymując 480 mg (I4%) tytułowej oksazoliny. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH w CH2CI2, Rf 0,42, Ce(SO 4)2 i3C NMR (67,I MHz w CDCh)δ: 171,6; 169,4; 169,3; 137,0; 132,3; 130,0, 130,0; 129,I; 129,0; 128,6; 79,1; 79,0; 69,6; 68,3; I1,I; 48,2; 46,3; 40,0; 34,8; 33,8; 29,6; 28,9; 27,2; 22,8
D. Ester metylowy kwasu [1S-[ia, 2α(Ζ), 3α, 4 a]]-6-[3-[4-[[[(2--(4chlorofenylo)etylo]amino]karbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Do mieszanego roztworu oksazoliny z części C (480 mg, 1,01 mmol) w 20 cm 3 CH2CI2 dodano 480 mg N1O2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez i godzinę, po czym dodano dalsze 480 mg N1O2. Następnie mieszano ją przez 3 godziny i dodano kolejną porcję 480 mg N1O2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez kolejne 1I,I godziny i dodano jeszcze jedną porcję 480 mg NiO2. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez i,I godziny i rozcieńczono 100cm3 octanu etylu. Do powstałej mieszaniny dodano 20cm3 3M roztworu NaHSO3 i 30 cm3 1M roztworu cytrynianu sodu. Warstwę organiczną oddzielono, a warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (2 razy 100 cm3). Połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką (I0 cm3), osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chromatografii na 4I g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH3OH w CH2CI2, otrzymując 200 mg (42%) tytułowego estru. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH w CH2CI2, Rf 0,60, Ce(SO 4)2
164 552
13CNMR (67,5 MHz w CDCla) δ: 173,2; 163,9; 160,6; 140,5; 137,2; 135,8; 132,2; 130,0; 130,0; 129,4; 128,6; 128,5; 79,5; 79,3; 51,4; 49,6; 46,6; 40,1; 35,2; 33,7; 29,7; 28,9; 27,8; 22,7
E. Kwas KIS-[ 1 α,2α(Ζ), 3z, 4a((- 4-(3-[4-[[[2-(422hlorofekyicf)etylk]omino]0ar0onylo]-y-oksazklllk]-7-kksa01cyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowa.
Do mieszanego roztworu estru z części D (190 mg, 0,40 mmol) i 4 cm 3 wody w 30cma THF dodano 4cm3 1N roztworu LiOH. Mieszaninę tę przedmuchiwano argonem przez 10 minut i mieszano w temperaturze pokojowej przez 5 godzin. Mieszaninę zakwaszono do pH 2 dodatkiem 1 N kwasu solnego i nasycono NaCl. Warstwę THF oddzielono i warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (4 razy 25 cm3). Połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO 4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyszczanie chromatografią rzutową na 20 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 4% roztwór CH 3OH w CH 2O2, dało 106,7 mg (59%) tytułowego kwasu. TLC: żel krzemionkowy, 6% CH 3OH w CH 2G2, Rf 0,32, Ce(SO4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCb) δ: 176,9; 175,4; 164,0; 160,9; 140,9; 137,2,130,1; 130,1; 129,4; 128,6; 79,6; 79,5; 49,6; 46,6; 40,2; 35,1; 33,7; 29,7; 28,9; 27,9; 22,6
Przykład VI. Kwas21S-[1α, 2a(Z), 3a, 4-r]]-6-[3-[4-[[4-[[(4-chlorofenylo)amink]kar0onylo]2-kksazklllo]-7-oksa01caklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksanowy.
A. [(1,1-dimetaloetkksa)kat0onalo]-N-(4-chlorofenalk)etalo]-L-setanamld.
Do mieszanego roztworu 4-chlkroanlllny (2,00g, 15,7 mmol), t-0utylkksakar0knylo-(L)serany (3,22g, 15,7 mmol), hydratu 1-hydroksybenztriazolu (2,12g, 15,7 mmol)ldllzkpropylketa(5,40 cm3, 31,2 mmol) w 40 cm 3 THF w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano chlorowodorek etylo-3(3-dimetyloaroino)propylokarOodllmdu (2,31 g, 15,7 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez 17 godzin i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Mieszaninę rozcieńczono 400cm3 octanu etylu i przemyto 1N kwasem solnym (3 razy 70cm3) i nasyconym roztworem NaHCO 3 (2 razy 70 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), odsączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chromatografii na 80g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant po 1 dm3 mieszanin 1:3 i 1:4 heksanu z eterem d^tyk^m, otrzymując 1,02 g (21%) tytułowego amidu. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w
CH 2Cl2, Rf 0,34, Ce(SO 4)2
B. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a(RX), 4α]]-6-[3-[[[2-[2-[(Φchlorofenylo)amino]1-(hydroksymetylo)-2-oksoetalo]amino]kar0knylo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Do mieszanego roztworu amidu z części A (1,02 g, 3,24 mmol) w 12 cm 3 suchego CH 2G2 w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano 3 cm 3 TFA. Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 3 godziny i rozcieńczono 50 cm 3 toluenu. Całość zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Do mieszanego roztworu tej soli aminy i TFA, hydratu 1-hydroksy0enztrlazolu (0,50 g, 3,73 mmol) i 5 cm 3 trietyloaminy w 20 cm 3 DMF dodano roztwór kwasu z przykładu I, część D (1,00 g, 3,73 mmol) w Dcm 3 DMF. Do tej mieszaniny dodano następnie chlorowodorek 1-(3-dimetyloamlnkptopylk)-3-etylokar0odllmldu (0,55 g, 3,73 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 17 godzin i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość rozcieńczono 400 cm 3 octanu etylu i przemyto 1 N kwasem solnym (3 razy 30 cm3), 0,2 N roztworem NaOH (2 razy 30 cm3) i solanką (100 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO 4), zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano chromatografii rzutowej na 80 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH3OH w CH2O2, otrzymując 380 mg (22%) tytułowego alkoholu. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH w CH2O2, Rf 0,31, Ce(SO4)2
C. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a(RX), 4a]]-6-[3-[4-[[(4-chlorofenylo)aminojkat0onalk]-4,5-dihadto-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylk]-4-heksenkwego.
Do mieszanego roztworu alkoholu z części B (370 mg, 0,80 mmol) i diizoptkpaloetyloaminy (0,42 cm 3,2,39 mmol) w 5 cm3 CH 2Cl2 w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano chlorek metylksulfknylu (0,068 cm 3, 0,88 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze pokojowej przez 30 minut i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy mezylan rozpuszczono w 10 cm3 acetonu i połączono z 0,70 g K 2CO 3. Mieszaninę ogrzewano prawie w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 3 godziny, ochłodzono do temperatury pokojowej i rozcieńczono 100 cm 3 acetonu. Osad odsączono i przemyto acetonem (3 razy 30 cm3). Przesącz zatężono pod zmniejszo164 552 nym ciśnieniem i poddano chromatografii na 35 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3 OH w CH 2O2, otrzymując 210 mg (59%) tytułowej oksazoliny. tLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2O2, Rf 0,68, Ce(SO4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCb) δ: 173,2; 170,0; 169,6; 135,8; 129,5; 129,4, 128,9; 128,9; 128,5; 120,9; 120,9; 79,2; 79,2; 69,4; 68,7; 51,4; 48,3; 46,4; 33,7; 29,6; 28,8; 27,2; 22,8
D. Ester metylowy kwasu [1S-^[1ct, , 3>a, 4c]][-6-33-[4-[[(4-chlororenylo)amino[karbonylo]-2[Oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2. :]hrpt-2[ylo][4[heksenowego.
Do mieszanego roztworu oksazoliny z części C (200 mg, 0,45 mmol) w 3 cm3 CH 2Cl2 dodano 200 mg NiO 2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 1,5 godziny, po czym dodano dalsze 200 mgNiO2. Następnie mieszano ją przez 1,5 godziny i dodano 200 mg NiO 2. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez kolejne 1,5 godziny i dodano jeszcze jedną porcję 200 mg NiO 2. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 2 godziny i rozcieńczono 100 cm 3 octanu etylu. Do powstałej mieszaniny dodano 5 cm 3 3 M roztworu NaHSO 3 i 30 cm 3 1M roztworu cytrynianu sodu. Warstwę organiczną oddzielono, a warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (2 razy 100 ciĄ Połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chromatografii na 15 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% roztwór CH 3OH w CH 2O2, otrzymując 140 mg (70%) tytułowego estru. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH 3OH w CH 2G2, Rf 0,76, Ce(SO 4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCU) δ: 173,2; 164,2; 158,4; 141,4; 136,0; 135,9,129,5; 129,3; 128,9; 128,4; 121,1; 121,1; 79,6; 79,4; 51,4; 49,6; 46,6; 33,7; 29,7; 28,9; 27,9; 22,8
E. Kwas [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]-6-[3-[4-[[(4-chlorrfenylo)amlno]karbonylo]-2-oksazolilo][ 7-oksabicyklo[2.2.1]hrpt[2-ylo]-4-heksenowy.
Do mieszanego roztworu estru z części D (135 mg, 0,03 mmol) i 3 cm 3 wody w 15 cm 3 THF dodano 3 cm3 1 N roztworu LiOH. Mieszaninę tę przedmuchiwano argonem przez 10 minut i mieszano w temperaturze pokojowej przez 5 godzin. Mieszaninę zakwaszono do pH 2 dodatkiem 1 N kwasu solnego i nasycono NaCl. Warstwę THF oddzielono i warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (4 razy 15 cm3). Połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyszczanie chromatografią rzutową na 15 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 4% roztwór CH 3OH w CH 2G2, dało 79,2 mg (61%) tytułowego kwasu. TLC: żel krzemionkowy, 6% CH 3OH w CH 2G2, Rf 0,36, Ce(SO 4)2
13C NMR (67,5 MHz w CDCh) δ: 179,0; 177,6; 164,2; 141,7; 136,0; 135,9, 129,4; 128,9; 128,5; 121,2; 121,2; 79,7; 79,5; 49,6; 46,6; 33,6; 32,3; 29,7; 28,9; 27,9; 22,6
Przykład VII. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]-6-[3-[5-[[(4-cyklohrksylobutylo)amino]karbonylo]-1 H-imidazol-2[ilo]-7-oksabicy klo[2.2.1 ]hept[2-ylo][4[hrksrnowrgo.
A. Kwas 2-((( 1 J-dimetyloetoksy^arbonylo^mino^-^fenylometoksyjkarbonylo^mino)propanowy.
N-a-t-butyloksykarbonyloasparaginę (18,0 g, 77,5 mmol) dodano do roztworu bisOrifluoroacrtoksy)jodozylobenzrnu (50,0 g, 116,3 mmol) w mieszaninie 1:1 DMF z wodą (620 ciĄ Po 15 minutach dodano pirydynę (12,5 cm3,155,1 mmol). Ciemnożółty roztwór mieszano przez noc (16 godzin). Bladożółty obecnie roztwór zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, w temperaturze poniżej 40°C. Pozostałość rozcieńczono wodą (600 ciĄ przemyto eterem dietylowym (6 razy 400 cm3) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Ten surowy produkt rozpuszczono w wodzie (100 cm3). Do roztworu dodano 0,5 M roztwór Na 2CO 3, alkalizując do pH około 8. Następnie dodano THF (100cm3). Do tej energicznie mieszanej mieszaniny dodano kroplami chloromrówczan benzylu (CBZ-Cl) (80% czystości z analizy NMR; 19,8 g, 93,0 mmol) rozpuszczony w THF (50 cm3). Dodano jeszcze roztworu Na 2CO 3, w celu utrzymania zasadowego odczynu pH (ocenianego przy pomocy papierków dla pH 5-10). W godzinę po dodaniu, mieszaninę reakcyjną zatężono, w celu usunięcia THF. Pozostałość ekstrahowano eterem dietylowym (3 razy 200cm3). Ekstrakty te osuszono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia (80% octanu etylu w heksanie z dodatkiem 1% kwasu octowego) dała 4,23 g (16%) nieco zanieczyszczonego produktu tytułowego. Rf (żel krzemionkowy, octan etylu +0,5% kwasu octowego) 0,27
B. Ester 2-(trimetylosililo)etylowy kwasu 2-((( 1,1-dimrtylortoksy)karbonylo)-3-(((fenylomrtoksy)karbonylo)amino)propanowrgo.
164 552
Do roztworu kwasu z części A (3,96g, 11,7 mmol) w suchym THF (50 cm3) dodano 1,1'karbonylodiimidazol (2,08 g, 12,9 mmol). Po godznie dodano 2-(trimetylosililo)etanol (3,4 cm3). Mieszaninę utrzymywano w temperaturze 70°C przez 1 godzinę. Po ochłodzeniu mieszaninę zatężono i poddano chromatografii (rzutowej, żel krzemionkowy, średnica 50 mm, 25% octanu etylu w heksanach), otrzymując 3,08 g (60%) tytułowego estru w postaci przezroczystego oleju: Rf (żel krzemionkowy, 25% octanu etylu w heksanach) 0,32
C. Ester 2-(trimetylosililo)etylowy kwasu 3-amino-2-(((1,1-dimetyloetoksy)karbonylo)ammo)propanowego.
Do roztworu Z-aminy z części B (2,89 g, 6,60 mmol) w mieszaninie 2-propanolu z wodą (65 cm3/6 cm3) dodano mróweczanu amonu (2,08 g, 33,0 mmol), a następnie zawiesinę Pd/C (10%, 0,5 g) w 2-propanolu (4 cm3). Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. Mieszaninę reakcyjną przesączono przez Celit i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozstałość umieszczono w 70 cm 5 octanu etylu i 30 cm3 nasyconego roztworu NaCl, zawierającego 8 cm3 5 N NaOH. Warstwę wodną ekstrahowano octanem etylu (2 razy 70 cm3). Połączone warstwy organiczne osuszono (Na2SO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując tytułowy produkt w postaci oleju (1,85 g, 92%): Rf (żel krzemionkowy, 10% metanolu w chloroformie) 0,75.
D. Ester metylowy kwasu [1S-[) a, 2)r( Z) , 3α , 4α]]-6-[3-[[[2[[[( 111 -dimetyloetoksy)karbonylo]amino]-3-okso-3-[2-(trimetylosililo)etoksy]-propylo]amiro]tioksometylo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-4-heksenowego.
WSC (1,18 g, 6,15 mmol) dodano do roztworu estru metylowego kwasu [1S-[1a, 2α(Ζ), 3α, 4α]]-6-[3-(karborylo)]7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2]ylo]-4]heksenowego (1,65 g, 6,15 mmol), związku z części C (1,85 g, 6,08 mmol) i HOBT (831 mg, 6,15 mmol) w chlorku metylenu (60 ciĄ Mieszaninę mieszano przez 16 godzin, rozcieńczono chlorkiem metylenu (300 cm^, ekstrahowano (50 d 1 N HCl, 50 nasyconego NaHCO3, 50 ci^ wody), osuszono (Na^O^ i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia (rzutowa, żel krzemionkowy, średnica 50 mm, 40% octanu etylu w heksanach, 2dm3, 60% octanu etylu, 1dm^ dała olej: 2,11 g (63%). Rf (żel krzemionkowy, 10% metanolu w chloroformie) 0,67.
Powyższy amid (1,94g, 3,80 mmol) mieszano w temperaturze 65°C w benzenie (40cm3) z odczynnikiem Lewessona (850 mg, 2,10 mmol) przez 1,5 godziny. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono i rozcieńczono eterem dietylowym (250 cm3). Mieszaninę przemyto (2 razy 50 ci^ 0,5 N Na2CO 3), osuszono (Na2SO4), zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano chromatografii (rzutowej, żel krzemionkowy, średnica 50 mm, 25% octanu etylu w heksanach), otrzymując 1,61 g (80%) tytułowego związku w postaci oleju: Rf (żel krzemionkowy, 25% octanu etylu w heksanach) 0,14.
E. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2α(Ζ), 3α, 4α]]]6-[3-[1-[(1,1-dimetyloetoksy)karbonylo]4.5- dihydro-5-[[2-((rimetytoslllio)etoksy]-karbonylo-1H-imidazo|]2-ilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept^-yloj^-heksenowego.
Czterochlorek węgla (3,00 cm^ 31,2 mmol) dodano do roztworu związku z części D (1,61 g, 2,82 mmol), trimetylofosfiny (2,22 g, 8,46 mmol), trietyloaminy (1,18 cm^ 8,46 mmol) w suchym acetonitrylu (28 cm^. Mieszaninę mieszano przez 4 godziny. Następnie mieszaninę rozcieńczono eterem dietylowym (125 cm ), nasyconym roztworem NaCl (125 cm ) i wodą. Fazę wodną ekstrahowano eterem (125 cm3). Połączone warstwy organiczne osuszono (Na^O4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałoćć ucierano kolejno z eterem (20cm3, 10cm 3 i cem3) za każdym razem zatężając przesącz do następnego cyklu. Chromatografia (rzutowa, żel krzemionkowy, średnica 50 mm, 50% octanu etylu w heksanach) dała 1,09 g (72%) tytułowego związku w postaci oleju: Rf (żel krzemionkowy, 50% octanu etylu w heksanach) 0,29.
F. Chlorowodorek estru metylowego kwasu [1S-[1a, 2α(Ζ), 3α, 4α]]-6-[3-[5-karboksy]
4.5- dihydro-1H-imldazol-2-llo]-7]Oksabicyklo[2.2.1]-hept]2]ylo]-4-heksenowego.
Do roztworu związku z części E(l,09 g , 2,03 mmol- w chlorku meyylenu (2 cm3- dodano kwas trifluorooctowy (4 cm^. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę, rozcieńczono toluenem (40 d) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w octanie etylu (60 cm3 i przemyto (2 razy 5 cm^ nasyconym roztworem NaHCO^ Warstwę organiczną osuszono (Na[SO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując
164 552 ester metylowy kwasu [^-[1α, 2α(Ζ), 3α, 4 α]]-6-[3-[5-[[[<^cykloheksylobutylo)amino]kaΓbonylo]1H-imidazol-2-ilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-ylo]-4-heksenowego (261 mg, 27%). Fazę wodną zakwaszono do pH 2 i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Ekstrakcja części stałej chloroformem (2 razy 15 cm3) i zatężenie pod zmniejszonym ciśnieniem dało związek tytułowy (553 mg, 73%).
G. Ester metylowy kwysk [1Ξ-[1α, 2α(Ζ), 3z, 4cr]]-4-[3-[5-[[-4-cykloheksylokutylo)amino]karbonylo]-1H-imidazol-2-ilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-ylo]-4-heksenowego.
Mieszaninę kwasu z części F (516 mg, 1,38 mmol), chlorowodorku (4-cykloheksylo0utylo)c aminy (345 mg, 1,80 mmol) WSC (345 mg, 1,80 mmol), HOBT (243 mg, 1,80 mmol) i trietyloaminy (0,50 cm3,3,6 mmol) w chlorku metylenu (15 cm3) mieszano przez 24 godziny. Mieszaninę rozcieńczono chlorkiem metylenu (50 cm3) i przemyto (2 razy 10 cm3 nasyconego roztworu NaHCOe), osuszono (Na2SO4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując żółtawy olej, ester metylowy kwasu [ 1S-[ 1α, 2α(Ζ), 3α, 4α]]-6-[3-[5-[[(4-cykloheksytobutylo)αmino]kαrbonylo]-4,5dihydro-1H-lmldazol-2-llk]c7ckksabicyklo[2.2.1]-hept-2-ylo]-4cheksenowego. Olej ten rozpuszczono w chloroformie (20 cm3). Dodano aktywny MnO2 (Aldrich, 1,0 g). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 24 godziny. Dodano dodatkową porcję 0,5 g MnO2 i mieszano nadal przez 3 dni. Dodano kolejną porcję MnO2 (0,5 g). Po 5 godzinach mieszaninę przesączono przez Celit. Osad przemyto porcjami chloroformu. Połączone przesącze zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Chromatografia (rzutowa, żel krzemionkowy, średnica 25 mm, 2% metanolu w chloroformie) dała 235 mg (36%) tytułowego estru w postaci oleju.
Przykład VIII. Kwas [1S-[1(, 2α(Ζ), 3α, 4α]]-6-[3-[l4[[(4-cykloheksytobutylo)αmino]kar0knylo]-1H-imidazol-2-llk]c7-kksa0icyklk[2.2.1]cheptc2cylo]-4cheksenowe.
Do roztworu estru z przykładu VII w metanolu (8 cm3) dodano 2 N KOH (4 2cm3), Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 4 godziny. Metanol usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenu (25 cm3) i zakwaszono do pH 2 1 N HCl. Po wytrząśnięciu, wodną warstwę ekstrahowano chlorkiem metylenu (25 cm3). Połączone warstwy organiczne osuszono (Na^O4) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenu (10 cm3) i wirowano z eterowym roztworem HCl (4 cm3) przez 30 sekund. Mieszaninę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Ucieranie z 10 cm3 octanu etylu (od tempertury wrzenia do pokojowej) dało białe ciało stałe, które odsączono, przemyto octanem etylu (5 cm3) i osuszono, otrzymując tytułowy kwas jako białe ciało stałe: 124,5 mg (52%) o temperaturze topnienia 168-173°C.
NMR (tetradeuterometankl/deuterkchlkrkfkrm, 270 MHz): 8,05 (s, 1H), 5,23-5,36 (m, 2H), 4,73 (3, 1H), 4,41 (s, 1H), 3,74 (d, J = 8 Hz, 1H), 3,34-3, 37 (m, 2H), 0,84-2,44 (m, 8H);
13C NMR (całkowite rozprzęganie, 67,8 MHz, tetradeuterkmetanol/deuterochlorofkrm): δ 175,4; 157,0; 147,8; 130,1; 127,3; 120,7; 80,0; 79,9; 44,9; 39,8; 37,4; 36,9; 33,5; 33,1; 29,1; 28,7; 28,1; 26,5; 26,2; 24,1; 22,6
IR (KBr): 3427 (m), 3232 (m), 3009 (m), 2923 (s), 2851 (m), 1730 (m), 1718 (m), 1651 (m), 1448 (w), 1334 (w), 1189 (w) cm^
LRMS (Cl, NH 3 DEP 50, widmo jonów dodatnich) m/z (względna intensywność) 458 (2), 184 (7), 173 (14), 172 (6), 169 (9), 168 (13), 167 (5), 157 (10), 156 (100), 155 (25), 154 (35), 152 (6).
Analiza dla: C26H40CIN3O4 ·0,25 H2O:
Obliczono: C 63,63 H 8,19 Cl 7,11 N 8,43
Znaleziono: C 62,76 H 8,30 Cl 6,82 N 8,37
Przykład IX. 2α(Ζ), 3α, 4 α]]-Nc(cyklohekselo0utySk)c2c12-[5-1H-tetrazol-5ciSk)-2pentylo]c7coksabicekSk12.2.1]-hept-3-elo]-'i4-oksazolokarOkkseamid.
A. [1S-[1«- 2α,[Ζ), 3cr, 4α[]42-[5-)C---H-t2trazol-Z-ilo-c2-pcncylo]-7-oCsabicαblhtkιk.)]heptano-3-metanol.
Do zawiesiny 1,0 mmol [4aR-(4aa, 5b, 8b, 8a0)]-oktαnohydrkc5,8-epkksy-1H-2-benzkpirαnc 3-olu otrzymanego jak w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych nr 4143054 i 1,4 mmol bromku 3-(tetrazo|c5-llo)prkpelktrifenelkfksfonikwego w tetrahydrofuranie w temperaturze 0°C dodano kroplami 1,8 M roztwór t-amylanu potasu w toluenie (2,8 mmol). Mieszanina ogrzała się w
164 552 ciągu nocy do temperatury pokojowej. Reakcję zatrzymano dodatkiem kwasu octowego. Mieszaninę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i oczyszczono chromatograficznie na żelu krzemionkowym, stosując jako eluant mieszaninę CH3OH z CH2CI2.
B. [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]-2-[5-(1-metoksymetylo-1H-tetrazol-5-ilo)-2-pentylo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-heptano-3-metanol.
Roztwór 1,0 mmol tetrazolu z części A w THF ochłodzono do temperatury 0°C i potraktowano 1,0 mmol trietyloaminy i 1,0 mmol eteru bromometylowometylowego. Mieszaninę mieszano przez 4 godziny w temperaturze pokojowej i podzielono pomiędzy nasycony roztwór NaHCO3 i octan etylu. Warstwę octanową osuszono, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując tytułowy tetrazol.
C. [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]]N-(5-cykloheksylorutylo)-2-[2-[5-(1-metoksymetylo-1H-tetrazol] 5-ilo)-2-pentenylo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-3-ylo]-4-oksazolokarboksyamid.
Zgodnie z przykładem I, podstawiając tetrazol z przykładu IX, część B w miejsce estru z przykładu I, część C, otrzymano tytułowy związek.
D. [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]-N-(4-cykloheksylorutylo)-2-[2-[5-(1H-tetrazol-5-ilo)-2-pentenylo]7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-3-ylo]-‘4oksazolokarboksyamid.
Do roztworu 1,0 mmol tytułowego tetrazolu z części C w CH3OH (25 cm3) dodano kroplę stężonego kwasu solnego. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 2 godziny. W czasie chłodzenia zatężono mieszaninę pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszczono metodą wysoko wydajnej chromatografii cieczowej z odwróceniem faz, stosując CH3CN i 0,02% wodny roztwór H3PO4 jako fazę ruchomą, otrzymując tytułowy tetrazol.
Przykład X. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]-7-[3-[4-[[(4-cykloheksylO] butylo)-amino]kaΓbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]hept-2-ylo]-5-heptenowego.
A. Kwas [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 7a]]-7-(3-karboksy)-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-ylo]-5-hepte] nowy.
Do mieszanego roztworu estru metylowego kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]-7-(3-karboksy)-7oksabicyklo[2.2.1]-hept-2]ylo-1]-5-heptenowego (1,60g, 5,97 mmol) w 100cm3 acetonu w temperaturze 0°C dodawano MnSO 4 z odczynnikiem Jonesa (około 100 mg MnSO 4 rozpuszczone w 100 cm3 odczynnika Jonesa), dopóki utrzymywał się pomarańczowo-czerwony kolor. Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 30 minut i w temperaturze pokojowej przez 1,5 godziny. Mieszaninę potraktowano alkoholem izopropylowym (IPA) i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość podzielono pomiędzy 70 cm3 3 M roztworu NaHSO3 i octan etylu (4 razy 100 cm3). Połączone ekstrakty przemyto wodą (70 cm3) i solanką (70 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując 1,57 g (93%) tytułowego kwasu stosowanego dalej bez oczyszczania. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH/CH2CI2, Rf 0,24 Ce(SO4)2.
13C NMR tytułowego kwasu (CDCh, 67,5 MHz) δ: 776,7; 77-4,01130,5; 128,3; 78,4; 7,2,2;51,8; 51,3; 47,8; 33,3; 29,0; 28,7; 27,2; 26,6; 24,6
B. Ester 1,1-dimetyloetylowy kwasu [2-[(4-cykloheksylobutylo)amino]-1(hydroksymetylo)2-oksoetylo]karbaminc^wego.
Do mieszanej mieszaniny chlorowodorku 4-cykloheksylobutyloaminy (19,5 g, 102 mmol), hydratu 1-hydroksybenztriazolu (16,5 g, 122 mmol) i t-butyloksy-L-seryny (25,0 g, 122 mmol) w 400 cm3 DMF w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C dodano kolejno (C 2HshN (42,5 cm3,305 mmol) i chlorowodorek 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarrodiimidu (23i7gi 122 mmol). Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 1 godzinę i w temperaturze pokojowej przez 18 godzin. Mieszaninę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i rozcieńczono 800 cm3 octanu etylu. Powstały roztwór przemyto 1 N kwasem solnym (3 razy 120 cm3), 0,2 N roztworem NaOH (2 razy 100cm ), nasyconym roztworem NaHCO3 (100cm ) i solanką (150cm ). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując 39,9 g tytułowego amidu z ilościową wydajnością. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH/CH2CI2, Rf 0,38 Ce(SC>4)2.
13C NMR tytułowego amidu (CDCh, 67,5 MHz) δ: 171,2; 156,2; 80,3; 62,8; 39,6; 37,4; 37,0; 33,3; 29,6; 28,2; 26,6; 26,3; 24,0
164 552
C. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]-7-[3-[[[2-[24--ykloheksylobutylk)amino]1-(hydrkksametylk)-2-oksketalo]aminoJkarbonyio]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-alo]-5-heptenowego.
Do mieszanego roztworu amidu z części B (1,90 g, 5,56 mmol) w 20 cm3 CH 2G2 w temperaturze 0°C dodano 8 cm 3 kwasu ttifluotkoctkwego (TFA). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze 0°C przez 3 godziny. Mieszaninę rozcieńczono 50 cm3 toluenu i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując sól aminy i kwasu trifluorkkctowego. Do jej mieszanego roztworu z hydratem 1-hydroksybenzatΓlazklu (0,75 g, 5,57 mmol) w 60cm3 DMF w temperaturze 0°C w atmosferze argonu dodano kolejno (C2Hs)3N (3,88 cm3, 27,8 mmol) i chlorowodorek 1-(3dlmetyloaminoptopalo)-3-etalkkat0odllmidu (1,07 g, 27,8 mmol). Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 16 godzin i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt rozcieńczono 400 cm3 octanu etylu i przemyto 1 N kwasem solnym (3 razy 70 cm3), 0,2N roztworem NaOH (2 razy 50 cm3) i nasyconym roztworem NaHCO 3 (50 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt poddano chromatografii na 70 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jak eluant 2% CH 3OH w CH 2Cl, otrzymując 1,74g tytułowego alkoholu. TLC: żel krzemionkowy, 2% CH 3OH/CH 2Cl2, Rf 0,18 Ce(SO 4)2.
13C NMR tytułowego alkoholu (CDCU, 67,5 MHz) δ: 174,0; 173,2; 170,6; 130,6; 128,5; 79,2; 79,0; 62,7; 54,4; 53,5; 51,4; 48,0; 39,5; 37,4; 37,0; 33,3; 33,3; 29,6; 28,6; 27,5; 26,6; 26,3; 26,3; 26,3; 24,7; 24,1
D. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]-7-3-[5-[[(Φ-cykloheksylobutalo)amlno]karbonylo]-4,5-dihydto-2-oksazol-2-ilo]-7-oksabicyklk[2.2.1]-hept-2-alo]-5-heptenowego.
Do mieszanego roztworu alkoholu z części C (1,10 g, 2,17 mmol) w 10 cm3 suchego CH 2G2 w temperaturze 0°C dodano chlorek metanosulfonylu (0,20 cm3,2,61 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze 0°C przez 1,5 godziny w atmosferze argonu i rozcieńczono 200 cm3 toluenu. Mieszaninę tę przemyto nasyconym roztworem NaHCO 3 (20 cm3). Warstwę organiczną osuszono (MgSO 4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt rozpuszczono w 20 cm3 acetonu i połączono z 1,40 g K2CO3. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 5 godzin i ochłodzono do temperatury pokojowej. Osad przesączono przez filtr 5 cm z Celitu i przepłukano acteonem (4 razy 50 cm3). Przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono metodą chromatografii rzutowej na 36 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% CH 3OH w CH2G2, otrzymując 740 mg (70%) tytułowej oksazoliny. TLC: żel krzemionkowy, 4% CH3OH/CH2O2, Rf 0,48, Ce(SO4)2.
13C NMR tytułowego związku (CDCla, 67,5 MHz) δ: 173,7; 171,2; 169,2; 130,5; 128,4; 79,0; 79,0; 69,6; 68,3; 51,3; 48,3; 46,3; 39,0; 37,4; 36,9; 33,3; 33,2; 33,2; 29,7; 29,6; 28,8; 27,2; 26,6; 26,5; 26,2; 24,6; 24,0
E. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4a]]-7-[3-[4--[24--ykloheksylobutalo)amlno]karbonylo]-2-kksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-alo]-5-heptenkwegk.
Do mieszanego roztworu kksazklina z części D (730 mg, 1,50 mmol) w 15 cm3 suchego CH 2G2 dodano 1,10 g NiO 2. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę, po czym dodano 0,74 g NiO2. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez kolejną godzinę, po czym dodano drugą porcję 0,74 g NiO 2. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez kolejną godzinę i rozcieńczono 80 cm3 octanu etylu, 50 cm3 3 M roztworu NaHSO 3 i 50 cm3 1 M roztworu cytrynianu sodu. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano octanem etylu (3 razy 120 cm3). Połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO 4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono metodą chromatografii na 30 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% CH3OH w CH)Cl) otrzymując 410 mg (56%) tytułowego oksazolu. TLC: żel krzemionkowy, 2% CH3OH/CH2G2, Rf=0,31 Ce(SO4)2.
13C NMR tytułowego związku (CDCb, 67,5 MHz) δ: 173,7; 663,8; 600,5; 140,4; 136,1; 130,5; 128,0; 79,5; 79,3; 51,3; 49,7; 46,6; 39,0; 37,4; 37,0; H^; H^; 29,8; 29,7; 28,9; 27,8; 26,6; 26,3; 24,6; 24,1
Przykład XI. Kwas [1S-[ 1σ, 2α(Ε), 3a, 4a]]-6-[3-[4-[[(4-cykloheksalo0utalo)amino]kat0onylk]-2-kksazoilio]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-alk]-4-heksenowa.
A. Ester metylowy owyik (^Ιΐα, 21-Z), 3z, 47]]l7α3-[1dimetylo-(l,S-d1m-tylo)ailiio[oksyS7-kksabicaklo[2.2.1]-hept-2-alk]-5-heptenowogk.
164 522
Do mieszanego roztworu 20,57 g estru metylowego kwasu (1S-[:α, 2a(Z), 3a, 4a]]-7-(3hydroksymrtylo)[7[oksabicyklo[2.2.1][hrpt[2-ylo]-5[hrptenowego (otrzymanego według opisu w patencie Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 143 054) (76,8 mmol) 15,74 g imidazolu (84,8 mmol, 1,1 równoważnika) w 100 cm3 CH2CI2 w atmosferze argonu w temperaturze 0°C dodano 12,05g chlorku t-butylodimetylosililu (79,8 mmol, 1,04 równoważnika). Powstały osad. Mieszaninę podgrzano do temperatury pokojowej i po 10 minutach rozcieńczono eterem dietylowym, przemyto trzykrotnie wodą i raz solanką, osuszono nad Na 2So 4 i zatężono w wyparce rotacyjnej, a następnie pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość, 30,31 g prawie czystego tytułowego eteru sililowego, stosowano bez dalszego oczyszczania. Wydajność tytułowego estru była w zasadzie ilościowa.
TLC (50% octanu etylu w heksanach i aldehyd anyżowy):
substrat 0,21 ester tytułowy 0,79
B. [1S-[1a, 2a, 3a, 4a]]-3-[[(1,1[dimrtyloetylo)dimetylosililo]oksy]-7-oksabicyklo[2.2.1][ heptano-2-acetaldehyd.
Roztwór 30,31 g prawie czystego estru sililowego z części A (76,8 mmol) w 200 cm 3 CH 2G2 w temperaturze -78°C potraktowano ozonem aż do momentu, kiedy niebieski kolor utrzymywał się przez 25 minut. Po wydmuchaniu nadmiaru O 3 tlenem dodano 48,0 g (CH 3)2S (770 mmol, 10 równoważników) i mieszaninę grzano do temperatury pokojowej. Po jednej godzienie mieszania w temperaturze pokojowej usunięto rozpuszczalnik i nadmiar (CH 3)2S w wyparce rotacyjnej. Analiza 1H NMR surowego produktu wykazała niecałkowitą redukcję ozonku. Wobec tego po rozpuszczeniu w CH 2G2 w temperaturze pokojowej dodano 20,2 g trifenylofosfiny (77 mmol, 1,0 równoważnika). Mieszanina ogrzała się egrotermiczną reakcją. Po mieszaniu przez noc większość rozpuszczalnika odparowano i dodano heksanu w celu strącenia trifenylofosfmy i jej tlenku. Osad odsączono i przesącz zatężono przed operacją chromatografii rzutowej (gradient 5% do 15% octanu etylu w heksanach), która pozwoliła na wydzielenie 16,31 g czystego tytułowego aldehydu w postaci oleju. TLC (50% octanu etylu w heksanach i aldehyd anyżowy):
Eter sililowy z części A 0,89 tytułowy aldehyd 0,76
5-oksopmtanian metylu 0,51
C. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(E), 3a, 4 a]]-4[[3-[[[(1,1-dlmrtylortylo)dimrtylosllilo][ oksy]metylo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-ylo]-butanowego.
Naczynie zawierające 3,3 g (37,9 mmol) LiBr umieszczono pod zmniejszonym ciśnieniem i ogrzewano palnikiem w celu usunięcia wilgoci. Po ochłodzeniu naczynie przepłukano argonem i dodano 20 cm3 CH 2G2. Do mieszanej mieszaniny dodano roztwór 5,44 g (29,9 mmol) fosfonooctanu trimetylu w 30 cm3 CH 2G2 i 4.0 cm 3 (C2Hs)3N (28,7 mmol). Całość mieszano przez 15 minut, po czym dodano roztwór 5,4g (najwyżej 19,0 mmol) surowego aldehydu z części B w 35 cm3 CH2G2 w ciągu 1 minuty. Mieszanina lekko się ogrzała i wytworzył się przywierający osad. Mieszaninę tę mieszano intensywnie przez noc w temperaturze pokojowej. Całość podzielono pomiędzy 200cm3 heksanu i 100cm3 0,3 M kwas solny. Warstwę wodną ekstrahowano raz 100 ci! eteru dietylowego. Połączone ekstrakty organiczne osuszono nad MgSO 4, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. TLC wykazywała, że reakcja nie zakończyła się (40-50%). Pozostałość rozpuszczono więc w 50 cm 3 CH 2G2 i dodano 6,3 g (18,8 mmol) fosforanu karboksymetometylenotrifenylu. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 22 godziny i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość utarto z eterem dietylowym i rozcieńczono równą objętością heksanu. Mieszaninę chłodzono przez 2 godziny i odsączono ciało stałe. Przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszczono chromatograficznie na 167 g żelu krzemionkowego, stosując jako eluent mieszaninę 4:1 heksanu z eterem dietylowym, otrzymując 5,9 g (91 %) tytułowego estru. TLC: żel krzemionkowy, mieszanina 2:1 heksanu i eteru, Rf = 0,6, wanilina
13C NMR (67,8 MHz w CDCb) δ: 148,8; 121,8; 78,8; 61,9; 51,4; 44,8; 30,7; 29,5; 29,4; 25,9; 18,2; 5,4.
D. [1S-[1a, 2a(E), 3a, 4a]]-4-[3-[[[(1,1-dlmrtyloetylo)dlmetylosilllo]oksy]mrtylo]-7-oksabicyklo[2.2.1 ]-hept-2-ylo]-2-buten -1 -ol.
164 552
Roztwór 5,2 g (15,3 mmol) estru z części C w S0 cm3 tetrahydrofuranu ochłodzono do temperatury -77°C. Do mieszanego roztworu dodano kroplami 50,0 cm3 1,5 M roztworu DIBAL-H w toluenie w czasie 20 minut. Mieszaninę mieszano w temperaturze -77°C przez 5 godzin, a następnie zatrzymano reakcję dodając roztwór 10 cm3 acetonu w 10 cm3 toluenu. Następnie powoli dodawano 60 g mieszaniny 10:9 (wagowo) żelu krzemionkowego z wodą. Po dodaniu kilku gramów wilgotnego żelu usunięto łaźnię chłodzącą. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono 200 cm3 eteru. Obserwowano temperaturę środowiska; gdy osiągnęła 10°C, naczynie zanurzono w łaźni lodowej. Mieszano całość przez 1 godzinę i odsączono żel krzemionkowy. Osad przemyto dwukrotnie porcjami po 100 eteru. Połączone przesącze osuszono nad MgSO4, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując 5,05 g (>100%) surowego tytułowego alkoholu. TLC: żel krzemionkowy, mieszanka 2:1 heksanu i eteru, Rf 0,1, wanilina.
13C NMR (67,e MHz w CDCh) δ·. 111,61 130,37 9^^87 33,36 61,8; 49,3; 45,4; 30,5; 29,5;
29,3; 25,9; 1S,2; -5,4.
E. [1S-[1a, 2α(Ε), 3α, 4α]]-4-[7-[[[(1,1-dimetyloetylo)dimetylosililo]oksy]metylo]-7-oksablcyklo[2.2.1]-hept-2-ylo]-1-baomo-2-butea.
Do naczynia zawierającego 0,13 g trifenylofosfmy (3,17 mmol, 1,0 równoważnika) rozpuszczone w dcm3 toluenu w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C dodano 0,51 g Br2 (3,17 mmola, 1,0 równoważnika) w jednej porcji. Powstał żółtawy osad i pomarańczowa żywica. Zdrapywanie szpatułką przeprowadziło żywicę w swobodniej pływającą zawiesinę. Mieszaninę szybko ogrzano do temperatury pokojowej, a następnie ochłodzono do 0°C. Do mieszaniny dodano kroplami roztwór 1,04 g alkoholu z części D (95% czystości = 0,94 g, 3,17 mmol) i 0,2S g pirydyny (3,49 mmol, 1,1 równoważnika) w 5 cm3 toluenu i dodatkowych 5 cm3 do przemycia. Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 30 minut, następnie ogrzano do temperatury pokojowej. Zgodnie z TLC reakcja się nie zakończyła. Po 4 godzinach (bez postępów reakcji, stwierdzonych przy pomocy TLC) mieszaninę przesączono i przesącz odparowano. Chromatografia rzutowa (gradient 3% do 50% octanu etylu w heksanach) pozwoliła na wydzielenie en mg tytułowego bromku, oleju i 190 g nieprzereagowanego alkoholu z części D. Wydajność tytułowego bromku wynosiła 74%.
TLC (25% octanu etylu w heksanach i aldehyd anyżowy):
Alkohol z części D 0,21 tytułowy bromek 0,75
13C NMR (67,e MHz w CDCh) δ: 135,6; 127,5; 79,1; 77,S; 61,1; 49,4; 45,3; HU; 30,5; 29,5; 25,9; 25,9; 18,2;-5,3
F. Ester 1, 1-dimetyloetylowy kwasu [1S-[1a, 2a(E), 3α, 4α]]-6-[7-[[[(1,1-dimetyloetylo3dlmetylosllilo]oksy]metylo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-ylo]-4-hekseaowego.
Do roztworu diizopropyloaminolitu w tetrahydrofuranie (2,70 mmol, 1,15 równoważnika), otrzymanego przez powolne dodawanie 1,01 2,5M C4H9Li w roztworze heksanowym (2,70 mmol, 1,15 równoważnika) do roztworu 303 mg diizopropyloaminy (3,0 mmol, 1,2S równoważnika) w 4 cm3 suchego tetrahydrofuranu z mieszaniem całości w temperaturze 0°C, w atmosferze argonu, a następnie mieszanie przez 15 minut w atmosferze argonu i temperaturze -77oC dodano kroplami roztwór 341 mg octanu t-butylu (3,0 mmol, 1,2S równoważnika) w 3 cm3 suchego tetrahydrofuranu w ciągu 15 minut. Po mieszaniu całości przez godzinę dodano kroplami roztwór eH mg bromku z części E (2,35 mmol) w 3 cm3 suchego tetrahydrofuranu, dwukrotnie przepłukując jeszcze porcjami po 2 cm3. Po i godzinach mieszania w temperaturze -77°C TLC wykazywała tylko częściowe zajście reakcji, a więc mieszaninę ogrzano powoli (około 7o na godzinę) do temperatury pokojowej. TLC wskazywała na dalsze zachodzenie reakcji, lecz wciąż nie był zużyty cały bromek. Dodano 1 cm3 nasyconego wodnego roztworu NH4CI, osuszono całość nad Na2SO4 i odparowano. Pozostałość poddano chromatografii rzutowej (5% octanu etylu w heskanie) otrzymując 550 mg prawie czystego tytułowego estru (97% czystości = 534 mg). Wydajność tytułowego estru wynosiła 55%.
TLC (5% octanu etylu w heksanach i aldehydzie anyżowym):
Bromek z części E 0,20 tytułowy bromek 0,13
164 552
11 * 3C NMR (67,8 MHz w CDCU) δ: 172,4; 130,6; 129,6; 80,0; 79,8; 78,8; 61,9; 49,4; 45,8; 35,4; 30,8; 29,6; 29,6; 29,4; 28,1; 25,9; 18,2; -5,3
G. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(E), 3a, 4a]]-6-[3-(hydroksymetylo)-7-oksabicyklo[2.2.1][hept[2-ylo][4-heksenowego.
Do roztworu 550 mg prawie czystego estru z części F (97% czystości = 534 mg, 1,30 mmol) w 20 cm3 CH3OH mieszanego w temperaturze pokojowej w atmosferze argonu, dodano 2 cm3 roztworu suchego HCl w CH 3OH (otrzymanego przez dodanie 2 kropli chlorku acetylu do 2 cm 3 CH2OH w temperaturze pokojowej i odstanie przez 1 minutę). TLC wykazywała całkowitą konwersję do związku przejściowego w ciągu 1 godziny. Ten produkt pośredni bardzo powoli przekształcał się w produkt. Dodatek 10 cm 3 HCl w CH 3OH przyspieszył reakcję. Po 14 dniach dodano 2 cm 3 (C iHs^N i mieszaninę odparowano. Dało to 630 mg surowego tytułowego alkoholu.
TLC (50% octanu etylu w heksanach i aldehydzie anyżowym):
Ester z części F 0,94 produkt pośredni 0,33 tytułowy produkt 0,23
H. Ester metylowy kwasu [1S-[1 a, 2a(E), 3a, 4a]]-6-[3-karboksy-7-oksablcyklo(2.2.1][hept[2ylo][4-hrksenowrgo.
Do roztworu 630 mg surowego alkoholu z części G w 20 cm 3 acetonu w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C, dodano powoli 4 cm 3 odczynnika Jonesa (2,6 M w Crvl). Reagent utrzymywał czerwony kolor pod koniec dodawania. Powstałą mieszaninę z osadem ogrzano do temperatury pokojowej przez 20 minut, ochłodzono ponownie i dodano 2-propanol dla zatrzymania reakcji. Wciąż w teperaturze 0°C dodano 3 M roztwór NaHSO 3, mieszając aż do rozpuszczenia wszystkich soli. Dodano następnie solanki i ekstrahowano trzykrotnie octanem etylu. Po osuszeniu ekstraktów nad Na2SO4 i odparowaniu rozpuszczalnika, chromatografia rzutowa (żel krzemionkowy, gradient 25% do 50% /5% kwasu octowego w octanie etylu/ w heksanie) dała, po azeotropowym usunięciu kwasu octowego z toluenem, 260 mg tytułowego kwasu, otrzymanego z całkowitą wydajnością 75% z estru z części F.
TLC 50% (5% kwasu octowego w octanie etylu) w heksanie i aldehydzie anyżowym):
Alkohol z części E 0,32 tytułowy kwas 0,36
13CNMR (67,8 MHz w CDCh)ó 1 177,-117^^41130,41129,2; 88,2; 78,1 33,8;
32,4; 28,9; 28,8; 27,7
I. Kwas (1S-[1α, 2a(E), 3a, 4a]]-6[[7-[4-[[(4-cykloheksylobutylo)amino]karbonylo]2-oksazolilo]-7[Oksabicyklo[2.2.1]-hrpt-2[ylo]-4-hrksrnowy.
Postępując zgodnie z procedurą z przykładu I od części E i zamieniając kwas z przykładu I, części D, na kwas z części H otrzymano tytułowy związek. Temperatura topnienia 122-125°C. TLC (50% /5% kwasu octowego w octanie etylu/ w heksanie) Rf tytułowego kwasu 0,33.
13C NMR (CDCl3, 67,8 MHz) δ: 176,9; 163,9; 160,7; 140,8; 135,6; 130,0; 128,8; 79,4; 79,1; 49,1; 46,5; 39,1; 37,4; 36,9; 33,7; 33,2; 33,0; 29,7; 29,5; 28,8; 27,5; 26,5; 26,2; 24,0
Przykład XII. Ester metylowy kwasu [1S-[1a, 2a(Z), 3a, 4 a]]-6-[3[[4-[((4-cykloheksylobutylo)amino]kaΓbonylo]2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-ylo]-4-heksrnowy.
A. Ester me-ylowy kwasu [iu-[la, 5α2Z1l Zcr(RxX 4a]]-6-[3--[[7-[(4lCykloheksylobytylo)amino]-1[(hydroksymetylo)-2-oksoetylo]amlno]kaΓbonylo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2-ylo]-4heksenowego.
Do mieszanej mieszaniny kwasu z przykładu I, część D (6,70 g, 25,2 mmol), hydratu 1hydroksybenztriazolu (3,40 g, 25,2 mmol) i soli kwasu trifluorooctowego z aminą z przykładu I, część B (8,97 g, 25,2 mmol) w 100 cm 3 dimetyloformamidu w atmosferze argonu w temperaturze 0°C dodano kolejno (C 2H5)3N (17,6 cm3,126 mmol) i chlorowodorek 1 -(3-dimetyloaminopropylo)3-etylokarbodiimidu (4,82 g, 25,2 mmol). Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 2 godziny i w temperaturze pokojowej przez 16 godzin. Mieszaninę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i podzielono pomiędzy 800 cm3 octanu etylu i 1 N kwas solny (2 razy 100 cm3), 0,2 N
164 552 roztwór NaOH (2 razy 100 d), nasycony roztwór NaHCO3 (100 d). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Całość poddano chromatografii na 180 g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując 2% C^OH/CH^fe jako eluant, otrzymując 4,75 g tytułowego amidu.TLC: żel krzemionkowy, 50% (5% kwasu octowego w octanie etylu) w heksanie, Rf 0,22, aldehyd anyżowy.
B. Ester metylowy kwasu [ 1 S-[ 1 σ, 2α(Ζ)- 3α[RX)l4α]]-6-3-[4][[(4-cykloheksylobutylo)ammo]karrorylo]-4,5-dlhydro-2-oksazolilo]-7-oksablcyklo[2.2.1]-hept-2]ylo]-4]heksenowego.
Do mieszanego roztworu amidu z części A (4,69 g, 9,53 mmol) w 60 cm 3 suchego CH 2O2 w atmosferze argonu, w temperaturze 0°C dodano kolejno (C 2 H s^N (2,66 d, 19,1 mmol) i chlorek metanosulfonylu (0,82 d, 10,5 mmol). Mieszaninę tę mieszano w temperaturze 0°C przez 1 godzinę i rozcieńczono 200 cm 3 toluenu. Mieszaninę tą przemyto nasyconym roztworem NaHCO 3 (30 d) i solanka (30 d). Warstwę organiczną osuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt rozpuszczono w 60 cm 3 acetonu i połączono z K 2CO3 (5,0 g, 36,2 mmol). Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 4,5 godziny i ochłodzono do temperatury pokojowej. Osad odsączono i przepłukano acetonem (4 razy 40 d). Przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono metodą chromatografii na 120g żelu krzemionkowego Merck 60, stosując jako eluant 2% CH 3OH w CH 2O2, otrzymując 3,93 g (86 %) tytułowej oksazoliny. TLC: żel krzemionkowy, 20% acetonu w toluenie, Rf 0,29, aldehyd anyżowy.
C. Ester metylowy kwasu [1S-[1), 2α(Ζ), 3α, 4α]]-6-[3-[4-[[(4-cyk)oheksylobutylo)amlno]karbonylo]-2-oksazolilo]-7-oksabicyklo[2.2.1]-hept-2]ylo]]4-heksenowego.
Do mieszaniny roztworu oksazoliny z części D (3,90 g, 8,23 mmol) w 80 cm 3 suchego CH 2O2 w atmosferze argonu dodano 6 g NiO 2. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 40 minut, po czym dodano 4 g NiO 2. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 70 minut, po czym dodano drugą porcję 2g NiO2. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny i rozcieńczono 120 cm 3 octanu etylu, 60 cm 3 3M roztworu NaHSO 3 i 60 cm 3 1M roztworu cytrynianu sodu. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano octanem etylu (4 razy 150 d). Połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO4, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono metodą chromatografii rzutowej na 120 g żelu krzemionkowego Merck 60 stosując jako eluant 2% CH 3OH w Ch 2O2, otrzymując 1,85 g (48%) tytułowego oksazolu. TLC: żel krzemionkowy, octan etylu, Rf 0,81, aldehyd anyżowy.
fiCH2)„-CH=CH-(CH2)„-R
Wzór 1 (CH2)m-CH=CH-(CH?)-R
0
Wzór 1A (CH2)m-CH=CH-(CH2)n - C02 alkil
Wzór 1A‘
164 552
?'η
C02 alkil (CH2)m-CH=CH-(CH?)n-CO2H
R’
R2
Wzór 1A'
Wzór 11
Ν-Ν
Ν—Ν
-ch2Y ι Ν-Ν Η
Wzór 2
CH7)m-CH=CH-(CH2)n-COOalkil
Wzór 3
164 552 (CH2)m-CH=CH-(CH2)n-CO2 alkil ch2oh
Wzór 4 (CH2)m-CH=CH-(CH2)n -C02 alkil cis
COOH
Wzór 5
Ϊ COOH (CH2)m-CH=CH-(CH2)n - CO2al ki l (trans)
Wzór 5A
O h2n-ch-c-<
2 I x /CH2
R’
R2
HO
Wzór 6 ^(CH2)m-CH=CH-(CH2)n -C02 alkil
VC-N-CH-?-N-R’ n 11 1 1 1 2 0 O H CH2OH R
Wzór 7 (CH2)m-CH=CH-(CH2)n-CO2alkil Nx ~-n-r’
O XR2
Wzór 8
C02Pro
H2N-CH^ ch2oh
Wzór 9
164 552
H (CH2) —CH=CH-(CH2)n - CO2alkil cis £/N\ę/C02Pro Ó ĆH2OH
Wzór 10
(CH2)m-CH=CH-(CH2)n -Cąalkil CIS \ TN>-CO2Pro 0 o-?
Wzór 11
>co,h (CH2)m -CH=CH-(CH,)„ -CO,alkil
CIS
2'n
Wzór 12
CH,-OPro
ICHjL-CHO (CH2)m-CH=CH-(CH2)n -CO2 alkil x'CH2OPro Wzór 15
Wzór 16 (CH2)m-CH=CH-CO2alkil trans
\ CH2-OPro 0
Wzór 17 trans
CH,—OPro
Wzór 18
lCH2)m-CH=CH-(CH2)n — CH2OH \ CH2-OPro
O Q
Wzór 18'
(CH2)-CH=CH-CH2- Br * m 4 trans CH2-OPro
Wzór 19 /(CH2)m-CH=CH-(CH2)n-CO2alkil u trans iTH2-OPro
O
Wzór 20 θβΓ® (C6H5)3 P-(CH;)„„ -ch,oh
Wzór 21 /(CH2)m -CH=CH-(CH2)-CO2alki! YJ trans
V^ch2-oh o
Wzór 22
JCH2)m-CH=CH-(CH2)n- CO2 alkil fTCNH, n u 2 0 O
Wzór 23 (CH^-CH^H-ICH^-CO, alkil
Wzór 24
Ο
Br-CH2-C-CO2H
Wzdr 25 (CH,L-CH=CH-(CH2)„-C0, alkil
s-' c0-H
Wzdr 26 (CH2)m-CH=CH-(CH2)n — CO2 alkil xrtNjrco2H O S-7
Wzdr 27
HN-R’
R2 H
Wzdr 28 H2NCH2-C-COOPro
I
HNBoc
Wzdr 29
CH2im-CH=CH-(CH2)n- COOalkil
I 'C-N-CH, ' i 0 s CH
HNBoc COOPro
Wzdr 30
CH,)„-CH=CmCHj)„—COOalkil
Λ °β£Ν TOOPro
Wzdr 31 (CH2)m-CH=CH-(CH2)n—COOalkil N.
COOH
Wzdr 32
OH
Br® (C6H5)3 P® (CH2)n.,—
N-N
Wzór 35
N-N i
H
Nm 9
N-N chj-ci^cwch^-ch/ I
Γ \ ch2oh
Wzór 36
Pro-Chlorowiec
Wzór 37
N-N (CHJ-CH^CH^CM-CH^ I
Ijl-N Pro
\ XH2OH O
Wzór 38 (CH2)m-CH<HHCH2)n-CH2-< R1
N-N \ V /TC-N o X-7 l\|-N
Pro XR2
Wzór 39
Wzór 40 Wzór 41
Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.
Cena 10 000 zł

Claims (2)

  1. Zastrzeżenie patentowe
    Sposób wytwarzania nowych 7-oksabicykloheptylopodstawionych amidów o ogólnym wzorze 1, w którym m oznacza 1, 2 lub 3, n oznacza 1, 2, 3 lub 4, R oznacza grupę -CO2H, -CO
  2. 2-C1- aalkil, -CO2-metal alkaliczny lub grupę -CH2-5-tetrazolilową o wzorze 2, X oznacza atom tlenu, siarki lub grupę NH, R1 oznacza C1-ealkil, C 3-12cykloalkil, C 3-12cykloalkilo-C1-ealkil, fenyl lub fenylo-Ci-ealkil ewentualnie podstawiony chlorowcem, r2 oznacza atom wodoru lub Ci-ealkil, względnie Ri i R2 razem z atomem azotu, do którego są przyłączone, tworzą pierścień pirolidynowy, znamienny tym, że związek o ogólnym wzorze 3, w którym m, n, Ri, R2 i X mają wyżej podane znaczenie utlenia się dwutlenkiem manganu lub tlenkiem niklowym z wytworzeniem związku o wzorze ogólnym 1, w którym m, n, R, X, R1 i R 2 mają wyżej podane znaczenie, po czym otrzymany związek o wzorze 1, w którym R oznacza grupę estru alkilowego, poddaje się hydrolizie do związku o ogólnym wzorze 1, w którym R oznacza grupę -COOH i ewentualnie tworzy się sól litowcową tej grupy karboksylowej.
PL89282945A 1988-12-23 1989-12-22 Sposób wytwarzania nowych 7-oksabicykloheptylopodstawionych amidów PL PL PL PL PL PL164552B1 (pl)

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
US28882688A 1988-12-23 1988-12-23

Publications (1)

Publication Number Publication Date
PL164552B1 true PL164552B1 (pl) 1994-08-31

Family

ID=23108806

Family Applications (2)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL89300381A PL165147B1 (pl) 1988-12-23 1989-12-22 Sposób wytwarzania nowych 7-oksabicykloheptylo-podstawionych amidów heterocyklicznych PL PL PL PL PL
PL89282945A PL164552B1 (pl) 1988-12-23 1989-12-22 Sposób wytwarzania nowych 7-oksabicykloheptylopodstawionych amidów PL PL PL PL PL

Family Applications Before (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL89300381A PL165147B1 (pl) 1988-12-23 1989-12-22 Sposób wytwarzania nowych 7-oksabicykloheptylo-podstawionych amidów heterocyklicznych PL PL PL PL PL

Country Status (18)

Country Link
EP (1) EP0374952A3 (pl)
JP (1) JPH02221278A (pl)
KR (1) KR900009639A (pl)
CN (1) CN1031059C (pl)
AU (1) AU617569B2 (pl)
CA (1) CA2006355A1 (pl)
DD (1) DD286359A5 (pl)
DK (1) DK172411B1 (pl)
FI (1) FI97230C (pl)
HU (1) HUT54161A (pl)
IL (1) IL92837A (pl)
MX (1) MX18879A (pl)
NO (1) NO175258C (pl)
NZ (1) NZ231962A (pl)
PH (1) PH27413A (pl)
PL (2) PL165147B1 (pl)
PT (1) PT92768B (pl)
ZA (1) ZA899868B (pl)

Families Citing this family (20)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
NZ232897A (en) * 1989-04-03 1992-12-23 Squibb & Sons Inc Interphenylene 7-oxabicycloheptyl substituted heterocyclic amide prostaglandin analogues, preparation and pharmaceutical compositions thereof
DE4035851A1 (de) * 1990-11-10 1992-05-14 Bayer Ag Substituierte aminosaeureamid-derivate deren herstellung und verwendung
US4977174A (en) * 1989-06-12 1990-12-11 E. R. Squibb & Sons, Inc. 7-oxabicycloheptane imidazole prostaglandin analogs useful in the treatment of thrombotic and vasospastic disease
NZ233600A (en) * 1989-06-12 1992-10-28 Squibb & Sons Inc 7-oxabicyclo(2.2.1)heptane imidazole prostaglandin analogs and pharmaceutical compositions
US5290799A (en) * 1990-09-19 1994-03-01 E. R. Squibb & Sons, Inc. 7-oxabicycloheptyl substituted heterocyclic thioamide prostaglandin analogs useful in the treatment of thrombotic and vasospastic disease
US5550248A (en) * 1990-11-29 1996-08-27 E.R. Squibb & Sons, Inc. Substituted stryl heterocyclic amido prostaglandin analogs
DE4102042A1 (de) * 1991-01-24 1992-07-30 Bayer Ag Substituierte aminosaeureamid-derivate deren herstellung und verwendung als fungizide
US5135939A (en) * 1991-01-28 1992-08-04 E. R. Squibb & Sons, Inc. Heterocyclic ketone prostaglandin analogs
IE920039A1 (en) * 1991-02-01 1992-08-12 Squibb & Sons Inc Heterocyclic amido prostaglandin analogs
US5238951A (en) * 1991-02-01 1993-08-24 E. R. Squibb & Sons, Inc. Heterocyclic amido prostaglandin analogs
US5158967A (en) * 1991-06-12 1992-10-27 E. R. Squibb & Sons, Inc. 7-oxabicycloheptyl substituted heterocyclic amide prostaglandin analogs useful in the treatment of thrombotic and vasospastic disease
US5162352A (en) * 1991-08-22 1992-11-10 E. R. Squibb & Sons, Inc. 7-oxabicycloheptyl substituted heterocyclic amide prostaglandin analogs
US5280034A (en) * 1991-08-23 1994-01-18 E. R. Squibb & Sons, Inc. Bis-heterocyclic prostaglandin analogs
CA2081679A1 (en) * 1991-11-27 1993-05-28 Raj N. Misra Gem-dialkyl-7-oxabicycloheptyl substituted heterocyclic amide prostaglandin analogs useful in the treatment of thrombotic and vasospastic disease
US5399725A (en) * 1993-05-27 1995-03-21 Bristol-Myers Squibb Co. 7-oxabicycloheptane carboxylic acid prostaglandin analog intermediates useful in the preparation of anti-thrombotic and anti-vasospastic compounds and method for preparing same
US5849922A (en) * 1996-05-31 1998-12-15 Eli Lilly And Company Preparation of substituted alkenoic acids
US5849766A (en) * 1996-05-31 1998-12-15 Eli Lilly And Company Carbamoyl substituted heterocycles
US5856584A (en) * 1997-08-06 1999-01-05 The Nutrasweet Company Preparation of 3,3-dimethylbutyraldehyde by oxidation of 3, 3-dimethylbutanol
US5905175A (en) * 1998-05-20 1999-05-18 The Nutrasweet Company Synthesis and purification of 3,3-dimethylbutyraldehyde via oxidation of 1-chloro-3,3-dimethylbutane with dimethyl sulfoxide
CN113912619B (zh) * 2021-11-26 2022-12-06 沈阳药科大学 五味子中提取分离的倍半萜化合物及其方法和应用

Family Cites Families (2)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US4456617A (en) * 1983-01-12 1984-06-26 E. R. Squibb & Sons, Inc. 7-Oxabicycloheptane substituted amino prostaglandin analogs and their use in inhibiting platelet aggregation and bronchoconstriction
US4663337A (en) * 1986-04-18 1987-05-05 E. R. Squibb & Sons, Inc. 7-oxabicycloheptane substituted amides useful in the treatment of thrombotic disease

Also Published As

Publication number Publication date
NZ231962A (en) 1992-10-28
PT92768B (pt) 1995-12-29
DK172411B1 (da) 1998-05-25
AU617569B2 (en) 1991-11-28
JPH02221278A (ja) 1990-09-04
PT92768A (pt) 1990-06-29
FI97230B (fi) 1996-07-31
PL165147B1 (pl) 1994-11-30
CN1043716A (zh) 1990-07-11
FI896249A0 (fi) 1989-12-22
DK663189D0 (da) 1989-12-22
DD286359A5 (de) 1991-01-24
ZA899868B (en) 1990-09-26
NO895170D0 (no) 1989-12-21
EP0374952A3 (en) 1991-03-27
KR900009639A (ko) 1990-07-05
IL92837A0 (en) 1990-09-17
AU4729089A (en) 1990-06-28
CA2006355A1 (en) 1990-06-23
HU8906777D0 (pl) 1990-03-28
MX18879A (es) 1994-01-31
NO175258B (no) 1994-06-13
NO895170L (no) 1990-06-25
IL92837A (en) 1994-06-24
HUT54161A (en) 1991-01-28
NO175258C (no) 1994-09-21
FI97230C (fi) 1996-11-11
EP0374952A2 (en) 1990-06-27
CN1031059C (zh) 1996-02-21
PH27413A (en) 1993-06-21
DK663189A (da) 1990-06-24

Similar Documents

Publication Publication Date Title
PL164552B1 (pl) Sposób wytwarzania nowych 7-oksabicykloheptylopodstawionych amidów PL PL PL PL PL
CA1284643C (en) 7-oxabicycloheptane substituted diamide and its congener prostaglandin analogs
US4537981A (en) 7-Oxabicycloheptane and 7-oxabicycloheptene compounds
SK158290A3 (en) Interphenylene-7-oxabicycloheptyl substituted heterocycloamide analogues of prostaglandin, preparation thereof, pharmaceutical composition and use
EP0536713A1 (en) Oxazole and imidazole derivatives as prostaglandin analogs
CA1285569C (en) 7-oxabicycloheptane substituted amide-thioamide prostalglandin analogs
US4638012A (en) 7-oxabicycloheptane α-substituted ketone prostaglandin analogs useful in the treatment of thrombotic disease
CA1284644C (en) 7-oxabicycloheptane substituted keto-amide prostaglandin analogs
US4734425A (en) 7-oxabicycloheptane substituted hydroxamic acid prostaglandin analogs
US4608386A (en) 7-oxabicycloheptane ethers useful in the treatment of thrombotic diseases
JPH04247086A (ja) 7−オキサビシクロヘプチル置換複素環式チオアミドプロスタグランジン類縁体
US4556675A (en) 7-Oxabicycloheptane and 7-oxabicycloheptene compounds
JPS6233182A (ja) 7−オキサビシクロヘプタン置換ジ酸ジアミドプロスタグランジン類縁体
US4734426A (en) 5,6-epoxy-7-oxabicycloheptane substituted diamide prostaglandin analogs
US5280034A (en) Bis-heterocyclic prostaglandin analogs
JPS61200992A (ja) 7‐オキサビシクロヘプタン置換プロスタグランジン類縁体
US5238951A (en) Heterocyclic amido prostaglandin analogs
US5135939A (en) Heterocyclic ketone prostaglandin analogs
CA2081679A1 (en) Gem-dialkyl-7-oxabicycloheptyl substituted heterocyclic amide prostaglandin analogs useful in the treatment of thrombotic and vasospastic disease
AU640550B2 (en) Heterocyclic amido prostaglandin analogs
DE68910893T2 (de) Alkenyltetrazole Derivate, ihre Herstellung und ihre Verwendung.
US5550248A (en) Substituted stryl heterocyclic amido prostaglandin analogs
CA1197515A (en) Dioxatricyclic prostacyclin analogs
DD299186A5 (de) Phenylen-7-oxabicycloheptyl-substituierte heterocycloamid-prostaglandinanaloga