PL160608B1

PL160608B1 - Rolniczo-ogrodniczy srodek grzybobójczy PL PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL160608B1
Application number: PL27542688A
Authority: PL
Original assignee: Mitsui Toatsu Chemicals
Priority date: 1987-10-23
Filing date: 1988-10-22
Publication date: 1993-04-30
Also published as: PL275426A1; PL162128B1; RO107654B1; DD296484A5; RO102459B1; DD296401A5; PL281394A1; DD283323A5; DD296490A5

Abstract

zawierajacy rozcienczalnik lub nosnik i/lu b sub- stancje pom ocnicze oraz substancje aktyw na, zna- mienny tym, ze jako substancje aktyw na zawiera skuteczna ilosc co najmniej jednej pochodnej am i- dowej o wzorze ogólnym 1, w którym jeden z X i Y oznacza atom siarki a drugi oznacza atom wegla, Z oznacza grupe nitrylow a lub tioam idow a, i gdy R3 oznacza grupe furylow a lub grupe tienylowa to R 1 oznacza grupe metylowa, a R oznacza atom w odo- ru, grupe etylowa lub grupe propylow a, albo R 1 oznacza atom w odoru, grupe etylowa lub grupe propylow a, a R2 oznacza grupe metylowa; albo gdy R 3 oznacza grupe alkenylowa o 2-6 atom ach wegla, grupe chlorow coalkenylow a o 2-4 atom ach wegla, grupe alkoksylow a o 1-4 atom ach wegla, grupe alkilotio o 1-4 atom ach wegla, grupe alkinyloksy o 3-5 atom ach wegla grupe alkinylotio o 3-5 ato- mach wegla, grupe pirazolilow a lub grupe fenylowa ewentualnie podstaw iona chlorowcem to R1 i R2 oznaczaja atom w odoru, atom chlorowca, grupe chlorowcometylowa lub grupe fenylowa. WZÓR 1 PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest środek grzybobójczy, stosowany zwłaszcza w rolnictwie i ogrodnictwie i zawierający jako składnik aktywny nową pochodną amidową o wzorze ogólnym 1, w którym jeden z Y i X oznacza atom siarki a drugi oznacza atom węgla, A oznacza grupę nitrylową lub tioamidową, i gdy r3 oznacza grupę furylową lub grupę tienylową to R1 oznacza grupę metylową, a R2 oznacza atom wodoru, grupę etylową lub grupę propylową, albo R1 oznacza atom wodoru, grupę etylową lub grupę propylową, a R² oznacza grupę metylową; albo gdy R3 oznacza grupę alkenylową o 2-6 atomach węgła, grupę chlorowcoalkenylową o 2-4 atomach węgla, grupę alkoksylową o 1-4 atomach węgla, grupę alkilotio o 1-4 atomach węgla, grupę alkinyloksy o 3-5 atomach węgla, grupę alkinylotio o 3-5 atomach węgla, grupę pirazolilową lub grupę fenylową ewentualnie podstawioną chlorowcem to R1 i R2 oznaczają atom wodoru, atom chlorowca, grupę chlorowcometylową lub grupę fenylową.

Dotychczas jako rolniczo-ogrodnicze środki grzybobójcze stosowano związki o różnej budowie chemicznej i przyczyniły się znacznie do zwalczania chorób roślin i konsekwentnie do rozwoju rolnictwa. Ale nie udowodniono, żeby te tradycyjne chemiczne związki grzybobójcze miały dostateczne działanie niszczące i były bezpieczne. Na przykład, niektóre ditiokarbaminianowe środki grzybobójcze takie jak etylenobis(ditiokarbaminian)cynku (zineb), etylenobis(ditiokarbaminian)manganu (maneb), kompleks etylenobis(ditiokarbaminianu)manganu i etylenobis(ditiokarbaminianu)cynku (mankozeb) i bis(dimetyloditiokarbaminiano/etylenobis)ditiokarbaminian dwucynku (polikarbaminian), N-chlorowcoalkilotioimidowe środki grzybobójcze takie jak Ntrójchlorometylotio-4-cykloheksano-l,2-dikarbonimid (kaptan), N-r,r,2',2'-tetrachloroetylotio4- cyklohekseno-1,2-dikarbonimid (kaptafol) i N-trójchloromttylotiof-alimid (folpet), nieorganiczne miedziowe środki grzybobójcze takie jak siarczan miedziowy, zasadowy siarczan miedziowy, zasadowy chlorek miedziowy i wodorotlenek miedziowy, -e-tachlorolzoftalonitryl (TPN), N-(dichlotoΩuorometylotio)-N;N-dimttylo-N-fenylosulfamid (dichlofluanide) i 3-chloto-N-(3-chloto5- trófluorometyloanilina(fluazinam) wykazują wyróżniającą skuteczność zwalczania chorób roślin takich jak drzewa owocowe i warzywa i są szeroko stosowane jako rolniczo-ogrodnicze środki grzybobójcze.

Jednakże, wymienione związki chemiczne wykazują głównie działanie zapobiegawcze i nie oczekuje się od nich działania leczącego. Dlatego mają one poważną wadę, a gdy pojawi się choroba rośliny, nie oczekuje się aby te związki chemiczne były dostatecznie skuteczne. Gdy w danej sytuacji rozważa się zastosowanie chemikaliów do zwalczania chorób roślin, związki te w większym lub mniejszym stopniu spryskuje się po wystąpieniu objawów choroby rośliny a zatem trudno oczekiwać kompletnego zwalczania choroby. Ponadto stężenia tych związków, przy których wykazują one działanie zwalczające są bardzo wysokie, aby można je było stosować bezpiecznie, a niektóre z tych związków chemicznych mają istotną toksyczność wobec ryb.

160 608

Dla wyeliminowania powyższych niedogodności, podjęto szerokie badania nad znalezieniem nowych środków niszczących. Opracowano na przykład acyloalaninowe środki grzybobójcze takie jak ester metylowy N-(2,6-dwumetylofenylo)-N-(2'-metyloksyacetylo)alanin'y (metalaksyl), ester metylowy N-(2,6-dwumetylofenylo)-N-(2-furoilo)alaniny'. (furalaksyl), ester metylowy N-(2,6dwumetylofenylo)-N-(fenyloacetylo)alaniny (benalaksyl), (2-chloro)-N-2,6-dwumetylofenylo)-N(tetrahydro-2-keto-3-furanylo)acetamid (ofurace) i 2-metoksy-N-(2,6-dwumetylofenylo)-N-(2-ketol,3-oksazolidynylo-3-(acetamid (ozadiksyl) jako środki zwalczające choroby roślin powodowane przez Oomycetes, które również mają doskonałe działanie leczące i weszły do praktycznego stosowania na całym świecie. Ale stwierdzono już, że pojawiły się szczepy odporne na te związki chemiczne i ich działanie niszczące w rezultacie obniżyło się.

Odkryto wiele aktywnych związków benzyloamidowych i zastosowano je jeko środki chwastobójcze lub grzybobójcze. Na przykład znane podstawione pochodne benzamidowe obejmują N-benzoilo-N-(3,4-d\wichlorofenylo)-2-aminopropionian etylu (benzylopropetyl) jako środek chwastobójczy i N-(3-izopropoksyfenylo)-2-metylobenzamid (mepronil) jako środek grzybobójczy.

Opisy patentowe Wielkiej Brytanii nr 2094786, nr 2095 237 i nr 2 107 308 ujawniają środek chwastobójczy i grzybobójczy zawierający podstawioną pochodną benzyloamidową, zawierającą grupę 4-pirydylokarbonylową, 2-furylokarbonylową, 2-tienylokarbonylową lub 2-benzofurylokarbonylową, ale ich fitotoksyczność wobec roślin uprawianych stanowi nadal problem.

Celem niniejszego wynalazku było uzyskanie związku wolnego od wyżej wymienionych wad znanych związków i mającego doskonałe własności jako środek grzybobójczy dla rolnictwa i ogrodnictwa.

Bardziej szczegółowo wynalazek dotyczy środka grzybobójczego zawierającego nowy związek, który ma działanie zapobiegawcze i lecznicze w stosunku do szerokiego zakresu chorób roślin, takich jak choroby drzew owocowych i jarzyn, wykazuje doskonałe działanie niszczące grzyby odporne, ma szeroki zakres przydatności i długotrwały efekt pozostałościowy, nie wykazuje fitotoksyczności wobec roślin uprawnych i posiada bardzo niską toksyczność wobec zwierząt ciepłokrwistych i ryb.

Dla osiągnięcia powyższego celu, podjęto szerokie prace badawcze nad pochodnymi acyloamidowymi i stwierdzono, że pochodne amidowe mające pierścień tiazolowy lub izotiazolowy mają działanie biologiczne, którego nie można było przewidzieć na podstawie działania wymienionych powyżej związków i doskonałe działanie zwalczające szeroki zakres chorób roślin, i, że zwłaszcza te pochodne amidowe mają działanie zarówno zapobiegawcze jak i leczące przy zwalczaniu różnych chorób roślin uprawnych jak zaraza ziemniaczana i mączniak.

Nowe pochodne amidowe przedstawione są wzorem ogólnym 1, w którym wszystkie symbole mają wyżej podane znaczenie. Grupą alkenylową R³ jest na przykład winyl, allil, propen-1-yl, 2-metylopropen-l-ylo, 1-metyyopropen-l-yl, 1,2-<dwumetylopropen-l-yl, 2-etylopropen-l-yl lub

2- n-propylopropen-l-yl. Grupą chlorowcoalkenylową jest na przykład 2-chlorotttnyl, 2-chloropropen-l-yl lub l-metylo-2-chloΓoproptn-l-yl. Przykładami grupy alkoksylowej są grupy metoksy, etoksy, n-propoksy, izopropoksy, n-butoksy, Il-rz.-butoksy i t-butoksy. Przykładami grupy alkilotio są grupy metylotio, etylotio, n-propylotio, izopropylotio, n-butylotio, II-rz.-butylotio i t-butylotio. Przykładowymi grupami alkinyloksylowymi są grupy propyn-2-yloksy,

3- metylopropyn-2-yloksy i 3-etylopropyn-2-yloksy. Przykładami grup alkinylotio są grupy propyn 2-ylotio, 3-metylopropyn-2-ylotio, 3-etyIopropyn-2-ylotio. Atomami chlorowca mogą być na przykład fluor, chlor, brom lub jod.

Związki o wzorze ogólnym 1 określone w zastrzeżeniach są nowe.

Środek według wynalazku wykazuje doskonałe działanie zwalczające szeroki zakres chorób grzybiczych roślin. Jest on szczególnie skuteczny przeciw zarazie ziemniaczanej i mączniakowi różnych upraw powodowanymi przez Oomycetes. Głównymi chorobami, które zwalcza są zaraza ziemniaczana na ziemniakach (Phytophthora infestans), zaraza ziemniaczana na pomidorach (Phytophthora infestans), czernienie szypułek tytoniu (Phytophthora nicotiana var. nicotiana), czerwienienie rdzenia truskawek (Phytophthora sp.), wroślak korzeniowy i łodygowy soi (Phytophthora megasperma ver. sojae), mączniak winogron (Plasmopara viticola), mącznik ogórka (Pseudoperonospora bubensis), mączniak na chmielu (Pseudoperonospora humuli), mączniak na

160 608 szpinaku (peronospora spinaciae) i zgnilizna lub zaraza różnych upraw powodowane przez aphanomyces, Pythium itd. Inną wąską zaletą nowych pochodnych amidowych jest bardzo niska fitotoksyczność przy stosowaniu na uprawy, w porównaniu do innych pochodnych amidowych.

Śrpdek według wynalazku stosuje się w postaci odpowiedniej do powlekania nasion, oprysku liści, traktowania gleby itd. Środki te wykazują dostateczną skuteczność, gdy stosowane są tradycyjnymi sposobami. Stosowana dawka składnika czynnego i stężenie, w którym jest stosowany mogą zmieniać się w zależności od uprawy i traktowanej choroby, stopnia rozwoju choroby i postaci preparatu oraz sposobu stosowania i różnych okoliczności związanych z otoczeniem. W postaci stosowanej do rozpylania odpowiednia ilość składnika aktywnego wynosi 50-5000 g/ha, korzystnie 100-2000 g/ha. Gdy preparat ma postać proszku zawiesinowego lub koncentratu do emulgowania jest rozcieńczony wodą i spryskiwany - stosunek rozcieńczenia wynosi korzystnie 200 do 10.000, korzystnie 500-5000.

Rolniczo-ogrodnicza kompozacja grzybobójcza zawierająca nowy związek może być stosowana lub sporządzana w postaci preparatu z innym rolniczo dopuszczalnym związkiem chemicznym takim jak inny środek grzybobójczy, środek owadobójczy, regulator wzrostu roślin, środek kondycjonujący glebę lub substancja nawozowa.

Nowy związek może być stosowany jako taki, ale korzystnie w postaci kompozycji z nośnikiem jak również ze stałym lub ciekłym rozcieńczalnikiem. Nośnik w tym przypadku oznacza syntetyczną lub naturalną nieorganiczną lub organiczną substancję, którą włącza się ażeby pomóc w przedostaniu się składnika aktywnego do traktowanego miejsca i ułatwić przechowywanie, transport i posługiwanie się składnikiem aktywnym.

Odpowiednie stałe nośniki obejmują, na przykład, gliny takie jak montmorylonit, i kaolinit, substancje nieograniczone takie jak ziemia okrzemkowa, terra alba, talk, wermikulit, gips, węglan wapnia, żel krzemionkowy i siarczan amonu, roślinne substancje organiczne, takie jak mączka sojowa, trociny, mąka pszenna i mocznik.

Odpowiednie ciekłe nośniki obejmują, na przykład węglowodory aromatyczne, takie jak toluen, ksylen i kumen, węglowodory parafinowe, takie jak nafta i oleje mineralne, węglowodory chlorowcowane, takie jak czterochlorek węgla, chloroform i dwuchloroetan, ketony, takie jak aceton i keton metylowo-etylowy, etery, takie jak dioksan i tetrahydrofuran, alkohole takie jak metanol, etanol, propanol i glikol etylenowy, dwumetyloformamid, sulfotlenek dwumetylu i wodę.

W celu zwiększenia skuteczności składnika aktywnego można stosować substancje pomocnicze opisane poniżej pojedyncze lub w kombinacji, w zależności od typu preparatu, sytuacji przy stosowaniu itd.

W celu emulgowania, dyspergowania, rozpylania, zwilżacza, łączenia i utrwalania można stosować na przykład anionowe środki powierzchniowo-czynne, takie jak ligninosulfoniany, alkilobenzenosulfoniany, sole estrów alkilosiarkowych, polioksyalkilenoalilosiarczany i sole estru polioksyalkilenoalkilofosforowego; niejonowe środki powierzchniowo-czynne takie jak etery polioksyalkilenoalkilowe, etery polioksyalkilenoalkiloarylowe, polioksyalkilenoalkiloaminy, polioksyalkilenoalkiloamidy, polioksyalkilenoalkilotioetery, polioksyalkilenowe estry kwasów tłuszczowych, glicerynowe estry kwasów tłuszczowych, sorbitowe estry kwasów tłuszczowych, polioksyetylenosorbitowe estry kwasów tłuszczowych i polimery blokowe propylen/polioksyetylen; środki poślizgowe takie jak stearynian wapnia i woski; stabilizatory takie jak wodorofosforan propylu i metyloceluloza, karboksymetyloceluloza, kazeina i guma arabska. Składniki te nie ograniczają się do poszczególnych przykładów podanych powyżej.

Zazwyczaj ilość składnika aktywnego w środku według wynalazku wynosi 0,5 do 20% wagowych dla pyłów, 5 do 20% wagowych dla koncentratów do emulgowania, 10 do 90% wagowych dla proszków zawiesinowych, 0,1 do 20% do 20% wagowych dla granulek i 10 do 90% wagowych dla środków płynnych. Ilość nośnika w preparacie wynosi zazwyczaj 50-99% wagowych dla pyłów, 60-95% wagowych dla koncentratów do emulgowania, 10-90% wagowych dla proszków zawiesinowych, 80-99% wagowych dla granulek i 10-90% wagowych dla środków płynnych. Ilość substancji pomocniczej wynosi zazwyczaj 0,1-20% wagowych dla pyłów, 1-20% wagowych dla koncentratów do emulgowania, 0,1-20% wagowych dla proszków zawiesinowych, 0,1-20% wagowych dla granulek i 0,1-20% wagowych dla środków płynnych.

Nowy związek ma zarówno zapobiegawcze jak i leczące działanie przeciw szerokiemu zakresowi chorób drzew owocowych i warzyw i wykazują doskonałe działanie zwalczające przeciw tym

160 608 chorobom roślin, w których grzyb chorobotwórczy nabył odporność przeciw tradycyjnym związkom grzybobójczym. Ponadto środek według wynalazku wykazuje dostatecznie długie działanie pozostałościowe i nie wykazuje fitotoksyczności. Posiada również wybitnie niską toksyczność wobec zwierząt ciepłokrwistych i ryb.

W postaci rolniczo-ogrodniczego środka grzybobójczego, wykazuje działanie zwalczające szeroki zakres chorób roślin. Przykładowymi chorobami roślin przeciwko którym kompozycja według wynalazku wykazuje doskonałe działanie są gorzka zgnilizna owoców (Glomerella cingulata), antraknoza (Elsinoe ampelina), szara pleśń (Uncinula necator), rdza (Phacospora ampelopsidis) i mączniak rzekomy (Plasmopara viticola) winogron, rdza (gymnosporangium yamadae), alterńariozowa plamistość liści (Alternaria mali), plamistość owoców (Mycosphaerella pomi), parch (Venturia inaeąualis) i mączniak (Podosphaera leucotricha) jabłońi, antraknoza (Colletotrichum lagenarium), szara pleśń (Sphaerotheca fuligińea), gumoza łodyg (Mycosphaerella melonis), mączniak (Pseudoperonospora cubensis), zgnilizna (Phytophthora melonis), parch (Cladosporium cucumerinum) i plamistość bakteryjna (Pseudomonas lachrymans) dyni, sucha plamistość (Alternaria solani), liściozwój (Cladosporium fulvum), zgnilizna (Phytophthora capsici), zaraza ziemniaczana (Phytophthora infestans) i mączniak (Erysiphe cichoracearum) pomiadora, alternarioza (Alternaria japonica), biała plamistość (Cercosporella brassicae), rdza (Puccinia alii) i mączniak (Peronospora destructor) zielonej cebuli, mączniak (Peronospora spinaciae) szpinaku, parch (Elsinoe glycines), czerwona plamistość (Cercospora kikuchii) i mączniak (Peronosporamanshurica) soij antraknoza (Colletotrichum lindemuthianum) i rdza (Uromnyces appendiculatus) fasoli, mączniak (Peronospora viciae) fasoli polowej, czernienie szypułek (Phytophthora nicotiana var. nicotiana) tytoniu, sucha plamistość (Alternaria solani) i zaraza ziemniaczana (Phytophthora infestans) ziemniaków, mączniak rzekomy (Pseudoperonospora humuli) chmielu, wroślak korzeniowy (Phytophthora cinnamomi) ananasa, zaraza zielonego pieprzu (Phytophthora capsici), mączniak (Sphaerotheca humuli) i czerwienienie rdzenia (Phytophthora fragarie) truskawek, szara pleśń (Botrytis cinerea), choroba stwardnieniowa (Sclerotinia sclerotiorum) i gnicie różnych upraw wywołanych przez Pythium itd.

Następujące receptury podane przykładowo ilustrują preparat rolniczo-ogrodniczego środka grzybobójczego według wynalazku. Związki stanowiące substancje aktywne przedstawiono podając numer związku według tabeli 5. Wszystkie części podano jako części wagowe.

Przykład preparatu I. Proszek pylisty.

Trzy części związku nr 5, 20 części ziemi okrzemkowej, 30 części terra albo i 47 części talku sproszkowano i wymieszano jednolicie otrzymując 100 części proszku pylistego.

Przykład preparatu II. Proszek zawiesinowy.

Trzydzieści części związku nr 19, 47 części ziemi okrzemkowej. 20 części terra alba, 1 część ligninosulfonianianu sodu i 2 części alkilobenzenosulfonianu sodu jednolicie sproszkowano i mieszano otrzymując 100 części proszku zawiesinowego.

Przykład preparatu III. Koncentrat do emulgowania. 20 części związku nr 6, 10 części cykloheksanu, 50 części ksylenu i 20 części Sorpolu (znak towarowy środka powierzchniowo— czynnego produkowanego przez Toho Chemical Co., Ltd.) zmieszano jednolicie tworząc 100 części koncentratu do emulgowania.

Przykład preparatu IV. Granulki.

Jedną część związku nr 2, 78 części bentonitu, 20 części talku i 1 część lignosulfonianu sodu zmieszano i dodano umiarkowaną ilość wody i ugniatano mieszaninę. Ugniecioną mieszaninę zgranulowano sposobem tradycyjnym w wygnatarce-granulatorze i wysuszono otrzymując 100 części granulek.

Przykład preparatu V. Granulki.

Pięć części związku nr 11, 1 część eteru polietylenowoglikolowononylofenylowego, 3 części alkoholu poliwinylowego i 91 części gliny jednolicie wymieszano. Dodano wody i mieszaninę zgranulowano i wysuszono otrzymując 100 części granulek.

Przykład preparatu VI. Proszek pylisty.

części związku nr 20, 40 części węglanu wapnia i 58 części gliny wymieszano jednoiicie otrzymując 100 części pyłu.

160 608

Przykład preparatu VII. Proszek zawiesinowy.

części związku nr 37,40 części talku, 5 części laurylofosforanu sodu i 5 części alkilonaftalenosulfonianu sodu zmieszano otrzymując 100 części proszku zawiesinowego.

Przykład preparatu VIII. Proszek zawiesinowy.

części związku nr 4,10 części lignosulfonianu sodu, 5 części alkilonaftalenosulfonianu sodu, 10 części białego węgla i 25 części ziemi okrzemkowej zmieszano i sproszkowano otrzymując 100 części proszku zawiesinowego.

Przykład preparatu IX. Środek płynny.

części związku nr 10, 3 części karboksymetylocelulozy, 2 części lignosulfonianu sodu, 1 część soli sodowej dioktylosulfobursztynianu i 54 części wody sproszkowano na mokro w młynie piaskowym otrzymując 100 części środka płynnego.

Następujące przykłady ilustrują skuteczność związków o wzorze 1 jako rolniczo-ogrodniczych środków grzybobójczych. Związki stosowane w tych przykładach wskazywano poprzez numery podane w tabeli 5, a związki porównawcze oznaczono symbolami podanymi poniżej.

A: Kompleks manganowy i cynkowy etylenobis(ditiokarbaminianu) (mankozeb),

B: etylenobis(ditiokarbaminian) cynku (zineb),

C: N-r,2',2'-tetrachloroetylotio-4-cyklohekseno-l,2-dikarbonimid (kaptafol),

D: zasadowy chlorek miedziowy,

E: tetrachloroizoftalonitryl (TPN),

F: 3-chloro-N-(3-chloro-3-trójfluorometylo-2-pirydylo)-2,6-dinitro-4-trójfluorometyloanilina (dichlofluanide),

G: ester metylowy N-(2,6-dimetylofenylo)-n-(2'-metoksyacetylo)alaniny (metalaksyl),

H: ester metylowy N-(2,6-dimetylofenylo)-N-(2-furoilo)alaniny (furalaksyl),

I: ester metylowy N-(2'6-dimetylofenylo)-N-(fenyloacetylo)alaniny [benalaxyl]

J: 2-chloro-N-(2,6-dimetylofenylo)-N-(tetrahydro-2-keto-3-furanylo)acetamid [ofurace]

K: 2-metoksy-N-(2'6-dimetylofenylo)-N-(2-keto-1,3-oksazolidynyl-3)acetamid [oxadixyl]

L: 3-chloro-N-(oksoperhydro-3-furylo)-cyklopropanokarboksyanilid [cyprofuram]

M: amid kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-2,6-dichloropirydyno-4-karboksylowego

N: amid kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)furano-2-karboksylowego.

Uwaga: Związki M i N zostały opisane w wyżej wymienionym wyłożeniu brytyjskiego opisu patentowego nr BP-2095 237. Związki G do L są dostępnymi w handlu rolniczymi związkami chemicznymi do zwalczania zarazy ziemniaczanej i mączniaka ogórków.

Przykład I. Próba zwalczania zarazy ziemniaczanej (działanie zapobiegawcze).

Substancję chemiczną otrzymaną przez sporządzenie proszku zawiesinowego każdego badanego związku zgodnie ze sposobem podanym w przykładzie preparatu VIII, rozcieńcza wodą do ustalonego stężenia i stosowano na ziemniaki (odmiana „danshaku“, wysokość roślin 25 cm (hodowane w donicach, w szklarni, w dawce 50 ml na 3 donice za pomocą rozpylacza (1,0 kg/cm²), a następnie wysuszono na powietrzu. Zawiesinę zoosporów thytophthora infestans hodowaną przez 7 dni na plasterku ziemniaka rozpylono i zaszczepiono na roślinach ziemniaka. Badaną roślinę utrzymywano w temperaturze 17-19°C i wilgotność powyżej 95% przez 6 dni, a następnie zbadano stopień powstania zmian chorobowych.

Proporcje obszaru uszkodzeń obserwowano i oceniano dla każdego z liści i ustalono wskaźnik stopnia zaawansowania choroby (indeks choroby). Dla każdego badanego obszaru indeks zmian chorobowych obliczano zgodnie z następującym równaniem:

^deks c^horo^by —

4n₄ + 3n₃ 4- 2n2 + ln_i + 0no.

Przyjęto następujący standard oceny:

Indeks choroby % obszar uszkodzeń

1-5

6-25

26-50 lub więcej

160 608 no: ilość liści z indeksem choroby równym 0; ni: ilość liści z indeksem choroby równym 1; Π2: ilość liści z indeksem choroby równym 2; Π3: ilość liści z indeksem choroby równym 3; 04: ilość liści z indeksem choroby równym 4; N= no + η·ι + n2 + Π3 + Π4.

Przykład II. Próba zwalczania zarazy ziemniaczanej (działanie leczące).

Zawiesinę zoosporów sporządzoną z Phytophthora infestans hodowanym przez 7 dni na plasterku ziemniaka zaszczepiono przez rozpylenie na ziemniaki (odmiany „danshaku, wysokość roślin około 25 cm) i hodowano w donicach w szklarni. Donice utrzymywano w temperaturze

17- 19°C przez 20 godzin a następnie rozpylono na rośliny środek o ustalonym z góry stężeniu (otrzymany przez sporządzenie proszku zawiesinowego z każdego badanego związku według metody podanej dla przykładu preparatu VIII i rozcieńczenie wodą do ustalonego z góry stężenia), w ilości 50ml na 3 donice za pomocą rozpylacza (l,0kg/cm²) po czym wysuszono na powietrzu. Donice utrzymywano w temperaturze 17-19°C i wilgotności powyżej 95% przez 6 dni a następnie oceniono stopień powstania zmian chorobowych. Standardy oceny i metodę wskazania indeksu choroby przedstawiono w przykładzie I.

Przykład III. Próba zwalczania mączniaka na ogórkach (działanie zapobiegawcze). Środek o ustalonym stężeniu (otrzymany przez sporządzenie proszku zawiesinowego każdego z badanych związków sposobem według przykładu preparatu VIII i rozcieńczenie wodą do ustalonego z góry stężenia), rozpylono na ogórki (odmiana „Sagami hanjiro“ w stadium rozwoju drugiego głównego liścia) hodowane w donicach w szklarni, w dawce 30 ml na 3 donice za pomocą rozpylacza (1,0 kg/cm²) i wysuszono na powietrzu. Pseudoperonospora cubenis pobrano z uszkodzeń liścia ogórka zainfekowanego mączniakiem i zawiesinę sporów przygotowano przy użyciu wody dejonizowanej i zaszczepiono przez rozpylenie na ogórki. Bezpośrednio potem zaszczepione donice utrzymywano w temperaturze 18-20°C i wilgotności powyżej 95% przez 24 godziny, po czym przeniesiono je do szklarni o temperaturze 18 do 27°C, 6 dni później oceniono stopień powstania zmian chorobotwórczych.

Standardy oceny i metody wskazujące indeks choroby przedstawiono w przykładzie I. Przykład IV. Próby zwalczania mączniaka na ogórkach (działanie leczące).

Zawiesinę sporów Pseudoperonospora cubenis sporządzono tak jak w przykładzie III i zaszczepiono przez rozpylenie na takie same ogórki jak stosowane w przykładzie III. Bezpośrednio potem zaszczepione donice utrzymywano w temperaturze 18-20°C i wilgotności powyżej 95% przez 24 godziny. Środek o ustalonym stężeniu (otrzymany przez sporządzenie proszku zawiesinowego każdego badanego związku według przykładu preparatu VIII i rozcieńczenie wodą do ustalonego stężenia) rozpylono na ogórki w dawce 30 ml na 3 donice za pomocą rozpylacza (1,0 kg/cm2) i wysuszono na powietrzu. Donice przeniesiono następnie do szklarni (temperatura

18- 27°C) i 7 dni później oceniono stopień powstania zmian chorobowych.

Standardy oceny i sposób wykazania indeksu choroby podano w przykładzie I.

Przykład V. Próby zwalczania zarazy ziemniaczanej na pomidorach (podlewanie gleby). Środek o ustalonym stężeniu (otrzymany przez sporządzenie proszku zawiesinowego każdego badanego związku według sposobu podanego w przykładzie preparatu VIII i rozcieńczenie wodą do ustalonego z góry stężenia) podlewano na glebę blisko korzeni pomidorów (odmiany „sekaiichi“, wysokość 20 cm) hodowane w donicach o średnicy 7,5 cm w szklarni, za pomocą pipety w dawce 2 ml na donicę. Donice utrzymywano następnie w szklarni przez 5 dni. Sporządzono zawiesinę zoosporów Phytophthora infestans hodowanych przez 7 dni na plasterki ziemniaka. Zawiesinę następnie zaszczepiono na roślinach pomidorów traktowanych środkiem przez rozpylenie. Badane rośliny utrzymywano w temperaturze 17-19°C i wilgotności powyżej 95% i oceniono stopień powstania zmian chorobowych.

Standardy oceny i metody wskazania indeksu choroby przedstawiono w przykładzie I.

W powyższych przykładach stężenie składników aktywnych doprowadzono do 100 ppm w przypadku rozpylania i do 15 g/akr w przypadku podlewania gleby

Wyniki uzyskane w powyższych przykładach przedstawiono w tabeli 1.

Przykład VI. Próby zwalczania mączniaka na ogórkach (działanie leczące i efekt pozostałościowy).

160 608

Pseudoperonospora cubenis pobrano z liści ogórka ze zmianami chorobowymi (odmiana ogórka „Sagami hanjiro, w stadium rozwoju trzeciego głównego liścia) hodowanego w donicach w szklarni i przy użyciu wody dejonizowanej sporządzono zawiesinę sporów grzyba. Zawiesinę sporów zaszczepiono przez rozpylenie na roślinach ogórka. Zaszczepione donice utrzymywano przez 24 godziny w szklarni i rozpylono środek o ustalonym stężeniu (otrzymany przez sporządzenie proszku zawiesinowego każdego badanego związku według sposobu podanego w przykładach preparatów VIII i IX i rozcieńczenie do ustalonego stężenia) w dawce 50 ml na 3 donice stosując rozpylacz (l,0kg/cm²) i wysuszono na powietrzu. Następnie donice przeniesiono do szklarni o temperaturze 18-27°C w 10 i 18 dni później oceniono stopień powstania zmian chorobowych. Wyniki przedstawiono w tabeli 2.

Standardy oceny i sposoby wskazujące indeks choroby przedstawiono w przykładzie I.

Przykład VII. Próba zwalczania zarazy ziemniaczanej na pomidorach (działanie leczące i efekt pozostałościowy).

Sporządzono zawiesinę zoosporów z Phytophthora infestans hodowanego na plasterku ziemniaka przez 7 dni i zaszczepiono przez rozpylenie na pomidory (odmiany „zakaiichi“, wysokość rośliny 20 cm) hodowane w donicach w szklarni. Zaszczepione donice utrzymywano przez 24 godziny w wilgotnej komorze w temperaturze 16°C i rozpylono środek o ustalonym stężeniu (otrzymany przez sporządzenie proszku zawiesinowego każdego badanego związku według receptury podanej w przykładach preparatu VIII i IX i rozcieńczenie wodą do określonego stężenia) na rośliny w dawce 50 ml na 3 donice za pomocą rozpylacza (1,0 kg/cm²) i wysuszono na powietrzu. Donice przeniesiono do szklarni (temperatura 10-20°C) i w 10 i 11 dni później oceniono stopień powstania zmian chorobowych. Wyniki przedstawiono w tabeli 3.

Standardy oceny i metody wskazujące indeks choroby przedstawiono w przykładzie I.

Przykład VIII. Próba zwalczania mączniaka na ogórkach (działanie na szczep odporny na środek acyloalaninowy).

Środek w określonym stężeniu (otrzymany przez sporządzenie proszku zawiesinowego każdego badanego związku zgodnie z przykładami preparatów VIII i IX i rozcieńczenie wodą do ustalonego z góry stężenia) rozpylono na ogórki (odmiany „Sagami hanjiro w stadium rozwoju trzeciego głównego liścia) hodowane w donicach w szklarni, w dawce 50 ml na 3 donice za pomocą rozpylacza (1,0 kg/cm2) i osuszono na powietrzu. Każdy szczep Pseudoperonospora cubenis uodporniony i wrażliwy na acyloalaninowy środek grzybobójczy pobrano z chorych miejsc w liściach ogórka zainfekowanego mączniakiem. Zmieszano je i z tej mieszaniny sporządzono zawiesinę sporów. Zawiesinę sporów zaszczepiono następnie na traktowanych liściach ogórka przez rozpylenie. Zaszczepione donice utrzymywano w komorze wilgotnej w temperaturze 20°C przez 24 godziny a następnie przeniesiono do szklarni (temperatura 18-27°C). Następnie po 10 i 18 dniach oceniono stopień zmian chorobowych. Indeks choroby określono w sposób podany w przykładzie I. Wyniki przedstawiono w tabeli 4.

Wyniki podane w tabeli 1 wykazują, że nowe związki wchodzące w skład środka według wynalazku mają doskonałe działanie zwalczające choroby roślin wywoływane przez Oomycetes, takie jak zaraza ziemniaczana na ziemniakach i pomidorach oraz mączniak na ogórkach, gdy stosowane są nie tylko przez rozpylanie ale również przez podlewanie gleby, podczas gdy związki porównawcze M i N uważane za stosunkowo podobne do związków o wzorze 1 mają małe działanie lub nie wykazują żadnego działania zwalczającego te choroby roślin. Ponadto, związki o wzorze 1 wykazują działanie zapobiegawcze przy znacznie niższych dawkach niż etylenobis(ditiokarbaminian)cynku i tetrachloroizoftalonitryl dostępny w handlu i szeroko stosowany przeciw tym chorobom oraz posiadają działanie leczące, których te dwa znane środki chemiczne nie posiadają. Zgodnie z tym, środki według wynalazku mogą wykazać dobre działanie zwalczające nawet wtedy, gdy są one stosowane na uprawy po ich zakażeniu tymi chorobami. Może to zatem znacznie zmienić system zwalczania chorób w uprawach rolnych i ogrodniczych i w sposób oczywisty przyczyni się do dużej oszczędności robocizny ze strony producenta. Ponieważ środki według wynalazku mają dobre działanie zwalczające, gdy stosowane są przez podlewanie gleby, umożliwiają dotarcie środka do części rośliny, której nie możnaby dosięgnąć przez samo spryskiwanie, ażeby ochronić ją przed chorobą.

160 608

Wyniki podane w tabelach 2 i 3 wykazują, że rolniczo-ogrodnicza kompozycja grzybobójcza według wynalazku wykazuje znacznie przewyższające działanie przy niższych dawkach niż w przypadku stosowania ditiokarbaminianów, N-chlorowcoalkiłotioimidów, nieorganicznych miedziowych środków grzybobójczych, TPN lub pochodnych tiazolowych i izotiazolowych jako składników aktywnych.

Środki według wynalazku ma doskonałe działanie zwalczające szeroki wachlarz chorób roślin wywoływanych przez Oomycetes, których odporność na znane grzybobójcze środki chemiczne stanowi poważny problem. Szczególnie należy wziąć pod uwagę to, że środek według wynalazku wykazuje znacznie lepsze działanie zwalczające przy niższych dawkach niż w przypadku pojedynczego stosowania znanych acyloalaninowych środków grzybobójczych (takich jak metalaksyl, furalaksyl, benalaksyl, oksadiksyl, ofurace i cyprofuram), pochodnych tiazolowych i pochodnych izotiazolowych.

Tabela 1

Próby prowadzone na ziemniakach, ogórkach i pomidorach

Badany związek nr	zaraza ziemniaczana na ziemniakach	Indeks choroby
mączniak na ogórkach	zaraza ziemniaczana na pomidorach
	prewencja	leczenie	prewencja	leczenie	podlewanie gleby
1	2	3	4	5	6
2	0	0	0	0	0
3	0		0	0	0
4	0	0	0	0	0
5	0	0	0	0	0
6	0		0	0	0
7	0	0	0	0	0
8	0,3		0,2	0	0,2
9	0	0	0	0	0
10	0		0	0	0
11	0	0	0	0	0
12	0	0	0	0	0
13	0		0	0	0
14	0	0	0	0	0
15	0	0	0	0	0
16	0		0	0	0
17	0	0	0	0	0
18	0		0	0	0
19	0	0	0	0	0
20	0	0	0	0	0
21	0		0	0	0
22	0	0	0	0	0
25	0		0	0	0
26	0	0	0	0
32	0	0	0	0	0
33	0	0	0	0	0
34	0	0	0	0	0
35	0	0	0	0	0
36	0		0	0	0

160 608

38	0	0	0	0	0
39	0	-	0	0	0
40	0	0	0	0	-
41	0	-	0	0	0
42	0,5	0,6	0,3	0,3	-
43	1,2	-	1,2	1,0	-
44	0	0	0	0	-
45	0	0	0	0	-
46	0	-	0	0	0
47	0	0	0	0	-
48	0	0	0	0	-
50	0	0	0	0	0
51	0	0	0	0	0
52	0	0	0	0	0
53	0	0	0	0	0
54	0	0	0	0	0
55	-	-	0	0,5	-
56	-	-	0,3	0,5	-
58	0	-	0	0	-
59	0	0	0	0	0
60	0	0	0	0	-
61	0	0	0	0	-
62	0	0,4	0	0	-
65	-	-	0	0	-
71	-	-	0	0,2	-
73	-	-	0	0,2	-
M	2,0	2,4	2,1	2,4	3,2
N	2,0	2,5	1,9	2,3	3,0
B	2,3	3,8	2,0	3,4	3,8
E	2,4	3,6	2,5	3,7	3,7
Próba kontrolna	3,7	3,8	3,7	3,7	3,8

Reakcje za pomocą których wytwarza się pochodne amidowe o wzorze-1 przedstawiają schematy 1—13.

Zgodnie ze schematem 1, amidową pochodną o wzorze ogólnym 4 można wytwarzać przez poddanie reakcji heterocyklicznego 5-członowego kwasu karboksylowego o wzorze ogólnym 2 lub jego reaktywnej pochodnej (takiej jak chlorek kwasowy lub bezwodnik kwasowy) z aminoacetonitrylem o wzorze ogólnym 3 lub jego solą. Istnieją różne metody przeprowadzenia reakcji według schematu 1 i zostaną one przedstawione poniżej w nawiązaniu do schematów 2-6.

Na schemacie 2 przedstawiono przekształcenie kwasu karboksylowego w chlorek i reakcję z amino-acetomtrylem.

Zazwyczaj pochodną kwasu karboksylowego o wzorze 2 ogrzewa się w nadmiarze chlorku tionylu. Po rekacji nadmiar chlorku tionylu odparowuje się do otrzymania chlorku kwasowego. Czasami, reakcja nie zachodzi dobrze w chlorku tionylu. W takim przypadku, kwas karboksylowy o wzorze 2 zadaje się prawie równoważną wagowo ilością pięciochlorku fosforu w rozpuszczalniku obojętnym. Powoduje to, że reakcja przebiega gładko. Po reakcji odparowuje się materiały niskowrzące otrzymując chlorek kwasowy. Otrzymany chlorek kwasowy poddaje się reakcji w rozpuszczalniku obojętnym z aminoacetonitrylem o wzorze 3 lub jego solą w obecności iównoważnej

Tabela 2

Próba z mączniakiem na ogórkach

Badany związek nr	Stężenie składnika aktywnego— (ppm)	Indeks choroby
10 dni później	18 dni później
1	2	3	4
2	100	0	0,7
	50	0	1,0
3	100	0	1,0
	50	0	1,3
4	100	0	0,7
	50	0	1,0
5	100	0	1,0
	50	0	1,0
6	100	0	1,0
	50	0	1,5
17	100	0	0,8
	50	0	0,8
18	100	0	0,6
	50	0	0,7

A	500	2,9	2,9
C	500	3,0	3,0
D	500	3,5	3,7
E	500	3,0	3,1
F	500	2,7	2,8
próba
kontrolna		3,7	3,7

wagowo, lub niewielkim nadmiarem, zasady otrzymując łatwo pochodną amidową o wzorze 4. Gdy stosuje się sól aminoacetonitrylu, dostarcza się dodatkowo zasadę w ilości potrzebnej do zneutralizowania soli. Rozpuszczalnik obojętny jest obojętny wobec chlorku i wobec aminoacetonitrylu. Szczególnymi przykładami są etery takie jak eter etylowy, eter dwuizopropylowy, tetrahydrofuran i dioksan, węglowodory takie jak benzen, toluen, ksylen i ligroina, węglowodory chlorowcowane takie jak dwuchlorometan, chloroform i czterochlorek węgla, estry takie jak octan etylu i propionian etylu i nieprotonowe rozpuszczalniki polarne takie jak N,N-dwumetyloformamid, sulfotlenek dwumetylu i 1,3-dwumetyloimidazolidynon. Pirydyna może być użyta jako zasada i jako rozpuszczalnik. Przykładami zasad mogą być zasady organiczne takie jak trójetyloamina, dwumetyloanilina, pirydyna i DBU oraz zasady nieorganiczne takie jak amoniak, wodorowęglan potasu, węglan potasu, węglan sodu, wodorowęglan sodu i węglan amonu, chociaż nie są to wszystkie zasady. Nie jest pożądane przeprowadzenie tej reakcji w zbyt wysokiej temperaturze, ponieważ termiczna trwałość pośredniej pochodnej aminoacetonitrylowej o wzorze 3 jest niska. Korzystnie temperatury reakcji zawarte są w zakresie 10-50°C. Po wkropleniu pochodnej aminoacetonitrylowej o wzorze 3, mieszaninę miesza się w sposób ciągły w temperaturze pokojowej, ażeby doprowadzić do zakończenia reakcji. Czas reakcji, który zmienia się w zależności od temperatury reakcji, wynosi zazwyczaj 0,5-4 godzin. Po reakcji surowy produkt odbiera się zwykłym sposobem. Uzyskaną pożądaną pochodną amidową można z łatwością wyodrębnić i oczyścić sposobami tradycyjnymi takimi jak rekrystalizacja lub chromatografia kolumnowa.

160 608

Tabela 3

Próba zwalczania zarazy ziemniaczanej na pomidorach

Badany związek nr	Stężenie składnika aktywnego . (pp^m)	Indeks choroby
10 dni później	18 dni później
2	100	0	0
	50	0	0
6	100	0	0
	50	0	0
12	100	0	0
	50	0	0
13	100	0	0,6
	50	0	0.9
50	100	0	1,0
	50	0	1,0
54	100	0	1,0
	50	0	1,8
A	500	3,3	3,5
C	500	3,5	3,6
D	500	3,5	3,5
E	500	3,0	3,4
F	500	3,0	3,0
Próba
kontrolna	-	3,6	3,8

Tabela 4

Próba zwalczania mączniaka na ogórkach

Badany związek nr	Stężenie składnika aktywnego . (ppm)	Indeks choroby
10 dni później	18 dni poźmej
2	200	0	0,6
	100	0	1,1
4	200	0	1,0
	100	0	1,5
5	200	0	0,9
	100	0	1,5
6	200	0	2,0
	100	0,5	2,0
G	200	2,4	3,0
	100	2,4	3,5
H	200	2,2	2,8
	100	2,5	3,5
I	200	1,7	2,0
	100	1,6	2,2
J	200	2,0	3,1
	100	2,5	3,3
K	200	1,5	1,8
	100	1,9	2,5
L	200	1,3	2,0
	100	1,3	2,8
Próba
kontrolna	-	3,4	3,5

160 608 13

Metodą obejmującą reakcję bezwodnika kwasu karboksylowego z acetonitrylem przedstawiono na schemacie 3.

Pochodną amidową o wzorze 4 można otrzymać przez przeprowadzenie takiej samej reakcji jak przedstawiona na schemacie 2 z tym wyjątkiem, że zamiast chlorku kwasowego stosuje się bezwodnik kwasowy.

Metodę obejmującą reakcję mieszanego bezwodnika kwasowego kwasu karboksylowego z aminoacetonitrylem przedstawiono na schemacie 4. (W schemacie tym R⁴ oznacza niższą grupę alkilową).

Pochodną kwasu karboksylowego o wzorze 2 rozpuszcza się w rozpuszczalniku organicznym i w obecności zasady dodaje się ester chloromrówczanowy do utworzenia mieszanego bezwodnika kwasowego. Przez dodanie aminoacetonitrylu o wzorze 3 do mieszanego bezwodnika otrzymuje się pochodną amidową o wzorze 4. Rozpuszczalnik organiczny i zasada mogą być takie same jak stosowane do reakcji według schematu 2. Podczas reakcji kwasu karboksylowego z chloromrówczanem temperatura reakcji zawarta jest w zakresie -50 do 20°C, korzystnie -10 do 10°C a podczas reakcji mieszanego bezwodnika z aminoacetonitrylem temperatura reakcji zawarta jest w zakresie 0-50°C, korzystnie 10-30°C. Wyodrębnienie i oczyszczenie produktu można przeprowadzić z łatwością metodami tradycyjnymi, tak jak w przypadku reakcji przedstawionej na schemacie 2.

Metodę obejmującą zastosowanie karbonylodwuimidazolu (CDI) przedstawiono na schemacie 5.

Pochodną kwasu karboksylowego o wzorze 2 rozpuszcza się w rozpuszczalniku organicznym i dodaje karbonylodiimidazol. Następnie, w temperaturze 0-50°C, korzystnie 0-30°C dodaje się aminoacetonitryl o wzorze 3 i otrzymuje pochodną amidową o wzorze 4. Można stosować taki sam rozpuszczalnik jak stosowany w reakcji według schematu 2. Wyodrębnienie i oczyszczenie produktu finalnego można z łatwością przeprowadzić w zwykły sposób, tak jak opisano dla reakcji przedstawionej na schemacie 2.

Metodę obejmującą zastosowanie dwucykloheksylokarbodiimidu (DCC) przedstawiono na schemacie 6.

Pochodną kwasu karboksylowego o wzorze 2 rozpuszcza się w rozpuszczalniku organicznym i dodaje się do tego roztworu dwucykloheksylokarbodiimid. Podczas chłodzenia roztworu wodą lodowatą dodaje się aminoacetonitryl do otrzymania pochodnej amidowej. W reakcji tej można stosować taki sam rozpuszczalnik jak w reakcji przedstawionej schematem 2. Wyodrębnienie i oczyszczanie produktu finalnego można przeprowadzić z łatwością metodami tradycyjnymi.

Poza reakcjami przedstawionymi na schematach 2-6, można zastosować metody zwykle stosowane w syntezie peptydów do otrzymywania pochodnych amidowych.

Gdy R³ we wzorze ogólnym 4 oznacza grupę alkoksylową, alkilotio, alkinyloksylową, alkinylotio lub pirazolilową, pochodną amidową o wzorze 4 można wytwarzać zgodnie z procesem przedstawionym na schemacie 7.

N-cyjanometylokarboksyamid o wzorze 5 odpowiadający wzorowi 6, w którym r3 oznacza atom wodoru jest bardzo ważny jako produkt pośredni w syntezie związku o wzorze 4, w którym r3 oznacza grupę alkoksylową, alkilotio, alkinyloksy, alkinylotio lub pirazolilową.

Przez traktowanie N-cyjanometylokarboksyamidu o wzorze 5 środkiem chlorowcującym w odpowiednim rozpuszczalniku otrzymuje się chlorowcowany produkt pośredni o wzorze 6. Jako środek chlorowcujący można stosować brom lub N-brumobursztynian. Przykładowymi rozpuszczalnikami są chlorowcowane węglowodory alifatyczne takie jak dwuchlorometan, chloroform, czterochlorek węgla i 1,4-dwuchloroetan oraz estry alifatycznych kwasów karboksylowych takie jak octan metylu, octan etylu, octan izopropylu i propionian etylu. Temperatura reakcji wynosi 20-80°C, korzystnie 30-50°C. Reakcję tę można przeprowadzić w atmosferze gazu obojętnego. Ponieważ pośredni produkt chlorowcowania o wzorze 6 jest nietrwały, należy natychmiast poddać go reakcji z HR3 (wzór 7). Reakcję tę prowadzi się w obecności akceptora kwasu. Przykładami akceptorów kwasu są aminy trzeciorzędowe takie jak trójetyloamina i dwumetyloanilina, chociaż mogą być stosowane również i inne aminy. Korzystnie, reakcję tę prowadzi się w rozpuszczalniku lub rozcieńczalniku. Pożądane jest unikanie wysokich temperatur podczas prowadzenia procesu, ponieważ trwałość termiczna produktu pośredniego jest niska. Pożądane jest chłodzenie podczas reakcji, ponieważ reakcja jest egzotermiczna. Pożądaną pochodną amidową o wzorze 4 można oczyszczać w zwykły sposób przez rekrystalizację, chromatografię kolumnową itd.

160 608

Związek o wzorze 8, odpowiadający związkowi o wzorze 1, w którym Z oznacza grupę tiamidową można otrzymać za pomocą reakcji przedstawionej na schemacie 8.

Pochodną tioamidową o wzorze 8 otrzymuje się przez zadanie związku o wzorze 4 gazowym siarkowodorem w obecności katalitycznie skutecznej ilości trzeciorzędowej aminy w rozpuszczalniku obojętnym, na przykład w chlorowcowanych węglowodorach alifatycznych takich jak dwuchlorometan, chloroform, czterochlorek węgla i 1,4-dwuchloroetan, bądź estrach alifatycznych kwasów tłuszczowych takich jak octan metylu, octan etylu, octan izopropylu i propionian etylu. Wyodrębnienie i oczyszczenie pożądanego produktu można łatwo przeprowadzić w zwykły sposób przez rekrystalizację, chromatografię kolumnową, itd.

Metody syntezy heterocyklicznego 5-członowego kwasu karboksylowego o wzorze 2, opisano poniżej przez cytowanie odnośników literaturowych.

(1) Kwasy tiazolo-4-karboksylowe (Journal of Chemical Society, 1946, str. 87) otrzymuje się tak jak przedstawiono na schemacie 9.

(2) Kwasy tiazolo-5-karboksylowe (Chemical Abstracts, tom 40, str. 4056) otrzymuje się w tak zwanej reakcji Hantzscha jak przedstawiono na schemacie 10.

(3) Kwasy izotiazolokarboksylowe (Journal of Chemical Society, 1959, str. 3061) otrzymuje się w tak zwanej reakcji Sandmeiyera tak jak przedstawiono na schemacie 11.

(4) Kwasy 2-chlorowcotiazolo-5-karboksylowe (Journal of Heterocyclic Chemistry, tom 22, str. 1621, 1985) otrzymuje się tak, jak przedstawiono na schemacie 12.

W powyższych schematach Hal oznacza atom chlorowca.

Aminoacetonitryl o wzorze 3 można z łatwością otrzymać w tak zwanej reakcji Streckera przedstawionej na schemacie 13. Zwłaszcza łatwo można go otrzymać przez poddanie reakcji aldehydu o wzorze ogólnym 9 z cyjanowodorem Γ(Χ), Μ = H] lub cyjankiem metalu alkalicznego [(X), M = metal alkaliczny] i amoniakiem lub chlorkiem amonu w wodzie lub w układzie dwuwarstwowym złożonym z wody i rozpuszczalnika organicznego. Kolejność dodawania aldehydu o wzorze 9 i cyjanku o wzorze 10 oraz amoniaku lub chlorku amonu jest dowolna. W każdym przypadku reakcja ta zachodzi bardziej wydajnie w obecności katalizatora przenoszenia fazy. Otrzymany aminoacetonitryl należy poddać następnemu etapowi natychmiast, ponieważ jest nietrwały. Jeśli jednakże zostanie przekształcony do soli kwasu nieorganicznego, staje się trwałym ciałem stałym i może być magazynowany przez długie okresy czasu.

Sposoby wytwarzania pochodnych amidowych o wzorze ogólnym 1 zilustrowane zostały następującymi przykładami syntezy.

Przykład syntezy I. Synteza N-(alfa-cyjanofurfurylo)-2-chloro-4-metylotiazolo-5-karboksyamidu (związek nr 37).

8,8 g kwasu 2-chloro-4-metylotiazolo-5-karboksylowego zawieszono w 7 ml chlorku tionylu i dodano 1 kroplę Ν,Ν-dimetyloformamidu. Mieszaninę ogrzewano we wrzeniu przez 1 godzinę a następnie nadmiar chlorku tionylu odparowano pod obniżonym ciśnieniem. Dodano 10 ml benzenu i mieszaninę odparowano pod obniżonym ciśnieniem. Postępowanie to powtórzono trzykrotnie otrzymując 9,7 g chlorku kwasu 2-chloro-4-metylotiazolo-5-karboksylowego, który stosowano w następującej reakcji bez oczyszczania.

Chlorek kwasu 2-chloro-4-metylotiazolo-5-karboksylowego (1,6 g) zawieszono w 30 ml pirydyny i dodano 1,3 g alfa-2-furylo/-alfa-aminoacetonitrylu w postaci chlorowodorku. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Po reakcji, mieszaninę reakcyjną przesączono. Przesącz zatężono a pozostałość oczyszczono za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym. Elucja heksanem/octanem etylu dała 1,79 g (wydajność 75,2%) pożądanego amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-2-chloro-4-metylotiazolo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy II. Synteza amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurylo)-2,4-dimetylotiazolo-5karboksylowego (związek nr 2).

9,30 g kwasu 2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego zawieszono w 90 ml toluenu i dodano 15,0 g pięciochlorku fosforu. Mieszaninę utrzymywano we wrzeniu przez 1 godzinę. Otrzymany tlenochlorek fosforu i toluen odparowano pod obniżonym ciśnieniem otrzymując chlorek kwasu

2,4-dimetylotiazoio-5-karboksylowego, który stosowano w następującej reakcji bez oczyszczania.

W 120 ml octanu etylu rozpuszczono 6,2 g alfa-(2-furylo)-alfa-aminoacetonitrylu i 6,0 g trójetyloaminy i w trakcie mieszania do roztworu wkroplono chlorek kwasu 2,4-dimetylotiazolo-5160 608

-karboksylowego. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. Dodano 150 ml wody i wytrącony chlorowodorek trójetyloaminy rozpuszczono. Warstwę octanu etylu oddzielono, przemyto wodą i osuszono nad siarczanem sodu. Osuszoną warstwę octanu etylu oddestylowano pod obniżonym ciśnieniem w celu usunięcia rozpuszczalnika. Pozostałość rekrystalizowano z eteru izopropylowego otrzymując 11,65 g (wydajność 90,0%) pożądanego amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy III. Synteza amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-2,4-dietylotiazolo-5karboksylowego (związek nr 12).

Metodą podaną w przykładzie syntezy II poddano reakcji kwas 2,4-dwuetylotiazolo-5karboksylowy i pięciochlorek fosforu otrzymując ilościowo chlorek kwasu 2.4-dietylotiazoIo-5karboksylowego. Chlorek kwasu 2,4-dwuetylotiazolo-5-karboksylowego stosowano w następującej reakcji bez oczyszczania.

2,80 g alfa-(2-furylo)-alfa-aminoacetonitrylu i 6,0 g trójetyloaminy rozpuszczono w 50 ml octanu etylu i mieszając wkroplono 2,1 g chlorku kwasu 2,4-dietylotiazolo-5-karboksylowego. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. Dodano 150 ml wody i rozpuszczono wytrącony chlorowodorek trójetyloaminy. Warstwę octanu etylu oddzielono, przemyto wodą i osuszono nad siarczanem sodu. Osuszoną warstwę octanu etylu odparowano pod obniżonym ciśnieniem w celu usunięcia rozpuszczalnika. Pozostałość rekrystalizowano z n-heksanu otrzymując 2,41 g (wydajność 80,0%) pożądanego amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy IV. Synteza amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-2,4-dimetylotiazolo-5karboksylowego (związek nr 2) przez użycie mieszanego bezwodnika kwasowego.

4,71 g kwasu 2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego zawieszono w 70 ml tetrahydrofuranu i dodano 6,67 g trójetyloaminy. Mieszaninę mieszano. W trakcie chłodzenia do temperatury -10 do -5°C dodano 4,10 g chloromrówczanu n-butylu i mieszaninę mieszano w tej temperaturze przez 30 minut a następnie dodano 4,03 g chlorowodorku 4,03 g aIfa-(2-furylo)-alfa-aminoacetonitrylu. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 5 godzin a następnie odstawiono na noc. Wytrącony osad odsączono i przedestylowano pod obniżonym ciśnieniem dla usunięcia rozpuszczalnika. Pozostałość oczyszczano za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym. Elucja heksanem/octanem etylu dały 4,20 g (wydajność 53,6%) pożądanego amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylu)-2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy V. Synteza amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-2,4-dimetylotiazolo-5karboksylowego (związek nr 2) metodą z CDI.

4,0 g chlorowodorku alfa-(2-furylo)-alfa-aminoacetonitrylu i mieszaninę 3,70 g 50% wodnego roztworu NaOH i 50 ml eteru izopropylowego mieszano w temperaturze 40°C przez 1 godzinę w atmosferze azotu. Oddzielono warstwę eteru izopropylowego. Oddzielnie podczas mieszania 4,71 g kwasu 2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego i 4,88 g karbonylodiimidazolu (CDI) w 50 ml chlorku metylenu, chłodząc na lodzie wkroplono alfa-(2-furylo)-alfa-aminoacetonitryl w eterze izopropylowym. Mieszaninę pozostawiono na noc w temperaturze pokojowej i przedestylowano pod obniżonym ciśnieniem w celu usunięcia rozpuszczalnika. Pozostałość rozpuszczono w octanie etylu, oddzielono, przemyto wodą i osuszono nad siarczanem sodu. Warstwę octanu etylu przedestylowano pod obniżonym ciśnieniem dla usunięcia rozpuszczalnika. Pozostałość rekrystalizowano z eteru izopropylowego otrzymując 5,51 g (wydajność 70,4%) pożądanego amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurylo)-2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy VI. Synteza amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-2,4-dimetylotiazolo-5karboksylowego (związek nr 2) metodą z DCC.

3,0 g chlorowodorku alfa-(2-furylo)-alfa-aminoacetonitrylu i mieszaninę 70 g 50% wodnego roztworu NaOH w 30 ml chlorku metylenu mieszano w temperaturze 40°C przez 1 godzinę w atmosferze azotu. Następnie warstwę chlorku metylenu oddzielono. Oddzielnie, podczas mieszania 2,50 g kwasu 2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego i 3,10 g dicykloheksylokarbodiimidu (DCC) w 50 ml chlorku metylenu wkroplono alfa-(2-furylo)-alfa-aminoacetonitryl chłodząc lodowatą wodą w przeciągu 1 godziny. Po dodaniu, mieszaninę mieszano chłodząc lodem, pozostawiono na noc w temperaturze pokojowej i pod obniżonym ciśnieniem oddestylowano rozpuszczalnik. Pozostałość rozpuszczono w octanie etylu, oddzielono, przemyto wodą i osuszono nad siarczanem sodu.

160 608

Warstwę octanu etylu przedestylowano pod obniżonym ciśnieniem w celu usunięcia rozpuszczalnika. Pozostałość oczyszczono za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym. Z elucji heksanem/octanem etylu otrzymano 1,85 g (wydajność 47,3%) pożądanego amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-2.4-dimetyIotiazolo-5-karbok sylowego.

Przykład syntezy VII. Synteza amidu kwasu N-(alra-cyjanofurfurylo)-3-(metyloizotiazolo-4karboksylowego (związek nr 32).

1,2 g chlorowodorku alra-(2-furylo)-alra-aminoacetonitrylu rozpuszczono w 10 ml pirydyny i mieszając w temperaturze pokojowej wkroplono 1,1 g chlorku kwasu 3-metyloizotiazolo-4karboksylowego. Po zakończeniu wkraplania, mieszaninę mieszano przez 1 godzinę i oddestylowano pirydynę pod obniżonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w octanie etylu, oddzielono, przemyto wodą i osuszono nad siarczanem sodu. Warstwę octanu etylu oddestylowano pod obniżonym ciśnieniem w celu usunięcia rozpuszczalnika. Pozostałość oczyszczono za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym. Elucja benzenem/octanem etylu dała 1,2 g (wydajność 70%) pożądanego amidu kwasu N-(alra-cyjanofurfurylo)-3-metyloizotiazolo-4karbok sylowego.

Przykład syntezy VIII. Synteza amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-3-(metyloizotiazolo-5karboksylowego (związek nr 34).

5,0 g chlorowodorku alra-(2-rurylo)-alra-aminoacetonitrylu dehydrochlorowano wodorotlenkiem sodu w octanie etylu sposobem podanym w przykładzie syntezy VI. Dodano 2,5 g pirydyny a następnie wkroplono etylooctanowy roztwór 4,0 g chlorku kwasu 3-metyloizotiazolo-5karboksylowego. Po dodaniu, mieszaninę mieszano przez 1 godzinę. Mieszaninę reakcyjną przemyto wodą, rozcieńczonym kwasem solnym i rozcieńczonym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu. W celu odwodnienia i odbarwienia mieszaniny reakcyjnej dodano siarczan sodu i węgiel aktywny. Rozpuszczalnik usunięto pod obniżonym ciśnieniem a pozostałość przemyto eterem etylowym otrzymując 4,5 g (wydajność 74%) pożądanego amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)3-metyloizotiazolo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy IX. Synteza amidu kwasu N-(l-cyjano-3-metylo-butenylo)-3-metyloizotiazolo5-karboksylowego (związek nr 36).

Do mieszaniny 30 ml wody i 30 ml eteru etylowego dodano 3 ml 28% gazowego amoniaku, 2,0 g cyjanku sodu, 4,5 g chlorku amonu i 0,5 g chlorku trójetylobenzyloamoniowego i mieszaninę chłodzono do temperatury 5°C. Mieszając roztwór wkroplono 2,8 g 3-metylo-2-butenalu. Po wkropleniu, mieszaninę w sposób ciągły mieszano w temperaturze 15-20°C przez 5 godzin. Warstwę eterową oddzielono, przemyto wodą i osuszono nad siarczanem sodu otrzymując roztwór eterowy l-cyjano-3-metylo-2-butenyloaminy. Dodano do roztworu l,0g trójetyloaminy i mieszając w temperaturze pokojowej wkroplono roztwór 1,1 g chlorku kwasu 3-metyloizotiazolo-5karboksylowego w octanie etylu. Po zakończeniu dodawania mieszaninę mieszano przez 1 godzinę, przemyto wodą i pod obniżonym ciśnieniem oddestylowano rozpuszczalnik. Oczyszczono pozostałość za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym. Elucja benzenem/octanem etylu dała 1,0 g (wydajność 63%) pożądanego amidu kwasu N-(l-cyjano-3-metylo-butenylo)3-metyloizotiazo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy X. Synteza amidu kwasu N-(alfa-cyjanobenzylo)-2-metyloizotiazolo-5karboksylowego (związek nr 35).

1,2 g chlorowodorku alfa-benzylo-alfa-aminoacetonitrylu zawieszono 20 ml octanu etylu i wkroplono 7 ml 10% NaOH w temperaturze poniżej 10°C. Mieszaninę mieszano w tej temperaturze przez 10 minut a następnie wkroplono roztwór 0,8 g chlorku kwasu 3-metylo-izotiazolo-5karboksylowego w octanie etylu w temperaturze 0°C. Po zakończeniu wkraplania mieszaninę mieszano przez 30 minut. Warstwę octanu etylu przemyto wodą i oddestylowano rozpuszczalnik pod obniżonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym. Elucja benzenem/octanem etylu dała l,0g (wydajność 77%) pożądanego amidu kwasu N-(alfa-cyjanobenzylo)-3-metyloizotiazolo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy XI. Synteza amidu kwasu N-[aifa-cyjano(-i-pir^zolilo)metylo]-3-metyioizotiazolo-5-karboksylowego (związek nr 46).

0,7 g amidu kwasu N-(c^y:anometyio)-3-metyloiz<^^i;azolo-5-^l<arboksylowego rozpuszczono w 30 ml octanu etylu. Dodano 0,8 g bromu i mieszaninę mieszano przez 30 minut, a następnie

160 608 17 ochłodzono na łaźni lodowej. Mieszając do mieszaniny reakcyjnej dodano mieszaninę 0,3 g pirazolu, 1,0 g trójetyloaminy i 5 ml octanu etylu. Mieszaninę mieszano przez 30 minut. Warstwę octanu etylu przemyto wodą i oddestylowano rozpuszczalnik pod obniżonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym eluując benzenem/octanem etylu. Otrzymano 0,75 g (wydajność 78%) pożądanego amidu kwasu N-[alfa-cyjanoalfa(l-pirazolilo)metylo]-3-metyloizotiazolo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy XII. Synteza amidu' kwasu N-[alfa-cyjano-alfa)l-pirazolilo)metylo]-2,4dimetylotiazolo-5-karboksylowego (związek nr 38).

(1) Synteza amidu kwasu N-cyjanometylo-2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego.

Mieszaninę 10 g kwasu 2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego, 13,6 g chlorku tionylu i 70 ml toluenu ochłodzono lodem i mieszając dodano 8,4 g Ν,Ν-dimetyIoformamidu. Mieszaninę mieszano przez 3 godziny w temperaturze 3-5°C a następnie przez 1 godzinę w temperaturze 20°C i dodano 200 ml toluenu oraz 37 g trójetyloaminy. Roztwór octanoetylowy aminoacetonitrylu sporządzono z siarczanu aminoacetonitrylu przy użyciu octanu etylu i stopniowo dodawano NaOH do mieszaniny chłodzonej lodem. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. Mieszaninę reakcyjną przelano do wody i wyekstrahowano octanem etylu. Warstwę octanu etylu przemyto wodą, osuszono i oddestylowano rozpuszczalnik pod obniżonym ciśnieniem w celu usunięcia rozpuszczalnika. Pozostałość oczyszczono na kolumnie chromatograficznej żelem krzemionkowym eluując heksanem/octanem etylu. Otrzymano 6,6 g (wydajność 53%) amidu kwasu N-cyjanometylo-2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego.

(2) Synteza amidu kwasu N-[alfa-cyjano-afa-(l-pirazolilo)metylo]-2,4-dimetylotiazolo-5karboksylowego.

l,0g amidu kwasu N-cyjanometylo-2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego rozpuszczono w 30 ml octanu etylu. Dodano 0,3 ml bromu i mieszaninę utrzymywano we wrzeniu aż do zaniku ciemno brązowego zabarwienia bromu. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono na łaźni lodowej i w tej temperaturze dodano 0,5 g pirazolu, 2,0 g trójetyloaminy i 10 ml octanu etylu. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny, przelano do wody i wyekstrahowano octanem etylu. Warstwę octanu etylu przemyto wodą, osuszono i oddestylowano rozpuszczalnik pod obniżonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym eluując heksanem/octanem etylu. Otrzymano 0,74 g (wydajność 54,9%) pożądanego amidu kwasu N-[afa-cyjano-afa-(l-pirazolilo)metylo]-2,4-dimetylotiazoIo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy XIII. Synteza amidu kwasu N-[alfa-cyjano-etoksymetylo)-2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego (związek nr 39).

1,0 g amidu kwasu N-cyjanometylo-2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego rozpuszczono w 30 ml octanu etylu. Dodano 0,3 ml bromu i mieszaninę ogrzewano we wrzeniu aż do zaniku ciemno brązowego zabarwienia bromu. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono na łaźni lodowej i w temperaturze tej dodano 1,0 g etanolu, 2,0 g trójetyloaminy i 10 ml octanu etylu. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną przelano do wody i wyekstrahowano octanem etylu. Warstwę octanu etylu przemyto wodą, osuszono i oddestylowano rozpuszczalnik pod obniżonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono za pomocą chromatografii kolumnowej eluując heksanem/octanem etylu. Otrzymano 0,53 g (wydajność 43,1%) pożądanego amidu kwasu N-(alfa-cyjano-alfa-etoksyetylo)-2,4-dimetylotiazolo-5-karboksylowego.

Przykład syntezy XIV. Synteza amidu kwasu N-[(alfa-tiokarbamoiloffurfurylo]-3-metyloizotiazolo-5-karboksylowego (związek nr 47).

1,0 g amidu kwasu N-(alfa-cyjanofurfurylo)-3-metyloizotiazolo-5-karboksylowego rozpuszczono w 30 ml tetrahydrofuranu i dodano 0,6 ml trójetyloaminy. Mieszając w temperaturze pokojowej wprowadzono do mieszaniny gazowej siarkowodór. 5 godzin później z mieszaniny reakcyjnej odparowano rozpuszczalnik pod obniżonym ciśnieniem. Do pozostałości dodane* wody. Wytrącone kryształy odsączono otrzymując 1,1 g pożądanego amidu kwasu N-[(alfatiokarbamoi'io)furfurylo]-3-metyloizotiazolo-5-karbo ksylowego.

W tabeli 5 poniżej przedstawiono typowe przykłady pochodnych amidowych o wzorze ogólnym 1.

160 608

Tabela 5

Podstawnik

Związek nr	grupa o wzorze 11	R³	Z	_ Temperatura topnienia °C	NMR (100 MHz, <
1	2	3	4	5	6
1	wzór 12	wzór 14	CN	olej	(CDCh) 2,72(3H, s), 6,24-6,66(3H, m), 7,34-7,49 (1H, m), 7,97( 1H, szeroki d, (J = 7Hz), 8,OK1H, s)
2	wzór 13	wzór 14	CN	110),5-101,5	(CDCh) 2,61(3H, s), 2,64(3H, s), 6,34(1H, d, J = 8 0Hz), 6,40(1 H, m), 6,58(lH,m), 7,48(1H, m), 7,96(1H, d, J = 8,0Hz)
3	wzór 13	wzór 15	CN	99-100	(CDCh) 1,84(6H, s), 2,71 (6H, s), 5,34(1 H, d, J = 8,0Hz), 5,68(1 H, t, J = 8,0Hz), 6,16(1 H, d, 3 = 8,0Hz)
4	wzór 13	wzór 16	CN	11^,^^118,5	(CDCh) 2,66(6H, s), 6,42 (1H, d, J = 9,0Hz), 6,98(2H, m), 7,34(1 H, d, J = 8,0Hz), 7,38(1 H, d, J = 9,0Hz)
5	wzór 13	wzór 17	CN	90-93	(CDCh) 2,60(6H, s), 6,18 (1H, d, J = 9,0Hz), 6,68(1 H, d, J = 9,0Hz), 7,(^7,1(1H, m), 7,28-7,44(2H, m)
6	wzór 13	wzór 18	CN	132-135	(CDC1₃) 2,61(6H, s), 6,18 (1H, d, J = 9,0Hz), 6,81 (1H, d, J = 9,0Hz), 7,28-7,52 (5H, m)
7	wzór 19	wzór 14	CN	olej	(CDCh) 2,72(3H, s), 6,26 (1H, d, J = 8,0Hz), 6,36(1 H, m), 6,54( 1H, szeroki d, 3=4^), 6,95(1H, d, 3 = 8,0Hz), 7,43(1H, szeroki d, J = 4Hz), 8,65(1H, s)
8	wzór 19	wzór 18	CN	olej	(CDCh) 2,62(3H, s), 6,16 (1H, d, J = 8,0Hz), 7,2-7,5(5H, ra), 8,46(1 H,s)
9	wzór 20	wzór 14	CN	99-102	(CDCh) l,40(3H, t, J = 8Hz), 2,70(3H, s), 3,00 (2H, q, J = 8Hz), 6,36(1H, szeroki d, J = 8Hz), 6,4-6,7(2H, m), 6,78(1^ szeroki d, J = 8Hz), 7,42( 1H, m)
10	wzór 20	wzór 16	CN	90,5-91,6	(CDCh) 1,34(3^ t, J = 7Hz), 2,68(3H, s), 2,98 (2H, q, J = 7Hz), 6,41(1H, d, J = 8Hz), 6,61(1H, szeroki d, J = 8Hz), 6,90-7,12(1 H, m), 7,^3^7,48(2H, m)
11	wzór 20	wzór’ 18	CN	olej	(CDCh) 1,36(3H, t, J = 7Hz), 2,66(3H, s), 2,96 (2H, q, J = 7Hz), 6,22(1^ d, J = 8Hz), 6,46(1H, szeroki d, J = 8Hz), 7,12-7,60 (5H, m)
12	wzór 21	wzór 14	CN	114,5-115,5	(CDCh) l,30(3H, t, J = 8Hz), 1,38(3H, t, J = 8Hz), 2,98(2H, q, J = 8Hz), 3,09(2H, q, J = 8Hz), 6,28(1H, d, J = 8Hz), 6,4O(1H, m), 6,5^2H, m), 7,48(1H, m)
13	wzór 21	wzór 16	CN	117-118	(CDCh) 131(3H, t, J = 8Hz), 1,39(3H, t, J = 8Hz), 2,97 (2H, q, J = 8Hz), 3,05(2H, q, J = 8Hz), 6,29(1 H, d, J = 9Hz), 6,74(1 H, szeroki d, J = 9Hz), 7,0<ΟΐΗ, m), 7,2-7,4(2H, m)
14	wzór 21	wzór 18	CN	79-81	(CDCh) 1,26(3H, t, J = 8Hz), 1,34(3«, t, J = 8Hz), 2,92 (2H, q, J = 8Hz), 3,00(2H, q, J = 8Hz), 6,21(1H, d, J = 9Hz), 6,67(1H, d, J = 9Hz), 7(20^7(50(5H( szeroki s)
15	wzór 22	wzór 14	CN	olej	(CDCh) l,02(3H, t, J = 7Hz), l,80(2H, m, J = 7Hz), 2,68 (3H, s), 2,91 (2H, t, J = 7Hz), 6,31(1H, d, J = 8Hz), 6,42, 6,59, 7,47 (każdy 1H, m), 6,80 (1H, szeroki d, J=8Hz)
16	wzór 22	wzór 16	CN	olej	(CDCh) l,00(3H, t, J = 7Hz), 1,78(2H, m, J = 7Hz), 2,66 (3H, s), 2,89(2H, t, J = 7Hz), 6,41(1H, d, J = 8Hz), 6,62(1H, szeroki d, 3=8l·Ii)( 7,0-7,4(3H, m)
17	wzór 23	wzór 14	CN	olej	(CDCh) l,30(3H, t, J = 7Hz), 2,69(3H, s), 3,47(2H, q, J = 7Hz), 6,29(1H, d, J = 8Hz), 6,29, 6,72, (3H, m), 7,28-7,71 (1H, m)
18	wzór 23	wzór 16	CN	124,5-125,8	(CDCh) l,20(3H, t, J = 8Hz), 2,67, 2,96(2H, q, J = 8Hz), 6,53(1H, d, J = 7Hz), 7,00-7,72(3^ m), 9,61(1H, szeroki d, J = 7Hz)
19	wzór 23	wzór 18	CN	111-112	(CDCh) 1,27(3H, t, J = 7Hz), 2,67(3H, s), 3,03 (2H, q, J = 7Hz), 6,22(1H, d^SHzj/i^ćOKszerokid^SHz/U.ZO-T.ÓA^H,™)
20	wzór 24	wzór 14	CN	117-118	(CDCh) 0,96(3H, t, J = 8Hz), 1,74(2H, m, J = 8Hz), 2,70(3H, s), 3,02(2H, t, J = 8Hz), 6,32(1¾ d, J = 8Hz), 6,45, 6,60, 7,70(kazde 1H, m), 6,88(1 H, szeroki d, J = 8Hz)
21	wzór 24	wzór 16	CN	117,5—119	(CDCh) 0,96(3H, t, J = 8Hz), 1,54(2¾ m, J = 8Hz), 2,68(3¾ s), 3,01 (2H, t, J = 8Hz), 6,44^1H, d, J = 8Hz), 6(90-7(5014H( m)

160 608

1	2	3	4	5	6
22	wzór 24	wzór 18	cn	93-94	(CDC13) 0,93(3H, t, J=8Hz), l,70(2H, m, J=8Hz), 2,66(3H, s), 2,98(2H, t, J=8Hz), 6,25(1H, d, J=9Hz), 6,84(1H, szeroki d, J=9Hz), 7,28-7,74(5H, m)
23	wzór 25	wzór 14	cn	105-107	(CDC13) 2,77(3H, s), 6,23(1H, d, J = 8Hz), 6,45(1H, m), 6,62 (1H, m), 6,93(1H, szeroki d, J = 8Hz), 7,50(lH, m)
24	wzór 25	wzór 16	cn	olej	(CDCb) 2,76(3H, s), 6,39(1H, d, J = 8Hz), 6,9O-7,13(2H, m), 7,36-7,48(2H, m)
25	wzór 26	wzór 14	cn	98,5-99,0	(CDCb) 1,34(3H, t, J = 8Hz), 3,20(2H, q, J = 8Hz), 6,3O(1H; d, J = 8Hz), 6,42(1H, m), 6,6O(1H, m), 6,72(1H, szeroki d, J = 8Hz), 7,48(1H, m), 7,7<41H, s)
26	wzór 27	wzór 14	cn	147—151	(CDCb) 2,74(3H, s), 6,26(1 H, d, J = 8Hz), 6,3-6,7(4H, m), 7,3-7,5(3H, m), 7,8-7,9(2H, m)
27	wzór 27	wzór 16	cn	162-163	(CDCb) 2,64(3H, s), 6,26(1H, d, J = 8Hz), 6,8(1H, m), 7,1-7,3(5H, m), 7,7(2H, m), 9,24(1H, szeroki d, J = 8Hz)
28	wzór 27	wzór 18	cn	138-139	(CDCb) 2,73(3H, s), 6,25(1H, d, J = 8Hz), 6,66(1H, szeroki d, J = 8Hz), 7,36-7,62(8H, m), 7,82-7,97(2H, m)
29	wzór 28	wzór 14	cn	233,5-234,5	(CDCIs) 2,72(3H, s), 6,4O(1H, d, J = 8Hz), 6,45-6,68(2H, m), 7,32-7,87(6H, m), 9,78(1 H, szeroki d, J = 8Hz)
30	wzór 28	wzór 16	cn	216,5-218,0	(CDCb) 2,73(3H, s), 6,51(1H, d, J = 7Hz), 6,83-7,79(8H, m), 9,82(1H, szeroki d, J = 7Hz)
31	wzór 28	wzór 18	cn	220,5-221,5	(CDCb) 2,70(3H, s), 6,25(1H, d, J = 7Hz), 7,04-7,74(]0H, m), 9,67(1H, szeroki d, J = 7Hz) ' '
32	wzór 29	wzór 14	cn	126-127	(CDCb) 2,62(3H, s), 6,26(1H, d, J = 8Hz), 6,38(1H, t, J = 2Hz), 6,54(1H, d, J = 2Hz) 7,44(1H, d, J = 2Hz), 7,50 (1H, d, J = 8Hz), 9,OO(1H, s)
33	wzór 29	wzór 15	cn	olej	(CDCb) 1,84(6H, s), 2,68(3H, s), 5,34(1H, d, J = 8Hz), 5,70(lH, t, J = 8Hz), 7,30( 1H, d, J = 8Hz) 9,08( 1H, s)
34	wzór 30	wzór 14	cn	136-137	(DMSO-de) 2,87(1H, s), 6,44(1H, d, J = 8Hz), 6,50(lH, t, J = 2Hz), 6,62(1H, d, J = 2Hz) 7,74(1H, d, J = 2Hz), 7,76(1H, s), 10,2((H,d, J = 8Hz)
35	wzór 30	wzór 18	cn	129-131	(DMSO-de) 2,54(3H, s), 6,4O(1H, szeroki), 7,4-7,7(5H, m), 7,84(1H, s), 10,0(lH, szeroki)
36	wzór 30	wzór 15	cn	123-125	(DMSO-de) 1,78(6H, d, J = 2Hz), 2,48(3H, s), 5,3-5,8(2H, m), 7,74(1H, s), 9,58(1H, d, J = 8Hz)
37	wzór 31	wzór 14	cn	90-91	(CDCb) 2,55(3H, s), 6,24(1 H, d, J = 8Hz), 6,55(2H, m), 7,52(1 H, m), 8,06OH, d, J = 8Hz)
38	wzór 32	wzór 33	cn	143-141	(CDCb) 2,67(3H, s), 6,30-6,40( 1H, m), 7,28( 1H, d, J = 8Hz), 7,6O-7,66(1H, m), 7,72-7,80(1 H, m), 8,3O(1H, d, J = 8Hz)
39	wzór 32	-OC₂H_s	cn	89-90	(CDCb) l,30(3H, t, J = 7Hz), 2,70(3H, s), 2,73(3H, s), 3,71(2H, q, J = 7Hz), 6,1O(1H, d, J= 10Hz), 6,95(1H, d, J= 10Hz)
40	wzór 32	-och₂c=ch	cn	olej	(CDCb) 2,25-2.59(1H, m), 2,71(6H, s), 4,31(2H, d, J = 3Hz), 6,31(1H, d, J = 9Hz), 7,O1(1H, d, J = 9Hz)
41	wzór 32	-SC₂Hs	cn	olej	(CDCb) 1,37(3H, t, J = 8Hz), 2,68(3H, s), 2,70(3H,-s), 2,87(2H, q, J = 8Hz), 6,15(1H, d, J = 9Hz), 6,96(1 H, d, J = 9Hz)
42	wzór 32	-OC3H7(n)	cn	olej	(CDCb) 0,93(3H, t, J = 7Hz), l,80(2H, ra, J = 7Hz), 2,68(3H, s) 2,91(2H, t, J = 7Hz), 6,31(1H, d, J = 8Hz), 6,42, 6,59, 7,47(kazdy 1H, m), 6,8O(1H, szeroki d, J = 8Hz)
43	wzór 32	-OCHs	cn	olej	(CDCb) 2,66(3H, s), 2,68(3H, s), 3,38(3H, s), 5,95(1 H, d, J = 9Hz), 7,080η, d, J = 9Hz)
44	wzór 32	-SCH3H7W	cn	105-106	(CDCb) 1,36(3H, d, J = 6Hz), 1,39(3H, d, J = 6Hz), 2,65(3H, s), 2,68(3H, s), 3,25(1H, m. J = 6Hz), 6,O9(1H, d, J = 9Hz), 7,03(lH, szeroki d. J = 9Hz)
45	wzór 30	wzór 33	cn	134-136	(DMSO-de) 2,56(3H, s), 6,40( 1H, t, J = 2Hz), 7,64(1H, d, J = 8Hz), 7,7O(1H, d, J = 2Hz), 7,86(1H, s), 7,94(1H, d, J = 2Hz), 10,96(1 H,d,J=8Hz)
46	wzór 29	wzór 33	cn	17(6-178	(DMSO-de) 2,60(3H, s), 6,4O(1H, t, J = 2Hz), 7,60(lH, d, J = 8Hz),

7,6<^(lH,d. J = 2Hz), 7,96(lH,d, J = 2Hz),9,62(lH,s), 10,56(114, d,

J = 8 Hz)

160 608

1	2	3	4	5	6
47	wzór 30	wzór 14	S -C-NHz	163-167	(DMSO-de) 2,48(3H, s), 5,92(1H, d, J = 7,5Hz), 6(34-6(52(2H( m), 7,62 (1H, s) 7,87(1H, s), 9,13(1 H, d, J = 7,5Hz), 9,54(111, s), 9,82(1 H, s)
48	wzór 32	wzór 14	S -C-NH2	96,5-99,0	(DMSO-de) 2,58(3H, s), 2,63(3H, s), 5,9^1H, d, J = 8,5Hz), 6,41(2H, s), 7,57(1H, s), 8,16(1^ d, J = 8,5Hz), 9,«X1H, s), 9,98(1 H,s)
49	wzór 34	wzór 14	CN	129,5-130	(CDCb) 2,70(3H, s), 4,9(2H, s), 6,22(1H, d, J = 8Hz), 6,32-6,64(2^ m) 7,08(lH, szeroki d, J = 8Hz), 7,4O-7,48(1H, m)
50	wzór 35	wzór 14	CN	118,0-119,0	(CDCb) 1,24(6H, d, J = 7Hz), 2,63(3«, s), 3,63(1H, qt, J = 7Hz), 6,16(101, d, J = 8Hz) 6,16-6,68(2^ m), 6,55(1H, szeroki d, J=8Hz),7,16-7,39(lH, m)
51	wzór 35	wzór 16	CN	olej	(CDCb) 1,28(6H, d, J = 7Hz) 2,64(3^ s), 3,72(1H, qt, J = 7Hz), 6,33(1«, d, J = 8Hz) 6,60( 1H, szeroki d, J - 8Hz), 6,75-7,22(3H, m)
52	wzór 35	wzór 18	CN	95,0-98,0	(CDCb) 1,21(6H, d, J = 7Hz), 2,57(3H, s) 3,61(1H, qt, J = 7Hz), 6,08( 1H, d, J = 8 Hz) 6,61(1 H, szeroki d, J = 8Hz), 7,l0-7,24(5H, m)
53	wzór 36	wzór 14	CN	olej	(CDCb) 2,68(3H, s), 6,23(1H, d, J = 8Hz), 6,12-6,62(2H, m) 7,20-7,44(1H, m), 7,9^(m, szeroki d) 8,01(1^ s)
54	wzór 23	wzór 15	CN	90,5-92,0	(CDCb) 1,27(3H, t, J = 8Hz), 1,81(6H, s), 2,65(3«, s), q, J = 8Hz), 5,47(1H, d, J = 8Hz), 5,6O1H, szeroki d, J = 8Hz), 6,48(1H, szeroki d, J = 8Hz)
55	wzór 23	wzór 37	CN	113-116	(CDCb) 1,32(3H, t, J = 8Hz) 2,75(3H, s), 3,11(2H, q, J = 8Hz), 6,58( 1H, d, J = 8Hz) 6,92(1H, szeroki d, J = 8Hz), 7(5-7(8(8H( m), 7,88(1H, m)
56	wzór 23	wzór 38	CN	115-119	(CDCb) l,30(3H, t, J = 8Hz), 2,75(3H, s) 3J0(2H, t, J = 8Hz), 6,44(1H, d, J = 8Hz), 7,20(1 H, szeroki d, J = 8Hz), 6,62(4H, m)
57	wzór 23	wzór 39	CN	146-148	(CDCb) t, J = 8Hz) 2,73(3H, s) 3,08(2H, q, J = 8Hz), 6,4O(1H, d, J = 8Hz) 7,08(lH, szeroki d, J = 8Hz), 7,64^4^, s)
58	wzór 40	wzór 14	CN	olej	(CDCb) 6,30(1H, d, J = 8Hz), 6(1-6(62(2H( m) 7(18-7(46(1H( m), 8(14(1H( szeroki d, J = 8Hz), 8,35(1H, s), 8,86(1H, s)
59	wzór 41	wzór 14	CN	88-89	(CDCb) 1,28(3^ t, J = 8Hz), 1,37(6H; d, J = 7Hz),'3,03 (2H, q, J = 8Hz), 3,18(1H, sx, J = 7Hz), 6,2^1H, szeroki d, J = 7Hz), 6,33(1H, d, J = 7Hz) 6(16-6(24(2H( m), 7,28-7,52(1 H, m)
60	wzór 41	wzór 16	CN	135-136	(CDCb) l,30(3H, t, J = 8Hz) 1,39(6H, d, J = 7Hz), 3,06 (2H, q, J = 8Hz), 3,25(1H, qt, J = 7Hz), 6,41(2H, podobny do singleta), 6,92-7(46(3H( m)
61	wzór 41	wzór 18	CN	115^116	(CDCb) 1,29(3H, t, J = 8Hz) 1,38(6H, d, J = 6Hz), 3,05 (2H, q, J = 8Hz), 3,32(1H, qt, J = 6Hz), 6,25(2H, podobny do singleta), 7(20-7(60(5H( m)
62	wzór 42	wzór 14	CN	108,5-109,5	(CDCb) 1,28(3H, t, J = 7Hz), 1,43(9H, s), 3,05(2H, q, J = 7Hz), 6,24(1^ d), 6, m), m)
63	wzór 42	wzór 16	CN	145-146	(CDCb) 1,29(3H, t, J = 8Hz), 1,43(9H, s) 3,06(2H, q, J = 8Hz), 6,39(2H, podobny do singleta), 6(90-7(44(3H( ra)
64	wzór 42	wzór 18	CN	126-127	(CDCb) l,30(3H, t, J = 8Hz), 1,44(9H, s) 3,08(2H, q, J = 8Hz), 6,22(2H, podobne do singleta), 7(20-7(64(5H( m)
65	wzór 23	wzór 45	CN	11^^120	(CDCb) 1,26(3^ t, J = 7Hz), 2,65(3H, s) 2,97(2H, q, J = 7Hz), 6,28( 1H, d, J = 8Hz), 6,46( 1H, szeroki d, J = 8Hz), 7(0-7(6(4H( m)
66	wzór 43	wzór 14	CN	pół-stały	(CDCb) 6,28(1H, d, J = 8Hz), m), 7,11(1H, szeroki d, J = 8Hz) 7(20-7(44(lH( m)
67	wzór 44	wzór 14	CN	106-107	(CDCb) 2,89(3H, s) 6,36(1H, d, J = 8Hz), 6(36-6(68(2H( m), 7,36-756(1 H, m), 8J4(1H, szeroki d, J = 8Hz), 8,51(1H, s)
68	wzór 44	wzór 16	CN	101-104	(CDCb) 2,86(3H, s), 6,44(1H, d, J = 8Hz), 6,9O-7,1O(1H, m), 7,22-7(45(2H( tn), S^GH, szeroki d, J = 8Hz), 8,44(1H, s)
69	wzór 44	wzór 18	CN	95-94,5	(CDCb) 2(88(3H( s) 6,31(1 H, d ,J = 8Hz), 7(30-7(68(5H( m) 8,15 (1H, szeroki d, J = 8Hz), 8,46(1^ s)
70	wzór 46	wzór 16	CN	128,0-129,0	(CDCb) 2,65(3H, s), 6(42(1H( d, J = 8Hz), 6,76(1H, d, J = 8Hz), 7(0-7(2(2H( m), 7/41H,s)

160 608

1	2	3	4	5	6
71	wzór 47	wzór 14	CN	92,5—93,0	(CDCb) 2,70(3H, s), 6,31(1H, d, J = 8Hz), 6,52(!H, dd, J = 3,0, 10Hz) 7,55(1H, d, J = 1Hz)
72	wzór 47	wzór 16	CN	131,5-132,0	(CDCb) 2,67(3H, s), 6,41(1H, d, J = 8Hz), 6,77(1H, d, J = 8Hz), 7,0-7,2(1 H, m), 7,3-7,35(2H, m)
73	wzór 48	wzór 14	CN	130,5-131,0	(CDCb) 2,66(3H, s), 6,35(1H, d, J = 8Hz), 6,62(1H, dd, J = 3Hz, 1Hz) 6,71(1H, d, J = 3Hz), 6,76{1H, d, J = 8Hz), 7,52(1H, d, J=lHz)
74	wzór 48	wzór 16	CN	130,5—131,0	(CDCb) 2,63(3H, s), 6,41(1H, d, J = 8Hz), 6,77(1H, d, J = 8Hz), 7,15((H,m), 7,3-7,5(2H, m)

⁰ _Λ. tl SOCIh « l>

R^C-HO^-^-^⁵ -RM;-ęH2CO2C2H5

R¹ s

II

I

Cl

NH2-C-NCO t (HNOo ♦ CUC2) lub (HNO2 ♦ CU2CI0) lub (CNO2 ♦ Na! ) ^Nco—Cc

Ca^H

Rs^cocoh

H2OH

-> Cal r1

COoC

SCHEMAT 12

R²-CCO WZÓR 9

-M20-CH

MCN

WZÓR 10

Z^-2 ^xr3 nh₃ hoi-C2_xWZÓR 3

CN

R³

SCHEMAT 13 ¹¹

Ri-C-NH² u

^r2^Cjco2^c2^H5

Hal

R²

NaOH

CO2C2H5

SCHEMAT ♦rM_sX r²

CO2H

r! r2 r1 /^CN H²S

CONHHH. 3 —* Y

-N

WZÓR 4 \_r3

R2

CONHCH

WZÓR 8 ^/CSNH2 *R·

SCHEMAT 8

S

R'-C-NH2

O

BrCI+jC CÓ2^C2H5 utrzymywanie we wrzeniu w benzynie przez 24godziny „1 /y-C⁰²^⁵ NaOH

SCHEMAT 9

R1 R²

brom i octan etylu jako

Y -CONHCH^ -^r-°-°e^^zczotnik >

WZÓR 5

CONHCH-CN Br

WZÓR 6

HR³ (WZÓR 7) trojetyloamina

R¹ R2 /CN R3

SCHEMAT 7

(DCC)

N—O ~o

A© ^xr3

WZÓR 4

SCHEMAT 6

[=\ ιί ζ=Ν

I Ν—C — ^Ν I (CDI) Ν=ζ \==J

SCHEMAT 5

WZCfR A

OR^

SCHEMAT A

Η2Ν · CN

XN r3

WZ0R 3

R²

WZ0R Λ

SCHEMAT 3

R

R²

CO2H

H2NCH

-CN

WZ0R 2 lub jego reaktywna pochodna

R¹ R²

Y

R³WZ0R 3

CONHCH'

-CN

N- ^R3

WZ0R 4

SCHEMAT 1

SCHEMAT 2

.N-/ⁱ-^C3H7 «K-K	N->
WZÓR 3 5	WZÓR 36
	Cl
WZÓR 37	WZÓR 38

C2H5 C2H5

WZÓR 41 WZÓR 42 eT

WZÓR 29

CH3

WZÓR 30

WZÓR 45

WZÓR 46 WZÓR 33 WZÓR 34

WZÓR 23

WZ0R 17 WZÓR 18

WZÓR 24

C2H5 a	cf³	C2H5^ASA-
WZÓR 26	WZÓR 19	WZÓR 20

^CH3-^-<0> WZÓR 28 ^C2^H5^-

N Χ2Η5 N_Xr^^CH3 ⁿ-^₃H₇-^_sX s

WZÓR 21

WZÓR 22

R¹ R²

WZÓR 11

CH3WZÓR 12

WZÓR 13 WZ^ÓR 14 — CH=-C _X ^ch3 ^Xch₃

WZÓR 15

WZÓR 16

WZÓR 7 WZÓR 6

R¹

R²

•CONHCH

CSNH2

Ν' ^R³

WZÓR 8

R²-CHO MCN

WZÓR 9 WZÓR 10

R¹ R²

WZ0R 1

H2N

CN

CN ^X R2

WZÓR 3

WZ0R 4

Zakład Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 10 000 zł

Claims

Zastrzeżenie patentowe

Rolniczo-ogrodniczy środek grzybobójczy zawierający rozcieńczalnik lub nośnik i/lub substancje pomocnicze oraz substancję aktywną, znamienny tym, że jako substancję aktywną zawiera skuteczną ilość co najmniej jednej pochodnej amidowej o wzorze ogólnym 1, w którym jeden z X i Y oznacza atom siarki a drugi oznacza atom węgla, Z oznacza grupę nitrylową lub tioamidową, i gdy R³ oznacza grupę furylową lub grupę tienylową to R1 oznacza grupę metylową, a R2 oznacza atom wodoru, grupę etylową lub grupę propylową, albo R1 oznacza atom wodoru, grupę etylową lub grupę propylową, a R2 oznacza grupę metylową; albo gdy R3 oznacza grupę alkenylową o 2-6 atomach węgla, grupę chlorowcoalkenylową o 2-4 atomach węgla, grupę alkoksylowąO 1-4 atomach węgla, grupę alkilotio o 1-4 atomach węgla, grupę alkinyloksy o 3-5 atomach węgla, grupę alkinylotio o 3-5 atomach węgla, grupę pirazolilową lub grupę fenylową ewentualnie podstawioną chlorowcem to R¹ i R² oznaczają atom wodoru, atom chlorowca, grupę chlorowcometylową lub grupę fenylową.