PL209355B1 - Oszklenie izolacyjne i sposób jego wytwarzania - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest oszklenie izolacyjne i sposób jego wytwarzania.

Dobrze znany rodzaj oszklenia izolacyjnego składa się z dwóch tafli szklanych, które są oddzielone warstwą gazu, takiego jak powietrze, i które znajdują się w pewnym odstępie i są połączone za pomocą ramy odstępnikowej utworzonej z pustych wewnątrz profilów metalowych zagiętych albo złożonych za pomocą elementów kątowych. Profile są wyposażone w sito molekularne, które pełni zwłaszcza rolę pochłaniacza cząsteczek wody uwięzionych w pośredniej warstwie powietrza w momencie wytwarzania oszklenia i które byłyby podatne na kondensację w chłodnym okresie czasu, pociągając za sobą pojawienie się oparów.

W celu zapewnienia szczelnoś ci oszklenia ramka odstę pnikowa jest przyklejona do tafli szklanych za pomocą elastomerycznego sznura typu kauczuku butylowego, przyłożonego bezpośrednio do profilów drogą wytłaczania poprzez dyszę. Każdy narożnik ramki odstępnikowej jest także wyposażony na poziomie elementu kątowego w kauczuk butylowy. Gdy oszklenie jest już zmontowane, to elastomeryczny kauczuk uszczelniający pełni rolę tymczasowego mechanicznego utrzymywania tafli szklanych. Wreszcie do obwodowego zwężenia ograniczonego przez dwie tafle szklane i ramkę odstępnikową wtryskuje się sieciujący się kit uszczelniający typu polisiarczku albo poliuretanu, co kończy mechaniczny montaż tafli szklanych. Główna rola kauczuku butylowego polega na nadawaniu szczelności wnętrzu oszklenia względem pary wodnej, podczas gdy kit zapewnia szczelność względem ciekłej wody albo rozpuszczalników.

Wytwarzanie takiego oszklenia wymaga kilku odmiennych materiałów, takich jak profile, elementy kątowe, sito molekularne, uszczelki organiczne, przy czym tych materiałów nie zestawia się w jednej i tej samej operacji.

Niedogodność spowodowana przez takie wytwarzanie polega na magazynowaniu materiałów. Aby zachować operacyjność przy każdym nowym złożonym zamówieniu oszkleń izolacyjnych należy dysponować na składzie licznymi partiami każdego materiału, co nie przyczynia się do prostego i szybkiego zarządzania pod względem zaopatrzenia i magazynowania tych materiałów.

Poza tym aktualna liczba materiałów montażowych pociąga za sobą szereg operacji montażowych, które, chociaż zautomatyzowane, są prowadzone jedna po drugiej, co wydłuża znacznie czas produkcji. Niektóre z tych operacji narzucają także przerwy w łańcuchu produkcyjnym, które mogą na skutek tych krótkich martwych okresów zakłócać jeszcze bardziej rytmiczność produkcji.

Co więcej, regeneracja sita molekularnego wypełniającego wnętrze pustych wewnątrz profilów nie jest możliwa w przypadku znanych aktualnie oszkleń izolacyjnych, ponieważ pociąga za sobą ich zniszczenie.

Celem wynalazku jest zatem zaradzenie tym niedogodnościom proponując oszklenie izolacyjne, w którym wybór materiał ów umoż liwia uł atwienie zarzą dzania ich strumieniem produkcyjnym, uproszczenie operacji montażowych i odnawianie oszklenia bez jego zniszczenia, a mianowicie drogą zastępowania granulowanego sita molekularnego i ewentualnie ponownego wprowadzenia gazu.

Zgodnie z wynalazkiem oszklenie izolacyjne, które składa się co najmniej z dwóch tafli szklanych rozdzielonych warstwą gazu, przekładki służącej do oddzielenia dwóch tafli szklanych, która ma wewnętrzną stronę licową skierowaną do warstwy gazu i przeciwną zewnętrzną stronę licową, jak również środków do uszczelniania wnętrza wymienionego oszklenia, charakteryzuje się tym, że przekładka składa się w zasadzie z płaskiego profilu, który opasuje pierwszą część obwodu oszklenia i jest przyłożony na płask swoją wewnętrzną powierzchnią licową do brzegów tafli szklanych i utrzymywany w stanie przymocowania za pomocą środków do łączenia na sztywno, i drugiego profilu, który opasuje drugą część obwodu oszklenia.

Ten rodzaj profilu i jego umieszczenie na brzegach oszklenia ma zwłaszcza zaletę polegającą na zwiększeniu widoczności przez oszklenie w częściach jego obrzeża zawierającego jako przekładkę tylko w zasadzie płaski profil.

Może mieć miejsce także pokrycie częściowe, a nawet całkowite wymienionej pierwszej i drugiej części obwodu oszklenia pod warunkiem, że będą wypełnione klasyczne funkcje rozpierania i uszczelniania. W licznych przypadkach druga część obwodu zajęta przez wymieniony drugi profil nie reprezentuje całości obwodu. W związku z tym, w przypadku, gdy drugi profil jest wewnątrz pusty, główna zaleta wynalazku polega na nadzwyczajnym wykorzystaniu łatwości przyklejania i odklejania w zasadzie płaskiego profilu, zwłaszcza w taki sposób, aby mieć dostęp do wnętrza wklęsłego profilu w celu wymiany suszącego sita molekularnego, które go wypełnia. Tak więc ten dostęp jest optymalny, gdy

PL 209 355 B1 wklęsły profil zajmuje część, a nie całość obwodu oszklenia, na przykład wewnętrzny bok poziomy albo tylko część którejkolwiek boku prostoliniowego. Ponowne przyklejanie płaskiego profilu po jego odklejeniu nie stwarza problemu z licznym wyborem zwykłych materiałów.

Przez drugi profil w sensie wynalazku rozumie się profil w zasadzie niepłaski, wklęsły albo pełny, o przekroju kwadratowym, prostokątnym albo bardziej złożonym, który ma na przykład bok o długości odpowiadającej w zasadzie grubości warstwy gazu.

Oszklenie według wynalazku składa się co najmniej z oddzielonych od siebie dwóch tafli szklanych, włącznie z trzema albo więcej taflami szklanymi, przy czym każda z nich oznacza zarówno monolityczną taflę szklaną, jak i szkło warstwowe z tafli szklanych i tworzywa sztucznego.

Zgodnie z dwoma wariantami, które nie wykluczają się wzajemnie:

- wymieniony drugi profil przykłada się na płask swoją wewnętrzną stroną licową do brzegów tafli szklanych, albo bezpośrednio albo z przekładką na przykład z wymienionego, w zasadzie płaskiego profilu,

- wymieniony drugi profil jest przynajmniej częściowo umieszczony pomiędzy taflami szklanymi.

W obydwóch przypadkach drugi profil może być przyklejony do tafli szklanych albo na ich brzegach albo na ich powierzchniach wewnętrznych, przy czym jest także możliwe, aby takie przyklejanie nie było wykonywane na przykład w takich konfiguracjach, jak:

- drugi profil przyłożony na płask do brzegów tafli szklanych i całkowicie otoczony przez płaski profil sam przyklejony do szkła,

- drugi profil całkowicie pomiędzy taflami szklanymi, na dolnym poziomym boku, opierający się na zasadzie siły ciężkości na wewnętrznej powierzchni licowej płaskiego profilu albo ściśnięty pomiędzy dwiema taflami.

Drugi profil ma korzystnie część usytuowaną co najmniej poza przestrzenią ograniczoną taflami szklanymi w postaci przystosowanej do klinowania i ewentualnie mocowania oszklenia w otworze drzwiowym albo okiennym, dla którego jest ono przeznaczone. Jest także do pomyślenia, aby ta zewnętrzna część drugiego profilu tworzyła języczek na całej długości profilu oraz aby ten języczek mógł wchodzić ściśle kształtowo w rowek utworzony w ramie otworu okiennego albo drzwiowego, co powoduje czyni zbędnym ostateczne mocowanie drogą przybijania gwoździami, albo równoważnym sposobem, pręta nazywanego listewką, do tej części obwodu oszklenia.

Przekładka ma korzystnie właściwości uszczelniające względem gazów i pyłu oraz ciekłej wody.

Środki do uszczelniania z w zasadzie płaskiego profilu są rozmieszczone co najmniej na zewnętrznej powierzchni licowej albo co najmniej na wewnętrznej licowej powierzchni przekładki. W tym pierwszym przypadku zewnętrzna powierzchnia licowa w zasadzie płaskiego profilu ma korzystnie nieregularności, które mogą zapewnić osadzanie i ewentualnie centrowanie i ewentualnie mocowanie oszklenia w otworze okiennym albo drzwiowym, dla którego jest ono przeznaczone. Te nieregularności mogą stanowić podłużne rowki, takie jakie otrzymuje się drogą wytłaczania tworzywa termoplastycznego albo podobnego procesu. W związku z tym należy odnieść się do zgłoszenia patentowego nr EP-0 745 750 A1, w którym opisuje się (fig. 7 i 8) rowki stopniowane z jedną stroną nachyloną, a drugą prostą, rozmieszczone na nachylonych skosach i przewidziane do mocowania oszklenia w swojej ramie z jednoczesnym centrowaniem, na przykład drogą prostego nacisku. Rowki tego rodzaju są doskonale objęte niniejszym sposobem wykonania.

Środki do uszczelniania w zasadzie płaskiego profilu mogą być utworzone przez metalową powłokę, korzystnie ze stali nierdzewnej albo z aluminium, która ma grubość wynoszącą od 2 do 50 μm.

W zasadzie płaski profil może być profilem całkowicie metalowym, przy czym jednak, zgodnie z korzystnym rozwiązaniem przekładki, w zasadzie płaski profil jest wykonany na bazie tworzywa sztucznego zbrojonego albo niezbrojonego włóknami wzmacniającymi, takimi jak włókna szklane cięte albo ciągłe.

Gdy profil jest wykonany z tworzywa sztucznego, to do utworzenia środków uszczelniających względem gazów i pary wodnej, jak wskazano wyżej, przewiduje się powłokę metalową.

Ta powłoka może być utworzona zarówno na zewnętrznej powierzchni licowej, jak i na wewnętrznej powierzchni licowej od strony warstwy gazu. Istnieją zalety umieszczania jej korzystnie na wewnętrznej powierzchni licowej, a mianowicie będzie wtedy konieczna mniejsza grubość, ponieważ nie będzie konieczności przeciwstawiania się uderzeniom albo zadrapaniom zewnętrznym, będzie zmniejszony mostek cieplny na obrzeżu oszklenia, jej przyklejanie, a mianowicie wtedy, gdy jest ona wykonana z aluminium, jest doskonale opanowane na szkle, jakie by nie było tworzywo sztuczne zastoso4

PL 209 355 B1 wanego profilu, a wreszcie może sprzyjać połączeniu elektrycznemu z elementami elektrycznymi przewidzianymi we wnętrzu oszklenia.

Zgodnie z jedną z cech charakterystycznych przekładka ma wytrzymałość na wyboczenie na jednostkę długości co najmniej 400 N/m. W celu zapewnienia tej wytrzymałości płaski profil powinien mieć grubość co najmniej 0,1 mm, gdy jest on wykonany całkowicie ze stali nierdzewnej, co najmniej 0,15 mm, gdy jest on wykonany całkowicie z aluminium, i co najmniej 0,25 mm, gdy jest on wykonany całkowicie z tworzywa sztucznego zbrojonego włóknami wzmacniającymi.

Środki do łączenia na sztywno przekładki z oszkleniem są nieprzepuszczalne dla wody, są utworzone przez środek wiążący typu kleju, który znosi naprężenia odrywające co najmniej 0,45 MPa.

Zgodnie z inną cechą charakterystyczną wolne końce w zasadzie płaskiego profilu łączy się w celu opasania całości albo części oszklenia w taki sposób, aby jeden z końców zakrywał drugi albo jeden koniec wymienionego innego profilu, przy czym przewidziane są dopełniające środki uszczelniające w celu zamykania bocznych odcinków, które pozostają otwarte przez pokrycie.

W jednym z wariantów, w celu opasania cał o ś ci oszklenia, wolne koń ce w zasadzie pł askiego profilu mają kształty dopełniające przystosowane do wzajemnego współdziałania w celu przeprowadzenia ich łączenia drogą łączenia na styk. Taśma klejąca albo klej szczelny względem gazów i pary wodnej będą nakładane korzystnie na strefę połączenia na styk.

Oszklenie izolacyjne może mieć postać złożoną, zwłaszcza z częściami zakrzywionymi, do których przekładka jest doskonale dopasowana, ponieważ dzięki swojej elastyczności może ona łatwo przybierać kształt krzywizn oszklenia.

Zgodnie z inną cechą charakterystyczną jedna i ewentualnie druga powierzchnia licowa przekładki ma elementy funkcyjne ze strukturą nadaną drogą formowania albo dodane w sposób stały.

W ten sposób jest moż liwe dostosowanie kształtu profilu zgodnie z dokł adnie okreś lonymi kształtami. Przed jego osadzenie można go formować drogą walcowania albo za pomocą innego środka przystosowanego do łączenia w jedną całość różnych elementów w celach funkcyjnych. Tytułem przykładu możliwe jest tworzenie na licowych powierzchniach profilu struktur w postaci występów, zgrubień wklęsłych albo wypukłych, punktowych albo ciągłych, rozmieszczonych na przykład zgodnie z dwoma równoległymi pasami albo w ukośną szachownicę, przewidując w narożnikach ograniczniki, takie jak stemple, rowki albo nacięcia.

Ograniczniki mogą służyć mianowicie jako elementy zatrzymujące do mocowania krzyżaków zainstalowanych w warstwie gazu, przy czym te krzyżaki mają funkcję ozdobną.

Jeżeli te ograniczniki są rozmieszczone w kierunku wnętrza oszklenia i zgodnie co najmniej z dwoma równoległymi pasmami, to mogą służyć jako elementy prowadzące i regulacyjne dla co najmniej jednej dodatkowej tafli szklanej przy wytwarzaniu oszklenia potrójnego, a nawet poczwórnego. Mogą one jednak służyć również za elementy do utrzymywania tafli szklanej, która spoczywając w ten sposób na tych elementach umożliwia łączność pomiędzy różnymi warstwami powietrza w oszkleniu. Te elementy, jeżeli mają swoją funkcjonalność skierowaną na zewnątrz oszklenia, to mogą także ułatwiać montaż drogą łączenia kształtowego, klinowania, blokowania albo montażu oszklenia w wręgu okna albo z sąsiadującymi oszkleniami albo ściankami albo te elementy mogą stanowić ponadto drogę współdziałania z szyną w przypadku drzwi przesuwnych.

Oczywiście można brać pod uwagę dodawanie elementów dodatkowych na profilu za pomocą innych środków zgodnie z naturą materiału profilu, jak również drogą klejenia, zgrzewania albo nitowania bez zmiany integralności profilu, pod warunkiem jej przywrócenia, jeżeli jest ona zmieniona. Drogą szczepienia dodatkowych części będzie można także utworzyć wkładki polepszające jeszcze bardziej sztywność i bezwładność profilu stanowiącego część oszklenia, albo przyczyniając się do jego wykorzystania, a mianowicie jego montażu we wręgach.

Będzie chodzić także o doprowadzanie dodatkowych materiałów przez ograniczniki z tworzywa sztucznego, drogą wytłaczania profilowanych rowków albo krawędzi uszczelniających albo ozdobnych.

Poza tymi dodatkami można brać pod uwagę nakładanie uprzednio na profilu obróbki przeciwkorozyjnej albo malowanie albo lakierowanie ozdobne, a także wytłaczanie albo odciskania wszelkich znaków albo informacji na przykład w celu zapewnienia podatności na trasowanie wytworzonego oszklenia.

Przekładka, w zasadzie o płaskim kształcie, może mieć wnęki, przy czym podwójne ścianki mogą tworzyć albo mieścić w sobie elementy funkcyjne, na przykład rurki oddechowe (rurki umożliwiające doprowadzenie do równowagi ciśnień pomiędzy wnętrzem i zewnętrzem oszklenia bez konwekcji).

PL 209 355 B1

Przekładka według wynalazku zawiera korzystnie jeden albo więcej następujących elementów funkcyjnych:

- przekładka zawiera środek suszący, zwłaszcza w zintegrowanej wnęce w kształcie przekładki albo dołączonej do przekładki,

- wkładka zawiera środki sterujące, do przenoszenia mechanicznej, do połączenia elektrycznego (przewody elektryczne, elementy przewodzące do ogrzewania brzegów oszklenia, obwody drukowane), przy czym wyjście przewodników ma miejsce na przykład na poziomie strefy łączenia na styk,

- przekładka łączy w jedną całość żaluzje składane zainstalowane w warstwie gazowej,

- przekładka łączy w jedną całość środek do pomiaru stopnia wilgotności w warstwie gazowej w celu określenia momentu, w którym jest konieczne odnowienie oszklenia drogą demontażu, mycia, ponownego montażu, regeneracji środka suszącego.

Dzięki wynalazkowi szczególnie korzystne jest łączenie niewymienionego w zasadzie płaskiego profilu z trzema z czterech boków oszklenia, instalowanie jednego z wymienionych poprzednio elementów funkcyjnych przez wolny bok oszklenia, a następnie przyklejenie na nim niewymienionego w zasadzie płaskiego profilu.

W jednym z rozwiązań wynalazku przekładka ma co najmniej jeden otwór w celu umożliwienia na przykład przytwierdzenia wkładu ze środkiem suszącym albo wkładu gazowego, tak aby wypełnić gazem przestrzeń pomiędzy taflami szklanymi, a także w celu umożliwienia doprowadzenia do równowagi ciśnień, gdy wytworzono oszklenie, w miejscu, w którym ciśnienie atmosferyczne różni się od ciśnienia w miejscu dostawy, a ponadto otwór albo otwory mogą umożliwić regulowanie krążenia powietrza pomiędzy taflami szklanymi, tak aby utworzyć oszklenie oddychające, bardzo użyteczne na przykład w drzwiczkach pieca. Ten otwór można wykonać we w zasadzie płaskim profilu albo w drugim profilu albo w jednym i drugim, przy czym w tym ostatnim przypadku obydwa otwory znajdują się korzystnie naprzeciw siebie. Otwór może znajdować się albo nie w bezpośredniej łączności z warstwą gazu (na przykład, gdy chodzi końcowy odcinek wklęsłego profilu, którego szczelność jest zapewniona przez pokrycie w zasadzie płaskim profilem). Otwór może być otworem przelotowym albo nieprzelotowym. W ten sposób wynikiem tego może być tylko lokalny brak warstwy szczelnej, aluminium albo innego materiału, lecz nie warstwy leżącej niżej, ewentualnie przepuszczalnej dla gazów.

Ten otwór można wykonać także za pomocą każdego środka nadającego się do przebijania albo za pomocą elementu dołączonego do profilu wyposażonego w stempel, dokonując przebicia we wskazanym miejscu, albo na przykład za pomocą uprzednio dostosowanego odcisku na profilu, albo drogą dokładnego sytuowania dołączonego elementu dzięki wypukłościom do ustalania położenia, ukształtowanym uprzednio na profilu, jak wyjaśniono poprzednio. Odcisk do przebijania może być na przykład typu odcisku wykonywanego w puszkach z aluminium do napojów w handlu. Gdy otwór jest już raz przebity, to część oderwanego materiału pozostaje przyczepiona do profilu.

Jeżeli otwór został wykonany w celu wprowadzania gazu, to należy go na koniec zamknąć w sposób szczelny, na przykład za pomocą taśmy szczelnej względem gazu, którą mocuje się mechanicznie do profilu za pomocą różnych środków, takich jak odpowiedni klej, i zapewniających szczelność.

W ten sposób taśma może być przyklejana jedną ze swoich stron do powierzchni licowej taśmy przeznaczonej do nakładania na przedziurawiony profil. Taśma ma na swojej przeciwnej powierzchni licowej przeciwprzyczepną warstewkę ochronną, która umożliwia w czasie nakładania taśmy na profil modyfikowanie położenia wymienionej taśmy, tak aby umieścić ją prawidłowo w wymaganym miejscu. Z boku taśmy jest przewidziany języczek, który może być wyciągany do usuwania warstewki ochronnej w celu odsłonięcia kleju, który zapewni przyklejenie taśmy do profilu.

Wynalazkiem objęte jest także szczególne oszklenie, w którym brzegi wymienionych dwóch tafli szklanych są przynajmniej częściowo przesunięte względem siebie. Można także brać pod uwagę, że tylko jeden bok jednej z dwóch tafli wychodzi poza odpowiedni bok drugiej z dwóch tafli, przy czym obszar przesunięcia jest zajęty przez wymieniony drugi profil na całej długości boku. Możliwe jest także, aby jedna z wymienionych dwóch tafli szklanych była taflą warstwową, której tafla zorientowana na zewnątrz oszklenia ma większe wymiary niż inne części składowe tafli warstwowej, na których części z jednej strony, jak również na części drugiej z wymienionych dwóch tafli szklanych z drugiej strony, jest przyklejony niewymieniony w zasadzie płaski profil.

Inne szczególne oszklenie izolacyjne według wynalazku wyróżnia się tym, że co najmniej jedna z wymienionych dwóch tafli szklanych ma otwór przelotowy, że brzegi tego otworu uważa się za część wymienionej pierwszej części obwodu oszklenia, przy czym w zasadzie płaski profil jest przyłożony i przyklejony w sposób szczelny do tych brzegów. Jeżeli poprzeczny otwór jest tarczą, to płaski profil

PL 209 355 B1 jest ukształtowany w rurkę, w której w danym przypadku zajmują miejsce środki do mocowania oszklenia do konstrukcji budynku albo innej.

Wreszcie fakt, że przekładka jest umieszczona na brzegach tafli szklanych, pozostawia wolną wewnętrzną powierzchnię obwodową tafli szklanych w pobliżu tych brzegów, podczas gdy w poprzednim stanie techniki ta powierzchnia jest zajęta przez przekładkę. Możliwe jest także wykorzystanie tej wolnej powierzchni do mocowania różnych elementów, na przykład drogą klejenia, takich jak krzyżaki ozdobne. Gdy oszklenie jest osadzone w ramie okiennej, to mocowanie nie jest widoczne na skutek tego, że znajduje się ono na poziomie wręgu okna, poza polem widzenia.

Pierwszy sposób wytwarzania według wynalazku charakteryzuje się tym, że:

- montuje się wymieniony drugi profil, wyposażony w danym przypadku w swoje środki do łączenia na sztywno, z oszkleniem i dwiema taflami szklanymi, utrzymywanymi równolegle i w pewnych odstępach od siebie,

- umieszcza się na swoim miejscu wewnętrzną powierzchnię licową w zasadzie płaskiego profilu wyposażonego w środki do łączenia na sztywno z brzegami tafli szklanych i, w danym przypadku, na zewnętrznej powierzchni licowej drugiego profilu,

- przykłada się w zasadzie natychmiast w czasie umieszczania na swoim miejscu w zasadzie płaskiego profilu środki dociskowe do jego zewnętrznej powierzchni licowej w taki sposób, aby zapewnić jego przyczepność z brzegami tafli szklanych i, w danym przypadku, z drugim profilem, i

- łączy się na sztywno dwa końce w zasadzie płaskiego profilu albo jeden z drugim albo każdy z nich z końcem drugiego profilu.

Zgodnie z jedną z cech charakterystycznych w zasadzie płaski profil występuje przed swoim umieszczeniem na swoim miejscu w postaci zwiniętej taśmy, która jest przeznaczona do odwijania, wyciągania i cięcia na wymaganą długość, natomiast środki do łączenia na sztywno typu kleju rozprowadza się na rozciągniętej taśmie za pomocą środków wtryskowych.

Środek suszący umieszcza się korzystnie na taśmie rozciąganej w czasie nakładania środków do łączenia na sztywno.

Zgodnie z inną cechą charakterystyczną umieszczanie na swoim miejscu w zasadzie płaskiego profilu prowadzi się przykładając go drogą ściskania w punkcie zapoczątkowania na brzegi pierwszego boku oszklenia, przy czym opasywanie prowadzi się wychodząc z tego punktu zapoczątkowania, a umieszczanie na swoim miejscu taśmy na narożnikach oszklenia prowadzi się w przypadku w zasadzie płaskiego profilu na bazie tworzywa sztucznego ogrzewając uprzednio jego zewnętrzną powierzchnię licową w celu ułatwienia jego zawijania dookoła narożników i doskonałego przybrania kształtu ich zarysu.

Punkt zapoczątkowania jest usytuowany korzystnie w środku boku oszklenia, tak aby przykładać i ściskać w zasadzie płaski profil jednocześnie w dwóch przeciwnych kierunkach, co umożliwia skrócenie czasu produkcji.

W jednym z wariantów punkt zapoczątkowania może być usytuowany raczej na poziomie narożnika oszklenia.

W pewnym wariancie wykonania opasania oszklenia umieszczenie na swoim miejscu w zasadzie płaskiego profilu prowadzi się przykładając dwie taśmy drogą przyciskania w dwóch punktach zapoczątkowania za pomocą środków rozdzielczych i ściskania, a opasanie prowadzi się od tych punktów zapoczątkowania drogą postępowego przesuwania oszklenia i ewentualnie środków rozdzielczych. Ten wariant umożliwia bardzo korzystnie, w połączeniu z profilem według wynalazku, doprowadzanie oszklenia, które ma złożoną postać, zwłaszcza z częściami zakrzywionymi.

Praktycznie wszystkie operacje wytwarzania oszklenia można wykonywać w komorze wypełnionej gazem przed jego wprowadzeniem do oszklenia. Jednak w pewnym wariancie można brać pod uwagę urządzenie do zasilania w gaz, które wprowadza się pomiędzy dwie tafle szklane w celu doprowadzenia gazu, gdy prowadzi się opasywanie oszklenia, i które wyciąga się bezpośrednio pod koniec opasywania.

Drugi sposób wytwarzania według wynalazku charakteryzuje się tym, że:

- utrzymuje się dwie równoległe i oddzielone od siebie tafle szklane,

- umieszcza się na swoim miejscu wewnętrzną powierzchnię licową w zasadzie płaskiego profilu wyposażonego w środki do łączenia na sztywno szkła z brzegami tafli szklanych na całym obwodzie oszklenia,

PL 209 355 B1

- w zasadzie natychmiast w czasie umieszczania na swoim miejscu w zasadzie płaskiego przykłada się środki dociskowe do jego zewnętrznej powierzchni licowej w taki sposób, aby zapewnić jego przyczepność do brzegów tafli szklanych,

- po opasaniu całego obwodu oszklenia łączy się ze sobą na sztywno dwa końce w zasadzie płaskiego profilu,

- zatyka się szczelnie otwór utworzony przez w zasadzie płaski profil za pomocą niewymienionego innego profilu, przy czym otwór jest ewentualnie wykonywany drogą zbliżenie w zasadzie płaskiego profilu i innego profilu zgodnego w związku z tym ze środkiem samowiercącym, przy czym ta operacja wymaga użycia środków do przyklejania wymienionego innego profilu do profilu w zasadzie płaskiego, takich jak taśma klecąca, ewentualnie związanego ze wstrzykniętym klejem.

Inne cechy charakterystyczne i zalety wynalazku będą widoczne przy lekturze następującego opisu i w odniesieniu do załączonych rysunków, na których:

fig. 1a przedstawia w widoku w przekroju oszklenie izolacyjne według wynalazku, na którym nie widać wklęsłego profilu, fig. 1b - częściowo schematycznie w przekroju oszklenie izolacyjne według wynalazku, w którym wklęsły profil jest przyklejony bezpośrednio na brzegach tafli szklanych, fig. 1c - częściowo schematycznie w przekroju oszklenie izolacyjne według wynalazku, w którym wklęsły profil jest przyklejony na brzegach tafli szklanych z umieszczeniem pomiędzy nimi profilu w zasadzie płaskiego, fig. 1d - częściowo schematycznie w przekroju oszklenie izolacyjne według wynalazku, w którym wklęsły profil jest przyklejony pomiędzy taflami szklanymi, fig. 2 - w widoku schematycznym z przodu urządzenie do łączenia w zasadzie płaskiego profilu z taflami szklanymi, fig. 3 - urządzenie z fig. 2 w czasie etapu wytwarzania, fig. 4 - w widoku powiększonym zestaw dwóch wolnych końców w zasadzie płaskiego profilu według wynalazku po całkowitym opasaniu oszklenia, fig. 5a i 5c - wariant wykonania opasania oszklenia w konfiguracji, w której wklęsły profil jest integralnie usytuowany w przestrzeni ograniczonej taflami szklanymi, fig. 6 - krzywą przedstawiającą stosunek pomiędzy strzałką maksymalnego ugięcia zwykłego oszklenia według poprzedniego stanu techniki i strzałką maksymalnego ugięcia oszklenia według wynalazku przy danej sile w zależności od grubości warstwy powietrza.

Na fig. 1a przedstawiono proste oszklenie izolacyjne 1 otrzymane sposobem wytwarzania, które będzie opisane dalej w odniesieniu do jego urządzenia widocznego na fig. 2.

Oszklenie 1 składa się z dwóch tafli szklanych 10 i 11 oddzielonych od siebie warstwą gazu 12, przekładki 2, która służy do rozdzielenia dwóch tafli szklanych i zapewnia mechaniczne utrzymywanie całości oszklenia, jak również ze środków uszczelniających 3 przeznaczonych do uszczelnienia oszklenia przed ciekłą wodą, rozpuszczalnikami i parą wodną.

Przekładka 2 występuje w postaci w zasadzie płaskiego profilu o grubości około 1 mm i o przekroju w zasadzie równoległobocznym. Ten profil ma korzystnie małą bezwładność mechaniczną, co oznacza, że może być łatwo zwijany, mając mały promień zwoju na przykład 10 cm.

Profil otacza obwód oszklenia i jest umieszczony na sposób taśmy na brzegach 10a i 10b tafli szklanych i zapewnia montaż mechaniczny oszklenia dzięki środkom do łączenia na stałe 4, które zapewniają jego pełną przyczepność do szkła.

Profil jest wystarczająco sztywny do pełnienia funkcji mechanicznego utrzymywania dwóch oddzielonych od siebie tafli szklanych i jego sztywność jest wyznaczona samą naturą jego materiału składowego, którego wytrzymałość na wyboczenie na jednostkę długości powinna wynosić co najmniej 400 N/m.

Z drugiej strony naturę materiału wymienionego profilu dobiera się w taki sposób, aby w czasie procesu wytwarzania oszklenia profil mógł mieć wystarczającą giętkość, aby mogła być prowadzona operacja opasywania brzegów szkła, zwłaszcza w czasie zawijania na narożnikach.

W pierwszym rozwiązaniu wynalazku przekładka jest wykonana całkowicie z metalu, przy czym wybrany materiał jest korzystnie stalą nierdzewną albo aluminium. W czasie procesu zawijanie na narożnikach prowadzi się drogą zawijania za pomocą maszyn dobrze znanych specjaliście w dziedzinie przekształcania materiałów metalowych.

PL 209 355 B1

Aby zapewnić minimalną wytrzymałość na wyboczenie na jednostkę długości 400 N/m, przekładka powinna mieć grubość co najmniej 0,1 mm w przypadku stali nierdzewnej i 0,15 mm w przypadku aluminium.

W drugim i korzystnym rozwiązaniu wynalazku przekładka 2 jest wykonana na bazie tworzywa sztucznego zbrojonego albo niezbrojonego włóknami wzmacniającymi ciętymi albo ciągłymi. W ten sposób materiał może być styrenoakrylonitrylem (SAN) związanym z ciętymi włóknami szklanymi, wprowadzonym do handlu na przykład pod nazwą LURAN® przez spółkę BASF albo polipropylenem zbrojonym ciągłymi włóknami szklanymi, sprzedawanym przez spółkę VETROTEX pod nazwą TWINTEX®.

Możliwe jest także wykonywanie przekładki z połączenia materiałów, takich jak tworzywo sztuczne i metal, w celu wykonania na przykład przekładki o grubości tworzywa sztucznego połączonej na stałe z grubością metalu.

Należy nadmienić, że w przypadku materiału z tworzywa sztucznego, które jest termotopliwe, zawijanie na narożnikach oszklenia prowadzone drogą zawijania po zmięknieniu materiału prowadzi się łatwiej niż z materiałem wykonanym całkowicie z metalu.

Z drugiej strony przy stosowaniu materiału z tworzywa sztucznego można bardzo korzystnie brać pod uwagę samoistne scalenie, częściowe albo całkowite, środka suszącego z profilem, co nie jest możliwe w przypadku metalu. Środek suszący może być sitem molekularnym, takim jak zeolit w proszku, którego zawartość może wynosić do 20% wagowo albo około 10% objętościowo. Ilość środka suszącego zależy od czasu użytkowania, jaki przewiduje się dla oszklenia.

Wreszcie ponieważ tworzywo sztuczne jest gorszym przewodnikiem ciepła niż metal, to izolacja cieplna całego oszklenia jest szczególnie lepsza wtedy, gdy oszklenie jest wystawione na przykład na silne nasłonecznienie.

Co się tyczy dodatku włókien szklanych do tworzywa sztucznego, to wynikiem tego jest współczynnik rozszerzalności cieplnej materiału, który jest o wiele mniejszy niż współczynnik czystego tworzywa sztucznego i który staje się bliższy współczynnikowi szkła, co wywołuje w czasie cieplnej zmiany warstwy gazu mniejszą siłę ścinającą na środkach do łączenia na stałe 4.

W celu zapewnienia wytrzymałości na jednostkę długości 400 N/m przekładka 2 ma grubość co najmniej 0,2 mm, gdy jest ona wykonana z tworzywa termoplastycznego i włókien wzmacniających.

Szerokość przekładki 2 jest dostosowana do całkowitej grubości oszklenia, które może być oszkleniem wielokrotnym składającym się z kilku tafli szklanych oddzielonych od siebie warstwą gazu. Przekładka według wynalazku wymaga tylko korzystnie znajomości całkowitej szerokości oszklenia, a nie tylko odległości rozdzielających tafle szklane. W związku z tym odstępy rozdzielające mogą w przypadku oszklenia wielokrotnego zmieniać się, co w przypadku stosowania przekładek według stanu techniki pociąga za sobą konieczność dysponowania w przypadku wytwarzania oszklenia kilku przekładek dla różnych rozdzieleń i różnych szerokości przekładek w zależności od odstępów rozdzielających.

W przypadku każdego oszklenia należy zatem dysponować według wynalazku przekładką albo profilem o jednej szerokości odpowiadającej całkowitej szerokości oszklenia, niezależnie od tego, jaka by nie była liczba wewnętrznych rozdzieleń izolacyjnych tego oszklenia i ich szerokość.

Wykazano, że oszklenie według wynalazku ze swoją przekładką na brzegach tafli szklanych nie traci sztywności, lecz przeciwnie jest ona jeszcze większa w porównaniu ze zwykłym oszkleniem według stanu techniki, które ma swoją przekładkę umieszczoną pomiędzy wewnętrznymi licowymi powierzchniami tafli szklanych.

W przypadku tej samej powierzchni tafli szklanych, tej samej grubości szkła i tej samej grubości warstwy powietrza obliczono stosunek strzałek ugięcia oszklenia według wynalazku i odpowiednio oszklenia zwykłego w zależności od grubości warstwy powietrza. W związku z tym do każdego oszklenia przykłada się daną siłę, mierzy maksymalną strzałkę ugięcia każdego oszklenia, a następnie oblicza stosunek strzałek ugięcia. Ten stosunek równy strzałce ugięcia oszklenia zwykłego podzielonej przez strzałkę ugięcia według wynalazku jest zawsze większy niż 1, skąd wynika lepsza wytrzymałość na zginanie, a zatem lepsza sztywność oszklenia według wynalazku.

Na fig. 6 przedstawiono ten stosunek w zależności od warstwy powietrza, przy czym przekładka brana pod uwagę dla oszklenia izolacyjnego według wynalazku jest profilem aluminiowym o grubości 0,5 mm. Widać, że ten stosunek jest zawsze większy niż 1 i wynosi na przykład 1,5 w przypadku warstwy powietrza o grubości 12 mm.

Zgodnie z wynalazkiem przekładka albo profil 2 ma wewnętrzną powierzchnię licową 20 i przeciwną zewnętrzną powierzchnię licową 21, przy czym wewnętrzna powierzchnia licowa 20 jest przePL 209 355 B1 znaczona do przykładania na płask i utrzymywania się, swoimi brzegami w przypadku prostego oszklenia izolacyjnego, na brzegach 10a i 11a tafli szklanych dzięki środkom do łączenia na stałe 4.

Wewnętrzna powierzchnia licowa 20 profilu ma w swojej części środkowej 22 i naprzeciw warstwy gazu 12 właściwości takie jak właściwości środka suszącego, który ma na celu pochłanianie cząsteczek wody, które mogą być zamknięte w warstwie gazu. Te właściwości środka suszącego mogą wynikać z natury materiału przekładki, którego sam skład stanowi sito molekularne. W pewnym wariancie element suszący będzie otrzymywany raczej drogą osadzania sita molekularnego na środkowej części 22 przed umieszczeniem przekładki na swoim miejscu na brzegach oszklenia, jak to będzie widoczne w dalszej części opisu.

Brzegi wewnętrznej powierzchni licowej 20 są pokryte środkiem wiążącym, który jest środkiem do łączenia na stałe 4. Środek wiążący jest środkiem typu kleju i jest szczelny względem gazów i pary wodnej. Próby przeprowadzone zgodnie z normą amerykańską ASTM 96-63T na próbkach kleju o grubości 1,5 mm wykazały, że odpowiedni jest klej, który ma współczynnik przepuszczalności pary wodnej 35 g/24 godz. m², taki jak klej typu silikonu. Oczywiście bardziej nadaje się klej, który ma współczynnik przepuszczalności 4 g/24 godz. m², taki jak poliuretan, a nawet niższy, a ponieważ szczelność jest jeszcze lepsza, to należy wtedy przewidywać mniejszą ilość środka suszącego.

Środek wiążący powinien być także odporny na odklejenie przez ciekłą wodę, przez promienie nadfioletowe, a także na skutek ciągnięcia, które może być wywierane prostopadle do licowych powierzchni oszklenia i są nazywane aktualnie naprężeniami ścinającymi, oraz przez ciągnięcie wywierane równolegle do siły ciężkości oszklenia. Odpowiedni klej powinien znosić naprężenia zrywające co najmniej 0,45 MPa.

Uzasadnione będzie także dostosowanie natury spoiwa do otoczenia, w którym jest stosowane oszklenie. W ten sposób środek wiążący powinien na przykład mieć stałość temperaturową wystarczającą do stosowania oszklenia do drzwiczek pieca elektrycznego.

Środek wiążący ma korzystnie właściwości szybkiego klejenia, rzędu kilku sekund, przy czym chodzi o środek klejowy, którego wiązanie odbywa się drogą reakcji chemicznej aktywowanej albo nieaktywowanej za pomocą ciepła albo nacisku albo odbywa się drogą chłodzenia, jeżeli środek klejowy jest utworzony z tworzywa termoplastycznego typu tworzywa termotopliwego, na przykład na bazie poliuretanu podatnego na sieciowanie za pomocą wilgoci zawartej w powietrzu.

Zewnętrzna powierzchnia licowa 21 przekładki z wzmocnionego tworzywa sztucznego jest pokryta metaliczną powłoką ochronną 21a typu taśmy z aluminium albo stali nierdzewnej o grubości wynoszącej na przykład od 2 do 50 Lim, przy czym ta powłoka stanowi środki uszczelniające 3. Poza swoją rolą uszczelnienia taśma, zwłaszcza wtedy, gdy jest wykonana ze stali nierdzewnej, zabezpiecza skutecznie profil przed ścieraniem, na przykład w czasie manipulacji albo transportu. Wreszcie taśma sprzyja wymianie ciepła z tworzywem termoplastycznym, gdy chodzi o zmiękczenie tego ostatniego w czasie procesu produkcyjnego.

W pewnym wariancie powłoka metaliczna 21a mogłaby być dostatecznie szeroka dla pokrycia zewnętrznej powierzchni licowej 21 i być zawinięta na brzegach wewnętrznej powierzchni licowej 20.

Podane wyżej cyfry dotyczące grubości przekładki zgodnie z naturą stosowanego materiału albo materiałów pochodzą z wytrzymałości na wyboczenie na jednostkę długości 400 M/m, która jest wartością klasyczną dla oszkleń o najbardziej aktualnych wymiarach, a mianowicie 1,20 m na 0,50 m. Jednak w celu rozszerzenia zastosowania do oszkleń o wymiarach większych i ewentualnie oszkleń poddawanych skrajnym warunkom naprężenia korzystne będzie branie pod uwagę oszkleń, w których przekładka może znosić siłę 5700 N na metr liniowy. Aby uzyskać taką wytrzymałość na wyboczenie przedstawiono dalej tabelę pokazującą współczynnik bezpieczeństwa ustalony w stosunku do wzorca 5700 N/m w zależności od odpowiednich grubości podawanych dla przekładki według wynalazku zgodnie z rodzajem materiału.

Współczynnik bezpieczeństwa	Styrenoakrylonitryl	Aluminium	Stal nierdzewna
2	0,50 mm	0,25 mm	0,20 mm
3	0,75 mm	0,40 mm	0,30 mm
4,5	0,90 mm	0,45 mm	0,35 mm

Połączenie w jedną całość wklęsłego profilu z oszkleniem izolacyjnym według wynalazku jest przedstawione na fig. 1b do 1d.

PL 209 355 B1

Co się tyczy fig. 1b, to wklęsły profil 30 jest przyklejony za pomocą środków do łączenia na stałe 5 na brzegach tafli szklanych 10 i 11. W ten sposób wewnętrzna powierzchnia licowa 20 przekładki stanowi ograniczenie warstwy gazu 12, tak aby suszące sito molekularne zawarte we wklęsłym profilu i nie pokazane było czynne względem warstwy gazu za pośrednictwem środków łączności 31 w postaci otworów, porów, itp., przewidzianych w wewnętrznej powierzchni licowej 20. W miarę potrzeby te środki łączności 31 z warstwą gazu są odłączane drogą miejscowego usunięcia ewentualnej warstwy uszczelniającej, w którą będzie wyposażony profil 30. Środki łączności 31 mają wymiary mniejsze niż środki łączności środka suszącego, często w postaci granulek, w celu ich zatrzymania we wklęsłym profilu 30.

Środki do łączenia na stałe 5 zapewniają wymaganą szczelność pomiędzy warstwą gazu 12 i atmosferą zewnętrzną.

Wklęsły profil jest umieszczony na całości albo części prostoliniowego boku oszklenia izolacyjnego, na jednym odcinku albo na kilku odcinkach o długości wskaźnikowej od 10 do 15 cm. Wklęsły profil wypełnia się ewentualnie materiałem termotopliwym o niskiej przepuszczalności wilgoci, takim jak poliuretan.

W zasadzie płaski profil, niewidoczny na fig. 1b, jest przyklejony na każdym z dwóch końcowych odcinków wklęsłego profilu 30, który on zatyka w ten sposób uszczelniającą, w ewentualnym połączeniu z materiałem termotopliwym o podanym poprzednio niskim przenoszeniu wilgoci.

Płaski profil 2 (patrz fig. 1a) składa się ze środków uszczelniających, utworzonych jak opisano wyżej, z folii aluminiowej 3, która może być zorientowana w kierunku wnętrza oszklenia, przy czym klej 4 jest dobrany do przyklejania aluminium do profilu 30, a także do brzegów tafli szklanych. Taka orientacja środków uszczelniających 3 ma zaletę polegającą na możliwości kształtowania zewnętrznej powierzchni licowej płaskiego profilu 2, na przykład z tworzywa sztucznego, z rowkami do mocowania oszklenia, jak opisano w zgłoszeniu patentowym nr EP-745 750 A1, zwłaszcza drogą wytłaczania.

Usytuowanie wklęsłego profilu 30 przynajmniej częściowo na zewnątrz przestrzeni ograniczonej taflami szklanymi umożliwia jego stosowanie przy montażu oszklenia, drogą umieszczenia w rowku utworzonym w ramie otworu okiennego albo drzwiowego bez konieczności dodatkowego etapu mocowania listewki. Taka jest także zaleta sposobu wykonania przedstawionego na fig. 1c, do którego będzie się teraz odnosić opis.

Zgodnie z tym sposobem wykonania w zasadzie płaski profil 2 wyposażony w swoje środki uszczelniające 3 zorientowane w kierunku zewnętrznego opasania całego obwodu oszklenia izolacyjnego, jest przyklejony do brzegów tafli szklanych klejem 4. Płaski profil 2 ma otwór 6, który mógł być na przykład wycięty po połączeniu na stałe płaskiego profilu z taflami szklanymi i ewentualnie po pewnym czasie stosowania otrzymanego oszklenia. Wklęsły profil 30 został tu zatem ostatecznie przyklejony do profilu płaskiego 2 klejem 5. Sito molekularne zawarte we wklęsłości profilu 30 jest czynne względem warstwy gazu 12, z którą łączy się ono poprzez porowatości albo otwór 31 wykonany w wewnętrznej ściance 20 profilu 30 i przez otwór 6.

Wklęsły profil 30 może być tu także zatkany na swoich końcach materiałem termotopliwym o niskim przekazywaniu wilgoci. Pomiędzy płaskim profilem 2 i wklęsłym profilem 30 są odpowiednio stosowane niepokazane dopełniające środki uszczelniające, takie jak taśma klejąca, wtryskiwanie odpowiednich materiałów w celu zatkania bocznych otwartych odcinków pokrycia (patrz wyżej). Te dodatkowe środki są wymienne, tak że regeneracja sita molekularnego w profilu 30, ewentualnie po długim okresie użytkowania kilku lat, jest za pomocą środków według wynalazku szczególnie prosta.

Na fig. 1d przedstawiono wariant, w którym wklęsły profil 30 jest zainstalowany w sposób integralny w przestrzeni ograniczonej dwiema taflami szklanymi 10 i 11 oszklenia izolacyjnego drogą sklejania z materiałem 5 nadającym się do zapewnienia wymaganej szczelności pomiędzy warstwą gazu i atmosferą zewnętrzną, lecz tylko na jednej części obrzeża oszklenia, korzystnie na części albo na całości prostoliniowego boku oszklenia. W zasadzie płaski, niewidoczny profil pokrywa i jest przyklejony co najmniej na każdym z dwóch końcowych odcinków wklęsłego profilu 30, tak aby zapewnić albo przynajmniej przyczynić się do szczelności wymaganej pomiędzy wnęką wklęsłego profilu i atmosferą zewnętrzną. W ten sposób wystarczy tylko odkleić dostateczną część płaskiego profilu 2, aby odłączyć koniec wklęsłego profilu w celu wymiany zużytego środka suszącego, jaki on zawiera, a następnie ponownie przykleić.

Sposób wytwarzania będzie teraz opisany w odniesieniu do korzystnego rozwiązania wynalazku stosując w zasadzie płaski profil na bazie wzmocnionego tworzywa sztucznego. Ten opis obejmuje łączenie w jedną całość opisanego wyżej wklęsłego profilu z oszkleniem izolacyjnym. To łączenie

PL 209 355 B1 w jedną cał ość ma miejsce przed (warianty wedł ug fig. 1b i 1d) albo po (wariant wedł ug fig. 1c) montażu płaskiego profilu.

Tafle szklane 10 i 11 są kierowane za pomocą zwykłych środków na najmniejszy bok aż do komory, która może zawierać gaz wprowadzany do oszklenia.

Tafle szklane 10 i 11 są utrzymywane w wymaganym odstępie za pomocą odpowietrzników rozmieszczonych na zewnętrznych powierzchniach licowych oszklenia i kontrolowanych przez dźwigniki pneumatyczne.

Na fig. 2 przedstawiono schematycznie urządzenie do wytwarzania oszklenia zamkniętego w komorze C.

Zwój 50 stanowi magazynek profilu 2, który odwija się i ciągnie, za pomocą niewidocznego urządzenia do ciągnięcia, w postaci taśmy, którą tnie się na długość równoważną obwodowi oszklenia, przy czym szerokość taśmy odpowiada całkowitej grubości oszklenia.

Poczynając od rozłożenia profilu na płasko nakłada się środek wiążący 4 za pomocą środków wtryskowych 51, takich jak dysza, na wewnętrzną powierzchnię licową 20 taśmy przeznaczonej do nakładania na brzeg oszklenia. W takim przypadku taśma zawiera na swojej wewnętrznej powierzchni licowej w sposób samoistny środek suszący, przy czym środek suszący został wprowadzony w czasie produkcji profilu w postaci proszku albo granulek na wzmocnione tworzywo termoplastyczne.

Tym niemniej, gdy chodzi o ostateczne dodanie środka suszącego przy produkcji profilu, zaleca się umieszczenie środka suszącego i środka klejowego na swoim miejscu w czasie jednej i tej samej operacji za pomocą trzech dysz wtryskowych, przy czym dwie dysze boczne są skierowane na brzegi taśmy w celu nałożenia środka klejowego, tak aby znajdować się naprzeciw brzegów oszklenia, a jedna dysza środkowa wtryskuje środek suszący na część środkową 22 taśmy, tak aby znajdować się naprzeciw warstwy gazu.

Możliwe jest także wzięcie pod uwagę środka klejowego, który został nałożony w czasie wytwarzania profilu i który jest zabezpieczony aż do swojego użytkowania, odpowiadającego nałożeniu profilu na oszklenie. Przykładanie i dociskanie taśmy 2 do brzegu oszklenia 1 na całym jego obwodzie prowadzi się za pomocą rolki dociskowej 54 regulowanej niepokazanym ramieniem przegubowym. W celu skrócenia czasu operacji opasywania przewiduje się korzystnie dwie rolki 54, które będą napędzane w dwóch przeciwnych kierunkach i dokonują jednocześnie zawijanie na brzegach dwóch połówek obwodu.

Do ogrzewania profilu przed jego zawinięciem i nakładaniem na poziomie narożników oszklenia są przewidziane środki grzejne 55, takie jak dwa oporowe przewody grzejne.

Działanie urządzenia jest następujące.

Dwie oddzielone od siebie tafle szklane 10, 11 są usytuowane na stałe w środku komory C.

Pod oszkleniem odwija się, wyciąga i tnie profil albo taśmę 2, która zawiera środek suszący i środki do łączenia na stałe 4.

Dwie rolki dociskowe 54 doprowadza się do styczności z taśmą w celu jej nałożenia w środkowym punkcie dolnego poziomego boku oszklenia. Gdy taśma jest już dociśnięta do brzegu oszklenia, to rozpoczyna się zawijanie brzegów w tym punkcie środkowym, co zapewnia w ten sposób naprężenie taśmy.

Następnie rolki 54 postępują w kierunkach przeciwnych w kierunku dolnego lewego 13 i prawego 14 narożnika oszklenia.

Przed zawinięciem załamania dwóch narożników 13 i 14 rolki 54 zatrzymują się chwilowo, natomiast przewody grzejne 55 znajdują się za rolkami, w pobliżu i naprzeciw taśmy metalowej 21a profila w celu ogrzewania tworzywa termoplastycznego przeznaczonego do nałożenia na narożniki (fig. 3).

Po zmiękczeniu profilu rolki dociskowe 54 działają ponownie w kierunku prawidłowego zawijania profilu i zawijania na narożnikach 13 i 14 oszklenia. Następnie rolki kontynuują swoją drogę po obwodzie oszklenia aż do górnych narożników 15 i 16 oszklenia, gdzie operacja ogrzewania profilu jest powtarzana za pomocą przewodów grzejnych 55.

Gdy górne narożniki oszklenia są już opasane, to rolki dociskowe 54 kończą zawijanie ostatniego boku oszklenia. Przy zbliżaniu się do środka tego ostatniego boku jedna z rolek zatrzymuje się, natomiast druga rolka kontynuuje zgniatanie profilu tak długo aż wolny koniec 23 profilu związany z tą działającą rolką pokryje drugi koniec 24 profilu umieszczony na swoim miejscu (fig. 4). Operacja opasywania jest wtedy zakończona, a rolki dociskowe 54 oddzielone od oszklenia.

W celu potwierdzenia stałego połączenia dwóch końców 23 i 24 taśmy, a przede wszystkim uszczelnienia dwóch otwartych bocznych odcinków 25 taśmy, które są przeznaczone do zakrycia końców, wytryskuje się dopełniające środki uszczelniające, takie jak klej, tak aby zaczopować wymienione odcinki 25.

PL 209 355 B1

Nieprzedstawiony wariant łączenia dwóch końców taśmy może polegać nie na ich pokryciu, lecz na ich zawinięciu na siebie, gdy przyjmują one kształty dopełniające przystosowane do wzajemnego współdziałania na zasadzie czopa i gniazda. W celu zapewnienia całkowitej szczelności dodaje się w strefie połączenia na styk klej albo taśmę klejącą szczelną względem gazów i pary wodnej, taką jak taśma klejąca ze stali nierdzewnej.

Jeżeli złącze dwóch końców taśmy, niezależnie od tego czy drogą zakładki, czy styku, dokonuje się na jednym z boków oszklenia, to w pewnym wariancie możliwe jest także wykonanie tego złącza na poziomie narożnika oszklenia.

Z drugiej strony w pewnym wariancie realizacji sposobu według wynalazku można przewidywać dwie głowice rozdzielcze 56a, 56b taśmy 2, odpowiednio głowicę stałą i ruchomą pionowo, z których każda jest związana z rolką dociskową 54, przy czym oszklenie nadaje się do poziomego przesuwania.

Co się tyczy fig. 5a, to oszklenie wprowadzone do komory C, która nie jest tu pokazana, jest usytuowane pomiędzy położeniem 1 odpowiadającym przedniej części oszklenia i położeniem 2 odpowiadającym tylnej części oszklenia. Przy wyjściu ruchoma głowica 56b przesuwa się od dolnego narożnika oszklenia odpowiadającego położeniu 1 i jest kierowana do góry wzdłuż przedniego pionowego boku oszklenia. Po dotarciu do górnego narożnika głowica 56b obraca się o kąt 90° i zostaje unieruchomiona, przy czym dwie głowice znajdują się wtedy naprzeciw siebie. Oszklenie przesuwa się na koniec od lewa do prawa, co oznacza, że tylna część oszklenia przechodzi od położenia 2 do położenia 1, tak aby dokonać jednocześnie opasania poziomych boków oszklenia odpowiednio przez każdą z głowic (fig. 5b). Na koniec tylna strona oszklenia jest unieruchomiona w położeniu 1, a pionowy bok jest opasywany ruchomą głowicą, obróconą o kąt 90°, w górnym narożniku oszklenia, aby opuścić się aż do narożnika dolnego (fig. 5c). Stałe połączenie dwóch taśm jest wtedy wykonywane w dolnych narożnikach oszklenia drogą nakładania albo styku czołowego.

Takie połączenie ruchu postępowego oszklenia i co najmniej jednej rozdzielczej głowicy taśmy umożliwia skrócenie czasu opasywania oszklenia.

Poza tym takie połączenie ruchów i stosowanie profilu według wynalazku umożliwia opasywanie złożonych kształtów oszkleń, które mają na przykład zakrzywione brzegi w kształcie wklęsłym i ewentualnie wypukłym.

Pod uwagę można brać także i inny wariant wypełnienia gazem, który powinien być zawarty w oszkleniu. Zamiast konieczności dysponowania komorą napełnioną gazem przewiduje się urządzenie do zasilania gazem, takie jak rurka, która jest wprowadzona pomiędzy dwa szkła i która dostarcza gaz w miarę, jak brzegi oszklenia są opasywane i uszczelniane. Urządzenie wyciąga się bezpośrednio przed zamknięciem ostatniego boku oszklenia.

Profil według wynalazku ma na ogół kształt płaski i równoległoboczny, tym niemniej możliwe są warianty wykonania. Na przykład można rozważać wyposażenie wewnętrznej powierzchni licowej 20 profilu, przeciwnej do powierzchni zawierającej pokrycie metalowe, w środki centrujące i ustalające, takie jak podłużne występy albo kołki rozmieszczone regularnie wzdłuż dwóch podłużnych linii odsuniętych od siebie na szerokość równoważną rozdzieleniu dwóch tafli szklanych, tak aby prowadzić i ustalać dogodnie profil względem brzegu oszklenia, przy czym występy albo kołki umieszcza się we wnętrzu oszklenia i są one płasko ułożone względem ścianek wewnętrznych.

Claims (32)

1. Oszklenie izolacyjne składające się co najmniej z dwóch tafli szklanych (10, 11) oddzielonych od siebie warstwą gazu (12), przekładki (2) służącej do oddzielenia od siebie dwóch tafli szklanych, która ma wewnętrzną powierzchnię licową (20) względem warstwy gazu i przeciwną zewnętrzną powierzchnię licową (21), jak również ze środków do uszczelniania (3) wnętrza oszklenia, znamienne tym, że przekładka (2) stanowi w zasadzie płaski profil, który opasuje pierwszą część obwodu oszklenia i jest przyłożony swoją wewnętrzną stroną licową (20) do brzegów (10a, 11a) tafli szklanych i utrzymywany na stałe przez środki do łączenia na stałe (4) i drugi profil, który opasuje drugą część obwodu oszklenia.

2. Oszklenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wymieniony drugi profil jest przyłożony swoją wewnętrzną powierzchnią licową (20) do brzegów (10a, 11a) tafli szklanych.

3. Oszklenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wymieniony drugi profil jest przynajmniej częściowo usytuowany pomiędzy taflami szklanymi (10, 11).

PL 209 355 B1

4. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 3, znamienne tym, że wymieniony drugi profil ma część usytuowaną przynajmniej poza przestrzenią ograniczoną taflami szklanymi i ma kształt przystosowany zwłaszcza do klinowania i ewentualnie mocowania oszklenia w ramie, dla której jest ono przeznaczone.

5. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 4, znamienne tym, że przekładka (2) ma właściwości szczelności względem gazów i pyłów oraz wody ciekłej.

6. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 5, znamienne tym, że środki do uszczelniania (3) wymienionego w zasadzie płaskiego profilu są rozmieszczone przynajmniej na zewnętrznej powierzchni licowej (21) przekładki.

7. Oszklenie według jednego z zastrz. 1 do 5, znamienne tym, że środki do uszczelniania (3) wymienionego w zasadzie płaskiego profilu są rozmieszczone przynajmniej na wewnętrznej powierzchni licowej (20) przekładki.

8. Oszklenie według zastrz. 7, znamienne tym, że zewnętrzna powierzchnia licowa (21) wymienionego w zasadzie płaskiego profilu ma nieregularności, które mogą zapewnić wstawienie i ewentualnie wypośrodkowanie i ewentualnie umocowanie oszklenia w ramie, dla której jest ono przeznaczone.

9. Oszklenie według zastrz. 8, znamienne tym, że wymienione nieregularności składają się z podłużnych rowków, takich jak rowki otrzymane drogą wytłaczania tworzywa termoplastycznego albo podobnego procesu.

10. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 9, znamienne tym, że jedna i ewentualnie druga powierzchnia licowa (20, 21) przekładki ma elementy funkcyjne poddane strukturyzacji drogą formowania albo dołączone na stałe.

11. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 10, znamienne tym, że część przekładki poddano obróbce przeciwkorozyjnej, malowaniu albo lakierowaniu albo znakowaniu drogą odciskania.

12. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 11, znamienne tym, że środki do uszczelniania (3) w zasadzie płaskiego profilu są utworzone przez pokrycie metalowe (21a).

13. Oszklenie według jednego z zastrz. 1 do 9, znamienne tym, że wymieniony w zasadzie płaski profil jest wykonany całkowicie z metalu, a zwłaszcza ze stali nierdzewnej, o grubości wynoszącej co najmniej 0,10 mm, albo z aluminium o grubości wynoszącej co najmniej 0,15 mm albo z tworzywa termoplastycznego zawierającego w danym przypadku włókna wzmacniające, a zwłaszcza włókna szklane ciągłe albo cięte, przy czym jego grubość wynosi w tym przypadku co najmniej 0,2 mm.

14. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 13, znamienne tym, że wymieniony w zasadzie płaski profil ma wytrzymałość na wyboczenie na jednostkę długości co najmniej 400 N/m.

15. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 14, znamienne tym, że środki do łączenia na stałe (4) są nieprzepuszczalne dla pary wodnej i gazów.

16. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 15, znamienne tym, że środki do łączenia na stałe (4) są utworzone ze środka wiążącego typu kleju.

17. Oszklenie według zastrz. 15, znamienne tym, że środek wiążący wytrzymuje naprężenia na wyrwanie co najmniej 0,45 MPa.

18. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 17, znamienne tym, że wymieniony w zasadzie płaski profil ma dwa wolne końce (23, 24), które są złożone w celu opasania całości albo części oszklenie, tak że jeden z końców pokrywa drugi albo jeden koniec wymienionego drugiego profilu, przy czym przewidziane są dodatkowe środki uszczelniające do zatykania odcinków bocznych (25), które pozostały otwarte przez pokrywanie.

19. Oszklenie według jednego z zastrz. 1 do 17, znamienne tym, że wymieniony w zasadzie płaski profil ma dwa wolne końce (23, 24), które mają kształty komplementarne przystosowane do wzajemnego współdziałania w celu dokonania ich styku czołowego w celu opasania całości oszklenia.

20. Oszklenie według zastrz. 19, znamienne tym, że na strefę styku czołowego nakłada się taśmę klejącą albo klej, szczelne względem gazów i pary wodnej.

21. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 20, znamienne tym, że oszklenie ma postać złożoną, a zwłaszcza z częściami zakrzywionymi.

22. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 21, znamienne tym, że przekładka (2) zawiera środek suszący i ewentualnie zawiera środki sterujące, do połączenia elektrycznego, do przenoszenia mechanicznego i ewentualnie łączy w jedną całość żaluzje składane zainstalowane

PL 209 355 B1 w warstwie gazu i ewentualnie środek do pomiaru stopnia wilgotności i ewentualnie służy do mocowania krzyżaków zainstalowanych w warstwie gazu.

23. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 22, znamienne tym, że przekładka (2) ma co najmniej jeden otwór.

24. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 23, znamienne tym, że brzegi wymienionych dwóch tafli szklanych są przynajmniej częściowo przesunięte względem siebie.

25. Oszklenie według jednego z poprzedzających zastrz. 1 do 24, znamienne tym, że co najmniej jedna z wymienionych tafli szklanych ma przelotowy otwór oraz że brzegi tego otworu są uważane za część wymienionej pierwszej części obwodu oszklenia, przy czym w zasadzie płaski profil jest przyłożony na płask i przyklejony w sposób szczelny do tych brzegów.

26. Sposób wytwarzania oszklenia izolacyjnego według jednego z zastrz. 1 do 25, znamienny tym, że

- zestawia się wymieniony drugi profil wyposażony w danym przypadku w swoje środki do łączenia na sztywno z oszkleniem (5, 5') i dwie tafle szklane (10, 11) utrzymywane równolegle i w pewnym odstępie względem siebie,

- umieszcza się na swoim miejscu wewnętrzną powierzchnię licową (20) w zasadzie płaskiego profilu wyposażonego w środki do łączenia na stałe (4) na brzegi (10a, 11a) tafli szklanych i w danym przypadku na zewnętrznej powierzchni licowej (21) drugiego profilu,

- kwazi-natychmiast w czasie umieszczania na swoim miejscu w zasadzie płaskiego profilu przykłada się środki dociskowe (54) do jego zewnętrznej powierzchni licowej (21), tak aby zapewnić jego przyczepność do brzegów tafli szklanych i w danym przypadku do drugiego profilu, oraz

- łączy się na stałe dwa końce (23, 24) w zasadzie płaskiego profilu albo jeden z drugim albo każdy z nich z końcem drugiego profilu.

27. Sposób wytwarzania oszklenia izolacyjnego według zastrz. 26, znamienny tym, że w zasadzie płaski profil występuje przed swoim umieszczeniem na swoim miejscu w postaci zwiniętej taśmy (50), która jest przeznaczona do odwijania, wyciągania i cięcia na wymaganą długość, natomiast środki do łączenia na stałe (4) typu kleju rozprowadza się na wyciąganej taśmie za pomocą środków wtryskowych (51).

28. Sposób wytwarzania oszklenia izolacyjnego według zastrz. 27, znamienny tym, że środek suszący umieszcza się na wyciąganej taśmie w czasie nakładania środków do łączenia na stałe (4).

29. Sposób wytwarzania oszklenia izolacyjnego według jednego z poprzedzających zastrz. 26 do 28, znamienny tym, że przewiduje się urządzenie do zasilanie w gaz, wprowadzone pomiędzy dwie tafle szklane w celu doprowadzania gazu w czasie opasywanie oszklenia i które wyciąga się bezpośrednio przed końcem opasywania.

30. Sposób wytwarzania oszklenia izolacyjnego według jednego z zastrz. 1 do 25, znamienny tym, że

- dwie równoległe tafle szklane utrzymuje się w pewnym odstępie względem siebie,

- umieszcza się na swoim miejscu wewnętrzną powierzchnię licową (20) w zasadzie płaskiego profilu wyposażonego w środki do łączenia na stałe (4) na brzegach (10a, 11a) tafli szklanych na całości obwodu oszklenia,

- kwazi-natychmiast w czasie umieszczania na swoim miejscu w zasadzie płaskiego profilu przykłada się środki dociskowe (54) do jego zewnętrznej powierzchni licowej (21), tak aby zapewnić jego przyczepność do brzegów tafli szklanych,

- po opasaniu całości oszklenia łączy się na stałe dwa końce (23, 24) w zasadzie płaskiego profilu,

- zatyka się w sposób szczelny otwór (6), jaki ma w zasadzie płaski profil, za pomocą niewymienionego drugiego profilu (30), przy czym otwór jest ewentualnie wykonany drogą zbliżenia w zasadzie płaskiego profilu i drugiego, dopasowanego w związku z tym profilu.

31. Profil przeznaczony do utworzenia przekładki oszklenia izolacyjnego, znamienny tym, że jest on w zasadzie płaski, w kształcie w zasadzie równoległościanu, i zawiera ewentualnie elementy funkcyjne ze strukturą nadaną drogą formowania albo dołączone w sposób stały.

32. Profil według zastrz. 31, znamienny tym, że profil zawiera na jednej ze swoich głównych powierzchni licowych (20) środki do centrowania i sytuowania przekładki w oszkleniu.