PL191328B1 - Wodna stężona kompozycja herbicydowa oraz sposób zwalczania i usuwania roślinności - Google Patents

Abstract

1. Wodna st ezona kompozycja herbicydowa, stabilna w przechowywaniu w temperaturach od 0°C do 40°C, znamienna tym, ze zawiera (a) od 10 do 50% wagowych soli amonowej N-fosfonometyloglicyny, wyra zonych jako rów- nowa zniki kwasowe, w której stosunek molowy amoniaku do N-fosfonometyloglicyny zapewnia warto sc pH 6 do 7, oraz (b) 2,6 do 25% wagowych jednego lub wi ecej ni z jednego srodka powierzchniowo czynnego. 21. Sposób zwalczania i usuwania ro slinno sci, znamienny tym, ze obejmuje rozcie nczanie w wodzie st ezonej kompozycji stabilnej w przechowywaniu w temperaturach od 0°C do 40°C, oraz stosowanie rozcie nczonej kompozycji na li scie ro slinno sci, przy czym st ezona kompozycja zawiera (a) od 10 do 50% wagowych soli amonowej N-fosfonometylo-glicyny, wyra zonych jako rów- nowa zniki kwasowe, w której stosunek molowy amoniaku do N-fosfonometyloglicyny zapewnia warto sc pH 6 do 7, oraz (b) 2,6 do 25% wagowych jednego lub wi ecej ni z jednego srodka powierzchniowo czynnego. PL PL PL PL

Description

Niniejszy wynalazek dotyczy wodnych preparatów herbicydowych, stabilnych w przechowywaniu, o dużych stężeniach nieorganicznej amonowej soli glifozatu ze środkiem powierzchniowo czynnym, oraz sposobów usuwania lub zwalczania niepożądanej roślinności z zastosowaniem tych preparatów.

N-fosfonometyloglicyna, zwana inaczej glifozatem, jest dobrze znana w stanie techniki jako skuteczny środek herbicydowy, powschodowy stosowany na liście. Glifozat jest organicznym związkiem z trzema grupami kwasowymi i w postaci kwasowej jest względnie nierozpuszczalny w wodzie. Glifozat jest zatem zwykle opracowany i stosowany jako sól rozpuszczalna w wodzie. Chociaż można sporządzić jednozasadowe, dwuzasadowe i trójzasadowe sole glifozatu zwykle korzystne jest opracowanie i stosowanie glifozatu w postaci soli jednozasadowej, na przykład, jako sól jedno-(organiczno-amonowa), taka jak jedno(izopropyloamina), co często określa się skrótem IPA. Herbicyd Roundup^® zawierający sól IPA glifozatu jest sprzedawany przez Monsanto Company jako preparat w postaci koncentratu w wodnym roztworze (SC), który to preparat użytkownik zwykle przed stosowaniem na liście roślin rozcieńcza w wodzie. Sól glifozatu jedno-(nieorganiczno-amonowa), np. NH4⁺, jest także dostępna na rynku i zawarta głównie w preparatach w postaci suchych granulek rozpuszczalnych w wodzie (SG), takich jak herbicyd^® Rival i herbicyd Roundup^® Dry firmy Monsanto Company, które użytkownik przed stosowaniem na liście roślin rozpuszcza w wodzie. Inne dostępne w handlu produkty zawierające glifozat obejmują herbicyd Touchdown® firmy Zeneca, wodny preparat S.C. zawierający jedno(trójmetylosulfoniową), co określa się skrótem TMS, sól glifozatu i herbicyd Roundup^® Geoforce firmy Monsanto Company, suchy preparat SG zawierający jednosodową sól glifozatu.

Stosowane terminy amonowy, jednoamonowy, dwuamonowy dotyczą w niniejszym soli glifozatu. Stosują się one ściśle do nieorganicznej grupy amonowej, tj. NH4⁺, chyba, że z kontekstu wynika inaczej. Wskaźniki i stężenia glifozatu podane w niniejszym, nawet gdy glifozat ma postać soli, są wyrażone jako równoważniki kwasowe (a.e.), chyba, że z kontekstu wynika inaczej.

Różne sole glifozatu, metody sporządzania soli glifozatu, preparaty glifozatu lub ich sole i sposoby stosowania glifozatu lub jego soli do usuwania lub zwalczania chwastów i innych roślin ujawniono w opisie patentowym US 4507250 Bakel, w opisie patentowym US 4481026 Prisbylla, w opisie patentowym US 4405531 Franz, w opisie patentowym US 4315735 Large, w opisie patentowym US 4140513 Prill, w opisie patentowym US 3977860 Franz, w opisie patentowym US 3853530 Franz i w opisie patentowym US 3799758 Franz. Wyżej wspomniane patenty włączono w niniejsze w całości jako odniesienie.

Sole glifozatu wymagają zwykle obecności odpowiedniego środka powierzchniowo czynnego, co zapewnia najlepsze działanie chwastobójcze. Środek powierzchniowo czynny może być dostarczony w postaci stężonego preparatu lub końcowy użytkownik może go dodać do rozcieńczonego roztworu przeznaczonego do rozpylania. Bardzo ważny jest dobór środka powierzchniowo czynnego. Na przykład, w obszernej pracy przedstawionej w Weed Science, 1977, tom 25, strony 275-287, Wyrill i Burnside stwierdzili dużą zmienność zdolnoś ci ś rodków powierzchniowo czynnych do zwię kszania skuteczności chwastobójczej glifozatu.

Uważa się za korzystne stosowanie wysokostężonych wodnych preparatów glifozatu w postaci soli sporządzonej z nieorganicznego zasadowego amoniaku. Amoniak jest tańszy w porównaniu z większością innych zasad, jest łatwo dostępny, ma niską masę cząsteczkową , jest stosunkowo dobrze rozpuszczalny w wodzie i jest naturalnym środkiem odżywczym przy wzroście roślin i innych organizmów. Jednakże stosowanie soli amonowych glifozatu do sporządzania wodnych stężonych preparatów glifozatu odpowiednich do sposobów usuwania lub zwalczania chwastów i innych roślin było ograniczone, aż do ujawnienia niniejszego wynalazku. Zasygnalizowane ograniczenia obejmują jedną lub więcej z następujących trudności: trudności wynikające z własności chemicznych i fizycznych amonowych soli glifozatu, brak określenia odpowiednich środków powierzchniowo czynnych do otrzymywania wysoko stężonych ciekłych koncentratów takich soli, ograniczone zwalczanie chwastów i wymaganie dotyczą ce kompleksowych metod otrzymywania ciekł ych kompozycji glifozatu amonowego, o zasadniczo niższej ilości równoważnika kwasowego glifozatu w porównaniu z kompozycjami zgodnymi z niniejszym wynalazkiem.

Ujawniono preparaty wodnych herbicydowych kompozycji glifozatu, które całe lub których część ma postać soli jednoamonowych i/lub dwuamonowych. Patent Europejski Nr 0 290 416 ujawnia wodne koncentraty zawierające kationowy środek powierzchniowo czynny - alkiloaminę polioksyalkilenoPL 191 328 B1 wą (włączając alkenyloaminę) razem z glifozatem, część którego jest w postaci soli jednoamonowej, a inna część w postaci soli, w której środek powierzchniowo czynny zapewnia przecijon. Preparaty składające się częściowo z glifozatu jednoamonowego ujawnione w Patencie Europejskim mają maksymalne całkowite stężenie glifozatu we wszystkich obecnych postaciach 300 g równoważnika kwasowego na litr (g a.e./l) i są tworzone za pomocą wielostopniowej metody obejmującej odrębne otrzymywanie jednoamonowych i powierzchniowo czynnych soli glifozatu, aby można było połączyć je w mieszaninie .

W Weed Research, 1996, tom 36, strony 241-247, Nalewaja, DeVilliers i Matysiak ujawnili zastosowanie jako herbicydu kompozycji zawierających glifozat jednoamonowy i dwuamonowy, jak również kompozycji na bazie soli izopropyloamonowej, sodowej i wapniowej glifozatu. Te otrzymane kompozycje nie zawierały żadnych środków powierzchniowo czynnych. Aby względnie rozcieńczyć roztwory o wskazanym maksymalnym stężeniu glifozatu mniejszym niż 10 g a.e./l, bezpośrednio przed zastosowaniem na liście roślin dodaje się oddzielnie dwa niejonowe środki powierzchniowo czynne i jeden kationowy środek powierzchniowo czynny. Jak przedstawiono, kompozycje soli jednoamonowych i dwuamonowych wykazują mniejsze działanie chwastobójcze i absorpcję glifozatu niż odpowiednie kompozycje soli izopropyloamonowej i wymagają oddzielnego dodawania środka powierzchniowo czynnego.

Herbicydowe wodne stężone preparaty rozpuszczalnych w wodzie soli glifozatu zawierających siarczan amonowy przedstawiono w Patencie Europejskim 0 274 369. Zastosowany glifozat miał postać soli izopropyloamonowej, jednakże w celu dostarczenia glifozatu amonowego można by rozważyć obecność kationów amonowych razem z anionami glifozatu będących skutkiem wprowadzenia siarczanu amonowego.

Mając na celu przezwyciężenie niektórych z wyżej wspomnianych ograniczeń opracowano suche stałe kompozycje rozpuszczalne w wodzie na bazie glifozatu jednoamonowego jako preparaty herbicydowe akceptowane pod względem rolniczym, zawierające skuteczne środki powierzchniowoczynne. Jak ujawniono w Europejskim Zgłoszeniu Patentowym nr 0 378 985 i Europejskim Zgłoszeniu Patentowym nr 0 582 985 przydatność tych stałych niewodnych preparatów była ograniczona poprzez jeden lub więcej z następujących czynników: na ogół złożone, długie i stosunkowo drogie metody otrzymywania, własności powodujące trudności w manipulowaniu nimi i trudności w stosowaniu w agronomii. Ponadto, chociaż rolnicy i operatorzy zajmujący się rozpylaniem substancji w celach rolniczych nie sygnalizują znaczących preferencji między suchymi i ciekłymi preparatami, wielu z nich z różnych powodów zdecydowanie preferuje stosowanie ciekłych, szczególnie wodnych preparatów.

Jest zatem celem niniejszego wynalazku przedstawienie wodnego, wysoko stężonego preparatu, stabilnego w przechowywaniu, zawierającego sól amonową glifozatu w ilości skutecznej pod względem chwastobójczym razem z ilością jednego lub więcej niż jednego środka powierzchniowo czynnego akceptowalnego pod względem rolniczym, zwiększającą skuteczność chwastobójczą.

Problemy związane ze zdolnością do jednorodnego mieszania środka powierzchniowo czynnego z roztworami glifozatu amonowego o dużej sile jonowej czynią ten cel szczególnie trudnym do osiągnięcia. Na przykład, porównując bezpośrednio glifozat jedno(izopropyloamonowy) i glifozat jednoamonowy stwierdzono, że przy równym stężeniu a.e. glifozatu w wodzie roztwór glifozatu jednoamonowego jest znacznie trudniejszy do utworzenia jako koncentrat stabilny w przechowywaniu niż roztwór glifozatu jedno(izopropyloamonowego). Ta duża trudność manifestuje się na różne sposoby, jak przedstawiono poniżej.

Gama środków powierzchniowo czynnych zdolnych do jednorodnego mieszania z glifozatem jednoamonowym przy, na przykład, stężeniu glifozatu 360 g a.e./l i stężeniu środka powierzchniowoczynnego 180 g/l jest dużo bardziej ograniczona niż gama środków powierzchniowo czynnych zdolnych do jednorodnego mieszania z glifozatem jedno(izopropyloamonowym) przy tych samych stężeniach glifozatu i środka powierzchniowo czynnego. Jako przykład, przy podanych powyżej tytułem ilustracji stężeniach, środek powierzchniowo czynny MON 0818 z firmy Monsanto Company, na bazie tallowoaminy polioksyetylenu (15) wykazuje znakomitą zdolność do jednorodnego mieszania się z glifozatem jedno(izopropylenoamonowym), lecz nie miesza się z glifozatem jednoamonowym, a ta niezdolność do jednorodnego mieszania się daje w rezultacie natychmiastowe rozdzielenie faz lub wysalanie środka powierzchniowo czynnego z roztworu soli glifozatu.

Dla danego środka powierzchniowo czynnego przy danym stężeniu maksymalne stężenie lub stężenie a.e. glifozatu w wodnych stężonych preparatach stabilnych w przechowywaniu jest, dla

PL 191 328 B1 większości środków powierzchniowo czynnych, znacznie mniejsze w przypadku soli nieamonowych niż w przypadku soli jedno(izopropyloamonowych) glifozatu.

Dla danego stężenia a.e. glifozatu, maksymalne stężenie większości środków powierzchniowo czynnych, które można dostosować w wodnym stężonym preparacie, stabilnym w przechowywaniu jest znacznie mniejsze gdy glifozat jest obecny jako sól jednoamonowa niż jako sól jedno(izopropyloamonowa).

W przypadku glifozatu jednoamonowego, ze wzglę du na akceptowalną stabilność w przechowywaniu, mogą być pożądane dodatkowe środki powodujące jednorodne mieszanie, takie jak chlorowodorek oktyloaminowy, które są zbędne w wodnych stężonych preparatach glifozatu jedno(izopropyloamonowego) z określonym środkiem powierzchniowo czynnym.

Przy danych stężeniach a.e. glifozatu i środka powierzchniowo czynnego maksymalna temperatura, jaką może wytrzymać wodny, stężony preparat bez rozdzielania faz jest zwykle niższa w przypadku glifozatu jednoamonowego niż w przypadku glifozatu jedno(izopropyloamonowego). Wskazówkę co do tej maksymalnej temperatury dostarczy pomiar temperatury zmętnienia za pomocą sposobów znanych fachowcom w technice.

Następnym celem niniejszego wynalazku jest przedstawienie wodnego, mocno stężonego preparatu stabilnego w przechowywaniu, zawierającego sól amonową glifozatu i jeden lub więcej niż jeden środek powierzchniowo czynny i mającego wyższy poziom skuteczności chwastobójczej w porównaniu ze stosowanymi, dostępnymi w handlu, standardowymi preparatami soli glifozatu, takimi jak herbicyd Roundup^® lub herbicyd Touchdown^®.

Trudność realizacji tego celu jest pogłębiona faktem, że skuteczność chwastobójcza roztworów soli glifozatu zależy w dużym stopniu od dwóch czynników: wyboru środka powierzchniowo czynnego i zapewnienia maksymalnie dużego stężenia tego środka powierzchniowo czynnego w stężonym preparacie. Zastosowanie jednoamonowej soli glifozatu zamiast, na przykład, soli jedno(izopropyloamonowej) przeciwdziała obu tym czynnikom.

Nawet bez zastępowania soli glifozatu, trudno jest zwiększyć skuteczność chwastobójczą aktualnie dostępnych preparatów Roundup^® i Touchdown^®, zawierających odpowiednio sole jedno(izopropyloamonową) i jedno (trójmetylosulfoniową). Znaczny wzrost stężenia środka powierzchniowo czynnego w tych produktach można osiągnąć jedynie kosztem zmniejszenia stężenia a.e. glifozatu. Podobnie, znaczny wzrost stężenia a.e. glifozatu tych produktów można osiągnąć jedynie kosztem stężenia środka powierzchniowo czynnego. Stwarza to zatem przynajmniej ryzyko zmniejszenia skuteczności chwastobójczej.

Tak więc przeszkoda, którą należy pokonać w opracowaniu wodnego preparatu glifozatu amonowego, który spełnia wszystkie kryteria (i) charakteryzuje się wysokim stężeniem a.e. glifozatu, (ii) zawiera odpowiedni środek powierzchniowo czynny zwiększający skuteczność chwastobójczą i ma dostatecznie duże stężenie środka powierzchniowo czynnego zapewniające skuteczność chwastobójczą większą niż skuteczność chwastobójcza dostępnych w handlu standardowych preparatów soli glifozatu, jest naprawdę znaczna. Niemniej jednak przedstawione powyżej cele zostały obecnie zrealizowane dzięki wynalazkowi opisanemu i zastrzeganemu w niniejszym.

Przedmiotem obecnego wynalazku jest wodna, stężona kompozycja herbicydowa, charakteryzująca się tym, że zawiera:

(a) od 10 do 50% wagowych soli amonowej N-fosfonometyloglicyny, wyrażonych jako równoważniki kwasowe, w której stosunek molowy amoniaku do N-fosfonometyloglicyny zapewnia wartość pH 6 do 7, oraz (b) 2,6 do 25% wagowych jednego lub więcej niż jednego środka powierzchniowo czynnego, przy czym kompozycja jest stabilna w przechowywaniu w temperaturach od 0°C do 40°C.

Kompozycja według wynalazku korzystnie ma pH 6,3 do 6,7.

Korzystnie w kompozycji według wynalazku stężenie N-fosfonometyloglicyny mieści się w zakresie od 100 do 600 g równoważnika kwasowego na litr, korzystniej od 300 do 600 g równoważnika kwasowego na litr, a zwłaszcza od 400 do 500 g równoważnika kwasowego na litr.

Korzystnie w kompozycji według wynalazku całkowite stężenie środka powierzchniowo czynnego wynosi od 2 do 25 procent wagowych, zwłaszcza od 5 do 20 procent wagowych.

Korzystnie przynajmniej jeden ze środków powierzchniowo czynnych jest kationowy.

Kationowy środek powierzchniowo czynny korzystnie wybrany jest z grupy składającej się z pierwszo-, drugo i trzecio-rzędowych alkiloamin C8-C22 pierwszo-, drugo- i trzecio-rzędowych soli alkiloamoniowych C8-C22 i czwartorzędowych soli alkiloamoniowych C8-C22.

PL 191 328 B1

Korzystnie kationowy środek powierzchniowo czynny jest solą dwu-(alkilo-C8-C22) dwumetyloamoniową, lub solą alkilo-C8-C22 trójmetyloamoniową, lub solą polioksyetylenoalkilo-C8-C22 trójmetyloamoniową.

Korzystnie sól polioksyetylenoalkilo-C8-C22 trójmetyloamoniową jest chlorkiem metylo-bis(2-hydroksyetylo)-kokoamoniowym.

Korzystnie kompozycja według wynalazku zawiera dodatkowo niejonowy środek powierzchniowo czynny.

Korzystnie niejonowym środkiem powierzchniowo czynnym jest poli-oksyetyleno C8-C22 alkiloeter.

Korzystnie pólioksyetyleno-C8-C22 alkiloeter jest drugorzędowym alkoholem polioksyetylenowym mającym średnio 3 do 15 moli tlenku etylenu.

Korzystnie kompozycja według wynalazku zawiera od 450 do 500 g równoważnika kwasowego na litr soli amonowej N-fosfonometyloglicyny, od 4,6% do 5,2% wagowych chlorku metylo-bis(2-hydroksyetylo)-kokoamoniowego, od 1,0% do 1,2% wagowych drugorzędowego alkanolu polioksyetylenowego C12-13 alkanolu, mającego od 7 do 8 moli tlenku etylenu i od 1,4% do 1,6% wagowych glikolu dwuetylenowego, a korzystniej zawiera od 110 do 130 g równoważnika kwasowego na litr soli amonowej N-fosfonometyloglicyny, od 25% do 29% wagowych siarczanu amonowego, od 0,9% do 1,4% wagowych chlorku metylo-bis(2-hydroksyetylo)kokoamoniowego, od 0,2% do 0,3% wagowych drugorzędowego alkanolu polioksyetylenowego C12-13, mającego od 7 do 8 moli tlenku etylenu i od 0,4% do 0,6% wagowych glikolu dwuetylenowego.

Korzystnie kompozycja według wynalazku zawiera ponadto ko-herbicyd rozpuszczalny w wodzie, którym korzystnie jest sól amonowa glufozynatu.

Przedmiotem wynalazku jest także sposób zwalczania i usuwania roślinności, charakteryzujący się tym, że obejmuje rozcieńczanie w wodzie kompozycji zawierającej (a) od 10 do 50% wagowych soli amonowej N-fosfonometylo-glicyny, wyrażonych jako równoważniki kwasowe, w której stosunek molowy amoniaku do N-fosfonometyloglicyny zapewnia wartość pH 6 do 7, oraz (b) 2,6 do 25% wagowych jednego lub więcej niż jednego środka powierzchniowo czynnego, przy czym kompozycja jest stabilna w przechowywaniu w temperaturach od 0°C do 40°C, oraz stosowanie rozcieńczonej kompozycji na liście roślinności, na przykład przez rozpylanie rozcieńczonej kompozycji na liście roślin.

Podana wyżej wartość pH około 6 do około 7 odnosi się do roztworu zastosowanej amonowej soli glifozatu w wodzie dejonizowanej, zawierającego 1% wagowy a.e. glifozatu. Opisana powyżej kompozycja może mieć wartość pH wykraczającą nieznacznie poza ten zakres, jeśli sam środek powierzchniowo czynny ma własności kwasowe lub zasadowe. Jednakże w korzystnym przykładzie wykonania wynalazku pH kompozycji jako całości wynosi około 6 do około 7, gdy jest ona rozcieńczona w wodzie dejonizowanej, tak aby sporz ą dzić roztwór zawierają cy 1% wagowy a.e. glifozatu.

W szczególnym przykł adzie wykonania niniejszego wynalazku kompozycja nie zawiera ż adnej ilości lub żadnej znacznej ilości lub żadnej skutecznej ilości środka powierzchniowo czynnego mającego grupę - (CH2)m-(C2H4O)n-R lub - (C2H4O)p-COR połączone bezpośrednio z atomem azotu, w której m oznacza 0 lub 1, n jest liczbą od 1 do 3 włącznie, p jest liczbą od 1 do 18 włącznie i R jest grupą alkilową C8-C22. W tym kontekście żadna znaczna ilość oznacza nie więcej niż ilość śladową, na przykład, nie więcej niż około 0,1% wagowego środka powierzchniowo czynnego i żadna skuteczna ilość oznacza, że jeśli obecny jest środek powierzchniowo czynny ilość jego jest mniejsza niż ilość konieczna do zwiększenia skuteczności chwastobójczej kompozycji, na przykład, mniejsza niż 1 część wagowa środka powierzchniowo czynnego na 20 części wagowych soli glifozatu.

Cechami charakterystycznymi kompozycji i korzyściami z nią związanymi są stosunkowo niskie koszty spowodowane bardzo niską ceną amoniaku, w porównaniu z innymi zasadami, takimi jak izopropyloamina lub jon trójmetylosulfoniowy.

Rozważana kompozycja ma duże stężenie a.e. glifozatu, a ten duże stężenie przysparza wiele korzyści. Korzyścią taką są zmniejszone koszty produkcyjne, pakowania, transportu i przechowywania na masę jednostkową a.e. glifozatu, co jest wynikiem zmniejszenia ilości wody zawartej w kompozycji, oprócz kosztów zaoszczędzonych dzięki oszczędnościom spowodowanym zastosowaniem amoniaku jak przedstawiono powyżej. Inną korzyścią jest zmniejszenie ilości materiałów pakujących, którymi musi rozporządzać użytkownik. Jeszcze inną korzyścią jest zwiększona wygoda w operowaniu mniejszą liczbą opakowań w celu obróbki danej powierzchni terenu.

PL 191 328 B1

Rozważana kompozycja zapewnia wysoki stopień skuteczności chwastobójczej, w niektórych przypadkach wyższy niż ten, który zapewniają dostępne w handlu standardy. Ta skuteczność może przejawiać się na wiele sposobów, na przykład, jako ulepszone zwalczanie gatunków roślinnych trudnych do usunięcia, wcześniejsze pojawianie się symptomów fitotoksyczności, ulepszona trwałość na deszczu, zdolność do zmniejszania ilości a.e. glifozatu i jeszcze może zapewnić akceptowane zwalczanie roślin będących przedmiotem działań chwastobójczych.

Te i inne korzyści unaocznia poniższy szczegółowy opis wynalazku.

Ujawnione uprzednio kompozycje glifozatu amonowego, stabilne w przechowywaniu, stężone, zawierające środek powierzchniowo czynny miały stosunek molowy amoniaku do glifozatu bliski 1 lub mniejszy niż 1, odpowiadający wartości pH około 4. Wynalazcy, którzy opracowali niniejszy wynalazek stwierdzili, że w sporządzaniu stężonych kompozycji wodnych roztworów można uzyskać zadziwiające korzyści przez zwiększenie tego stosunku molowego. Początkowo spodziewano się, że wprowadzenie dodatkowo jonów amonowych i będący skutkiem tego wzrost udziału wagowego uczyni trudniejszym dostarczenie ilości zwiększającej skuteczność chwastobójczą środka powierzchniowo czynnego w kompozycji. Niniejszy wynalazek oparty jest na niespodziewanym odkryciu, że zdolność do jednorodnego mieszania się środka powierzchniowo czynnego jest raczej ulepszona niż zmniejszona przy wyższych stosunkach molowych amoniaku do glifozatu.

Nawet mały wzrost powyżej stosunku molowego równego 1, na przykład 1, 2 zapewnia pewną korzyść, lecz większą korzyść uzyska się gdy stosunek molowy jest zasadniczo większy niż 1,5 (odpowiadając wartości pH 5,5) i zbliża się do, lecz korzystnie pozostaje poniżej 2 (odpowiadając wartości pH 8). Przy stosunku molowym 2 lub większym niż 2, na przykład, powyżej 2,2, akceptowalność przez użytkownika kompozycji glifozatu amonowego może być ograniczona przez ulatnianie się nadmiaru amoniaku. A zatem, udowodniono że szczególne korzyści związane z niniejszym wynalazkiem uzyskuje się wówczas, gdy glifozat amonowy stosuje się mając wartość pH 6 do 7. W takim zakresie pH stosunek molowy amoniaku do glifozatu wynosi 1,6 do prawie 2,0. Szczególnie korzystny zakres pH wynosi 6,3 do 6,7, co odpowiada stosunkowi molowemu amoniaku do glifozatu 1,8 do 1,95.

Gdy stosunek molowy amoniaku do glifozatu jest zasadniczo większy niż 1, jak ma to miejsce w kompozycji zgodnej z wynalazkiem, przynajmniej część glifozatu obecna jest jako sól dwuamonowa. Przy stosunku molowym 2, faktycznie cały glifozat jest obecny jako sól dwuamonowa. Tak więc wynalazek dotyczy nowego herbicydowego, wodnego, skoncetrowanego preparatu glifozatu amnonowego zawierającego dwuamonowa sól glifozatu w mieszaninie z jednoamonową solą glifozatu i jednem lub więcej niż jednym środkiem powierzchniowo czynnym. Taką mieszaninę soli, przy stosunku zapewniającym pH 6 do 7, można stosować do otrzymania wodnych preparatów, zadziwiająco wysokim stężeniu, stabilnych w przechowywaniu z odpowiednimi środkami powierzchniowo czynnymi.

Należy zauważyć, że zależność między pH i stosunkiem molowym amoniaku do glifozatu przedstawiona powyżej dotyczy idealnego układu, w którym zarówno glifozat, jak i amoniak, co jest istotne, nie zawierają zanieczyszczeń, które mogą wpływać na pH. W praktyce obecność małych ilości innych kwasów i zasad może dawać w rezultacie pH, które nieco różni się od pH, którego można by oczekiwać na podstawie stosunku molowego glifozatu i amoniaku ulegających reakcji.

Kilka różnych sposobów otrzymywania soli glifozatu ujawniono w literaturze patentowej i chemicznej, np. w Patencie Stanów Zjednoczonych nr 3,799,758 Franz, w Patencie Stanów Zjednoczonych nr 4,140,513 Prill, w Patencie Stan. Zjedn. Nr 4,315,765 Large, w Patencie Stanów Zjednoczonych nr 4,405,531 Franz 1 w Patencie Stanów Zjednoczonych nr 5,633,397 Gillespie i innych. W niniejszym wynalazku korzystne jest otrzymywanie glifozatu amonowego w reakcji glifozatu w postaci kwasu, w obecności odpowiedniej ilości wody, ze stężonym wodnym amoniakiem, w ilości około 1,6 do prawie 2 moli na mol glifozatu, w celu otrzymania stężonego roztworu wodnego o pH, gdy rozcieńcza się wodą dejonizowaną do 1% a.e. glifozatu, o wartości 6 do 7.

Reakcja zobojętniania amoniaku i glifozatu jest egzotermiczna. Dlatego pożądane jest wprowadzenie razem wodnego amoniaku i glifozatu w taki sposób i z taką szybkością, aby umożliwić chłodzenie mieszaniny reakcyjnej celem uniknięcia ubytku par amoniaku. Korzystnie wodny amoniak powinno dodawać się do ośrodka wodnego, tj. korzystnie obecne jest więcej wody niż jest to dostarczone przez sam wodny amoniak. Korzystnie reakcja zachodzi w naczyniu utrzymywanym pod zwiększonym ciśnieniem za pomocą gazu obojętnego, takiego jak azot, w celu zmniejszenia strat par i zapalności. Fachowiec posiadający zwykłe doświadczenie i znajomość techniki będzie wiedział, że ciekły lub gazowy amoniak, jak również sole amonowe słabych kwasów, takich jak kwas węglowy można zastosować do zastąpienia w całości lub częściowo ciekłym amoniakiem.

PL 191 328 B1

Reakcję glifozatu z amoniakiem można ewentualnie prowadzić w obecności wybranych środka(ów) powierzchniowo czynnego(ych), które włącza się do kompozycji, lecz w korzystnym sposobie roztwór glifozatu amonowego otrzymuje się w pierwszym etapie, a środek(i) powierzchniowo czynny(e) dodaje się do roztworu w drugim etapie.

Wodną stężoną kompozycję glifozatu amonowego ze środkiem powierzchniowo czynnym zgodnie z wynalazkiem można otrzymać przy stężeniu 100 do 600 g a.e./l, korzystniej 300 do 600 g a.e./l. Zależnie od ciężaru właściwego kompozycji te zakresy stężenia wyrażone jako masa/objętość odpowiadają w przybliż eniu stężeniom masa/masa odpowiednio 10% do 50% a.e. i 25% do 50% a.e. Korzystniej stężeniu glifozatu w stężonej kompozycji wynosi 400 do 500 g a.e./l, odpowiadając w przybliżeniu stężeniu masa/masa 33% do 42% a.e.

Stwierdzono, że w otrzymywaniu kompozycji o określonym stężeniu docelowego glifozatu i stosunku molowym amoniaku do glifozatu, istnieje potrzeba dokonania dostosowania dla oznaczenia zastosowanego kwasu glifozatowego. Dogodne jest zastosowanie kwasu glifozatowego w postaci mokrej substancji zbitej w tawrdą masę, produkowanej w fabrykach glifozatu dostępnego w handlu. Co jest typowe, zawiera on 5-15% wagowych wody jako śladowe zanieczyszczenia i, co jest typowe, ma oznaczenie glifozatu około 80-90% wagowych.

Jak wykazano powyżej, stabilność w przechowywaniu wodnego stężonego preparatu zgodnego z niniejszym wynalazkiem zależy w zaskakujący sposób od pH roztworu glifozatu amonowego zastosowanego do sporządzenia preparatu. Termin stabilny w przechowywaniu, zastosowany do kompozycji w niniejszym oznacza, że kompozycja pozostaje w postaci jednej fazy, bez znacznych emisji par amoniaku i bez tworzenia się kryształów, w ciągu przynajmniej tygodnia w zakresie temperatur podobnym do tego, który można obserwować przy normalnym przechowywaniu, na przykład, zakresie od 0°C do 40°C. Korzystnie kompozycja pozostaje w postaci jednej fazy bez znacznych emisji par amoniaku i bez tworzenia się kryształów w szerszym zakresie temperatur, na przykład od -10°C do 60°C w ciągu przynajmniej jednego miesiąca.

Preparaty ujawnione w poniższych przykładach mające pH 5,5 lub mniejsze, mają nieakceptowalną niestabilność w -10°C, przynajmniej w tej temperaturze preparaty wykazują tworzenie się kryształów. Preparaty ujawnione w poniższych przykładach mające pH 7,5 lub większe mają nieakceptowalną niestabilność w 60°C, przynajmniej w tej temperaturze preparaty wykazują znaczące emisje par amoniaku. Preparaty mające pH 6,0, 6,5 lub 7,0 nie wykazują tych oznak nieakceptowalnej niestabilności ani w -10°C ani w 60°C.

Nie ma wyraźnego punktu odgraniczającego poniżej którego preparat glifozatu amonowego wykazuje zero emisji par amoniaku i powyżej którego podobny preparat wykazuje wysokie, nieakceptowalne poziomy emisji par amoniaku. Poziom emisji przy danym pH zależy od temperatury, a nieakceptowalność lub inne pojęcie określonego poziomu emisji jest do pewnego stopnia subiektywna. Niektóre poniższe przykłady jako ilustrację przedstawiają preparaty mające akceptowalną fizyczną stabilność przy pH 7,3 lub 7,4, chociaż wydzielają one pary amoniaku, akceptowalność tych preparatów zależy od konkretnego zastosowania preparatu.

Ponadto fachowcy w technice stwierdzą, że wyjątkowo mała ilość amoniaku zmienia pH roztworu glifozat amonowego z 7 na, powiedzmy, 7,4. Tak więc gdy podaje się górny limit zakresu pH, należy rozumieć, że nie wyklucza to z zakresu wynalazku preparatów mających pH nieznacznie wyższe niż 7, na przykład 7,3 lub 7,4 i wykazujące akceptowalną stabilność co się tyczy emisji par amoniaku. Korzystne jest jednakże, by pH preparatu zgodnego z wynalazkiem nie było wyższe niż 7,0.

Kompozycja zgodna z niniejszym wynalazkiem zawiera układ powierzchniowo czynny z jednym lub wię cej niż jednym odpowiednim ś rodkiem powierzchniowo czynnym odpowiadaj ą cych jednej lub więcej niż jednej kategorii środków powierzchniowo czynnych. Przez odpowiedni w niniejszym kontekście rozumie się, między innymi, mający akceptowalną zdolność jednorodnego mieszania się z glifozatem amonowym w kompozycji. Oznacza to, że przy stężeniu dostatecznym dla zapewnienia zwiększonej skuteczności chwastobójczej glifozatu, takie środki powierzchniowo czynne pozwalają na osiągnięcie pożądanego wysokiego stężenia glifozatu amonowego w stabilnym, jednorodnym, jednofazowym preparacie.

Odpowiednie środki powierzchniowo czynne jako składniki układu powierzchniowo czynnego obejmują niejonowe środki powierzchniowo czynne, kationowe środki powierzchniowo czynne, anionowe środki powierzchniowo czynne i amfoteryczne środki powierzchniowo czynne. Korzystne jest, by przynajmniej jeden ze obecnych środków powierzchniowo czynnych był inny niż anionowy. Ze wzglę8

PL 191 328 B1 du na wygodę w otrzymywaniu kompozycji zgodnej z wynalazkiem, korzystne, chociaż nie jest to wymagane, są środki powierzchniowo czynne, które są ciekłe w temperaturze otoczenia.

Przykłady użytecznych kategorii środków powierzchniowo czynnych obejmują, nie ograniczając się do nich, alkanoloamidy, pochodne betainy, kopolimery blokowe polioksyetylopolioksy-propylenowe, estry gliceryny, estry glikolowe, pochodne imidazolin i imidazolinowe, pochodne lanoliny, lecytynę i jej pochodne, alkiloaminy, trzeciorzędowe i czwartorzę dowe alkiloaminy polioksyalkilenowe, tlenki alkiloaminy polioksyalkilenowe i niepolioksyalkilenowe, trzeciorzędowe i czwartorzędowe alkiloeteroaminy polioksyalkenowe, tlenki alkiloeteroaminy polioksyalkenowe, alkiloeteraminy polioksyalkenowe pochodne alkoholi pierwszorzędowych i drugorzędowych, alkiloaryloetery polioksyalkenowe, alkiloestry polioksyalkenowe, estry sorbitanowe alkoksylowane lub niealkoksylowane, glikozydy alkilowe, poliglikozydy alkilowe, estry sacharozy, glicerydy sacharozy, siarczany i fosforany alkilowe, sulfoniany olefinowe, sulfoniany alkiloarylowe, siarczany i fosforany alkiloeteru polioksyalkenowego, pochodne sulfobursztynianu, sulfoaminobursztyniany, taurany, siarczany i sulfoniany olejów, kwasy tłuszczowe, alkohole, alkohole alkoksylowane, estry tłuszczowe i pochodne aromatyczne, ich mieszaniny i tym podobne. Fachowcy w technice będą widzieli, że inne środki powierzchniowo czynne nie wymienione powyżej mogą być równie użyteczne. W przedstawionych środkach powierzchniowo czynnych termin alkil w niniejszym oznacza prosty lub rozgałęziony łańcuch, nasyconą lub nienasyconą resztę węglowodorową mającą od 8 do 22 atomów węgla, chyba, że z kontekstu wynika inaczej. Termin niższy alkil oznacza w niniejszym resztę węglowodorową mającą od 1 do 4 atomów węgla.

W korzystnej kompozycji zgodnej z wynalazkiem przynajmniej jeden z obecnych środków powierzchniowo czynnych jest kationowy lub anionowy. W szczególnie korzystnej kompozycji zgodnej z wynalazkiem przynajmniej jeden z obecnych ś rodków powierzchniowo czynnych jest kationowy. W szczególnym przykładzie wykonania wynalazku kompozycja zawiera kationowy środek powierzchniowo czynny i anionowy środek powierzchniowo czynny. Termin kationowy środek powierzchniowo czynny zastosowany w niniejszym oznacza każdy środek powierzchniowo czynny mający grupę o ładunku dodatnim lub grupę, która może nabywać ładunku dodatni poprzez protonowanie i zawiera środki powierzchniowo czynne amfeteryczne i dwubiegunowe.

Korzystne kategorie niejonowych środków powierzchniowo czynnych obejmują alkiloetery polioksyalkilenowe, estry sorbitanowe, glikozydy alkilowe i poliglikozydy alkilowe. Wśród glikozydów alkilowych i poliglikozydów alkilowych szczególnie korzystne są glikozydy i poliglikozydy laurylowe.

Odpowiednie kategorie kationowych środków powierzchniowo czynnych obejmują pierwszorzędowe, drugorzędowe i trzeciorzędowe alkiloaminy, pierwszorzędowe, drugorzędowe i trzeciorzędowe sole alkiloglinu, w których grupa aminowa jest zasadniczo protonowana w preparacie, sole oniowe, takie jak czwartorzędowe sole alkiloamonowe i ich mieszaniny. Przy stosowaniu w praktyce niniejszego wynalazku można wykorzystać szeroką gamę środków powierzchniowo czynnych będących pierwszorzędowymi, drugorzędowymi, trzeciorzędowymi, czwartorzędowymi i dwubiegunowymi alkiloaminami i solami alkiloamonowymi. Odpowiednie aniony dla kationowych środków powierzchniowo czynnych zgodnych z niniejszym wynalazkiem obejmują anion chlorkowy, anion wodorotlenkowy, anion glifozatowy, anion siarczanowy i anion polisiarczanowy. Fachowcy w technice będą znali inne odpowiednie aniony.

Korzystnymi podkategoriami środków powierzchniowo czynnych w postaci pierwszorzędowych, drugorzędowych, trzeciorzędowych alkiloamin, które można zastosować w niniejszym wynalazku, są trzeciorzędowe alkiloaminy i alkiloeteroaminy polioksyalkenylowe.

Korzystnymi podkategoriami dwubiegunowych lub amfoterycznych soli, które można zastosować w niniejszym wynalazku, są pochodne aminokwasów, takie jak alkilowe, dwualkilowe lub alkiloniskoalkilowe glicyny, β-alaniny, asparginiany i tym podobne.

Korzystnymi solami alkiloaminowymi są czwartorzędowe sole alkiloamonowe. Kategorie czwartorzędowych soli alkiloamonowych użyteczne w niniejszym wynalazku obejmują czwartorzędowane sole pirydyn, czwartorzędowe sole karboksylowanych imidazolin (łańcuch otwarty lub zamknięty) i betainy trójalkilowe. Tlenki trójalkiloaminowe są kategorią związków, które tworzą czwartorzędowe sole wodorotlenku amonowego po dodaniu do wody i są również użyteczne przy stosowaniu w praktyce niniejszego wynalazku. Inne powszechnie stosowane kategorie środków powierzchniowo czynnych w postaci czwartorzędowych soli alkiloamonowych lub alkiloamoniowych użyteczne przy stosowaniu w praktyce niniejszego wynalazku będą znane i bez trudu uznane przez fachowców w technice.

PL 191 328 B1

Korzystnymi podkategoriami czwartorzędowych soli alkiloamonowych użytecznych przy stosowaniu w niniejszym wynalazku są chlorki alkilo-nisko-alkilodwu(hydroksy-nisko-alkilo)amonowe; chlorki dwualkilodwu(nisko-alkilo)amonowe; chlorki alkilotrój(nisko-alkilo)amonowe; imidazoliny karboksymetylenowane i betainy dwu(nisko-alkilowe). Szczególnie korzystne są chlorki dwualkilodwumetyloamonowe i alkilotrójmetyloamonowe. Poniżej podano nieograniczające przykłady odpowiednich kategorii, podkategorii i rodzajów czwartorzędowych soli amonowych, które można zastosować w niniejszym wynalazku:

1. czwartorzędowane aminy o długich łańcuchach:

a) chlorki alkilotrój(nisko-alkilo)amoniowe

i) chlorek trójmetylokokoamonowy (koko-alkil C12-15) ii) chlorek trójmetylooktadecyloamoniowy

b) chlorki alkilodwu(nisko-alkilo)amoniowe

i) chlorek dwumetylodwu oktadecyloamoniowy

2. czwartorzędowane aminy polioksyalkilenowe o długich łańcuchach:

a) chlorki dwualkilodwu(hydroksyetylo)amoniowe

i) chlorek metylo-bis(2-hydroksyetylo)koko-amoniowy ii) chlorek metylo-bis(2-hydroksyetylo)-lauryloamoniowy iii) chlorek metylo-bis(2-hydroksyetylo)-oleiloamoniowy

b) chlorki alkilodwu(polioksyetyleno)nisko-alkiloamoniowe

i) chlorek metylo(omegahydroksypolioksy-etyleno)kokoamoniowy, w którym polioksyetylen pochodzi z 3-20 moli tlenku etylenu ii) chlorek metylo-bis(omegahydroksypoli-oksyetyleno)oleiloamoniowy, w którym polioksyetylen pochodzi z 3-20 moli tlenku etylenu

c) chlorki hydroksyalkilopolioksyetyleno-dwu(nisko-alkilo)-amoniowe

i) chlorek hydroksyetylodwumetylopoli-oksyetyleno (2 mole) amoniowy

d) fosforany alkilotrój(polioksyetyleno)amoniowe

i) fosforan laurylotrójpolioksyetyleno-amoniowy

3. czwartorzędowane pirydyny:

i) chlorek N-oktylopirydyny ii) chlorek N-dodecylopirydyny

4. czwartorzędowane imidazoliny karboksylowane (łańcuch otwarty lub zamknięty): i) N-karboksymetylo-N-aminoetyloundecylo-imidazolina ii) N-karboksymetylo-N-hydroksyetyloundecyloimidazolina iii) N-karboksymetylo-N-aminoetylo-(N',N'-dikarboksymetylo)undecylo-imidazolina iv) N-karboksymetylo-N-(karboksymetoksy)-etyloundecyloimidazolina

v) N-karboksymetylo-N-hydroksyetylohepta-decyloimidazolina vi) N-karboksymetylo-N-hydroksyetyloundecyloimidazolina

5. trójalkilobetainy: a) alkilodwu(nisko-alkilo)betainy

i) laurylodwumetylobetaina ii) stearylodwumetylobetaina iii) kokodwumetylobetaina iv) decylodwumetylobetaina

6. aminotlenki:

a) alkilodwu(nisko-alkilo)aminotlenek i) laurylodwumetyloaminotlenek ii) stearylodwumetyloaminotlenek

b) dwu(hydroksyetylo)alkiloaminotlenki i) dwu(hydroksyetylo)oktyloaminotlenek ii) dwu(hydroksyetylo)dodecyloaminotlenek iii) dwu(hydroksyetylo)tallowoaminotlenek

c) dwu(polihydroksyetyleno)alkiloaminotlenki i) bis (omegahydroksypoliokzyetyleno) tallowoaminotlenek

d) nisko alkilopolioksyetylenoalkiloaminotlenki i) metylopolioksyetyleno (2 mole) kokoaminotlenek

PL 191 328 B1

Inne powszechnie stosowane kategorie, podkategorie i rodzaje czwartorzędowych soli amoniowych użytecznych przy stosowaniu w praktyce niniejszego wynalazku będą znane fachowcom w technice. Niektóre spośród czwartorzę dowych soli amoniowych zapewnią doskonalsze własności, a fachowcy w technice bę d ą potrafili bez trudu zoptymalizowa ć preparaty zgodne z niniejszym wynalazkiem poprzez dobór odpowiednich soli czwartorzędowych i zmianę stężeń składników preparatu.

Środki powierzchniowo czynne użyteczne w preparacie zgodnym z niniejszym wynalazkiem są dostępne na rynku u wielu producentów i są ogólnie przedstawione w McCutcheon's Detergents and Emulsifiers, North American Annual Edition 1996 i McCutcheon's Detergents and Emulsifiers, International Edition 1996.

Kompozycja zgodna z wynalazkiem może ewentualnie zawierać jeden lub więcej niż jeden dodatkowy środek powierzchniowo czynny wybrany z niejonowych środków powierzchniowo czynnych, kationowych środków powierzchniowo czynnych, anionowych środków powierzchniowo czynnych i amfoterycznych ś rodków powierzchniowo czynnych. Odpowiednią kategorią dodatkowych ś rodków powierzchniowo czynnych do preparatów zawierających kationowe i amfeteryczne środki powierzchniowo czynne są niejonowe środki powierzchniowo czynne przedstawione w niniejszym wynalazku.

Odpowiednie niejonowe środki powierzchniowo czynne obejmują etery polioksyetylenoalkilofenylowe, etery polioksyetylenoalkilowe (na przykład, laurylowy, mirystylowy, palmitylowy, stearylowy lub oleilowy), estry sorbitanowe, glikozydy alkilowe i poliglikozydy alkilowe. Dodatkowe odpowiednie niejonowe środki powierzchniowo czynne przedstawiono w Patencie Stanów Zjednoczonych nr 4,405,531. Inne odpowiednie niejonowe środki powierzchniowo czynne będą znane fachowcom w technice.

Inne ewentualne dodatkowe środki powierzchniowo czynne to sól amonowa glifozatu pierwszorzędowej alkiloaminy C4-18 i chlorek alkilo C4-18 trójmetyloamonowy, lecz kompozycja zgodna z niniejszym wynalazkiem jest stabilna w przechowywaniu bez obecności któregokolwiek z tych środków powierzchniowo czynnych w ilościach większych niż śladowe, na przykład 0,1% wagowego.

W pewnych korzystnych kompozycjach zgodnych z wynalazkiem mających zarówno kationowy, jak i niejonowy środek powierzchniowo czynny, kationowym środkiem powierzchniowo czynnym jest chlorek metylo-bis(2-hydroksyetylo)koko-amoniowy, a niejonowym środkiem powierzchniowo czynnym jest alkiloeter polioksyetylenowy, taki jak drugorzędowy alkohol polioksyetylenowy, mający średnią około 3 do około 15 moli tlenku etylenu.

Stężone, rozpuszczalne w wodzie preparaty zgodne z niniejszym wynalazkiem zawierają zazwyczaj ilość środka powierzchniowo czynnego od około 2% do około 25% wagowych w całości jednego lub więcej niż jednego środka powierzchniowo czynnego. Korzystnie stosuje się około 5% do około 20% wagowych środka powierzchniowo czynnego, chociaż, w razie potrzeby, można zastosować większe lub mniejsze jego ilości. Ilości i kategorie środków powierzchniowo czynnych zastosowanych w kompozycjach zgodnych z niniejszym wynalazkiem dobiera się w celu zapewnienia wysokich poziomów skuteczności chwastobójczej i otrzymania stabilnej, jednofazowej, jednorodnej mieszaniny.

Kompozycja zgodna z wynalazkiem może ewentualnie zawierać inne dodatki, takie jak siarczan amonowy, siarczan potasowy, chlorek potasowy, siarczan sodowy, mocznik lub ich mieszaniny. Rozważana kompozycja może ewentualnie zawierać synergetyk, dodatek szybkopalny, substancję pochłaniającą wilgoć, ko-kerbicyd, barwnik, pigment, inhibitor korozji, środek zagęszczający, środek dyspergujący, wapniowy środek kompleksotwórczy, środek przeciwpieniący, antyfryz, dodatek obniżający temperaturę krzepnięcia lub ich mieszaniny. Korzystnie dodatki stosowane w kompozycji zgodnej z niniejszym wynalazkiem mają dostateczną rozpuszczalność i zdolność ulegania dyspersji w wodzie w stężonym wodnym roztworze glifozatu amonowego przy pH około 6 do około 7, w celu osiągnięcia pożądanych stężeń.

W jednym przykł adzie wykonania wynalazku siarczan amonowy zawarto w preparacie w celu umożliwienia handlowej dystrybucji preparatu w postaci jednego opakowania zawierającego mieszaninę stabilną w przechowywaniu. Rolnik może łatwo stosować taki preparat i łatwo rozcieńczyć go w wodzie przed stosowaniem. Dzięki temu preparatowi unika się problemów związanych z koniecznością mieszania w zbiorniku preparatu herbicydu glifozatowego z siarczanem amonowym na miejscu tuż przed użyciem.

Można zastosować dostępny w handlu gatunkowy nawozowy siarczan amonowy. Inne klasy siarczanu amonowego użyteczne przy stosowaniu w praktyce niniejszego wynalazku będą znane fachowcom w technice. W czasie procesu otrzymywania stosuje się zazwyczaj etap filtrowania w celu

PL 191 328 B1 usunięcia nierozpuszczalnych materiałów w postaci stałych cząstek, które są zazwyczaj obecne w niektórych dostę pnych na rynku klasach siarczanu amonowego.

Siarczan amonowy, jeśli zawarty jest w preparacie, obecny jest odpowiednio w ilości 5% do 40% wagowych, a korzystnie w ilości 15% do 30% wagowych. Fachowiec posiadający zwykłe doświadczenie i znajomość techniki będzie wiedział, że włączenie siarczanu amonowego w znacznej ilości do kompozycji zgodnej z niniejszym wynalazkiem da w rezultacie niższe stężenia glifozatu amonowego i środka powierzchniowo czynnego. Z tego powodu korzystnym przykładem wykonania wynalazku jest kompozycja nie zawierająca znacznej ilości siarczanu amonowego.

Gdy w preparacie zawarty jest koherbicyd, korzystne jest, by był on rozpuszczalny w wodzie, jeszcze bardziej korzystnie, by był zawarty w postaci soli amonowej. Przykładami odpowiednich koherbicydów są sole amonowe następujących związków: acifluorfen, asulam, benazolin, bentazon, bialafos, bromacil, bromoksynil, chloramben, klopiralid, 2,4-D, 2,4-DB, dalapon, dikamba, dichlorprop, diclofop, endotal, fenac, fenoksaprop, flamprop, fluazifop, fluoroglikofen, fomesafen, fosamina, glufozynat, haloksyfop, imazaet, imazametabenz, imazamoks, imazapyr, imazaquin, imazetapyt, ioksynil, MCPA, MCPB, mekoprop, kwas metyloarsoniowy, naptalam, kwas pelargonowy, pikoram, kwas amidosulfonowy, 2,3,6-TBA, TCA i trikiopyr.

Szczególnie korzystnym koherbicyden jest sól amonowa glufozynatu.

Przykład szczególnie korzystnej kompozycji zgodnej z wynalazkiem zawiera glifozat amonowy w iloś ci 450 do 500 g a.e./l razem z 4,6% do 5,2% wagowego chlorku metylo-bis(2-hydroksyetylo) kokoamonowego, 1,0% do 1,2% wagowego drugorzędowego alkanolu polioksyetlenowego C12-13 alkanolu, mającego średnią 7 do 8 moli tlenku etylenu i 1,4% do 1,6% wagowego glikolu dwuetylenowego.

Inna kompozycja przedstawiona tytułem ilustracji zawiera glifozatu amonowy w ilości 110 do 130 g a.e./l razem z 25% do 29% wagowych siarczanu amonowego, 0,9% do 1,4% wagowego chlorku metylo-bis(2-hydroksyetylo)kokoamonowego, 0,2% do 0,3% wagowego drugorzędowego alkanolu polioksyetylenowego C12-13, mającego średnią 7 do 8 moli tlenku etylenu i 0,4% do 0,6% wagowego glikolu dwuetylenowego.

Preparaty zgodne z wynalazkiem można zazwyczaj otrzymać przez mieszanie roztworu glifozatu amonowego, otrzymanego tak jak przedstawiono powyżej razem z innymi składnikami w odpowiednim zbiorniku mieszającym z mieszaniem, takim jak mieszarka.

Niniejszy wynalazek dotyczy również herbicydowego sposobu wykorzystywania rozważanej kompozycji w skutecznej ilości do usuwania lub zwalczania niepożądanej roślinności przez rozcieńczenie kompozycji za pomocą wody i stosowania rozcieńczonej kompozycji na liście roślin, które należy usunąć lub zwalczać.

Glifozat amonowy opracowany w kompozycji zgodnej z wynalazkiem powinno się stosować na liście roślin w stosowanej ilości dostatecznej dla spowodowania pożądanego działania. Stosowane ilości wyraża się zazwyczaj jako ilość a.e. glifozatu na jednostkę powierzchni terenu, tj. w gramach na hektar (g a.e./ha). Pojęcie pożądanego działania zmienia się zależnie od standardów i praktyki stosowanych przez tych którzy przeprowadzają badania, opracowują, wprowadzają na rynek i stosują produkty glifozatowe. Na przykład, ilość a.e. glifozatu zastosowana na jednostkową powierzchnię, aby uzyskać pewnie i niezawodnie przynajmniej 85% zwalczenie gatunków roślinnych mierzone przez redukcję wzrostu i śmiertelność jest często stosowana dla określenia handlowego skutecznej ilości.

Korzystna kompozycja zgodna z wynalazkiem zapewnia zwiększoną skuteczność chwastobójczą w porównaniu z dostępnymi na rynku standardowymi preparatami glifozatu, takimi jak herbicyd Roundup^® i herbicyd Touchdown^®. Termin skuteczność chwastobójcza zastosowany w niniejszym dotyczy każdego stosowalnego środka pomiaru stopnia hamowania wzrostu roślin, który może zawierać jedno lub więcej niż jedno działanie (1) usuwania, (2) hamowania wzrostu, reprodukcji lub rozrostu i (3) usuwania, niszczenia lub innego zmniejszania wystę powania i aktywno ści roś lin.

Doboru stosowanych ilości, które są biologicznie skuteczne dla konkretnego preparatu glifozatowego, takiego jak preparat zgodny z niniejszym wynalazkiem, może dokonać każdy naukowiec działający w dziedzinie rolniczej. Także fachowcy w technice będą wiedzieli, że indywidualne warunki roślinne, pogoda, warunki wzrostowe, jak również konkretny wybrany preparat, będą miały wpływ na stopień biologicznej skuteczności uzyskany przy praktycznej realizacji niniejszego wynalazku. Użyteczne stosowane ilości mogą zatem zależeć od wszystkich powyższych warunków. Generalnie dużo wiadomo na temat odpowiednich stosowanych ilości dotyczących preparatów glifozatu. Ponad dwadzieścia prac opublikowanych na temat stosowania glifozatu dostarczyło wyczerpujących informacji, na podstawie których praktyk zajmujący się zwalczaniem chwastów może wybrać stosowane ilości

PL 191 328 B1 glifozatu, które są skuteczne pod względem chwastobójczym dla określonych gatunków przy określonych etapach wzrostu w określonych warunkach środowiskowych.

Można wykorzystać różne sposoby stosowania włączając rozpylanie rozsiewcze, rozpylanie bezpośrednie lub wycieranie liści za pomocą rozcieńczonej kompozycji zgodnej z wynalazkiem. Zależnie od stopnia zwalczania, jaki chce się osiągnąć, wieku i gatunków roślin, warunków pogodowych i innych czynników, zazwyczaj stosowana ilość glifozatu jest ilością skuteczną z punktu widzenia własności chwastobójczych 0,1 do 10 kg a.e./ha, a korzystnie od 0,25 do 2,5 kg kg a.e./ha, chociaż można stosować większe lub mniejsze ilości.

Kompozycje herbicydowe glifozatowe i ich pochodne stosuje się do zwalczania wielu roślin na całym świecie. Kompozycje glifozatu amonowego zgodne z wynalazkiem mogą być stosowane na rośliny w ilościach skutecznych pod względem chwastobójczym i mogą skutecznie zwalczać jeden lub więcej niż jeden gatunek roślinny jednego lub więcej niż jednego rodzaju, bez ograniczeń: Abutilon, Amaranthus, Artemisia, Asclepias, Avena, Axonopus, Borreria, Brachiaria, Brassica, Bromus, Chenopodium, Cirsium, Commelina, Convolvulus, Cynodon, Cyperus, Digitaria, Echinochloa, Eleusine, Elymus, Equisetum, Erodium, Helianthus, Imperata, Ipomoea, Kochia, Lolium, Malva, Oryza, Ottochloa, Panicum, Paspalum, Phalaris, Phragmites, Polygonum, Portulaca, Pteridium, Puerarua, Rubus, Salsola, Setaria, Sida, Sinapis, Sorghum, Triticum, Typha, Ulex, Xanthium i Zea.

Nieograniczającymi przykładami szczególnie ważnych rocznych szerokolistnych gatunków, do których stosuje się kompozycję glifozatową, są: zaślaz Teoprasta (Abutilon theophrasti), lebioda (Amaranthus spp.), buttonweed (Borreria spp.), rzepak o nasionach oleistych, kanola, gorczyca indyjska itp. (Brassica spp.), commelia (Commelina spp.), filaree (Erodium spp.), słonecznik (Helianthus spp.), powój (Ipomoea spp.), kochia (Kochia scoparia), ślaz (Malva spp.), dzika gryka, rdest itp. (Polygonum spp.), portulaka (Portulaca spp.), rosyjski oset (Salsola spp.), sida (Sida spp.), dzika gorczyca (Sinapis arvensis) i rzepień (Xanthium spp.)

Nieograniczającymi przykładami szczególnie ważnych rocznych wąskolistnych gatunków, do których stosuje się kompozycję glifozatową, są: dziki owies (Avena Fatua), carpetgrass (Axonopus spp.), stokłosa dachowa (Bromus tectorum), chwasty płożące (Digitaria spp.), trawa ogrodowa (Echnochloa crus-galli), przytulia czepna (Eleusine indica), roczny rajgras (Lolium multiflorum), ryż (Oryza sativa), ottochloa (Ottochloa nadosa), bahiagrass (Paspalum notatum), mozga kanaryjska (Phalaris spp.), wyczyniec (Setaria spp.), pszenica (Triticum aestivm) i kukurydza (Zea mays).

Nieograniczającymi przykładami szczególnie ważnych wieloletnich szerokolistnych gatunków, do których stosuje się kompozycję glifozatową, są: bylica pospolita (Artemisia spp.), mlecz zwyczajny (Asclepias spp.), oset kanadyjski (Cirsium arvense), powój polny (Convolvulus arvensis) i kudzu (Pueraria spp.).

Nieograniczającymi przykładami szczególnie ważnych wieloletnich wąskolistnych gatunków, do których stosuje się kompozycję glifozatową, są: brachiaria (Brachiaria spp.), bermudagrass (Cynodon dactylon), cibora żółta (Cyperus esculentus), purple nutsedge (C. rotundus), quackgrass (Elymus repens), lalang (Imperata cylindrica), wieloletni rajgras (Lolium perenne), guineagraa (Panicum maximum), dalligrass (Paspalum dilatatum), trzcina (Phragmites spp.), johnsongrass (Sorrghum halepense) i cattail (Typga spp.).

Nieograniczającymi przykładami szczególnie ważnych wieloletnich gatunków, do których stosuje się kompozycję glifozatową, są: SKRZYP (Eguisetum spp.), orlica (Pteridium aquilinum), jeżyna (Rubus spp.) i janowiec ciernisty (Ulex europaeus).

Tak więc, kompozycje glifozatu amonowego zgodne z niniejszym wynalazkiem i sposób działania nimi na rośliny mogą być użyteczne w przypadku każdego z powyższych gatunków. W szczególnym rozważanym sposobie zastosowania kompozycję zgodną z wynalazkiem zawierająca glifozat amonowy i środek powierzchniowo czynny stosuje się na liście roślin uprawnych zmienionych genetycznie tak, aby tolerowały glifozat i jednocześnie na liście chwastów lub niepożądanych roślin rosnących w pobliżu tych roślin uprawnych. Ta metoda powoduje zwalczenie chwastów lub niepożądanych roślin, natomiast rośliny uprawne pozostają zasadniczo nienaruszone. Rośliny uprawne zmienione genetycznie tak, aby tolerowały glifozat, obejmują rośliny, których ziarna są sprzedawane przez Monsanto Company lub na licencji Monsanto Company, nosząc znak handlowy Roundup Ready^®. Obejmują one różne bawełny, ziarna soi, canola i kukurydzy.

Zastosowanie rozcieńczonych kompozycji na liście roślin korzystnie przeprowadza się przez rozpylanie z zastosowaniem każdego konwencjonalnego środka do rozpylania cieczy, takiego jak dysze rozpylające, rozpylacze itp. Kompozycje zgodne z niniejszym wynalazkiem można stosować

PL 191 328 B1 w precyzyjnych technikach rolniczych, w których stosuje się urzą dzenie zmieniają ce iloś ci glifozatu stosowanego do różnych części pola, zależnie od takich zmiennych jak, obecne określone gatunki roślin, kompozycja gleby itp. W jednym z przykładów takich technik może być użyty całościowy system nastawczy funkcjonujący z urządzeniem rozpylającym do stosowania pożądanych ilości rozcieńczonej kompozycji ma różne części pola.

Kompozycja zgodna z wynalazkiem jest korzystnie rozcieńczana w dostatecznym stopniu w wodzie, tak aby był a gotowa do rozpylania z zastosowaniem standardowego rolniczego sprzętu do rozpylania. Ilość rozpylanej kompozycji zastosowanej w rozpylaniu na jednostkową powierzchnię terenu znana jest jako objętość rozpylania. Odpowiednie objętości rozpylania dotyczące niniejszego wynalazku różnią się zależnie od wielu czynników, włączając gatunki roślinne, na które oddziaływują. Użyteczne objętości rozpylania do stosowania rozcieńczonej kompozycji zgodnej z wynalazkiem na liście mogą być zawarte w zakresie od około 25 do około 1000 litrów na hektar (ha), korzystnie około 50 do 300 l/ha.

P r z y k ł a d y

Dla zilustrowania niniejszego wynalazku przedstawia się następujące przykłady, jak również różne przykłady wykonanie wynalazku. Przykłady te ilustrują nowe kompozycje i sposób ich stosowania, nie ograniczając jednakże zakresu wynalazku. Wszystkie procenty są procentami wagowymi, chyba, że podano inaczej.

Kompozycje przedstawione w przykładach sporządzono z zastosowaniem roztworów glifozatu amonowego otrzymanego z zastosowaniem metody opisanej poniżej w roztworach 1-3. W niektórych kompozycjach przedstawionych w przykładach użyto mieszanek środków powierzchniowo czynnych przedstawionych poniżej jako Mieszaniny Środków Powierzchniowo czynnych, A, B i C.

Roztwór 1

W 2-litrowej kolbie kulistej poddanej mieszaniu wyposaż onej w skraplacz chł odzony wodą , termometr, warstwę azotową i równoważący wkraplacz umieszczono 460,23 gramów kwasu glifozatowego w postaci mokrej substancji zbitej w twardą masę (12% wody, 84,3% glifozatu oznaczonego w przeliczeniu na mokrą mas ę) i 248,89 gramów wody. Mieszając dodano 290,88 gramów 25% wodnego amoniaku, w takim tempie, że temperatura mieszaniny reakcyjnej nie przekroczyła 75°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano, aż do momentu uzyskania klarownego, lepkiego roztworu glifozatu amonowego (38,8% a.e. glifozatu; 481 g a.e./l). Próbka tego roztworu po rozcieńczniu za pomocą dejonizowanej do około 1% a.e. glifozatu miała pH 6,4. Stosunek molowy amoniak do glifozatu wyniósł 1,86. Tak więc roztwór 1 zawiera mieszaninę jednoamonowej i dwuamonowej soli glifozatu, w których około 86% glifozatu jest w postaci soli amonowej.

Zmniejszając ilość dodanej wody można zastosować tę procedurę do wyprodukowania roztworów glifozatu o stężeniu glifozatu około 50% a.e. glifozatu.

Roztwór 2

W 2-litrowej kolbie kulistej poddanej mieszaniu wyposaż onej w skraplacz chł odzony wodą , termometr, warstwę azotową i równoważący wkraplacz umieszczono 460,23 gramów kwasu glifozatowego w postaci mokrej substancji zbitej w twardą masę (12% wody, 84,3% glifozatu oznaczonego w przeliczeniu na mokrą masę) i 379,79 gramów wody. Mieszając dodano 159,98 gramów 25% wodnego amoniaku, w takim tempie, że temperatura mieszaniny reakcyjnej nie przekroczyła 75°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano, aż do momentu uzyskania klarownego, lepkiego roztworu glifozatu amonowego (38,8% a.e. glifozatu; 481 g a.e./l). Próbka tego roztworu po rozcieńczeniu za pomocą wody dejonizowanej do około 1% a.e. glifozatu miała pH 4,1. Stosunek molowy amoniaku do glifozatu wyniósł 1,02. Tak więc roztwór 2 zawiera glifozat amonowy, zasadniczo cały w postaci soli jednoamonowej.

Roztwór 3

W 10-litrowej kolbie kulistej poddanej mieszaniu wyposaż onej w skraplacz chł odzony wodą , termometr, warstwę azotową i równoważący wkraplacz umieszczono 500 gramów roztworu 1 i 968 g wody. Mieszając dodano 2409 gramów kwasu glifozatowego w postaci mokrej substancji zbitej w twardą masę. Nastę pnie dodano 1623 gramy 25% wodnego amoniaku, w takim tempie, że temperatura mieszaniny reakcyjnej nie przekroczyła 85°C. Zmierzono pH mieszaniny reakcyjnej i dodano do 85 gramów 25% amoniaku w nadmiarze aż do uzyskania pH 6,3-6,7. Oznaczenie przeprowadzono stosując chromatografię cieczową wysokosprawną za pomocą standardowych sposobów i dostateczną ilością dodatkowej wody dodanej w celu otrzymania roztworu glifozatu amonowego o oznaczeniu glifozat 41,7% a.e. lub 525 g a.e./l.

PL 191 328 B1

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego A

Jest to mieszana wstępnie mieszanka o następującym składzie:

65% chlorku metylo-bis(2-hydroksyetylo)kokoamonowego

15% drugorzędowego C12-13 alkanolu polioksyetylenowego (8)

20% glikolu dwuetylenowego

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego B

Jest to mieszana wstępnie mieszanka o następującym składzie:

40,7% chlorku metylo bis(2-hydroksyetylo)kokoamonowego

9,3% drugorzędowego C12-13 alkanolu polioksyetylenowego (7)

19% glikolu dwuetylenowego

31% wody

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego C

Jest to mieszana wstępnie mieszanka o następującym składzie:

40-44% chlorku metylo bis(2-hydroksyetylo)kokoamonowego

9-10% drugorzędowego C12-13 alkanolu polioksyetylenowego (7)

17-18% glikolu dwuetylenowego balans do 100% wody P r z y k ł a d 1

Aby otrzymać kompozycję stężonego wodnego roztworu zgodną z wynalazkiem, 1124 gramów roztworu 3 razem z 31,5 gramami wody dejonizowanej umieszcza się najpierw w mieszalniku. Dodaje się silikonowy środek przeciwpieniący Shi-nEtsu™ KM-90 w ilości 0,6 grama i miesza się mieszaninę, aż do uzyskania klarownego roztworu. Następnie dodaje się 93,8 gramów Mieszaniny Środka Powierzchniowo czynnego A i kontynuuje się mieszanie w temperaturze pokojowej aż do momentu gdy mieszanina stanie się klarowna. Zazwyczaj około 60 minut jest wystarczające. Ten proces mieszania nie wymaga dużego ścinania i ogrzewania. W razie potrzeby dodaje się wodny amoniak (25%), aby doprowadzić pH do zakresu 6,2 do 6,8. Uzyskany preparat jest klarowny i w razie potrzeby może być filtrowany.

Preparat sporządzony w tym procesie mający pH 6,5 wykazywał akceptowalną stabilność w badaniach stabilności w przechowywaniu. W dwóch dwumiesięcznych badaniach stabilności w przechowywaniu, w których temperatura ustawiona była na -10°C dla jednego badania i 60°C dla drugiego badania preparat wykazał akceptowalną stabilność w obu badaniach, w których preparat nie wykazał znacznej emisji par amoniaku, tworzenia się kryształów, rozdzielania faz lub jakiejś zmiany w wyglądzie, zawartości składnika aktywnego lub fizycznych własności, takich jak temperatura mętnienia.

Kompozycja tego preparatu przedstawionego w przykładzie 1 mającego stężenie glifozatu wyrażone jako masa/objętość 470 g a.e./l, była następująca:

Składnik % wagowy

Roztwór glifozatu amonowego (41,7%a.e.) 90,00

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego A 7,50

Shi-nEtsu™ 0,05

Woda 2,45

Razem 100,00

P r z y k ł a d 2

Stosując procedurę przedstawioną w przykładzie 1 1,463 gramów roztworu 3 razem z 32 gramami 50% wodnego roztworu soli amonowej glifozatu i 477 gramami wody dejonizowanej umieszcza się najpierw w mieszalniku. Następnie dodaje się 202 gramy 99% siarczanu amonowego i miesza się mieszaninę aż do osiągnięcia całkowitego rozpuszczenia. Dodaje się silikonowy środek przeciwpieniący ShmEtsu^® KM-90 w ilości 0,6 grama i kontynuuje się mieszaninę, aż do uzyskania klarownego roztworu. Następnie dodaje się 25 gramów Mieszaniny Środka Powierzchniowo czynnego B i kontynuuje się mieszanie w temperaturze pokojowej aż do momentu gdy mieszanina stanie się klarowna. Zazwyczaj około 60 minut jest wystarczające. Ten proces mieszania nie wymaga dużego ścinania i ogrzewania. W razie potrzeby dodaje się wodny amoniak (25%), aby doprowadzić pH do zakresu 6,2 do 6,8. Uzyskany preparat jest klarowny i w razie potrzeby może być filtrowany.

Preparat sporządzony w tym procesie mający pH 6,6 wykazywał akceptowalną stabilność w badaniach podobnych do tych przedstawionych w przykładzie 1.

Kompozycja tego preparatu przedstawionego w przykładzie 2 była następująca:

Składnik % wagowy

Roztwór glifozatu amonowego (38,8%a.e.) 38,59

PL 191 328 B1

Roztwór glifozat-amoniak (50%a.i.)

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego B Siarczan amonowy (99%)

ShinEtsu^® KM-90

Woda

Razem

2,67

2,08

16,84

0,05

39,77

100,00

P r z y k ł a d 3

Stosując procedurę przedstawioną w przykładzie 1 292,7 gramów roztworu 3, 558,6 gramów wody dejonizowanej, 332 gramów 99,5% siarczanu amonowego, 0,01 grama ShinEtsu™ KM-90 i 31,7 gramów Mieszaniny Środka Powierzchniowo czynnego C zmieszano w mieszalniku. Preparat ten wykazywał akceptowalną stabilność w badaniach stabilności w przechowywaniu podobnych do tych przedstawionych w przykładzie 1.

Kompozycja tego preparatu przedstawionego w przykładzie 3 mającej stężenie wyrażony jako masa/objętość 120 g a.e./l i pH 6,4 była następująca:

Składnik % wagowy

Roztwór glifozatu amonowego (41,7%a.e.) 24,09

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego C 2,60

Siarczan amonowy (99,5%) 27,33

ShinEtsu^® KM-90 < 0,005

Woda 45,98

Razem 100,00

P r z y k ł a d 4

Preparat otrzymano generalnie stosując procedurę przedstawioną w przykładzie 1 z zastosowaniem roztworu glifozatu amonowego sporządzonego za pomocą tej samej procedury jak ta przedstawiona w roztworze 1, lecz ze stężeniem glifozatu 45,5%. Dodano wodny amoniak, aby uzyskać pH 7,4. Preparat wykazał akceptowalną stabilność fizyczną w jednomiesięcznych badaniach stabilności w przechowywaniu, lecz pachniał amoniakiem, co wskazuje na niepożądanie wysoki poziom emisji par amoniaku. Kompozycja tego preparatu mająca stężenie wyrażony jako masa/objętość 540 g a.e./l była następująca:

Składnik % wagowy

Roztwór glifozatu amonowego (45,5%a.e.) 93,03

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego C 3,92

ShinEtsu^® KM-90 0,08

Woda 2,97

Razem 100,00

P r z y k ł ad 5

Preparat otrzymano generalnie stosując procedurę przedstawioną w przykładzie 1 z zastosowaniem roztworu glifozatu amonowego sporządzonego za pomocą tej samej procedury jak ta przedstawiona w roztworze 1, lecz ze stężeniem glifozatu 46,8%. Dodano wodny amoniak, aby uzyskać pH 7,4. Preparat wykazał akceptowalną stabilność fizyczną w jednomiesięcznych badaniach stabilności w przechowywaniu, lecz pachniał amoniakiem, co wskazuje na niepożądanie wysoki poziom emisji par amoniaku. Kompozycja tego preparatu mająca stężenie glifozatu wyrażony jako masa/objętość 470 g a.e./l była następująca:

Składnik % wagowy

Roztwór glifozatu amonowego (46,8%a.e.) 79,90

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego C 5,00

Chlorowodorek oktyloaminy (50% w wodzie) 4,00

Siarczan amonowy (99%) 4,55

ShinEtsu^® KM-90 0,05

Woda 6,70

Razem 100,00

P r z y k ł a d 6

Preparat otrzymano generalnie stosując procedurę przedstawioną w przykładzie 4 z zastosowaniem dodanego dodatkowego wodnego amoniaku w celu osiągnięcia pH 7,3. Preparat wykazał akceptowalną stabilność fizyczną w jednomiesięcznych badaniach stabilności w przechowywaniu, lecz

PL 191 328 B1 pachniał amoniakiem, co wskazuje na niepożądanie wysoki poziom emisji par amoniaku. Kompozycja tego preparatu mająca stężenie glifozatu wyrażony jako masa/objętość 500 g a.e. /l była następująca:

Składnik % wagowy

Roztwór glifozatu amonowego (45,5%a.e.) 87,50

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego C 1,59

Chlorowodorek oktyloaminy (50% w wodzie) 6,37

ShinEtsu KM^®-90 0,05

Woda 4,49

Razem 100,00

P r z y k ł a d 7

Dziewięć preparatów 7-1 do 7-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat był obecny w 38% a.e. razem z 7,5% Mieszaniną Środka Powierzchniowo Czynnego A. Balansem do 100% była woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z dodatkiem w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	7-1	7-2	7-3	7-4	7-5	7-6	7-7	7-8	7-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

Preparaty 7-1 do 7-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C. Próbki (50-100 ml) każda umieszczono w oddzielnych szklanych butelkach. Do każdej próbki dodano sproszkowany glifozat amonowy (10 mg), otrzymany przez suszenie wodnego roztworu glifozatu jednoamonowego w celu odsiania próbki dla potencjalnej krystalizacji. Próbki oceniano dla jednego miesiąca zarówno w -10°C, jak i 60°C co się tyczy znacznych emisji par amoniaku, niepożądanych zmian w wyglądzie, wzrostu kryształów i rozdzielania faz.

Preparaty 7-1 i 7-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C. Preparaty 7-8 do 7-9 (pH 5,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 7-5, 7-6 i 7-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazały akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie z niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególności w ż adnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 8

Dziewięć preparatów 8-1 do 8-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat amonowy był obecny w 38% a.e. razem z 7,5% Quartamin^® D86, środkiem powierzchniowo czynnym - chlorkiem dwustearylodwumetylo-amoniowym firmy Kao Corp. Balansem do 100% była woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	8-1	8-2	8-3	8-4	8-5	8-6	8-7	8-8	8-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

Preparaty 8-1 do 8-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C, jak opisano w przykładzie 7. Preparaty 8-1 do 8-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C. Preparaty 8-8 i 8-9 (pH 7,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 8-5, 8-6 i 8-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazały akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie z niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególnoś ci w żadnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 9

Dziewięć preparatów 9-1 do 9-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat amonowy był obecny w 38% a.e. razem z 7,5%

PL 191 328 B1

Agrisol^® A-350H, środkiem powierzchniowo czynnym - chloriem dodecylotrójmetylo-amonowym firmy Kao Corp. Balansem do 100% była woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z dodatkiem w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	9-1	9-2	9-3	9-4	9-5	9-6	9-7	9-8	9-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

Preparaty 9-1 do 9-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C, jak opisano w przykładzie 7. Preparaty 9-1 do 9-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C. Preparaty 9-8 i 9-9 (pH 7,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 9-5, 9-6 i 9-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazały akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie z niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególności w żadnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 10

Dziewięć preparatów 10-1 do 10-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat amonowy był obecny w 38% a.e. razem z 7,5% 35% wodnej kompozycji ś rodka powierzchniowo czynnego tlenku dwumetylododecyloamlnowego. Balansem do 100% była woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z dodatkiem, w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	10-1	10-2	10-3	10-4	10-5	10-6	10-7	10-8	10-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

Preparaty 10-1 do 10-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C, jak opisano w przykładzie 7. Preparaty 10-1 do 10-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C. Preparaty 10-8 i 10-9 (pH 7,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 10-5, 10-6 i 10-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazały akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie z niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególnoś ci w ż adnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 11

Dziewięć preparatów 11-1 do 11-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat amonowy był obecny w 38% a.e. razem z 7,5% 35% wodnej kompozycji 96046 TX, ś rodkiem powierzchniowo czynnym - estrem sorbitanu polioksyalkilenowego firmy Takemoto. Balansem do 100% była woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z dodatkiem, w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	11-1	11-2	11-3	11-4	11-5	11-6	11-7	11-8	11-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

Preparaty 11-1 do 11-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C, jak opisano w przykładzie 7. Preparaty 11-1 do 11-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C. Preparaty 11-8 i 11-9 (pH 7,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 11-5, 11-6 i 11-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazały akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie

PL 191 328 B1 z niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególnoś ci w ż adnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 12

Dziewięć preparatów 12-1 do 12-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat amonowy był obecny w 30% 0 a.e. razem z 6,0% Mieszaniną Środka Powierzchniowo Czynnego A i 8,0% siarczanu amonowego. Balansem do 100% była woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z dodatkiem w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	12-1	12-2	12-3	12-4	12-5	12-6	12-7	12-8	12-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

Preparaty 12-1 do 12-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C, jak opisano w przykładzie 7. Preparaty 12-1 do 12-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C. Preparaty 12-8 i 12-9 (pH 7,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 12-5, 12-6 i 12-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazał y akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie z niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególności w żadnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 13

Dziewięć preparatów 13-1 do 13-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat amonowy był obecny w 30% a.e. razem z 6,0% Quartarnin^® D86P i 8,0% siarczanu amonowego. Balansem do 100% by ł a woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z dodatkiem, w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	13-1	13-2	13-3	13-4	13-5	13-6	13-7	13-8	13-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

Preparaty 13-1 do 13-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C, jak opisano w przykładzie 7. Preparaty 13-1 do 13-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C. Preparaty 13-8 i 13-9 (pH 7,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 13-5, 13-6 i 13-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazał y akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie z niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególności w żadnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 14

Dziewięć preparatów 14-1 do 14-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat amonowy był obecny w 30% a.e. razem z 6,0% Agriso^® A-350H i 8,0% siarczanu amonowego. Balansem do 100% była woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z dodatkiem, w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	14-1	14-2	14-3	14-4	14-5	14-6	14-7	14-8	14-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

PL 191 328 B1

Preparaty 14-1 do 14-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C, jak opisano w przykładzie 7. Preparaty 14-1 do 14-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C.

Preparaty 14-8 i 14-9 (pH 7,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 14-5, 14-6 i 14-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazał y akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie z niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególności w ż adnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 15

Dziewięć preparatów 15-1 do 15-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat amonowy był obecny w 30% a.e. razem z 6,0% 35% wodnego tlenkiem dwumetylododecyloaminy i 8,0% siarczanu amonowego. Balansem do 100% była woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z dodatkiem, w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	15-1	15-2	15-3	15-4	15-5	15-6	15-7	15-8	15-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

Preparaty 15-1 do 15-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C, jak opisano w przykładzie 7. Preparaty 15-1 do 15-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C. Preparaty 15-8 i 15-9 (pH 7,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 15-5, 15-6 i 15-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazały akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie z niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególnoś ci w ż adnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 16

Dziewięć preparatów 16-1 do 16-9 opracowano w oparciu o standardowe procedury przedstawione w przykładach 1-3. W każdym preparacie glifozat amonowy był obecny w 30% a.e. razem z 6,0% ś rodka powierzchniowo czynnego 96046TK firmy Takemoto i 8,0% siarczanu amonowego. Balansem do 100% była woda. Dziewięć preparatów różniło się jedynie pH, które ustalano za pomocą mieszania roztworu 1 i roztworu 2 w odpowiednim stosunku, z dodatkiem, w razie potrzeby, 25% wodnego amoniaku.

Preparat	16-1	16-2	16-3	16-4	16-5	16-6	16-7	16-8	16-9
PH	4,0	4,5	5,0	5,5	6,0	6,5	7,0	7,5	8,0

Preparaty 16-1 do 16-9 oceniano indywidualnie co się tyczy stabilności w przechowywaniu zarówno w -10°C, jak i 60°C, jak opisano w przykładzie 7. Preparaty 16-1 do 16-4 (pH 5,5 lub mniejsze) wykazały wzrost kryształów przy przechowywaniu w -10°C. Preparaty 16-8 i 16-9 (pH 7,5 lub większe) wykazały nieakceptowalną niestabilność przy przechowywaniu w 60°C objawiającą się znacznymi emisjami par amoniaku, rozdzielaniem faz, lub jednym i drugim. Preparaty 16-5, 16-6 i 16-7 (odpowiednio pH 6,0, 6,5 i 7,0) wykazał y akceptowalną stabilność preparatu w przechowywaniu zgodnie niniejszym wynalazkiem zarówno w -10°C, jak i 60°C. W szczególności w żadnej temperaturze nie było widocznego rozdzielenia faz, znacznych emisji par amoniaku lub tworzenia się kryształów.

P r z y k ł a d 17

Skuteczność chwastobójczą preparatów przedstawionych w przykładach 1, 4 i 6 porównano w badaniu szklarniowym ze skutecznoś cią chwastobójczą preparatu soli IPA glifozatu, dostę pnych w handlu, mających stężenie glifozatu 360 g a.e./l sprzedawanych w Japoniii przez Monsanto Company jako herbicydy Roundup^®.

PL 191 328 B1

Każdy preparat zastosowano posługując się dwoma stosowanymi ilościami, 5,0 i 7,5 l/ha, w objętości rozpylania 500 l/ha, do każdego z czterech trudnych do zwalczenia gatunków chwastów rosnących w donicach.

Badanymi gatunkami chwastów były Commelina communis (CC) przy średniej wysokości rośliny około 35 cm, Polygonum longisetum (PL) przy średniej wysokości rośliny około 15-20 cm, Rumex Japoniicus (RJ) przy średniej wysokości rośliny około 35-40 cm i Solidago altissima (SA) przy średniej wysokości rośliny około 15-20 cm. Każdą obróbkę każdego rodzaju chwastów przeprowadzono trzy razy.

W celu oceny skuteczności chwastobójczej wszystkie rośliny w badaniu zbadał jeden doświadczony technik, który zapisał hamowanie w procentach, wizualny pomiar skuteczności każdej obróbki przez porównanie z roślinami nie poddanymi obróbce. Hamowanie 0% oznacza brak działania, hamowanie 100% oznacza, że wszystkie rośliny są całkowicie martwe. Hamowanie 85% lub większe jest w większości przypadków akceptowalne dla normalnego stosowania chwastobójczego. Rośliny poddane obróbce przy stosowanej ilości 7,5 l/ha oceniano 22 dni po obróbce (DPO), rośliny poddane obróbce przy stosowanej ilości 5,0 l/ha oceniano 22 i 35 DPO.

Wyniki, w postaci średnich z każdego zestawu trzech replik przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	DPO	% hamowania
CC	PL	RJ	SA
Przykład 1	5,0	22	78	100	99	88
Przykład 4	5,0	22	43	73	91	80
Przykład 6	5,0	22	60	73	100	67
Roundup®	5,0	22	68	30	79	85
Przykład 1	7,5	22	57	84	98	96
Przykład 4	7,5	22	62	67	98	97
Przykład 6	7,5	22	55	62	93	865
Roundup®	7,5	22	52	50	98	94
Przykład 1	5,0	35	85	100	99	90
Przykład 4	5,0	35	55	100	100	87
Przykład 6	5,0	35	82	100	100	87
Roundup®	5,0	35	70	65	99	90

Interpretując dane otrzymane po przeprowadzeniu tego badania, należy uznać, że preparaty przedstawione w przykładach 1, 4 i 6 mają stężenie glifozatu odpowiednio 470, 540 i 500 g a.e./l, _® natomiast herbicyd Roundup^® ma stężenie glifozatu jedynie 360 g a.e./l. A zatem stosując równe ilości produktów, jak zrobiono to w niniejszym badaniu, większe ilości a. e. glifozatu zapewniają prepa_® raty przedstawione w przykładach 1, 4 i 6 porównując z Roundup^®. Porównanie ilości 7,5 l/ha dla Roundup^® z ilością 5,0 l/ha dla preparatów przedstawionych w przykładach 1, 4 i 6 dostarcza porównania równych w przybliżeniu ilościom a.e. (dokładnie równe w przypadki przykładu 4 i Roundup^®).

P r z y k ł a d 18

Skuteczność chwastobójczą preparatów przedstawionych w przykładach 1 i 5 porównano ze skutecznością chwa stobójczą herbicydu Roundup^® w badaniu szklarniowym. Każdy preparat zastosowano posługując się 5,0 l/ha, w objętości rozpylania 500 l/ha, do każdego z sześciu trudnych do zwalczenia gatunków chwastów rosnących w donicach. Badanymi gatunkami chwastów były Commelina comnunis (CC) przy średniej wysokości rośliny około 35 cm, Polygonum longisetum (PL) przy średniej wysokości rośliny około 15-20 cm, Rumex Japoniicus (RJ) przy średniej wysokości rośliny około 35-40 cm i Solidago altissima (SA) przy średniej wysokości rośliny około 15-20 cm, Trifolium repens (TR) przy średniej wysokości rośliny około 15 cm i Imperata cylindrica (IC) przy średniej wysokości rośliny około 50 cm. Każdą obróbkę każdego rodzaju chwastów przeprowadzono trzy razy.

Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono tak jak opisano to w przykładzie 17, 30 DPO.

PL 191 328 B1

Wyniki, w postaci średnich z każdego zestawu trzech replik przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	DPO	% hamowania
CC	PL	RJ	S. A.	TR	IC
Przykład 1	5,0	30	20	20	94	93	98	100
Przykład 5	5,0	30	23	13	100	99	100	100
Roundup®	5,0	30	20	3	100	95	97	100

Interpretując dane otrzymane po przeprowadzeniu tego badania, należy uznać, że preparaty przedstawione w przykładach 1 i 5 mają ładunki glifozatu 470 g a.e./l, natomiast herbicyd Roundup^® ma stężenie glifozatu jedynie 360 g a.e./l. A zatem stosując równe ilości produktów, jak zrobiono to w niniejszym badaniu, wię ksze ilości a.e. glifozatu zapewniają preparaty przedstawione w przykł adach 1, 4 i 6 porównując z Roundup^® .

P r z y k ł a d 19

Stosując ogólną procedurę przedstawioną w przykładzie 1, otrzymano następującą kompozycję, mającą pH 6,3-6,7. Wykazała ona akceptowalną stabilność w jednomiesięcznych badaniach stabilności w przechowywaniu.

Składnik % wagowy

Roztwór glifozatu amonowego (41,7%a.e.) 72,92

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego A 7,30 ShinEtsu^® KM-90 0,01

Siarczan amonowy 7,62

Woda 12,15

Razem 100,00 P r z y k ł a d 20

Stosując ogólną procedurę przedstawioną w przykładzie 1, otrzymano następującą kompozycję, mającą pH 6,3-6,7. Wykazała ona akceptowalną stabilność w jednomiesięcznych badaniach stabilności w przechowywaniu. Kompozycja ma ciężar właściwy 1,23. Stężenie glifozatu wyrażone jako masa/objętość 460 g a.e./l.

Składnik %wagowy

Roztwór glifozatu amonowego (41,3%a.e.) 90,50

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego A 7,50 ShinEtsu^® KM-90 0,05

Woda 1,95

Razem 100,00 P r z y k ł a d 21

Stosując ogólną procedurę przedstawioną w przykładzie 1, otrzymano następującą kompozycję, mającą pH 6,3-6,7. Wykazała ona akceptowalną stabilność w jednomiesięcznych badaniach stabilności w przechowywaniu. Kompozycja ma ciężar właściwy 1,23. Stężenie glifozatu wyrażone jako masa/objętość 460 g a.e./l.

Składnik %wagowy

Roztwór glifozatu amonowego (41,3%a.e.) 90,50

Mieszanina Środka Powierzchniowo Czynnego A 7,00 ShinEtsu^® KM-90 0,05

Woda 2,45

Razem 100,00 P r z y k ł a d 22

Badanie polowe z dwoma replikami każdej obróbki przeprowadzono w Japonii na Equisetum avense. Średnia wysokość rośliny wynosiła 25-30 cm. Preparat przedstawiony w przykładzie 20 zastosowano przy 15 i 20 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych ilościach produktu. Zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 500 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 10, 17 i 45 DPO.

PL 191 328 B1

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania
10 DPO	17 DPO	27 DPO	45 DPO
Przykład 20	15	51	98	99	99
Roundup®	15	28	75	96	98
Przykład 20	20	38	97	99	99
Roundup®	20	33	88	98	97

Ponieważ preparat przedstawiony w przykładzie 20 ma stężenie glifozatu 460 g a.e./l, stosowne jest porównanie skuteczności chwastobójczej zapewnionej przez preparat przedstawiony w przykładzie 20 przy 15 l/ha (6,9 kg a.e./ha) ze skutecznością chwastobójczą herbicydu Roundup^® przy 20 l/ha (7,2 kg a.e./ha).

Stwierdzi się, że w przypadku Equisetum avense w tym samym badaniu polowym preparat zgodny z wynalazkiem przy 15 l/ha przewyższa Roundup^® przy 20 l/ha, w pierwszych ocenach. W przypadku 45 DPO wszystkie obróbki dają podobnie skuteczne zwalczanie Equisetum.

P r z y k ł a d 23

Przeprowadzono badanie polowe na Equisetum avense. Średnia wysokość rośliny wynosiła 25-30 cm, a gęstość rośliny wynosiła 100%. Preparat przedstawiony w przykładzie 20 zastosowano przy 15,4 l/ha (7,08 kg a.e./ha) i przy 20 l/ha (9,2 kg a.e./ha) w porównaniu z herbicydem Round® przy 20 l/ha (7,2 kg a.e./ha). Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 500 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 10, 21, 31, 47 i 55 DPO.

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania
10 DPO	21 DPO	31 DPO	47 DPO	55 DPO
Przykład 20	15,4	15	40	85	95	95
Przykład 20	20	23	42	93	97	98
Roundup®	20	13	16	75	80	90

Stwierdzono, że w przypadku Eguisetum avense w tym badaniu polowym preparat zgodny _® z wynalazkiem przy 15 l/ha przewyż sza Roundup^® przy 20 l/ha.

P r z y k ł a d 24

Badanie polowe z trzema replikami każdej obróbki przeprowadzono w Japonii na Eguisetum avense. Średnia wysokość rośliny wynosiła 25-30 cm i gęstość rośliny wynosiła 75%. Preparaty przedstawione w przykładach 20 i 21 zastosowano przy 15 i 20 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych ilościach produktu. Dwa warianty preparatu przedstawionego w przykładzie 21 (określone jako 21-1 i 21-2 w poniższej tabeli) włączono do badania. Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 500 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 14, 27, 37 i 45 DPO.

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania
14 DPO	27 DPO	37 DPO	45 DPO
1	2	3	4	5	6
Przykład 20	15	83	75	69	78
Przykład 21-1	15	81	69	70	74
Przykład 21-2	15	83	67	69	76

PL 191 328 B1 cd. tabeli

1	2	3	4	5	6
Roundup®	15	70	51	53	57
Przykład 20	20	92	89	91	94
Przykład 21-1	20	90	82	82	88
Przykład 21-2	20	87	83	83	89
Roundup®	20	80	70	69	71

Stwierdzono, że w przypadku Eguisetum avense w tym badaniu polowym preparaty zgodne z wynalazkiem przy 15 l/ha funkcjonują przynajmniej porównywalnie z Roundup^® przy 20 l/ha (7,2 kg a.e./ha).

P r z y k ł a d 25

Badanie polowe z trzema replikami każdej obróbki przeprowadzono w Japonii na Equisetum avense. Średnia wysokość rośliny wynosiła 25-30 cm i gęstość rośliny wynosiła 75-90%. Preparaty przedstawione w przykładach 20 i 21 zastosowano przy 15 i 20 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych ilościach produktu. Dwa warianty preparatu przedstawionego w przykładzie 21 (określone jako 21-1 i 21-2 w poniższej tabeli) włączono do badania. Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 500 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 6, 13, 23, 31 i 46 DPO.

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania
6 DPO	13 DPO	23 DPO	31 DPO	46 DPO
Przykład 20	15	27	79	81	84	90
Przykład 21-1	15	19	52	60	60	66
Przykład 21-2	15	15	54	50	63	68
Roundup®	15	19	40	38	43	45
Przykład 20	20	25	78	76	79	85
Przykład 21-1	20	25	80	76	85	86
Przykład 21-2	20	23	83	81	88	91
Roundup®	20	28	58	63	65	65

Stwierdzono, że w przypadku Eguisetum avense w tym badaniu polowym preparat przedstawiony w przykładzie 21 przy 15 l/ha (6,9 kg a.e./ha) funkcjonuje przynajmniej tak dobrze jak Roundup^® przy 20 l/ha (7,2 kg a.e./ha). Preparat przedstawiony w przykładzie 20 tego badania wykazał wyjątkowo wysoką skuteczność chwastobójczą w tym badaniu.

P r z y k ł a d 26

Badanie polowe z dwoma replikami każdej obróbki przeprowadzono w Japonii na Miscanthus sacchariflorus. Średnia wysokość rośliny wynosiła 100-140 cm i gęstość rośliny wynosiła 100%. Preparaty przedstawione w przykładach 20 i 21 zastosowano przy 7,5 i 10 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych ilościach produktu.

Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 500 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 16, 25, 40, 53 i 87 DPO.

PL 191 328 B1

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania
16 DPO	25 DPO	40 DPO	53 DPO	87 DPO
Przykład 20	7,5	20	59	83	93	98
Przykład 21	7,5	15	39	61	77	91
Roundup®	7,5	10	30	55	71	85
Przykład 20	10	12	63	89	96	99
Przykład 21	10	14	50	77	86	97
Roundup®	10	10	36	65	76	87

Stwierdzono, że w przypadku Miscanthus sacchariflorus w tym badaniu polowym preparat zgodny z wynalazkiem przy 7,5 l/ha (3,5 kg a.e./ha) funkcjonuje przynajmniej tak dobrze jak Roundup^® przy 10 l/ha.

P r z y k ł a d 27

Badanie polowe z dwoma replikami każdej obróbki przeprowadzono w Japonii na Solidago altissima i Miscanthus sinensis. Średnia wysokość rośliny Solidago wynosiła 60-80 cm i średnia wysokość rośliny Miscanthus wynosiła 80-120 cm

Preparaty przedstawione w przykładach 20 i 21 zastosowano przy 7, 10 i 13 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych iloś ciach produktu. Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 500 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 16, 25, 40, 61 i 80 DPO dla Solidago i przy wszystkich tych czasach oprócz pierwszego dla Miscanthus.

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania Solidago
16 DPO	25 DPO	40 DPO	61 DPO	80 DPO
Przykład 20	7	39	54	63	68	64
Przykład 21	7	48	69	69	82	84
Roundup®	7	28	32	34	48	48
Przykład 20	10	35	72	77	81	87
Przykład 21	10	35	60	74	80	89
Roundup®	10	38	60	68	79	81
Przykład 20	13	53	86	93	98	95
Przykład 21	13	45	87	90	92	93
Roundup®	13	50	77	78	85	84

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania Miscanthus
16 DPO	25 DPO	40 DPO	61 DPO	80 DPO
1	2	3	4	5	6	7
Przykład 20	7	-*	17	30	64	68
Przykład 21	7	-	10	15	61	74
Roundup®	7	-	7	13	49	64

PL 191 328 B1 cd. tabeli

1	2	3	4	5	6	7
Przykład 20	10	-	19	37	81	82
Przykład 21	10	-	15	26	71	82
Roundup®	10	-	17	23	73	82
Przykład 20	13	-	28	74	94	90
Przykład 21	13	-	19	45	75	80
Roundup®	13	-	22	39	78	85

* brak danych

P r z y k ł a d 28

Badanie polowe z dwoma replikami każdej obróbki przeprowadzono w Japonii na Solidago altissima. Średnia wysokość rośliny wynosiła 120-130 cm i gęstość rośliny wynosiła 100%. Preparaty przedstawione w przykładach 20 i 21 zastosowano przy 5 i 7,5 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych ilościach produktu. Dwa warianty preparatu przedstawionego w przykładzie 21 (określone jako 21-1 i 21-2 w poniższej tabeli) włączono do badania. Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 1000 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 9, 17, 25, 35 i 48 DPO.

Wyniki przedstawiono w tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania
9 DPO	17 DPO	25 DPO	35 DPO	48 DPO
Przykład 20	5	27	78	98	99	100
Przykład 21-1	5	21	80	92	95	99
Przykład 21-2	5	17	44	76	81	96
Roundup®	5	10	41	6	75	91
Przykład 20	7,5	28	78	93	99	95
Przykład 21-1	7,5	19	70	87	93	97
Przykład 21-2	7,5	20	76	93	97	97
Roundup®	7,5	19	73	89	93	97

P r z y k ł a d 29

Badanie polowe z trzema replikami każdej obróbki przeprowadzono w Japonii na Rumex obtusifolius. Średnia wysokość rośliny wynosiła 20-30 cm. Preparaty przedstawione w przykładzie 20 zastosowano przy 2,5 i 5 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych ilościach produktu.

Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 500 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 12, 25 i 38 DPO.

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania
12 DPO	25 DPO	38 DPO
Przykład 20	2,5	60	96	100
Roundup®	2,5	45	87	100
Przykład 20	5	68	96	100
Roundup®	5	53	91	100

PL 191 328 B1

P r z y k ł a d 30

Badanie polowe z dwoma replikami każdej obróbki przeprowadzono w Japonii na Trifolium repens, Lamium purpureum i Rumex Japoniicus. Średnia wysokość Trifolium repens wynosiła 20-30 cm i gę stość roś liny wynosił a 50-70%. Ś rednia wysokość Lamium purpureum wynosił a 30-35 cm i gę stość rośliny wynosiła 25-30%. Średnia wysokość Rumex Japoniicus wynosiła 15-40 cm i gęstość rośliny wynosiła 5-10%. Preparat przedstawiony w przykładzie 20 zastosowano przy 2,5, 5 i 7,5 l/ha w porównaniu z herbicydem Round® przy tych samych ilościach produktu. Dwa warianty preparatu przedstawionego w przykładzie 21 (określone jako 21-1 i 21-2 w poniższej tabeli) włączono do badania. Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 1000 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 14, 22, 27 i 44 dla DPO dla Trifolium i jedynie w niektórych pierwszych czasach dla Lamium i Rumex.

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania Trifolium
14 DPO	22 DPO	27 DPO	44 DPO
Przykład 20	2,5	55	86	86	88
Roundup®	2,5	35	75	75	85
Przykład 20	5	55	85	85	92
Roundup®	5	35	80	84	90
Przykład 20	7,5	60	90	92	96
Roundup®	7,5	45	88	90	93

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania Lamium
14 DPO	22 DPO	27 DPO	44 DPO
Przykład 20	2,5	65	100	-	-
Roundup®	2,5	43	100	-	-
Przykład 20	5	68	99	-	-
Roundup®	5	50	100	-	-
Przykład 20	7,5	73	100	-	-
Roundup®	7,5	53	100	-	-

* brak danych

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania Lamium
14 DPO	22 DPO	27 DPO	44 DPO
Przykład 20	2,5	40	-*	96	100
Roundup®	2,5	23	-	86	92
Przykład 20	5	53	-	95	98
Roundup®	5	28	-	89	98
Przykład 20	7,5	50	-	95	99
Roundup®	7,5	30	-	98	100

* brak danych

PL 191 328 B1

P r z y k ł a d 31

Badanie polowe z trzema replikami każdej obróbki przeprowadzono w Japonii na Trifolium repens. Średnia wysokość rośliny wynosiła 10-15 cm. Preparat przedstawiony w przykładzie 20 zastosowano przy 5 i 7,5 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych ilościach produktu.

Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 500 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 12, 25 i 38 DPO. Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania
12 DPO	25 DPO	38 DPO
Przykład 20	5	80	80	94
Roundup®	5	68	60	75
Przykład 20	7,5	90	91	96
Roundup®	7,5	83	87	97

P r z y k ł a d 32

Przeprowadzono w Japonii badanie polowe na Artemisia princeps i Senecio vulgaris. Średnia wysokość Artemisia wynosiła 30-60 cm i gęstość rośliny wynosiła 80-95%. Średnia wysokość Senecio wynosiła 20-50 cm i gęstość rośliny wynosiła 5-15%. Preparaty przedstawień w przykładach 20 i 21 zastosowano przy 2,5, i 3,5 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych ilościach produktu. Opad deszczu w ilości około 5 mm, który rozpoczął się jedną godzinę po zastosowaniu. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 13, 28 i 54 DPO.

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania Artemisia
13 DPO	28 DPO	54 DPO
Przykład 20	2,5	5	23	61
Przykład 21	2,5	7	41	76
Roundup®	2,5	2	20	31
Przykład 20	3,5	17	59	86
Przykład 21	3,5	14	47	82
Roundup®	3,5	6	21	56

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania Senecio
13 DPO	28 DPO	54 DPO
Przykład 20	2,5	28	61	93
Przykład 21	2,5	31	75	98
Roundup®	2,5	18	41	75
Przykład 20	3,5	50	79	95
Przykład 21	3,5	48	79	98
Roundup®	3,5	28	63	90

PL 191 328 B1

P r z y k ł a d 33

Niepowtarzane badanie polowe przeprowadzono w Japonii na Lamium purpureum. Średnia wysokość rośliny wynosiła 45-50 cm i gęstość rośliny wynosiła 100%. Preparat przedstawiony w przykładzie 20 zastosowano przy 3, 4,5 i 6 l/ha w porównaniu z herbicydem Round^® przy tych samych ilościach produktu. Wszystkie zastosowania przeprowadzono z objętością rozpylania 500 l/ha. Ocenę skuteczności chwastobójczej przeprowadzono 13, 21 i 43 DPO.

Wyniki przedstawiono w następującej tabeli.

Preparat	Ilość (l/ha)	% hamowania
13 DPO	21 DPO	43 DPO
Przykład 20	3	32	85	100
Roundup®	3	25	75	100
Przykład 20	4,5	40	95	100
Roundup®	4,5	35	98	100
Przykład 20	6	40	97	100
Roundup®	6	35	94	100

P r z y k ł a d 34

Dane polowe przedstawione w przykładach 23-33 wskazują na niespodziewanie wysoki poziom skuteczności chwastobójczej w stosunku do różnych gatunków roślin preparatów przedstawionych w przykł adach 20 i 21 w porównaniu do herbicydu Roundup^® przy podobnej iloś ci a.e. glifozatu. W celu zbadania czy to moż e być skutkiem ulepszonej absorpcji lub translokacji glifozatu w roś linie poddanej obróbce preparatem zgodnym z wynalazkiem, przeprowadzono doświadczenie radioznakowania z Equisetum arvense.

Aby dostarczyć rośliny do doświadczenia, bulwy E. arvense zostały wykopane z pola, posadzone w 4 cm donicach i rosły w szklarni w ciągu 40 dni. Rośliny poddano obróbce przez stosowanie pojedynczej 4 μΐ kropli roztworu glifozatu do obróbki na podstawę trzeciego baldaszka gałęzi powyżej poziomu gleby. Po obróbce rośliny przeniesiono do komory wzrostu, gdzie panowały warunki: 12-godzinny fotoperiod, temperatura w ciągu dnia 28°C, temperatura w ciągu nocy 18°C, wilgotność względna 35% i oświetlenie w ciągu dnia 12 000 luksów.

Aby otrzymać roztwór do obróbki próbkę dostępnego w handlu herbicydu Roundup^® lub próbkę preparatu przykładu 21 rozcieńczono sześciokrotnie wagowo wodą dejonizowaną. Do tego roztworu dodano 0,128 μ^/mg C¹⁴-glifozatu (Amersham, radioaktywność właściwa 54 mCi/mmol). Tak więc, chociaż rośliny poddane obróbce za pomocą preparatu zgodnego z wynalazkiem otrzymały nieco większą dawkę zimnego glifozatu, z powodu wysokiego stężenia a. e. glifozatu preparatu, niż rośliny poddane obróbce za pomocą Roundup^®, oba zestawy roślin otrzymały tę samą dawkę C¹⁴-glifozatu.

Rośliny zebrano po 6 godzinach, 1 dniu, 3 dniach i 8 dniach po przeprowadzeniu obróbki i podzielono na części nad-gruntową i pod-gruntową. Materiał rośliny przemyto przed suszeniem i spalono w utleniaczu. Zatrzymano dwutlenek węgla C¹⁴ i zmierzono radioaktywność za pomocą ciekłego licznika scyntylacyjnego. Wielkość absorpcji glifozatu uzyskano przez zliczenia na minutę (dpm) z całej rośliny. Wielkość translokacji uzyskano przez zliczenia na minutę (dpm) jedynie z pod-gruntowej części rośliny. Dane przedstawiono w następujących dwóch tabelach.

Preparat	Absorpcja (dpm, x 1000, uzyskana z całej rośliny)
6 godzin	1 dzień	3 dni	8 dni
Przykład 21	69,5	78,8	85,4	81,6
Roundup®	21,0	20,8	32,7	29,7

PL 191 328 B1

Preparat	Translokacja (dpm, x 1000, uzyskana z całej rośliny)
6 godzin	1 dzień	3 dni	8 dni
Przykład 21	0,4	2,4	5,6	8,8
Roundup®	0,4	0,4	2,6	2,0

W badaniu tym stwierdzono, ż e zarówno absorpcja, jak i translokacja glifozatu został y znacznie zwiększone w przypadku preparatu zgodnego z wynalazkiem zilustrowanego przykładem 21 w porównaniu z przypadkiem standardowego Roundup^® dostępnego w handlu. Ten zadziwiający wynik ilustruje niespodziewaną korzyść przynajmniej jednego przykładu wykonania niniejszego wynalazku.

Chociaż niniejszy wynalazek opisano w odniesieniu do określonych przykładów wykonania, szczegóły tu zawarte nie stanowią ograniczeń. Oczywiste jest, że można stosować różne ekwiwalentne rozwiązania, modyfikacje i zmiany, bez naruszania idei i zakresu wynalazku. Zrozumiałe jest, że takie ekwiwalentne przykłady wykonania można włączyć do zakresu wynalazku.

Claims (21)

1. Wodna stężona kompozycja herbicydowa, stabilna w przechowywaniu w temperaturach od 0°C do 40°C, znamienna tym, że zawiera (a) od 10 do 50% wagowych soli amonowej N-fosfonometyloglicyny, wyrażonych jako równoważniki kwasowe, w której stosunek molowy amoniaku do N-fosfonometyloglicyny zapewnia wartość pH 6 do 7, oraz (b) 2,6 do 25% wagowych jednego lub więcej niż jednego środka powierzchniowo czynnego.

2. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że ma pH 6,3 do 6,7.

3. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że stężenie N-fosfonometyloglicyny mieści się w zakresie od 100 do 600 g równoważnika kwasowego na litr.

4. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że stężenie N-fosfonometyloglicyny mieści się w zakresie od 300 do 600 g równoważnika kwasowego na litr.

5. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że stężenie N-fosfonometyloglicyny mieści się w zakresie od 400 do 500 g równoważnika kwasowego na litr.

6. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, ż e całkowite stężenie środka powierzchniowo czynnego wynosi od 2 do 25 procent wagowych.

7. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, ż e całkowite stężenie środka powierzchniowo czynnego wynosi od 5 do 20 procent wagowych.

8. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, ż e przynajmniej jeden ze środków powierzchniowo czynnych jest kationowy.

9. Kompozycja według zastrz. 8, znamienna tym, że kationowy środek powierzchniowo czynny wybrany jest z grupy składającej się z pierwszo-, drugo- i trzeciorzędowych alkiloamin C8-C22 pierwszo-, drugo- i trzeciorzędowych soli alkiloamoniowych C8-C22 i czwartorzędowych soli alkiloamoniowych ^C8^-C22^.

10. Kompozycja według zastrz. 8, znamienna tym, że kationowym środkiem powierzchniowo czynnym jest sól dwu- (alkilo-C8-C22) dwumetyloamoniowa.

11. Kompozycja według zastrz. 8. znamienna tym, że kationowym środkiem powierzchniowo czynnym jest sól alkilo-C8-C22 trójmetyloamoniowa.

12. Kompozycja według zastrz. 8, znamienna tym, że kationowym środkiem powierzchniowo czynnym jest sól polioksyetylenoalkilo-C8-C22-trójmetyloamoniowa.

13. Kompozycja według zastrz. 12, znamienna tym, że solą polioksyetylenoalkilo-C8-C22 trójmetyloamoniowa jest chlorek metylo-bis(2-hydroksyetylo)kokoamoniowy.

14. Kompozycja według zastrz. 8, znamienna tym, że zawiera dodatkowo niejonowy środek powierzchniowo czynny.

15. Kompozycja według zastrz. 14, znamienna tym, że tym niejonowym środkiem powierzchniowo czynnym jest polioksyetyleno C8-C22 alkiloeter.

PL 191 328 B1

16. Kompozycja według zastrz. 15, znamienna tym, że polioksyetyleno-C8-C22-alkiloeterem jest drugorzędowy alkohol polioksyetylenowy mający średnio 3 do 15 moli tlenku etylenu.

17. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera od 450 do 500 g równoważnika kwasowego na litr soli amonowej N-fosfonometyloglicyny, od 4,6 % do 5,2 % wagowych chlorku metylo-bis(2-hydroksyetylo)-kokoamoniowego, od 1,0% do 1,2% wagowych drugorzędowego alkanolu polioksyetylenowego C12-C13alkanolu, mającego od 7 do 8 moli tlenku etylenu i od 1,4% do 1,6% wagowych glikolu dwu etylenowego.

18. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera od 110 do 130 g równoważnika kwasowego na litr soli amonowej N-fosfonometyloglicyny, od 25% do 29% wagowych siarczanu amonowego, od 0,9% do 1,4% wagowych chlorku metylo-bis(2-hydroksyetylo)kokoamoniowego, od 0,2% do 0,3% wagowych drugorzędowego alkanolu polioksyetylenowego C12-13, mającego od 7 do 8 moli tlenku etylenu i od 0,4% do 0,6% wagowych glikolu dwuetylenowego.

19. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera ponadto ko-herbicyd rozpuszczalny w wodzie.

20. Kompozycja według zastrz 19, w której ko-herbicydem jest sól amonowa glufozynatu.

21. Sposób zwalczania i usuwania roślinności, znamienny tym, że obejmuje rozcieńczanie w wodzie stężonej kompozycji stabilnej w przechowywaniu w temperaturach od 0°C do 40°C, oraz stosowanie rozcieńczonej kompozycji na liście roślinności, przy czym stężona kompozycja zawiera (a) od 10 do 50% wagowych soli amonowej N-fosfonometylo-glicyny, wyrażonych jako równoważniki kwasowe, w której stosunek molowy amoniaku do N-fosfonometyloglicyny zapewnia wartość pH 6 do 7, oraz (b) 2,6 do 25% wagowych jednego lub więcej niż jednego środka powierzchniowo czynnego.