PL186982B1 - Arkusz kotwiący oraz sposób wytwarzania dekoracyjnego pokrycia podłoża - Google Patents

Abstract

1 . Arkusz kotwiacy, do wytwarzania podloza dla dekoracyjnego pokrycia, znamienny tym, ze zawiera górna warstwe, stanow iaca arkusz m aterialu z tw o- rzywa sztucznego, oraz zawiera dolna warstwe, stano- wiaca stosunkowo elastyczny, amortyzujacy material, który to arkusz kotwiacy moze byc ciety i dostosowany do wymiarów podlogi, a ponadto, ma dostateczna szty- wnosc i mase dla pozostawania bez przesuniec lub wybrzuszen w pokoju, w którym arkusz jest swobodnie ruchomy na podlodze, zasadniczo bez mocowania do podloza. 7. Sposób wytwarzania dekoracyjnego pokrycia podloza, znamienny tym, ze wiele niedekoracyjnych arkuszy kotwiacych (1) uklada sie jeden obok drugiego na podlozu, przy czym kazdy arkusz kotwiacy jest zasadniczo pokryty haczykami (7) stanowiacymi czesc systemu mocowania z haczykami i petelkami, na nich uklada sie wiele dekoracyjnych pokryc (15), gdzie kazde pokrycie ma spód zasadniczo pokryty petelkami (101) stanowiacymi czesc systemu mocowania z ha- czykami i petelkami, tak ze pokrycia i arkusze kotwiace sa polaczone z mozliwoscia rozdzielenia przez system haczyków i petelek, przy czym co najmniej czesc po- krycia umieszcza sie na polaczeniu mostkowy (17) sasiednich arkuszy kotwiacych. FIG. 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest arkusz kotwiący oraz sposób wytwarzania dekoracyjnego pokrycia podłoża. W szczególności, przedmiotem wynalazku jest arkusz kotwiący do wytwarzania podłoża dla dekoracyjnego pokrycia podłogi, stanowiący cienki, giętki arkusz, który nadaje się do stosowania pod pokryciami dekoracyjnymi, przykładowo, pod wykładzinami dywanowymi, i który w połączeniu z dekoracyjnym pokryciem tworzy układ o odpowiedniej masie i stabilności.

Zwykle giętkie pokrycie dekoracyjne, takie jak wykładziny dywanowe, mocuje się do sztywnych podłoży, takich jak podłogi, wykonanych z drewna lub betonu. Często jest pożądane, albo nawet wymagane, mocowanie wykładziny dywanowej do podłogi, którą wykładzina ta przykrywa.

Znany sposób mocowania polega na bezpośrednim przyklejeniu dywanu do podłogi. Dopóki spojenie klejowe pomiędzy wykładziną dywanową a podłogą pozostaje nienaruszone, wykładzina dywanowa nie może wybrzuszać się, co stanowi zaletę tego sposobu mocowania.

Jednakże przestawianie lub wymiana takiej wykładziny dywanowej jest trudne, ponieważ wymaga usunięcia poprzednio zastosowanego kleju z podłogi i nałożenia nowego kleju. Ponadto, kleje często zawierają lotne składniki organiczne, w związku z czym są zakazane w niektórych miejscach lub, w przypadku stosowania kleju w innych miejscach, wymagają wentylacji.

Instalowanie wykładziny dywanowej od ściany do ściany wymaga stosowania bezklejowych listew. Zwykłe stosuje się listwy drewniane z wygiętymi pod kątem zaczepami wbijanymi do góry poprzez nie. Listwy te mocuje się wokół obwodu pokrywanego obszaru często przez przybijanie ich do drewnianej podłogi, a wykładzina dywanowa zostaje rozciągnięta na zaczepach. Podejście takie ma tę zaletę, że wykładzinę dywanową można powtórnie rozciągnąć w celu usunięcia powstających wybrzuszeń, a ponadto wykładzinę dywanową i warstwę podkładową, które nie są trwale przyklejone do podłogi, można usunąć bez niszczenia. Jednakże rozciąganie jest pracochłonne, w związku z czym instalowanie wykładziny dywanowej od ściany do ściany tym sposobem jest stosunkowo kosztowne. Podejście takie pozwala również na uniknięcie stosowania lotnych związków organicznych, ale mogą pojawić się pewne trudności przy mocowaniu bezklejowych listew do betonu.

Stosowanie elementów mocujących typu Velcro jest znane z opisów patentowych DE 7 029 524 (8 sierpnia 1980, Velcro, Francja); US 3 574 019 (6 kwietnia 1971, Girard); GB 1 546 901 (31 maja 1979, Allied Chemical Corporation); US 4 822 658 (18 kwietnia 1989, Pacione); US 5 191 692 (9 marca 1993, Pacione); US 5 382 462 (17 stycznia 1995, Pacione); oraz US 5 479 755 (2 stycznia 1996, Pacione). Niniejsze zgłoszenie powołuje się na wszystkie te dokumenty patentowe.

Opis patentowy US '658 ujawnia sposób instalowania wykładziny dywanowej od ściany do ściany, w którym taśmy haczykowe są mocowane klejem wrażliwym na nacisk wokół obwodu pokoju i przy spoinach wykładziny. Wykładzinę dywanową posiadającą pętelki na swej stronie spodniej tnie się w celu dopasowania do pokoju i pętelki sprzęgają się z taśmą haczykową. W opisie US '692 ujawniono sposób łączenia wykładziny dywanowej, takiej jak wykładzina znana z opisu patentowego US '658. Oba te opisy patentowe ujawniają również zalety uzyskane przez stosowanie przykrycia taśmy haczykowej, przy czym główną zaletą jest to, że takie przykrycie uniemożliwia przedwczesne sprzężenie haczyków i pętelek, aby można było prawidłowo umieścić i wyregulować położenie dywanu bez konieczności rozłączania przedwcześnie sprzężonych haczyków i pętelek (rzepów) podczas instalowania. To znane podejście ma zalety instalowania taśm na obwodzie i przy połączeniach w obszarze przykrytym wykładziną dywanową zwłaszcza takie, że wykładzinę dywanową można unieść bez niszczenia i że unika się stosowania klejów zawierających lotne związki.

Celem wynalazku było opracowanie arkusza kotwiącego dla wykładziny dywanowej i innego pokrycia dekoracyjnego, który przy układaniu miałby odpowiednią masę i stabilność, tak aby układ zawierający arkusz kotwiący i pokrycie przy układaniu miał taką masę i stabilność, aby nie było potrzebne mocowanie tego układu do podłoża (np. podłogi) lub potrzebne było tylko niewielkie mocowanie do usytuowanego pod spodem podłoża, i który można byłoby instalować na istniejących podłożach bez konieczności usuwania istniejącego

186 982 pokrycia. Ponadto, układ zawierający arkusz kotwiący i pokrycie powinien nadawać się do transportu oraz do jego fizycznego pasowania na miejscu, przykładowo, w pomieszczeniu, w związku z czym układ powinien mieć wystarczającą giętkość, tak aby nadawał się do zwijania, albo, jeśli jest sztywny, powinien nadawać się do instalowania w postaci modułów, tak aby utworzyć ciągłą masę na miejscu z masą i stabilnością wystarczającymi do pozostania na miejscu z minimalnym rozłączalnym mocowaniem lub ewentualnie bez mocowania, zwłaszcza przy pracy z różnymi istniejącymi podłogami lub powierzchniami podłogowymi, które mają być pokrywane.

Według wynalazku arkusz kotwiący, do wytworzenia podłoża dla dekoracyjnego pokrycia, charakteryzuje się tym, że zawiera górną warstwę, stanowiącą arkusz materiału z tworzywa sztucznego, oraz zawiera dolną warstwę, stanowiącą stosunkowo elastyczny, amortyzujący materiał, który to arkusz kotwiący może być cięty i dostosowany do wymiarów podłogi, a ponadto, ma dostateczną sztywność i masę dla pozostawania bez przesunięć lub wybrzuszeń w pokoju, w którym arkusz jest swobodnie ruchomy na podłodze, zasadniczo bez mocowania do podłoża.

Ponadto, arkusz kotwiący według wynalazku, do wytworzenia podłoża dla dekoracyjnego pokrycia, charakteryzuje się tym, że zawiera laminat mający górną warstwę z tworzywa sztucznego, stanowiącą arkusz materiału z wieloma haczykami na wierzchu warstwy, stanowiącymi jedną połowę systemu mocowania z haczykami i pętelkami, oraz mający dolną warstwę, stanowiącą stosunkowo elastyczny, amortyzujący materiał związany z górną warstwa, który to laminat ma dostateczną sztywność, grubość i masę, tak że w połączeniu z dokeracyjnym pokryciem, za pomocą pętelek stanowiących komplementarną drugą połowę systemu mocowania z haczykami i pętelkami, utrzymuje stabilność atmosferyczną oraz przeciw wybrzuszeniom bez mocowania do podłoża.

Korzystnie, tworzywo sztuczne zawiera poliwęglan, poliester, polietylen lub polipropylen, zaś arkusz ma grubość co najmniej 0,254 mm.

Sposób wytwarzania dekoracyjnego pokrycia podłoża, według wynalazku charakteryzuje się tym, że wiele niedekoracyjnych arkuszy kotwiących układa się jeden obok drugiego na podłożu, przy czym każdy arkusz kotwiący jest zasadniczo pokryty haczykami stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, na nich układa się wiele dekoracyjnych pokryć, gdzie każde pokrycie ma spód zasadniczo pokryty pętelkami stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, tak że pokrycia i arkusze kotwiące są połączone z możliwością rozdzielenia przez system haczyków i pętelek, przy czym co najmniej część pokrycia umieszcza się na połączeniu mostkowym sąsiednich arkuszy kotwiących.

Korzystnie, stosuje się pokrycie dekoracyjne stanowiące kawałki wykładziny dywanowej, a zwłaszcza, stanowi wykładzinę dywanową której powierzchnia dekoracyjna zawiera przycięte włoski.

Korzystnie, stosuje się pokrycie dekoracyjne stanowiące wykładzinę dywanową której szerokość jest większa niż szerokość arkusza kotwiącego pod pokryciem, albo stosuje się pokrycie dekoracyjne stanowiące kawałek wykładziny dywanowej, którego wymiary są mniejsze niż arkusza kotwiącego.

Korzystnie, jako dekoracyjne pokrycie stosuje się kawałki wykładziny dywanowej mające różne wymiary.

Korzystnie, stosuje się arkusze kotwiące dodatkowo zawierające, na swojej spodniej stronie, sprężystą warstwę amortyzującą.

Korzystnie, stosuje się arkusz kotwiący zawierający tworzywo sztuczne, zwłaszcza tworzywo sztuczne wybrane z grupy obejmującej poliwęglan, polietylen, polipropylen lub poliester

Korzystnie, stosuje się arkusz kotwiący mający grubość co najmniej 0,254 mm. Ponadto, stosuje się prostokątny lub kwadratowy arkusz kotwiący.

Korzystnie, arkusze kotwiące łączy się z podłogą, co najwyżej, w ograniczonej liczbie odosobnionych punktów, albo arkusze kotwiące układa się na podłodze, bez przymocowania do niej.

Korzystnie, wiele arkuszy kotwiących układa się jeden obok drugiego na podłożu, przy czym każdy arkusz kotwiący jest zasadniczo pokryty haczykami stanowiącymi część systemu

186 982 mocowania z haczykami i pętelkami (etap a), na tych arkuszach kotwiących umieszcza się pierwszy kawałek dekoracyjnego pokrycia, mający spód zasadniczo pokryty pętelkami stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami (etap b), umieszcza się drugi kawałek dekoracyjnego pokrycia tak, że jego krawędź styka się z pierwszym kawałkiem pokrycia (etap c), powtarza się etapy (b) i (c) według potrzeb, przy czym co najmniej część dekoracyjnego pokrycia umieszcza się nad spojeniem sąsiednich arkuszy kotwiących, i wytwarza się ciągłe pokrycie podłoża.

Korzystnie, stosuje się prostokątne arkusze kotwiące oraz przymocowuje się co najmniej część z arkuszy kotwiących do podłoża lub przymocowuje się co najmniej część arkuszy kotwiących jeden do drugiego, a zwłaszcza łączy się naroża sąsiednich arkuszy.

Korzystnie, w etapie łączenia arkuszy kotwiących stosuje się pokrycie mostkujące, które umieszcza się nad spojeniem pomiędzy krawędziami arkuszy kotwiących.

Korzystnie, stosuje się giętkie dekoracyjne pokrycie, a zwłaszcza wykładzinę dywanową, przy czym kawałek wykładziny dywanowej może być węższy lub szerszy niż arkusz kotwiący, na którym ten kawałek wykładziny jest umieszczany, oraz stosuje się arkusz kotwiący zawierający wyżej podane tworzywo sztuczne.

Korzystnie, powtarza się etapy (b) i (c) według potrzeb, przy czym łączy się kawałki dekoracyjnego pokrycia tego samego rodzaju, zwłaszcza wykładzinę dywanową, mające różne kolory lub wzory, w celu wytworzenia powierzchni dywanowej.

Korzystnie, stosuje się arkusz kotwiący, którego spodnia powierzchnia zapobiega przesunięciom.

Korzystnie, na pojedynczym arkuszu kotwiącym układa się wiele kawałków dekoracyjnego pokrycia, które stanowią wykładzinę dywanową, a zwłaszcza stosuje się kawałki wykładziny dywanowej wycięte z większego arkusza wykładziny.

Korzystnie, stosuje się arkusze kotwiące, które mają na spodniej stronie warstwę amortyzującą, a ponadto mają grubość co najmniej 0,254 mm oraz są bardziej sztywne niż dekoracyjne pokrycie.

Korzystnie, przed etapem (b), na co najmniej części arkusza kotwiącego, umieszcza się tymczasowe pokrycie, stanowiące gładkie tworzywo sztuczne.

Korzystnie, na powierzchni podłoża układa się wiele prostokątnych arkuszy kotwiących, tak że krawędzie każdego arkusza stykają się z krawędziami sąsiednich arkuszy, przy czym każdy arkusz kotwiący na swej wierzchniej stronie jest zasadniczo pokryty haczykami stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, zaś na spodniej stronie ma warstwę amortyzującą (etap a), na tych arkuszach kotwiących umieszcza się pierwszy kawałek wykładziny dywanowej, mający spód pokryty pętelkami stanowiącymi część systemu mocowania, przez szczepienie z co najmniej częścią haczyków pierwszego arkusza kotwiącego (etap b), umieszcza się drugi kawałek wykładziny dywanowej tak, że jego krawędź styka się z pierwszym kawałkiem (etap c), powtarza się etapy (b) i (c) według potrzeb, przy czym co najmniej część kawałków wykładziny dywanowej umieszcza się na połączeniu mostkującym jednego lub więcej spojeń pomiędzy sąsiednimi arkuszami, i wytwarza się ciągłe pokrycie podłoża.

W powyższym procesie, korzystnie, przymocowuje się co najmniej część arkuszy kotwiących jeden do drugiego poprzez połączenie naroży arkuszy, przy czym stosuje się arkusz kotwiący zawierający wyżej podane tworzywo sztuczne, mający grubość co najmniej 0,254 mm.

Korzystnie, stosuje się arkusze kotwiące, które zasadniczo mają takie same wymiary, zaś poszczególne kawałki wykładziny dywanowej są węższe i szersze niż arkusz kotwiący.

Korzystnie, stosuje się arkusze kotwiące zawierające laminat, którego górną warstwę stanowi stosunkowo cienki, giętki i sztywny materiał, zaś dolną warstwę stanowi sprężysty amortyzujący materiał, związany z warstwą górną.

Sposób wytwarzania dekoracyjnego pokrycia podłoża, według wynalazku charakteryzuje się również tym. że wiele arkuszy kotwiących, z tworzywa sztucznego, układa się jeden obok drugiego na podłożu, przy czym każdy arkusz kotwiący ma wierzch zasadniczo pokryty haczykami, stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, oraz ma sprężystą amortyzującą warstwę na spodzie, na nich układa się wiele dekoracyjnych kawałków

186 982 wykładziny dywanowej, gdzie każdy kawałek wykładziny ma spód zasadniczo pokryty pętelkami stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, tak że pokrycie i arkusze kotwiące tworzą ciągłą dekoracyjną powierzchnię dywanu, z możliwością rozdzielenia przez system haczyków i pętelek, przy czym co najmniej niektóre kawałki wykładziny dywanowej są umieszczone na połączeniu mostkowym sąsiednich arkuszy kotwiących.

Korzystnie, stosuje się kawałki wykładziny dywanowej mające różne wymiaiy.

Korzystnie, stosuje się kawałki wykładziny dywanowej, których szerokość jest większa niż arkusza kotwiącego, albo stosuje się kawałki wykładziny dywanowej, których wymiary są mniejsze niż arkusza kotwiącego.

Korzystnie, stosuje się wykładzinę dywanową, której powierzchnia dekoracyjna zawiera przycięte włoski.

Arkusz kotwiący według wynalazku umożliwia wytwarzanie pokrycia mocowanego do usytuowanej pod spodem powierzchni (np. podłogi) tylko w kilku oddzielnych punktach mocowania lub nawet w niektórych przypadkach w ogóle bez mocowania, tak że pokrycie może być łatwo usunięte. Mocowanie pokrycia do usytuowanego pod spodem podłoża w oddzielnych punktach mocowania zapewnia minimalne uszkodzenie usytuowanego pod spodem podłoża, łatwe zdejmowanie z podłoża i łatwe instalowanie. Ponadto, dzięki stosowaniu arkusza kotwiącego według wynalazku wykładzina dywanowa lub inne pokrycie dekoracyjne (przykrywająca podłoże) utrzymuje stabilność atmosferyczną. stabilność płaskości i płaszczyzny poziomej, kiedy jest naprężane przez siły wytwarzane przez ruch ludzi, toczące się pojazdy, przemieszczane meble lub zmiany wilgotności albo temperatury.

Ponadto, kawałki dywanu lub innego pokrycia dekoracyjnego mogą być integrowane razem przez stosowanie usytuowanego pod spodem, odłączalnego arkusza kotwiącego. Ponadto mogą być wykonywane poszczególne moduły złożone z dekoracyjnego pokrycia i arkusza kotwiącego, które są połączone ze sobą przed instalowaniem w odległym miejscu. Takie moduły można łatwo usuwać i z powrotem mocować według potrzeb dla naprawy lub wymiany, albo ze względu na wzór. Takie oddzielne moduły można ponadto blokować razem przez zakładkowe nakładanie arkusza kotwiącego lub pokrycia dekoracyjnego sąsiednich modułów, tak aby zapewnić wystarczającą masę i stabilność kompletnej struktury, by zmniejszyć do minimum lub zlikwidować konieczność mocowania do podłoża.

Arkusz kotwiący, korzystnie z tworzywa sztucznego, nadaje się do rozłączalnego mocowania dekoracyjnego pokrycia, takiego jak wykładzina dywanowa, pokrycie ceramiczne, płytkowe, z twardego drewna, marmuru lub pokrycie ścienne do usytuowanego pod spodem sztywnego podłoża wsporczego, takiego jak powierzchnia podłogi lub ściany.

Przez zastosowanie arkusza kotwiącego, korzystnie w postaci stosunkowo cienkiego, giętkiego arkusza, można zapewnić integralność materiałom pokrywającym, takim jak giętkie wykładziny dywanowe, które mogą być wstępnie zmontowane albo montowane na miejscu na powierzchni arkusza przy zastosowaniu komplementarnego haczyka na górnej powierzchni giętkiego arkusza, dopasowanego do komplementarnej pętelki na spodniej powierzchni wykładziny dywanowej lub kawałków wykładziny dywanowej. Arkusz taki może być następnie instalowany na usytuowanym pod spodem podłożu, takim jak beton lub drewno, tylko w pewnej liczbie oddzielnych punktów. Arkusz kotwiący umożliwia instalowanie pokrycia dekoracyjnego nawet na kamieniu lub płytkach bez znacznego uszkodzenia podłogi z kamieni lub płytek. Umożliwia on również wstępne montowanie w fabryce lub w innym miejscu wzorów dekoracyjnych albo montowanie na miejscu przez cięcie i pasowanie różnych barw lub kawałków pokrycia dekoracyjnego razem na arkuszu kotwiącym, by tworzyć wzory dekoracyjne. System taki jest odpowiedni albo w przypadku dywanów zajmujących pewien obszar, albo przy pokrywaniu od ściany do ściany oraz w pewnych rodzajach wykładzin dywanowych od ściany do ściany i dywanów zajmujących pewien obszar, a nawet płytek może w ogóle nie być konieczne mocowanie arkusza kotwiącego do usytuowanego pod spodem podłoża. Jeżeli wykładzinę dywanową tnie się w celu dopasowania do ścian lub granic pomieszczenia, wówczas arkusz kotwiący może nadawać wykładzinie dywanowej wystarczającą integralność. by można było po prostu osadzić ją na miejscu z ograniczeniem przez obwodowe ściany lub inne granice, albo jeśli na niej umieści się np. wystarczająco dużo mebli. Należy

186 982 podkreślić, że arkusz kotwiący nie jest jednak konstrukcyjną podporą w sensie konwencjonalnym, jak w przypadku płyty kotwiącej znanej z opisu patentowego US 5 060 443 (Pacione), ponieważ nie podpiera podłogi ani ściany, na której jest umieszczony. Jest on środkiem do stabilizowania dywanu lub innego dekoracyjnego pokrycia, które jest układane, oraz do łączenia oddzielnych kawałków wykładziny dywanowej lub pokrycia dekoracyjnego ze sobą, lecz niekoniecznie z podłogą. Normalnie faktycznie arkusz kotwiący zachowuje pewien stopień giętkości, by arkusz kotwiący mógł jeździć po niedokładnościach na podłodze.

Zwykle arkusz kotwiący jest stosunkowo cienki w porównaniu z przykrywającym pokryciem dekoracyjnym, ale w pewnych przypadkach, np. tam, gdzie występuje cienka warstwa marmurowego forniru, arkusz kotwiący może być grubszy i sztywniejszy niż materiał przykrywający i może być wykonany z materiałów innych niż tworzywo sztuczne, takich jak metal (aluminium lub stal) albo drewno.

Arkusz kotwiący według wynalazku nadaje się do rozłączalnego mocowania pokrycia dekoracyjnego, takiego jak wykładzina dywanowa, do sztywnego podłoża wsporczego, takiego jak podłoga, gdzie dekoracyjne pokrycie ma wykończoną powierzchnię górną i przeciwległą powierzchnię zasadniczo pokrytą pętelkami. Arkusz kotwiący może stanowić stosunkowo cienki, giętki arkusz, korzystnie z tworzywa sztucznego, takiego jak poliwęglan, poliester, polietylen lub polipropylen, zasadniczo pokryty haczykami na swej górnej powierzchni zwróconej do pętelkowej powierzchni dekoracyjnego pokrycia i umieszczony pomiędzy dekoracyjnym pokryciem a podłożem wsporczym. Ten giętki arkusz kotwiący lub arkusze mogą być, lecz nie muszą, dokładnie takiej samej wielkości, jak połączone kawałki przykrywającego materiału arkuszowego. Zwykle stosuje się zakładkowe obszary arkusza kotwiącego lub pokrycia dekoracyjnego w celu umożliwienia połączenia ze sobą na miejscu zastosowanych arkuszy kotwiących. Arkusz kotwiący może być większy niż obszar pod materiałami arkuszowymi, albo też może być mniejszy w przypadkach, gdzie pożądane jest wyrównanie przykrywającej wykładziny dywanowej ze ścianą lub inną granicą. Arkusz kotwiący i pokrycie dekoracyjne muszą w połączeniu mieć sztywność wystarczającą do wspierania pokrycia dekoracyjnego wobec poziomej siły ścinającej, przykładanej do arkuszowych materiałów na podłodze lub innym podłożu, kiedy połączenie takie jest ułożone na sztywnym podłożu wsporczym. W niektórych przypadkach arkusz kotwiący będzie mocowany do podłoża w ograniczonej liczbie oddzielnych punktów, albo w pewnych przypadkach wraz z pokryciem może mieć sztywność i masę wystarczającą do swobodnego przesuwania się w granicach pomieszczenia lub nawet w swych własnych granicach.

Sposób według wynalazku umożliwia instalowanie dekoracyjnych giętkich arkuszy kotwiących w styku ze sobą i stosowanie albo haczykowego pokrycia arkusza kotwiącego, albo przykrywającego pokrycia dekoracyjnego, takiego jak wykładzina dywanowa, do łączenia stykających się arkuszy kotwiących ze sobą przy użyciu techniki komplementarnych haczyków i pętelek. Prawie we wszystkich przypadkach przykrywające pokrycie będzie zachodzić zakładkowe na złącza arkuszy kotwiących, a arkusze kotwiące będą zachodzić zakładkowo na złącza pokrycia, by łączyć arkusze kotwiące i pokrycie ze sobą.

Korzystne jest, ale nie jest to wymagane we wszystkich przypadkach, by pokrycie dekoracyjne mogło być odłączane od arkusza kotwiącego. W przypadku mniejszych modułów pokrycie dekoracyjne może być wstępnie instalowane, a ewentualnie nawet instalowane trwale na niedekoracyjnym arkuszu kotwiącym z pozostawieniem pewnego obszaru arkusza kotwiącego lub pokrycia dekoracyjnego odsłoniętego dla rozłączalnego mocowania przez zakładkowe zachodzenie na sąsiednie moduły. Wymagane jest, by taki obszar zakładkowy zapewniał rozłączalne mocowanie oraz środki uniemożliwiające mocowanie podczas instalowania, by umożliwić regulację modułów w celu ich właściwego ustawienia podczas instalowania. Środkami do rozłączalnego mocowania korzystnie jest haczykowo-pętelkowy system mocowania, ale mógłby to być również klej, który umożliwia wielokrotne otwieranie i zamykanie z równoczesnym zachowaniem lepkości. W przypadku, gdzie do łączenia modułów stosuje się haczyki i pętelki, przykryciem mogłoby być gładkie w dotyku tworzywo sztuczne, które nie łączy się z haczykami i pętelkami, albo też można by zastosować przykrycie haczyków z tkaniny lub papieru nie pozbawione podobieństwa do przykrycia haczyków znanych z w/w

186 982 opisu patentowego '658 (Pacione). W przypadku parkietu, płytek, twardego drewna, ceramiki lub innego sztywnego pokrycia dekoracyjnego w obszarze zakładkowym można zastosować przykrycie z giętkiej taśmy, która jest wyposażona w sznurek do wyciągania spod wstępnie zmontowanego pokrycia. Cały ten proces można powtórzyć stosując tylko klej lub częściowo klej, a częściowo haczyki i pętelki.

Zatem poszczególne moduły arkusza kotwiącego i poszczególne moduły pokrycia są połączone ze sobą we wspierającą masę, która może swobodnie pływać na podłoże lub być dołączona tylko w bardzo niewielu oddzielnych punktach.

Arkusz lub arkusze kotwiące i kawałki pokrycia mogą stanowić zakładkowy układ schodkowy, by utworzyć ciągłe pokrycie podłogi posiadające wystarczającą sztywność, stabilność wobec warunków atmosferycznych, stabilność płaszczyzny poziomej (odporność na siłę ścinającą) oraz giętkość, tak że w zwykłym zastosowaniu takie pokrycie podłogi może nie wymagać mocowania do usytuowanej pod spodem podłogi. Mocowanie może być wymagane w przypadku dywanu zajmującego mały obszar na gładkiej marmurowej powierzchni albo na powierzchni pochyłej lub na schodach, albo tam, gdzie panuje duży ruch.

Dekoracyjne moduły zawierające arkusz kotwiący i dekoracyjne pokrycie mogą być wstępnie montowane nie na miejscu przez rozłączalne łączenie niektórych spośród haczyków na górnej powierzchni arkusza kotwiącego z niektórymi spośród pętelek na spodniej powierzchni dekoracyjnego pokrycia, tak że dekoracyjne pokrycie na arkuszu kotwiącym zachodzi zakładkowo na arkusz kotwiący w określonym stopniu. Takie wstępnie zmontowane moduły dekoracyjne można następnie przewozić na miejsce i oddzielnie umieszczać na usytuowanym pod spodem podłożu w styku ze sobą, by umożliwić sprzężenie pomiędzy pętelkami na spodniej stronie dekoracyjnego pokrycia jednego zespołu a haczykami na górnej strome arkusza kotwiącego sąsiedniego modułu dekoracyjnego. Każdy moduł dekoracyjny dodany do zwiększającego się modułowego pokrycia powierzchni może być doprowadzany do swego prawidłowego położenia przez umieszczenie cienkich sztywnych kawałków tworzywa sztucznego na odsłoniętych haczykach arkusza kotwiącego utworzonego modułu dekoracyjnego. Po prawidłowym ustawieniu modułu dekoracyjnego, który ma być dodany do utworzonego modułu, te cienkie sztywne kawałki tworzywa sztucznego wysuwa się z tych dwóch modułów równolegle do płaszczyzny poziomej, na skutek czego sąsiedni moduł może zostać sprzężony poprzez system haczykowo-pętelkowy. Te cienkie sztywne kawałki tworzywa sztucznego można również stosować do odłączania poszczególnych modułów od modułowego pokrycia powierzchni. Cienkie sztywne tworzywo sztuczne wprowadza się pomiędzy mechanicznie połączone części haczykowo-pętelkowych elementów mocujących sąsiednich modułów równolegle do płaszczyzny poziomej, przez co przerywa się mechaniczne połączenie i utrzymuje się haczyki i pętelki bez styku ze sobą, aby umożliwić rozłączenie zespołów i usunięcie z modułowego pokrycia powierzchni.

Arkusz kotwiący nadaje się do wytwarzania modułu pokrywającego, nadającego· się do transportu powierzchni pokrywającej, która ma być ułożona na podłożu, lub modułów nadających się łączenia z innymi modułami, by utworzyć gotową powierzchnię dekoracyjną. Powierzchnia utworzona z modułów zawiera co najmniej jedno pokrycie dekoracyjne posiadające górną powierzchnię dekoracyjną i przeciwległą dolną powierzchnię, niedekoracyjny arkusz kotwiący, posiadający powierzchnię górną, przy czym to dekoracyjne pokrycie jest przymocowane na znacznej części swej dolnej powierzchni do niedekoracyjnego arkusza kotwiącego, a arkusz kotwiący ma takie wymiary, że po przymocowaniu pokrycia dekoracyjnego do arkusza kotwiącego utworzony zostaje zakładkowy obszar górnej powierzchni arkusza kotwiącego odsłonięty wzdłuż co najmniej jednej krawędzi modułu, który to obszar zakładkowy ma środki do rozłączalnego mocowania takiego modułu do sąsiedniego modułu przez mocowanie do zakładkowego obszaru dolnej powierzchni pokrycia dekoracyjnego przymocowanego do sąsiedniego modułu.

Moduły pokrycia o nieograniczonej różnorodności kształtów i wymiarów można konstruować i można składać z nich na miejscu wzory dekoracyjne przez łączenie różnych barw lub wzorów z tego samego typu pokrycia dekoracyjnego, np. przez naprzemienne umieszczanie zespołów czerwonej i niebieskiej wykładziny dywanowej lub przez łączenie

186 982 różnych rodzajów pokrycia dekoracyjnego, takich jak wykładzina dywanowa i twarde drewno w hotelu, restauracji lub sali balowej, albo wykładziny dywanowej, twardego drewna, ceramiki lub kamienia w pomieszczeniu mieszkalnym. W zastosowaniu ogólnym takie ciągłe pokrycie może mieć wystarczającą sztywność i masę, tak aby nie było konieczne mocowanie do usytuowanej pod spodem powierzchni. W niektórych przypadkach może być potrzebne mocowanie arkusza kotwiącego w oddzielnych punktach, np. kiedy pokrywaną powierzchnią jest ściana.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania jest pokazany na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia arkusze kotwiące położone obok siebie na podłodze, gdzie tymczasowe przykrycie haczyków mostkuje stykowe złącza do łączenia arkuszy ze sobą, fig. 2 przedstawia przekrój arkusza kotwiącego położonego na podłodze, gdzie arkusz ten jest pokryty przy granicy oddzielnymi, odłączalnymi, haczykowymi kawałkami pokrycia A-A, fig. 3 przedstawia przekrój wzdłuż linii 3-3 z fig. 1 z kawałkiem pokrycia z łączącymi haczykami, fig. 4 przedstawia wykładzinę dywanową położoną na arkuszach kotwiących z fig. 1, fig. 5 przedstawia przekrój wzdłuż linii 5-5 z fig. 4, fig. 6 przedstawia wstępnie zmontowaną wykładzinę dywanową i arkusz kotwiący układane razem obok siebie w układzie zakładkowym na podłodze, fig. 7 przedstawia przekrój wzdłuż linii 7-7 z fig. 6, fig. 8 przedstawia alternatywny przykład wykonania z oddzielnym kawałkiem wykładziny dywanowej mostkującym stykające się arkusze kotwiące, fig. 9 jest przekrojem wzdłuż linii 9-9 z fig. 8, fig. 10 przedstawia inny układ arkusza kotwiącego i wykładziny dywanowej z dekoracyjnym wzorem, fig. 11 przedstawia dywan zajmujący pewien obszar zainstalowany na arkuszu kotwiącym posiadającym wargę, fig. 12 jest przekrojem wzdłuż linii 12-12 z fig. 11, fig. 13 przedstawia arkusz kotwiący i przykrywające kawałki pokrycia dekoracyjnego, fig. 13a przestawia arkusze kotwiące i przykrywające kawałki pokrycia dekoracyjnego, wstępnie zmontowanych w oddzielne zespoły modułowe i położonych w styku ze sobą i w układzie zakładkowym, fig. 14 przedstawia arkusz kotwiący, którego górna powierzchnia jest zasadniczo przykryta haczykami i który od spodu ma ewentualną warstwę amortyzującą, fig. 15 przedstawia moduł pokrycia dekoracyjnego posiadający dekoracyjną wykończoną powierzchnię górną i stronę spodnią pokrytą zasadniczo pętelkami, fig. 16 przedstawia jeden moduł pokrywający modułowego pokrycia powierzchni, posiadający pokrycie dekoracyjne przymocowane rozłączalnie dokładnie w układzie zakładkowym do arkusza kotwiącego przy zastosowaniu techniki haczyków i pętelek, fig. 17 przedstawia przekrój wzdłuż linii 17-17 z fig. 16, fig. 18 przedstawia dwa wstępnie zmontowane moduły przykrywające ułożone obok siebie w układzie zakładkowym na usytuowanym pod spodem podłożu, fig. 18a przedstawia trzy wstępnie zmontowane moduły przykrywające położone obok siebie w układzie zakładkowym na usytuowanym pod spodem podłożu oraz czwarty moduł pokrywający w trakcie instalowania, fig. 19 przedstawia część gotowego modułowego pokrycia powierzchni, fig. 20 przedstawia przekrój dwóch modułów pokrywających połączonych ze sobą, fig. 21 przedstawia inne rozwiązanie modułowego pokrycia powierzchni złożonego z modułów pokrywających o prostokątnej wielkości i kształcie, fig. 22 przedstawia inne rozwiązanie modułowego pokrycia powierzchni przedstawiającej wzór dekoracyjny ze sztuczną zaprawą rozdzielającą płytki dywanowe, fig. 23 przedstawia separator wzoru dekoracyjnego do stosowania w wykonaniu z fig. 22, fig. 24 przedstawia moduł stanowiący fragment powierzchni pokazanej na fig. 22, fig. 25 przedstawia inny wariant modułów pokrywających, jako alternatywę rozwiązania przedstawionego na fig. 22.

Nawiązując do rysunków, na fig. 1 przedstawiono pierwszy przykład realizacji arkusza kotwiącego 1 ze stykającymi się arkuszami kotwiącymi 3 i 5. Każdy arkusz kotwiący jest pokryty haczykami 7 z tworzywa sztucznego lub z włókienek, które można lepiej zobaczyć na fig. 2 i 3, podobnymi do haczyków używanych obecnie w konwencjonalnych mocujących systemach haczykowo-pętelkowych (rzepach). Haczyki 7 są przykryte elementami przykrywającymi 9, korzystnie z tkaniny. Przykryciem może również być folia. Przykrycie to można lepiej zobaczyć na fig. 2 i 3. Aby utrzymywać haczyki 7 w czystości i uniemożliwić przedwczesne mocowanie przykrycia, które ma być zainstalowane, ta postać arkusza kotwiącego jest całkowicie przykryta przykryciem. Korzystnie przewidziano oddzielną taśmę przykrywającą 11 o szerokości A, jak pokazano na fig. 2, która tworzy w przykryciu szczelinę 12

186 982 o szerokości A wzdłuż granicy każdego arkusza kotwiącego. Chociaż arkusz kotwiący może być dostarczany w rolkach, jak to opisano później, w przykładzie realizacji z fig. 1 jest to po prostu arkusz np. prostokątny o wymiarach 1,2 x 2,4 m. Można go położyć na podłodze w przypadku układania od ściany do ściany w ciągłym styku z innymi arkuszami kotwiącymi, by przykryć całą powierzchnię podłogi lub innego sztywnego podłoża. Gdy jest on pokryty przykryciami 9 i taśmami 11, można położyć na nim i zainstalować wykładzinę dywanową bez przedwczesnego sprzęgania haczyków 7 i komplementarnych pętli. Przykładowo na takim arkuszu kotwiącym można zainstalować wykładzinę dywanową o konstrukcji opisanej w patencie USA nr 4.822.658 (Pacione).

Jednakże przy pracy z wykładziną dywanową na arkuszu kotwiącym może być korzystne, jeżeli arkusze kotwiące są przynajmniej zakotwione ze sobą i ewentualnie są wstępnie mocowane w oddzielnych miejscach na podłodze. Arkusze kotwiące mogą być mocowane do siebie przez usunięcie taśm 11 przykrywających haczyki na dowolnym kawałku stykających się ze sobą arkuszy kotwiących, np. 1 i 3 oraz zastąpienie takiego przykrycia haczyków elementem mostkującym przykrycia haczyków, np. 13, który przykrywa połączenie pomiędzy stykającymi się arkuszami kotwiącymi i łączy je ze sobą. Taśma 13 może przykrywać połączenie pomiędzy pewną liczbą arkuszy kotwiących. Przykładowo na fig. 1 przykrywa ona również połączenie stykowe pomiędzy arkuszami kotwiącymi 8 i 10.

Arkusze kotwiące mogą być również mocowane do podłogi w oddzielnych miejscach, takich jak punkt 14. Arkusz kotwiący może być przyklejany, mocowany przez taśmę haczykową przymocowaną do podłogi i sprzęganą z komplementarnymi pętlami na spodniej stronie arkusza kotwiącego lub mocowany za pomocą dwustronnej taśmy klejącej, ale w większości przypadków najprostszą formą mocowania arkusza kotwiącego do sztywnego podłoża, zwłaszcza jeżeli to podłoże jest np. drewnianą podłogą, jest mocowanie arkusza kotwiącego w oddzielnych punktach za pomocą gwoździ. Takie oddzielne punkty są oznaczone przez 14 na fig. 1 i w takim przypadku zalecane jest istnienie perforacji, szczelin lub otworów w arkuszu 9 przykrywającym haczyki, aby arkusze kotwiące, takie jak 1, 3, 5 itd., można było przybić gwoździami do podłogi poprzez te arkusze 9 przykrywające haczyki bez mocowania arkusza 9 przykrywającego haczyki za pomocą łba gwoździa trwale do arkusza kotwiącego 1, 3, 5 itd., tak że arkusz taki można usunąć po przycięciu i dopasowaniu na miejscu przykrywającej wykładziny dywanowej, by mocować tę przykrywającą wykładzinę dywanową do arkusza kotwiącego. Ponadto, zależnie od grubości lub kruchości arkuszy kotwiących, może być zalecane istnienie wstępnie wywierconych otworów w arkuszach kotwiących.

Zależnie od rodzaju mocowania, jeżeli jest stosowane, arkusza kotwiącego do podłogi może nie być konieczne mocowanie arkuszy kotwiących do siebie przy użyciu mostkującego przykrycia 13 haczyków podczas instalowania wykładziny dywanowej.

Zależnie od tego, gdzie występują połączenia pod spodem wykładziny dywanowej, możliwe jest również pozostawienie mostkującej taśmy 13 przymocowanej do arkuszy kotwiących, ponieważ normalnie wystarczające będzie mocowanie wykładziny dywanowej do arkusza kotwiącego na dużym polu powierzchni pod przykryciem 9 haczyków. Nie ma konieczności mocowania arkuszy kotwiących do podłogowego podłoża w każdej sytuacji. Przykrywająca wykładzina dywanowa (nie pokazano na fig. 1, 2 albo 3) będzie nadawać dodatkową masę i sztywność arkuszom kotwiącym, które będą pewnie mocowane do siebie przez taką przykrywającą wykładzinę dywanową. W takim przypadku, zależnie od masy wykładziny dywanowej i sztywności arkuszy kotwiących cała kombinacja może być dostatecznie pewnie mocowana na miejscu przy otaczających granicach ścian lub przy obwodzie pomieszczenia lub obszaru, w którym ułożone zostały arkusz kotwiący i wykładzina dywanowa.

W pewnych przypadkach, jeżeli pole powierzchni wykładziny dywanowej jest dostatecznie duże i w zależności od’ usytuowanej pod spodem konstrukcji podłogowej może być nawet konieczne mocowanie do podłogi dużych dywanów zajmujących pewien obszar, ponieważ mogą one mieć wystarczającą masę, by pozostawały na miejscu bez znacznego przemieszczania się. Zarówno w przypadku dywanów zajmujących pewien obszar jak i w przypadku wykładziny dywanowej układanej od ściany do ściany będzie to oczywiście zależne np.

186 982 od tego, czy na kombinacji dywanu i arkusza kotwiącego bada ustawiane meble lub inne ciężkie przedmioty, czy też nie.

W niektórych przypadkach stykające się arkusze kotwiące, jak pokazano na fig. 1, będą instalowane pod dywanami o szerokości większej niż arkusz kotwiący, tak ze wykładzina dywanowa 15 przykrywa zakładkowo arkusz kotwiący, jak pokazano na fig. 4. Pętle 17 na spodniej stronie wykładziny dywanowej są sprzęgane z haczykami 7, kiedy przykrycie 9 jest zdjęte. Przy układaniu wykładzina dywanowa 15 jest rozwijana na arkusze kotwiące, które są całkowicie przykryte przykryciem 9 haczyków. Następnie wykładzinę dywanową można przycinać i pasować oraz układać na miejscu i w styku z inną rolką wykładziny dywanowej zanim wykona się połączenie z usytuowanym pod spodem arkuszem kotwiącym 1. Na fig. 5 pokazano przekrój poprzeczny arkusza kotwiącego i wykładziny dywanowej przed usunięciem przykrycia 9 lub 13 haczyków. Taką wykładzinę dywanową 15 przykrywa zakładkowo złącze 17 pomiędzy stykającymi się arkuszami kotwiącymi 1 i 3. Arkusze kotwiące 1 i 3 są ewentualnie mocowane do podłogi jak opisano poprzednio i są również mocowane do siebie przez przykrycie 13 haczyków mostkujące złącze 17. Po usunięciu przykrycia 9 co najmniej część arkusza kotwiącego 1 i co najmniej część arkusza kotwiącego 3 są mocowane do wykładziny dywanowej 15, tak że wykładzinę dywanową 15 mostkuje teraz również złącze 17 pomiędzy arkuszami kotwiącymi 1 i 3 i łączy takie arkusze kotwiące ze sobą. Możliwe jest, a nawet w pewnych sytuacjach korzystne, usunięcie również mostkującego przykrycia 13 haczyków. Jednakże nie zawsze trzeba to robić. Po usunięciu przynajmniej przykrycia 9 haczyków wykładzinę dywanową i arkusz kotwiący przymocowane do podłoża lub też nie tworzą ciągłą sztywną wykładzinę podłogową o stosunkowo dużej wytrzymałości, masie i sztywności, która nie wybrzusza się przy normalnym użytkowaniu, nawet jeśli nie jest przymocowana bezpośrednio do podłogi.

Sam arkusz kotwiący jest korzystnie wykonany z cienkiego poliwęglanu, polietylenu, polipropylenu i poliestru o grubości korzystnie 10/1000 do 20/1000. Grubość może się zmieniać w zależności od materiału przykrywającego i od wymagań dotyczących stabilności wykładziny dywanowej. Możliwe jest również wykonanie arkusza kotwiącego z cienkiej blachy, z włókien węglowych lub z jakiejś postaci polimeru. Arkusz kotwiący może zawierać warstwę piankową, która zapewnia sprężystość. Haczyki mogą być mocowane do arkusza za pomocą dowolnych konwencjonalnych środków, ale korzystnymi sposobami są wytłaczanie lub współwytłaczanie.

Arkusze kotwiące i wykładzina dywanowa są razem w wielu sytuacjach dostatecznie cienkie i wystarczająco giętkie, by można było je zwinąć w rolkę jako jeden zespół. Dzięki temu w pewnych przykładach realizacji wykładzinę dywanową można wstępnie montować na arkuszu kotwiącym, a w takim przypadku może być on łatwiej układany, jak pokazano na fig. 6.

W takim przypadku wykładzinę dywanową 19 zamontowaną na arkuszu kotwiącym 21 (jak pokazano na fig. 7) jest rozwijany na podłodze i przycinany w celu dopasowania do sąsiednich ścian 23 i 24.

Kawałek 19 wykładziny dywanowej i arkusz kotwiący 21 dostarczany jest na miejsce w takiej samej postaci jak kawałek 29 wykładziny dywanowej i arkusz kotwiący 31, ale w przypadku części, która styka się ze ścianą 23, ta dodatkowa wykładzina dywanowa może być przycięta lub pozostawiona tak jak jest, ponieważ nie jest konieczne, by arkusz kotwiący stykał się ze ścianą.

Przychodzi on wstępnie zamontowany (jak to można lepiej zobaczyć na fig. 9) na arkuszu kotwiącym 21, który jest w tym przypadku większy niż kawałek 19 wykładziny dywanowej, tak aby pozostawić odsłonięty obszar haczyków 25 przykrytych przykryciem 27 haczyków. Większość wykładziny dywanowej zwiniętej w ten sposób będzie montowana na arkuszu kotwiącym w fabryce z zakładką, jak pokazano dla kawałka 29 wykładziny dywanowej, tak że wykładzina dywanowa zachodzi zakładkowe na jedną stronę arkusza kotwiącego 31, a po drugiej stronie sam arkusz kotwiący 31 sięga poza kawałek 29 wykładziny dywanowej. Kombinacja wykładziny dywanowej 29 i arkusza kotwiącego 31 jest następnie rozwijana do styku z kawałkiem 19 wykładziny dywanowej i może być cięta i pasowana na miejscu, po czym przykrycie 27 haczyków może zostać usunięte przez odciągnięcie tego przykrycia

186 982 haczyków do góry, przez co następuje zwinięcie z powrotem kawałka 29 wykładziny dywanowej, albo w pewnych przypadkach przez odciągnięcie do góry przykrycia 27 przez złącze 33. Kawałek 29 wykładziny dywanowej jest następnie pewnie mocowany do obu arkuszy kotwiących 21 i 31, a ponieważ mostkuje on złącze 35 pomiędzy tymi dwoma arkuszami, zatem łączy oba arkusze kotwiące ze sobą. Możliwe jest teraz powtórzenie tego procesu przez położenie dodatkowej rolki podobnej wykładziny dywanowej na przykryciu 37 haczyków i usunięcie takiego przykrycia haczyków w celu przymocowania następnego sąsiedniego kawałka wykładziny dywanowej do arkusza kotwiącego 31 oraz powtarzanie tego procesu ciągle od nowa, aż pomieszczenie zostanie wyłożone wykładziną dywanową i arkuszem kotwiącym w jednym ciągłym kawałku.

Jeżeli trzeba mocować arkusze kotwiące do podłogi można to zrobić w obszarze odsłoniętym, gdzie haczyki arkusza kotwiącego i przykrycie haczyków nie są pokryte uprzednio zamontowaną rolką wykładziny dywanowej, tak jak 39 lub 41. W takim przypadku przykrycie 27 lub 37 haczyków może mieć perforacje, przecięcia lub otwory, tak że gwóźdź wbity poprzez przykrycie haczyków nie będzie mocować przykrycia haczyków do usytuowanego pod spodem arkusza kotwiącego, tak że można je będzie usunąć, jak opisano poprzednio. Mocowanie arkusza kotwiącego do podłogi np. za pomocą taśm 37 i 41 powinno być mocowaniem wystarczającym w wielu, jeśli nie w większości przypadków, zwłaszcza w połączeniu z faktem, że dekoracyjna wykładzina dywanowa również łączy arkusze kotwiące ze sobą w jeden zespół.

W pewnych sytuacjach korzystne jest instalowanie wykładziny dywanowej na arkuszu kotwiącym w fabryce. Fabryka może ciąć i pasować pewną liczbę różnych kawałków wykładziny dywanowej na arkuszu kotwiącym zarówno w celach dekoracyjnych jak i w celu transportowania kawałków wykładziny dywanowej razem jako jednego kawałka. Jak pokazano na fig. 6, możliwe jest zatem istnienie wstawki, np. 43, powtarzającej się w odstępach ze wzorem na rolce wykładziny dywanowej oraz mniejszych geometrycznych wstawek 45. Zwykle wstawki te będą odmiennej barwy i odmiennego wzoru lub układu, aby stworzyć przyjemny wzór wykładziny dywanowej.

Figura 8 przedstawia dodatkową formę instalowania wykładziny dywanowej. W tym przypadku wykładzina dywanowa i arkusz kotwiący będą dostarczone z fabryki w stanie połączonym, ale wykładzina dywanowa, np. 47, jest węższa niż arkusz kotwiący 48 i pozostawia odsłonięty obszar haczyków 49 arkusza kotwiącego i przykrycia 50 haczyków w przybliżeniu o szerokości C, jak pokazano na fig. 9, na obu krawędziach wzdłużnych. W takim przypadku wykładzina dywanowa jest rozwijana i, jeśli trzeba, mocowana do usytuowanej pod spodem podłogi. Inny podobny arkusz kotwiący 51 z zainstalowaną na nim wykładziną dywanową 52 jest rozwijany i doprowadzany do styku z arkuszem kotwiącym 48 (patrz fig. 9). Arkusz kotwiący 53 jest również rozwijany i doprowadzany do styku z arkuszem kotwiącym 51. Arkusze kotwiące mogą być mocowane do podłogi np. przez przybijanie gwoździami poprzez obszary taśm 55, 57, 59 i 61, ponieważ w tej fazie instalowania obszary te nie zawierają wykładziny dywanowej. Mostkującą taśmę 63 wykładziny dywanowej można dopasować do obszaru nie pokrytego wykładziną dywanową 55 i 57 (obszar oznaczony D na fig. 9). Po dopasowaniu usytuowane pod spodem przykrycia 50 i 54 haczyków można usunąć, tak że kawałek 63 wykładziny dywanowej można zainstalować na arkuszu kotwiącym, by mostkować i pewnie mocować arkusz kotwiący 48 do arkusza kotwiącego 51. Podobny proces można następnie przeprowadzić dla arkusza kotwiącego 53.

Normalnie ta forma instalowania byłaby używana tam, gdzie pożądane jest posiadanie taśmy dywanowej 63 barwy i wzoru innego niż kawałki 47 i 52 wykładziny dywanowej, tak aby utworzyć dekoracyjne ograniczenie wokół indywidualnych obszarów 47 i 52, 51 wykładziny dywanowej. W takim przypadku jest prawdopodobne, że ten wzór lub ograniczenie będzie również zawarte wzdłuż krawędzi 65 i może być łatwo przyjęte przez instalowanie kawałka wykładziny dywanowej o wymiarach mniejszych niż arkusz kotwiący 47, by utworzyć taśmę 65 o dowolnej potrzebnej grubości. Taka forma instalowania może również pozwolić na zmiany w pomieszczeniu, ponieważ obrzeże wykładziny dywanowej przy granicy jest instalowane i układane jako ostatnie.

186 982

Znów możliwe jest mocowanie arkuszy kotwiących 48 i 51 do podłogi albo przez przybijanie gwoździami, albo też przez komplementarny system mocowania za pomocą haczyków i pętli (rzepy) lub (chociaż zwykle nie jest to korzystne) przez klejenie lub za pomocą dwustronnej taśmy wrażliwej na nacisk.

Na fig. 10 pokazano inną postać wzoru 67 zawierającego środkowy medalion i narożne kawałki 71 zainstalowane na arkuszu kotwiącym 73. W tym przypadku arkusze kotwiące i kawałki wykładziny dywanowej po prostu stykają się ze sobą i są przymocowane do podłogi małymi kawałkami haczykowej taśmy 75, która normalnie będzie miała przykrycie haczyków (nie pokazano), haczyki na górnej powierzchni i wrażliwy na nacisk klej 77 na dolnej powierzchni w celu mocowania na podłodze.

Klej wrażliwy na nacisk będzie normalnie miał przykrycie ściągane na sucho.

W tym przypadku wykładzina dywanowa 67 i arkusz kotwiący 73 mogą być mocowane za pomocą oddzielnych kawałków 75 przy narożnikach, które mogą zakładkowo zachodzić na sąsiednie kawałki wykładziny dywanowej. Wzdłuż połączeń pomiędzy np. kawałkami 67 i 79 wykładziny dywanowej można również zastosować taśmy, ale jeśli ma być użyte wiele kawałków, normalnie będzie używany zakładkowy system modułowy, taki jak pokazano na fig. 19, ponieważ pomaga on w utrzymywaniu spoin na miejscu i pomaga przy problemach z różnicami wymiarów, które mogą wystąpić pomiędzy różnymi wykładzinami dywanowymi i mogą stać się przyczyną niewłaściwego wykorzystania połączenia. Jeżeli stosowany jest system modułowy, mogą nie być potrzebne punkty mocowania do usytuowanej pod spodem podłogi.

Taki sam układ można by zastosować jak opisano później bez mocowania do podłogi z zakładkowym kawałkiem 79 np. na sąsiedniej płycie kotwiącej 73. W takim przypadku kawałek 67 oczywiście musi być wykonany krótszy.

Zaletą tego systemu arkusza kotwiącego jest to, że dywanowe wstawki 69 i 71 można usuwać, wymieniać lub zamieniać, jeżeli potrzebne są inne barwy lub wzory i podobnie jak pokazano na fig. 6 wstawki 43 i kawałki 45 mogą również być usuwane i zamieniane. Można wprowadzić dowolny wzór, a przy stosowaniu standardowych wymiarów wzory mogą być wymienne, tak aby zmienić kawałek wykładziny dywanowej np. z wzoru chłopięcego na wzór dziewczęcy lub z wzoru przeznaczonego do pokoju dziennego na wzór przeznaczony do sypialni lub łazienki.

Inną ważną zaletą jest to, że arkusz kotwiący musi być mocowany jedynie w oddzielnym obszarze narożnym np. za pomocą poduszki 75 pokazanej na fig. 10, jednakże wszystkie kawałki 67, 69, 71 i 72 wykładziny dywanowej są przymocowane całą swą spodnią powierzchnią na arkuszu kotwiącym 73 tak, że wzór można wprowadzać lub wymieniać w dowolnym punkcie.

Jak pokazano na fig. 12, można również utworzyć dywan zajmujący pewien obszar, w którym kawałek 81 wykładziny dywanowej jest instalowany na arkuszu kotwiącym 83, jak to najlepiej pokazano na fig. 12. Arkusz kotwiący 83 ma zawiniętą do góry wargę 85, która przykrywa odsłonięte krawędzie 87 dywanu.

Arkusz kotwiący do takiego dywanu zajmującego pewien obszar może być mocowany gwoździami lub w technice haczyków i pętelek (jeżeli spodnia strona arkusza kotwiącego jest pokryta pętelkami i jest wtedy montowana za pomocą odpowiedniej taśmy wyposażonej w haczyki). W większości przypadków byłoby wystarczające po prostu przymocowanie arkusza kotwiącego w oddzielnych punktach do usytuowanej pod spodem podłogi poprzez niewielki kawałek taśmy z pętelkami przymocowanej klejem wrażliwym na nacisk do spodniej strony arkusza kotwiącego 83 dopasowanego do odpowiedniego niewielkiego kawałka taśmy z haczykami przymocowanej do podłogi klejem wrażliwym na nacisk. W pewnych przypadkach dywan zajmujący pewien obszar może mieć wystarczającą masę i stabilność, aby w ogóle nie musiał być mocowany do usytuowanej pod nim podłogi. Potrzeba mocowania jest zmniejszona, jeżeli np. arkusz kotwiący 83 ma od spodu powierzchnię przeciwpoślizgową. W przypadku opisanego arkusza kotwiącego możliwe jest mocowanie dywanów zajmujących pewien obszar do podłóg z granitu, marmuru lub kamienia, na których w przeszłości trudno było stosować dywany o ograniczonym obszarze. Ponadto wykładzina dywanowa 81, podobnie

186 982 jak wykładziny dywanowe 67 i 19, może mieć wstawione wzory, które mogą być dość skomplikowane, dzięki czemu po raz pierwszy umożliwiony jest stosunkowo tani wzorzysty dywan, który może nawet udawać np. dywany orientalne, w których duża liczba kawałków dywanowych jest zainstalowana na jednolitym arkuszu kotwiącym 83. Możliwe jest nawet tworzenie niesymetrycznego wzoru lub dywanu zrobionego samodzielnie przy użyciu kawałków dywanowych instalowanych na uprzednio ukształtowanym arkuszu kotwiącym 83.

Jak pokazano na fig. 13, arkusze kotwiące 89 mogą być wytwarzane w mniejszych modułach. Dekoracyjnym pokryciem, takim jak kawałki 91 wykładziny dywanowej, mogą być np. arkusze dywanowe, a kiedy są one układane zakładkowo, jak pokazano na fig. 13, wówczas z arkuszy kotwiących 89 i kawałków 91 wykładziny dywanowej może być tworzona ciągła masa, która byłaby wystarczająca do zapewnienia stabilnego zainstalowania bez mocowania do podłogi. Byłoby tak zwłaszcza wtedy, gdyby kawałek 91 nie był wykładziną dywanową, ale wykładziną parkietową lub inną sztywną wykładziną dekoracyjną. Jeżeli jednak pożądane jest mocowanie arkuszy kotwiących 89 do podłogi, można to łatwo zrobić przez przybijanie gwoździami lub stosowanie konwencjonalnej techniki haczyków i pętelek. W takim przypadku znowu byłoby korzystne stosowanie szczelin, perforacji lub otworów 93 w taśmowym pokryciu 95 (jeżeli taśmowe pokrycie jest stosowane), tak aby arkusz kotwiący mógł być mocowany do podłogi przed usunięciem jakiegokolwiek przykrycia haczyków, ale bez mocowania przykrycia haczyków do podłogi.

Na fig. 13a przedstawiono rozwiązanie podobne do fig. 13, ale ze wzorem zbudowanym w sposób modułowy, tak że przykładowo zespoły złożone z przykrycia 91 i arkusza kotwiącego 89 mogą zostać utworzone przed montażem przykrycia całej powierzchni. Poniżej opisano postać takich zespołów, które nazywamy modułami przykrywającymi.

Jak pokazano na fig. 14 i 15, w dodatkowej postaci instalacji moduły przykrywające, które zawierają arkusz kotwiący 96, posiadający powierzchnię górną pokrytą zasadniczo haczykami 97, z ewentualną poduszką na dolnej powierzchni 98 i z dekoracyjnym przykryciem 99 do umieszczenia na arkuszu kotwiącym, posiadającym dekoracyjnie wykończoną górną powierzchnię 100 i dolną powierzchnię pokrytą zasadniczo pętelkami 101, są rozłączalnie mocowane wstępnie z przesunięciem zakładkowym wzdłuż powierzchni AA, jak pokazano na fig. 17, tak że pewien obszar BB haczyków pozostaje odsłonięty, a niektóre pętelki po spodniej stronie dekoracyjnego przykrycia również pozostają odsłonięte w obszarze CC. Kawałki przykrywające (nie pokazano), korzystnie z tkaniny, mogą przykrywać haczyki 97, ale nie są niezbędne tam, gdzie stosowane są tymczasowe przykrycia 106, jak pokazano na fig. 18 i 18a. Może być zalecane stosowanie kawałków przykrywających, by powierzchnia wyposażona w haczyki nie została zabrudzona przed montażem.

Te wstępnie zmontowane moduły przykrywające są następnie przewożone na miejsce i jak pokazano na fig. 18 i 18a, są umieszczane oddzielnie na usytuowanym pod spodem podłożu w styku ze sobą, aby uzyskać sprzężenie z odsłoniętymi pętelkami 101 na spodniej stronie dekoracyjnego przykrycia jednego modułu przykrywającego z odsłoniętymi haczykami 97 na górnej powierzchni arkusza kotwiącego sąsiedniego modułu przykrywającego. Jak pokazano na fig. 18, każdy moduł przykrywający 105 dodany do rosnącego modułowego pokrycia powierzchni, jest doprowadzany do swego właściwego położenia przez układanie cienkich, sztywnych kawałków 106 tworzywa sztucznego na odsłoniętych haczykach arkusza kotwiącego utworzonego modułu przykrywającego 107. Sztywne kawałki tworzywa sztucznego umożliwiają umieszczenie i wyregulowanie położenia zespołu bez przedwczesnego sprzężenia haczyków i pętelek podczas instalowania. Po prawidłowym ustawieniu pętelek na spodniej stronie dekoracyjnego przykrycia jednego modułu przykrywającego zgodnie z haczykami na górnej powierzchni arkusza kotwiącego sąsiedniego modułu przykrywającego te cienkie sztywne kawałki tworzywa sztucznego zsuwa się równolegle do płaszczyzny poziomej z tych dwóch zespołów, dzięki czemu te sąsiednie zespoły zostają ze sobą sprzężone techniką haczyków i pętelek. Wszystkie kawałki przykrywające haczyki (nie pokazano) ostatnio dodanego modułu przykrywającego są następnie usuwane w trakcie przygotowania do dodania następnego modułu pokrywającego. Ten prowadzony etapami proces mocowania zespołów przykrywających do sąsiednich zespołów przykrywających mechanicznie połączonych w technice haczyków

186 982 i pętelek jest powtarzany w celu utworzenia ciągłego pokrycia powierzchni, jak pokazano · na fig. 19. Fig. 20 przedstawia przekrój dwóch modułów przykrywających połączonych ze sobą.

Wadą stosowania modułów przykrywających jest trudność ich równego umieszczania na dużej odległości. Arkusz kotwiący należy korzystnie dokładnie umieszczać w stosunku do sąsiedniego arkusza kotwiącego, a pokrycie dekoracyjne powinno korzystnie być dokładnie umieszczane względem dekoracyjnego pokrycia sąsiedniego modułu przykrywającego. Jeżeli odcinek AA, BB lub CC (jak pokazano na fig. 17) jest zmieniony nawet o niewielką wartość, wówczas wartość ta pomnożona przez wiele modułów spowoduje rozregulowanie pokrycia powierzchni. Bez dokładnego ustawienia arkusza kotwiącego i pokrycia dekoracyjnego na module przykrywającym w praktyce nie byłoby możliwe łatwe instalowanie systemu zakładkowego, tak jak to opisano tu. W praktyce konieczne jest wstępne mocowanie tych modułów w dokładnym położeniu, jak pokazano na fig. 17, korzystnie przez wstępny montaż w fabryce przy użyciu maszyny zapewniającej dokładne ustawienie. Możliwe jest również, ale powolne, stosowanie szablonu lub formy w miejscu instalowania, by utrzymywać stałe zgodne ustawienie pokrycia dekoracyjnego z arkuszem kotwiącym.

Zaletą takiej formy instalowania jest to, że można tworzyć nieograniczoną różnorodność wzorów. Pokrycia dekoracyjne lub cały moduł przykrywający można usuwać, wymieniać lub zamieniać, jeżeli pożądane są inne kombinacje barw lub wzorów. Można wstawiać dowolny wzór, a w przypadku stosowania znormalizowanych wymiarów wzory mogą być wzajemnie wymienne. Przykładowo zespoły z wykładziną dywanową o różnych barwach mogą być instalowane w celu tworzenia unikatowego wzoru dywanowego, albo też pewnej kombinacji różnych rodzajów modułów przykrywających, takich jak wykładzina dywanowa i twarde drewno lub ceramika i marmur można łączyć, a następnie wymieniać lub zamieniać, by utworzyć jeszcze inne unikatowe układy.

W celu ułatwienia tego procesu cienkie, sztywne kawałki tworzywa sztucznego, omówione powyżej, można również stosować do rozłączania poszczególnych zespołów modułowego pokrycia powierzchni. Te cienkie, sztywne kawałki tworzywa sztucznego wstawia się pomiędzy mechanicznie połączone części haczykowo-pętelkowego elementu mocującego sąsiednich zespołów równolegle do płaszczyzny poziomej, przerywając przez to połączenie mechaniczne i uniemożliwiając stykanie się ze sobą haczyków i pętelek, aby zespoły te mogły zostać rozłączone i usunięte z modułowego pokrycia powierzchni.

Inna zaleta polega na tym, że w większości przypadków masa pokrycia dekoracyjnego i sztywność arkusza kotwiącego, kiedy są one połączone ze sobą, pozwolą, by modułowe pokrycie powierzchni uzyskane w wyniku haczykowo-pętelkowego łączenia sąsiednich modułów przykrywających z sąsiednimi arkuszami kotwiącymi było pewnie przytrzymywane na miejscu bez konieczności mocowania do usytuowanego pod spodem podłoża. Jeżeli jednak trzeba mocować wybrane moduły przykrywające do podłoża, np. w przypadku pokrycia ściany, wówczas można to uzyskać przez przybijanie gwoździami, klejenie lub przez zastosowanie techniki haczyków i pętelek. Odsłonięta część arkusza kotwiącego modułu pokrywającego, która ma być jednak połączona techniką haczykowo-pętelkową z dodawanym później modułem sąsiednim, może być wykorzystana do przybicia gwoździami do usytuowanego pod spodem podłoża. Taka odsłonięta część jest następnie przykrywana pokryciem dekoracyjnym sąsiedniego modułu przykrywającego. Takie oddzielne punkty 108 przybijania gwoździami mogą być takie, jak pokazano na fig. 16, 18, 19 i 21. Mocowanie zakotwienia do podłoża w punktach 108 lub nawet w mniejszej liczbie punktów powinno być wystarczającym mocowaniem w wielu, jeśli nie w większości przypadków. Zależnie od grubości lub kruchości arkuszy kotwiących może być zalecane posiadanie wstępnie wywierconych otworów w arkuszach kotwiących. W takim przypadku znów byłoby korzystne posiadanie szczelin, perforacji lub otworów (nie pokazano) w taśmowym pokryciu (nie pokazano), tak że arkusz kotwiący może być mocowany do podłogi przed usunięciem ewentualnego przykrycia haczyków, ale bez mocowania przykrycia haczyków do podłogi.

Na fig. 22, 23 i 24 pokazano dodatkowy układ arkuszy dywanowych lub płytek ceramicznych z zastosowaniem modułów przykrywających 110, takich jak pokazano na fig. 24. Takie moduły przykrywające złożone są z arkusza kotwiącego 112 oraz z płytki lub dekoracyjnego

186 982 pokrycia 114, które może być z ceramiki lub wykładziny dywanowej, albo z dowolnego innego odpowiedniego materiału. Normalnie płytka łub dekoracyjne pokrycie 114 i arkusz kotwiący 112 są wstępnie mocowane w fabryce w dokładnym, uprzednio określonym położeniu, jak pokazano. Jeżeli płytka lub dekoracyjne pokrycie zawiera pętelki na swej powierzchni spodniej, a arkusz kotwiący ma haczyki na swej powierzchni górnej, wówczas na miejscu możliwe jest ich rozłączenie i ponowne połączenie, jeśli trzeba. Można zastosować trwały klej do uzyskania trwałego spojenia pomiędzy płytką 114 a arkuszem kotwiącym 112 albo tymczasowy klej, mający właściwości haczyków i pętelek (to znaczy możliwość łączenia i rozłączania oraz dobra wytrzymałość pozioma). Jeżeli założy się stosowanie haczyków i pętelek, wówczas arkusz kotwiący 112 będzie pokryty haczykami, podobnymi do haczyków 97 z fig. 14 i 18, a spodnia strona płytki będzie pokryta pętelkami, podobnymi do pętelek 101 z fig. 15 i 17. Płytka lub dekoracyjne pokrycie, takie jak 116 na fig. 22, jest ułożone na i połączone z arkuszami kotwiącymi 112, 118, 120 i 122 i pomaga włączeniu tych arkuszy kotwiących ze sobą. Jeżeli płytka jest płytką wykładziny dywanowej, wówczas płytki takie jak 114, 116 i inne, zawierające środkową płytkę 124, można tworzyć przez matrycowe cięcie dużego kawałka wykładziny dywanowej. W ten sposób można wytworzyć kawałki dystansowe 126, pokazane na fig. 23. Jeżeli tnie się również inne wykładziny dywanowe o kontrastujących barwach, wówczas te kawałki można wykorzystać z innymi podobnie ukształtowanymi elementami ciętymi z takich wykładzin dywanowych. Taki kawałek 126, jeżeli pochodzi z wykładziny dywanowej użytej do wytworzenia płytki 114 lub 124, pójdzie do zastosowania w innym wzorze, a zostanie wprowadzony nowy kawałek (nie pokazano) o takim samym kształcie jak kawałek 126 (z matrycowego cięcia wykładziny dywanowej o kontrastującej barwie).

Przez stosowanie takich separatorów wzoru dekoracyjnego, jak 126, można zmniejszyć do minimum miejsca, gdzie spotykają się podobne barwy. Dzięki stosowaniu kontrastującej barwy dla kawałka 126 oko jest przyciągane raczej do wzoru, a nie do ewentualnych niedokładności, gdzie spotykają się linie proste partii o podobnej, ale nie identycznej barwie. We wzorze z fig. 22 lub 25 podobne barwy spotykają się tylko np. przy 125 na fig. 23 lub 119 na fig. 25. Możliwe jest zastosowanie trzeciej lub nawet większej liczby barw w celu wyeliminowania miejsc, gdzie spotykają się takie same barwy, co mogłoby spowodować trudności przy późniejszym dopasowaniu. Na fig. 25 pokazano inny układ, w którym przykładowo płytka 128 jest umieszczona na arkuszu kotwiącym 134. Wzór ten jest podobny, ale płytka lub dekoracyjne pokrycie jest w innym ustawieniu względem arkusza kotwiącego 134. W tym przypadku płytka 128 przykładowo zachodzi zakładkowo na arkusz kotwiący 130 i 134, natomiast arkusze kotwiące 134 i 136 są mocowane przez medalion 132 oraz przez wstawkę 126, jak pokazano na fig. 3, która nie została jeszcze zainstalowana w przykładzie wykonania pokazanym na fig. 25.

W tym przypadku, gdzie płytki, takie jak 114 lub 128, są płytkami ceramicznymi, możliwe jest takie dobranie ich wymiarów względem arkusza kotwiącego, że przestrzeń pomiędzy np. płytkami 114, 116 a medalionem 124 jest mniejsza niż pokazano na fig. 22, a następnie sprężyste wypełnienie, takie jak uszczelka gumowa, może być pasowane ciernie pomiędzy płytki, by symulować wypełnienie zaprawą, albo też uszczelka gumowa może być przewidziana jako elastyczna taśma o wymiarze pasującym wokół płytki 114 lub medalionu 124. Ta]ka sprężysta taśma może nawet być wstępnie instalowana na płytce przed montażem modułów pokrywających, takich jak 110. W przestrzeni pomiędzy płytkami można nawet zastosować rzeczywistą zaprawę cementową.

Arkusz kotwiący według niniejszego wynalazku w swych różnych przykładach realizacji umożliwia zwiększoną różnorodność instalowania pokryć dekoracyjnych lub wykładzin dywanowych, które zostały wykonane z pętelkami, takimi jak system haczykowo-pętelkowy opisany w patencie USA nr 4.822.658 (Pacione). Przy stosowaniu modułów pokrywających, w których pokrycie dekoracyjne i arkusz kotwiący są ze sobą wstępnie złączone, możliwe jest zmniejszenie pola powierzchni mocowania do odsłoniętego obszaru zakładkowego oraz stosowanie kleju, który może być odciągany i ponownie łączony, albo haczyków i pętelek w takim odsłoniętym obszarze. Za pomocą arkusza kotwiącego wykładziny dywanowe i inne

186 982 pokrycia dekoracyjne mogą być instalowane łatwo na prawie każdej powierzchni bez uszkadzania powierzchni i mogą być one w wielu przypadkach wstępnie montowane fabrycznie, a wykładziny dywanowe lub inne pokrycie dekoracyjne trzeba tylko przymocować do usytuowanej pod spodem powierzchni w kilku oddzielnych miejscach, jeżeli w ogóle takie mocowanie jest potrzebne. Likwiduje to konieczność usuwania usytuowanego pod spodem podłoża, takiego jak wykładzina dywanowa lub twarde drewno i ściągania kleju z powierzchni. Duże ilości pokrycia dekoracyjnego, takiego jak wykładzina dywanowa, nie muszą być już wyrzucane, ponieważ są one po prostu przykrywane nowym pokryciem dekoracyjnym. Ponadto według wynalazku możliwe jest teraz utrzymanie wartościowego wykończenia podłogi, takiego jak marmur, w stanie nienaruszonym do późniejszego użytku i tylko tymczasowe pokrycie takiej podłogi wykładziną dywanową lub płytkami.

Chociaż przedstawiono pewne przykłady realizacji wynalazku, ma on obejmować wszystkie odmiany i kombinacje wynalazku zastrzeżonego w załączonych zastrzeżeniach patentowych.

186 982

FIG. 3

186 982

FIG. 5

186 982

FIG. 6

186 982

186 982

63 52

55

FIG. 9

186 982

186 982

FIG. 12

95

FIG. 13

186 982

FIG. 13α

186 982

101

FIG. 16

186 982

FIG. 17

FIG. 19

186 982

FIG. 18

108

186 982

100

FIG. 18α

186 982

1*-.

σ>

ο rsi ę>

Lu

186 982

FIG. 21

186 982

FIG. 23

FIG. 24

186 982

128

128

FIG. 25

186 982

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 6,00 zł.

Claims (53)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Arkusz kotwiący, do wytwarzania podłoża dla dekoracyjnego pokrycia, znamienny tym, że zawiera górną warstwę, stanowiącą arkusz materiału z tworzywa sztucznego, oraz zawiera dolną warstwę, stanowiącą stosunkowo elastyczny, amortyzujący materiał, który to arkusz kotwiący może być cięty i dostosowany do wymiarów podłogi, a ponadto, ma dostateczną sztywność i masę dla pozostawania bez przesunięć lub wybrzuszeń w pokoju, w którym arkusz jest swobodnie ruchomy na podłodze, zasadniczo bez mocowania do podłoża.
2. 2. Arkusz kotwiący według zastrz. 1, znamienny tym, że tworzywo sztuczne zawiera poliwęglan, poliester, polietylen lub polipropylen.
3. 3. Arkusz kotwiący według zastrz. 1, znamienny tym, że ma grubość co najmniej 0,254 mm.
4. 4. Arkusz kotwiący, do wytwarzania podłoża dla dekoracyjnego pokrycia, znamienny tym, że zawiera laminat mający górną warstwę z tworzywa sztucznego, stanowiącą arkusz materiału z wieloma haczykami (7) na wierzchu warstwy, stanowiącymi jedną połowę systemu mocowania z haczykami i pętelkami, oraz mający dolną warstwę, stanowiącą stosunkowo elastyczny, amortyzujący materiał związany z górną warstwą, który to laminat ma dostateczną sztywność, grubość i masę, tak że w połączeniu z dekoracyjnym pokryciem, za pomocą pętelek stanowiących komplementarną drugą połowę systemu mocowania z haczykami i pętelkami, utrzymuje stabilność atmosferyczną oraz przeciw wybrzuszeniom bez mocowania do podłoża.
5. 5. Arkusz kotwiący według zastrz. 4, znamienny tym, że tworzywo sztuczne zawiera poliwęglan, poliester, polietylen lub polipropylen.
6. 6. Arkusz kotwiący według zastrz. 4, znamienny tym, że ma grubość co najmniej 0,254 mm.
7. 7. Sposób wytwarzania dekoracyjnego pokrycia podłoża, znamienny tym, że wiele niedekoracyjnych arkuszy kotwiących (1) układa się jeden obok drugiego na podłożu, przy czym każdy arkusz kotwiący jest zasadniczo pokryty haczykami (7) stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, na nich układa się wiele dekoracyjnych pokryć (15), gdzie każde pokrycie ma spód zasadniczo pokryty pętelkami (101) stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, tak że pokrycia i arkusze kotwiące są połączone z możliwością rozdzielenia przez system haczyków i pętelek, przy czym co najmniej część pokrycia umieszcza się na połączeniu mostkowym (17) sąsiednich arkuszy kotwiących.
8. 8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że stosuje się pokrycie dekoracyjne stanowiące kawałki wykładziny dywanowej (128).
9. 9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że stosuje się wykładzinę dywanową, której powierzchnia dekoracyjna zawiera przycięte włoski (81).
10. 10. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że stosuje się arkusze kotwiące dodatkowo zawierające, na swojej spodniej stronie, sprężystą warstwę amortyzującą.
11. 11. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że stosuje się pokrycie dekoracyjne stanowiące wykładzinę dywanową (15), której szerokość jest większa niż szerokość arkusza kotwiącego pod pokryciem.
12. 12. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że stosuje się pokrycie dekoracyjne stanowiące kawałek wykładziny dywanowej (45), którego wymiary są mniejsze niż arkusza kotwiącego.
13. 13. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że stosuje się arkusz kotwiący zawierający tworzywo sztuczne.
14. 14. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że tworzywo sztuczne jest wybrane z grupy obejmującej poliwęglan, polietylen, polipropylen lub poliester.
15. 15. Sposób według zastrz. 7 albo 13, znamienny tym, że stosuje się arkusz kotwiący mający grubość co najmniej 0,254 mm.

    186 982
16. 16. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że stosuje się prostokątny arkusz kotwiąc,y.
17. 17. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że stosuje się kwadratowy arkusz kotwiący.
18. 18. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że jako dekoracyjne pokrycie stosuje się kawałki wykładziny dywanowej (69, 71, 72) mające różne wymiaiy.
19. 19. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że arkusze kotwiące łączy się z podłogą co najwyżej, w ograniczonej liczbie odosobnionych punktów (14).
20. 20. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że arkusze kotwiące układa się na podłodze, bez przymocowania do niej.
21. 21. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że wiele arkuszy kotwiących układa się jeden obok drugiego na podłożu, przy czym każdy arkusz kotwiący jest zasadniczo pokryty haczykami stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami (etap a), na tych arkuszach kotwiących umieszcza się pierwszy kawałek dekoracyjnego pokrycie, mający spód zasadniczo pokryty pętelkami stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami (etap b), umieszcza się drugi kawałek dekoracyjnego pokrycia tak, że jego krawędź styka się z pierwszym kawałkiem pokrycia (etap c), powtarza się etapy (b) i (c) według potrzeb, przy czym co najmniej część dekoracyjnego pokrycia umieszcza się nad spojeniem sąsiednich arkuszy kotwiących, i wytwarza się ciągłe pokrycie podłoża.
22. 22. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że przymocowuje się co najmniej część z arkuszy kotwiących do podłoża.
23. 23. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że przymocowuje się co najmniej część arkuszy kotwiących jeden do drugiego.
24. 24. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że w etapie łączenia arkuszy kotwiących stosuje się pokrycie mostkujące, które umieszcza się nad spojeniem pomiędzy krawędziami arkuszy kotwiących.
25. 25. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że stosuje się prostokątne arkusze kotwiące.
26. 26. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że w etapie przymocowania co najmniej części arkuszy kotwiących jeden do drugiego łączy się naroża sąsiednich arkuszy.
27. 27. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że stosuje się giętkie dekoracyjne pokrycie.
28. 28. Sposób według zastrz. 27, znamienny tym, że jako giętkie dekoracyjne pokrycie stosuje się wykładzinę dywanową.
29. 29. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że stosuje się arkusz kotwiący zawierający tworzywo sztuczne.
30. 30. Sposób według zastrz. 29, znamienny tym, że tworzywo sztuczne jest wybrane z grupy obejmującej poliwęglan, poliester, polietylen lub polipropylen.
31. 31. Sposób według zastrz. 28, znamienny tym, że stosuje się kawałek wykładziny dywanowej węższy niż arkusz kotwiący, na którym ten kawałek wykładziny jest umieszczany.
32. 32. Sposób według zastrz. 28, znamienny tym, że stosuje się kawałek wykładziny dywanowej szerszy niż arkusz kotwiący, na którym ten kawałek wykładziny jest umieszczany.
33. 33. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że powtarza się etapy (b) i (c), przy czym łączy się kawałki dekoracyjnego pokrycia tego samego rodzaju, mające różne kolory lub wzory.
34. 34. Sposób według zastrz. 33, znamienny tym, że jako dekoracyjne pokrycie stosuje wykładzinę dywanową.
35. 35. Sposób według zastrz. 21 albo 34, znamienny tym, że powtarza się etapy (b) i (c) według potrzeb i wytwarza się powierzchnię dywanową.
36. 36. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że stosuje się arkusz kotwiący, którego spodnia powierzchnia zapobiega przesunięciom..
37. 37. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że na pojedynczym arkuszu kotwiącym układa się wiele kawałków dekoracyjnego pokrycia, które stanowią wykładzinę dywanową.
38. 38. Sposób według zastrz. 28, znamienny tym, że stosuje się kawałki wykładziny dywanowej wycięte z większego arkusza wykładziny.
39. 39. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że stosuje się arkusze kotwiące, które mają na spodniej stronie warstwę amortyzującą.

    186 982
40. 40. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że stosuje się arkusz kotwiący mający grubość co najmniej 0,254 mm.
41. 41. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że przed etapem (b) umieszcza się, na co najmniej części arkusza kotwiącego, tymczasowe pokrycie, stanowiące gładkie tworzywo sztuczne.
42. 42. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że stosuje się arkusze kotwiące bardziej sztywne niż dekoracyjne pokrycie.
43. 43. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że na powierzchni podłoża układa się wiele prostokątnych arkuszy kotwiących, tak że krawędzie każdego arkusza stykają się z krawędziami sąsiednich arkuszy, przy czym każdy arkusz kotwiący na swej wierzchniej stronie jest zasadniczo pokryty haczykami stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, zaś na spodniej stronie ma warstwę amortyzującą (etap a), na tych arkuszach kotwiących umieszcza się pierwszy kawałek wykładziny dywanowej, mający spód pokryty pętelkami stanowiącymi część systemu mocowania, przez szczepienie z co najmniej częścią haczyków pierwszego arkusza kotwiącego (etap b), umieszcza się drugi kawałek wykładziny dywanowej tak, że jego krawędź styka się z pierwszym kawałkiem (etap c), powtarza się etapy (b) i (c) według potrzeb, przy czym co najmniej część kawałków wykładziny dywanowej umieszcza się na połączeniu mostkującym jednego lub więcej spojeń pomiędzy sąsiednimi arkuszami, i wytwarza się ciągłe pokrycie podłoża.
44. 44. Sposób według zastrz. 43, znamienny tym, że przymocowuje się co najmniej część arkuszy kotwiących jeden do drugiego poprzez połączenie naroży arkuszy.
45. 45. Sposób według zastrz. 43, znamienny tym, że stosuje się arkusz kotwiący zawierający tworzywo sztuczne wybrane z grupy obejmującej poliwęglan, poliester, polietylen lub polipropylen.
46. 46. Sposób według zastrz. 45, znamienny tym, że stosuje się arkusz kotwiący mający grubość co najmniej 0,254 mm.
47. 47. Sposób według zastrz. 43, znamienny tym, że stosuje się arkusze kotwiące, które zasadniczo mają takie same wymiary, zaś poszczególne kawałki wykładziny dywanowej są węższe i szersze niż arkusz kotwiący.
48. 48. Sposób według zastrz. 21 albo 43, znamienny tym, że stosuje się arkusze kotwiące zawierające laminat, którego górną warstwę stanowi stosunkowo cienki, giętki i sztywny materiał, zaś dolną warstwę stanowi sprężysty amortyzujący materiał, związany z warstwą górną.
49. 49. Sposób wytwarzania dekoracyjnego pokrycia podłoża, znamienny tym, że wiele arkuszy kotwiących (1), z tworzywa sztucznego, układa się jeden obok drugiego na podłożu, przy czym każdy arkusz kotwiący ma wierzch zasadniczo pokryty haczykami (7), stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, oraz ma sprężystą amortyzującą warstwę na spodzie, na nich układa się wiele dekoracyjnych kawałków wykładziny dywanowej (15), gdzie każdy kawałek wykładziny ma spód zasadniczo pokryty pętelkami (101) stanowiącymi część systemu mocowania z haczykami i pętelkami, tak że pokrycie i arkusze kotwiące tworzą ciągłą dekoracyjną powierzchnię dywanu, z możliwością rozdzielenia przez system haczyków i pętelek, przy czym co najmniej niektóre kawałki wykładziny dywanowej są umieszczone na połączeniu mostkowym (17) sąsiednich arkuszy kotwiących.
50. 50. Sposób według zastrz. 49, znamienny tym, że stosuje się kawałki wykładziny dywanowej (69, 71, 72) mające różne wymiary.
51. 51. Sposób według zastrz. 49, znamienny tym, że stosuje się kawałki wykładziny dywanowej (15), których szerokość jest większa niż arkusza kotwiącego.
52. 52. Sposób według zastrz. 49, znamienny tym, że stosuje się kawałki wykładziny dywanowej (45), których wymiary są mniejsze niż arkusza kotwiącego.
53. 53. Sposób według zastrz. 49, znamienny tym, że stosuje się wykładzinę dywanową której powierzchnia dekoracyjna zawiera przycięte włoski (81).

    186 982