PL182154B1 - Flexible hose connector - Google Patents

Abstract

1. Lacznik przewodów gietkich, zawierajacy laczone ze soba czesci wewnetrzna i zewnetrzna przy czym czesc zewnetrzna sklada sie z tulei, za- opatrzonej w kilka elastycznych jezyczków, roz- mieszczonych równomiernie wokól wewnetrznej scianki tulei, skierowanych w kierunku od otworu tulei i wystajacych do wewnatrz od wewnetrznej scianki tulei, zas tuleja ta jest przystosowana do wkladania w koncówke przewodu i utrzymywana jest w przewodzie za pomoca srodków zaci- skajacych koncówke przewodu na tulei, znam ienny tym , ze material koncówki jest sprezyscie dociskany do elastycznych jezyczków (4), natomiast czesc we- wnetrzna (1 1 , 1 2 , 2 1 , 26) sklada sie z tulei laczonej z rura (14), ewentualnie z przewodem (8), a tuleja ta ma na swej sciance zewnetrznej (1 2 ) tyle poprze- cznych krawedzi (13, 29), ile jest elastycznych jezy- czków (4) w tulei (2) czesci zewnetrznej, zas te elastyczne jezyczki (4) rozmieszczone sa tak, ze gdy czesc wewnetrzna (1 1 , 16, 2 1 , 26) wprowadzona jest do czesci zewnetrznej (1, 18), jezyczki (4) zatrza- skuja sie sprezyscie na poprzecznych krawedziach (13, 29) czesci wewnetrznej (1 1 , 1 6 , 21, 26). Fi g . 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest łącznik przewodów giętkich, zawierający część wewnętrzną i część zewnętrzną, które można ze sobą łączyć.

Znanych jest wiele typów łączników przeznaczonych do łączenia dwóch przewodów giętkich lub przewodu giętkiego z rurą. Wszystkie te znane urządzenia mają jednak tę wspólną cechę, że jedna z łączonych części, na przykład dołączona do końca przewodu za pomocą opaski zaciskowej, ma część, która wystaje na końcu przewodu. Ta wystająca część ma element łączący koniec przewodu z drugą częścią łączącą, zaczepioną do rury lub drugiego przewodu. Znane łączniki można więc uznać za konstrukcje niepotrzebnie skomplikowane, a co za tym idzie, drogie.

Znane łączniki tego typu ujawniono na przykład w niemieckich opisach patentowych DE 3815167 i DE 3914645.

W opisie DE 3815167 przedstawiono łącznik przewodów giętkich, zawierający części wewnętrzną i zewnętrzną, które można ze sobą połączyć. Część zewnętrzna składa się z tulei, zaopatrzonej w kilka elastycznych języczków, rozmieszczonych równomiernie wokół

182 154 wewnętrznej ścianki tulei, skierowanych w kierunku od otworu tulei i wystających do wewnątrz od wewnętrznej ścianki tulei. Tuleja wprowadzana jest w końcówkę przewodu i utrzymywana jest w nim za pomocą środków zaciskających końcówkę przewodu na tulei.

Łącznik przewodów giętkich według wynalazku, zawierający łączone ze sobą części wewnętrzną i zewnętrzną, przy czym część zewnętrzna składa się z tulei, zaopatrzonej w kilka elastycznych języczków, rozmieszczonych równomiernie wokół wewnętrznej ścianki tulei, skierowanych w kierunku od otworu tulei i wystających do wewnątrz od wewnętrznej ścianki tulei, zaś tuleja ta jest przystosowana do wkładania w końcówkę przewodu i utrzymywana jest w przewodzie za pomocą środków zaciskających końcówkę przewodu na tulei, charakteryzuje się tym, że materiał końcówki jest sprężyście dociskany do elastycznych języczków, natomiast część wewnętrzna składa się z tulei łączonej z rurą, ewentualnie z przewodem, a tuleja ta ma na swej ściance zewnętrznej, tyle poprzecznych krawędzi, ile jest elastycznych języczków w tulei części zewnętrznej, zaś te elastyczne języczki rozmieszczone są tak, że gdy część wewnętrzna wprowadzona jest do części zewnętrznej, języczki zatrzaskują się sprężyście na poprzecznych krawędziach części wewnętrznej.

Korzystnie, część zewnętrzna posiada przy otworze poprzeczny kołnierz, który ma nos, sprzęgający się z wcięciem, znajdującym się w odpowiednim, poprzecznym kołnierzu części wewnętrznej, po połączeniu części zewnętrznej z częścią wewnętrzną i zatrzaśnięciu się elastycznego języczka na poprzecznej krawędzi.

Poprzeczne krawędzie części wewnętrznej mogą być wyszlifowane lub wycięte, ewentualnie wprasowane w materiale ścianki zewnętrznej części wewnętrznej, bądź też są uformowane wtryskowo w trakcie wytwarzania części wewnętrznej.

Łącznik według wynalazku jest niezawodny, a jednocześnie tani w produkcji.

Przedmiot wynalazku zostanie poniżej przedstawiony w przykładzie wykonania, z odniesieniem do załączonych rysunków, na których: fig. 1 przedstawia przekrój podłużny części zewnętrznej według wynalazku oraz widok z boku części wewnętrznej według pierwszego przykładu realizacji wynalazku; fig. 2 przedstawia przekrój podłużny tej samej części zewnętrznej z fig. 1 oraz widok z boku części wewnętrznej według drugiego przykładu realizacji wynalazku; fig. 3 przedstawia przekrój podłużny części zewnętrznej według drugiego przykładu realizacji wynalazku oraz widok z boku części wewnętrznej według trzeciego przykładu realizacji wynalazku; fig. 4 przedstawia widok z boku części zewnętrznej i części wewnętrznej według przykładu realizacji z fig. 3; fig. 5 przedstawia przykład realizacji, w którym są dwie części wewnętrzne połączone ze sobą, widoczne w widoku bocznym oraz pierwszą część zewnętrzną, widoczną w widoku bocznym, do podłączenia z lewej strony, jak widać na rysunku, oraz przekrój podłużny drugiej części zewnętrznej do podłączenia z prawej strony, jak widać na rysunku; fig. 6 przedstawia widok z boku części wewnętrznej według czwartego przykładu realizacji; fig. 7 przedstawia widok od strony końca przewodu, tego samego przykładu realizacji; fig. 8 przedstawia schematycznie, w większej skali, fragment tej samej części wewnętrznej w celu zilustrowania możliwości obrotu jej w części zewnętrznej.

Łącznik według wynalazku obejmuje zewnętrzną część 1, której głównym elementem jest tuleja 2, wykonana np. z rurki z blachy metalowej lub wytłaczanej z plastiku. Tuleja 2 zaopatrzona jest w wiele elastycznych języczków 4, rozmieszczonych równomiernie wokół jej wewnętrznej ścianki 3. Języczki 4 są w zilustrowanym przykładzie tak samo oddalone od otworu 5 tulei 2 i skierowane w kierunku od tego otworu, a ponadto wystają nieco do wewnątrz z wewnętrznej ścianki 3. Języczki 4 są korzystnie wykonane przez przebicie szczelin 6 w ściance 3 tulei.

Tuleja 2 ma na wewnętrznej powierzchni zagłębienie 7, widoczne od strony otworu 5. Zagłębienie 7 stanowi zewnętrzny pierścieniowy ogranicznik dla przewodu 8 wprowadzonego do tulei 2, który wciska się w materiał przewodu. Zewnętrzna tuleja 9 nakładana jest na koniec przewodu i zaciskana na nim. Przewód 8 jest więc po pierwsze trwale zaciśnięty na wgłębieniu 7, po drugie wciska on sprężyście języczki 4 do wewnątrz tulei 2, przez co zwiększa się

182 154 ich sprężysty nacisk. Zagłębienie 7 tworzy wewnątrz tulei 2 pierścieniowy rowek, w który włożonajest pierścieniowa uszczelka 10. W ten sposób zewnętrzna część 1 połączonajest trwale z końcówką przewodu 8.

Część wewnętrzna 11 z fig. 1 jest rurą posiadającą tyle poprzecznych krawędzi 13, ile jest elastycznych języczków 4 na zewnętrznej ściance 12. Poprzeczne krawędzie 13 mogą być wykonane przez wycięcie materiału ścianki zewnętrznej 12. Mogą też być wykonane jako wypraski lub w przypadku, gdy część wewnętrzna 11 wykonana jest z tworzywa sztucznego, metodą formowania wtryskowego. W przykładzie wykonania części wewnętrznej 11 przedstawionym na fig. 1, część wewnętrzna połączona jest z rurą 14 posiadającą gwint zewnętrzny za pomocą nakrętki zewnętrznej 15.

Po wprowadzeniu części wewnętrznej 11 do części zewnętrznej 1 i obróceniu o odpowiedni kąt, tak głęboko, że część wewnętrzna przeciska się za uszczelkę 10, języczki 4 zatrzaskują się na poprzecznych krawędziach 13 części wewnętrznej 11, sprzęgając część wewnętrzną z częścią zewnętrzną. W ten sposób powstaje bagnetowe połączenie części zewnętrznej 1 z częścią wewnętrzną 11.

Wskutek tego, że zewnętrzna tuleja 9 dociska końcówkę przewodu, elastyczne języczki 4 wciskane są między wewnętrzną część 11, a sprężysty materiał przewodu. W rezultacie elastyczne języczki 4 można zrobić dłuższe, niż gdyby były swobodne, zaś do połączenia części wewnętrznej 11 z częścią zewnętrzną 1 potrzebna jest stosunkowo niewielka siła. Jednocześnie złącze może być poddawane stosunkowo dużym siłom rozciągającym bez ryzyka, że języczki się wygną i złącze zostanie rozerwane.

Aby rozłączyć części wewnętrzną 11 i zewnętrzną 1, należy obrócić je względem siebie o taki kąt, aby języczki znalazły się poza krawędziami 13; można wówczas wysunąć część wewnętrzną 11 z części zewnętrznej 1.

Figura 2 przedstawia przykład wykonania, w którym część zewnętrzna 1 jest identyczna, jak na fig. 1, lecz część wewnętrzna 16 posiada nagwintowaną część 17, która przeznaczona jest do wkręcania do jakiegoś urządzenia, np. pompy.

Figury 3 i 4 przedstawiają przykład wykonania, w którym część zewnętrzna 18 posiada przy otworze 5 poprzeczny kołnierz 19, przy czym kołnierz ten ma nos 20. W tym przykładzie wewnętrzna część 21 posiada odpowiedni, poprzeczny kołnierz 22, za pomocą którego część wewnętrzna 21 mocowana jest do ścianki jakiegoś urządzenia. W chwili połączenia części zewnętrznej 18 z częścią wewnętrzną 21 i obróceniu części zewnętrznej 18 do położenia, w którym każdy języczek 4 zatrzaskuje się na krawędzi 13, nos 20 sprzęga się z wcięciem 24, znajdującym się w poprzecznym kołnierzu 22 części wewnętrznej 21. W ten sposób użytkownik wyraźnie widzi, kiedy części 18 i 21 zostały ze sobą sprzężone, bez potrzeby słuchania, czy nastąpiło zatrzaśnięcie elastycznych języczków 4 na krawędziach 13, lub sprawdzania połączenia przez pociągnięcie.

Na figurze 5 pokazano przykład z dwoma częściami wewnętrznymi 21 skierowanymi w przeciwnych kierunkach, zaś między nimi znajduje się kołnierz 25 z wcięciami 24 po każdej stronie. W tym przykładzie połączenie realizowane jest tak samo, jak w poprzednim tzn. zewnętrzne części 18 nakładane są na wewnętrzną część 21 z obu stron, po czym są obracane do położenia, w którym nosy 20 obu części zewnętrznych 18 sprzęgają się z odpowiednimi wcięciami 24 w środkowym kołnierzu 25. Przykład ten wskazuje, jak można szybko połączyć przewód z rurą 8.

Figury 6 i 7 przedstawiają przykłady wykonania, w których część wewnętrzną 26 zaprojektowano z tak dużymi zagłębieniami 27, że pozostałe obszary o pełnym wymiarze tworzą, równomiernie rozłożone wokół części wewnętrznej 26, rąbki 28. Krawędzie poprzeczne 29 rozciągające się między rąbkami 28 są tu więc znacznie większe, niż w poprzednich przykładach, tzn. zajmują dłuższe odcinki obwodu wewnętrznej części 26, co widać na fig. 7 i 8. W pewnych sytuacjach korzystna jest możliwość obracania części wewnętrznej i zewnętrznej względem siebie na pewnej, dłuższej części obwodu, zanim elastyczne języczki 4 znajdą się na rąbkach 28 i części będą mogły być rozdzielone.

182 154

Wynalazek nie ogranicza się do przedstawionych przykładów i może być w różny sposób modyfikowany w zakresie załączonych zastrzeżeń. Właściwą, względną pozycję obrotową części można oczywiście zapewnić inaczej, niż za pomocą nosa 20 i wcięcia 24, np. za pomocą linii trasowanych lub namalowanych na materiale części.

182 154

Fig. 4

182 154

Fig 6

Fig. 7

Fig. 8

182 154

p' J 13 77

Fig.1

7, 6 4 /7

13 12 17

1 t	-6 ,

, /3 IJ 1.

Łj~4

JO 9

Fg.2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Łącznik przewodów giętkich, zawierający łączone ze sobą części wewnętrzną i zewnętrzną, przy czym część zewnętrzna składa się z tulei, zaopatrzonej w kilka elastycznych języczków, rozmieszczonych równomiernie wokół wewnętrznej ścianki tulei, skierowanych w kierunku od otworu tulei i wystających do wewnątrz od wewnętrznej ścianki tulei, zaś tuleja ta jest przystosowana do wkładania w końcówkę przewodu i utrzymywana jest w przewodzie za pomocą środków zaciskających końcówkę przewodu na tulei, znamienny tym, że materiał końcówki jest sprężyście dociskany do elastycznych języczków (4), natomiast część wewnętrzna (11,12,21,26) składa się z tulei łączonej z rurą (14), ewentualnie z przewodem (8), a tuleja ta ma na swej ściance zewnętrznej (12) tyle poprzecznych krawędzi (13, 29), ile jest elastycznych języczków (4) w tulei (2) części zewnętrznej, zaś te elastyczne języczki (4) rozmieszczone są tak, że gdy część wewnętrzna (11, 16, 21, 26) wprowadzona jest do części zewnętrznej (1,18), języczki (4) zatrzaskują się sprężyście na poprzecznych krawędziach (13, 29) części wewnętrznej (U, 16,21,26).
2. 2. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że część zewnętrzna (18) posiada przy otworze (5) poprzeczny kołnierz (19), który ma nos (20), sprzęgający się z wcięciem (24), znajdującym się w odpowiednim, poprzecznym kołnierzu (22) części wewnętrznej (21), po połączeniu części zewnętrznej (18) z częścią wewnętrzną (21) i zatrzaśnięciu się elastycznego języczka (4) na poprzecznej krawędzi (13).
3. 3. Łącznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że poprzeczne krawędzie (13, 29) części wewnętrznej (11,16, 21, 26) są wyszlifowane lub wycięte w materiale ścianki zewnętrznej (12) części wewnętrznej (11,16,21,26).
4. 4. Łącznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że poprzeczne krawędzie (13, 29) części wewnętrznej (11,16, 21, 26,30), są wprasowane w materiale ścianki zewnętrznej (12) części wewnętrznej (U, 16,21,26).
5. 5. Łącznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że poprzeczne krawędzie (13, 29) części wewnętrznej (11, 16, 21, 26) są uformowane wtryskowo w trakcie wytwarzania części wewnętrznej (11,16,21,26).