PL179399B1

PL179399B1 - Nowe antracyklino-disacharydy, sposób ich wytwarzaniai preparaty farmaceutyczne zawierajace antracyklino-disacharydy PL PL PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL179399B1
Application number: PL94313708A
Authority: PL
Inventors: Fabio Animati; Paolo Lombardi; Federico Arcamone; Amalia Cipollone
Original assignee: Bristol Myers Squibb Spa; Menarini Farma Ind
Priority date: 1993-09-30
Filing date: 1994-09-26
Publication date: 2000-08-31
Also published as: JPH09502990A; ITFI930187A0; NO961061L; SK39696A3; CN1136317A; WO1995009173A1; HUT75343A; RO115525B1; FI961423A0; PL313708A1; KR100341166B1; CZ288462B6; CZ90496A3; NZ273624A; NO961061D0; TW404950B; ES2132429T3; ITFI930187A1; RU2144540C1; EP0721456B1

Abstract

1 . Nowe antracyklino disacharydy o wzo- rze ogólnym (I) oraz (II), w których: R ozna- cza H; R 1 oznacza H lub OCH3, R2 oznacza H; R 3 oznacza OH; R4 oznacza H lub NH 2 i R 5 oznacza OH lub NH 2 oraz symbol wiaza- nia wskazuj e, ze podstawniki R3 , R4 i R 5 moga znajdowac sie w róznej konfiguracji: równoleglej badz prostopadlej pozycji; oraz ich sole dopuszczalne farmakologicznie. PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku są związki o wzorze ogólnym (I) oraz (II), w których:

R oznacza H lub OH,

Rj oznacza H lub OCH₃,

R₂ oznacza H,

R₃ oznacza OH,

R₄ oznacza H lub NH₂ i R₅ oznacza OH lub NH₂;

oraz symbol wiązania (υννή wskazuje, że podstawniki R₃, R₄ i R₅ mogą znajdować się w pozycji równoległej lub priZUpZ©^

179 399

Przedmiotem wynalazku są również dopuszczalne farmakologicznie sole antracyklino disacharydów o właściwościach przeciwnowotworowych.

Jak widać na powyższych wzorach związki (I) i (II) różnią się wyłącznie budową przestrzenną grup glikozydowych i mogą być przedstawione jako wzór (A);

w którym symbol (uwn) wskazuje, że druga reszta węglowodorowa może być związana z atomem węj /szej cząsteczki cukru w pozycji równoległej lub prostopadłej.

Przedmiotem wynalazku jest również sposób wytwarzania powyższych związków, ich soli, dopuszczalnych farmaceutycznie oraz preparaty farmaceutyczne zawierające antracyklino disacharydy.

Daunorubicyna i doxorubicyna są dobrze znanymi antybiotykami obecnie używanymi klinicznie w leczeniu guzów litych i białaczki (F. Arcamo e w „Doxorubin:Anticancer Antibiotics”, A.C. Sartorelli, Ed., Academic Press. N.Y.; 1981).

Związki o strukturze podobnej do związków opisanych w niniejszym zgłoszeniu, lecz mające jedynie jedną grupę glikozydową są przedstawione w opisie patentowym EP-0457215, WO 80/00305 i WO 90/07519. Związki mające dwie lub więcej reszt cukrowych, gdzie cukier wiążący się bezpośrednio z resztą aglikonową jest podstawiony aminą, są .opisane na przykład w „The Journal of Antibiotics, str. 1720-1730, listopad 1993, Teterahedron Tom 7, nr 24, 4219-4228 (1981); DE 27 51 395; Carbohydrate Research, 228, 171-90 (1992) i DE-3641833.

Związki mające trzy reszty glikozydowe, w których stwierdzono brak aktywności odpisano w WO 92/07862.

Szkodliwe efekty uboczne obecnie stosowanych leków przeciwrakowych powodują ograniczenie ich stosowania u znacznej liczby pacjentów, którzy mogliby korzystać z leczenia. Co więcej, niezbędny jest szybki postęp w leczeniu poważnych guzów litych np. płuc i jajnika, w przypadku których obecny sposób leczenia nie przynosi efektów.

Podsumowując można stwierdzić, że konieczne jest wprowadzenie na rynek lekarstw o wysoce selektywnych właściwościach hamujących namnażanie się chorych komórek, a nie oddziałujących na komórki normalne.

Celem wynalazku jest dostarczenie nowego związku przeciwnowotworowego, w szczególności pochodnych antracykliny, w których część węglowodorowa składa się z reszt disacharydowych.

Nowe antracyklino disacharydy, będące przedmiotem wynalazku, w których cukier bezpośrednio wiąże się z aglikonem, nie posiadającym grup aminowych, niespodziewanie wykazały wyższą aktywność i selektywność przeciwnowotworową niż wcześniej znane antracykliny. Warty zaznaczenia jest fakt, że w znanych antracyklinach, które zawierają dwie reszty węglowodorowe, cukier związany z aglikonem zawsze zawiera wolną lub podstawioną grupę aminową.

Zgodnie z wynalazkiem związki przedstawione są wzorem ogólnym (I) i (II), ich dopuszczalne farmaceutyczne sole w których R, R, R₂ R₃ R₄ i R₅ jak opisano powyżej.

Przedmiotem wynalazku są także preparaty farmaceutyczne zawierające nowe antracyklino disacharydy lub ich sole z kwasami dopuszczalnymi farmaceutycznie, korzystnie kwasem chlorowodorowym.

Szczególnie zalecane są następujące związki:

a) 7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozylo)-

-α-L-liksoheksopiranozyl] daunorubicynono chlorowodzian;

b) 7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-α-L-arabinoheksopiranozylo] daunorubicynono chlorowodzian;

c) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-α-L-liksoheksopiranozyl] doxorubicynono chlorowodzian;

d) 7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-a-L-arabinoheksopiranozyl] doxorubicynono chlorowodzian;

179 399

e) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-

-a-L-arabinoheksopiranozyl]-4-demetoksy-daunorubicynono chlorowodzian;

f) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-

-a-L-liksoheksopiranozyl]-4-demetoksy-daunorubicynono chlorowodzian;

g) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-α-L-liksoheksopiranozy 1] -4-demetoksy-doksorubicynono chlorowodzian;

h) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-

-a-L-arabinoheksopiranozyl]-4-demetoksy-doksorubicynono chlorowodzian;

i) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,4,6-tetradeoksy-4-amino-a-L-likso-eiytroheksopiranozyl)-α-L-likso-heksopiranozyl] doksorubicynono chlorowodzian;

j) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,4,6-tetradeoksy-4-amino-a-L-likso-eiytroheksopiranozyl)-

-a-L-likso-heksopiranozyl]-4-demetoksy-daunorubicynono chlorowodzian;

k) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,4,6-tetradeoksy-4-amino-a-L-likso-erytroheksopiranozyl)-α-L-likso-heksopiranozyl] doxorubicynono chlorowodzian;

1) 7-0-[2,6-dideoksy+l-0-(2,3,4,6-tetradeoksy-4-amino-a-L-likso-eiytroheksopiranozyl)-

-a-L-likso-heksopiranozyl]-4-demetoksy-doksorubicynono chlorowodzian;

m) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,4,6-tetradeoksy-4-amino-a-L-likso-erytroheksopiranozyl)-a-L-likso-heksopiranozyl]-4-demetoksy-8-fluoro-daunorubicynono chlorowodzian;

n) 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,4,6-tetradeoksy4-amino-a-L-likso-erytroheksopiranozyl)-a-L-likso-heksopiranozyl]-4-demetoksy-8-fluoro-doxorubicynono chlorowodzian;

Związki o wzorze ogólnym (I) i (II) otrzymuje się w procesie złożonym z następujących etapów:

a) Kondensacja związku o wzorze (III) ze związkiem o wzorze (IV) lub (V), w których R, i R₂ zdefiniowano powyżej i Rg oznacza H lub grupę OR₇, która jest grupą ochronną dla podstawnika alkoholowego, najkorzystniej jedną z grup: acetylową, dimetyloterbutylosililową lub p-metoksyfenylodifenylometylową, R_g oznacza H lub grupę ochraniającą -OH, korzystnie p-nitrobenzoesan; R₉ i R₁₀ są takie same lub różne i każdy z nich oznacza H lub grupę ochraniającą -OH, korzystnie p-nitrobenzoesan; lub grupę ochraniającą NH₂, najkorzystniej trifluoroacetamid lub allilokarboksyamid, a X jest grupą, która może tworzyć, w warunkach kondensacji, stabilny karbokation mogący wiązać się z grupą hydroksylową w pozycji C-7 związku o wzorze (III). Grupę X wybiera się z grnn stasowanych w reakcjach glikozylacji np. chlorowieców, korzystnie chlor lub brom, ko (lAAP)| chlor lub grupa p-nitroksybenzoiloksowa. W wyniku otrzymuje się związek o wzorze (VI) lub (VII):

w którym R_b R₂, R^, R₈, R₁₀ i symbol (uw) zdefiniowano powyżej;

b) reakcja jedna lub więcej, usuwania grup ochraniających grupy funkcyjne OH i/lub NH₂ ze związków o wzorze (VI) i (VII), w wyniku otrzymuje się związek o wzorach (I) i (II), w których R, R_b R₂, R₃, R₄, R₅ i symbol (υντιη) zdefiniowano powyżej;

c) ewentualne przekształcenie powyższych glikozydów o wzorze (I) i (II) do dopuszczalnych farmaceutycznie soli, korzystnie chlorowodzianowych.

Warunki reakcji procesu glikozylacji związku o wzorze (III) ze związkiem o wzorze (IV) lub (V), w celu otrzymania związku o wzorze (VI) lub (VII) zależą od rodzajów podstawników obecnych w związkach o wzorach (IV) lub (V).

Glikozylację prowadzi się w obojętnym rozpuszczalniku organicznym w obecności czynników kondensujących.

Stosuje się następujące czynniki kondensujące: fluorometanosulfonian srebra, nadchloran srebra, mieszanina tlenku rtęci i bromku rtęci, halogenek boru, czterochlorek tytanu lub cyny lub złoża jonowymienne tak jak Amberlit, triflan srebra, trimetyloosilylotriflan, kwas p-toluenosulfonowy lub kwas trifluorooctowy.

Glikozylację prowadzi się w obojętnych odczynnikach organicznych (takich jak: benzen, toluen, eter etylowy, tetrahydrofuran, dioksan, chloroform, chlorek metylenu, lub dichloroetan i ich mieszaniny) w stosunku molowym 1:1 lub 1:3.

179 399

Temperatura reakcji może zawierać się w przedziale od -40°C do 40°C, najkorzystniej od -20°C do 20°C, a czas reakcji od 15 min do 3 godzin.

Mieszanina reakcyjna może zawierać substancję odwadniającą, taką jak np. aktywowane sita molekularne.

W czasie przebiegu reakcji lub pod jej koniec, może być dodana zasada organiczna taka jak np. pirydyna, kolidyna, Ν,Ν-dimetyloaminopirydyna, trietyloamina lub l,8-bis-(dimetyloamino)-naftalen.

Zgodnie z obecnym wynalazkiem, w celu otrzymania związków o wzorze (I) usunięcie ze związków o wzorze (VI) i (VII) grup ochronnych dla grup funkcyjnych OH i/lub NH₂może być przeprowadzone w różnych warunkach w zależności od typu grup ochronnych. Gdy każdy z podstawników Rg i/lub R₁₀, identycznych lub różnych, jest grupą ochraniającą NH₂, korzystnie trifluoroacetamid lub grupą ochraniającą OH, korzystnie p-nitrobenzoesan, i/lub R₈ jest grupą ochraniającą OH korzystnie p-nitrobenzoesan, i/lub R₆ jest grupą ochraniającą OH korzystnie octan, reakcje zniesienia ochrony prowadzone są w rozpuszczalniku polarnym, takim jak woda, metanol, etanol, pirydyna, dimetyloformamid lub ich mieszaniny i w obecności zasady nieorganicznej, w ilościach stechiometrycznych lub nadmiarze stechiometrycznym (korzystnie wodorotlenku lub węglanu sodu, potasu, litu lub baru).

Temperatura reakcji może zawierać się w przedziale od 0°C do 50°C, a czas reakcji od 3 godzin do 48 godzin.

Jeżeli Rg i/lub R₁₀ jest grupą ochraniającą grupę NH₂, korzystnie allilokarboksyamid, reakcję zniesienia ochrony prowadzi się w rozpuszczalniku obojętnym i w obecności kompleksu metalu tj. tetrakiso(trifenylofosfiny) palladu, jak opisano np. w Tetrahedron Letters, 30, 3773 (1989) lub niklu karbonylkowego jak opisano np. w J. Org. Chem., 38, 3233 (1973).

Jeżeli R₆jest grupą ochraniającą grupę QH, korzystnie dimetyloterbutylosililoeter, reakcję zniesienia ochrony prowadzi się w rozpuszczalniku obojętnym i w obecności fluorku tetrabutyloamonu, jak opisano np. w J. of Antibiot., 37, 853 (1984).

Jeżeli 1% jest grupą ochraniającą grupę OH, korzystnie p-metoksyfenylodifenylometyloeter, reakcję zniesienia ochrony prowadzi się w środowisku kwaśnym, np. w uwodnionym kwasie octowym, jak opisano np. w J. Org. Chem., 42, 3653 (1977).

Związki o wzorze (III) są znane lub otrzymuje się według sposobów i procesów stosowanych w chemii organicznej, jak opisano np. w Gazz. Chim. Ital., 114, 517 (1984), w Buli Chem. Soc. Jpn., 59, 423 (1986) i w wymienionym wcześniej włoskim zgłoszeniu patentowym, który występuje w niniejszym opisie jako odnośnik.

Związki o wzorze (IV) lub (V) są znane, lub otrzymuje się je według sposobów i procesów syntezy disacharydów stosowanych w chemii organicznej [J. Carbohydr. Chem., 10, 833 (1991); Carbohydr. Res., 74, 199 (1979); Carbohydr, Res., 208, 111 (1980); Tetrahedron, 46, 103 (1990)].

W innym przypadku, jeśli zachodzi taka potrzeba, antracyklino glikozyd o wzorze (I) i (II), w których R_b R₂, R₃, R₄, R₅ zdefiniowano jak powyżej, a R oznacza grupę OH, otrzymuje się z glikozydów o wzorze (I) i (II) lub z ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli, w których R_b R₂, R₃, R₄, R₅ zdefiniowano jak powyżej, a R oznacza H, przez bromowanie węgla w pozycji 14 bromem w chloroformie, a następnie poddanie hydrolizie, w temperaturze pokojowej przez 48 godzin, otrzymując 14-bromopochodne i mrówczan sodu.

Jeśli zachodzi potrzeba, glikozydy o wzorze (I) i (II) przekształca się w ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, np. chlorowodziany przez poddanie ich działaniu kwasu chlorowodorowego w alkoholu metylowym.

Obecny wynalazek odnosi się do preparatów farmaceutycznych zawierających, jako aktywny składnik, związek o wzorze (I) lub (II), lub jego dopuszczalną farmakologicznie sól z dopuszczalnym farmakologicznie rozcieńczalnikiem lub nośnikiem.

Według wynalazku, skuteczną leczniczo dawkę związku o wzorze (I) lub (II) łączy się z obojętnym nośnikiem. Preparaty otrzymane są według standardowej procedury przy zastosowaniu typowych nośników.

179 399

Związki będące przedmiotem wynalazku są stosowane w leczeniu ludzi i innych ssaków. Powyższe związki są zwłaszcza skuteczne jako środki przeciwnowotworowe, gdy podawane są w dawkach skutecznych terapeutycznie.

Poniższe przykłady ilustrują wynalazek bardziej szczegółowo:

Przykład I.

7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-oc-L-likso-heksopiranozyl)-a-L-liksoheksopiranozy 1] -4-demetoksy-daunorubicynono chlorowodzian;

(związek o wzorze II, R=R]=R₂=H, R₃=R₅=OH, R^NHJ

Mieszanina 4-demetoksydaunorubicynonu (związek o wzorze III, R₁=R₂=R₆=H) (300 mg, 0,81 mmola) i 2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-4-0-p-nitrobenzoesan-3-trifluoroacetamido-a-L-likso-heksopiranozyl)-3-0-p-nitrobenzoesan-a-L-likso-heksopiranozylo)-p-nitrobenzoesan (związek o wzorze IV), R₄=R₅=p-nitrobenzoesan-oksy-, R₄=trifluoroacetamido-, X=p-nitrobenzoesanoksy-) (600 mg, 0,72 mmola) w chlorometanie (72 ml) i eterze etylowym (24 ml), w obecności sit molekularnych (A4) w temperaturze -20°C poddaje się działaniu trimetylosililotriflatu (266 pl; 1,44 mmoli). Mieszaninę reakcyjną miesza się przez 1 godzinę, a następnie rozcieńcza chlorkiem metylenu, przemywa nasyconym roztworem dwuwęglanu sodu i odparowuje do suchości. Pozostałość rozdziela się chromatograficznie w żelu silikonowym (eluent CH₂CH₂-EtOH, 99/1) z wydajnością 360 mg 7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-4-0-p-nitrobenzoesan-3-fluoroacetamido-a-L-likso-heksopiranozyl)3-0-p-nitrobenzoesan-<x-L-likso-heksopiranozyl]-4-demetoksy-daunorubicynon, (związek o wzorze VII, R₁=R₂=R₆=H, R₈-Rio ⁼ ρ-nitrobenzoksy-, R9=trifluoroacetamido-).

Zawiesinę zabezpieczonych diglikozydów o wzorze (VII) (R₁=R₂=R₆=H, R₈=R₁₀ = ρ-nitrobenzoksy-, R₉=trifluoroacetamido-) (120 mg; 0,117 mmola) miesza się w 17,6 ml 0,1 M roztworu Ba(OH)₂ w H₂O/MeOH, 1/1, w temperaturze pokojowej przez 3 godziny. Mieszaninę reakcyjną neutralizuje się 0,2 M wodorosiarczanem potasu i ekstrahuje się chloroformem. Ekstrakty organiczne łączy się, osusza nad bezwodnym siarczanem sodu, odparowuje całkowicie i poddaje się działaniu 0,002 M roztworu HC1. Kwaśny roztwór wodny odmywa się chloroformem i suszy sublimacyjnie, i otrzymuje się 62 mg żądanego produktu (związek o wzorze II, R^R^H, R₃=R₅=OH, R₄=NH₂).

Wydajność 39%.

Dane otrzymane w technice NMR (Magnetyczny Rezonans Jądrowy):

Ή-NMR (DMSO-d₆), δ 1.05 (d,3H), 1.15 (d, 3H). 1.5-1.95 (m, 4H), 2.1 (m, 2H), 2.25 (s, 3H). 2.95 (dd, 2H), 3.55 (s, 2H). 3.8 (m, 1H), 3.95 (m,lH), 4.15 (q,lH), 4.35 (q, 1H) 4.6 (d, 1H). 4.9 (bs,2H), 5.25 (bs,lH). 5.35 (d,lH), 5.55 (s. 1H), 7.95 (bs, 2H), 8.25 (bs, 2H).

Według procesu analogicznego otrzymano także następujące związki o wzorze (I) i (II): 7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozylo)-a-L-likso-heksopiranozyl) daunorubicynono chlorowodzian (związek o wzorze II, R=R₂=H, R₁=OCH₃R₃=R₅=OH, R4=NH₂).

’Η-NMR (DMSO-d₆), δ 1.05 (d,3H), 1.15 (d, 3H). 1.35-2.15 (m, 6H), 2.25 (s, 3H). 2.95 (dd, 2H), 3.55 (bs, 2H), 3.8 (m, 1H), 3.95 (s, 3H), 4.05-4.2 (m+q,2H), 4.35 (q, 1H), 4.9 (bs,2H), 5.25 (bs,lH), 7.65 (m,lH), 7.9 (d, 2H).

7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-a-L-arabinoheksopiranozyl) daunorubicynono chlorowodzian (związek o wzorze I, R=R₂=H, R!=OCH₃ R₃=R₅=OH, R₄=NH₂).

Ή-NMR (DMSO-d₆), δ 1.13 (d,3H), 1.15 (d,3H). 1.45-1.85 (m, 4H), 2.05 (m, 2H), 2.15 (s, 3H), 2,87 (dd, 2H), 2.98 (m, 1H), 3.5 (m, 1H), 3.6 (m, 1H). 3.85 (q, 1H), 3.9 (q, 1H), 3.9 (s, 3H), 4.84 (m, 2H), 5.13 (bs,lH), 5.28 (s, 1H), 5.32 (d, 1H), 5.55 (s, 1H), 7.55 (m, 1H), 7.8 (m, 2H).

7-0-(2,6-dideoksy -4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozylo)-a-L-arabinoheksopiranozylo)-4-demetoksy-daunorubicynono chlorowodzian (związek o wzorze I, R=R₂=H, R₃=R₅=OH, R₄=NH₂).

179 399

Ή-NMR (DMSO-d₆), δ 1.1 (d, 3H), 1.2 (d, 3H). 1.5-2.1.95 (m, 4H), 2.05-2.2 (m, 2H), 2.25 (s, 3H), 2.95 (dd, 2H), 3.1 (t, 1H), 3.4 (m, 1H), 3:6 (bs,lH), 3.65 (m, 1H), 3.85-4.00 (q+q, 2H), 3.9 (m,lH), 4.95 (d,lH), 5.2 (d,lH), 5.4 (bs, 2H), 5.7 (s, 1H), 7.95 (m, 2H), 8.25 (m, 2H).

Wymieniony w opisie związek g o wzorze II 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozylo)-a-L-liksoheksopiranozylo)-4-demetoksy-doksorubicynono chlorowodzian (II, R=OH, R₁=R₂=H, R_3eq=R_5ax=OH, R_4eq=NH₂).

Ή-NMR (d, ppm): 1.05 (d, 3H, CH^; 1.15 (d, 3H, CH₃); 1.5-1.9 (m, 4H, H-2' i H-2'); 2.1 (m, 2H, H-8 ax i H-8 eq); 3.0 (bs, 2H, H-10 ax i H-10 eq); 3.45 (m, 1H, H-3); 3.5 (bs, 1H, H-4); 3.6 (bs, 1H, H-4'); 3.8 (m, 1H, H-3'); 4.1 (q, 1H, H-5); 4.35 (q, 1H, H-5'');4.55 (s, 2H, H-14); 4.6 (d, 1H, OH-3); 4.85 (bs, 1H, OH-14); 4.9 (m, 2H, H-7 i H-l); 5.2 (d, 1H, H-l); 5.3 (d, 1H, OH-4); 5.53 (s, 1H, OH-9); 8.0 i 8.3 (dwam, 4H, aromatyczne).

Wymieniony w opisie związek 1) o wzorze II 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,4,6-tetradeoksy-4-amino-a-L-likso-erytroheksopiranozylo)-a-L-likso-heksopiranozylo)-4-demetoksy-doksorubicynono chlorowodzian (II, R=OH, R^R^R^H, R_3eq=OH, R₅ =NH₂).

Ή-NMR (d, ppm): 1.1 (d, 3H, CH₃); 1.2 (d, 3H, CH₃); 1.5-2.3 (m, 6H, H-2' i H-2 i H-3”); 2.1 (m, 2H, H-8 ax i H-8 eq); 3.0 (bs, 2H, H-10 ax i H-10 eq); 3.35 (m, 1H, H-4); 3.5 (bs, 1H, H-4'); 3.65 (bq, 1H, H-5); 3.8 (m, 1H, H-3); 4.1 (q, 1H, H-5); 4.5 (s, 2H, H-14’); 4.6 (d, 1H, OH-3); 4.85 (bs, 1H, OH-4); 4.9 (bt, 1H, H-7) 4.95 (d, 1H, i H-l); 5.2 (d, 1H, H-l); 5.53 (s, 1H, OH-9); 8.0 i 8.3 (dwa m, 4H, aromatyczne).

Powyższe związki otrzymano w podobny sposób do opisanych w załączonych przykładach. Widma Ή-NMR wykonano w sulfotlenku dimetylu d₆ na urządzeniu Varian Gemini 300.

Przykład II.

Porównanie aktywności związków będących przedmiotem wynalazku i doksorubicyny

TEST 1

Aktywność cytotoksyczna (IC₅₀ mg/ml)

Lek	Wystawienie na działanie (godz.)	Linia komórkowa
A2780	H460
Dokso	24	0,03	0,02
a		0,03	0,02
b		0,02	0,02
e		0,02	0,015
1		0,015	0,02

A2780 rak jajnika

H460 - niemałe komórki raka płuc

TEST 2

Aktywność biologiczna

Badano aktywność biologiczną związków:

II_a 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozylo)-a-L-liksoheksopiranozyl)-4-demetoksy-daunorubicynono chlorowodzian (Π, R=H, R]=H, R_3eq=R_5ax=OH,

R_4eq=NH₂) (związek f)

II_C 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozylo)-a-L-liksoheksopiranozylo)-4-demetoksy-doksorubicynono chlorowodzian (II, R=OH, R^H, ^R3eq^=R5ax^=OH, Ας^=ΝΗ2) (związek g)

R₂=H w obu powyższych związkach,

179 399 w porównaniu z deksorubicyną, przeciwko różnym nowotworom ludzkim o zróżnicowanych histotypach, obejmujących: rak jajnika, rak płuc, rak sutka, rak szyjny, rak okrężnicy.

Aktywność in vitro

Przeży walność komórki po poddaniu działaniu badanego związku, wyznaczano na podstawie testu zahamowania wzrostu, z wyjątkiem linii komórkowej małych komórek raka płuc (SCLC). Komórki w logarytmicznej fazie wzrostu zbierano i umieszczano w 6-studzienkowej płytce. Dwadzieścia cztery godziny po wysianiu, komórki poddawano działaniu badanych związków przez różne okresy. Po zastąpieniu pożywki, pożywkę bez badanych związków, komórki zbierano i zliczano 72 godziny po poddaniu działaniu związków. W przypadku SCLC, MCF-7 i LOVO, zastosowano MTT i przeżywalność oszacowano kalorymetrycznie, na końcu czasu inkubacji (24 lub 96 godzin). Wyniki otrzymane na podstawie doświadczeń przedstawiono jako IC₅₀ (to jest stężenie powodujące zahamowania wzrostu komórek w 50%).

Związki badane rozpuszczono w destylowanej wodzie, a następnie rozcieńczono w pożywce. Wyniki przedstawiono w tabeli 1. Związki będące przedmiotem wynalazku Ha - lic wykazują znaczące działanie cytotoksyczne, o skuteczności porównywalnej lub wyższej niż DXR.

Badania in vivo

W badaniach in vivo myszom atymicznym wstrzyknięto podskórnie komórki rakowe w oba boki. Wzrost raka sprawdzano dwa razy w tygodniu mierząc cyrklem szerokość i długość. Masę raka obliczano stosując wzór: mg = objętość w mm³ = szerokość² x długość/2 (przyjmując gęstość =1).

Badane związki dostarczano dożylnie myszom mającym raka, w najkorzystniejszych dawkach i trybie dawkowania, rozpoczynając w różnych czasach w zależności od typu raka (patrz szczegóły w doświadczeniu). Osiągnięty efekt uzyskany w wyniku leczenia został przedstawiony jako „zahamowanie zwiększania masy raka %” (z ang. TWI%) u myszy leczonych w porównaniu do myszy kontrolnych. Dane te wyznaczono 7-10 dni po ostatnim podaniu leku.

Wyniki przedstawiono w tabelach 2 i 3. Przeciwko A2780 - rakowi jajnika, związek Ha wykazywał przynajmniej tą samą aktywność co doksorubicyna, podczas gdy związek lic wykazywał przeciwnowotworową aktywność znacząco wyższą niż działanie związku wyjściowego, zmniejszając rozwój raka o 99%.

W przypadku raka SCLC POVD oporowego na leczenie DXR (doksorubicyną), zarówno związek Ila jak i lic wykazują bardzo wysoką akty wność przeciwnowotworową.

Tabela 1

Aktywność cytotoksyczna (in vitro)

Linia komórkowa	Działanie leku (godziny)	IC₅₀(ng/ml)
DXR	Ila	Dc
LOVO (okrężnica)	24	10	6,5	10
MCF-7 (sutek)	24	10	10	5,6
A431 (szyja)	24	36	12	16
A2780 (jajniki)	24	30	1	5
H-460(niemałe komórki raka płuc)	24	20	15	10
POVD (małe komórki raka płuc	96	34	15	11

179 399

T ab a 1 a 2

Działanie przeciwko ludzkiemu rakowi jajników A2780 (in vivo)

Związek	Najkorzystniejsza dawka	Dzień leczenia	Zahamowanie rozwoju raka %	Śmierć w wyniku toksyczności
DXR	7	11,18,25	68	0/5
Ha	8,5	11,18,25	75	0/5
Ile	5	11,15,18,21,25	99	0/5

Tabela 3

Działanie przeciwko ludzkim małym komórkom raka płuc A2780 (in vivo)

Związek	Najkorzystniejsza dawka	Dzień leczenia	Zahamowanie rozwoju raka %	Śmierć w wyniku toksyczności
DXR	7	11,17,24	44	0/5
Ha	8,5	11,17,24	80	0/5
lic	5	11,14,17,21,24	91	0/5

Kompozycja farmaceutyczna

Przykład III.

Względne stosunki różnych składników zastosowanych w preparacie przedstawiono poniżej (ilość na fiolkę):

Związek g 10,00 mg

Laktoza 50,00 mg

Dokładne ilości (określone techniką HPLC) aktywności związku g oraz laktozy USP mieszając, sukcesywnie rozpuszczono w wodzie do iniekcji, w temperaturze pokojowej. Roztwór odpowietrzono przez przepuszczanie gazowego azotu, a następnie dodawano odpowietrzoną wodę do iniekcji, otrzymując końcową akty wność związku 5 mg/ml.

Końcowy roztwór przesączono przez filtr 0,22 mm w warunkach sterylnych. Przesączony roztwór rozprowadzono do sterylnych szklanych fiolek (objętość 2 ml). Pojemnik stanowi bezbarwna szklana fiolka (typ 1, Aluglas B.V. Uithoom, Holandia, o obj. 10 ml) zamykana zamknięciem liofilizacyjnym (szare korki z kauczuku butylowego V9032, Helvoet Pharma N.V, Alken, Belgia) i zamykane szczelnie nakrywkami aluminiowymi.

Fiolki zamrażano do temperatury -40°C w ciągu 1 godziny i trzymano w tej temperaturze przez 6,5 godziny. Następnie ustalano w ciągu 1 minuty próżnię 100 - 200 mtorr i rozpoczynano pierwszą fazę suszenia. Następnie temperaturę podnoszono z -40°C do 0°C w ciągu 2 godzin. Fiolki trzymano w tej temperaturze przez 25,5 godziny. Następnie rozpoczynano drugą fazę suszenia przez podniesienie temperatury z 0°C do 25°C w ciągu 30 minut. Fiolki trzymano w tej temperaturze przez 9,5 godziny. Całkowity czas liofilizacji wyniósł 45 godzin. Po tym czasie, przywrócono zwykłe ciśnienie przez wprowadzenie azotu, fiolki zamknięto sterylnymi krokami i zamknięto szczelnie sterylnymi nakrywkami aluminiowymi.

Jako kontrola procesu przed i po sączeniu, aktywność związku w roztworze była wyznaczana metodą HPLC. Wartość pH roztworu zmierzono i otrzymano wynik w zakresie

4,0 do 6,5.

Termometry opornościowe Pt-100 umieszczono w 3 fiolkach, aby stale sprawdzać proces liofilizacji.

179 399

Przykład IV.

Przy pomocy podobnej do opisanej powyżej procedury, otrzymano liofilizowane preparaty związku g zawierające 50 mg aktywnego związku o składzie:

Związek g 50,00 mg

Laktoza 250,00 mg

Liofilizację prowadzono w sterylnych fiolkach (typ 1, Aluglas B.V. Uithoom, Holandia), o obj. 50 ml.

Działanie lecznicze

Badano działanie przeciwnowotworowe związku lig 7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-ammo-a-L-likso-heksopiranozyio)-a-L-liksoheksopiranozylo]-4-demetoksy-doksorubicynono chlorowodzianu (II, R=OH, R^H, R_3eq=R_5ax=OH, R_4eq=NH₂) przeciwko ΜΧ-1 (rak ssaczy) heteroprzeszczepowi ludzkiego raka do nagiej myszy.

Badania skuteczności: w celu wyznaczenia odpowiedzi nowotworu na związek lig, wyznaczono jego aktywność in vivo, przy 6 mg/kg z trybem podawania q3/4dx5, w celu otymalizacji jego działania przeciwnowotworowego, biorąc pod uwagę zależność aktywności cytotoksycznej od czasu poddawania komórek działaniu związku wyznaczoną w doświadczeniach z hodowlami komórek in vitro. Jako lek porównawczy zastosowano doksorubicynę (DXR), stosując dawki (7 mg/kg) i tryb podawania (q7dx3), o którym wiadomo, że jest optymalny.

Porównawcze badania potwierdzające: w celu wykonania kompleksowego porównania tych dwóch leków, w przypadku raka ΜΧ-1, badano szerszy zakres dawek, zarówno podawanych raz na tydzień i dwa razy w tygodniu. Ta grupa doświadczeń umożliwiała również porównanie związku lig i DXR w ich najwyższych tołerowalnych dawkach, przy czym drugi z nich określono na podstawie trzymania pod obserwacją zwierząt przez przynajmniej trzy miesiące po rozpoczęciu leczenia.

W badaniu in vivo, linie komórkowe raka ludzkiego otrzymywano w wyniku serii podskórnych pasaży komórek rakowych w obydwu bokach dorosłej atymicznej nagiej myszy. Rutynowo, komórki rakowe sprawdzano na pochodzenie ludzkie przez badanie histologiczne po wybarwianiu hematoksyliną i eozyną oraz dzięki wzorowi elektroforetycznemu izoenzymu dehydrogenazy kwasu mlekowego.

Atymicznym myszom (Charles River, Calco, Włochy) wstrzyknięto podskórnie w oba boki (badania skuteczności) lub w jeden bok (porównawcze badania potwierdzające), komórki rakowe. Wzrost nowotworów określano mierząc cyrklem długość i szerokość we wcześniej ustalonych dniach (raz w tygodniu lub dwa razy w tygodniu). Wagę wyznaczano stosując wzór: mg = objętość w mm³ = szerokość² x długość/2 (przyjmując gęstość = 1), 7/8 dni po ostatnim podaniu związku. Czas podwojenia raka (DT) obliczano dla każdej linii nowotworowej na podstawie najlepszego dopasowania krzywej semilogarytmicznej wyznaczonej względem wypłaszczenia (ekspotencjalna faza wzrostu). Średnie wartości DT wykorzystywano w badaniach.

Leki podawano dożylnie myszy mającej raka, rozpoczynając w różnych momentach w przypadku różnych postaci raka. Dni pierwszej i ostatniej iniekcji były takie same dla obu leków we wszystkich doświadczeniach. W tygodniowym trybie podawania, związek g podawano dwukrotnie tego samego dnia, dwie iniekcje były oddzielone około 1 godzinę. Każda z doświadczalnych grup składała się przynajmniej z 8 nowotworów.

Następujące efekty uzyskane w wyniku leczenia określono jako:

Zahamowanie wzrostu masy raka % (TWI%) w leczeniu, względem myszy kontrolnej, określone 7-10 dni po ostatnim podaniu leku;

Log zabitych komórek u myszy leczonych, według wzoru: T - C/DT x 3,32, gdzie T i C oznaczają dni u myszy leczonej T i kontrolnej C, konieczne aby rak osiągnął średnią masę wyznaczaną dla każdego doświadczenia;

Śmierć w wyniku toksyczności - ilość myszy wykazujących brak mierzalnej masy raka lub myszy, która zdechła przed pierwszą śmiercią w grupie kontrolnej;

179 399

Przeży walność długoterminowa (LTS) to mysz żywa rakiem lub bez, na końcu doświadczenia (porównawcze badania potwierdzające).

WYNIKI

Badano model ΜΧ-1 raka ssaczego, uzyskanego z nieleczonych pacjentów, ze względu na jego odporność na DXR. Przeciwko temu rakowi, w dwóch oddzielnych doświadczeniach, związek g wykazał bardzo dużą aktywność w różnych poziomach dawek. Uzyskane wartości TWI% i LCK były zawsze znacząco wyższe niż otrzymane w wyniku leczenia DXR (tabela 4) Drugie doświadczenie (tabela 5) wskazuje, że aktywność przeciwnowotworowa związku g w trybie podawania q(3/4)d x 4 była znacznie wyższa w odniesieniu do zmniejszenia raka i długotrwałości działania.

Tabela 4

Aktywność przeciwnowotworowa związku g i doksorubicyny (DXR) w przypadku ludzkiego raka ssaczego ΜΧ-1.

W obu doświadczeniach masa raka na początku podawania leku wynosiła 50 mg.

	DXR	g	g
Dawka (mg/kg)	7	5	6
Dni leczenia	9,16,23	9,13,16,20,23	9,13,16,20,23
TWI (%)	56	81	96
LCK (1 g)	0,44	1,07	2,24
Toksyczność	0/5	0/4	0/5

Tabela 5

Aktywność przeciwnowotworowa związku g i doksorubicyny (DXR) na ludzki rak ssaczy MX-1. W obu doświadczeniach masa raka na początku podawania leku wynosiła 50 mg.

	DXR	DXR	g	g
Dawka (mg/kg)	7	8	5	6
Dni leczenia	10,17,24	10,17,24	10,17,24	10,13,17,20,24
TWI (%)	46	59	95	99
LCK (Ig)	0,37	0,61	2,77	4,1
Toksyczność	1/5	0/5	0/4	0/5

W porównawczych badaniach potwierdzających związek g porównywano z DXR stosując tryb dawkowania raz w tygodniu (tabela 6A) lub dwa razy w tygodniu (tabela 6B).

Tabela 6A: podawanie leku raz w tygodniu (dni 7, 14, 21, masa raka 7 dnia wynosiła 50 mg).

Związek	Dawka (mg/kg)	TWI (%)	LCK (1 g)	Śmiertelność w wyn. toks./całość	LTS (110 dni)
DXR	7	45	0,4	1/8	1/8
DXR	8,4	67	0,8	0/8	0/8
g	5x2	97	2,3	0/8	7/8
g	6x2	100	5,7	2/8	5/8

179 399

Tabela 6B: podawanie leku dwa razy w tygodniu (dni 7,10, 14, 17, 21, masa raka 7 dnia wynosiła 50 mg).

Związek	Dawka (mg/kg)	TWI (%)	LCK (1 g)	Śmiertelność w wyn. toks./całość	LTS(llOdni)
DXR	5,8	43	0,4	0/8	0/8
DXR	7	82	1,2	1/8	1/8
g	5	84	1,3	1/8	5/8
g	6	98	2,4	1/8	2/8

Wyniki tych porównawczych badań potwierdzających potwierdzają wyjątkową skuteczność związku g w kontrolowaniu wzrostu tego raka, wybranego ze względu najego słabą odpowiedź na podawanie DXR.

179 399

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Nowe antracyklino disacharydy FFFL ogólnym (I) oraz (Π), w których: R oznacza H; Rj oznacza H lub OCH₃, R₂ oznacza H; R₃ oznacza OH; R4 oznacza H lub NH₂ i R₅ oznacza OH lub NH₂ oraz symbol wiązania (uw) wskazuje, że podstawniki R₃ R₄ i R₅ mogą znajdować się w różnej konfiguracji: równoległej bądź prostopadłej pozycji; oraz ich sole dopuszczalne farmakologicznie.
2. Nowe antracyklino disacharydy o wzorze (I) i (II) według zastrz. 1, należące do grupy:

7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozylo)-a-L-liksoheksopiranozyl] daunorubicynono chlorowodzian;

7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-oc-L-likso-heksopiranozyl)-a-L-arabinoheksópiranozylo] daunorubicynono chlorowodzian;

7-0-[2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-a-L-arabinoheksopiranozy 1] -4-demetoksy-daunorubicynono chlorowodzian;

7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-a-L-liksoheksopiranozyl]-4-demetoksy-daunorubicynono chlorowodzian;

7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,6-trideoksy-3-amino-a-L-likso-heksopiranozyl)-a-L-liksoheksopiranozyl]-4-demetoksy-doksorubicynono chlorowodzian;

7-0-(2,6-dideoksy-4-0-(2,3,4,6-tetradeoksy-4-amino-a-L-likso-erytroheksopiranozyl)-<x-L-likso-heksopiranozyl]-4-demetoksy-doksorubicynono chlorowodzian;
3. Sposób otrzymywania związków o wzorze ogólnym (I) i (II), w których: R oznacza H; R, oznacza H lub OCH₃, R₂ oznacza H; R₃ oznacza OH; R₄ oznacza H lub NH₂ i R₅ oznacza OH lub NH₂ oraz symbol wiązania (uw) wskazuje, że podstawniki R₃ R₄i R₅ mogą znajdować się w różnej konfiguracji: równoległej bądź prostopadłej pozycji; oraz ich sole dopuszczalne farmakologicznie, znamienny tym, że składa się z następujących etapów: kondensacji związku o wzorze (III) ze związkiem o wzorze (IV) lub (V), w których Rj i R₂ zdefiniowano powyżej i Rg oznacza H lub grupę OR₇, która jest grupą ochronną dla podstwnika alkoholowego, najkorzystniej acetylową, dimetyloterbutylosililową lub p-metoksyfenylodifenylometylową, że związkiem o wzorze (IV) lub (V), w których R₈ oznacza grupę ochraniającą-OH, korzystnie p-nitrobenzoesan; R₉ oznacza H lub grupę ochraniającą NH₂ i R₁₀ oznacza grupę ochraniającą OH lub NH₂, a X jest grupą wybraną z chlorowców i grupy p-nitroksybenzoksowej, otrzymując związek o wzorze (VI) lub (VII):

w których R_b R₂, Rg, R₈, R₁₀ i symbol (uw) są zdefiniowane powyżej, jednej lub więcej reakcji usuwania grup ochraniających grupy funkcyjne OH i/lub NH₂ ze związków o wzorze (V) i (VII), otrzymując związki o wzorach (I) i (II), w których R_b R₂, R₆, R₈, R₁₀ i symbol (yw'¹) są zdefiniowane powyżej, następnie tworzy się sole otrzymanych związków o wzorze (I) i (II), korzystnie chlorowodzianowe.
4. Sposób otrzymywania związków o wzorze (I) i (II), według zastrz. 1 lub ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli, w których: R_b R₂, R₃ R, R₅ są zdefiniowane powyżej, R oznacza grupę OH, znamienny tym, że składa się z następujących etapów: bromowanie węgla w pozycji 14 związków o wzorze (I) i (II) lub ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli, w których R_b R₂, R₃ R₄ R₅ i symbol (υΛ/νη) są zdefiniowane powyżej, a R oznacza H, hydroliza otrzymanych 14-bromopochodnych w celu uzyskania związków o wzorze (I) lub (II), w których R_b R₂, R₃ R₄ R₅ i symbol (uxr\n) są zdefiniowane powyżej, a R oznacza OH.

179 399
5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że w związku o wzorze (IV) lub (V) etapu pierwszego, R₈ jest grupą ochraniającą OH, korzystnie p-nitrobenzoesan, Rę oznacza H lub grupę ochraniającą NH₂ i R₁₀ oznacza grupę ochraniającą OH lub NH₂.
6. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że etap pierwszy prowadzi się w obecności czynników kondensujących wybranych z następującej grupy: triflat srebra, nadchloran srebra, mieszanina tlenku rtęci i bromku rtęci, imetylosililotriflat, kwas p-toluenosulfonowy, kwas trifluorooctowy, halogenek boru, tetrachlorek tytanu lub tetrachlorek cyny lub złoża jonowymienne takie jak Amberlit.
7. Sposób według zastrz. 3 albo 6, znamienny tym, że związek o wzorze (III) rozpuszcza się w obojętnym rozpuszczalniku organicznym i kondensacj ę prowadzi się w obecności sit molekularnych jako substancji odwadniających.
8. Sposób według zastrz. 6 albo 7, znamienny tym, że podczas kondensacji dodaje się mieszaninę reakcyjnąz zasadami organicznymi wybranymi z następującej grupy: pirydyna, kollidyna, Ν,Ν-dimetyloaminopirydyna, trietyloamina lub l,8-bis-(dimetyloamino)-naftalen.
9. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że halogen w etapie pierwszym jest chlorem lub bromem.
10. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że w drugim etapie grupę trifluorooctanową chroniącą grupę funkcyjną NH₂, i/lub p-nitrobenzoesan i/lub grupy acetylowe, ochraniające grupy funkcyjne OH usuwa się przez działanie nieorganicznymi zasadami, wybranymi z następującej grupy wodorotlenek lub węglan sodu, potasu, litu lub baru.
11. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że w drugim etapie grupę alliloksykarbonylową ochraniającą grupę funkcyjną NH₂, usuwa się przez działanie kompleksów organicznych niklu lub palladu.
12. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że w drugim etapie grupę metoksyfenylodifeny lornety Iową ochraniającą grupę funkcyjną OH, usuwa się przez działanie kwasem organicznym.
13. Sposób według zastrz. 12, znamienny tym, że jako kwas organiczny stosuje się kwas octowy.
14. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że w drugim etapie grupę dimetyloterbutylosilylową ochraniającą grupę funkcyjną OH, usuwa się w obecności fluorku tetrabutyloamoniowego.
15. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że w trzecim etapie związki o wzorze (I) i (II) przekształca się w farmaceutycznie akceptowalne chlorowodziany.
16. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że w pierwszym etapie bromowanie prowadzi się bromem w chloroformie.
17. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że w drugim etapie hydrolizę prowadzi się z zastosowaniem mrówczanu sodu.
18. Preparaty farmaceutyczne, znamienne tym, że jako czynnik aktywny zawierają związek według zastrz. 1 albo 2 lub jego farmaceutycznie dopuszczalne sole, w połączeniu z farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem lub rozcieńczalnikiem.

* * *