PL178128B1

PL178128B1 - Sposób przytwierdzania elementu wykończenia architektonicznego

Info

Publication number: PL178128B1
Application number: PL94333226A
Authority: PL
Inventors: Roger G. Abou-Rached
Original assignee: R A R Consultants Ltd
Priority date: 1993-12-20
Filing date: 1994-01-07
Publication date: 2000-03-31
Also published as: FI962561A0; EP1028198B1; ZA9410068B; EE9600069A; RU2121044C1; MX9500214A; UY23877A1; CU22540A3; RO115743B1; AU1777397A; CA2176481A1; SK282169B6; AU675820B2; DZ1838A1; SG52164A1; NZ314544A; JP2001241049A; PL178853B1; PL314460A1; EE9900138A

Abstract

1. Sposób przytwierdzania elementu wykonczenia architektonicznego do po- wierzchni odlewanej masy, w którym przytwierdza sie do powierzchni podloza tego elementu wykonczenia architektonicz- nego przynajmniej jeden wystep, roz- ciagajacy sie zasadniczo poza te po- wierzchnie podloza, nastepnie osadza sie ten przynajmniej jeden wystep, a wraz z nim, element wykonczenia architektonicz- nego, w odlewanej masie przed jej stward- nieniem, tworzac stale zamocowanie, znamienny tym, ze wystep (3002) osadza sie w na siatce (3012), po czym wylewa sie na siatke (3012) mase (3010) do momentu, gdy powierzchnia odlewanej masy zetknie sie z powierzchnia podloza elementu, za- opatrzonego w ten wystep. Figure 63 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób przytwierdzania elementu wykończenia architektonicznego przy wytwarzaniu konstrukcji trójwymiarowej, takiej jak dom, mieszkanie, budynek biurowy lub tym podobne.

Prefabrykowane panele budowlane w ogólności są stosowane jako budowlane elementy składowe, które mogą szybko i łatwo być przymocowane do wstępnie wzniesionej konstrukcji ramowej. Jednakże dla wstępnego wzniesienia konstrukcji ramowej i jej przygotowania do pomieszczenia prefabrykowanych paneli jest wymagane wiele godzin pracy ludzkiej. Tolerancje wymiarowe w zarówno wstępnie wzniesionej ramie, jak i prefabrykowanych panelach, mogą łącznie wykraczać poza duże zakresy, i równocześnie panele mogą nie być właściwie dopasowane na wstępnie wzniesionej ramie. Ponadto, konwencjonalne prefabrykowane panele są zwykle przymocowane do zewnętrznego boku wstępnie wzniesionej ramy, dzięki czemu wytrzymałe są na dodatnie obciążenie wiatrem, nie są jednak wytrzymałe na ujemne obciążenie wiatrem, powstające podczas huraganów.

Obciążenie ujemne zwykle powoduje oderwanie przytwierdzonych zewnętrznie paneli od konstrukcji ramowej. Występuje to również w przypadku konwencjonalnego obijania zewnętrznego boku ramy ścianą z płyt w postaci sklejki. Przykłady tego rodzaju znanych prefabrykowanych paneli podlegających ujemnemu obciążeniu wiatrem są podane w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Nr 4 841 702, Huettemann i w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Nr 4 937 993, Hitchins. Pożądane jest opracowanie panelu budowlanego lub systemu budowlanego, który będzie wytrzymywał zarówno dodatnie, jak i ujemne, obciążenie dynamiczne. Przy projektowaniu wielu budynków istotnym problemem do rozważenia jest podatność budynku na siły sejsmiczne, takiejak wytwarzane podczas trzęsienia ziemi. Wiele konwencjonalnych projektów budynków zawiera stały, odlany jako całość fundament betonowy, oparty na konstrukcyjnych podstawach w zależności od rodzaju gleby, na której budynek ma być wzniesiony. Rama budynku w postaci integralnych części ścian połączonych razem, jest budowana na stałym jednolitym fundamencie, zaś do ramy są przymocowywane płytki ze sklejki lub prefabrykowane panele. (Oczywiście ściany z płyt ze sklejki i prefabrykowane panele mają niedogodności wskazane powyżej).

Stały jednolity fundament stanowi problem w przypadku występowania sił sejsmicznych, ponieważ jest on jednolity i sztywny. Jakkolwiek umożliwia to przekazywanie takich sił poprzez fundamet, to jednak tego rodzaju sztywny fundament nie ma możliwości oddziaływania wystarczająco sprężystego i elastycznego dla absorbowania tego typu sił bez pękania lub przełamania. Pęknięcia lub przełamania w fundamencie powodują przedostawanie się wody,

178 128 która może wywoływać tendencje do nasilania pękania lub przełamywania w fundamencie, co powoduje zniszczenie fundamentu.

Ponadto, integralne części ścienne ramy konstrukcji są zwykle wykonane z drewna, które jest przybite do siebie gwoździami. Częstokroć siły sejsmiczne są wystarczające do oderwania przybitych gwoździami ścian, co powoduje miejscowe uszkodzenie ramy prowadzące do zawalenia się ściany i potencjalnego zawalenia budynku. Jakkolwiek tego rodzaju rama drewniana stanowi konstrukcję stosunkowo sprężystą i elastyczną, to jednak zwykle połączenia pomiędzy częściami ramy nie są wystarczająco silne dla przytrzymania części ramy razem pod tego rodzaju obciążeniem, tak więc siły sejsmiczne nie mogą być właściwie rozprowadzone do innych części ramy, aby dopomóc w rozłożeniu obciążenia. Pożądane jest opracowanie wystarczająco sprężystego i elastycznego fundamentu budowlanego i wystarczająco sprężyście elastycznej konstrukcji ramowej zdolnej wytrzymywać i rozprowadzać siły sejsmiczne.

Bloki mieszkaniowe lub budynki biurowe czasami również mają fundamenty niewystarczająco sprężyste i elastyczne oraz konstrukcję ramową i panele ścienne oraz przegrody nieprzystosowane do wytrzymywania i rozprowadzania sił występujących przy trzęsieniu ziemi. Tak więc pożądane jest opracowanie tego rodzaju zdolności w blokach mieszkalnych i budynkach biurowych lub w zasadzie w dowolnej konstrukcji wystawionej na działanie tego rodzaju sił.

Dodatkowo do potrzeby wytrzymywania sił trzęsienia ziemi, istnieje potrzeba opracowania prefabrykowanych konstrukcji budowlanych przystosowanych do szybkiego i łatwego wznoszenia przy minimalnych wymaganiach odnośnie pracy ludzkiej. Obecnie, konwencjonalne łatwo wznoszone konstrukcje budowlane obejmują konstrukcje prefabrykowane, takie jak domki na kółkach, domki przenośne itd., które są transportowane na miejsce wznoszenia.

Transportowanie takich konstrukcji jest kosztowne i wymaga nadmiernie dużej przestrzeni, przykładowo na statku. Jeżeli byłoby możliwe wysyłanie indywidualnych elementów składowych konstrukcji i następnie wznoszenie takiej konstrukcji szybko i łatwo, wówczas można by zredukować koszty wysyłki lub transportu, a także można by zredukować wymagania odnośnie wznoszenia konstrukcji i sam koszt wznoszenia konstrukcji. Tak więc pożądane jest opracowanie budowlanych elementów składowych, które będą mogły zapewnić wspomniane wyżej korzyści.

Dodatkowo do problemu transportu konwencjonalnych prefabrykowanych konstrukcji budowlanych takich jak domki na kółkach, domy przenośne i domy modułowe, tego rodzaju budowle są zwykle układane w stos jedna na drugiej podczas wysyłania. Jednakże zwykle tego rodzaju konstrukcje są przystosowane jedynie do wytrzymywania swego własnego ciężaru i nie mogą wytrzymywać ciężaru innych tego rodzaju konstrukcji, zwłaszcza jeżeli statek, na którym sąone transportowane, płynie po burzliwym morzu. Tak więc, pożądana jest dodatkowa konstrukcyjna podpora dla ustawienia w stos tego rodzaju prefabrykowanych konstrukcji lub należy wyeliminować układanie ich w stos, co powoduje nieskuteczne wykorzystanie przestrzeni ładunkowej na statku.

Pożądane jest zatem opracowanie prefabrykowanego systemu budowlanego, który może być wysyłany i układany w stos bez potrzeby stosowania dodatkowej konstrukcji, bez uszkadzania elementów składowych systemu budowlanego i umożliwiający wydajne wykorzystanie przestrzeni ładunkowej statku lub innego środka transportu.

Sposób przytwierdzania elementu wykończenia architektonicznego do powierzchni odlewanej masy, w którym przytwierdza się do powierzchni podłoża tego elementu wykończenia architektonicznego przynajmniej jeden występ, rozciągający się zasadniczo poza tę powierzchnię podłoża, następnie osadza się ten przynajmniej jeden występ, a wraz z nim, element wykończenia architektonicznego, w odlewanej masie przed jej stwardnieniem, tworząc stałe zamocowanie, według wynalazku charakteryzuje się tym, że występ osadza się w na siatce, po czym wylewa się na siatkę masę do momentu, gdy powierzchnia odlewanej masy zetknie się z powierzchnią podłoża elementu, zaopatrzonego w ten występ.

Korzystnie występ mocuje się po uprzednim uformowaniu na nim części służącej do przyłączania i zahaczania na siatce w czasie osadzania.

178 128

Przedmiot wynalazku zostanie uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym:

figura 1 przedstawia perspektywiczny widok domu zawierającego fundament, podłogę, ścianę zewnętrzną, ścianę wewnętrzną i panele dachowe według rozmaitych rozwiązań wynalazku.

Fundament figura 2 przedstawia widok z góry fundamentu według pierwszego rozwiązania wynalazku, fig. 3 - prespektywiczny widok części fundamentu pokazanego na fig. 2.

Panel podłogowy figura 4 przedstawia widok w rozłożeniu na części elementów ramy zawartych w panelu podłogowym według drugiego rozwiązania wynalazku, fig. 5 - widok z boku części końcowej górnego elementu ramowy pokazanego na fig. 1, fig. 6 - widok z dołu części końcowej pokazanej na fig. 5, fig. 7 - widok końcowy części końcowej pokazanej na fig. 5, fig. 8 - widok z boku części końcowej bocznego elementu ramowy pokazanego na fig. 4, fig. 9 - widok z przodu części końcowej pokazanej na fig. 8, fig. 10 - widok końcowy części końcowej pokazanej na fig. 8, fig. 11 - widok z góry panelu podłogowego z izolacją zainstalowaną pomiędzy elementami ramy, fig. 12 - przekrój wzdłuż linii 12-12 z fig. 11, fig. 13 - przekrój wzdłuż linii 13-13 z fig. 11, fig. 14 - widok z góry panelu podłogowego ilustrujący poziome, pionowe i przekątne części drutu naprężającego, fig. 15 - przekrój wzdłuż linii 15-15 z fig. 14, fig. 16 widok z góry panelu podłogowego z częściami siatkowymi przykrywającymi materiał izolacyjny, fig. 17 - przekrój wzdłuż linii 17-17 z fig. 16, fig. 18 - przekrój części panelu podłogowego ilustrujący wytwarzanie płaskiej części i żebra w odlanym betonie, fig. 19 przekrój części panelu podłogowego przedstawiający pierwsze i drugie odlane części betonu, fig. 20 - widok z góry gotowego panelu podłogowego, fig. 21 - widok w rozłożeniu na części ilustrujący połączenie panelu podłogowego na fig. 20 z wewnętrznymi i zewnętrznymi panelami według wynalazku, i z fundamentem pokazanym na fig. 3.

Panel zewnętrzny figura 22 przedstawia widok z góry elementów ramy zawartych w zewnętrznym panelu według trzeciego rozwiązania wynalazku, fig. 23 - widok z boku części bocznego elementu ramy pokazanego na fig. 22, fig. 24 - widok z przodu części ramowej pokazanej na fig. 23, fig. 25 - widok z dołu części ramowej pokazanej na fig. 23, fig. 26 - widok z przodu części górnego elementu ramy pokazanego na fig. 22, fig. 27 - widok z góry przedstawiający pierwszy etap montażu zewnętrznego panelu, fig. 28 - widok z góry przedstawiający drugi etap montażu, w którym elementy ramy sąumieszczone na części izolującej, fig. 29 - widok z góry ilustrujący trzeci etap montażu zewnętrznego panelu, w którym kable naprężające są przeciągnięte pomiędzy elementami ramy, fig. 30 - widok z góry ilustrujący czwarty etap montażu zewnętrznego panelu, w którym części siatkowe są połączone ponad częściami panelowymi tego panelu, fig. 31 - widok z góry gotowego panelu zewnętrznego według trzeciego rozwiązania wynalazku, fig. 32 - przekrój przez gotowy panel zewnętrzny, wzdłuż linii 32-32 z fig. 31.

Panel wewnętrzny figura 33 - widok z góry elementów ramy zawartych w wewnętrznym panelu według czwartego rozwiązania wynalazku, fig. 34 - widok z boku części bocznego elementu ramy pokazanego na fig. 33, fig. 35 - widok z przodu części ramowej pokazanej na fig. 34, fig. 36 widok z przodu części ramowej górnego elementu ramy pokazanego na fig. 33, fig. 37 - widok z tyłu części ramowej pokazanej na fig. 36, fig. 38 - widok z góry przedstawiający połączenie części ramowej z fig. 34 z częścią ramową z fig. 36, fig. 39 - widok z góry etapu montażu wewnętrznego panelu, obejmujący przeciąganie kabli naprężających pomiędzy elementami ramy, fig. 40 - widok z góry etapu montażu panelu wewnętrznego, obejmujący przyłączanie materiału siatkowego pomiędzy elementami ramy, fig. 41 - widok z góry gotowego panelu wewnętrznego, fig. 42 - przekrój wzdłuż linii 42-42 wewnętrznego panelu pokazanego na fig. 41.

Panele dachowe figura 43 - widok z góry elementów ramy zawartych w panelu dachowym według piątego rozwiązania wynalazku, fig. 44 - widok z boku części ramowej górnego elementu ramy pokazanego na fig. 43, fig. 45 - widok z przodu części ramowej pokazanej na fig. 44,

178 128 fig. 46 - widok z boku części łączącej górnego elementu ramy pokazanego na fig. 43, fig. 47 widok z przodu części łączącej pokazanej na fig. 46, fig. 48 - widok z boku górnej części końcowej bocznego elementu ramy z fig. 43, fig. 49 - widok z przodu górnej części końcowej pokazanej na fig. 48, fig. 50 - widok z góry etapu montażu przy wytwarzaniu panelu dachowego, w którym elementy ramy są umieszczone na materiale izolacyjnym, fig. 51 - widok z góry etapu montażu przy wytwarzaniu panelu dachowego, w którym pomiędzy elementami ramy sąprzyłączone kable naprężające, fig. 52 - widok z góry etapu montażu przy wytwarzaniu panelu dachowego, w którym pomiędzy elementami ramy jest przyłączona pierwsza warstwa materiału siatkowego, fig. 53 - przekrój gotowego panelu dachowego według piątego rozwiązania wynalazku, fig. 54 - widok z góry gotowego panelu dachowego według piątego rozwiązania wynalazku.

Montaż paneli figura 55 - widok w rozłożeniu na części, przedstawiając montaż dachu, podłogi i paneli ściennych według wynalazku, fig. 56 - przekrój wzdłuż linii 56-56 z fig. 55, fig. 57 - przekrój wzdłuż linii 57-57 z fig. 56.

Konstrukcja wieżowca figura 58 - perspektywiczny widok konstrukcji wysokościowca, ilustrujący zastosowanie paneli według wynalazku do tworzenia jednostek takiej konstrukcji.

Pojemnik wysyłkowy figura 59 - perspektywiczny widok pojemnika wysyłkowego ilustrujący dalsze zastosowanie paneli według wynalazku, fig. 60a - fragmentaryczny widok z boku środkowej części pojemnika z fig. 59, fig. 60b - fragmentaryczny widok perspektywiczny środkowej części pokazanej na fig. 60a, fig. 60c - fragmentaryczny widok perspektywiczny środkowej części pokazanej na fig. 60a i 60b w stanie częściowo zmontowanym, fig. 60d - fragmentaryczny widok perspektywiczny środkowej części pokazanej na fig. 60a, 60b i 60c w stanie gotowym, fig. 60e fragmentaryczny widok perspektywiczny narożnej części pojemnika pokazanego na fig. 59, fig. 60f - fragmentaryczny widok z boku narożnej części pokazanej na fig. 60e, fig. 60g - fragmentaryczny widok perspektywiczny narożnej części pokazanej na fig. 60e i 60f, w stanie częściowo skompletowanym, fig. 60h - fragmentaryczny widok perspektywiczny części narożnej pokazanej na fig. 60e, 60f i 60g, pokazany w stanie gotowym, fig. 61 - widok z góry domu zbudowanego z komponentów wysyłanych w pojemniku pokazanym na fig. 59 i 60, fig. 62 - widok z boku domu pokazanego na fig. 61.

Wykończenie panelu figura 63 - warstwowy widok zewnętrznego panelu według trzeciego rozwiązania wynalazku, ilustrujący sposób mocowania materiału wykończenia architektonicznego do panelu.

Odmiany paneli figura 64 - (a) - (x) liczne widoki z góry konfiguracji paneli mających rozmaite wymiary.

Komponenty zakrzywione figura 65 - perspektywiczny widok zakrzywionego narożnego elementu ramy według szóstego rozwiązania wynalazku.

Zakrzywiony panel podłogowy figura 66 - widok z góry elementów ramy znajdujących się w panelu podłogowym mającym zakrzywioną część narożną według siódmego rozwiązania wynalazku, fig. 67 - widok z góry etapu montażu przy wytwarzaniu panelu według siódmego rozwiązania, w którym elementy ramy są umieszczone na materiale izolacyjnym, fig. 68 - widok z góry etapu montażu przy formowaniu panelu według siódmego rozwiązania, w którym pomiędzy elementami ramy sąprzyłączone kable naprężające, fig. 69 - widok z góry etapu montażu przy wytwarzaniu panelu według siódmego rozwiązania, w którym pomiędzy elementami ramy jest przyłączona pierwsza warstwa materiału siatkowego, fig. 70 - widok z góry gotowego panelu podłogowego według siódmego rozwiązania wynalazku.

Panel o zakrzywionej ścianie zewnętrznej figura 71 - widok z góry elementów ramy zawartych w zakrzywionych zewnętrznym panelu ściennym według ósmego rozwiązania wynalazku, fig. 72 - widok z dołu pierwszego zakrzywionego elementu ramy pokazanego na fig. 71, fig. 73 - widok z góry zakrzywionej

178 128 płyty styropianowej według ósmego rozwiązania wynalazku, fig. 74 - widok z góry etapu montażu przy wytwarzaniu panelu według ósmego rozwiązania, w którym zakrzywiona styropianowa płyta z fig. 73 jest umieszczona na warstwie materiału siatkowego i membranie nieprzepuszczalnej dla wody, fig. 75 - widok z góry etapu montażu przy wytwarzaniu panelu według ósmego rozwiązania, w którym kabel naprężający jest przeciągnięty pomiędzy przeciwległymi zakrzywionymi elementami ramy i w którym siatka i membrana nieprzepuszczalna dla wody są owinięte wokół krawędzi końcowych części ramowych panelu, fig. 76 - widok z góry etapu montażu przy wytwarzaniu panelu według ósmego rozwiązania, w którym pomiędzy elementami ramy jest ułożona dniga warstwa materiału siatkowego dla utworzenia wklęsłej powierzchni wewnętrznej, przy czym do elementów ramy jest przytwierdzony betonowy krawężnik ustalający, fig. 77 - przekrój panelu wzdłuż linii 77-77 z fig. 76, fig. 78 przekrój zakrzywionego panelu ściennego, fig. 79 - widok z góry gotowego zakrzywionego panelu ściennego, a fig. 80 - perspektywiczny widok naroża konstrukcji, mającej zakrzywioną część fundamentu, panel podłogowy z zakrzywioną częścią i zakrzywioną zewnętrzną część ścienną według szóstego, siódmego i ósmego rozwiązania wynalazku.

Na figurze 1 przedstawiono prefabrykowany dom 10, wzniesiony na miejscu budowlanym 12, utworzony z członów fundamentowych i paneli według wynalazku. Dom zawiera fundament 14, pierwszą grupę prefabrykowanych pierwszych paneli podłogowych 20, pierwszą grupę prefabrykowanych zewnętrznych paneli ściennych 22, pierwszą grupę prefabrykowanych wewnętrznych paneli ściennych 24, drugą grupę prefabrykowanych drugich paneli podłogowych 26 i drugą grupę prefabrykowanych wewnętrznych paneli ściennych 28, dnigą grupę prefabrykowanych wewnętrznych paneli ściennych 30, trzecią grupę prefabrykowanych paneli podłogowych 32, trzecią grupę prefabrykowanych paneli ściennych 34, trzecią grupę prefabrykowanych paneli wewnętrznych 36 i grupę prefabrykowanych paneli dachowych 38.

Fundament

Na figurze 2 jest pokazany fundament 14 według pierwszego rozwiązania wynalazku, który zawiera boczne, końcowe i środkowe człony fundamentowe oznaczone odpowiednio 40, 42 i 44. Każdy człon fundamentowy jest utworzony przez odlewanie betonu, obejmującego część podstawową dla oparcia na ziemi i część podporową dla podparcia konstrukcji budowlanej. Część podporowa jest odlewana wokół wstępnie zmontowanej wydrążonej stalowej belki. Każdy człon fundamentowy jest również formowany tak, że boczne, końcowe i środkowe człony fundamentowe mają łączące się powierzchnie 41, które są dopasowane do siebie i które mogąbyć łączone ze sobą.

Boczne człony fundamentowe

Boczne człony fundamentowe 40 mają pierwsze i drugie przeciwległe części końcowe 46 i 48 oraz umieszczoną pomiędzy nimi część środkową 50. Pierwsze i drugie części końcowe 46 i 48 mają pierwsze i drugie krótkie stalowe części rurowe 52 i odpowiednio 54, zaś część środkowa posiada stosunkowo długą stalową część rurową 56, która jest przyspawana i która wystaje pomiędzy pierwszą i drugą częścią końcową. Długa część 56 jest połączona z krótkimi częściami tak, że pomiędzy pierwszą częścią rurową 52 a drugą częścią rurową 54 powstaje kanał 58. Gdy części rurowe sąprzyspawane razem, wówczas powstaje jednostkowa długość konstrukcyjnego orurowania. Kanał jest wykorzystywany dla pomieszczenia przewodów użyteczności publicznej, takichjak przewodów wodnych, elektrycznych, itd.

Na figurze 3 pokazano boczny człon fundamentowy 40 utworzony z betonowej części podstawowej 60 i betonowej części podporowej 62, które otaczają stalowe części rurowe 52, 54 i 56 dla utworzenia strukturalnej podpory dla stalowych części rurowych. Stalowa rura przechodzi podłużnie w części podporowej 62. W części podstawowej 60 jest utworzony wydrążony kanał 64, który jest wypełniony materiałem izolacyjnym (nie pokazanym), takim jak styropian, dla nadania członowi własności izolacyjnych i dla zapobieżenia dostępowi wilgoci w przypadku pęknięcia betonu. Materiał izolacyjny powoduje także, iż człon fundamentowy jest lżejszy.

Pierwsza i druga część końcowa 46 i 48, przy czym na fig. 3 jest pokazana tylko część 48, mają pierwsze i drugie wystające pionowo części kanałowe 66 i 68, odpowiednio, które są bezpośrednio połączone z długą stalową rurą 56 i drugą stalową rurą 54, odpowiednio. Pierwsza

178 128 i druga pionowo wystająca część kanałowa mają kołnierze 70 i odpowiednio 72, łączące się z fundamentem, które służąjako środki łączące do łączenia paneli podłogowych i paneli ściennych z członami fundamentowymi. Część środkowa 50 posiada również pierwsze i drugie wystające pionowo części kanałowe 74 i 76, które sąumieszczone w przybliżeniu w środku pomiędzy pierwszą i drugą częścią końcową i które są bezpośrednio połączone z długą stalową rurą 56 i które mają odpowiednie kołnierze 78 i 80 do łączenia z fundamentem. Każdy z kołnierzy 70, 72, 78 i 80 do łączenia z fundamentem posiada odpowiedni otwór 82 do umożliwiania dostępu i do połączenia z odpowiadającym mu pionowym kanałem, zaś każdy kołnierz posiada odpowiedni nagwintowany otwór 84 do umożliwiania umieszczania w nim członu mocującego dla stosowania do łączenia paneli podłogowych do członów fundamentowych.

Na figurach 2 i 3 przedstawiono pierwsze i drugie części końcowe 46 i 48, które również mają pierwsze i drugie kołnierze łączące 86 i 88, i które znajdują się na jednej powierzchni z odpowiednimi końcowymi powierzchniami łączącymi bocznego członu fundamentowego. Pierwsze i drugie kołnierze łączące 86 i 88 są stosowane do przyłączania bocznego członu fundamentowego do sąsiedniego końcowego członu fundamentowego 42. Poziomy kanał utworzony przez wydrążone rury posiada otwory końcowe 89 i 91, które są dostępne przy odpowiednich powierzchniach łączących 41.

Końcowe człony fundamentowe

Pokazane na fig. 2 końcowe człony fundamentowe 42 są podobne do bocznych członów fundamentowych w tym, że zawierają wydrążoną stalową część rurową 90, mają części podstawy i podporowe odpowiednio 92 i 94, i mają kanał 96 wypełniony izolacją, pokazany najlepiej na fig. 3. Na figurze 2 pokazano, że końcowe człony fundamentowe mają również pierwsze i drugie części końcowe 98 i 100, do których są sztywno przyłączone pierwszy i drugi odkształcalny elastycznie kołnierz łączący 102 i 104, przy czym kołnierze te wystają od wydrążonej stalowej części rurowej 90 dla połączenia dopasowującego i przykręcenia do współpracujących kołnierzy łączących sąsiedniego bocznego członu fundamentowego (takiego jak 86, 88 i 142).

Środkowy człon fundamentowy

Jak pokazano na fig. 2, środkowy człon fundamentowy 44 posiada część środkową 106 oraz pierwszą i drugą część końcową 108 i 110 w kształcie litery „T”. Środkowa część 106 zawiera stosunkowo długą wydrążoną stalową część rurową 112, która jest przyłączona do pierwszego i drugiego wydrążonego stalowego członu końcowego 114 i 116, umieszczonego pod kątem prostym do długiej stalowej cżęści rurowej 112, która jest tak przyłączona, że umożliwia komunikowanie się pomiędzy pierwszym i drugim wydrążonym członem stalowym 114 i 116.

Każda część końcowa 108 i 110 posiada pierwszy, drugi i trzeci wystający pionowo kanał 118, 120 i 122, odpowiednio. Pierwszy wystający pionowo kanał 118 jest bezpośrednio połączony z długą stalową częścią rurową 112, zaś dnigi i trzeci pionowo wystający kanał są bezpośrednio połączone z pierwszym (i drugim) stalowym członem końcowym 114. Każdy z pierwszego, drugiego i trzeciego kanału posiada odpowiedni kołnierz przyłączający 124 mający otwór 126 połączony z odpowiednim kanałem i nagwintowany 127 dla przyjmowania nagwintowanego członu mocującego do stosowania przy przyłączaniu sąsiedniego członu podłogowego do środkowego członu fundamentowego.

Środkowa część 106 również posiada pierwszy i drugi pionowo wystający kanał 128 i 130, które są umieszczone w przybliżeniu w połowie pomiędzy pierwszą i drugą częścią końcową 108 i 110 i które są wprost połączone z długą stalową częścią rurową 112. Te części kanałów również mają odpowiednie kołnierze 132 i 134 przyłączające fundament. Każdy z kołnierzy przyłączających fundament posiada odpowiedni otwór 136 do połączenia z odpowiadającym mu pionowym kanałem, zaś posiada odpowiedni nagwintowany otwór 136 dla umożliwienia umieszczenia w nim członu mocującego dla zastosowania do przyłączania paneli podłogowych do członów fundamentowych. Środkowy człon fundamentowy zawiera ponadto pierwszy i drugi kołnierz łączący 140 i 142 po przeciwnych bokach członu dla zastosowania do przyłączania środkowego członu fundamentowego do sąsiednich członów końcowych 42.

178 128

W rozwiązaniu zalecanym, wszystkie stalowe komponenty odpowiednich członów fundamentowych są przyspawane do sąsiednich członów stalowych tego samego członu fundamentowego tak, że stalowe komponenty tworzą konstrukcję sztywną wewnątrz części fundamentu. Betonowe części podstawy i części ścian są następnie wytwarzane wokół konstrukcji sztywnej dla utworzenia indywidualnych członów fundamentowych pokazanych na rysunku. W razie potrzeby, proces utwardzania betonu można przyspieszyć przez przepuszczenie tych członów przez piec łub przez zastosowanie pary wodnej. W tym czasie można również dodać pożądane wykończenia i środki chroniące przed wodą. Indywidualne człony fundamentowe są następnie łączone razem z zastosowaniem odkształcałnych elastycznie kołnierzy łączących na każdym członie dla utworzenia fundamentu dla całej konstrukcji budowlanej, jak pokazano na fig. 2. Kołnierze łączące łączą również razem stalowe człony rurowe członów fundamentowych, tworząc w ten sposób ramę przestrzenną leżącą w płaszczyźnie płaskiej, z członami rurowymi każdego z członów fundamentowych działającymi jako dystansownikowe elementy ramy.

Panel podłogowy

Na figurze 4 pokazano wytwarzanie panelu podłogowego według drugiego rozwiązania wynalazku, które rozpoczyna się przez przycinanie na długość pierwszego, drugiego, trzeciego, czwartego i piątego elementu ramy z wydrążonej stalowej rury 2 cale x 4 cale, jak pokazano odpowiednio jako 150, 152, 153, 154 i 155, jakkolwiek należy uwzględnić, że można zastosować stalowe rury mające dowolny odpowiedni rozmiar dla spełnienia jakichkolwiek pożądanych wymagań odnośnie obciążenia konstrukcji. Stalowe człony rurowe funkcjonują jako elementy ramy dla panelu. Elementy ramy 152 i 154 tworzą parę sąsiadujących boków ramy, zaś elementy ramy 150 i 155 tworzą parę przeciwległych boków ramy, przy czym para przeciwległych boków znajduje się pomiędzy parą sąsiadujących boków. Element ramy 153 wystaje pomiędzy elementami ramy 150 i 155 w środkowym położeniu pomiędzy elementami 152 i 154.

Elementy ramy 150 i 155 mają odpowiednie przeciwległe części końcowe 156,158, 160 i 162, odpowiednio. Jakkolwiek opisano tylko część końcową 156, to należy uznać, że części końcowe 158, 160 i 162 są podobne.

Na figurach 5, 6 i 7 pokazano bardziej szczegółowo część końcową 156. Element ramy 150 posiada podłużną oś 164, powierzchnię zewnętrzną 165, powierzchnię wewnętrzną 190 i powierzchnię końcową 166. Powierzchnia zewnętrzna 165 rozciąga się na długości elementu ramy i tworzy zewnętrznąkrawędź danego panelu. Wewnętrzna powierzchnia 190 jest zwrócona do wewnątrz w kierunku wewnętrznej części ramy. Do powierzchni końcowej 166 jest przytwierdzona płyta 168, która wystaje dla pokrycia części końcowej stalowego elementu ramy 150. Płyta 168 posiada pierwszy i drugi otwór serwisowy 176 i 178, które umożliwiają dostęp do wydrążonej części 180 wewnątrz podłużnego elementu ramy 150 i ciągnący się wzdłuż jego długości. Płyta posiada również otwory 182 i 184 do pomieszczenia nagwintowanych członów mocujących dla umożliwienia płycie, a tym samym podłużnemu elementowi ramy 150, przytwierdzenia do sąsiedniego elementu sąsiedniego panelu.

Jak przedstawiono na fig. 5, równoległy środek łączący 170 wystaje w kierunku równoległym do podłużnej osi 164. Równoległy środek łączący 170 jest przyspawany do podłużnego elementu ramy 150 i jest przyspawany do płyty 168. Kołnierz 172 wystający prostopadle do płyty 168 i prostopadle do równolegle wystającego środka łączącego 170 jest przyłączony do równoległego środka łączącego 170 i płyty 166. Kołnierz 172 posiada otwór 174 o rozmiarze wystarczającym do pomieszczenia przewodów elektrycznych i/lub wodnych przewodów serwisowych (nie pokazanych).

Jak pokazano na fig. 6, wewnętrzna powierzchnia 190 posiada gniazda 186 i 188 na kołki. Rozpoczynając od sąsiedztwa gniazda 186 na wewnętrznej powierzchni 190, pierwsza grupa stalowych płyt 192, do których są przytwierdzone odpowiednie wstępnie przyspawane stalowe haki 196, wystaje w pierwszej płaszczyźnie hakowej 308, podłużnie wzdłuż elementu ramy 150. Jak pokazano na fig. 4, haki 196 sąumieszczone w rozstawionych względem siebie przedziałach wzdłuż elementu ramy 150.

Jak pokazano na fig. 6, druga grupa stalowych płyt 194, do których są przytwierdzone odpowiednie haki 198, również wystaje w drugiej płaszczyźnie hakowej 312, podłużnie wzdłuż elementu ramy 150. Pierwsze i drugie płaszczyzny hakowe 308 i 312 są równoległe

178 128 i rozstawione względem siebie oraz wystają symetrycznie po przeciwnych stronach usytuowanej poprzecznie podłużnej płaszczyzny 197, przecinającej podłużną oś 164 na fig. 5.

Jak przedstawiono na fig. 7, podłużna płaszczyzna 197 dzieli element ramy na dwie części stanowiące część jednej strony 199 i część drugiej strony 201. Tak więc, haki 196 leżące w pierwszej płaszczyźnie hakowej 308 znajdują się na części jednej strony, zaś haki 198 leżące w drugiej płaszczyźnie hakowej 312 znajdująsię na części drugiej strony. W obecnym rozwiązaniu, część jednej strony 199 tworzy bezpośrednią „podłogową” powierzchnię panelu, zaś część drugiej strony 201 bezpośrednio jest zwrócona w stronę gruntu poniżej budynku.

Jak pokazano na fig. 6 i 7, do wewnętrznej powierzchni 190 jest dodatkowo przytwierdzona pierwsza grupa wstępnie przyciętych, wygiętych krzesełkowych haków podpierających 204, z których każdy ma pierwszą i drugą przeciwległą część 206 i odpowiednio 208, jak pokazano na fig. 7. Pierwsze części 206 haków są umieszczone w odstępie w trzeciej płaszczyźnie haka 310 wystającej podłużnie wzdłuż części jednej strony 199 elementu ramy. Trzecia płaszczyzna haka jest równoległa i w odstępie od pierwszej i drugiej płaszczyzny haka 308 i 312.

Druga grupa wstępnie przyciętych, wygiętych krzesełkowych haków podporowych 210, również posiadające pierwsze i drugie przeciwległe części hakowe 212 i odpowiednio 214, jest umieszczona w odstępach wzdłuż części drugiej strony 201 elementu ramy.

Pierwsze części hakowe 212 sąumieszczone w czwartej płaszczyźnie hakowej równoległej i w odstępie od pierwszej, drugiej i trzeciej płaszczyzny hakowej 308, 310 i 312.

Na figurze 4 pokazano, że elementy 150 i 155 stanowią odbicia lustrzane, a zatem element ramy 155 ma podobne rozwiązanie haków 196 i krzesełkowych haków podporowych 204 (i 210 nie pokazane).

Powracając do fig. 4, elementy boczne 152 i 154 mają odpowiednio pierwszą i drugą część końcową 216 i 218. Części końcowe są podobne do siebie i dlatego zostanie opisana jedynie część końcowa 216.

Jak pokazano na fig. 8, element ramy 152 posiada powierzchnię zewnętrzną 220, powierzchnię wewnętrzną 222 i podłużną oś 225, przy czym podłużna oś 225 leży w tej samej płaszczyźnie podłużnej 197, co podłużna oś 164 elementu ramy 150. Przy części końcowej 216 jest utworzona powierzchnia końcowa 226, która leży w końcowej płaszczyźnie przedniej 217. Do wewnętrznej powierzchni 222 jest przytwierdzony wystający poprzecznie element kątowy 224 mający wystającą część 228 i równoległą część 229. Wystająca część 228 wystaje w końcowej płaszczyźnie przedniej 217, a wystająca część 229 jest przyspawana do wewnętrznej powierzchni 222.

Jak pokazano na fig. 9, wystająca część 228 ma pierwszy wystający poprzecznie hak 230, wystający prostopadle do końcowej powierzchni czołowej 217. Ten hak posiada pierwszą część trzpieniową 232 wystającą poza tylną powierzchnię czołową 217 i posiada pierwszą część hakową 234 wystającą przeciwległe do pierwszej części trzpieniowej 232, równolegle i w sąsiedztwie do równoległej części 229. Pierwsza część hakowa 234 leży w piątej płaszczyźnie hakowej 340 usytuowanej równolegle i w odstępie od podłużnej płaszczyzny 197, w sąsiedztwie części jednej strony 221 elementu ramy. Piąta płaszczyzna hakowa jest również równoległa i ustawiona w odstępie od pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej płaszczyzny hakowej 308, 312, 310 i 314.

Jak pokazano na fig. 9, część końcowa 216 posiada również drugi hak 236 na części elementu kątowego naprzeciwko pierwszego haka 230, przy czym ten drugi hak posiada drugą część trzpieniową 238 i drugą część hakową 240. Druga część trzpieniowa 238 przebiega równolegle do pierwszej części trzpieniowej 232 i jest ustawiona w odstępie od niej. Druga część hakowa 240 leży w szóstej płaszczyźnie hakowej 341, przechodzącej równolegle i w odstępie od podłużnej płaszczyzny 197, w sąsiedztwie części strony drugiej 223 elementń ramy. Szósta płaszczyzna hakowa jest również równoległa i usytuowana w odstępie od pierwszej, drugiej, trzeciej, czwartej i piątej płaszczyzny hakowej 308, 312, 310, 314 i 340.

Jak przedstawiono na fig. 9 i 10, do części jednej strony 221 wewnętrznej powierzchni 222 jest przytwierdzona pierwsza grupa krzesełkowych haków podporowych 242. Krzesełkowe haki podporowe 242 są przytwierdzone w odstępach podłużnie wzdłuż elementu ramy 152 i są podobne do krzesełkowych haków podporowych 204, opisanych powyżej na fig. 5, 6 i 7.

178 128

Każdy z haków 242 na fig. 9 i 10 posiada pierwszą część 244 leżącą w trzeciej płaszczyźnie hakowej 310.

Podobnie, do części strony drugiej 223 wewnętrznej powierzchni jest przytwierdzona druga grupa krzesełkowych haków podporowych 248. Krzesełkowe haki podporowe 248 są również przytwierdzone w odstępach podłużnie wzdłuż elementu ramy 152 i są podobne do krzesełkowych haków podporowych 210, opisanych powyżej na fig. 5, 6 i 7. Każdy z haków 248 na fig. 9 i 10 ma pierwszą część 243, która leży w czwartej płaszczyźnie hakowej 314.

Jak pokazano na fig. 4, element ramy 153 jest podobny do elementów ramy 152 i 154 z tym wyjątkiem, że element ramy 153 ma dwie powierzchnie wewnętrzne 245 i 247, z których każda posiada odpowiednią grupę krzesełkowych haków podporowych 260 tak umieszczonych, że części hakowe leżą w trzeciej i czwartej płaszczyźnie hakowej odpowiednio 310 i 314. Ponadto, element ramy 153 posiada odpowiednio pierwszą i drugą część końcową 262 i 264, z których każda posiada czteiy haki i wystające części trzpieniowe podobne do części trzpieniowych 232 i 238 na fig. 9 i 10, przy czym na fig. 4 pokazano tylko dwa z tych haków, jako 266 i 268.

Dla zmontowania razem elementów ramy, pokazane na fig. 9 i 10 części trzpieniowe 232 i 238 sąumieszczone w gniazdach 186 i 188 elementu ramy 150 pokazanego na fig. 6. Podobne przełożenie jest dokonywane przy każdym z pozostałych naroży ramy. Ponadto, cztery części hakowe, z których tylko dwie są pokazane jako 266 i 268 na fig. 4, są umieszczone wewnątrz odpowiednich gniazd (nie pokazanych) w podłużnym elemencie ramy 150. Dla łączenia elementów ramy razem nie zastosowano żadnych śrub ani nitów. Części trzpieniowe przy każdym połączeniu są jedynie luźno przytrzymywane w odpowiadającym im gniazdach i tym samym przeciwległe elementy 150 i 155 mają możliwość ruchu w kierunku równoległym do podłużnych osi sąsiednich elementów ramy 152, 153 i 154. Jest to ważna cecha, ponieważ umożliwia ramie absorbowanie sił wywieranych na dany panel, co sprawia, że panel ten skutecznie absorbuje siły dynamiczne, takie jak siły sejsmiczne w wyniku trzęsień ziemi, huraganów, naprężeń cieplnych pochodzących z ognia i sił w przypadku wystąpienia powodzi.

Na figurze 11 pokazano elementy ramy, które są połączone razem w luźno przyłączonym układzie opisanym powyżej dla utworzenia ramy leżącej w płaszczyźnie ramowej. W pokazanym rozwiązaniu, elementy ramy wyznaczają obwód panelu, przy czym obwód ten ogranicza pierwsze i drugie wewnętrzne części panelu 270 i 272. Najednej stronie panelu, w obrębie pierwszej wewnętrznej części 270, jest umieszczona pierwsza wstępnie wytworzona lub wstępnie odlana płyta izolacyjna 274 ze styropianu. Płyta styropianowa posiada wymiary zewnętrzne, które umożliwiają suwliwe dopasowanie płyty w obrębie części wewnętrznej, pomiędzy elementami ramy 150, 152,153 i 155.

Płyta styropianowa jest wstępnie wytworzona lub wstępnie odlana tak, aby posiadała liczne usytuowane podłużne wgłębienia 276, 278, 280, 282, 284 i 286. Płyta posiada również pierwsze i drugie biegnące bocznie wgłębienia 288 i 290, które są usytuowane bocznie względem płyty pomiędzy przeciwległymi jej bokami. Płyta posiada również pierwsze i drugie średnicowe wgłębienia 292 i 294,które tworzą w płycie kształt „X”. Wgłębienia są utworzone w powierzchni, która bezpośrednio tworzy wewnętrzny bok 296 panelu. Zewnętrzna strona (nie pokazana) naprzeciwko wewnętrznej strony jest uformowana w podobny sposób.

Jak pokazano na fig. 12, wgłębienie 278 reprezentuje również pozostałe wgłębienia i ma ogólnie kształt trójkąta ściętego. Każde wgłębienie posiada pierwszą i drugą pochyłą część boczną 298 i 300, połączone częścią dolną 302.

Każdy z czterech boków płyty izolacyjnej, w sąsiedztwie elementów ramy 150, 152, 153 i 155 posiada wystającą część 304 mającą grubość określaną jako odległość pomiędzy przeciwległymi dolnymi częściami bezpośrednio sąsiadujących wgłębień po przeciwległych stronach płyty. Grubość ta jest oznaczona jako 306 na fig. 12 i jest proporcjonalna do pożądanej wartości izolacyjnej lub wartości „R” panelu.

Jak pokazano na fig. 13, grubość 306 wystającej części 304 jest tak uformowana, że wystająca część jest umieszczona pomiędzy pierwszą i drugą grupą haków 196 i 198 na górnych i dolnych częściach wewnętrznej powierzchni elementu 150. Wystające części na pozostałych bokach płyty są zawarte pomiędzy odpowiadającymi członami hakowymi na sąsiednich elementach ramy. Pierwsze i drugie grupy haków 196 i 198 służą zatem do osadzania płyty

178 128 względem ramy. W konsekwencji, istotne jest, aby haki 196 i 198 oraz podobne haki na innych elementach ramy były rozmieszczone symetrycznie wokół osi podłużnej odpowiednich elementów ramy dla zapewnienia centralnego osadzenia płyty izolacyjnej pomiędzy jedną i drugą stroną panelu.

Jak przedstawiono na fig. 14, do haka 196 w sąsiedztwie wgłębienia 284 jest przyłączona nakrętka dwustronna 316. Do nakrętki dwustronnej 316 jest przyłączony jednostkowy, wydłużalny sprężyście kabel 318, który biegnie we wgłębieniu 284 poza hakiem 196 na elemencie ramy 155 naprzeciwko elementu ramy 150. Następnie kabel przechodzi przez wgłębienie 290 do sąsiedniego haka 196 w sąsiedztwie wgłębienia 282 i następnie biegnie dalej we wgłębieniu 282 z powrotem do haka 196 na elemencie ramy 150. Kabel przebiega w sposób podobny pomiędzy elementami ramy 150 i 155, aż dojdzie do pierwszego naroża 322 panelu. Należy uwzględnić, że ponieważ wszystkie haki 196 leżą w pierwszej płaszczyźnie hakowej 308, pokazanej najlepiej na fig. 13, zatem część dalszego przebiegu kabla naprężającego 318 również leży w pierwszej płaszczyźnie hakowej 308.

Jak pokazano na fig. 15, gdy kabel biegnie do naroża 322, to przechodzi od haka 196 w górę do pierwszej części trzpieniowej 232. Stąd, powracając do fig. 14, kabel przechodzi przez średnicowy tor w średnicowym wgłębieniu 292 do średnicowo przeciwległego drugiego naroża 324 panelu. Ponieważ pierwsza część trzpieniowa 232 w narożu 322 i odpowiadająca pierwsza część trzpieniowa 232 w narożu 324 leżą w piątej płaszczyźnie hakowej 340, pokazanej na fig. 15, zatem kabel w średnicowym wgłębieniu 292 na fig. 14 również leży w piątej płaszczyźnie hakowej 340.

Jak pokazano na fig. 14, kabel biegnie następnie w dół naroża 324 do sąsiedniego haka 196 leżącego w pierwszej płaszczyźnie hakowej 308 (nie pokazanej na fig. 14) i przechodzi przez wgłębienie 286 do haka 196 w przeciwległym trzecim narożu 326. Część kabla wystająca do wgłębienia 286 leży zatem w pierwszej płaszczyźnie 308. Przy narożu 326 kabel przechodzi w górę do pierwszej części trzpieniowej 232 leżącej w piątej płaszczyźnie hakowej 340 i następnie przechodzi średnicowo w średnicowym wgłębieniu 294 do przeciwległego średnicowo czwartego naroża 328, a następnie jest przymocowany do pierwszej trzpieniowej 232. Tak przechodząca średnicowo część kabla leży zatem również w piątej płaszczyźnie hakowej 340.

Śruba dwustronna 316, która funkcjonuje jako element naciągający i naprężający do naprężania kabla, jest następnie zaciągana do naciągnięcia i naprężenia kabla 318 na około 600 funtów, jakkolwiek naprężenie może być większe lub niższe dla dostosowania się do szczególnego spodziewanego obciążenia strukturalnego, które może być wywierane na panel.

Naciąganie i naprężanie kabla powoduje odchylenie przeciwległych elementów ramy 150 i 155 wewnętrznie w kierunku wewnętrznej części 270 panelu. Tak więc kabel i śruba dwustronna funkcjonują jako zespół odchylający do odchylania przynajmniej niektórych elementów ramy wewnętrznie, zasadniczo w płaszczyźnie ramowej, w kierunku części wewnętrznej panelu.

Należy zauważyć, że kabel 318 posiada podłużnie i poprzecznie wystające części, które wystają wewnątrz podłużnie i poprzecznie przebiegających wgłębień, i ma wystające średnicowo części, które wystają w obrębie średnicowo przebiegających wgłębień. Na figurze 15 można zauważyć, że podłużnie i poprzecznie przebiegające części leżą w pierwszej płaszczyźnie (308), zaś średnicowo wystające części leżą w drugiej płaszczyźnie (340),przy czym ta druga płaszczyzna jest odsunięta od pierwszej płaszczyzny. W ogólności, odstęp pomiędzy pierwszą i drugą płaszczyzną powinien być zwiększony przy zwiększonym obciążeniu strukturalnym i zmniejszony przy zmniejszonym obciążeniu strukturalnym.

Podobna procedura instalowania styropianu i kabla naprężeniowego jest przeprowadzana dla drugiej wewnętrznej części 272 panelu.

Jak pokazano na fig. 16, pierwsza warstwa drucianej siatki 330 jest przycinana dla dopasowania w obrębie wewnętrznej części 270 i posiada pierwszą, drugą, trzecią i czwartą krawędź, 332, 334, 336 i 338. Druciana siatka 330 jest naprężona przez zastosowanie konwencjonalnego przyrządu naprężającego, dla naciągnięcia jej pomiędzy przynajmniej dwoma elementami ramy. Krawędzie 332, 334, 336 i 338 sąprzyłączone do krzesełkowych haków podporowych leżących w trzeciej płaszczyźnie 310 na każdym z elementów ramy 150, 152, 153 i 155.

178 128

Jak przedstawiono na fig. 17, pierwsza warstwa drucianej siatki 330 leży w trzeciej płaszczyźnie hakowej 310 i jest odsunięta od pozostałych płaszczyzn. Należy zauważyć, że średnicowe części kabla leżące w piątej płaszczyźnie hakowej 340, która sąsiaduje bezpośrednio, funkcjonująjako podpory dla siatki. Można zastosować druty wiążące (nie pokazane) dla przyłączenia siatki do średnicowych kabli dla uchronienia siatki przed przesunięciem podczas następnych etapów.

Powracając do fig. 16, druga wewnętrzna część 272 również posiada swoją własną pierwszą warstwę drucianej siatki podobnej do siatki zastosowanej w pierwszej wewnętrznej części.

Na figurze 16 pokazano również betonowy człon ustalający krawędź 343, przyłączony do elementów ramy dodatkowego wyznaczania zewnętrznego obwodu panelu. Człon ustalający jest przyłączony za pomocą nitów, śrub lub spawania punktowego do elementów ramy 150, 152, 154 i 155. Następnie na siatkę 330 jest zalewany beton dla wypełnienia wgłębień w płycie styropianowej, ijest ograniczony przez człon ustalający krawędź 343.

Beton stosowany w konstrukcji panelu może stanowić w zasadzie dowolną mieszaninę. Stosunek gipsu do żwiru w mieszaninie może być dobrany dla dopasowania do szczególnych, warunków, w których panel ma być stosowany. Korzystnie, mieszanina zawiera czynnik chroniący przed dostępem wody, taki jak żywica epoksydowa, która nadaje powstającemu betonowi zdolność do zapobiegania wnikaniu wilgoci i sprężystą podatność potrzebną do absorbowania energii wywieranej na panel przez oddziaływanie sejsmiczne lub nawet ogień artyleryjski. W jednym z rozwiązań, w którym stosowano panel w Pacific Northwest, stosunek cementu do piasku, do żwiru, do wody, do żywicy epoksydowej wynosił w przybliżeniu 1:2:4:1:0,05.

Należy uwzględnić, że w mieszaninie zaprawy może być zastosowany żwir marmurowy, granitowy, piasek krystaliczny zmieszany z wodą i dowolny kolor cementu dla wytworzenia odpowiedniego podłoża architektonicznego pod wykończenie.

Jak pokazano na fig. 18, beton przechodzi przez siatkę i wpływa do wgłębień takichjak 276 płyty izolacyjnej tak, że beton przechodzi wokół kabla naprężeniowego 318 i wokół pierwszej warstwy siatki 330. Beton posiada zatem płaską część pokazaną ogólnie jako 342 i liczne części żebrowe 344. Części żebrowe wystają prostopadle od płaskiej części 342 tworząc poprzeczne, podłużne i średnicowe żebra utworzone przez wgłębione części płyty izolacyjnej. Ponieważ wgłębienia wystają zasadniczo pomiędzy przeciwległymi elementami ramy, zatem podobnie wystają betonowe żebra. Szerokość wgłębień może być poszerzona dla zwiększenia całkowitej wytrzymałości panelu i jeżeli dolna część zostanie poszerzona, wówczas korzystnie jest redukowane pochylenie pierwszej i drugiej pochyłej części bocznej. Korzystnie, kształty wgłębień są zoptymalizowane pod względem powierzchni przekroju i kształtu przekroju dla optymalizowania wytrzymałości panelu i dla optymalizowania położenia osi podziałowej przekroju dla danego obciążenia. Betonowe żebra mają osadzone wewnątrz części kabla naprężającego, które działają jako dodatnie wzmocnienie po przyłożeniu obciążeń do panelu, zaś płaska część posiada osadzoną w niej pierwszą warstwę siatki, która również działa jako dodatnie wzmocnienie. Średnicowe żebra z osadzonymi częściami kabli i siatka w płaskiej części powodują również rozprowadzanie do elementów ramy dynamicznych i statycznych naprężeń przy przyłożonym środkowo do panelu dodatnim obciążeniu. Osadzona część kabli i siatka również funkcjonują jako wzmocnienie ujemne i rozprowadzają naprężenia dynamiczne i statyczne po przyłożeniu centralnie do panelu obciążenia ujemnego.

Beton stanowi pierwszą stwardniałą wylewaną masę, która jest zalewana do wewnętrznej części ramy, pomiędzy elementy ramy i wokół zespołów odchylających tak, że obciążenia wywierane na stwardniałą wylewaną masę (beton) są przekazywane przez zespoły odchylające do elementów ramy.

Na figurze 19 pokazano drugą stronę 201 panelu, którajest wykończona w sposób podobny do pierwszej strony 199 i zawiera wgłębienia podobne do wgłębień na pierwszej stronie, a ponadto zawiera ona drugą śrubę dwustronną, drugi wydłużalny sprężyście kabel naprężeniowy mający drugą prostopadłą część 348 i drugą średnicową część 350, przy czym druga prostopadła część leży w drugiej płaszczyźnie 312 a druga średnicowa część leży w szóstej płaszczyźnie hakowej 341. Drugi kabel biegnie w sposób podobny do pierwszego kabla, wokół haków 198 i 234 na fig. 13.

178 128

Druga strona 201 zawiera ponadto drugą warstwę drucianej siatki 346, przechodzącej w czwartej płaszczyźnie hakowej 314. Druga strona posiada również drugą krawędź ustalającą beton 358, zaś beton 360 jest zalewany ponad drugą warstwą materiału siatkowego 346 wokół prostopadłych i średnicowych części drugiego wydłużalnego sprężyście kabla 348 i 350 do wgłębień 288 utworzonych w drugiej stronie materiału izolacyjnego. Beton na drugiej stronie posiada zatem drugą płaską część 362 i liczne żebra 364 wystające prostopadle do płaskiej części w sposób podobny do betonu na pierwszej stronie 199.

Beton na pierwszej i drugiej stronie może mieć nałożone wykończenie tak, aby posiadał dowolną pożądaną powierzchnię dopasowaną do umieszczenia panelu. Jeżeli pierwsza strona 199 jest stosowana do formowania podłogi naziemnej w domu, wówczas korzystnie będzie ona posiadała wykończenie o gładkiej powierzchni, do której można przymocować wykończenie takie jak płytki, lastrico, marmurowe płyty itd. Druga strona 201, zwrócona bezpośrednio w stronę gruntu po zainstalowaniu nie potrzebuje posiadać gładkiego wykończenia, jednakże korzystnie jest powleczona i uszczelniona konwencjonalnym związkiem wodoodpornym.

Na figurze 20 przedstawiono gotowy panel podłogowy 370, wykonany według wskazanych powyżej etapów. Panel taki posiada pierwszą i drugą przeciwległą podłużną krawędź 372 i odpowiednio 374, i posiada pierwszą i drugą przeciwległą poprzeczną krawędź 376 i odpowiednio 378, które wyznaczają obwód panelu. Krawędzie te tworzą również pierwsze, drugie, trzecie i czwarte naroże paneli oznaczonych odpowiednio 171,173,175 i 177. Równoległe środki łączące 170 i kołnierze 172 na każdej z części końcowych elementów ramy 150 i 155 wystają poza obwód panelu i są wykorzystywane do podnoszenia i manewrowania panelem i do przyłączania panelu do członów fundamentowych i paneli ściennych.

Równoległe środki łączące 170 i kołnierze 172 służą jako współpracujące środki łączące do łączenia panelu do współpracującego środka łączącego sąsiedniego panelu budowlanego. Ponieważ równoległe środki łączące i kołnierze są wytworzone ze stalowej płyty, zatem mogą podlegać elastycznemu odkształceniu po wystawieniu na oddziaływanie sił dynamicznych wywieranych na panel. W wyniku tej odkształcalności elastycznej, równoległe środki łączące i kołnierze mają zdolność absorbowania sił sejsmicznych, a w wyniku sztywnego połączenia równoległych środków łączących i kołnierzy z sąsiednim elementem ramy, resztkowe siły sejsmiczne są przekazywane poprzez ramę do sąsiednich elementów ramy sąsiedniego panelu.

Połączenie panelu podłogowego do fundamentu

Na figurze 21 pokazano panel podłogowy 370 w położeniu przyłączania do członów fundamentowych. Panel jest umieszczony, że pierwsza poprzeczna krawędź 376 znajduje się w sąsiedztwie bocznego członu 40, a druga podłużna krawędź 374 jest w sąsiedztwie końcowego członu fundamentowego 42.

Przed przyłączeniem panelu podłogowego do członów fundamentowych, pierwszy kołnierz łączący naroże 380 jest przytwierdzony do równoległego środka łączącego 170 w sąsiedztwie pierwszej poprzecznej krawędzi 376 i drugiej podłużnej krawędzi 374, a drugi kołnierz łączący naroże 382 jest przytwierdzony do równoległego środka łączącego 170 w sąsiedztwie drugiej poprzecznej krawędzi 378 i drugiej podłużnej krawędzi 374. Te kołnierze łączące naroża są przymocowane przez przyspawanie. Tylko druga podłużna krawędź 374 panelu, która jest zwrócona na zewnątrz domu, posiada przyłączone kołnierze narożne. Pierwsza podłużna krawędź, która jest zwrócona do wewnątrz, nie ma tego rodzaju kołnierzy narożnych.

Pierwszy i drugi kołnierz łączący naroże mają odpowiednie równoległe części kołnierza 384 i 386, które biegną równolegle do drugiej poprzecznej krawędzi, a także części kołnierzowe 388 i 390 pod kątem prostym, które przechodzą prostopadle do drugiej poprzecznej krawędzi.

Równoległe części kołnierzowe 384 i 386 mają odpowiednie otwory 392 i 394 na przewody użyteczności publicznej i odpowiednie sąsiednie otwory mocujące 396 i 398. Otwory 392 i 394 pod przewody użyteczności publicznej umożliwiają przepuszczenie przez nie (nie pokazanych) przewodów użytkowych. Otwory mocujące 396 i 398 są wykorzystywane do umieszczenia w nich nagwintowanego środka mocującego dla mocowania panelu do członów fundamentowych.

Instalowanie panelu podłogowego 370 na członach fundamentowych jest realizowane przez umieszczenie panelu podłogowego, z zastosowaniem dźwigu (nie pokazanego), tak że kołnierz 172 i równoległa część kołnierzowa 384 są umieszczane bezpośrednio na wierzchu

178 128 kołnierzy łączących fundament 70 i odpowiednio 72. Ponadto, panel jest umieszczany tak, że pozostałe kołnierze wystające z panelu są umieszczane bezpośrednio na wierzchu odpowiednich kołnierzy łączących fundament na odpowiadających członach fundamentowych znajdujących się poniżej.

W tym położeniu, otwory w kołnierzach 172 i 384 pod przewody użyteczne sąustawione osiowo z otworami 82 w kołnierzach łączących fundament 70 i 72 i tym samym są połączone z wnętrzem stalowego orurowania w członach fundamentowych. Podobnie, otwory mocujące 176 i 396 są ustawione osiowo z odpowiednimi nagwintowanymi otworami 84 w kołnierzach łączących fundament 70 i 72. Inne otwory mocujące w innych kołnierzach na panelu są również ustawione osiowo z odpowiednimi nagwintowanymi otworami w odpowiednich kołnierzach łączących fundament. Następnie do nagwintowanych otworów są wkładane nagwintowane środki mocujące dla mocnego przytwierdzenia panelu do członów fundamentowych, w szczególności jeżeli podłoga ma stanowić część tarasową domu, bez przyłączonych do fundamentu paneli ściennych. Jednakże jeżeli mają być przyłączone panele ścienne, wówczas nagwintowane środki mocujące w tym czasie nie powinny być instalowane. Do pozostałych kołnierzy kanałowych wystających z pozostałych członów fundamentowych są podobnie podłączone inne panele podłogowe skonstruowane jak wyjaśniono powyżej. Pierwsza podłoga 400 domu jest więc utworzona przez liczne panelowe człony podłogowe, przyłączone jak opisano do członów fundamentowych.

W rozwiązaniu pokazanym na dotychczasowych figurach wymiary pojedynczego panelu podłogowego wynoszą 8' x 8'. Należy jednakże uwzględnić, że panel podłogowy może mieć dowolny rozmiar. Wewnętrzne i zewnętrzne panele ścienne, których części są pokazane jako 402, 404 (wewnętrzne) i 406, 408, 410 i 412 (zewnętrzne) sa połączone odpowiednio do odpowiednich płyt 168 wystających z odpowiednich naroży paneli podłogowych 370.

W przypadku panelu podłogowego 370 o wymiarach 8' x 8', instalowanie wewnętrznych i zewnętrznych paneli ściennych 402, 404, 406, 408 i 412 wyznacza pierwszy pokój, który ma wymiary przynajmniej 8' x 16', ponieważ w sąsiedztwie pierwszej podłużnej krawędzi 372 pierwszego panelu podłogowego nie zainstalowano żadnego panelu wewnętrznego. Alternatywnie, panel wewnętrzny może być zainstalowany w tym położeniu, w którym to przypadku powstaje pokój mający wymiary 8' x 8'. Podobnie alternatywnie, można uzyskać pokój większy w kierunku podłużnym paneli podłogowych przez odcięcie płyt przy trzecim narożu 175 panelu podłogowego 370 i pomijając zainstalowanie wewnętrznego panelu 402.

Pominięcie zainstalowania wewnętrznego panelu 402 powoduje pozostawienie szczeliny 414 pomiędzy sąsiednimi poprzecznymi bokami sąsiednich paneli, jednakże taka szczelina może być wypełniona betonem lub szczeliwem nieprzepuszczalnym dla wody, takim jak silikon dla otrzymania gładkiej powierzchni podłogi. Następnie na takiej gładkiej powierzchni mogąbyć położone rozmaite wykończenia, takiejak linoleum lub wykładzina itd.

Obecnie przed opisaniem szczegółowego połączenia wewnętrznych i zewnętrznych do paneli podłogowych, opisany zostanie każdy z tych paneli.

Panel zewnętrzny

Jak przedstawiono na fig. 22, wytworzenie zewnętrznego panelu według wynalazku jest rozpoczynane przez przycinanie na długość pierwszego, drugiego, trzeciego, czwartego, piątego, szóstego i siódmego 2” x 4 wydrążonego stalowego członu rurowego, jak pokazano odpowiednio jako 420, 422, 424, 426, 428, 430 i 432. Stalowe rury pełnią funkcję elementów ramy dla panelu i są rozmieszczone odpowiednio do utworzenia otworu okiennego 434 oraz pierwszej, drugiej i trzeciej części panelowej 436, 438 i 440. Elementy ramy 420 i 432 mają odpowiednie przeciwległe części końcowe 442, 444 i 446, 448, odpowiednio. Każda z części końcowych jest podobna i z tego względu zostanie opisana jedynie część końcowa 444, która powinna być traktowana jako reprezentacyjna dla każdej części końcowej.

Na figurze 23 jest przedstawiona bardziej szczegółowo część końcowa 444 elementu ramy 420. Element ramy 420 ma podłużną oś 450 przechodzącą środkowo. Wewnętrzne i zewnętrzne powierzchnie elementu są pokazane ogólnie jako 452 i odpowiednio 454, przy czym wewnętrzna powierzchnia jest skierowana w stronę wnętrza pierwszej części panelu 436, zaś zewnętrzna powierzchnia jest skierowana na zewnątrz od panelu i tworzy część

178 128 zewnętrznego obrzeża panelu. Element ramy 420 posiada również powierzchnię jednej strony 456 i powierzchnię drugiej strony 458, pokazane najlepiej na fig. 24. Powierzchnia pierwszej strony bezpośrednio zwrócona jest w stronę wnętrza domu, zaś powierzchnia drugiej strony jest zwrócona bezpośrednio w stronę zewnętrza domu.

Jak przedstawiono na fig. 23, 24 i 25, część końcowa 444 elementu ramy 420 ma przytwierdzoną wystającą poprzecznie płytę 460. Płyta ma część pokrywową 462 dla przykrywania części końcowej elementu ramy i ma występ 464, wystający do wewnątrz w kierunku wewnętrznej części panelu. Część pokrywowa 462 posiada otwór 466, który umożliwia dostęp do wydrążonej wewnętrznej części 468 elementu ramy. Podobnie jak w przypadku opisanego poprzednio panelu podłogowego, wydrążona wewnętrzna część elementu ramy umożliwia przeprowadzenie przewodów serwisowych użyteczności publicznej.

Jak przedstawiono na fig. 23 i 24, część końcowa 444 zawiera ponadto pierwszy biegnący poprzecznie otwór 470 w powierzchni pierwszej strony 456, drugi poprzecznie przebiegający otwór 472 w powierzchni drugiej strony i trzeci otwór 475 w wewnętrznej powierzchni 452 oraz pierwsze i drugie nagwintowane otwory 474 i 476 utworzone przez pierwsze i drugie nakrętki 478 i 480, które są przyspawane poza powierzchniami odpowiednio strony pierwszej 456 i strony drugiej 458.

Wewnętrzna powierzchnia 452 posiada przytwierdzony element 482 tworzący kąt prosty, mający część montażową 484 i wystającą część 486. Część montażowa jest przyspawana do wewnętrznej powierzchni, zaś część wystająca 486 wystaje prostopadle do powierzchni wewnętrznej, w kierunku wnętrza pierwszej części panelu 436. Wystająca część posiada przytwierdzony hak 488 mający część hakową 490, która jest umieszczona w pierwszej płaszczyźnie hakowej 492 w sąsiedztwie powierzchni pierwszej strony 456, oraz wystającą część kołkową 491, która wystaje równolegle do podłużnej osi 450 w kierunku płyty 460.

Powierzchnia wewnętrzna posiada również przytwierdzone liczne krzesełkowe haki podporowe 494 podobne do krzesełkowych haków podporowych wskazanych jako oznaczniki 204 i 210 na fig. 7. Jak pokazano na fig. 22, krzesełkowe haki podporowe 494 są umieszczone w odstępach, podłużnie wzdłuż elementu ramy 420 i wystają pomiędzy przeciwległymi częściami końcowymi 442 i 444. Powracając do fig. 24 i 25, krzesełkowe haki podporowe mają odpowiednie części hakowe 496 umieszczone w drugiej płaszczyźnie hakowej 498 pomiędzy powierzchnią strony pierwszej 456 i pierwszą płaszczyzną hakową 492.

Płyta 460 pełni funkcję podestu podporowego dla elementu ramy, zaś otwory 466, 470, 472 i 475 tworzą dostęp do przewodów użyteczności publicznej wewnątrz elementu ramy. Nagwintowane otwory 474 i 476 służą do przytwierdzania otrzymanego panelu do sąsiedniego panelu, zaś wystająca część 486 służy do współpracy z sąsiadującym elementem ramy tego samego panelu. Hak 488 służy do współpracy z kablem naprężającym do przytrzymywania panelu razem, zaś krzesełkowe haki podporowe 494 służą do przytrzymywania siatki drucianej w drugiej płaszczyźnie hakowej.

Jak pokazano na fig. 22, element ramy 432 jest podobny do elementu ramy 420 i z tego względu nie wymaga dalszego opisu. Jednakże elementy ramy 422 i 426 są trochę odmienne od elementów ramy 420 i 432 i dlatego zostaną obecnie opisane.

Elementy ramy 422 i 426 tworzą górne i dolne części zewnętrznego obrzeża panelu. Element ramy 422 jest podzielony na pierwszą część 500, drugą część 502 i trzecią część 504. Element ramy 426 jest podobnie podzielony na pierwszą część 506, drugą część 508 i trzecią część 510.

Pierwsze części 500 i 506 tworzą część pierwszej części panelowej 436, zaś drugie części 502 i 508 tworzą części drugiej części panelowej 438. Trzecia część 504 elementu 422 tworzy część ramy okiennej wokół otworu okiennego 434, zaś trzecia część 510 elementu 426 pełni funkcję części ramowej trzeciej części panelowej 440. Z wyjątkiem trzeciej części 504 elementu 422 w sąsiedztwie otworu okiennego 434, każda z opisanych powyżej części posiada odpowiednią grupę krzesełkowych haków podporowych, każda wskazana jako 512, i posiada liczne haki kabla naprężającego, każdy wskazany jako 514.

Jak pokazano na fig. 26, każdy z krzesełkowych haków podporowych 512 posiada odpowiednią część hakową 513, która leży w drugiej płaszczyźnie 498. Ponadto, haki 514 kabli naprężających posiadają odpowiednie części hakowe 515, które leżą w trzeciej płaszczyźnie

178 128 hakowej 517. Trzecia płaszczyzna 517 jest równoległa i ustawiona w odstępie od pierwszej i odpowiednio drugiej płaszczyzny 492 i 498.

Jak pokazano na fig. 22, zewnętrzny panel zawiera ponadto elementy ramy 424, 428 i 430, które sąumieszczone po środku elementów ramy 422, 424, 426 i 432. Elementy ramy 424 i 430 stanowią podobne do siebie wzajemne odbicia lustrzane i z tego względu zostanie opisany jedynie element 424.

Element ramy 424 rozciąga się pomiędzy elementami ramy 422 i 426. Element 424 posiada podłużną oś 519, pierwszą część końcowąi drugą część końcową 520 i 522. Pierwsza część końcowa 520 posiada hak 524, który jest podobny do haka 488 pokazanego na fig. 24. Hak 524 posiada część hakową 526, która leży w tej samej pierwszej płaszczyźnie hakowej 492, co hak 488 pokazany na fig. 24. Powracając do fig. 22, hak 524 posiada również wystającą część kołkową 528, która wystaje równolegle do podłużnej osi 519 i która wystaje poza część końcową 520 elementu.

Druga część końcowa 522 elementu ramy 424 posiada pierwsze i drugie haki 530 i 532 podobne do haka 524, umieszczone po przeciwnych stronach części końcowej. Każdy z tych haków również posiada odpowiednie części hakowe 534 i 536, leżące w pierwszej płaszczyźnie hakowej 492 (nie pokazanej na fig. 22) i posiada odpowiednie wystające części 538 i 540, wystające poza część końcową 522.

Element tworzący kąt prosty 542 jest przytwierdzony do boku elementu ramy 424. Element tworzący kąt prosty posiada wystającą część 546, która wystaje do wewnątrz w kierunku trzeciej części panelowej 440. Dodatkowy hak 548 mający wystającą część 550 i hakową część 552 jest przytwierdzony do tej wystającej części. Wystająca część 550 wystaje równolegle do podłużnej osi 519 w kierunku otworu okiennego 434. Część hakowa 552 wystaje w stronę trzeciej części panelowej 440 i leży w pierwszej płaszczyźnie hakowej 492 (nie pokazanej na fig. 22).

Część ramowa 424 posiada pierwszą pośrednią część 554, która jest umieszczona pomiędzy pierwszą i drugą częścią końcową 520 i 522 i ma drugą pośrednią część 556, która jest umieszczona pomiędzy elementem tworzącym kąt prosty 542 a drugą częścią końcową 522. Pierwsza pośrednia część posiada liczne krzesełkowe haki podporowe 558 przytwierdzone do niej w odstępach wzdłuż jej długości. Podobnie, druga pośrednia część 556 posiada drugą grupę licznych krzesełkowych haków podporowych 560. Zarówno pierwsza jak i druga grupa licznych krzesełkowych haków podporowych mają części hakowe umieszczone w drugiej płaszczyźnie hakowej 498 (nie pokazanej na fig. 22).

Element ramy 428 wystaje pomiędzy elementami ramy 424 i 430 i posiada liczne haki 562 mające części hakowe (nie pokazane) leżące w trzeciej płaszczyźnie hakowej 517 pokazanej na fig. 26. Ponadto, jak pokazano na fig. 22 i 26, element ramy 428 posiada liczne krzesełkowe haki podporowe 564, które mają części hakowe leżące w drugiej płaszczyźnie hakowej 498. Element ramy 428 posiada również otwory wskazane jako 566 i 568 do pomieszczenia wystających części kołkowych 550 sąsiednich elementów ramy 424 i 430. Ponadto, elementy ramy 422 i 426 mają odpowiednie otwory 570 dla pomieszczenia wystających części kołkowych 491, 528,538, 540, 532 i 530 elementów ramy odpowiednio 420,424,430 i 532.

Jak pokazano na fig. 27, przed połączeniem razem elementów ramy, na kształt „U” odpowiadający bezpośredniemu kształtowi zewnętrznego panelu zostaje przycięty arkusz drucianej siatki 572. Podobnie jest przycięta kształtowo i umieszczona na szczycie materiału siatkowego 572 zapora 574 dla oparów. Na wierzchu zapory 574 dla oparów jest ułożona styropianowa płyta 576 mająca pierwszą 578, drugą 580 i trzecią 582 część panelową. Pierwsza, druga i trzecia część panelowa 578, 580 i 582 są podobne i dlatego opisana zostanie tylko część panelowa 578.

Część panelowa 578 zawiera liczne przechodzące podłużnie wgłębienia 583 i odpowiednio przecinające się średnicowe wgłębienia 584 i 586. Część panelowa posiada również podłużne krawędzie 588 i 590, które są wgłębione dla pomieszczenia elementów ramy 420 i 424, odpowiednio, jak będzie opisane poniżej.

Części panelowe 580 i 582 mają podobną konstrukcję i zawierają liczne przechodzące podłużne wgłębienia 592 i odpowiednio przecinające się średnicowe wgłębienia 594 i 596.

178 128

Jak pokazano na fig. 28, elementy ramy 420, 422, 424, 426, 428, 430 i 432 są umieszczone w odpowiadających wgłębieniach w płycie styropianowej 576. Odpowiednie wystające części 491, 538 i 540 na każdym z elementów ramy są umieszczone w odpowiadających otworach 570 w elemencie ramy 426. Element ramy 428 jest następnie zainstalowany pomiędzy elementami ramy 424 i 430, zaś wystające części 550 są umieszczone w otworach 566 i 568 na przeciwległych częściach końcowych elementów 428. Na koniec, element 422 zostaje umieszczony w sąsiedztwie elementów 420, 424, 430 i 432 tak, że wystające części 528 i wystające części 491 odpowiednich elementów ramy są umieszczone w odpowiadających otworach 570 w elemencie ramy 422. W tym momencie rama jest luźno połączona razem i leży w płaskiej płaszczyźnie ramowej równoległej do płaszczyzny arkusza rysunku.

W tym momencie procesu wytwarzania, zostaje wycięte podłużne wgłębienie 598 w środkowej części drugiej części panelowej 580 dla pomieszczenia w nim przewodu elektrycznego 600. Przewód elektryczny jest przyłączony do elementu ramy 426 poprzez skrzynkę elektryczną 610 i jest zakończony w drugiej skrzynce elektrycznej 612, przystosowanej do pomieszczenia standardowej pokrywy gniazdka ściernego. Przewód 600 jest połączony z wydrążoną wewnętrzną częścią elementu ramy 426 i z tego względu elektryczne przewody serwisowe, umieszczone w elemencie ramy 426, mogąbyć przeprowadzone poprzez przewód 600 do skrzynki elektrycznej 612 dla otrzymania połączenia elektrycznego z konwencjonalnym gniazdem na ścianie (nie pokazanym).

Jak pokazano na fig. 29, pierwszy, drugi i trzeci kabel naprężający 614, 616 i 618 są przeprowadzone w podłużnych i przecinających się średnicowych wgłębieniach odpowiednich części panelowych. Zastosowane oddzielne śruby dwustronne 620, 622 i 624 dla naprężenia odpowiednich kabli naprężających 614, 616 i 618. Kabel naprężający 614 jest przeprowadzony pomiędzy hakami 530, 526, 488, 514 w pierwszej części panelowej 436 tak, że części tego kabla leżą we wgłębieniach średnicowych i części tego kabla leżą w podłużnych i przechodzących poprzecznie wgłębieniach. Drugi i trzeci kabel 616 i 618 są przeprowadzone w podobny sposób.

Powracając do fig. 26, części kabli naprężających w usytuowanych podłużnie wgłębieniach 583 i odpowiednio 592, przechodzą w trzeciej płaszczyźnie hakowej 517, zaś kable naprężeniowe przechodzące w przecinających się średnicowych wgłębieniach 586 i 596 leżą w pierwszej płaszczyźnie hakowej 492. Jak pokazano na fig. 29, pierwszy, drugi i trzeci kabel naprężający 614, 616 i 618 pełnią funkcję zespołów odchylających dla odchylania elementów ramy wewnętrznie, zasadniczo w płaszczyźnie ramowej w stronę wewnętrznej części panelu.

Części krawędziowe materiału siatkowego, wskazane jako 572 i 574 (na fig. 27) są zatem zagięte ponad sąsiednich elementami ramy, tak jak pokazano ogólnie jako 626 na fig. 29. Części krawędziowe są zahaczone na krzesełkowych hakach podporowych 494, 512 i 562 na sąsiednich elementach ramy.

Na figurze 30 pokazano pierwszy, drugi i trzeci poszczególny prostokątny odcinek elastycznego materiału siatkowego 628, 630 i 632, które są następnie przycięte dla dopasowania do odpowiedniej pierwszej, drugiej i trzeciej części 578, 580 i 582 i sąumieszczone ponad tymi częściami. Części krawędziowe odpowiednich części tych kawałków elastycznego materiału siatkowego są zahaczone na sąsiednich częściach hakowych krzesełkowych haków podporowych na odpowiednich sąsiadujących elementach ramy. Powracając do fig. 26, części hakowe, takie jak wskazano jako 513, leżą w drugiej płaszczyźnie hakowej 498, przez co materiał siatkowy również leży w drugiej płaszczyźnie hakowej 498.

Powracając do fig. 30, do odpowiednich elementów ramy ograniczających odpowiednio pierwszą, drugą i trzecią część panelową, jest przyspawana krawędź 634 ustalająca beton. Następnie ponad materiałem siatkowym 628, 630 i 632 jest zalewana betonowa zaprawa, jak opisano powyżej, tak że beton przepływa przez siatkę i wpływa do podłużnych i przecinających się średnicowo wgłębień każdej części panelowej. Beton zostaje zalany i w stanie gotowym tworzy jedną powierzchnię z krawędzią ustalającą beton 634. Tak więc beton posiada gotową powierzchnię płaską (nie pokazaną), która jest równoległa do płaszczyzny strony rysunku na fig. 30. Ta gładka powierzchnia będzie zwrócona bezpośrednio do wnętrza domu.

Na figurze 31 pokazano panel, przekręcony górą do dołu w stosunku do jego ukierun18

178 128 kowania pokazanego na fig. 30, a następnie na drucianą siatkę 572 zostaje nałożona warstwa tynku 636 pokrywającego odpowiednią pierwszą, drugą i trzecią część panelową 436, 438 i 440. W ten sposób zostaje zakończone wytwarzanie panelu.

Następnie w otworze okiennym 434 może być zainstalowane okno 638. Alternatywnie, okno 638 może być zainstalowane po zmontowaniu paneli dla utworzenia domu.

Gotowy panel zewnętrzny zawiera ogólnie prostokątną część 640 z pierwszą, drugą, trzecią i czwartą częścią łączącą panel 642, 646, 648 i 650, odpowiednio. Jak pokazano na fig. 23, części łączące stanowią część odpowiednich części końcowych podłużnych elementów ramy 420 i 432.

Na figurze 32 pokazano, że części kabla naprężającego 616, które przechodząw usytuowanych podłużnie wgłębieniach 583 leżą w trzeciej płaszczyźnie 517, części kabla naprężającego, leżące we wgłębieniach średnicowych leżą w pierwszej płaszczyźnie 492, zaś siatka 630 leży w drugiej płaszczyźnie 498. Każda z płaszczyzn 492, 498 i 517 jest równoległa i odsunięta jedna względem drugiej.

Ponadto, beton tworzy płaską część 660, w której są umieszczone siatka 630 i średnicowe części kabla naprężającego 616. Części żebrowe 662 wystają prostopadle do płaskiej części 660, w przechodzących podłużnie wgłębieniach i w przechodzących średnicowo wgłębieniach płyty styropianowej 576. Jest to podobne do rozwiązania opisanego w stosunku do panelu podłogowego, tak więc zewnętrzny panel ścienny posiada te same korzyści co panel podłogowy, obejmujące zdolność do wytrzymywania obciążeń dodatnich i ujemnych.

Panel wewnętrzny

Jak pokazano na fig. 33, wytwarzanie panelu wewnętrznego według wynalazkujest rozpoczynane przez przycinanie na odcinki pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego elementu ramy panelu 670, 672, 674 i 676 oraz pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego drzwiowego elementu ramy 678, 680, 682 i 684.

Elementy ramy 670 i 672 panelu są podobne i tworzą podłużne części krawędziowe panelu. Elementy ramy 674 i 676 są podobne i tworzą poprzeczne części krawędziowe panelu.

Elementy ramy 670 i 672 mają odpowiednie pierwszą i drugą podobną część końcową 686 i 688. Część końcowa 686 jest reprezentowana dla każdej z części końcowych i dlatego jedynie ona będzie opisana, a pozostałe części końcowe należy traktować jako podobne.

Jak pokazano na fig. 34, część końcowa 686 ma podłużną oś 690 przechodzącą środkowo względem członu. Część końcowa posiada powierzchnię wewnętrzną i zewnętrzną, oznaczone ogólnie jako 692 i 694, odpowiednio. Wewnętrzna powierzchnia 692 jest skierowana w stronę wnętrza części panelowej, a zewnętrzna powierzchnia 694 jest skierowana na zewnątrz od panelu i tworzy część zewnętrznego obrzeża panelu.

Jak pokazano na fig. 35, część końcowa również posiada powierzchnię jednej strony 696 i powierzchnię drugiej strony 698. Powierzchnia pierwszej strony bezpośrednio jest zwrócona w stronę wnętrza pierwszego pokoju w domu, a powierzchnia drugiej stronyjest bezpośrednio zwrócona w stronę wnętrza drugiego, sąsiedniego pokoju w domu.

Część końcowa 686 jest podobna do części końcowej 444 przedstawionej na fig. 23, 24 i 25. Jak pokazano na fig. 35, część końcowa posiada otwory 700, 702 i 703, które są podobne do odpowiednich otworów 470, 472 i 475. Część końcowa posiada również pierwszy i drugi nagwintowany otwór 704 i 706, które odpowiadają nagwintowanym otworom 474 i 476 z fig. 24.

Część końcowa 686 jest również podobna do części końcowej opisanej na fig. 23, 24 i 25, ponieważ posiada płytę końcową 708, która przykrywa część końcową 686 i która posiada wystającą część 709. Powierzchnia 692 posiada przytwierdzony element 710 tworzący kąt prosty. Element tworzący kąt prosty posiada część łączącą 712 i wystającą część 714. Jak pokazano na fig. 35, część łącząca 712 i część wystająca 714 przechodzą na całej szerokości członu pomiędzy powierzchniami 696 i 698. Pierwszy i drugi człon hakowy 716 i 718 są przyłączone do wystającej części 714 w położeniu równoległym i w odstępie. Pierwszy człon hakowy 716 posiada pierwszą część hakową 720, który leży w pierwszej płaszczyźnie hakowej 722. Podobnie, drugi hak 718 posiada część hakową 723, która leży w drugiej płaszczyźnie hakowej 724. Ponadto, hak 716 ma wystającą część kołkową 726, przy czym ta wystająca część kołkowa wystaje w kierunku równoległym do pierwszej płaszczyzny hakowej 722.

178 128

Podobnie, drugi hak 718 ma wystającą część 728, którajest równoległa do wystającej części kołkowej 726 i równoległa do drugiej płaszczyzny hakowej 724.

Element ramy zawiera ponadto liczne krzesełkowe haki podporowe 730, które są umieszczone poprzecznie poprzez element ramy. Każdy z krzesełkowych haków podporowych posiada odpowiednio pierwszą i drugą część hakową 732 i 734. Pierwsza część hakowa leży w trzeciej płaszczyźnie hakowej 736, zaś druga część hakowa 734 leży w czwartej płaszczyźnie hakowej 738. Pierwsza, druga, trzecia i czwarta płaszczyzna hakowa 722, 724, 736 i 738 sąustawione równolegle i w odstępie względem siebie.

Jak pokazano na fig. 33, elementy ramy 676 i 674 mają odpowiednie przeciwległe części końcowe 740 i 742. Części końcowe 740 i 742 sąpodobne i dlatego będzie opisana jedynie jedna część końcowa 740, przy czym należy rozumieć, że druga część końcowa 742 jest podobna.

Jak pokazano na fig. 36, część końcowa 740 posiada pierwszy i drugi otwór 744 i 746 dla pomieszczenia części kołkowych 726 i 728 haków 716 i 718 pokazanych na fig. 35. Powracając do fig. 36, część końcowa 740 zawiera ponadto płytę 748 przechodzącą poprzecznie względem elementu ramy, przy czym płyta ta posiada pierwszą i drugą wystającą, pionową część hakową 750 i 752.

Jak pokazano na fig. 37, pierwszy i drugi hak 750 i 752 mają odpowiednie części hakowe 754 i 756, które leżą w trzeciej i czwartej równoległej, usytuowanej w odstępie płaszczyźnie hakowej 758 i odpowiednio 760.

Jak pokazano na fig. 36, element ramy zawiera ponadto liczne krzesełkowe haki podporowe 762 mające pierwszą i drugą część hakową 764 i 766. Część hakowa 764 leży w piątej płaszczyźnie hakowej 768, zaś druga część hakowa leży w szóstej płaszczyźnie hakowej 770.

Jak pokazano na fig. 38, części końcowe 686 i 740 sąpołączone razem, jak pokazano ogólnie w miejscu 772. Części kołkowe 726 i 728 (nie pokazane) sąumieszczone w otworach 744 i 746 (nie pokazanych) odpowiednio, tak że część końcowa 740 opiera się na wystającej części 714 członu 710 tworzącego kąt prosty. Tak więc, haki 720 i 752 sąumieszczone równolegle i sąsiadują ze sobą.

Jak pokazano na fig. 39, wewnątrz obszaru ograniczonego przez elementy ramy 670, 672, 674 i 676 jest włożona styropianowa płyta 774. Styropianowa płyta posiada liczne przechodzące podłużnie wgłębienia 776, 779, 780, 782, 784, 786 i 788, pierwsze i drugie przecinające się średnicowe wgłębienia 790 i 792 oraz przechodzące poprzecznie wgłębienia 794 i 796. Do haka 752 na elemencie ramy 676 jest przyłączona śruba dwustronna 798. Do śruby dwustronnej jest przytwierdzony wydłużalny sprężyście elastyczny kabel naprężający 800, który biegnie we wgłębieniach 786, 794, 784, 796, 782, 794, 780, 796, 778, 794 i 776. Następnie kabel biegnie do części hakowej 720 na elemencie ramy 670, po czym biegnie w średnicowym wgłębieniu 790 do odpowiadającej części hakowej 720 na elemencie ramy 672, w średnicowo przeciwległym narożu panelu. Następnie kabel przechodzi do haka 752 na elemencie ramy 674 i przebiega podłużnie względem panelu we wgłębieniu 788 do odpowiadającego haka 752 na elemencie ramy 676. Następnie kabel przechodzi do części hakowej 720 na członie 672 bezpośrednio w sąsiedztwie haka 752, i biegnie w średnicowym wgłębieniu 792 do części hakowej 720 na członie 670, w średnicowo przeciwległym narożu panelu. Śruba dwustronna 798 zostaje zaciśnięta dla naprężenia kabla, tak że elementy ramy 670, 672, 674 i 676 zostają pociągnięte wewnętrznie w kierunku wewnętrznej części panelu. Elementy ramy 678, 680, 682 i 684 są przyspawane razem, tworząc otwór drzwiowy 802, przy czym element 678 jest przyspawany podłużnie do elementu ramy 672. Pomiędzy człony 678, 680, 682 i 684 jest włożona druga płyta izolacyjna 804.

Figura 40

Jak pokazano na fig. 40, pomiędzy elementami ramy 670, 672, 674 i 676 jest umieszczona pierwsza warstwa drucianej siatki 806. Części krawędziowe materiału siatki 806 jest przytwierdzone do pierwszych części hakowych 732 krzesełkowych haków podporowych 730 na elementach ramy 670 i 672 i są przyłączone do drugich części hakowych 766 krzesełkowych haków podporowych 762 członów 674 i 676. W ten sposób druciana siatka jest przytwierdzona do elementów ramy. Druga warstwa drucianej siatki 808 jest przyłączona do elementów ramy odpowiednio 678, 680, 682 i 684. Następnie do elementów ramy 670, 672,

178 128

674 i 676 jest przyłączona krawędź ustalająca beton 810 dla utworzenia zewnętrznego obrzeża panelu. Podobnie, do elementów ramy 678, 680, 682 i 684 jest przyłączona druga krawędź ustalająca beton 810 dla utworzenia drugiej krawędzi ustalającej ponad otworem drzwiowym 802.

Jak pokazano na fig. 41, opisana powyżej zaprawa betonowa jest zalewana ponad pierwszą i drugą warstwą materiału siatki 806 i 808 i wykończona dla utworzenia gładkich powierzchni 814 i odpowiednio 816. Po zalaniu betonu, panel posiada pierwszy, drugi, trzeci i czwarty człon łączący 818, 820, 822 i 824, odpowiadające odpowiednim częściom końcowym elementów ramy 670 i 672 (nie pokazanych), dla przyłączenia panelu do sąsiednich paneli oraz do panelu podłogowego i sufitowego, jak będzie opisane poniżej. Ponadto, człony 818 - 824 mogą być wykorzystane do manewrowania i podnoszenia panelu na miejscu roboczym.

Następnie panel zostaje obrócony górną stroną w dół względem ukierunkowania pokazanego na fig. 41, po czym część strony drugiej panelu zostaje skompletowana w sposób podobny do części strony pierwszej. Następnie zostają powtórzone rozważone powyżej etapy przy formowaniu części strony pierwszej dla wytworzenia części strony drugiej.

Na fig. 42 pokazano przekrój gotowego panelu wewnętrznego 826 według wynalazku. Gotowy panel zawiera zatem drucianą siatkę 806 na części strony pierwszej 828 panelu i zawiera dodatkową drucianą siatkę 830 w sąsiedztwie części strony drugiej 832 panelu. Siatka 806 leży w szóstej płaszczyźnie 770, zaś część siatki 830 leży w piątej płaszczyźnie 768. Jak stwierdzono powyżej, piąta i szósta płaszczyzna 768 i 770 są równoległe i ustawione w odstępie względem siebie, a zatem części drucianej siatki 806 i 830 są również ustawione równolegle i w odstępie.

Beton zalany po każdej stronie panelu zawiera odpowiednie części płaskie 834 i 835 oraz odpowiednie części żebrowe 836 i 837, przy czym te części żebrowe są utworzone przez beton przepływający do wgłębionych części 778 styropianowej płyty 774. Płaskie części 834 i 835 przechodzą wokół materiału siatki odpowiednio 806 i 830. Ponadto, płaskie części przechodzą wokół średnicowo usytuowanych części 838 i 840 elastycznego kabla połączonego z częścią strony pierwszej 828, zaś płaska część betonu na części strony drugiej 832 przechodzi wokół średnicowej części 840 elastycznego kabla na części strony drugiej 832. Podobnie, części żebrowe 836 przechodzą wokół przebiegających podłużnie części elastycznego kabla 842 dla części strony pierwszej 828 i 846 dla części strony drugiej 832. Należy uwzględnić, że średnicowe części kabla 838 leżą w drugiej płaszczyźnie 724, zaś przechodzące podłużnie części i przechodzące poprzecznie części kabla 842 leżą w czwartej płaszczyźnie 760. Druga płaszczyzna i czwarta płaszczyzna 724 i 760 są równoległe i ustawione w odstępie względem siebie.

Przez przeprowadzenie elastycznego kabla w sposób opisany powyżej, to jest z wykorzystaniem części średnicowych oraz części podłużnych i poprzecznych w rozstawionych względem siebie w odstępach płaszczyznach, panel ma zdolność wytrzymywania dodatnich i ujemnych obciążeń dynamicznych.

Panel dachowy

Jak pokazano na fig. 43, wytwarzanie panelu dachowego według wynalazku rozpoczyna się przez przycinanie na odcinki, pierwszego, drugiego, trzeciego, czwartego i piątego ramowego członu panelowego 850, 852, 853, 854 i 856. Elementy ramy 850 i 852 są podobne, a także 854 i 856 są podobne. Wszystkie elementy ramy są utworzone ze stalowych rur, jednakże mogą być wykonane z zasadniczo dowolnego stopu, przystosowanego do wytrzymywania dowolnego pożądanego obciążenia.

Element ramy 850 posiada pierwszą część końcową 860 i drugą część końcową 862. Element ramy posiada również główną część stropową 864 i część nadwieszoną 866. Główna część stropowa 864 i część nadwieszona 866 są oddzielone częścią łączącą 868. Główna część stropowa posiada liczne haki 870 do przytwierdzania naprężonego, elastycznego sprężyście kabla do elementu ramy i posiada liczne krzesełkowe haki podporowe 872 do przytwierdzania drucianej siatki, jak będzie opisane poniżej. Nadwieszona część również posiada liczne haki kabla naprężającego 874 i krzesełkowe haki podporowe 876 w podobnym celu. Ponieważ człon 852 jest podobny do elementu ramy 850, zatem element ramy 852 również zawiera podobne krzesełkowe haki podporowe i główne części stropowe, części łączące i części nadwie178 128 szone, a zatem komponenty te są oznaczone tymi samymi oznacznikami co odpowiadające komponenty na członie 850.

Element ramy 854 również posiada pierwszą i drugą przeciwległą część końcową 878 i 880 i posiada środkową część 882 mającą liczne krzesełkowe haki podporowe 884. Element ramy 856 jest podobny do elementu ramy 854 i posiada podobne komponenty. Podobne komponenty są oznaczone tymi samymi oznacznikami cyfrowymi co pokazane na elemencie ramy 854. Element ramy 858 również posiada pierwszą i drugą przeciwległą część końcową 886 i 888 i ma część środkową 890 ze stroną stropową 892 i stroną nadwieszoną 894. Strona stropowa 892 posiada zamontowane liczne krzesełkowe haki podporowe 896, zaś strona nadwieszona posiada zamontowane liczne krzesełkowe haki podporowe 898.

Na fig. 44 i 45 jest pokazana część końcowa 860 elementu ramy 850. Jak pokazano na fig. 44, element ramy 850 ma zewnętrzną powierzchnię 900 i wewnętrzną powierzchnię 902. Jak pokazano na fig. 45, element ramy posiada stronę stropową 904 i stronę sufitową 906. Część końcowa 860 jest przycięta pod kątem 908, który określa pochylenie dachu względem pionu. Część końcowa 860 zawiera płytę końcową 912, którajest przytwierdzona przez spawanie do powierzchni przecięcia 910 podłużnego członu 850. Płyta końcowa 912 rozciąga się zgodnie z powierzchnią strony dachowej 904 i ma część łączącą 914, która wystaje poza stronę sufitową 906. Część łącząca 914 posiada otwór 916 do pomieszczenia łącznika, takiego jak przechodzący przez ten otwór wkręt.

Część końcowa zawiera ponadto płaską, poziomą płytę 918 mającą wystającą część 920 i płaską część łączącą 922. Płaska część łącząca 922 jest przytwierdzona do zewnętrznej powierzchni 900 części końcowej 860. Płaska płyta posiada oś 924, która wystaje pod kątem prostym do płyty 912. Płyta łącząca 926 jest ponadto przyłączona do wystającej części 920 i płyty 912 tak, że jest umieszczona pod kątem prostym zarówno do wystającej części 920 jak i do płyty 912. Płyta łącząca posiada przechodzący przez nią otwór 928 dla pomieszczenia łącznika, takiego jak śruba.

Część końcowa zawiera ponadto płytę hakową -930 przytwierdzoną do wewnętrznej powierzchni 902. Hak 932 mający część hakową 934 umieszczoną w pierwszej płaszczyźnie hakowej 936 jest przytwierdzony do płyty 930. Płyta 930 jest umieszczona bezpośrednio w sąsiedztwie krzesełkowego haka podporowego 872. Hak 932 odpowiada hakowi 870 przedstawionemu na fig. 43.

Część końcowa zawiera ponadto parę rozstawionych bocznie otworów w powierzchni 902, przy czym otwory te są oznaczone odpowiednio 938 i 940. Otwór 938 jest umieszczony w sąsiedztwie strony sufitowej 906, zaś otwór 940 jest umieszczony w sąsiedztwie strony dachowej 904. Na fig. 46 i 47 przedstawiono bardziej szczegółowo część łączącą 868. Część łącząca 868 zawiera otwartą przestrzeń 942 umieszczoną pomiędzy licznymi krzesełkowymi hakami podporowymi na części stropowej 864 i części nadwieszonej 868. Otwarta przestrzeń zawiera oddalone w odstępach poprzecznych i podłużnych otwory 944, 946, 948 i 950 dla pomieszczenia kołków na części końcowej 886 elementu ramy 858 pokazanego na fig. 43. Na fig. 47 pokazano, że bezpośrednio w sąsiedztwie otworów 944 i 950, w sąsiedztwie strony sufitowej 906, płyta 952 jest przytwierdzona do strony sufitowej 906. Do płyty 952 jest przyłączona wystająca kątowo część 954. Wystająca kątowo część 954 zawiera część stalowej rury o wymiarach 4 cale x 4 cale. Wystająca część 954 wystaje pod kątem 956, któryjest taki sam jak kąt 908 na fig. 45. Wystająca część 954 posiada płytę końcową 958 przytwierdzoną do niej dla przykrywania części końcowej wystającej części 954. Wystająca część 954 zawiera ponadto pierwszy i drugi nagwintowany otwór 960 i 962 do pomieszczenia środków mocujących.

Na fig. 48 i 49 pokazano bardziej szczegółowo część końcową 878 elementu ramy 954. Ta część końcowa zawiera powierzchnię dachową, powierzchnię wewnętrzną 966, powierzchnię zewnętrzną 968 i powierzchnię sufitową 970. Pokazana na fig. 49 część końcowa 878 posiada wystający poprzecznie człon kątowy 972, mający część łączącą 974 i wystającą część 976, przy czym wystająca część 976 wystaje pod kątem prostym do wewnętrznej powierzchni 966. Do wystającej części 976 w sąsiedztwie powierzchni dachowej 964 jest przytwierdzony kołek 978. Do wystającej części 976 w równoległym odstępie względem kołka 978 jest również przyłączony

178 128 hak 980 mający część kołkową 982 i część hakową 984. Zarówno kołek 978 jak i część kołkowa 982 wystają równolegle do podłużnej osi 986 członu 854. Przy łączeniu panelu razem, kołek 978 i część kołkowa 982 sąumieszczone odpowiednio w otworach 940 i 938, jak pokazano ńa fig. 45.

Na fig. 50 pokazano arkusz drucianej siatki 988, ułożony na płasko i przycięty na odpowiedni rozmiar wykończonego panelu dachowego. Na drucianej siatce 988 zostaje ułożona przycięta na rozmiar papa smołowa 990. Na tej smołowej papie 990 zostaje ułożona pierwsza styropianowa płyta 992, mająca część dachową 994 i część nadwieszoną 996. Styropianowa płyta posiada podłużne wgłębienia 998 i 1000, przechodzące wzdłuż jej krawędzi i posiada liczne poprzecznie biegnące wgłębienia 1002, 1004, 1006, 1008, 1010, 1012 i 1014. Ponadto, styropianowa płyta posiada pierwsze i drugie przecinające się średnicowo przechodzące wgłębienia 1016 i 1018 oraz posiada trzecie i czwarte przecinające się średnicowo wgłębienia 1020 i 1022. Przecinające się średnicowo wgłębienia 1018 i 1016 przechodzą pomiędzy średnicowo przeciwległymi narożami części dachowej 994. Przecinające się średnicowo wgłębienia 1020 i 1022 przechodzą pomiędzy średnicowo przeciwległymi narożami nadwieszonej części 996.

Styropianowa płyta 992 zawiera ponadto wgłębienia przytrzymujące ramę (nie pokazane), w których sąumieszczone elementy ramy 850, 852, 854, 856 i 858. Gdy elementy ramy są włożone do tych wgłębień, wówczas w otwory 940 i 938 pokazane na fig. 45 jest włożony kołek 978 i część kołkowa 982 pokazana na fig. 49. Podobnie, wystające kołki na elemencie ramy 858 z fig. 50 sąumieszczone w otworach 944, 946, 948 i 950 , odpowiednio na fig. 47, zaś wystające kołki na elemencie ramy 856 są umieszczone w odpowiednich otworach (nie pokazanych) w części końcowej 862.

Na fig. 51 pokazano śrubę dwustronną 1024 przyłączoną do jednego z haków 87O. Do śruby dwustronnej 1024 jest przytwierdzony wydłużainy sprężyście, elastyczny kabel naprężający 1026, który biegnie pomiędzy hakami 870 na elemencie ramy 850 i 852 tak, że kabel ten posiada liczne części leżące w pierwszych i drugich podłużnych wgłębieniach i w każdym z wgłębień poprzecznych. Ponadto, kabel posiada części 1030 i 1032 przechodzące w przecinających się średnicowo wgłębieniach 1016 i 1018.

Podobnie, nadwieszona część posiada śrubę dwustronną 1034 przyłączoną do haka 872, przy czym do śruby dwustronnej 1034 jest przytwierdzony wydłużainy sprężyście, elastyczny kabel 1036. Kabel 1036 przebiega pomiędzy hakami 972 i 974 na elementach ramy odpowiednio 852 i 850 tak, że kabel posiada części 1038, które leżą w przechodzących poprzecznie i podłużnie wgłębieniach oraz posiada części 1040 i 1042, które leżą odpowiednio w przecinających się średnicowych wgłębieniach 1020 i 1022. Po przytwierdzeniu kabli, części krawędziowe papy smołowej 990 i druciana siatka 988 są zagięte ponad odpowiednimi sąsiednimi członami 854, 856, 850 i 852.

Na fig. 52 pokazano panel zawierający ponadto pierwszą i drugą część materiału siatkowego odpowiednio 1044 i 1046. Pierwsza część 1044 jest przycięta tak, aby pasowała pomiędzy odpowiednimi krzesełkowymi hakami podporowymi 872 na elementach ramy 850 i 852 i pomiędzy krzesełkowymi hakami podporowymi 884 i 896 na elementach ramy 854 i 858. Druga warstwa materiału siatkowego 1046 jest przycięta tak, aby rozciągała się pomiędzy krzesełkowymi hakami podporowymi 876 na nadwieszonej części 866 elementu ramy 850 i 852. Ponadto, druga druciana siatka przechodzi pomiędzy krzesełkowymi hakami podporowymi 898 i 884 na elementach ramy odpowiednio 858 i 856. Następnie do odpowiednich obwodowych elementów ramy 854,856, 850 i 852 zostaje przytwierdzona krawędź ustalająca beton 1048, biegnąca po całym obwodzie panelu, obejmującym zarówno część dachowąjak i część nadwieszoną.

Teraz ponad siatkowym materiałem 1044 i 1046 jest zalewana mieszanina betonowa tak, że beton przepływa przez materiał siatkowy 1044 do przechodzących poprzecznie, podłużnie i średnicowo wgłębień w częściach dachowych i nadwieszonych styropianowej płyty. W ten sposób zostaje ukończona strona sufitowa panelu dachowego.

Następnie panel zostaje obrócony górą w dół względem ukierunkowania pokazanego na fig. 52 i beton jest zalewany na drucianą siatkę (999, nie pokazaną) dla utworzenia powierzchni dachowej (nie pokazanej).

178 128

Na fig. 53 pokazano część panelu dachowego w przekroju, która zawiera stronę sufitową 1050 i stronę dachową 1052. Strona sufitowa zawiera beton, który posiada płaską część 1056 przechodzącą wzdłuż całej szerokości i długości panelu i posiada część żebrową 1054, która rozciąga się prostopadle do płaskiej powierzchni we wgłębieniu 1002. Pozostałe wgłębienia w płycie styropianowej mają również podobne części żebrowe. Materiał siatkowy 1044 jest umieszczony w obrębie pierwszej płaszczyzny 1058, zaś przechodzące średnicowo części elastycznego kabla są umieszczone w drugiej płaszczyźnie 1060. Podłużnie i poprzecznie biegnące części kabla 1026 leżą w trzeciej płaszczyźnie 1062. Pierwsza, druga i trzecia płaszczyzna są równoległe i rozstawione względem siebie. Kabel 1026 leżący w trzeciej płaszczyźnie 1062 jest tym samym usytuowany w odstępie od części kabla 1032 leżącej w drugiej płaszczyźnie 1060. Nadaje się w ten sposób dodatnie i ujemne wzmocnienie panelu. Zewnętrzna siatka 999 leży w czwartej płaszczyźnie 1064. Beton 1066 tworzy powierzchnię dachową panelu i jest osadzony wewnątrz niewielkich zewnętrznych wgłębień 1068 utworzonych w płycie styropianowej 992.

Na fig. 54 pokazano gotowy panel 1070 według wynalazku. Gotowy panel zawiera powierzchnię sufitową 1072, pierwsze i drugie części łączące szczyt 1074 i 1076, pierwsze i drugie części łączące ściany 1078 i 1080 oraz pierwsze i drugie części łączące rynnę 1082 i 1084. Pierwsze i drugie części łączące szczyt 1074 i 1076 łączą panel z sąsiednim panelem, tworząc szczyt dachu domu. Drugie części łączące szczyt 1074 i 1076 odpowiadają częściom końcowym 860 elementów ramy 850 i 852. Podobnie, części łączące ścianę 1078 i 1080 odpowiadają częściom łączącym pokazanym na fig. 46 i 47 i oznaczonym 868 na fig. 43.

Łączenie paneli razem

Na fig. 21 pokazano dwa panele zewnętrzne, takie jak pokazane na fig. 31, oznaczone 406 i 408. Trzecia i czwarta wystająca część 646 i 648 panelu 406 wystaje w dół dla połączenia z kołnierzami odpowiednio 382 i 380. Trzecia i czwarta wystająca część panelu 408 wystaje w dół dla połączenia z kołnierzami 172.

Dla ułatwienia połączenia zewnętrznych paneli z kołnierzami, zastosowano łączniki 1090 i 1092, odpowiednio o kształcie W i T. Łączniki 1090 o kształcie W są stosowane w narożach utworzonych przez przylegające zewnętrzne panele, zaś łączniki 1092 w kształcie T sąstosowane do połączenia ustawionych w jednej linii, sąsiadujących paneli zewnętrznych.

Łączniki w kształcie W zawierają pierwszą i drugą płaską część 1094 i 1096 oraz część ścienną w kształcie W oznaczoną 1098. Płaskie części 1094 i 1096 mają odpowiednie otwory kanałowe 1100 i 1102 i mają odpowiednie otwory nagwintowane 1104 i 1106. Części ścienne mają otwory odpowiednio 1108 i 1110.

Podobnie, ukształtowany w kształcie T łącznik posiada pierwszą i drugą płaską część 1112 i 1114 oraz pionową część ścienną 1116 o charakterystycznym kształcie T. Każda z płaskich części posiada odpowiednie otwory kanałowe 1118 i 1120 i ma odpowiednie otwory łączące 1122 i 1124. Ponadto, część ścienna 1116 posiada pierwszy i drugi otwór 1126 i 1128 w sąsiedztwie pierwszej i drugiej płaskiej części odpowiednio 1112 i 1114.

Zewnętrzne panele sąprzyłączone do panelu podłogowego 370 przez najpierw łączenie łącznika w kształcie W i łączników w kształcie T do naroży i odpowiednio części bocznych. Panele 406 i 408 są umieszczone we właściwym połączeniu, a następnie części łączące 646 i 648 panelu 406 zostają umieszczone na odpowiednich płaskich częściach 1114 i 1094. Podobnie, części łączące 646 i 648 panelu 408 zostają umieszczone na płaskich częściach 1096 i 1112, odpowiednio.

W przypadku panelu 408, otwory 474 w częściach łączących 646 są ustawione w jednej linii z otworami odpowiednio 1110 i 1126. Ponieważ otwory 474 są nagwintowane, zatem po prostu można przełożyć śrubę przez otwór 1110, zaś druga śruba może być przełożona przez otwór 1126 i połączona gwintowo z otworami 474 na odpowiednich przeciwległych częściach końcowych panelu. Panel zostaje w ten sposób przytwierdzony do łączników w kształcie W i w kształcie T.

W przypadku naroża, pionowa płyta 168 panelu podłogowego 370 posiada otwór 182, który łączy się z odpowiadającym otworem (476, nie pokazanym na fig. 21) na przeciwległej stronie części łączącej 646 panelu 408. Śruba jest wkładana przez otwór 182 i jest łączona

178 128 gwintowo z otworem 476 po przeciwnej stronie części łączącej 646. Przeciwległa część końcowa panelu 408 jest przytwierdzona do naroża 171 w podobny sposób. Panel 406 jest przytwierdzony do naroży 177 i 173 w sposób podobny. W ten sposób do paneli podłogowych i fundamentu zostają przyłączone panele zewnętrzne.

Łączenie paneli wewnętrznych

Panele wewnętrzne są łączone do paneli podłogowych w sposób podobny do łączenia paneli zewnętrznych. Panele wewnętrzne, pokazane najlepiej na fig. 41, mają odpowiednie wystające w dół części łączące 820 i 824. Każda z wystających w dół części łączących 820 i 824 posiada odpowiedni nagwintowany otwór 704. Po przeciwnej stronie wystających części jest dostępny odpowiedni otwór 706 (nie pokazany), jak pokazano na fig. 35.

Jak pokazano na fig. 21, dla zainstalowania paneli wewnętrznych, wystające części 820 i 824 zostają umieszczone w gniazdach 1130 i 1132 utworzonych pomiędzy odpowiednimi płytami 168 sąsiednich paneli podłogowych. Każda z płyt posiada odpowiedni otwór 182, który jest ustawiony w jednej linii z otworem 704 (i 706), gdy panel wewnętrzny jest umieszczony we właściwym miejscu. Przez otwory 182 może być przełożony nagwintowany środek przytwierdzający, taki jak śruba, która gwintowo łączy się z otworami 704 i odpowiednio 706 dla przytwierdzenia panelu wewnętrznego do paneli podłogowych. Podobna procedura jest przeprowadzana dla przytwierdzenia innych paneli wewnętrznych do paneli podłogowych.

Należy uwzględnić, że wystające w dół części łączące 820 i 824 mają otwory pokazane na fig. 34 jako 700, 702 i 705 do prowadzenia przewodów z członów fundamentowych do indywidualnych paneli wewnętrznych.

Jak pokazano na fig. 1, przy wewnętrznych i zewnętrznych panelach przytwierdzonych do podłogi i członów fundamentowych, otrzymuje się gotową pierwszą kondygnację 1139 domu. Do paneli tworzących pierwszą kondygnację można przytwierdzić dodatkowe zewnętrzne i wewnętrzne panele dla utworzenia drugiej kondygnacji 1141 domu.

Jak pokazano na fig. 31 i 41, zarówno zewnętrzny panel z fig. 31 jak i wewnętrzny panel z fig. 41 mają wystające w górę części łączące panele. W stosunku do zewnętrznego panelu z fig. 31, części łączące oznaczono 642 i 650. W stosunku do wewnętrznego panelu pokazanego na fig. 41, części łączące oznaczono odpowiednio 818 i 822.

Części łączące 642, 650, 818 i 822 z fig. 31 i odpowiednio 41 są podobne do wystających pionowo części kanałowych 66 i 76 pokazanych na fig. 3. Tak więc, podłogowy człon panelowy będzie pełnił funkcję sufitu dla pokoju na pierwszym piętrze domu i będzie pełnił funkcję podłogi dla drugiego piętra domu. Tak więc podłogowy panel jest zainstalowany na członach łączących w sposób podobny do sposobu, w jaki panel podłogowy 370 został zainstalowany na członach fundamentowych jak pokazano na fig. 21. Na fig. 1 pokazano drugą grupę wstępnie wytworzonych zewnętrznych paneli ściennych 28, które sąw ten sposób zainstalowane na panelach pierwszej kondygnacji 1139.

Jak pokazano na fig. 55, druga grupa wstępnie wytworzonych zewnętrznych i wewnętrznych paneli 28 i 30 tworzy układ części łączących 642, 650, 818, przy czym układ ten jest podobny do wystających pionowo kobiierzy 70, 72, 124 pokazanych na fig. 3. Do tych pionowych części łączących 642, 650, 818 i 822 mogąbyć przytwierdzone dodatkowe panele podobne do pierwszych i drugich grup wewnętrznych i zewnętrznych paneli dla utworzenia domu lub konstrukcji mającej dowolną liczbę kondygnacji. Jednakże w rozwiązaniu zalecanym, dom zawiera jedynie pierwszą i drugą kondygnację i z tego względu ponad panelami 28 drugiej kondygnacji zainstalowane są liczne panele dachowe.

Po ułożeniu na miejscu drugiej grupy paneli zewnętrznych 28 drugiej kondygnacji, do pionowych części łączących odpowiednio 642, 650, 818 i 822 zostaje przytwierdzony trzeci panel podłogowy 32. Trzeci panel podłogowy 32 pełni funkcję sufitu dla pokoju obudowanego zewnętrznymi panelami 28 i wewnętrznymi panelami 30. Jednakże trzecia podłoga 32 posiada górnąpowierzchnię 1140, która pełni funkcję części strychowej domu.

Panel strychowy 1142, o konstrukcji podobnej do wewnętrznego panelu opisanego na fig. 33 do 41, posiada części łączące 1144, 1146, 1148 i 1150. Te części łączące są podobne do części łączących 818, 820, 822 i 824 pokazanych na fig. 41. Panel strychowy 1142 posiada ten sam wymiar podłużny, co wewnętrzny panel z fig. 41, jednakże panel strychowy 1142

178 128 posiada w przybliżeniu połowę wymiaru pionowego wewnętrznego panelu pokazanego na fig. 41. Następnie zostaje zainstalowany panel dachowy 1070 pokazany na fig. 54, z drugimi częściami łączącymi szczyt 1074 i 1076 (nie pokazanymi), przyłączonymi do części łączących 1144 i 1148 i z częściami łączącymi 1078 i 1080 (nie pokazanymi), przyłączonymi do części łączących 650 i 642 panelu zewnętrznego 28 drugiej kondygnacji.

Na fig. 56 pokazano część łączącą 1144, która posiada odpowiednio pierwszy, drugi i trzeci nagwintowany otwór 1152, 1154 i 1156. Dla zainstalowania paneli dachowych 1070 i 1158, części 914 łączące płyty są przyłożone po przeciwległych bokach 1160 i 1162. W tym położeniu, płyty łączące 926 odpowiednich paneli dachowych 1070 i 1158 są przytrzymywane na wierzchu części łączącej 1144, tak że otwory 928 w odpowiednich częściach kołnierzowych są ustawione wjednej linii. Umożliwia to włożenie śruby 1164 przez otwory 928 i przytwierdzenie jej w nagwintowanym otworze 1156. Ponadto, otwory 916 w częściach łączących płytę 914 sąustawione w jednej linii z pierwszym i drugim nagwintowanym otworem odpowiednio 1152 i 1154, co umożliwia połączenie gwintowe pierwszych i drugich śrub 1166 i 1168 z nagwintowanymi otworami 1152 i 1154 dla przytwierdzenia paneli dachowych na miejscu.

Jak pokazano na fig. 57, dla zainstalowania części łączącej 1078 panelu dachowego 38, łącznik 1170 w kształcie T, mający część poziomą 1172 oraz pierwszą i drugą część pionową 1174 i 1176 jest umieszczony na wierzchu kołnierza 172 trzeciego panelu podłogowego 32. Pozioma część 1172 spoczywa na części kołnierzowej 172, zaś płyta 958 wystającej części 954 spoczywa na poziomej części 1172. Gdy łącznik 1170 w kształcie T i wystająca część 954 oraz panel podłogowy 32 są umieszczone jak pokazano na fig. 7, wówczas otwór 962 jest ustawiony wjednej linii z otworem 182 w płycie 168 panelu podłogowego 32, a zatem przez otwór 182 może być przełożona śruba 1178 dla połączenia gwintowego z gwintowanym 962. Podobnie, pierwszy i drugi otwór 1180 i 1182 sąumieszczone w pierwszej i drugiej pionowej części 1174 i 1176 członu 1170 w kształcie T. Otwór 1180 jest ustawiony wjednej linii z nagwintowanym otworem 960 w wystającej części 954, a zatem można w niego włożyć śrubę 1184 dla połączenia gwintowego z gwintowanym otworem 960 dla przytwierdzenia wystającej części 954 do łącznika 1170 w kształcie T. Podobnie, otwór 1182 jest ustawiony osiowo w zgodności z nagwintowanym otworem 1186 w części łączącej 642 panelu 28.

Ponadto, otwór 182 w płycie 168 jest ustawiony osiowo z nagwintowanym otworem 1188 na części wewnętrznej łączącej części 642 , przez co przez otwór 182 może być przełożona śruba 1190 dla gwintowego połączenia z nagwintowanym otworem 1188 dla przytwierdzenia trzeciego panelu podłogowego do części łączącej 642. W ten sposób panel dachowy 32 zostaje przytwierdzony do trzeciego panelu podłogowego 32 i części łączącej 642. Inne panele dachowe są przytwierdzone w sposób podobny.

Powracając do fig. 1, dom 10 jest utworzony przez zmontowanie licznych paneli. Należy uwzględnić, że pomiędzy sąsiednimi panelami istnieją niewielkie szczeliny 1196, przez co jest wyeliminowana ciągłość części ściennych rozciągających wzdłuż ścian bocznych oraz ściany przedniej i tylnej budynku. Ściany boczne oraz ściana przednia i tylna budynku są utworzone z wielu nieciągłych części panelowych połączonych razem. Umożliwia to panelom nieznaczny ruch względem siebie, który w efekcie umożliwia względny ruch części ścian utworzonych przez nieciągłe panele. Ponieważ nie występuje jedna ciągła ściana, zatem tego rodzaju ruch stwarza mniejsze prawdopodobieństwo wytworzenia się pęknięć w powierzchniach ścian i tym samym zostaje utrzymana integralność strukturalna ściany oraz jej wygląd. Istnieją jednakże niewielkie szczeliny 1196, które w czasie montażu są wypełniane ognioodpornym elastycznym szczeliwem, takim jak silikon z włóknem ceramicznym lub rozszerzalną elastyczną pianką, która umożliwia ruch paneli względem siebie przy jednoczesnym utrzymywaniu w szczelinach szczelności względem powietrza.

Współpraca zmontowanych paneli

Konstrukcja według wynalazku jest szczególnie przystosowana do wytrzymywania momentów sił, wytwarzanych przez siły sejsmiczne lub siły ognia artyleryjskiego. Powracając do fig. 2, należy uwzględnić, że fundament domu jest utworzony z licznych członów fundamentowych połączonych razem. Powoduje to, że fundament jest plastyczny, co pozwala na absorbowanie momentów sił, wywieranych w jednym miejscu na fiindament, w licznych

178 128 miejscach fundamentu. Połączenia pomiędzy sąsiednimi członami fundamentowymi służą do absorbowania tego rodzaju momentów. Stanowi to korzyść w stosunku do konwencjonalnego jednoczęściowego, sztywnego, ciągłego fundamentu, w którym moment siły przyłożony przykładowo do jednego naroża takiego fundamentu może spowodować pęknięcie fundamentu wskutek jego niezdolności do absorbowania tego rodzaju momentów sił.

Powracając do fig. 1, należy zauważyć, że ponieważ każdy człon panelowy posiada mocny element ramy, tworzący zewnętrzny obwód każdego panelu, to gdy panele zostaną połączone razem jak wyjaśniono powyżej, wówczas połączone elementy ramy tworzą trójwymiarową, plastyczną, przestrzenną ramę. Ponieważ przestrzenna rama jest zbudowana w zasadzie z elementów ramy skręconych śrubami razem, zatem człony tej przestrzennej ramy nie są sztywno połączone razem, ale łącznie mają pewną plastyczność i tym samym pozwalają na absorpcję momentów i sił przekazywanych do ramy przestrzennej, tak jak pochodzących z sił sejsmicznych lub sił ognia artyleryjskiego przekazywanych poprzez ziemię, fundament i do ramy przestrzennej lub siły ognia artyleryjskiego w sąsiedztwie budynku.

Tak więc, panele mają możliwość nieznacznego ruchu względem siebie dla absorbowania takich sił. Panele są zatem elastyczne względem siebie. Należy uwzględnić, że poziome części każdego z paneli ściennych sąw zasadzie połączone z pionowymi częściami paneli ściennych za pomocą kołków, które umożliwiają pionowy ruch poziomych elementów ramy względem członów pionowych. Ponadto, ponieważ kable naprężające w każdym panelu są zastosowane do odchylenia elementów ramy wewnętrznie w kierunku części wewnętrznej każdego panelu, zatem kable naprężeniowe mogą rozciągać się lub kurczyć nieznacznie w przypadku dodatniego lub ujemnego obciążenia wywieranego na panele, i w ten sposób mogą być absorbowane dodatkowo siły wywierane na panele i elementy ramy poprzez sprężystość kabla naprężającego. W szczególności jest to uzyskiwane przez zastosowanie średnicowo przebiegających kabli naprężających w płaszczyźnie równoległej i usytuowanej w odstępie od poprzecznych i podłużnych części kabli naprężających.

Siły sejsmiczne wywierane na fundament są absorbowane przez połączenia w fundamencie. Momenty i siły szczątkowe są przekazywane do paneli przyłączonych do fundamentu, a więc do konstrukcji ramy przestrzennej, utworzonej przez połączone panele. Dodatkowe siły resztkowe są przekazywane do konstrukcji w każdym panelu, a zwłaszcza do siatki, kabli i betonu. Siatka i kable są sprężyste i absorbują większość sił resztkowych i momentów. Tak więc, wielkość sił i momentów, która ostatecznie dochodzi do betonu tworzącego panel jest zminimalizowana, co zmniejsza niebezpieczeństwo powstawania pęknięć w betonowych częściach panelu . Powierzchnie podłogi, ścian i sufitu domu pozostają tym samym w zasadzie pozbawione pęknięć, nawet po wystąpieniu aktywności sejsmicznej lub bliskiego ognia artyleryjskiego.

Ponadto, według wynalazku otrzymuje się konstrukcję, którajest stabilna dynamicznie przy rozmaitych warunkach wiatrowych. Ponieważ konstrukcja jest zbudowana z licznych paneli, zatem obszar powierzchni, na którą oddziaływuje wiatr jest zredukowany, w stosunku do jednostkowej ściany konwencjonalnej konstrukcji domu. Każdy panel samoistnie może wytrzymywać zarówno naprężenie jak i ściskanie, a zatem może absorbować siły skierowane wewnętrznie (obciążenie dodatnie) oraz siły skierowane zewnętrznie (obciążenie ujemne).

Przykładowo, siła wewnętrzna w kierunku strzałki 1192 wywiera dodatnie obciążenie na zewnętrzny panel ścienny. Środkowa część tego panelu, oznaczona 1194, może poruszać się nieznacznie do wewnątrz, powodując rozciąganie kabli naprężających na częściach strony pierwszej i strony drugiej panelu, przy czym kable naprężające sprężyście przeciwstawiają się takiemu rozciąganiu i odpowiednio absorbują siłę. Siła przykładana w kierunku przeciwnym do strzałki 1192 stanowi obciążenie ujemne i jest absorbowana w podobny sposób, gdy środkowa część panelu porusza się nieznacznie na zewnątrz dla absorbowania siły, a następnie powraca do swego położenia początkowego.

Powyższe panele, człony fundamentowe i łączniki umożliwiają szybkie i wydajne wznoszenie trójwymiarowej konstrukcji budynku, takiego jak dom pokazany na fig. 1. Ponieważ panele są wstępnie wytworzone, zatem cały proces wytwarzania paneli może być zakończony w fabryce. W szczególności, można dobrać i kontrolować agregaty zastosowane do

178 128 wytwarzania betonu dla zapewnienia jednolitości, ponadto beton może być utwardzony w warunkach kontrolowanych, i może być zagruntowany, malowany, wypalany lub może mieć nałożone dowolne inne wykończenie architektoniczne.

Ponadto, konstrukcyjne komponenty stalowe mogą być przycinane precyzyjnie i formowane z zastosowaniem kontroli komputerowej. Poza tym, miejsce wznoszenia konstrukcji wymaga jedynie wyposażenia w konieczne śruby i narzędzia dla przymocowywania paneli razem, dźwigu do podnoszenia paneli na miejsce, oraz palnika do odcinania jakichkolwiek niepożądanych, wystających części łączących paneli. Ponadto, panele są wystarczająco solidne, aby można je było łatwo transportować w specjalnie zaprojektowanym pojemniku transportowym, mającym, konwencjonalne wymiary pojemnika transportowego. Tak więc, prefabrykowane panele są łatwo transportowane z fabryki na miejsce budowy.

Inne zastosowania paneli

Konstrukcja wysokościowa

Na fig. 58 jest przedstawione następne zastosowanie paneli według wynalazku, polegające na możliwości wznoszenia konwencjonalnego wieżowca biurowego lub mieszkalnego. Konwencjonalny wieżowiec zwykle zawiera liczne pionowe kolumny 1200 ustawione w układzie prostokątnym w widoku z góry, oraz liczne poziome człony poprzeczne 1202 ustawione w liczne rozstawione poziomo płaszczyzny 1204, 1206, 1208, 1210, 1212, 1214 wzdłuż kolumn pionowych.

Pionowe kolumny 1200 i poziome człony poprzeczne 1202 stanowią główne komponenty strukturalne wysokościowca i mają konwencjonalny. Przez zwymiarowanie członów poprzecznych dla strukturalnej integralności i poprzez odpowiednie rozstawienie płaszczyzn można łączyć razem panele zewnętrzne 1216, wewnętrzne 1218 i podłogowe 1220 według wynalazku dla utworzenia modułu 1222, o wysokości przykładowo trzech kondygnacji, o szerokości trzech jednostek i długości czterech jednostek, przy czym każda jednostka stanowi indywidualne mieszkanie lub biuro.

Tak więc wieżowiec może być zbudowany w postaci modułowej, eliminując zalewanie każdej podłogi betonowej wieżowca, jak jest to czynione konwencjonalnie.

Poszczególne zewnętrzne lub graniczne panele, które leżą w sąsiedztwie pionowych kolumn lub członów poprzecznych sąpołączone za pomocą środków łączących przyłączonych do każdego panelu z odpowiednimi sąsiednimi pionowymi i poziomymi członami 1200 i 1202 tak, że powstaje rama przestrzenna, utworzona przez elementy ramy każdego panelu i poprzez pionowe i poziome człony wieżowca. Powstaje w ten sposób stosunkowo duża, jednostkowa rama przestrzenna, przy czym ta rama przestrzenna tworzy układ wytrzymałych na rozciąganie jednostek pomiędzy rozstawionymi względem siebie płaszczyznami pionowymi. Wystające części paneli w kierunku równoległym do części krawędziowej panelu pełnią funkcję środków łączących i podlegają elastycznemu odkształceniu pod działaniem sił sejsmicznych, przy czym taka rama przestrzenna posiada wszystkie korzyści opisane powyżej, włączając w to zdolność do absorbowania momentów i sił wytwarzanych przez aktywność sejsmiczną lub ogień artyleryjski. Ponadto, tego rodzaju wieżowiec wykazuje wszystkie korzyści paneli, łącznie ze zdolnością do absorbowania momentów resztkowych bez pękania powierzchni betonu i zdolnością do wytrzymywania i rozkładania sił obciążenia wiatru.

Pojemnik transportowy

Na fig. 59 pokazano sposób, w jaki można przeprowadzić łatwo transport paneli tworzących dom przez łączenie paneli podłogowych domu razem dla utworzenia pojemnika transportowego 1230 o wymiarach 16' x 8' x 9', z panelami i innymi komponentami domu pokazanymi zarysem przerywanym wewnątrz pojemnika. Panele podłogowe są połączone razem dla utworzenia ośmiu naroży pojemnika, z których jedynie siedem pokazano odpowiednio jako 1232, 1234, 1236, 1238, 1240, 1242 i 1244, i czterech łączników części środkowych, z których pokazano jedynie trzy jako 1248, 1250 i 1252,

Na fig. 60a i 60b przedstawiono łącznik części środkowej 1248. Pierwszy i drugi panel podłogowy 1256 i 1258 przylegają końcami do siebie w płaszczyźnie poziomej. Podobnie, trzeci i czwarty panel podłogowy 1260 i 1262 przylegają do siebie końcami w płaszczyźnie pionowej. Części płytowe 1264 i 1266 pierwszego i drugiego panelu podłogowego 1256

178 128 i 1258 są wygięte pod odpowiednimi kątami prostymi tak. że leżą płasko względem odpowiednich stron spodnich pierwszego i drugiego panelu podłogowego. Umożliwia to ułożenie odpowiednich krawędzi 1268 i 1270 trzeciego i czwartego panelu bezpośrednio w sąsiedztwie strony spodniej pierwszego i drugiego panelu podłogowego, odpowiednio. W takiej konfiguracji, odpowiednie kołnierze 1272 i 1274 i równoległe człony 1276 i 1278 przylegają do siebie, tworząc stosunkowo szeroką górną szczelinę 1280, utworzoną pomiędzy krawędziami 1282 i 1284 odpowiednio pierwszego i drugiego panelu podłogowego. Przeciwległe części 1286 i 1288 części płytowych wystają pionowo w górę.

Podobnie, równoległe człony 1290 i 1292 oraz kołnierze 1294 i 1296 na trzecim i czwartym panelu 1260 i 1262 przylegają, z pozostawieniem bocznej szczeliny 1298 i części płytowych 1300 i 1302, wystających poziomo zewnętrznie od paneli.

Na fig. 60c pokazano szczytowy, środkowy człon drewniany 1304, który wstępnie wrębiono dla oparcia go na kołnierzach (1272 i 1274 na fig. 60a i 60b) tak, że jego górna powierzchnia 1306 jest w przybliżeniu zgodna z sąsiednimi zewnętrznymi powierzchniami 1308 i 1310 pierwszego i drugiego panelu podłogowego 1256 i 1258 i tak, że jego powierzchnia końcowa 1312 jest w przybliżeniu zgodna z równoległymi członami 1276 i 1278. Następnie części płytowe 1286 i 1288 są wygięte pod kątem prostym dla przykrycia i przytwierdzenia drewnianego członu 1304 w szczjńowej szczelinie.

Podobna procedura jest przeprowadzona w przypadku bocznego środkowego członu drewnianego 1314 tak, że jego zewnętrzna powierzchnia 1316 jest w przybliżeniu zgodna z sąsiednimi zewnętrznymi powierzchniami 1318 i 1320 trzeciego i czwartego panelu 1260 i 1262. Następnie części płytowe 1300 i 1302 są zagięte pod kątem prostym dla przykrycia i przytwierdzenia bocznego, środkowego członu drewnianego wewnątrz bocznej szczeliny.

Na fig. 60d pokazano pierwszą i drugą część płytową 1322 i 1324, które są przytwierdzone w poprzek górnej i bocznych szczelin, do pierwszego i drugiego panelu podłogowego 1256 i 1258 i odpowiednio do trzeciego i czwartego panelu podłogowego 1260 i 1262. Korzystnie, w odpowiednich częściach pierwszego i drugiego panelu podłogowego są utworzone wstępnie nagwintowane otwory (nie pokazane), dla wprowadzenia śrub 1326 dla przytwierdzenia części płytowej 1322 do paneli podłogowych 1256 i 1258 i dla przytwierdzenia części płytowej 1324 do paneli podłogowych 1260 i 1262. Płyty sztywno przytwierdzająrazem panele podłogowe.

Na fig. 60e i 60f pokazano pierwsze naroże pojemnika 1232. Naroże jest utworzone przez pierwszy i trzeci panel 1256 i 1262, które stanowią panele podłogowe 8' x 16'. Panele te są przyłączone do piątego panelu podłogowego 1328 mającego kształt kwadratowy i wymiary 8' x 8'. Piąty panel podłogowy pełni funkcję części końcowej pojemnika. Pierwsza część płytowa 1330 pierwszego panelu jest zagięta równoległa do strony spodniej panelu podłogowego dla umożliwienia bliskiego ułożenia krawędzi 1332 trzeciego panelu 1262 w sąsiedztwie strony spodniej pierwszego panelu podłogowego 1256. Druga część płytowa 1334 jest pozostawiona jako wystająca pionowo w górę.

Podobnie, pierwsza część płytowa trzeciego panelu 1262 jest wygięta, jak pokazano ogólnie przy 1336, zarysem przerywanym. Pierwsza część płytowa jest wygięta tak, że wystaje równolegle do wewnętrznej powierzchni trzeciego panelu 1262, zaś druga część płytowa 1338 trzeciego panelu 1262 wystaje na zewnątrz. W takiej konfiguracji, odpowiednie człony równoległe 1340 i 1342 i odpowiednie człony kołnierzowe 1344 i 1346 są ustawione w odstępie i nie zachodzą na siebie.

Piąty panel podłogowy 1328 posiada pierwszą i drugą część płytową, przy czym pierwsza część płytowa jest pokazana zarysem przerywanym jako 1348 na fig. 60e, zaś dniga część płytowa jest pokazana zarysem ciągłym jako 1350 na fig. 60e i 60f. Pierwsza część płytowa 1348 wystaje pod pierwszym panelem 1256, zaś druga część płytowa 1350 wystaje na zewnątrz. Panel posiada również człon równoległy 1352 i człon kołnierzowy 1354, które wystają pionowo w górę względem krawędzi 1356 panelu 1328. Tak więc, powstaje szczytowa szczelina krawędziowa 1358 i boczna szczelina krawędziowa 1360 przy odpowiednich powierzchniach pośrednich pierwszego i piątego panelu 1256 i 1328 i trzeciego oraz piątego panelu 1262 i 1328.

178 128

Na fig. 60g pokazano szczytową szczelinę krawędziową, wypełnioną drewnianym, górnym członem krawędziowym 1362, odpowiednio wrębionym dla przyjmowania równoległych i kołnierzowych członów 1340, 1344 i 1352, 1354 na fig. 60e i 60f pierwszego i odpowiednio piątego panelu. Umożliwia to ułożenie pierwszego i drugiego boku 1364 i 1366 górnego drewnianego członu 1362 zgodnie z odpowiednimi powierzchniami 1308 i 1368 pierwszego i piątego panelu i umożliwia ułożenie jego powierzchni końcowej 1370 zgodnie z powierzchnią krawędziową 1372 pierwszego panelu 1256. Następnie zostają zagięte drugie części płytowe 1334 i 1350 ponad drewnianym członem 1362 dla przytwierdzenia go na miejscu.

Podobnie, zostaje odpowiednio wrębiony drewniany boczny człon krawędziowy 1374 (nie pokazany) dla przyjęcia równoległych i kołnierzowych członów 1342 i 1346 pokazanych na fig. 60f, tek że jego pierwsza i druga powierzchnia boczna 1376 i 1378 leżą w zasadzie zgodnie z sąsiednimi powierzchniami 1380 i odpowiednio 1382, po umieszczeniu w szczelinie krawędziowej 1360 pokazanej na fig. 60e. Jak pokazano na fig. 60g, druga część płytowa 1338 jest zagięta ponad drewnianym, bocznym członem krawędziowym 1374 dla przytwierdzenia go na miejscu.

Na fig. 60h pokazano łącznik narożny 1384. Łącznik narożny jest zainstalowany ponad częścią naroża pojemnika po przygotowaniu tej części naroża jak pokazano na fig. 60g. Łącznik narożny zawiera pierwszy wygięty pod kątem prostym człon 1386 oraz szczytowy człon płytowy 1388, do którego jest przyspawany adaptor dźwigu 1390. Pierwszy wygięty pod kątem prostym człon 1386 posiada pierwszą i drugą część oznaczoną odpowiednio 1392 i 1394. Pierwsza i druga część 1392 i 1394 są ukierunkowane pod kątem prostym względem siebie tek, że pierwsza część 1392 wystaje równolegle do powierzchni 1366, zaś druga część wystaje równolegle do powierzchni 1372. Pierwszy i drugi element są przytwierdzone do ich odpowiednich powierzchni sąsiednich za pomocą śrub do drewna 1400, wchodzących do pobliskiego członu drewnianego i za pomocą śrub nośnych 1402, wkręconych we wstępnie utworzone nagwintowane otwory (nie pokazane) w powierzchni krawędziowej 1372 i we wstępnie wytworzone nagwintowane otwory w piątym panelu 1328 i w trzecim panelu 1262.

Górny człon płytowy 1388 posiada pierwszą i drugą część 1404 i 1406, które opierają się na drewnianej powierzchni 1364 i odpowiednio na powierzchni panelu 1310. Pierwsza część 1404 jest przytwierdzona do drewnianej powierzchni 1364 za pomocą śrub do drewna 1408, zaś druga część jest przytwierdzona do pierwszego panelu za pomocą śrub nośnych 1410, współpracujących z nagwintowanymi otworami (nie pokazanymi) w elementach ramy 1412, pokazanych zarysem przerywanym w panelu 1256. Adaptor dźwigu 1390 wygięty pod kątem prostym posiada części wystające równolegle do powierzchni 1366, 1310 i krawędziowej powierzchni 1372 i umożliwia połączenie naroża za pomocą konwencjonalnego dźwigu podnoszącego pojemniki, znajdującego się w większości portów przeładunkowych.

Na fig. 59 pokazano, że pozostałe naroża 1234, 1236, 1238, 1240, 1242 i 1244 (z jednym nie pokazanym) są utworzone w ten sam sposób jak opisano powyżej w odniesieniu do naroża 1232. Podobnie, pozostałe środkowe łączniki 1250, 1252 (i jeden nie pokazany) są utworzone jak opisano powyżej w odniesieniu do łącznika części środkowej 1248. Tak więc, panele podłogowe domu można skutecznie łączyć razem dla utworzenia pojemnika transportowego przystosowanego do pomieszczenia wszystkich komponentów koniecznych do wybudowania domu. Panele podłogowe, które są stosowane do utworzenia pojemnika, sąrównież wykorzystane do budowania domu, po wyprostowaniu lub odcięciu wygiętych części płytowych 1264,1266,1286,1288,1300 i 1302 na fig. 60c i 1334,1336,1338 i 1350 na fig. 60e.

Jak pokazano na fig. 59, pojemnik taki tworzy zatem otwartą skrzynię”, do której można wkładać rozmaite inne panele i komponenty konieczne do wybudowania domu, jak zamieszczono w następującym wykazie komponentów:

Podłogi

2001. podłoga, strona spodnia pojemnika

2002. podłoga kompletowana z połączeniami instalacyjnymi, spód pojemnika

2003. podłoga, strona górna pojemnika

2004. podłoga, strona górna pojemnika

1256. podłoga, bok pojemnika

178 128

1258. patio, bok pojemnika 1260. patio, bok pojemnika 1262. przedni ganek, bok pojemnika 1328. pomost, koniec pojemnika

2010. pomost, koniec pojemnika

Ściany zewnętrzne

2011. tylne lewe naroże oraz okno

2012. tylne lewe oraz drzwi szklane

2013. tylny środek

2014. tylna prawa strona oraz okno

2015. tylne prawe naroże oraz okno

2016. przednie lewe naroże oraz okno

2017. przednia lewa strona oraz okno

2018. przedni środek oraz okno i drzwi ze szkłem matowym

2019. przednia prawa strona oraz okno

2020. przednie prawe naroże oraz okno

2021. lewa tylna strona oraz okno

2022. lewy środek oraz okno

2023. lewa przednia strona oraz okno

2024. prawa tylna strona oraz szklane drzwi

2025. prawy środek oraz okno

2026. prawa przednia strona oraz okno Dach

2027. szczytowy koniec lewy tył

2028. środkowy lewy

2029. szczytowy koniec lewy przód

2030. szczytowy koniec prawy tył

2031. środkowy prawy

2032. szczytowy i prawy przód

Ściany wewnętrzne i przegrody

2033. ściana pełnej wysokości

2034. ściana oraz drzwi wysokość 8'

2035. ściana powyżej 2034 i 2101

2036. ściana pełnej wysokości

2037. ściana pełnej wysokości oraz drzwi

2038. ściana pełnej wysokości

2039. przegroda o wysokości 8' oraz drzwi

2040. (a i b) przegroda powyżej 2101

2041. ściana pełnej wysokości

2042. ściana pełnej wysokości

2043. (a i b) przegroda powyżej 2101

2044. przegroda wysokości 8' oraz drzwi ustępu

2044. ściana górna ustępu

2045. przegroda wysokości 8' oraz drzwi ustępu

2045. ściana górna ustępu

Pomieszczenia i wyposażenie

2100. Zespół kuchenny

2101. Zespół łazienkowy

2102. Lodówka/zamrażarka

2103. Suszarka do naczyń

2104. Grzejnik gorącej wody

Pojemnik taki zawiera zatem wszystkie komponenty potrzebne do zbudowania domu. Adaptory 1390 dźwigu na każdym narożu umożliwiają obsługę pojemnika za pomocą kon178 128 wencjonalnego wyposażenia obsługującego pojemnik, powszechnie znajdującego się w dokach głównych portów transportowych, i zatem funkcjonują jako środki do współpracy z dźwigiem obsługowym dla podnoszenia pojemnika. Ponieważ pojemniki same w sobie są utworzone z paneli zawierających stalową ramę i betonowe części wewnętrzne, zatem można układać w stos liczne pojemniki jeden na drugim na pokładzie lub na przestrzeni transportowej statku bez obawy zniszczenia pojemników w wyniku kołysania statku podczas rejsu. Zwykle, człony fundamentowe domu są transportowane oddzielnie lub wytwarzane w pobliżu miejsca wznoszenia domu.

Gdy pojemnik jak pokazano na fig. 59 zostanie dostarczony na miejsce pracy, wówczas komponenty wewnątrz pojemnika i panele tworzące pojemnik są montowane dla wzniesienia domu według wynalazku. W ujawnionym rozwiązaniu, dom taki posiada więcej niż 800 stóp kwadratowych powierzchni użytkowej, przy zastosowanych panelach podłogowych 6 cali, panelach ścian zewnętrznych 4,75 cala, panelach dachowych 7 cali, wewnętrznych panelach ściennych 3 cale i przegrodach wewnętrznych 2 cale.

Zakładając, że człony fundamentowe zostały już przetransportowane i zainstalowane na miejscu, dom zostaje zmontowany jak opisano powyżej. Jak pokazano najlepiej w widoku z góry na fig. 61, podłoga, boki, zakończenia i szczyt (2001-2010) pojemnika wysyłkowego tworzą podłogę (2001-2005), patio (2006 i 2007), przedni ganek (2008) oraz pomost (2009) domu, zaś komponenty znajdujące się wewnątrz pojemnika tworzą dom. Według wynalazku opracowano zatem pojemnik wysyłkowy przystosowany do pomieszczenia wszystkich komponentów koniecznych do wybudowania domu, z komponentami pojemnika samymi w sobie tworzącymi również komponenty domu przy montażu finalnym. Tak więc, uzyskuje się wydajne wykorzystanie materiałów i przestrzeni, a jednocześnie otrzymuje się wygodny, mocny pojemnik wysyłkowy przeznaczony na komponenty domu.

Wystające części na każdym panelu pełnią funkcję środków łączących do łączenia każdego z paneli do współpracującego środka łączącego sąsiedniego panelu. Jak opisano powyżej, te wystające części mogą odkształcać się elastycznie w przypadku oddziaływania znaczących sił wywieranych na panel.

Rozwiązania alternatywne

Na figurze 63 pokazano alternatywne wykończenie gładkiego wykończenia nałożonego na beton, opisanego powyżej, które jest utworzone przez zastosowanie licznych wstępnie wytworzonych konwencjonalnych płytek marmurowych, z których jedna jest pokazana jako 3000. Płytki te są wstępnie wyposażone w liczne haki 3002, które są przytwierdzone do klejonej strony konwencjonalnej płytki marmurowej. Każdy hak posiada płaską powierzchnię mocującą 3004, którąjest przyklejana do klejonej lub mocującej strony płytki. Wystająca część 3006 przechodzi prostopadle do płaskiej części powierzchniowej, z tyłu od płytki. Wystająca część jest zakończona częścią hakową 3008, która ma wystawać ku dołowi, w stronę podłogi, gdy płytka jest stosowana na panel ścienny. Hak 3002 jest wstępnie wytworzony w taki sposób, że odległość pomiędzy stroną klejoną płytki a częścią hakową 3008 jest równa przybliżonej grubości betonu, oznaczonej jako 3010 na fig. 63.

Dla zastosowania marmurowych płytek, płytki te są wstępnie wyposażone w haki 3002. Następnie, po zalaniu betonu 3010 ponad siatką 3012 panelu, jednakże przed stwardnięciem betonu, płytki są umieszczane na betonie tak, że części hakowe 3008 wystają do niestwardniałego betonu, dopóki powierzchnia mocująca opiera się na powierzchni niestwardniałego betonu. W tym położeniu haki łączą się z siatką 3012, zaś klejona strona płytki kontaktuje się z niestwardmałym betonem. Następnie panel zostaje pozostawiony do czasu stwardnienia betonu. Stwardniały beton mocno zestala się wokół haków i przytwierdza haki 3002 do siatki 3012, zaś płytki są mocno przytwierdzone do panelu. Należy uwzględnić, że płytki nie muszą stanowić płytek marmurowych, i mogą stanowić dowolne odpowiednie wykończenie architektoniczne, takiejak skała, granit, łupek, okładzina drewniana itd.

W opisanym powyżej rozwiązaniu panele miały wymiar 8' x 8'. Podobne korzyści do uzyskiwanych w przypadku stosowania panelu 8' x 8' można otrzymać przy stosowaniu paneli o rozmaitych innych wymiarach. Przykłady paneli z innymi wymiarami są pokazane na fig. 64.

178 128

Wszystkie panele pokazane na fig. 64 mają wymiar wysokości 8'. Najmniejszy praktyczny panel (a) zdolny do realizowania stwierdzonych wyżej korzyści ma szerokość 6” i zawiera jedynie pionowe kable naprężające. Podobne są panele (b) i (c) mające odpowiednio 12” i 18. Każdy z paneli (d), (e), (fj, (g) mający odpowiednio 2' do 3'6, zawiera części średnicowe kabla naprężającego, jakkolwiek każdy z nich tworzy odwrócone „K” a nie kształt „X”, jak opisano w rozwiązaniu powyżej. Każdy z pozostałych paneli zawiera przynajmniej jeden kształt „X.” średnicowych kabli z niektórymi panelami zawierającymi połąęzenie kształtu „X” i kształtu „K” (m, n, q, s, u, w). Dla wymiarów paneli wskazanych powyżej zalecane są wskazane kształty dla otrzymania strukturalnych, sejsmicznych i wiatrowych korzyści opisanych powyżej.

Zakrzywiony fundament i panele

Na figurze 65 pokazano zakrzywioną część fundamentu 4000. Dla zastosowania zakrzywionej części fiindamentu, zastosowano końcową część adaptora fundamentu 4002 i boczną część adaptora fundamentu 4004. Końcowa część adaptora fiindamentu 4002 zawiera odcinek końcowego fundamentu podobny do części fundamentu oznaczonej 42 na fig. 3, jednakże posiada pierwszą i drugą pionową część łączącą 4008 i 4010, wystające pionowo w górę, w sąsiedztwie zakrzywionej części fundamentu 4000. Pierwsza i dniga wystająca pionowo część łącząca 4008 i 4010 sąpodobne do wystających pionowo części kanałowych 74 i 76 na członie bocznym 40 z fig. 3 i tym samym posiadają odpowiednie płyty 4012 i 4014 mające odpowiedni kanał i nagwintowane otwory odpowiednie 4016,4018,4020, 4022.

Adaptor bocznego fundamentu 4004 jest podobny do członu bocznego fundamentu 40 z fig. 3 z tym wyjątkiem, że nie posiada części końcowej 48 wygiętej pod kątem prostym, pokazanej na fig. 3. Boczny adaptor fundamentu 4004 posiada prostą część końcową 4024, która ma odpowiednio pierwszą i drugą pionową część kanałową 4026 i 4028. Pierwsza i druga pionowa część kanałowa wystająca pionowo w górę względem części końcowej 4024, przy czym te części kanałowe sąpodobne do już opisanych części kanałowych 4008 i 4010.

Pierwsza i druga część kanałowa 4026 i 4028 są zakończone odpowiednimi płytami 4030 i 4032. Każda płyta posiada odpowiedni kanał i nagwintowany otwór 4034,4036 i 4038,4040.

Zakrzywiony człon fundamentowy 4000 ma zasięg 90 stopni, odpowiadający łukowi okręgu o promieniu 5 stóp. Człon ten posiada pierwszą i drugą część końcową 4042 i 4044, które są dopasowane powierzchniowo z odpowiednimi częściami końcowymi części adaptora fundamentu końcowego 4002 i części adaptora fundamentu bocznego 4004. Sąsiednie części końcowe są połączone razem z zastosowaniem odpowiednich dopasowanych łączników 4046 i 4048 podobnych do kołnierzy łączących 86 pokazanych na fig. 3.

Na figurze 65 pokazano część adaptora fundamentu końcowego 4002, człon fundamentowy zakrzywionego 4000 i adaptor fundamentu bocznego 4004, z których każdy posiada odpowiedni kanał 4001, 4003 i 4005, któryjest połączony z kanałami (oznaczonymi 56 na fig. 3) sąsiednich członów fundamentowych. Tak więc, w kanałach rozmaitych członów fundamentowych mogą być przeprowadzone elektryczne przewody użytkowe, które mogą być przesunięte przez otwory 4016, 4020, 4034, 4038. W ten sposób można doprowadzić połączenie elektryczne do paneli przyłączonych do płyt 4012, 4014, 4030 i 4032.

Panel podłogowy z zakrzywionym narożem

Na figurze 66 pokazano liczne elementy ramy 5000 panelu podłogowego z zakrzywionym narożem. Liczne elementy ramy zawiera pierwszy, drugi, trzeci, czwarty, piąty i szósty element ramy odpowiednio 5002, 5004, 5006, 5008, 5010 i 5012. Elementy ramy 5002, 5004 i 5006 sąpodobne do elementów ramy 150, 152 i 153 z fig. 4 i z tego względu nie będą dodatkowo opisywane. Elementy ramy 5008 i 5010 stanowią proste elementy ramy, zaś element ramy 5012 jest zakrzywiony podłużnie, w zasięgu 90 stopni luku okręgu mającego promień 5014 wynoszący 5 stóp, dla dopasowania do promienia krzywizny zakrzywionego członu fundamentowego 4000 pokazanego na fig. 65.

Na figurze 66 pokazano element ramy 5012, mający pierwszą i drugą powierzchnię końcową 5012 i 5016, umieszczone pod kątem prostym względem siebie. Każda część końcowa posiada odpowiedni przechodzący promieniowo otwór 5020 i 5022, do pomieszczenia, odpowiednio, współpracujących kołków 5024 i 5026 na sąsiednich elementach ramy 5008

178 128 i 5010. Sąsiednie elementy ramy mają również odpowiednie płaskie powierzchnie końcowe 5028 i 5030, które przylegajądo pierwszej i drugiej powierzchni końcowej 5016 i odpowiednio 5018, gdy elementy ramy są zmontowane razem.

Sąsiedni element ramy 5008 posiada pierwszy, drugi, trzeci i czwarty kołnierz łączący 5032, 5034, 5036 i 5038, które służą do przyłączania gotowego panelu do fundamentu pokazanego na fig. 65. Pierwszy kołnierz łączący 5032 jest podobny do kołnierza łączącego 172 z fig. 5, 6 i 7 i wystaje na zewnątrz względem panelu, wzdłuż podłużnej osi 5040 elementu ramy 5008. Drugi, trzeci i czwarty kołnierz łączący 3034, 3036 i 3038 mają konstrukcję podobną do pierwszego kołnierza łączącego, jednakże wystają poprzecznie do podłużnej osi 5040. Drugi kołnierz łączący jest umieszczony w sąsiedztwie pierwszego kołnierza łączącego, zaś trzeci i czwarty kołnierz łączący są umieszczone w sąsiedztwie siebie i w sąsiedztwie trzeciego elementu ramy 5006.

Piąty element ramy 5010 posiada również kołnierze łączące 5044 i 5046, wystające poprzecznie, oraz posiada wewnętrzną powierzchnię, z licznymi rozstawionymi krzesełkowymi hakami podporowymi 5048, podobnymi do oznaczonych 204 na fig. 4.

Elementy ramy 5002, 5008 i 5012 również posiadają liczne rozstawione haki 5050 pod kable naprężające, podobne do oznaczonych 196 na fig. 4.

Na figurze 67 pokazano elementy ramy 5002-5012, zmontowane razem dla utworzenia odpowiednio pierwszej i drugiej wewnętrznej części 5052 i 5054. Wewnętrzne części zawierają odpowiednie płyty prefabrykowanego styropianu 5056 i 5058, podobne do płyt na wewnętrznej części panelu 270 i 272 na fig. 11. Płyta 5056 jest w zasadzie identyczna z płytą pokazaną na części wewnętrznej 270 i dlatego nie będzie dalej opisywana. Płyta 5058 jest podobna do płyty na wewnętrznej części 272, z wyjątkiem zaokrąglonego naroża 5060. Płyta 5058 posiada podłużne, poprzeczne, i zakrzywione wgłębione części, przy czym części podłużne oznaczono 5062, poprzeczne oznaczono 5064, a zakrzywioną część wgłębioną oznaczono 5066. Płyta posiada również pierwszą i drugą wzajemnie przecinające się średnicowe wgłębione części 5068 i odpowiednio 5070. Pierwsza średnicowa wgłębiona część rozciąga się pomiędzy zakrzywioną częścią wgłębioną i przeciwległym narożem, druga średnicowa wgłębiona część rozciąga się pomiędzy przeciwległymi narożami, poprzecznie do pierwszej średnicowej wgłębionej części.

Na figurze 68 pokazano pierwszy rozciągalny sprężyście giętki kabel naprężający 5072, który przechodzi we wgłębionych częściach pierwszej płyty 5056 w sposób podobny do pokazanego na fig. 11, i służy do wewnętrznego odchylania części ramy. Drugi sprężyście rozciągalny, giętki kabel naprężający 5074 jest przeprowadzony we wgłębionych częściach 5062, 5064, 5066, 5068 i 5070 i służy do przytrzymywania razem elementów ramy 5002, 5008, 5010 i 5012. Podobnie jak w przypadku panelu podłogowego opisanego na fig. 14, części kabla naprężającego, przeprowadzone w podłużnych i poprzecznych wgłębieniach leżą w pierwszej płaszczyźnie, zaś części przechodzące we wgłębieniach średnicowych leżą w drugiej płaszczyźnie, rozstawionej względem tej pierwszej płaszczyzny, podobnie do przebiegu kabli opisanych w odniesieniu do fig. 11.

Na figurze 69 pokazano pierwszą i drugą warstwę materiału siatkowego 5076 i 5078, która została naprężona i przyłączona do haków podporowych 5048 zwróconych w kierunku odpowiedniej pierwszej i drugiej wewnętrznej części panelu. Pierwsza warstwa materiału siatkowego jest podobna do drucianej siatki 330 pokazanej na fig. 16. Druga warstwa jest również podobna do drucianej siatki 330 pokazanej z fig. 16 z tym wyjątkiem, że posiada zaokrąglone naroże 5080 dla dopasowania do zakrzywienia elementu ramy 5012. Pierwsza i druga materiału siatkowego leżą w trzeciej płaszczyźnie, ponad drugą płaszczyzną, w której przechodzą średnicowo przebiegające części kabla naprężającego. Następnie ponad materiałem siatkowym jest zalewany beton (nie pokazany) tak, że zostają wypełnione poprzeczne, podłużne i średnicowe wgłębienia i beton zostaje wykończony tak, że posiada gładką powierzchnię płaską. Tylna strona panelu jest wykończona w podobny sposób i zawiera trzeci i czwarty kabel naprężający, trzecią i czwartą warstwę siatki oraz drugi wykończony bok betonu.

Na figurze 70 pokazano gotowy panel 5082 według wynalazku, który posiada wykończoną powierzchnię wewnętrzną 5084 i wystające kołnierze łączące 5032,5034,5036,5038, 5042, 5044,

178 128

5046 i 5048, które są dopasowane dó odpowiednich kołnierzy łączących 124, 124,4012,4014, 80, 4032, 4030, 80 i 134, pokazanych na fig. 65, przy czym kołnierze łączące wystające z panelu i kołnierze wystające z fundamentu pełnią funkcję współpracujących środków łączących, które mogą odkształcać się elastycznie w wyniku występowania sił sejsmicznych wywieranych na fundament lub panel.

Panel zakrzywionej ściany zewnętrznej

Na figurze 71 pokazano liczne elementy ramy tworzące zakrzywiony panel ściany zewnętrznej 5088. Liczne elementy ramy zawierają pierwszy i drugi zakrzywione elementy ramy 5090 i 5092, pierwszy i drugi element końcowy 5094 i 5096 oraz pierwszy, drugi, trzeci i czwarty środkowy element ramy 5098, 5100, 5102 i 5104.

Człony końcowe 5094 i 5096 są podobne do członów 420 i 432 z fig. 22, zaś środkowe elementy ramy 5098, 5100, 5102 i 5104 są podobne do członu 5006 pokazanego na fig. 66. Człony te nie wymagają zatem dalszego opisu. Pierwszy i drugi zakrzywiony element ramy 5090 i 5092 stanowią odbicia lustrzane względem siebie i z tego względu zostanie opisany jedynie pierwszy zakrzywiony element 5090.

Na figurze 72 pokazano pierwszy zakrzywiony element 5090, mający wewnętrzną powierzchnię czołową 5106 mającą pierwszą, drugą, trzecią, czwartą i piątą część panelową 5108, 5110, 5112, 5114 i 5116, odpowiednio, które są rozstawione poprzez pierwszą, drugą, trzeciąi czwartą część środkową odpowiednio 5118, 5120, 5122 i 5124. Element ramy 5090 posiada również pierwszą i drugą przeciwległą część końcową 5126 i odpowiednio 5128.

Każda część końcowa 5126 i 5128 posiada otwór 5130 i odpowiednio 5132, dla pomieszczenia odpowiednich kołków 5134 i 5136 na dopasowanych częściach końcowych odpowiednich członów końcowych 5094 i odpowiednio 5096 (fig. 71). Podobnie każda część środkowa 5118, 5120, 5122 i 5124 posiada odpowiednią parę otworów 5138, 5140, 5142 i 5144 dla dopasowania z odpowiednimi parami kołków 5146, 5148, 5150 i 5152 na częściach końcowych odpowiednich członów środkowych 5098, 5100, 5102 i 5104 (fig. 71). Kołki mogą przesuwać się osiowo w otworach, umożliwiając w ten sposób ruch zakrzywionego członu końcowego w kierunku równoległym do środkowych członów i członów końcowych.

Części panelu 5108, 5110, 5112, 5114 i 5116 są podobne i dlatego zostanie opisana jedynie część panelowa 5108. Część panelowa 5108 zawiera pierwszy i drugi, rozstawione haki 5154 i odpowiednio 5156 pod kable naprężające, przy czym haki te są podobne do pokazanych jako 5050 na fig. 66. Pomiędzy hakami 5154 i 5156 pod kable naprężające sąumieszczone trzy rozstawione krzesełkowe haki podporowe 5158,5160 i 5162, ustawione szeregowo.

Na figurze 73 przedstawiono zakrzywioną płytę styropianu 5164, mającą tę samą krzywiznę jak zakrzywione elementy ramy 5090 i 5092 z fig. 71 i posiadającą środnik 5166, licznie przechodzące podłużnie wgłębione części 5170 oraz liczne części żebrowe 5168.

Na figurze 74 pokazano wytwarzanie zakrzywionego panelu, które rozpoczyna się ułożeniem na płasko arkusza materiału siatkowego 5172 na wytwarzanej podłodze. Następnie na materiale siatkowym 5172 zostaje ułożona płasko nieprzepuszczalna dla wody przepona, taka jak papa smołowa 5174, a następnie na papie smołowej 5174 zostaje ułożona zakrzywiona styropianowa płyta 5164.

Na figurze 75 pokazano końcowe i środkowe elementy ramy 5094, 5096, 5098, 5100, 5102 i 5104, ułożone we wgłębionych częściach 5170 oraz zakrzywione elementy ramy 5090 i 5092, ułożone względem nich tak, że kołki odpowiednich członów (5134 i 5136) sąumieszczone w odpowiadających otworach (5130 i 5132) w zakrzywionych końcowych elementach ramy. Następnie zostają odgięte w górę papa smołowa 5174 i materiał siatkowy 5172 dla dostosowania się do kształtu zakrzywionej płyty styropianowej, zaś krawędzie przepony i siatki są zagięte ponad członami końcowymi dla otoczenia członów końcowych 5094 i 5096 i zakrzywionych elementów ramy 5090 i 5092.

Na figurach 71, 72 i 76 pokazano pojedynczy, rozciągalny sprężyście giętki kabel naprężający 5176, przeprowadzony pomiędzy hakami 5154 i 5156 pod kabel naprężający, każdej części panelowej, któryjest naprężony z zastosowaniem śruby dwustronnej 5157 tak, że zakrzywione elementy ramy 5090 i 5092 są przytrzymywane suwliwie względem członów końcowych 5094 i 5096 oraz członów środkowych 5098-5104.

178 128

Następnie pomiędzy członami końcowymi 5094 i 5096 i zakrzywionymi elementami ramy 5090 i 5092 zostaje przyłączona dodatkowa warstwa materiału siatkowego 5178 tak, że przez materiał siatki jest wyznaczona zakrzywiona płaszczyzna wewnętrzna 5180, jak pokazano najlepiej na fig. ΊΊ. Jak pokazano najlepiej na fig. 76, przygotowuje się wstępnie krawędź 5182 przytrzymuj ącą beton, dla dopasowania do zakrzywionej wewnętrznej płaszczyzny 5180, która to krawędź zostanie przynitowana, przyspawana lub przykręcona do sąsiednich elementów ramy dla utworzenia krawędzi tworzącej obwód wewnętrznej powierzchni panelu.

Następnie ponad materiałem siatkowym 5178 zostaje zalany beton tak, że przepływa do wgłębionych części 5170 styropianowej płyty dla utworzenia betonowych żeber 5184, z betonowymi środnikami 5186 przechodzącymi pomiędzy żebrami 5184. Beton tych żeber rozciąga się zatem w pobliżu środkowych członów 5098, 5100, 5102 i 5104 i kabla naprężającego 5176, zaś środniki 5186 rozciągają się w pobliżu matriału siatkowego 5178. Beton pozostawia się do stwardnienia, a następnie wytwarza się gładko zakrzywioną powierzchnię wewnętrzną 5188. Gładko zakrzywiona powierzchnia zewnętrzna 5190 jest utworzona przez pierwszy materiał siatkowy 5172 i może być wykończona na gładko z zastosowaniem dowolnego wykończenia konwencjonalnego, takiego jak tynk szlachetny lub podobne.

Na figurze 79 pokazano wykończony zakrzywiony panel 5192 według wynalazku. Panel ten posiada wystające części łączące 5194, 5196, 5198, 5200, które odchodzą zewnętrznie od odpowiednich naroży. Części łączące są podobne do części łączących 642, 646, 648 i 650 pokazanych na fig. 31, przez co każda posiada odpowiedni otwór do przeprowadzenia użytkowych przewodów serwisowych i każda posiada nagwintowany otwór 5201 dla przytwierdzania panelu do sąsiedniego panelu lub członu fundamentowego.

Na figurze 80 pokazano panel podłogowy bezpośrednio przed zamontowaniem na zakrzywionym członie fundamentowym 4000, części adaptora fundamentu końcowego 4002 i adaptorze fundamentu bocznego 4004.

Panel podłogowy zostaje opuszczony na człony fundamentowe takie jak kołnierze 5032, 5034, 5036, 5038, 5046, 5044, 5042 i 5086, dopasowane do odpowiednich kołnierzy łączących 124, 4012, 4014, 4030, 4032, 80 i odpowiednio 134. Zakrzywiona część naroża 4052 jest umieszczona w sąsiedztwie zakrzywionego członu fundamentowego 4000.

Następnie, na kołnierzach łączących 5034, 5036, 5038, 5046, 5044 i odpowiednio 5042 zostają ułożone pierwszy, drugi, trzeci i czwarty kołnierz łączący adaptor 5202, 5204, 5206 i 5208. Następnie na fundamencie umieszcza się zakrzywiony panel ścienny 5000 tak, że części łączące 5200 i 5198 są dopasowane do kołnierzy łączących odpowiednio 5204 i 5206. Następnie na kołnierzach łączących 5202, 5204, 5206 i 5208 zostają zainstalowane pierwsze i drugie sąsiednie panele ścienne 5203 i 5205, każdy mający długość 3 stopy, w sposób podobny dla ukończenia narożnej części konstrukcji.

Następnie są przyłączane razem części łączące panele ścienne 5198, 5200, kołnierze 5202, 5204, 5206, 5208, kołnierze łączące panel podłogowy 5034, 5036, 5038, 5042, 5044, 5046, 5086 i odpowiednie kołnierze łączące fundament 124,124, 4012, 4014, 80, 4032, 4030, 80 i 134, z zastosowaniem śrub dla mocnego przytwierdzenia paneli do fundamentu. W ten sposób połączenie paneli i fundamentu powoduje otrzymanie trójwymiarowej ramy przestrzennej, w której poszczególne elementy ramy każdego panelu pełnią funkcję członów konstrukcyjnych ramy przestrzennej. Łączniki wystające z fundamentu i odpowiednio z członów panelu pełnią funkcję odkształcalnych elastycznie połączeń, które mają zdolność absorbowania i rozprowadzania sił dynamicznych.

Należy na koniec stwierdzić, że panele ścienne, podłogowe lub dachowe mogą być wykonane w dowolnym kształcie geometrycznym i nie są ograniczone do kształtów płaszczyzn płaskich lub zakrzywionych.

Jakkolwiek w wynalazku opisano i zilustrowano rozwiązania szczegółowe, to jednak rozwiązania te nie mają być traktowane jako ograniczające wynalazek, mający zakres według załączonych zastrzeżeń.

178 128

124 !ρ22 !

Figurę 2

108 ι

1Ϊ4

100

178 128

Figurę 3

178 128

232 156

150

158 |V * J fł' V vj' 'νν¹· lQfi^! U ' ^ł ' tęrŁ204| 204 I 204

204

-228 λ

I I '

204 | 204

Tj· k v w il

196 1961 196 196 196

Y—Fig . 6 \ -Fig. 7

200

266 — 262 -/ 260 — ? ,

204 ' 204 '204

11£

202 ^k 196 196 196 j 196 196 196 .

— 216

-268

-260

-216

-153

-152

154245

-247 —218

196 204 ^:

264

-« J . -Ł 2» * i > ł^ł—.i—j?

ąL_4

196 :204

2181 1 ŁAJAŁ

160

155

162

Figurę 4

178 128

Θ

Figurę 7

178 128

Figure 8

236 240

Figure 9

178 128

243 223 i

221

Figurę 10

178 128

294

150 288 270

274 286

272

278 |290ί 155^ 296 i153

292 280 282 284

Figurę 11

302

278

, 302 302 304

306.

Figurę 12

178 128

Figurę 13

178 128

Figurę 14

178 128

Figurę 15

178 128

336 - 155 -2

338 — 341

154->

Fegure 16

178 128

Figurę 18

178 128

Figure 19

178 128

170

177 : 172 17*0

Figure 20

178 128

Figurę 21

178 128 /—“491 /-570

-500

570— ,—422—504

-570

Ζύί τ ί / ι ι * ->τ ^L -442 / / ⁵²⁸

524 526-520

520...rp.. _ν ! _Vjj ,Hl .

⁵²⁸\ \ * '-524 \ 7?J⁴

-526 ^ν512

--494

554

558

-420

542

436

-444

512 514530 534 \ 522 \ 538 ϊ .:

-519

434

-430

-424

-550

-546 —428 —550

-566

-548

-552

-564

568-^;

438

432 '-562 -—556 440

--560

-532 ciο 522 —

-—512 , _514 530

-—^540 .

; 4»1 « - . ·» -r i -i‘

-532 -512 / / .-514 : ( 448-570 570-491 ^_5θθ 570570-² / —510 -426 570—'

-Figurę 23

570—

491 —

-508

Figurę 22

178 128

Figurę 23 Figurę 24

Figurę 25

178 128

Figure 26

178 128

Figure 27

178 128

570 491

570

422

570

491 570

i * 570 4Ó1	1 i ! 570	ł i 510	1 i i ' i ; : . · ; ί ; U ·! ' i '· - j * z i 570 580 610 ‘ ! ,570
			l6Ó0* ^;

598 612

491

Figurę 28

178 128 llllllllłlllliilliHHIIIHilillliiiltilłliiiiiiliiiniłlllHtiiliłiiiłiiG·

i

436

592 j 440 t

438

Figurę 29

178 128

578

634 580

582

Figure 30

178 128

Figure 31

178 128

Figure 32

178 128

740

674

742

682 i

-v¹ νρ 'V—i— »1 v u τ w *—

-688

688-670

672I -τι )

684

-678

680-686

686-*- A *- 1.1- -A Aa! A ^J---A *- *---U

740

676

742

Figure 33

178 128

Figure 34

Figure 35

178 128

744

750

764

768 ’-ντ

Figure 37

746 • 752 ΐ 762 Ι

748 766 740 770

Figure 36

178 128

Figurę 38

178 128

Figure 39

178 128

I ł

I i

676

Figurę 40

178 128

Figurę 41

178 128

724

2nd

826

5th . 3rd 722 1st

832

Figure 42

178 128

862

878

882

854

884

880

862

Figure 43

178 128

904

S908

902 918 924 922 940 904 860 936

930.

934· 872 932

Figure 45

178 128

900 868 i

I 1		-T--7T 1 n	“T=		1=		ł
1		, » ZTTi	U 3	» 77?, 41		i
i i		,, 111« 1 ”	:: w; !»		1
i 1		1 ^M ¹ tl ł II	i ! 3!		» 1
i 1	r	i I ii	0 8	ir \| h II \| π	“ Ί		i
i	I	: « Λ-	4—J—&			i
-Y	-4	tj-...........		—\|2L		—i	—*— ^!
J	1 902				—— 1

Figurę 46

958

Figurę 47

178 128

964 968

878 t

i l

i

Figurę 48

976

Figurę 49

178 128

1008

1002 1004 1008 I 1010 1012

854

1018 1016 1000

852

998’ 988! ! 990_; 992·

¹ ; '· Ί i ; < i ! i i i ! :	i ! i f 1	i i i j	t 1 1 i i

—1	! I	!

Figure 50

178 128

Figurę 51

178 128

Figure 52

178 128

Figure 53

178 128

Figurę 54

178 128

1158

926 1156 1164: 926 928! :928

1070 i

i : · ‘

Figurę 56

178 128

Figure 57

178 128

1200

1202

1220

1218

1220

ί!Ι

Ł^!

Figure 58

178 128

0-3-04

T-^co

00404

04τ-τ-

178 128

Figure 60b

178 128

1258

178 128

1304

1256

1314

1260

178 128

Figure 60f

178 128

-1262 ‘ i | ; L · 'i· '/ i!i I ! i ·<*//: >, O O tR

Figure 60g

178 128

Figure 60h

178 128

Figurę 63

178 128

Figurę 64

178 128

Figure 65

178 128

5000

I ^ł 5042

5002

Figure 66

178 128

Figurę 67

178 128

Figure 68

178 128

5076

5078

5048 5048

Figure 69

178 128

Figurę 70

178 128

Figurę 71

5088

5092

178 128

Figure 74

178 128

5090 ι

Figurę 75

178 128

-5180

5096

5092 ’

5098 5100 5102 5104

Figure 76

178 128

Figure 79

5192

178 128

Figure 80

178 128

30

20

Figure 1

1196

1192

1194

38

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 6,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób przytwierdzania elementu wykończenia architektonicznego do powierzchni odlewanej masy, w którym przytwierdza się do powierzchni podłoża tego elementu wykończenia architektonicznego przynajmniej jeden występ, rozciągający się zasadniczo poza tę powierzchnię podłoża, następnie osadza się ten przynajmniej jeden występ, a wraz z nim, element wykończenia architektonicznego, w odlewanej masie przed jej stwardnieniem, tworząc stałe zamocowanie, znamienny tym, że występ (3002) osadza się w na siatce (3012), po czym wylewa się na siatkę (3012) masę (3010) do momentu, gdy powierzchnia odlewanej masy zetknie się z powierzchnią podłoża elementu, zaopatrzonego w ten występ.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że występ (3012) mocuje się po uprzednim uformowaniu na nim części (3008) służącej do przyłączania i zahaczania na siatce (3012) w czasie osadzania.