PL162876B1 - Urzadzenie do zaladunku pieca szybowego PL PL PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. U rzadzenie do zaladunku pieca szybowego, zawierajace obrotow e, wychylne koryto wsadowe, zawie- szone w glowicy pieca, zespól napedow y koryta, zlozony z pierwszego i drugiego wienca tocznego, o konstrukcji zapewniajacej ruch obrotow y koryta dokola osi piono- wej pieca i zmiane jego nachylenia wzgledem tej osi przez o brót dokola jego poziom ej osi zawieszenia, oraz posia- dajace zespól do wzajem nie niezaleznego urucham iania obu wienców tocznych, srodkow a kom ore zaladowcza, zaopatrzona w górne i dolne klapy uszczelniajace, zawór dozujacy i zam ykajacy regulujace wyplyw m aterialu z kom ory na koryto w sadow e, a takze zespól wypelniania kom ory, znamienny tym, ze koryto wsadowe (16) jest podparte obrotow o pom iedzy dwiem a nosnymi pozio- mymi belkami poprzecznym i (54, 56), rozmieszczonymi równolegle z obu stron koryta (16) wewnatrz pierwszego wienca (52), do którego jest przym ocow ane bezposred- nio, a za pom oca przegubow ego ukladu drazkowego koryto jest polaczone z drugim wiencem (50) F ig . 1 PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do załadunku pieca szybowego, zawierającego obrotowe i wychylne koryto wsadowe, zawieszone w głowicy pieca, oraz środki do napędzania koryta, złożone z pierwszego i drugiego wieńca tocznego. Koryto wprowadzone jest w ruch dokoła osi pionowej pieca i ma możliwość zmiany nachylenia względem tej osi przez obrót dokoła jego poziomej osi zawieszenia, oraz układ do wzajemnie niezależnego uruchamiania obu wieńców tocznych, środkowej komory załadowczej zaopatrzonej w górne i dolne klapy uszczelniające oraz zaworu dozującego i zamykającego wpływ materiału z komory na koryto wsadowe, a także środki do napełniania komory.

Znane jest z opisu patentowego DE-C2-2324970 urządzenie zawierające dwie położone obok siebie komory, pracujące na przemian. Urządzenie to jest zamontowane na stosunkowo dużej konstrukcji szkieletowej, a wspólnie na wieży kwadratowej, osadzonej dokoła pieca. Koryto wsadowe jest zawieszone na przeciwległych osiach dwóch bloków napędowych, obracających się dokoła osi pionowej za pośrednictwem pierwszego wieńca tocznego. Każdy z tych bloków jest połączony za pomocą szeregu mniejszych i większych kół zębatych z drugim wieńcem tocznym, dla zapewnienia regulacji nachylenia koryta względem osi pieca. Wymianę koryta wsadowego, którego wykładzinę wewnętrzną należy regularnie odnawiać, można przeprowadzać za pomocą urządzenia przenoszącego typu, znanego z polskiego opisu patentowego LU 85 879. W rozwiązaniu tym koryto wyciąga się z boku poprzez otwór, wykonany w górnej części stożkowej ściany pieca.

Urządzenie załadowcze, a także mechanizm do napędzania koryta okazały się szczególnie efektywne i korzystne do zastosowania w nowych wielkich piecach lub instalowania w przypadku wielkich remontów i od momentu opracowania tego urządzenia stanowi ono element wyposażenia licznych wielkich pieców.

Jednakże urządzenie to, bardzo efektywne w wielkich piecach o dużych wymiarach, nie mogło być przystosowane dotychczas z podobnym powodzeniem do wielkich pieców o mniejszych wymiarach, zwłaszcza tych, które są pozbawione wieży kwadratowej. W tym rodzaju pieca urządzenie załadowcze oraz pomost roboczy, który je otacza, są zabudowane bezpośrednio na ścianie pieca. Niezależnie od uprzednich wzmocnień (w drodze dużych i kosztownych zmian) nie można zatem demontować koryta wsadowego w sposób zaporoponowany w wymienionym dokumencie, gdyż nie można wykonać otworu w ścianie pieca i w pomoście roboczym, aby nie zmniejszać ich stabilności i wytrzymałości.

W celu uniknięcia konieczności przebijania ściany pieca dla demontażu koryta, zgłoszenie patentu luksemburskiego nr 87 291 przewiduje demontaż koryta ku górze, poprzez jego mechanizm napędowy. Pomimo takiego rozwiązania pozostaje problem, związany z faktem, że urządzenie jest zabudowane na ścianie pieca. Istotnie, wiadomo, że ściana pieca podlega ruchom, związanym z rozszerzalnością cieplną, a zatem odbija się to na obudowie mechanizmu napędowego koryta i ta ostatnia jest zatem narażona na niebezpieczeństwo odkształcenia. Otóż mechanizm napędowy, znany z opisu patentowego DE-C2-2324970 zawiera złożony układ przekładni i kół zębatych, zwłaszcza na poziomie dwóch bloków obrotowych, zapewniających obracanie koryta, nie znosi odkształceń o takiej amplitudzie.

Zastąpienie tradycyjnego urządzenia załadowawczego ze stożkiem nowoczesnym urządzeniem załadowczym z obrotowym korytem wsadowym jest możliwe, ale wówczas napotyka się na

162 876 problem dysponowania miejscem. Istotnie, nowe wyposażenie powinno być umieszczone pomiędzy pierścieniem, podtrzymującym duży stożek, a urządzeniem do podnoszenia materiału wsadowego , którym jest na ogół wyciąg skipowy. Jednakże przestrzeń, jaką się dysponuje, jest często bardzo ograniczona, stąd trudno jest zabudować tam tego rodzaju urządzenie załadowcze.

Celem wynalazku jest opracowanie nowego urządzenia do załadunku pieca szybowego, które nadaje się również do wielkich pieców o małym i średnim wymiarze, eliminując niedogodności, zwłaszcza znanego urządzenia załadowczego ze stożkami.

Urządzenie do załadunku pieca szybowego, zawiera obrotowe i wychylne koryto wsadowe, zawieszone w głowicy pieca, mechanizm do napędzania koryta, złożony z pierwszego i długiego wieńca tocznego, z możliwością obracania się koryta dokoła osi pionowej pieca i zmianę jego nachylenia względem tej osi przez obrót dokoła jego osi zawieszenia. Urządzenie posiada układ do wzajemnie niezależnego uruchomiania obu wieńców tocznych, środkowej komory załadowczej, zaopatrzonej w górne i dolne klapy uszczelniające oraz zawór dawkujący i zamykający do regulacji wypływu materiału z komory na koryto wsadowe, a także zespół do napełniania komory. W urządzeniu według wynalazku koryto wsadowe jest wsparte obrotowo pomiędzy dwoma poziomymi belkami poprzecznie rozmieszczonymi z obu jego stron wewnątrz pierwszego wieńca i przymocowanymi bezpośrednio do tego ostatniego, przy czym koryto jest połączone przegubowym układem drążkowym z wymienionym drugim wieńcem. Koryto podparte jest dwiema demontowalnymi tarczami bocznymi, z których każda zawiera czop nośny, osadzony w łożysku każdej z belek poprzecznych. Koryto jest zawieszone i ukierunkowane na dwóch parach kołków usytuowanych na jego zewnętrznej ściance i wsuniętych w odpowienie żłobki, rozmieszczone na wewnętrznych powierzchniach każdej z tarcz, w których to żłobkach koryto jest przytrzymywane swym ciężarem. Urządzenie według wynalazku ma rozmieszczone z jednej strony dwa kołki, z drugiej zaś strony odpowiedni żłobek stanowiący sprofilowane komplementarne połączenie. Urządzenie zawiera zespół do blokowania kołków w odpowiednich żłobkach. Układ drążkowy jest utworzony przez pierwsze ramię, połączone sztywno z jedną z tarcz, przez drugie ramię, połączone sztywno z drugim wieńcem tocznym, oraz przez drążek połączony przegubowo ze swobodnymi końcami każdego z ramion.

Urządzenie zawiera ekran pierścieniowy do zabezpieczania cieplnego, zamocowany poniżej zespołu napędowego włączonego do układu obiegu płynu chłodzącego. Urządzenie zawiera segmenty cylindryczne do zabezpieczania cieplnego, zamocowane wewnątrz pierwszego wieńca tocznego i rozmieszczone przynajmniej na większej części obwodu na wysokości obu wieńców. Każdy wieniec toczny jest skojarzony z ekranem cylindrycznym do zabezpieczania cieplnego, włączonym do obiegu płynu chłodzącego. Ekran pierścieniowy i ekrany cylindryczne są podzielone na szereg oddzielnych sekcji kolistych, z których każda zawiera wlot i wylot cieczy chłodzącej oraz żebra lub przegrody wewnętrzne, wyznaczające drogę przepływu cieczy chłodzącej w kształcie serpentyny. Każda belka poprzeczna jest wykonana w postaci wydrążonej skrzynki, włączonej w obiegowy układ obwodu chłodzenia przez odparowanie i skraplanie, który zawiera komorę zamocowaną na pierwszym wieńcu tocznym i poddaną działaniu elementu chłodzącego. Element chodzący jest utworzony przez pierwszy szereg promieniowych żeber zewnętrznych na wymienionej komorze i przez drugi szereg promieniowych żeber wewnętrznych, zamocowanych dokoła pierwszego szeregu na ściance obudowy mieszczącej zespoły napędowe. Dolny zawór uszczelniających komory jest osadzony w komorze zaworowej, która tworzy jeden zespół z komorą i obudową, mieszczącą zespół napędowy koryta, przy czym zespół ten jest zabudowany na podstawie pierścieniowej, tworzącej górną część pieca. W drugiej postaci wykonania komora jest podparta dynamometrami i pośrednią konstrukcją nośną na głowicy pieca oraz jest połączona poprzez kompensatory rozmieszczone poniżej komory zaworowej, która tworzy jeden zespół z obudową, mieszczącą zespół napędowy.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia urządzenie załadowcze schematycznie w widoku i przekroju pionowym w pierwszym przykładzie wykonania, fig. 2 - urządzenie załadowcze w widoku, jak na fig. 1 w drugiej postaci wykonania, fig. 2a - dolną klapę uszczelniającą komory załadowczej w powiększonym przekroju, fig. 3 - szczegóły napędzania koryta w przekroju pionowym, fig. 4 - szczegół z fig. 3, w

162 876 przekroju płaszczyzną, prostopadłą do płaszczyzny przekroju na fig. 3, fig. 5 - szczegół z fig. 4, w widoku poziomym, fig. 6 - szczegół z fig. 3 w widoku powiększonym z zaznaczanymi szczegółami zawieszenia i zaczepienia koryta, fig. 7 - szczegóły z fig. 6, w widoku powiększonym części z fig. 4, fig. 8 - szczegóły układu chłodzenia wieńców tocznych w przekroju pionowym, fig. 9 - szczegół w przekroju poziomym płaszczyzną IX-IX z fig. 8, fig. 10 i 11 przedstawiają schematycznie jedną z postaci wykonania układu chłodzenia belek poprzecznych do zawieszenia koryta w przekrojach pionowych odpowiednio płaszczyznami X-X i XI-XI z fig. 12, a fig. 12 przedstawia schematycznie układ chłodzenia belek poprzecznych do zawieszenia koryta w przekroju poziomym.

Na figurze 1 uwidoczniona jest głowica wielkiego pieca 10, w którym zastąpiono tradycyjne urządzenie załadowcze ze stożkami, urządzeniem załadowczym według wynalazku w pierwszej postaci wykonania. Pierścień nośny 12 ma kształt wklęsłego talerza, stosowanego do adaptacji w nowym urządzeniu z obrzeżem pierścieniowym, które uprzednio stanowiło podparcie dużego stożka, a obecnie wykorzystywane jest jako podparcie całego urządzenia załadowczego.

Urządzenie załadowcze składa się - od dołu do góry - z obudowy 14, zamocowanej we wklęsłości elementu nośnego 12 i mieszczącego mechanizm do napędzania obrotowego koryta wsadowego 16 o zmiennym kącie ustawienia, komory zaworowej 18, środkowej komory załadowczej 20 oraz z urządzenia do podnoszenia materiału wsadowego, utworzonego w danym przypadku przez dwa wyciągi skipowe 22 i 24. Wyciągi skipowe 22 i 24, stanowiły część składową poprzedniego urządzenia załadowczego, stąd nowe urządzenie załadowcze według wynalazku jest umieszczone pomiędzy wyciągami skipowymi 22, 24, a pierścieniem nośnym 12.

Komora załadowcza 20, łączy się na przemian z atmosferą i wnętrzem pieca i jest zaopatrzona w jedną lub - jak w przedstawionym przykładzie - w dwie górne klapy uszczelniające 26 i 28 oraz w jeden dolny zawór uszczalniający 30, który jest usytuowany w komorze zaworowej 18. Przepływ materiału wsadowego poza komorę 20 jest regulowany znanym zaworem dozującym 32 zapewniającym działanie symetryczne dokoła osi pionowej 0. Zawór 32 jest osadzony na dolnej części ścianki komory 20.

Jedną z cech szczególnych urządzenia załadowczego według wynalazku stanowi umożliwienie demontażu koryta 16 w kierunku pochyłym ku górze, co jest uwidocznione przez przedstawienie koryta linią przerywaną. W tym celu zarówno mechanizm do napędzania koryta, jak i komora zaworowa 18 umożliwiają przemieszczenie koryta 16. W rozwiązaniu tym obudowa 14 mechanizmu napędowego powinna być bardzo niska, natomiast komora zaworowa 18, przeciwnie, stosunkowo wysoka. Komora zaworowa 18 zawiera ponadto demontowalną pokrywę 34, w celu umożliwienia wyciągania koryta 16 i ewentualnej kontroli mechanizmu do napędzania koryta.

Postać wykonania przedstawiona na fig. 1 charakteryzuje się tym, że komora 20, komora zaworowa 18oraz obudowa 14tworząjeden zespół konstrukcyjny, podparty w całości talerzem 12.

Postać wykonania przedstawiona na fig. 2 różni się od rozwiązania z fig. 1 jedynie jej zawieszeniem. W postaci wykonania według fig. 2 komora 20 jest podparta belką okrągłą lub kwadratową 36, podpartą z szeregiem słupów 38, opierających się na zewnętrznym obrzeżu talerza 12. Komora 20 może być podparta bezpośrednio przez belkę 36 lub - korzystnie - za pośrednictwem dynamometrów sprężynowych 42, które umożliwiają kontrolę zawartości komory 20. W celu umożliwienia ważenia tej komory 20, jest ona niezależna od komory zaworowej 18, z którą jest połączona jedynie za pomocą kompensatora 40, który zapewnia swobodę ruchu pionowego komory, a jednocześnie szczelność względem otoczenia. Komora zaworowa 18 pozostaje natomiast -jak w przypadku fig. 1 - połączona sztywno z obudową 14, z którą tworzy ona jeden zespół z podporą 12.

Na figurze 2a uwidocznione jest korzystne wykonanie siodła dolnego zaworu uszczelniającego 30, mające na celu ułatwienie jego demontażu. Siodło pierścieniowe 31, może być wydrążone, w celu umożliwienia obiegu cieczy chłodzącej i zaklinowane pomiędzy zukosowanym otworem w górnej ściance komory 18, a pierścieniem uszczelniającym 33, zaopatrzonym w górne i dolne uszczelki o zarysie toroidalnym. Do kołnierza 35 przyspawany jest kompensator 40. Zaciśnięcie kołnierza 35, pierścienia 33 i siodła 31 zapewnione jest za pomocą zespołu śrub 37, który wystarcza zluzować i wyjąć, aby zwolnić i wyjąć z boku pierścień 33 i siodło 31. Korzystne jest takie zaprojektowanie kompensatora 40, aby był on napięty wówczas, gdy śruby 37 są zaciśnięte. Zluzowanie śrub 37 zwalnia zatem kompensator 40, a jego rozprężenie unosi kołnierz 35, w celu zwolnienia pierścienia 33 i siodła 31.

162 876

Należy zauważyć, że ważenie komory 20 nie jest możliwe w postaci rozwiązania przedstawionego na fig. 1, ponieważ zawartość tej komory można kontrolować za pomocą innych środków, takich jak sondy do pomiaru poziomu, pomiar czasu wypływu i podobne.

Mechanizm do napędzania koryta 16, (fig. 3-5) nadaje się w sposób szczególny do konstrukcji niskiej, efektywnego chłodzenia jego części składowych, do łatwego demontażu koryta ku górze poprzez komorę zaworową, a także do użycia małej liczby kół i przekładni zębatych, dzięki czemu znosi on słabe odkształcenia, wywoływane przez obciążenie całym urządzeniem według wynalazku i przez ruchy pieca.

Mechanizm napędowy zawiera głównie pierwszy i drugi zespół toczny, złożone odpowiednio z dwóch pierścieni 46, 48, połączonych sztywno ze ścianką obudowy 14 oraz z dwóch zębatych wieńców tocznych 50, 52, obracających się dokoła pierścieni 46 i 48 za pośrednictwem znanych elementów tocznych, takich jak kulki lub wałeczki. Obydwa wieńce zębate 50, 52 są uruchamiane niezależnie od siebie za pomocą małych kół zębatych, które nie są uwidocznione i które stanowią część składową układu napędowego, pozwalającego bądź na obracanie synchroniczne obu wieńców 50, 52, bądź też na opóźnianie lub przyśpieszanie wieńca 50 względem wieńca 52. Takie układ napędowy może być utworzony na przykład przez układ przekładniowy typu planetarnego, przedstawiony w opisach patentowych DE-C2-2324970 i DE-C2-2929204.

Uwidocznione na fig. 3 i 4, obydwa wieńce toczne 50, 52 mają przekrój w kształcie litery „U i są umieszczone jeden nad drugim, symetrycznie względem poziomej płaszczyzny środkowej. Wieńce toczne 50, 52 są zawieszone lub podparte za pośrednictwem wydrążenia ich przekroju na nieruchomych pierścieniach tocznych 46, 48, przy czym wewnętrzne ramiona ich przekroju 50a, 52a tworzą współosiowe pierścienie cylindryczne, wyrówane liniowo względem siebie.

Jak to uwidoczniono na fig. 3 i 4, dwie równoległe poziome belki poprzeczne 54, 56 są przyspawane wewnątrz dolnego wieńca tocznego 52 w dostatecznej odległości od osi środkowej 0, w celu umożliwienia zawieszenia koryta 16. Zawieszenie tego koryta 16 jest wykonane za pośrednictwem dwóch tarcz bocznych 58, 60, przy czym każda z tych tarcz jest zaopatrzona w czopy zewnętrzne 62, 64, które są osadzone obrotowo w łożyskach, przewidzianych w każdej z belek poprzecznych 54, 56. Można zatem zmienić nachylenie koryta 16 względem osi pionowej 0 (fig. 4) przez obracanie czopów 62,64 dokoła ich poziomej osi zawieszenia w belkach poprzecznych 54,56. Nachylenie koryta 16 względem osi pionowej „0“ reguluje wieńcem tocznym 50. W tym celu jedna z tarcz do zawieszania koryta, w danym przypadku tarcza 60, jest przedłużona ku górze za pomocą ramienia napędowego 66. Inne ramię 68 jest połączone sztywno z wieńcem tocznym 50, a swobodne końce każdego z tych ramion 66, 68 są połączone ze sobą za pomocą drążka 70, którego przeciwległe końce są połączone przegubowo z końcami każdego z ramion 66, 68 za pomocą przegubu uniwersalnego, na przykład przegubu kulistego. Gdy obydwa wieńce toczne 50, 52 obracają się synchronicznie, z tą samą prędkością kątową, koryto wsadowe 16 obraca się dokoła osi „0“ ze stałym nachyleniem, układając materiał wsadowy wzdłuż okręgów. Jeśli natomiast wieniec toczny 50 wykonuje pod działaniem plenetarnego mechanizmu napędowego ruch względny wskutek przyśpieszenia względem prędkości wieńca 52 lub wskutek zmiany kierunku obrotów, to oddziaływa on za pośrednictwem drążka 70 na ramię 66 i tarczę 60 do zawieszenia koryta 16, zmieniając kąt nachylenia koryta 16 względem osi pionowej „0“. Na fig. 5 przedstawione są dwa różne położenia względne ramienia 68, przy czym jedno jest uwidocznione linią ciągłą, natomiast drugie linią przerywaną. Warto zauważyć, że jest bardzo małe przemieszczenie wzajemne wieńca 50 wzgędem wieńca 52, niezbędne do wychylenia koryta 16 od jego nachylenia maksymalnego do jego nachylenia minimalnego. Ten ruch wzgędny odpowiada w przybliżeniu dwom położeniom, przedstawionym na fig. 5, czyli maksymalnemu przesunięciu kątowemu wieńca 50 względem wieńca 52 w zakresie 30°. Dzięki swej prostocie opisany mechanizm do napędzania koryta nadaje się szczególnie dobrze do efektywnego chłodzenia najbardziej narażonych i najbardziej czułych elementów. Dzięki temu właśnie większa część mechanizmu napędowego jest zabezpieczona przed bezpośrednim promieniowaniem pieca za pomocą ekranu pierścieniowego 76 (fig. 8 19), którego otwór środkowy jest wystarczająco duży, aby umożliwić obracanie koryta 16 w granicach jego nachyleń kątowych Ten ekran 76 jest nieruchomy, a zatem może być zaopatrzony w wewnętrzne wężownice chłodzące,

162 876 7 przyłączone do obiegu płynu chłodzącego, korzystnie wody. Ponadto może on być zaopatrzony na swej dolnej powierzchni w wykładzinę żaroodporną 77.

W postaci wykonania, przedstawionej na fig. 8 i 9, wnęka w ekranie 76 jest podzielona na szereg, w danym przypadku cztery sekcje, z któych każda jest zaopatrzona we wlot 79 i wylot 81 cieczy chłodzącej. Wnęka wewnętrza ekranu zawiera żebra promieniowe 83 i 85, wyznaczające drogę ruchu cieczy chłodzącej w kształcie serpentyny. Prócz tego szereg segmentów cylindrycznych 78,80,82 do zabezpieczania cieplnego jest zamocowanych wewnątrz wieńca 52, przy czym ciągną się one pionowo na całą wysokość obu wieńców tocznych 50, 52, z wyjątkiem segmentu 82, który powinien mieć niższy przekrój, aby umożliwić względne ruchy kątowe ramienia 68 do obracania koryta 16. Segmenty zabezpieczające, które obracają się wraz z wieńcem tocznym 52 i korytem 16 dokoła osi „0“, chronią wieńce przed promieniowaniem z wnętrza pieca. Ta ochrona jest korzystnie uzupełniona chłodzeniem łożysk. W tym celu od wewnętrznej strony każdego z pierścieni tocznych 46 i 48 zamocowana jest pierścieniowa komora chłodząca 84,86 (fig. 4 i 8), wchodząc do wklęśnięcia przekroju wieńców tocznych 50, 52. Komory 84, 86 są również włączone do układu obiegu cieczy chłodzącej. Komory 84, 86 są podzielone korzystnie w postaci ekranu 76, na szereg sekcji kolistych, z których każda zwiera wlot 85 i wylot 87 wody chłodzącej i jest zaopatrzona w cząstkowe przegrody wewnętrzne 89, w celu nadania drodze przepływu wody chłodzącej kształtu serpentyny.

Układ zawieszenia koryta 16 usytuowany jest między dwiema tarczami 58 i 60 (fig. 4 do 7). Każde z tarcz 58, 60 zawiera żłobek 88, otwarty w kierunku ku górze dla demontażu koryta i rozszerzający się nieco w tym kierunku, jak to uwidoczniono w powiększeniu na fig. 7, w celu ułatwienia wyjęcia koryta 16 zawiera dwa kołki boczne 90,92, rozwiązane i zwymiarowane tak, aby zapewnić wsunięcie w żłobki 88 każdej z tarcz 58 i 60 i ich zaciśnięcie przy dnach tych żłobków. W celu przeciwdziałania wychyleniu koryta 16 względem tarcz 58, 60, koryto zaopatruje się w dwa dodatkowe kołki boczne 94 i 95, szeresze od kołków 90 i 92. Te kołki 94 i 95 wchodzą również w żłobki 88 tarcz 58 i 60, gdy druga para kołków 90, 92 znajduje się przy dnie tych żłobków. W celu wyeliminowania luzu bocznego koryta 16 względem tarcz 58, 60, profiluje się w sposób komplementarny kołki po jednej stronie, korzystnie kołki 92 i 94, a także żłobek 88 odpowiedniej tarczy 60. Jak to uwidoczniono na fig. 6, kołek 92 może mieć rowek kolisty 96 o przekroju w kształcie litery „V“, natomiast obrzeże żłobka 88 może mieć komplementarny występ kolisty, wchodzący w rowek kolisty 96 kołka 92. Kołek 90, przeciwległy względem kołka profilowego 92, powinien być prosty, w celu umożliwienia ruchów względnych, uwarunkowanych rozszerzalnością cieplną. Koryto 16 może być zatem przetrzymywane w żłobkach 88 tych dwóch tarcz 58 i 60 swym własnym ciężarem i może być z nich wyjmowane przez przesuw, po uprzednim nachyleniu koryta w kierunku jego wyjęcia. W celu zapobieżenia przypadkowemu odhaczeniu koryta 16, na przykład wskutek stykania się z materiałem wsadowym w piecu, możliwe jest skojarzenie tego układu zawieszania z elementem blokującym. Jak to uwidacznia fig. 7, możliwe jest takie rozwiązanie obu tarcz 58, 60, aby można było wprowadzać w nie kołek 98, który blokuje przejście kołków dolnych 90, 92, gdy znajdują się one na dnie ich żłobków. Aby zdemontować koryto, należy zatem najpierw wyjąć kołki blokujące 98

Na figurze 10-12 przedstawiony jest korzystny układ chłodzenia obu belek poprzecznych 54 i 56, zwłaszcza zaś łożysk, w których obracają się czopy 62 i 64 do zawieszania koryta 16. Ponieważ układy chłodzenia obu belek poprzecznych 54 i 56 _są identyczne, można zadowolić się opisem tego, który jest skojarzony z belką poprzeczną 56. Jak przedstawiono na rysunku, dolna część belki poprzecznej 56 jest rozwiązana w postaci wydrążonej skrzynki, w której znajduje się ciecz chłodząca. Skrzynka ta łączy się dwoma przewodami 100,102 z komorą 104, która jest zamocowana na wieńcu tocznym 52 i która ciągnie się w przybliżeniu na całej długości belki poprzecznej 56. Część wydrążona belki poprzecznej 56 jest napełniona częściowo cieczą chłodzącą, na przykład wodą lub roztworem sodowym. Powierzchnia zewnętrzna komory 104 i wnętrze ścianki obudowy 14 zawierają żebra 106, 108, skierowane ku sobie. Pod działaniem ciepła ciecz, zawarta w belce poprzecznej 56, paruje. Ta temperatura parowania powinna być niższa od temperatury granicznej, umożliwiającej właściwą pracę mechanizmu napędowego, i może być określona przez ciśnienie w obwodzie zamkniętym, utworzonym przez belkę poprzeczną 56 i komorę 104. Odparowana ciecz przepływa przez przewód 102 do komory 104. W tej komorze 104, która znajduje się w temperatu162 876 rze, niższej od temperatury parowania cieczy dzięki dużej powierzchni żebra 106 i ich obracania się naprzeciw żeber 108, para skrapla się i powraca znowu w postaci ciekłej kanałem 102 do belki poprzecznej 56. W ten sposób uzyskuje się automatyczne chłodzenie belek poprzecznych 54 i 56, bez interwencji z zewnątrz, przy czym nadmiar ciepła jest wydzielany przez powierzchnię wieńca żeber 106. W celu pobudzenia obiegu cieczy, możliwe jest wstrzykiwanie do przestrzeni dokoła wieńca tocznego 52 chłodzonego gazu obojętnego, który może jednocześnie spełniać funkcję uszczelniającą przez obieg przeciwprądowy.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 10 000 zł

Claims (14)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie do załadunku pieca szybowego, zawierające obrotowe, wychylne koryto wsadowe, zawieszone w głowicy pieca, zespół napędowy koryta, złożony z pierwszego i drugiego wieńca tocznego, o konstrukcji zapewniającej ruch obrotowy koryta dokoła osi pionowej pieca i zmianę jego nachylenia względem tej osi przez obrót dokoła jego poziomej osi zawieszenia, oraz posiadające zespół do wzajemnie niezależnego uruchamiania obu wieńców tocznych, środkową komorę załadowczą, zaopatrzoną w górne i dolne klapy uszczelniające, zawór dozujący i zamykający regulujące wypływ materiału z komory na koryto wsadowe, a także zespół wypełniania komory, znamienny tym, że koryto wsadowe (16) jest podparte obrotowo pomiędzy dwiema nośnymi poziomymi belkami poprzecznymi (54, 56), rozmieszczonymi równolegle z obu stron koryta (16) wewnątrz pierwszego wieńca (52), do którego jest przymocowane bezpośrednio, a za pomocą przegubowego układu drążkowego koryto jest połączone z drugim wieńcem (50).
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, ze koryto (16) jest podparte dwiema demontowalnymi tarczami bocznymi (58, 60), z których każda zawiera czop nośny (62,64), osadzony w łożysku każdej z belek poprzecznych (54, 56).
3. 3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że koryto (16) jest zawieszone i ukierunkowane za pośrednictwem pary kołków (90, 92), (94, 95), zamocowanych na zewnętrznej ścianie koryta (16) które są wsunięte w odpowiednie żłobki (88), usytuowane na wewnętrznych powierzchniach każdej z tarcz (58,60), i w tych żłobkach koryto jest przytrzymywane pod własnym ciężarem.
4. 4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że ma rozmieszczone z jednej strony dwa kołki (92), (94), a z drugiej strony odpowiedni żłobek (88), stanowiące sprofilowane połączenie.
5. 5. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że zawiera zespół (98) do blokowania wymienionych kołków w odpowiednich żłobkach (88).
6. 6. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że układ drążkowy ma utworzony przez pierwsze ramię (66), połączone sztywno z jedną z tarcz (60), przez drugie ramię (68), połączone sztywno z drugim wieńcem tocznym (50), oraz przez drążek (70), połączony przegubowo ze swobodnymi końcami każdego z wymienionych ramion (66, 68).
7. 7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że zawiera ekran pierścieniowy (76) do zabezpieczania cieplnego, zamocowany poniżej zespołu napędowego i włączonego do układu obiegu płynu chłodzącego.
8. 8. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że zawiera segmenty cylindryczne (78,80,82) do zabezpieczania cieplnego, zamocowane wewnątrz pierwszego wieńca tocznego (52) i rozmieszczone przynajmniej na większej części obwodu na wysokość obu wieńców (50, 52).
9. 9. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że każdy wieniec toczny (52, 50) jest skojarzony z ekranem cylindrycznym (84,86) do zabezpieczania cieplnego, włączonym do obiegu płynu chłodzącego.
10. 10. Urządzenie według zastrz. 7 lub 9, znamienne tym, że ekran pierścieniowy (76) i ekrany cylindryczne (84,96) są podzielone na szereg oddzielnych sekcji kolistych, z których każda zawiera wlot i wylot cieczy chłodzącej oraz zebra (83, 85) lub przegrody wewnętrzne (89), wyznaczające drogę przepływu cieczy chłodzącej w kształcie serpentyny.
11. 11. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że każda belka poprzeczna (54,56) ma postać wydrążonej skrzynki, włączonej w obiegowy układ obwodu chłodzenia przez odparowywanie i skraplanie, który zawiera komorę (104), zamocowaną na pierwszym wieńcu tocznym (52) i poddaną działaniu elementu chłodzącego.
12. 12. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wymieniony element chłodzący jest utworzony przez pierwszy szereg promieniowych żeber zewnętrznych (106) na komorze (104) i przez drugi szereg promieniowych żeber wewnętrznych (108), zamocowanych dokoła pierwszego szeregu (104) na ściance obudowy (14), mieszczącej zespoły napędowe.

    162 876
13. 13. Urządzenie według zastrz. 6 albo 12, znamienne tym, że dolny zawór uszczelniający (30) komory (20) jest osadzony w komorze zawarowej (18), która tworzy jeden zespół z komorą (20) i obudową (14), mieszczącą zespół napędowy koryta (16), przy czym zespół ten jest zabudowany na podstawie pierścieniowej (12), tworzącej górną część pieca (10).
14. 14. Urządzenie według zastrz. 6 albo 12, znamienne tym, że komora (20) jest podparta dynamometrami sprężynowymi (42) i pośrednią konstrukcją nośną (36,38) na głowicy pieca (10) oraz jest połączona poprzez kompensatory (40) rozmieszczone poniżej komory zawarowej (18), która tworzy jeden zespół z obudową (14), mieszczącą zespół napędowy.