PL219019B1 - Układ zabieraka i łańcuchowego przenośnika zgarniakowego, zwłaszcza do kopalni podziemnych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest układ zabieraka i łańcuchowego przenośnika zgarniakowego, zwłaszcza do kopalni podziemnych, w którym zabierak ma część górną i część dolną, złączalne za pomocą połączenia śrubowego, przy czym każda część zabieraka ma jedną część jednego łoża lub większej liczby łóż łańcucha, przez które biegnie równa płaszczyzna podziału, oraz jedną część wybrań przewidzianych dla śrub i usytuowanych poza łożem łańcucha, przy czym część górna i część dolna obejmują się co najmniej częściowo, a część górna stanowi łukowaty element łączący, który zachodzi od góry na obydwa końce części dolnej, zaś oba końce mostkowej części górnej mającej kształt litery „C mają kształt klinowy, z powierzchniami prowadzącymi, górną i dolną, zbiegającymi się ukośnie ku sobie, a między płytą podstawy przenośnika i dolną powierzchnią zabieraka, na obu jego końcach, występuje wolna przestrzeń, przy czym część dolna jest zamknięta na zasadzie klamry w przestrzeni wyznaczonej przez mostkową część górną.

Tego typu zabieraki stosowane w górnictwie podziemnym zwykle zawierają dwie części, jedną część górną i jedną część dolną, które są połączone ze sobą za pomocą śrub, w szczególności są na miejscu mocno zamocowane i tym samym mocują odcinki łańcuchów usytuowane w obrębie płaszczyzny podziału pomiędzy częścią górną i częścią dolną zabieraka. W tym celu każdy zabierak jest wyposażony w łoża dla ogniw łańcucha.

Zabieraki tego rodzaju są znane np. z niemieckiego zgłoszenia patentowego DE-A-2717449. Płaszczyzna podziału pomiędzy częścią górną i częścią dolną ma taką konfigurację, że dwa końce części dolnej, która zazębia się z bocznymi profilami prowadzącymi przenośnika korytowego działającymi w charakterze elementów prowadzących, obejmują część górną. W miarę upływu czasu ta konstrukcja zabieraka stała się standardem, ponieważ zapewnia zwiększoną odporność na zużycie.

Mimo, iż w praktyce zabieraki te okazały się pod każdym względem spełniające swe zadanie, to w przypadku wprowadzania dużych sił - przykładowo w wyniku zaciśnięcia w obrębie profili prowadzących - zaistniała konieczność opracowania zabieraka zapewniającego zabezpieczenie przed w ybrzuszaniem się i odkształcaniem, a w szczególności przed ścinaniem śrub i odłączeniem się części górnej zabieraka. Takie problemy występują najczęściej wtedy, gdy łańcuch schodzi z kół łańcuchowych o dużej średnicy, takich jak obecnie powszechnie używane, kiedy w celu pokonania różnicy wysokości pomiędzy kołem łańcuchowym i korytem przenośnika, odcinki łańcucha z zamontowanymi na nich zgarniakami zmieniają kierunek pod wpływem obrzeży prowadzących wykonanych w ramie przenośnika i są prowadzone pod skosie, dopóki nie wsuną się w profil koryta, przy czym zabieraki przejmują konieczne naciski za pośrednictwem elementów końcowych.

Celem niniejszego wynalazku jest opracowanie układu zabieraka i łańcuchowego przenośnika zgarniakowego, który jest stabilny nawet wtedy, kiedy występują zakleszczenia, a który mimo to jest łatwy w montażu.

Zgodnie z wynalazkiem cel ten osiąga się dzięki temu, że wolna przestrzeń między płytą podstawy przenośnika i dolną powierzchnią zabieraka jest utworzona przez wybrania w spodzie części dolnej na obu jej końcach i przez usytuowanie cofniętej powierzchni wybrania w części dolnej w jednej płaszczyźnie z dolną powierzchnią zachodzących końców części górnej. Oznacza to, że końce części górnej obejmują od góry dwa końce części dolnej i zamykają część dolną na zasadzie klamry. W przypadku zaciśnięcia zabieraków w obrębie bocznych profili prowadzących przenośnika korytowego, co występuje zwłaszcza podczas przejścia z koła łańcuchowego do koryta przenośnika, powstające siły są wprowadzane głównie w obszarze zachodzących na siebie końców. Ponieważ jednak część górna obejmuje dolną na zasadzie klamry, jakiekolwiek odkształcenie części górnej i dolnej jest eliminowane i tym samym bardzo skutecznie unika się wady dotychczasowych rozwiązań, a mianowicie oddzielania jednej z części zabieraka. Konstrukcja ta również znacznie ułatwia montaż, ponieważ część dolna, mająca mniejszą szerokość (poprzecznie do kierunku transportu) niż część górna, może być bardzo łatwo wepchnięta pod dwa odcinki łańcucha podczas montażu zabieraka. Mostkową część górną montuje się wówczas po prostu na górze i mocuje się śrubami. Jeżeli oprócz tego, co jest wskazane, część górna i część dolna są symetryczne względem poprzecznej linii środkowej, tzn. linii prostopadłej do wzdłużnego kierunku transportu i osi odcinka/odcinków łańcucha/łańcuchów, montaż staje się nawet jeszcze łatwiejszy, ponieważ zabieraki można także montować przestawiając je. Montując zabieraki nie potrzeba już rozróżniać przedniego i tylnego końca zabieraka w związku z kierunkiem transportu.

Ponadto dzięki wymienionym cechom osiąga się stabilne połączenie części górnej i części dolnej. W związku z tym wskazane jest pozostawienie niewielkiej przestrzeni pomiędzy częścią górną

PL 219 019 B1 i częścią dolną w obszarze środkowej płaszczyzny podziału, ponieważ pozwala to na wprowadzenie pożądanego naprężenia wstępnego pomiędzy częścią górną i częścią dolną za pomocą śrub. Szczególnie korzystne jest, jeżeli przestrzeń tę uzyskuje się za pośrednictwem odległych klinowych powierzchni styku - które biegną ukośnie na zewnątrz z góry na dół - pomiędzy zachodzącymi końcami części górnej i końcami części dolnej.

Ponadto w korzystnym przykładzie wykonania wynalazku powierzchnie prowadzące zabieraka do prowadzenia zabieraka w bocznych profilach prowadzących koryta przenośnika są ukształtowane na końcach części górnej. Wówczas zużycie wstępuje głównie w części górnej, którą można bardzo łatwo zdemontować do naprawy i można ją zastąpić częścią już naprawioną.

Zgodnie z wynalazkiem przewidziano, że w obu górnych powierzchniach prowadzących części górnej jest wykonane co najmniej jedno wybranie rozgraniczające wzniesioną powierzchnię pracującą. Dzięki temu uzyskuje się wzniesione powierzchnie zużywające się, które można bardzo łatwo naprawić poprzez napawanie albo przyspawanie powłok. Korzystnie, w tych górnych powierzchniach prowadzących, pracujących na ścieranie, wykonane są wskaźnik zużycia - rowek, żłobek albo stopień biegnący osiowo w kierunku transportu. Jeżeli rowki, żłobki albo stopnie przestają być widoczne, zabierak jest zużyty do tego stopnia, że osoba odpowiedzialna za obsługę i konserwację musi być poinformowana o konieczności wymiany albo naprawy zabieraka.

Ponadto korzystnie w każdym łożu uformowanym przez dwa równoległe kanały dla łańcucha biegnące w kierunku osiowym są wykonane rowkowate przebiegające obwodowo zagłębienia. Zagłębienie to służy równocześnie jako znacznik zużycia i jako miejsce na spoiny ogniw łańcucha. W efekcie ogniwa łańcucha układają się z bardzo małym tarciem, w szczególności ściskane i nie-ściskane, w zabierakach.

Wynalazek przewiduje także, że zabierak, patrząc z góry, jest symetryczny względem osi środkowej biegnącej poprzecznie do wzdłużnego kierunku transportu i do wzdłużnej osi odcinków łańcucha, tworząc dwie krawędzie zgarniające, z których jedna oczyszcza płytę pokrywy w dolnym ciągu w kierunku transportu, druga zaś w kierunku przeciwnym.

Ponadto ogniwo łańcucha jest trzymane kształtowo i dociskowo w łożu łańcucha, przy czym w tym obszarze, tzn. w płaszczyźnie podziału, znajduje się niewielka przestrzeń pomiędzy częścią górną i częścią dolną, która umożliwia wstępne naprężenie obydwu części.

Rowkowate wybranie w korzystnym przykładzie wykonania wynalazku jest wykonane w górnej powierzchni części górnej, przy czym wybranie biegnie poprzecznie do kierunku transportu i rozciąga się od środka mostka do miejsca w pobliżu otworów pod śruby. Takie rozwiązanie nie tylko oszczędza materiał, lecz także nadaje części górnej przekrój zasadniczo w kształcie litery T, w wyniku czego wzrasta moment wytrzymałości w kierunku transportu.

Część dolna ma korzystnie noskowate występy centrujące na obydwu końcach, które wchodzą w dopełniające wybrania w ukośnych powierzchniach styku części górnej z częścią dolną, co umożliwia przejmowanie dużych naprężeń w kierunku transportu. Występy te uniemożliwiają siłom powstającym podczas transportu powodowanie przemieszczeń części górnej i dolnej.

Przewidziano według wynalazku, że powierzchnie styku pomiędzy kanałami dla łańcucha w części górnej i części dolnej są wyposażone w noski centrujące, które wchodzą w odpowiadające im dopełniające wybrania w części dolnej i części górnej.

Zaletą wynalazku jest zmniejszenie tarcia, gdyż końce części dolnej są cofnięte, tworząc wolną przestrzeń, która obejmuje spoiny powstałe w wyniku przyspawania płyty podstawy do bocznych profili prowadzących przenośnika korytowego. Korzystne jest, jeżeli cofnięte powierzchnie leżą w jednej płaszczyźnie z dolną powierzchnią zachodzących końców części górnej.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zabierak w korycie ciągłego przenośnika do kopalni podziemnych, mającego ciąg górny i dolny, w częściowym przekroju i widoku, fig. 2 - część górną w różnych widokach, która to część skonstruowana jest w kształcie mostka, fig. 3 - część dolną zabieraka w różnych widokach, fig. 4 zabierak w widoku z częściowym przekrojem, z zaznaczonymi płaszczyznami przekrojów, fig. 5 szereg przekrojów w płaszczyznach zaznaczonych na fig. 4, fig. 6 - koniec zabieraka w szczegółowym widoku oraz, w górnej części rysunku, przekrój E-E w celu ukazania powierzchni styku pomiędzy częścią górną i częścią dolną.

Jak przedstawiono na fig. 1, nieruchoma część 1 łańcuchowego przenośnika zgarniakowego do kopalń podziemnych ma górny ciąg 2 i dolny ciąg 3. Te dwa ciągi są oddzielone płytą podstawy, która jest przyspawana na każdym końcu do górnego profilu prowadzącego 5 i dolnego profilu prowadzące4

PL 219 019 B1 go 6 koryta przenośnika, tworząc spoiny 7. Dolny ciąg 3 jest zamknięty od spodu płytą 8 pokrywy, która także jest przyspawana.

Można zauważyć, że od wewnątrz profile prowadzące 5 i 6 tworzą profil, który zamyka końce 9 zabieraków 10, które wszystkie są identyczne.

Aby zamocować je na miejscu, zabieraki 10 są wyposażone w dwa usytuowane centralnie łańcuchy. Każdy zabierak ma dwa łoża 11, 12 łańcucha do przyjęcia odpowiednio dwóch równoległych łańcuchów. Łoża łańcucha, z których każde służy do zamocowania jednego poziomego ogniwa łańcucha o ogniwach okrągłych we właściwym położeniu, są identyczne. W tym celu dla każdego łoża 11, 12 łańcucha są wykonane równoległe kanały 13 i 14 dla łańcucha. Zaokrąglone wewnętrzne powierzchnie kanałów dla łańcucha mają nieco większy promień niż okrągłe, poziome stalowe ogniwa łańcucha.

Każdy z zabieraków 10, składa się z części górnej 15 i części dolnej 16. W tym celu każdy zabierak dzieli się wzdłuż płaszczyzny poziomej, której końce odchylają się jednak pod kątem do dołu i do góry ze względu na specjalną konstrukcję części górnej. Na powierzchniach styku noskowate występy centrujące 17, 18 na końcach części dolnej zdecydowanie wchodzą w dopełniające wgłębienia w przeciwległej powierzchni górnej, zapewniając tym samym działanie centrujące. Zapewnia to optymalne przenoszenie sił, zaś większa powierzchnia styku zmniejsza także zużycie. Dodatkową zaletą jest to, że wszelkie przemieszczenie części górnej i części dolnej zabieraka pod działaniem sił działających w kierunku transportu jest całkowicie wykluczone.

Aby zamocować poziome ogniwa łańcucha w łożach 11 i 12 łańcucha, jak również część górną 15 z częścią dolną 16, każdy zabierak zaopatrzony jest w śruby 19, 20. Śruby są w każdym przypadku usytuowane na zewnątrz łóż łańcucha; w przedstawionej postaci są one usytuowane w szczególności pomiędzy łożem łańcucha i odpowiednim końcem zabieraka. Śruby, które współpracują z odpowiadającymi im nakrętkami, mają identyczną konstrukcję we wszystkich zabierakach 10.

Część górna 15 każdego zabieraka 10 jest skonstruowana w postaci łukowego elementu mostkowego i ma część środkową 21 podobną do sztaby, biegnącej poprzecznie do kierunku transportu. Końce części środkowej 21 łączą się z wystającymi do dołu klinowymi końcami 22, które zachodzą na część dolną 16 - która jest skonstruowana podobnie jako część liniowa podobna do sztaby - od góry i zamykają ją na zasadzie klamry. Powierzchnia styku pomiędzy częścią górną i częścią dolną jest ukośną powierzchnią styku 23, która biegnie na zewnątrz z góry na dół.

Jeżeli następuje zaciśnięcie pomiędzy bocznymi profilami prowadzącymi, co występuje najczęściej po tym, jak łańcuch przejdzie przez koło łańcuchowe o dużej średnicy i następnie jest prowadzony ukośnie w dół, zanim wejdzie w profil prowadzący przenośnika korytowego, powstają wówczas znaczne siły w obszarze końców zabieraka. Siły te są wprowadzane za pośrednictwem końców 22 części górnej 15 i są przenoszone za pośrednictwem ukośnych powierzchni styku 23 na część dolną 16. Powoduje do wybrzuszanie się zabieraka na zewnątrz, co w znanych zabierakach powoduje ścinanie śrub, a w efekcie oddzielenie górnej części zabieraka. Uszkodzone zabieraki trzeba wówczas wymieniać na nowe. Jeżeli jednak część górna 15 ma konstrukcję typu mostka, a jej dwa końce 22 obejmują dwa końce części dolnej 16 od góry, uniemożliwia to rozszerzanie się zabieraka w ten sposób. W efekcie zapobiega się skutecznie ścinaniu śrub i oddzielaniu się dwóch części zabieraka. Towarzysząca stabilizacja zabieraków w obszarach krytycznych oznacza także, iż zużycie na powierzchniach pracujących jest znacznie zmniejszone, zwiększając tym samym okres trwałości zabieraka.

Dwa końce 22 mostkowej części górnej 15 są skonstruowane jako elementy prowadzące zabieraka. W wyniku ich klinowej formy mają one górną powierzchnię prowadzącą 24 i dolną powierzchnię prowadzącą 25, które zbliżają się do siebie ukośnie. Jak to lepiej widać na fig. 2, która przedstawia część górną w postaci trzech różnych widoków, a mianowicie w widoku z boku, w widoku z góry i w widoku od spodu, powierzchnia prowadząca 24 jest wzniesiona w postaci zużywającej się powierzchni pracującej 26. Zapewnia się to wykonując wybrania 27 na obu końcach. W obszarze powierzchni pracującej 26 korzystnie jest wykonać optyczny wskaźnik zużycia w kształcie rowka, żłobka, stopnia 38 albo obniżonej powierzchni, dzięki czemu można sygnalizować zużycie na powierzchni pracującej i ścieranie materiału pomiędzy przeciwległymi elementami końcowymi. Jeżeli znak ten nie jest już widoczny, oznacza to, że zużycie osiągnęło stopień, który mógłby stworzyć zagrożenie, i zabierak należy wymienić i naprawić.

Jak to lepiej widać na fig. 2 (górny widok) i na fig. 3 (środkowy widok), które przedstawiają różne aspekty części dolnej 16 każde łoże łańcucha albo wzdłużny kanał 13 i 14 dla łańcucha ma poprzeczny żłobek albo rowek 28, który także służy jako znacznik zużycia, lecz również w każdym przypadk u

PL 219 019 B1 przyjmuje spoinę okrągłego ogniwa łańcucha. Zapobiega to drganiom i zwiększa trwałość łańcucha i zabieraka. Powierzchnia styku każdego łoża 11 i 12 łańcucha w części dolnej 16 ma u góry występ w kształcie noska, który zazębia się z odpowiednim wybraniem 31 w odpowiedniej powierzchni styku 29 w części górnej i działa jak występ centrujący 30. Poprawia to połączenie części górnej i części dolnej, a wraz z noskami centrującymi na końcach wyklucza jakiekolwiek przemieszczenie części górnej w kierunku transportu. Wzajemne oddziaływanie występu centrującego 30 i wybrania przedstawiono także na fig. 1.

Jak to lepiej pokazano na fig. 3, końce części dolnej 16 mają wybranie 33 tworzące wolną przestrzeń pomiędzy każdym końcem części dolnej 16 i płytą podstawy 4, przedstawioną na fig. 1. Oznacza to, że spoina 7 w punkcie pomiędzy płytą podstawy 4 i bocznymi profilami prowadzącymi 5, 6 przenośnika korytowego jest skutecznie ominięta, co znów prowadzi do zmniejszenia ewentualnego zużycia. Jak to lepiej widać na fig. 1, cofnięta powierzchnia wybrania 33 leży w jednej płaszczyźnie z końcami 22 części górnej 15.

Fig. 2 i 3 ukazują także, iż obydwie części, część górna i część dolna, są symetryczne względem poprzecznej linii środkowej, tzn. linii biegnącej prostopadle do wzdłużnego kierunku transportu. Wynikiem tego jest utworzenie krawędzi zgarniających 34 i 35 z każdej strony, z których jedna działa w kierunku transportu, druga zaś w kierunku przeciwnym, a które, zwłaszcza w obszarze dolnego ciągu, zgarniają materiał przeznaczony do przenoszenia.

Jak to przedstawiono w prawej górnej części fig. 3, obszar 37 w kształcie arkady skierowany jest na zewnątrz części górnej i części dolnej na poziomie każdej powierzchni styku 29. Służy on jako powierzchnia nośna dla pionowych ogniw łańcucha i zapobiega plątaniu się łańcuchów po przejściu przez koło łańcuchowe, gdy są one albo luźne, albo tylko bardzo lekko naprężone.

W konstrukcji według wynalazku zapobiega się odkształceniom w części górnej i części dolnej, nawet jeżeli występuje wyraźne zaciśnięcie z odpowiednio dużymi siłami. W przypadku znanych zabieraków, odkształcenia mogą prowadzić do oddzielenia części górnej od części dolnej. Pionowe połączenie śrubowe zapewnia, że łańcuch jest pewnie zaciśnięty w zabieraku. Jak wyjaśniono wcześniej, otwory pod śruby są usytuowane możliwie jak najdalej od środka, tak aby uniknąć krytycznych naprężeń gnących w środku łoża łańcucha. Ponieważ część górna i część dolna są skonstruowane z przestrzenią pomiędzy nimi w obszarze połączeń śrubowych, istnieje zamierzony zapas na wstępne naprężenie, które zapobiega luzowaniu nakrętek i znacznie ułatwia obsługę wykonywaną po pierwszym użyciu zabieraka. Krawędzie zabieraka znajdują się po obydwu stronach, tak że dolny ciąg jest czyszczony w sposób ciągły przez każdy zabierak. Inną użyteczną właściwością wynalazku jest to, że łańcuchy w kanałach dla łańcucha są dostatecznie długie, aby zapobiec ślizganiu się ogniw łańcuchów - szczególnie w zamkniętych profilach koryt - za zabierakiem, nawet w przypadku wąskich łańcuchów. Plątaniu się łańcucha za zabierakiem zapobiega się dzięki mającym kształt arkady obszarom na obydwu zewnętrznych powierzchniach, górnej i dolnej. Korzystne jest wykonanie zabieraków ze stali wysokiej jakości, korzystnie 42 CrMo4, ponieważ zapewni to, że przedmiotowa konstrukcja będzie mieć wysoką plastyczność, doskonałą wytrzymałość na zginanie, niewielką podatność na pękanie i optymalne właściwości z punktu widzenia zużycia. Konstrukcja zabieraka ułatwia napawanie albo spawanie powłok naprawczych podczas obsługi i konserwacji naprawczej. Symetryczna konstrukcja także ułatwia montaż zabieraków, ponieważ nie potrzeba już rozróżniać części przedniej i części tylnej zabieraka. Przeciwnie, zabieraki można montować w obydwu kierunkach. Montaż zabierak jeszcze bardziej ułatwia to, że podczas montażu część dolną można łatwo wepchnąć pod odcinki łańcucha, a część górną w kształcie mostka po prostu montuje się na górze. Ułatwia to znacznie wplatanie zabieraków w odcinki łańcucha.

Fig. 5 przedstawia, w postaci różnych widoków, mające kształt arkady obszary 37 w części górnej i części dolnej (przekrój C-C), które są ukształtowane w taki sposób, aby pasowały do zaokrąglonych powierzchni ogniw łańcuchów i zapobiegają plątaniu się pionowych ogniw łańcuchów, gdy łańcuch nie jest w pełni naprężony. Przekrój C-C ukazuje także połączenie centrujące pomiędzy częścią górną i częścią dolną w obszarze środkowej osi poprzecznej. Przekrój D-D ukazuje, w jaki sposób wybranie 36 nadaje profil teowy mostkowej części górnej, poprawiając jej wytrzymałość, a także stabilność połączonego zabieraka, tak że zapobiega się oddzielaniu obydwu części.

Fig. 6 przedstawia zabierak w widoku z boku, aby ukazać powierzchnie styku pomiędzy częścią górną i częścią dolną według przekroju E-E; noskowaty występ centrujący 17 wchodzi w wybranie o dopełniającym kształcie w części górnej 15.

Claims (10)

1. Układ zabieraka i łańcuchowego przenośnika zgarniakowego, zwłaszcza do kopalni podziemnych, w którym zabierak ma część górną i część dolną, złączalne za pomocą połączenia śrubowego, przy czym każda część zabieraka ma jedną część jednego łoża lub większej liczby łóż łańcucha, przez które biegnie równa płaszczyzna podziału, oraz jedną część wybrań przewidzianych dla śrub i usytuowanych poza łożem łańcucha, przy czym część górna i część dolna obejmują się co najmniej częściowo, a część górna stanowi łukowaty element łączący, który zachodzi od góry na obydwa końce części dolnej, zaś oba końce mostkowej części górnej mającej kształt litery „C mają kształt klinowy, z powierzchniami prowadzącymi, górną i dolną, zbiegającymi się ukośnie ku sobie, a między płytą podstawy przenośnika i dolną powierzchnią zabieraka, na obu jego końcach, występuje wolna przestrzeń, przy czym część dolna jest zamknięta na zasadzie klamry w przestrzeni wyznaczonej przez mostkową część górną, znamienny tym, że ta wolna przestrzeń między płytą (4) podstawy przenośnika i dolną powierzchnią zabieraka (10) jest utworzona przez wybrania (33) w spodzie części dolnej (16) na obu jej końcach i przez usytuowanie cofniętej powierzchni wybrania (33) w części dolnej w jednej płaszczyźnie z dolną powierzchnią zachodzących końców (22) części górnej (15).

2. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że na końcach części górnej (15) są ukształtowane powierzchnie prowadzące (24, 25) zabieraka (10) do prowadzenia zabieraka w bocznych profilach prowadzących (5, 6) koryta przenośnika.

3. Układ według zastrz. 2, znamienny tym, że w obu górnych powierzchniach prowadzących (24) części górnej (15) jest wykonane co najmniej jedno wybranie (27) ograniczające wzniesioną powierzchnię pracującą (26).

4. Układ według zastrz. 2 albo 3, znamienny tym, że górna powierzchnia prowadząca (24) jest wyposażona we wskaźnik zużycia - rowek, żłobek albo stopień (38) - biegnący osiowo w kierunku transportu.

5. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że w każdym łożu (11, 12) łańcucha uformowanym przez dwa równoległe kanały (13, 14) dla łańcucha biegnące w kierunku osiowym są wykonane rowkowate i przebiegające obwodowo zagłębienia (28).

6. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że patrząc z góry, zabierak (10) jest symetryczny względem osi środkowej biegnącej poprzecznie do wzdłużnego kierunku transportu i do wzdłużnej osi odcinków łańcucha, tworząc dwie krawędzie zgarniające (34, 35), z których jedna oczyszcza płytę (8) pokrywy w dolnym ciągu w kierunku transportu, druga zaś w kierunku przeciwnym.

7. Układ według zastrz. 5, znamienny tym, że w łożu (11, 12) jest trzymane kształtowo i dociskowo łańcucha ogniwo łańcucha, przy czym w tym obszarze, tzn. w płaszczyźnie podziału, znajduje się niewielka przestrzeń pomiędzy częścią górną i częścią dolną, która umożliwia wstępne naprężenie obydwu części.

8. Układ według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że w górnej powierzchni części górnej (15) jest wykonane rowkowate wybranie (36), przy czym wybranie biegnie poprzecznie do kierunku transportu i rozciąga się od środka mostka do miejsca w pobliżu otworów pod śruby (19).

9. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że część dolna (16) ma noskowate występy centrujące (17, 18) na obydwu końcach, które wchodzą w dopełniające wybrania w ukośnych powierzchniach styku części górnej (15) z częścią dolną (16).

10. Układ według zastrz. 1 albo 5, znamienny tym, że istniejące pomiędzy kanałami (13, 14) dla łańcucha w części górnej (15) i części dolnej (16) powierzchnie styku (29) są wyposażone w występy centrujące (30), które wchodzą w odpowiadające im dopełniające wybrania (31) w części dolnej (16) i części górnej (15).