PL209153B1 - Urządzenie medyczne zawierające strukturę nośną i substancję terapeutyczną - Google Patents

Description

Wynalazek dotyczy urządzenia medycznego zawierającego strukturę nośną i substancję terapeutyczną. Ujawniono nowe związki chemiczne o działaniu immunomodulującym, półprodukty syntetyczne użyteczne przy otrzymywaniu nowych związków, a w szczególności immunomodulatorów makrolidowych.

Omówiono też półsyntetyczne analogi rapamycyny, środki do ich otrzymywania, kompozycje farmaceutyczne zawierające takie związki i ich zastosowanie.

Związek cyklosporyna (cyklosporyna A), od momentu jego wprowadzenia, znalazł szerokie zastosowanie w dziedzinie przeszczepiania narządów i immunomodulacji i doprowadził do znacznego zwiększenia udziału udanych operacji przeszczepów. Ostatnio odkryto kilka klas związków makrocyklicznych o silnym działaniu immunomodulującym. Okuhara i in. w EP 184162, opublikowanym 11 czerwca 1986 r., zastrzegli szereg związków makrocyklicznych wyizolowanych z rodzaju Streptomyces, włącznie z immunosuppresantem FK-506, 23-członowym laktonem makrocyklicznym, który został wyizolowany ze szczepu S. tsukubaensis.

Inne pokrewne produkty naturalne, takie jak FR-900520 i FR-900523, różniące się od FK-506 podstawnikiem alkilowym przy C-21, zostały wyizolowane z S. hygroscopicus yakushimnaensis.

Inny analog, FR-900525, wytwarzany przez S. tsukubaensis, różni się od FK-506 zastąpieniem reszty kwasu pipekolinowego grupą prolinową. Niekorzystne działania uboczne związane z cyklosporyną i FK-506, takie jak nefrotoksyczność, doprowadziły do kontynuacji poszukiwań związków immunosupresantów o zwiększonej skuteczności i bezpieczniejszych, w tym środków immunosupresyjnych skutecznych przy użyciu miejscowym, lecz nieskutecznych przy zastosowaniu układowym (US 5457111).

Rapamycyna jest makrocyklicznym antybiotykiem trienowym wytwarzanym przez Streptomyces hygroscopicus, który wykazał działanie przeciwgrzybicze, zwłaszcza przeciw Candida albicans, zarówno in vitro jak in vivo (C. Vezina i in., J. Antibiot. 1975, 28, 721, S.N.Sehgal i in., J. Antibiot. 1975, 28, 727, H.A. Baker i in., J. Antibiot. 1978, 31, 539, US 3929992 i US 3993749).

Okazało się, że rapamycyna, sama (US 4885171) lub w połączeniu z picybanilem (US 4401653) wykazuje działanie przeciwnowotworowe. W 1977 r. rapamycyna okazała się również skuteczna jako środek immunosupresyjny w doświadczalnym modelu alergicznego zapalenia mózgu, modelu dla stwardnienia rozsianego, we wspomaganym zapaleniu stawów, modelu dla reumatoidalnego zapalenia stawów a także okazało się, że skutecznie hamuje tworzenie przeciwciał Ig-E-podobnych (R. Martel i in., Can. J. Physiol. Pharmacol., 1977, 55, 48).

Immunosupresyjne działania rapamycyny zostały również przedstawione w FASEB, 1989, 3, 3411 ze względu na jej zdolność przedłużania okresu przetrwania przeszczepów narządów u niezgodnych

PL 209 153 B1 tkankowo gryzoni (R. Morris, Med. Sci. Ras., 1989, 17, 877). Zdolność rapamycyny do hamowania aktywacji komórek T odkrył M. Strauch (FASEB, 1989, 3, 3411). Przegląd tych i innych oddziaływań biologicznych rapamycyny przedstawiono w Transplantation Reviews, 1992, 6, 39-87.

Okazało się, że rapamycyna zmniejsza przerost neointimy u modeli zwierzęcych i ogranicza restenozę u ludzi. Opublikowano dowody wskazujące, że rapamycyna wykazuje również działanie przeciwzapalne, właściwość, która dodatkowo uzasadnia jej wybór jako środka do leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów. Ze względu na to, że zarówno rozrost komórkowy jak zapalenie uważa się za czynniki powodujące powstawanie zmian zwężeniowych po angioplastyce balonikowej i wstawieniu stentu, zaproponowano użycie rapamycyny i jej analogów w celu zapobiegania restenozie.

Monoestrowe i diestrowe pochodne rapamycyny (estryfikacja przy pozycjach 31 i 42) okazały się użyteczne jako środki przeciwgrzybicze (US 4316885) i jako rozpuszczalne w wodzie prekursory rapamycyny (US 4650803).

W literaturze opisano fermentację i oczyszczanie rapamycyny i 30-demetoksyrapamycyny (C. Vezina i in. J. Antibiot. (Tokio), 1975, 28(10), 721, S.N. Sehgal i in., J. Antibiot. (Tokio), 1975, 28(10), 727, 1983, 36(4), 351, N.L. Pavia i in., J. Natural Products, 1991, 54(1), 167-177).

Uzyskano liczne chemiczne modyfikacje rapamycyny. Należą do nich preparaty mono- i diestrowych pochodnych rapamycyny (WO 92/05179), 27-oksymy rapamycyny (EP0 467606), 42-oksoanalog rapamycyny (US 5023262), bicykliczne rapamycyny (US 5120725), dimery rapamycyny (US 5120727), etery sililowe rapamycyny (US 5120842) oraz arylosulfoniany i sulfaminiany (US 5177203). Rapamycynę zsyntetyzowano ostatnio w jej występującej w warunkach naturalnych postaci enancjomerycznej (K.C. Nicolaou i in., J. Am. Chem. Soc, 1993, 115, 4419-4420, S.L. Schreiber, J. Am. Chem. Soc, 1993, 115, 7906-7907, S.J. Danishefsky, J. Am. Chem. Soc, 1993, 115, 9345-9346.

Wiadomo, że rapamycyna, podobnie jak FK-506, wiąże się z FKBP-12 (Siekierka, J.J., Hung,

S.H.Y., Poe, M., Lin C.S., Sigal N.H. Nature, 1989, 341, 755-757, Harding, M.W., Galat, A., Uehling, D.E., Schreiber, S.L. Nature, 1989, 341, 758-760, Dumont, F.J., Melino, M.R., Staruch, M.J., Koprak,

S.L., Fischer, P.A., Sigal, N.H. J. Immunol. 1990, 144, 1418-1424, Bierer, B.E., Schreiber, S.L., Burakoff, S.J. Eur. J. Immunol. 1991, 21, 439-445, Fretz, H., Albers, M.W., Galat, A. , Standaert, R.F., Lane, W.S., Burakoff, S.J., Bierer, B. E., Schreiber, S.L. J. Am. Chem. Soc. 1991, 113, 1409-1411). Ostatnio odkryto, że kompleks rapamycyna/FKBP-12 wiąże się z jeszcze innym białkiem, różnym od kalcyneuryny, białkiem, które hamuje kompleks FK-506/FKBP-12 (Brown, E.J., Albers, M.W., Shin, T.B., Ichikawa, K. , Keith, C.T., Lane, W.S., Schreiber, S.L. Nature 1994, 369, 756-758, Sabatini, D.M., Erdjument-Bromage, H., Lui, M., Tempest, P., Snyder, S.H. Cell, 1994, 78, 35-43).

Przezskórną, przezświatłową angioplastykę naczyń wieńcowych (PTCA) opracował Andreas Gruntzig w latach siedemdziesiątych. Pierwsze rozszerzenie naczyń wieńcowych u psa przeprowadzono 24 września 1975 r., wyniki przedstawiające zastosowanie PTCA zostały przedstawione na corocznym spotkaniu American Heart Associacion w następnym roku. Wkrótce potem w Zurichu, w Szwajcarii, próbie poddano pierwszego pacjenta czł owieka a nastę pnie pierwszych pacjentów Amerykanów w San Francisco i w Nowym Jorku. Podczas gdy omawiany zabieg zmienił sposób postępowania w kardiologii interwencyjnej przy leczeniu pacjentów z zamykającą chorobą tętnicy wieńcowej, nie zapewniał on jednak długotrwałego rozwiązania. Pacjenci uzyskiwali jedynie czasowe zmniejszenie się bólu w klatce piersiowej związanego z zamknięciem naczyń.

Często było konieczne powtórzenie zabiegu. Stwierdzono, że obecność zmian związanych z nawrotem zwężenia w poważnym stopniu ogranicza użyteczność nowego zabiegu. W końcu lat osiemdziesiątych w celu utrzymania drożności naczyń po angioplastyce zastosowano stenty. Użycie stentów jest związane z 90% wykonywanych dzisiaj zabiegów angioplastyki. Przed wprowadzeniem stentów udział nawrotów zwężenia wynosił od 30% do 50% pacjentów, którzy byli poddawani angioplastyce balonikowej. Ilość nawrotów po dylatacji powtórnego zwężenia w stencie może u wybranych podzbiorów pacjentów wynosić nawet 70%, podczas gdy ilość angiograficznych nawrotów zwężenia przy umieszczeniu stentu na nowo wynosi około 20%. Umieszczenie stentu zmniejsza ilość nawrotów zwężenia do 15% do 20%. Przedstawione udziały procentowe dotyczą prawdopodobnie najlepszych wyników możliwych do osiągnięcia przy czysto mechanicznym stentowaniu. Zmiana wynikająca z nawrotu zwężenia jest powodowana przede wszystkim przez rozrost nowej tkanki wewnętrznej istotnie różni się od choroby miażdżycowej zarówno pod względem przebiegu w czasie jak i wyglądu histopatologicznego. Nawrót zwężenia jest procesem gojenia się uszkodzonych ścian tętnicy wieńcowej, z nową tkanką wewnętrzną rzutującą w istotnym stopniu na światło naczynia. Przeciw zmianom

PL 209 153 B1 związanym z nawrotem zwężenia w stencie skuteczna okazuje się brachyterapia. Promieniowanie jest jednak ograniczone możliwościami wykonania i kosztami a także nieustannymi problemami związanymi z bezpieczeństwem i trwałością.

W związku z powyższym pożądane jest zmniejszenie liczby nawrotów zwężenia o co najmniej 50% obecnego poziomu. To właśnie z tego powodu środowisko związane z urządzeniami interwencyjnymi podejmuje duże wysiłki mające na celu wyprodukowanie i ocenę stentów wydzielających leki. W razie powodzenia, takie urzą dzenia miał yby wiele zalet, gł ównie dlatego, ż e nie wymagał yby terapii uzupełniających czy to w postaci technik przyoperacyjnych, czy przez przewlekłą farmakoterapię doustną.

Krótki opis rysunków

Rysunek 1 przedstawia stężenia we krwi ±SEM (n=3) zawierających tetrazol analogów rapamycyny podawanych małpie.

Rysunek 2 jest widokiem z boku w pionie stentu odpowiedniego do stosowania zgodnie z wynalazkiem.

Rysunek 3A jest widokiem przekroju poprzecznego odcinka naczynia, w którym został umieszczony stent powleczony tylko polimerem.

Rysunek 3B jest widokiem przekroju poprzecznego odcinka naczynia, w którym został umieszczony stent powleczony polimerem i lekiem.

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie medyczne, zawierające strukturę nośną i substancję terapeutyczną, która jest zdeponowana na strukturze nośnej. Substancja terapeutyczna ma wzór:

lub jej farmaceutycznie dopuszczalne sole lub proleki. Prolek stanowi ester grupy acetylowej, etanoilowej, piwaloilowej, piwaloiloksymetylowej, acetoksymetylowej, ftalidylowej, metoksymetylowej lub grupy indanylowej i grupy C-31 hydroksylowej lub prolek jest estrem naturalnego aminokwasu i grupy C-31 hydroksylowej. Natomiast struktura no ś na jest wybrana z grupy zł o ż onej ze stentów wień cowych, stentów obwodowych, cewników, przeszczepów tętniczo-żylnych, przeszczepów by-passów naczyniowych i baloników dostarczających leki, stosowanych w układzie naczyniowym. Urządzenie medyczne według wynalazku wykazuje kontrolowane uwalnianie substancji terapeutycznych w okresie kilku godzin do kilku tygodni. Struktura nośna urządzenia medycznego obejmuje powłokę, która zawiera substancję terapeutyczną. Korzystnie powłoka jest polimeryczna a korzystnie jest biostabilna lub biodegradowalna.

Urządzenie medyczne według wynalazku ma substancję terapeutyczną o wzorze:

PL 209 153 B1

Wynalazek dotyczy urządzenia medycznego obejmującego strukturę nośną z powłoką na jej powierzchni, która zawiera substancję leczniczą, taką jak lek. Do struktur nośnych dla urządzeń medycznych odpowiednich do zastosowania według wynalazku należą, stenty wieńcowe, stenty obwodowe, cewniki, przeszczepy tętnicowo-żylne, przeszczepy omijające i baloniki do podawania leków stosowane w układzie naczyniowym. Odpowiednie leki obejmują,

PL 209 153 B1 lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole lub prekursory, obejmujące

lub jego farmaceutycznie dopuszczalną sól lub prekursor (określany ewentualnie dalej jako

lub jego farmaceutycznie dopuszczalną sól lub prekursor,

PL 209 153 B1 lub jego farmaceutycznie dopuszczalną sól lub prekursor (określany dalej ewentualnie jako SDZ RAD lub 40-O-(2-hydroksyetylo)rapamycyna),

lub jego farmaceutycznie dopuszczalną sól lub prekursor (określany dalej ewentualnie jako A-94507).

Powłoki odpowiednie do stosowania według wynalazku obejmują powłoki polimeryczne, które mogą obejmować dowolne tworzywo polimeryczne, w którym środek leczniczy, tzn. lek, jest w istotnym stopniu rozpuszczalny. Powłoka może być hydrofilowa, hydrofobowa, biodegradowalna lub niebiodegradowalna. Urządzenie medyczne zmniejsza nawroty zwężenia w układzie naczyniowym. Oczekuje się, że bezpośrednie podanie dowieńcowe leku takiego jak A-179578 zredukuje stopień nawrotu zwężenia do poziomu około 0% do 25%.

Definicje zastosowanych określeń

Określenie prekursor leku odnosi się do związków, które ulegają szybkiemu przekształceniu in vivo do macierzystego związku o podanym wyżej wzorze, na przykład przez hydrolizę we krwi. Szczegółowe omówienie zostało przedstawione przez T. Higuchi i V. Stella, Pro-drugs as Novel Delivery systems, t. 14 A.C.S. Symposium Series i w Edward B. Roche, red., Bioreversible Carriers in Drug Design, American Pharmaceutical Associacion i Pergamon Press, 1987.

Określenie farmaceutycznie dopuszczalne prekursory leków odnosi się do prekursorów związków, które w granicach zdrowego osądu lekarza są odpowiednie do zastosowania w kontakcie z tkankami ludzi i niższych ssaków bez nadmiernej toksyczności, podrażnienia i odpowiedzi alergicznej i odpowiadają rozsądnemu stosunkowi korzyść/ryzyko oraz są skuteczne pod względem przewidzianego zastosowania a także tam gdzie to możliwe jako formy jonowo obojnacze opisanych związków. Szczególnie korzystnymi farmaceutycznie dopuszczalnymi prekursorami leków są prekursorowe estry grupy hydroksylowej C-31 tych związków.

Określenie estry prekursorowe odnosi się do dowolnej z kilku grup tworzących estry, które ulegają hydrolizie w warunkach fizjologicznych. Do przykładów prekursorowych grup estrowych należą grupy acetylowa, etanoilowa, piwaloilowa, piwaloiloksymetylowa, acetoksymetylowa, ftalidylowa, metoksymetylowa, indanylowa i tym podobne, a także grupy estrowe pochodzące ze sprzęgania aminokwasów pochodzenia naturalnego lub syntetycznego z grupą hydroksylową C-31 związków.

Określenie struktura nośna oznacza konstrukcję, która może zawierać lub nieść farmaceutycznie dopuszczalny nośnik lub vehiculum, który, nośnik lub vehiculum, może zawierać jeden lub więcej środków lub substancji leczniczych, np. jeden lub więcej leków i/lub innych związków. Struktura nośna jest zwykle wykonana z metalu lub tworzywa polimerycznego.

PL 209 153 B1

Rozwiązania

W jednym rozwią zaniu wynalazku występuje związek o wzorze:

W innym rozwią zaniu wynalazku wystę puje zwią zek o wzorze:

Otrzymywanie związków

Związki można otrzymać różnymi drogami syntezy.

Typowy sposób postępowania przedstawiono na Schemacie 1.

PL 209 153 B1

Schemat 1

mieszanina epimeryczna (B/C)

Jak pokazano na Schemacie 1, przeprowadzenie hydroksylu C-42 rapamycyny w odchodzącą grupę trifluorometanosulfonianową lub fluorosulfonianową dało A. Zastąpienie grupy odchodzącej tetrazolem w obecności zablokowanej, nienukleofilowej zasady takiej jak 2,6-lutydyna lub, korzystnie, diizopropyloetyloamina, dało epimery B i C, które zostały rozdzielone i oczyszczone przez rzutową chromatografię kolumnową.

PL 209 153 B1

Metody syntetyczne

Przedstawiono przykłady ilustrujące metody otrzymywania związków.

P r z y k ł a d 1

42-Epi-(tetrazolilo)rapamycyna (izomer mniej polarny)

P r z y k ł a d 1A

Na roztwór rapamycyny (100 mg, 0,11 mmola) w dichlorometanie (0,6 ml) w 78°C w atmosferze azotu działano kolejno 2,6-lutydyną (53 μ|, 0,46 mmola, 4,3 równ.) i bezwodnikiem trifluorometanosulfonowym (37 ul, 0,22 mmola) a następnie mieszano przez 15 minut, ogrzano do temperatury pokojowej i eluowano przez warstwę silikażelu (6 ml) eterem dietylowym. Frakcje zawierające triflat zebrano i zatężono, co dało oczekiwany związek w postaci pianki o barwie bursztynowej.

P r z y k ł a d 1B

42-Epi-(tetrazolilo)rapamycyna (izomer mniej polarny)

Na roztwór z przykładu 1A w octanie izopropylu (0,3 ml) działano 1H-tetrazolem (35 mg, 0,5 mmola) i następnie mieszano przez 18 godzin. Mieszaninę tę podzielono między wodę (10 ml) i eter (10 ml). Warstwę organiczną przemyto solanką (10 ml) i wysuszono (Na2SO4). Zatężenie warstwy organicznej dało lepkie żółte ciało stałe, które oczyszczono przez chromatografię na silikażelu (3,5 g, 70-230 mesh) eluując heksanem (10 ml), heksan:eter (4:1(10 ml), 3:1(10 ml), 1:1(10 ml)), eterem (30 ml), heksan:aceton (1:1(30 ml)). Jeden z izomerów zebrano we frakcjach eterowych. MS (ESI) m/e 966 (M)“

P r z y k ł a d 2

42-Epi-(tetrazolilo)rapamycyna (izomer bardziej polarny)

P r z y k ł a d 2A

42-Epi-(tetrazolilo)rapamycyna (izomer bardziej polarny)

Zebranie z kolumny chromatograficznej wolniej poruszającego się pasma przy zastosowaniu w przykładzie 1B fazy ruchomej heksan:aceton (1:1) dało oczekiwany związek. MS (ESI) m/e 966 (M).

Badanie aktywności biologicznej in vitro

Działanie immunosupresyjne omawianych związków porównano z rapamycyną i dwoma analogami rapamycyny: 40-epi-N-[2'-pirydono]rapamycyną i 40-epi-N-[4'-pirydono]-rapamycyną, zastrzeżonymi w US 5527907. Aktywność wyznaczono stosując próbę reakcji z mieszanym ludzkim limfocytem (MLR), opisaną przez Kino, T. i in w Transplantation Proceedings, XIX(5):36-39, Suppl. 6(1987). Wyniki próby wykazują, że związki te są w stężeniach nanomolowych skutecznymi immunomodulatorami, co widać w tabeli 1.

T a b e l a 1

Przykład	Ludzki MLR IC50 ± S . E . M. (nM)
Rapamycyna	0,91 ± 0,36
2-pirydon	12,39 ± 5,3
4-pirydon	0,43 ± 0,20
Przykład 1	1,70 ± 0,48
Przykład 2	0,66 ± 0,19

Właściwości farmakokinetyczne dla przykładu 1 i przykładu 2 określono po pojedynczej dożylnej dawce 2,5 mg/kg podanej małpie cynomolgus (n=3 w grupie). Każdy związek sporządzono w postaci roztworu 2,5 mg/ml w 20% etanol:30% glikol propylenowy:2% cremophor EL:48% 5% dekstroza w wodzie jako nośniku. Dożylną dawkę 1 ml/kg podano jako pojedynczą dawkę jednorazową (-1-2 minuty) do żyły odpiszczelowej małpy. Przed podaniem i 0,1 (tylko IV), 0,25, 0,5, 1, 1,5, 2, 4, 6, 9, 12, 24 i 30 godzin po podaniu, z żyły lub tętnicy udowej każdego zwierzęcia pobrano próbki krwi. Próbki konserwowane EDTA starannie mieszano i ekstrahowano przed poddaniem analizie.

Próbkę krwi (1,0 ml) hemolizowano 20% metanolem w wodzie (0,5 ml) zawierającym wzorzec wewnętrzny. Hemolizowane próbki ekstrahowano mieszaniną octanu etylu i heksanu (1:1 (v/v), 6,0 ml). Warstwę organiczną odparowano do sucha w temperaturze pokojowej w strumieniu azotu. Próbki ponownie rozpuszczono w metanol:woda (1:1, 150 μΙ). Związki tytułowe (nastrzyki 50 μΙ) oddzielano od zanieczyszczeń stosując HPLC na odwróconych fazach z detekcją UV. Próbki utrzymywano

PL 209 153 B1 w czasie badania w niskiej temperaturze (4°C). Wszystkie próbki z każdego badania analizowano za pomocą HPLC oddzielnie.

Powierzchnie pod krzywą (AUC) pomiarów dla przykładu 1, przykładu 2 i wzorca wewnętrznego wyznaczono stosując program Sciex MacQuan™. Krzywe kalibracyjne wyznaczono na podstawie stosunku powierzchni pików (lek macierzysty/wzorzec wewnętrzny) wzorców krwi wyznaczając metodą najmniejszych kwadratów regresję liniową stosunku względem stężenia teoretycznego. Metody były liniowe dla obu związków w zakresie krzywej wzorcowej (korelacja >0,99) przy określonej granicy mierzalności 0,1 ng/ml. Maksymalne stężenie we krwi (CMAX) i czas osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi (TMAX) odczytywano bezpośrednio z danych stężenie we krwi/czas. Dane dotyczące stężenia we krwi dopasowano do krzywej wykładniczej stosując CSTRIP w celu otrzymania parametrów farmakokinetycznych. Znalezione parametry określono następnie za pomocą NONLIN84. Powierzchnię pod krzywą stężenie we krwi-czas między godzinami 0 do t (czas ostatniego dającego się zmierzyć stężenia we krwi) po podaniu (AUC0-t) obliczono za pomocą liniowej metody trapezowej dla przebiegów stężenie we krwi-czas. Resztkową powierzchnię ekstrapolowano do nieskończoności, określonej jako końcowe zmierzone stężenie we krwi (Ct) podzielone przez ostatnią stałą szybkości eliminacji (β) i dodano do AUC0-t, otrzymując łączną powierzchnie pod krzywą (AUC0-t).

Jak pokazano na rysunku 1 i w tabeli 1, przykład 1 i przykład 2 mają zaskakująco znacznie niższy połówkowy czas końcowej eliminacji w porównaniu z rapamycyną. Tylko oba omawiane związki zapewniają wystarczającą skuteczność i krótszy końcowy czas półtrwania (tabela 2).

T a b e l a 2

Związek	AUC ng-h/ml	t1/2 (godziny)
Rapamycyna	6,87	16,7
2-pirydon	2,55	2,8
4-pirydon	5,59	13,3
Przykład 1	2,35	5,0
Przykład 2	2,38	6,9

Opisane związki wykazują działanie immunomodulacyjne u ssaków (zwłaszcza u ludzi). Jako immunosupresanty, są one użyteczne w leczeniu i profilaktyce chorób przebiegających z udziałem układu odpornościowego, takich jak oporność przy przeszczepach narządów lub tkanek takich jak serce, nerka, wątroba, szpik kostny, skóra, rogówka, płuco, trzustka, jelito, kończyna, mięsień, nerwy, dwunastnica, jelito cienkie, komórka Langerhansa i tym podobne oraz chorób typu przeszczep/gospodarz wywoływanych przez transplantację szpiku kostnego czy chorób autoimmunizacyjnych takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, układowy liszaj rumieniowaty, wole Hashimoto, stwardnienie rozsiane, ciężka miastenia, cukrzyca I typu, zapalenie błony naczyniowej oka, alergiczne zapalenie mózgu, zapalenie kłębuszków nerkowych i tym podobne. Kolejne zastosowania obejmują leczenie i profilaktykę zapalnych i związanych z nadmiernym rozrostem chorób skóry i objawów skórnych chorób przebiegających z udziałem czynników immunologicznych, takich jak łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, kontaktowe zapalenie skóry i inne egzemiczne zapalenia skóry, łojotokowe zapalenie skóry, liszaj płaski, pęcherzyca, wykwit pęcherzowy, pęcherzowe oddzielanie się naskórka, pokrzywka, obrzęki naczyniowo-ruchowe, zapalenia naczyń, rumienie, eozynofilie skórne, liszaj rumieniowaty, trądzik i ł ysienie plackowate, róż ne choroby oczu (autoodpornoś ciowe i inne) takie jak zapalenie rogówki i spojówki, wiosenne zapalenie spojówek, zapalenie błony naczyniowej oka związane z chorobą Behceta, zapalenie rogówki, opryszczkowe zapalenie rogówki, stożek rogówki, dystrofia nabłonka rogówki, bielmo rogówki oraz pęcherzyca oczna. Obiektem działania omawianych związków są dodatkowo odwracalne choroby dróg oddechowych obejmujące stany takie jak astma (na przykład astma oskrzelowa, astma alergiczna, astma wewnętrzna, astma zewnętrzna i astma pyłowa), zwłaszcza astma chroniczna lub przewlekła (na przykład astma utajona i nadreaktywność dróg oddechowych), zapalenie oskrzeli, katar alergiczny i tym podobne. Zapalenie śluzówki i naczyń krwionośnych takie jak wrzody żołądka, uszkodzenia naczyń spowodowane przez choroby niedokrwienne i zakrzepicę. Choroby związane z nadmiernym rozrostem naczyń takie jak rozrost komórek mięśni gładkich, nawrót

PL 209 153 B1 zwężenia i zatkanie naczyń, zwłaszcza będące wynikiem spowodowanych biologicznie lub mechanicznie uszkodzeń naczyń dają się leczyć przy zastosowaniu tych związków.

Opisane tu związki lub leki można stosować do stentów, które mają być powleczone związkami polimerycznymi. Wprowadzenie związku lub leku do powłoki polimerycznej stentu można przeprowadzić przez zanurzenie powleczonego polimerem stentu w roztworze zawierającym związek lub lek na wystarczający okres czasu (taki jak na przykład pięć minut) a następnie suszenie powleczonego stentu, korzystnie za pomocą suchego powietrza, przez wystarczający okres czasu (taki jak na przykład 30 minut). Powleczony polimerem stent zawierający związek lub lek może być następnie wprowadzony do naczynia wieńcowego przez umieszczenie z cewnika balonikowego. Inne poza stentami urządzenia, które mogą być użyte do wprowadzenia leków do układu naczyniowego obejmują przeszczepy, cewniki i baloniki. Związki lub leki, które można użyć w miejsce tych leków obejmują, A-94507 i SDZ RAD. Powłoka może zawierać dowolne tworzywo polimeryczne, w którym środek leczniczy, tzn. lekarstwo, jest w znaczącym stopniu rozpuszczalny. Powłoka ma służyć jako nośnik do kontrolowanego uwalniania dla środka leczniczego lub jako zasobnik środka leczniczego, który ma być dostarczony do miejsca zmienionego chorobowo. Powłoka może być polimeryczna, a ponadto może być hydrofilowa, hydrofobowa, biodegradowalna lub niebiodegradowalna. Tworzywo na powłokę polimeryczną może być wybrane z grupy, w skład której wchodzą kwasy polikarboksylowe, polimery celulozowe, żelatyna, poliwinylopirolidon, polimery bezwodnika maleinowego, poliamidy, alkohole poliwinylowe, tlenki polietylenu, glokozaminoglikany, polisacharydy, poliestry, poliuretany, silikony, poliortoestry, polibezwodniki, poliwęglany, polipropyleny, kwasy polimlekowe, polikaprolaktony, walerianiany polihydroksymaślanów, poliakryloamidy, polietery i ich kopolimery. Ze środkami leczniczymi według wynalazku można również stosować powłoki wykonane z dyspersji polimerycznych takich jak dyspersje poliuretanowe (BAYHYDROL itd.) i dyspersje lateksowe kwasu akrylowego.

Polimery biodegradowalne, które można zastosować w wynalazku obejmują takie polimery jak poli(kwas L-mlekowy), poli(kwas DL-mlekowy), polikaprolakton, poli(hydroksymaślan), poliglikolid, poli(diaksanon), poli(hydroksywalerian, poliortoester, kopolimery takie jak poli(laktyd-ko-glikolid), polihydroksy(maślan-ko-walerianian), węglan poliglikolido-ko-trimetylenu), polibezwodniki, polifosfoestry, polifosfoester-uretan, poliaminokwasy, policyjanoakrylany, biocząsteczki takie jak fibryna, fibrynogen, celuloza, skrobia, kolagen i kwas hialuronowy oraz ich mieszaniny. Biologicznie trwałe materiały odpowiednie do zastosowania obejmują polimery takie jak poliuretan, silikony, poliestry, poliolefiny, poliamidy, polikaprolaktam, poliimid, chlorek poliwinylu, eter poliwinylowo-metylowy, alkohol poliwinylowy, polimery i kopolimery akrylowe, poliakrylonitryl, kopolimery styrenowe monomerów winylowych z olefinami (takie jak kopolimery styren-akrylonitryl, kopolimery etylen-metakrylan metylu, etylen-octan winylu), polietery, sztuczny jedwab, pochodne celulozowe (takie jak octan celulozy, azotan celulozy, propionian celulozy itd.), parylen i jego pochodne oraz mieszaniny i ich kopolimery.

Innym polimerem, który można zastosować w wynalazku jest poli (MPCW:LAMX:HPMAy TSMA2) gdzie w,x,y,i z oznaczają udziały molowe monomerów użytych w surowcu do sporządzania polimeru, a MPC oznacza jednostkę 2-metakryloiloksyetylofosforylocholiny, LMA oznacza jednostkę metakrylany laurylu, HPMA oznacza jednostkę metakrylanu 2-hydroksypropylu i TSMA oznacza jednostkę metakrylanu trimetoksysililopropylu. Impregnowany lekiem stent można użyć do zachowania drożności tętnicy wieńcowej uprzednio zatkanej przez skrzeplinę i/lub płytkę miażdżycową. Wprowadzenie środka zapobiegającego rozrostowi zmniejsza szybkość nawrotu niedrożności wewnątrz stentu.

Inne poddawane leczeniu stany obejmują, nie będąc jednak do nich ograniczone, choroby jelit, zapalne choroby jelit, powodujące martwicę zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, zapalenia/alergie jelit takie jak choroby trzewne, zapalenie odbytu, ziarniniaka kwasochłonnego, mastocytozę, chorobę Crohna i wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroby nerwowe takie jak zapalenie skórno-mięśniowe, zespół Guillain-Barre, choroba Meniera, zapalenie nerwowe, zapalenie wielonerwowe, zapalenie jednonerwowe i choroba korzeni i nerwów, choroby wewnątrzwydzielnicze takie jak nadczynność tarczycy i choroba Basedowa, choroby krwi takie jak aplazja czerwonych ciałek krwi, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hipoplastyczna, choroba Werlhofa, niedokrwistość hemolityczna autoimmunizacyjna, agranulocytoza, niedokrwistość złośliwa, niedokrwistość megaloblastyczna i brak tworzenia erytrocytów, choroby kości takie jak osteoporoza, choroby układu oddechowego takie jak sarkoidoza, włóknienie płuc i idiopatyczne śródmiąższowe zapalenie płuc, choroby skóry takie jak zapalenie skórno-mięśniowe, bielactwo pospolite, rybia łuska pospolita, wrażliwość fotoalergiczna i skórny chłoniak z limfocytów T, choroby układu krążenia takie jak stwardnienie tętnic, miażdżyca tętnic, zespół zapalenia aorty, zapalenie guzkowe tętnic i zwłóknienie mięśnia sercowego, choroby kolagenowe takie jak

PL 209 153 B1 twardzina skóry, ziarniniak Wegenera i zespół Sjogrena, otyłość, eozynofilowe zapalenie powięzi, choroby ozębnej takie jak uszkodzenia dziąseł, ozębnej, kości wyrostka zębodołowego i zębiny, zespół nerczycowy taki jak zapalenie kłębuszków nerkowych, łysienie u mężczyzn i łysienie starcze przez zapobieganie wypadaniu włosów lub powodowanie zawiąż kowania i/lub wspomaganie tworzenia włosów i wzrostu włosów, zanik mięśni, ropne zapalenie skóry i zespół Sezary'ego, choroba Addisona, choroby przebiegające z udziałem aktywnego tlenu, jak na przykład uszkodzenie narządu takie jak niedokrwienno-reperfuzyjne uszkodzenie narządów (takich jak serce, wątroba, nerka i przewód pokarmowy) występujące w wyniku przechowywania, przeszczepienia lub choroby niedokrwiennej (na przykład zakrzepicy i zawału mięśnia sercowego), choroby jelit takie jak wstrząs endotoksynowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy i zapalenie okrężnicy spowodowane przez lek lub naświetlanie, choroby nerek takie jak ostra niedokrwienna niewydolność nerek i przewlekła niewydolność nerek, choroby płuc takie jak toksynoza spowodowana tlenem płuc lub lekiem (na przykład parakortem lub bleomycyną), rak płuc i rozedma płuc, choroby oczu takie jak katarakta, żelazica, zapalenie siatkówki, przebarwienie, starcze zwyrodnienie żółtej plamki, bliznowacenie ciała szklistego i oparzenie rogówki alkaliami, zapalenie skóry takie jak rumień wielopostaciowy, liniowe IgA zapalenie skóry i cementowe zapalenie skóry, oraz inne takie jak zapalenie dziąseł, zapalenie ozębnej, sepsa, zapalenie trzustki, choroby spowodowane przez zanieczyszczenie środowiska (na przykład zanieczyszczenie powietrza), starzenie się, powstawanie raka, przerzuty raka i dolegliwości wywołane obniżeniem ciśnienia atmosferycznego, choroby spowodowane uwalnianiem histaminy lub leukotrienu C4, choroba Behceta taka jak jelitowa, naczyniowa lub nerwowa choroba Behceta a także choroba Behceta wpływająca na jamę ustną, skórę, oczy, srom, stawy, najądrze, płuca, nerki i tak dalej. Ponadto, związki te są użyteczne w leczeniu i zapobieganiu chorobom wą troby, takim jak choroby immunogenne (na przykł ad przewlekłe autoimmunizacyjne choroby wątroby takie jak autoimmunizacyjne zapalenie wątroby, pierwotna żółciowa marskość wątroby i stwardniające zapalenie dróg żółciowych), częściowe usunięcie wątroby, ostra martwica wątroby (np. martwica wywołana przez toksyny, wirusowe zapalenie wątroby, wstrząs lub niedotlenienie), wirusowe zapalenie wątroby typu B, nieA/nieB zapalenie wątroby, marskość (taka jak marskość alkoholowa) i niewydolność wątroby taka jak piorunująca niewydolność wątroby, niewydolność wątroby o opóźnionym początku i „ostra na przewlekłej niewydolność wątroby (ostra niewydolność wątroby na przewlekłych chorobach wątroby), a co więcej są użyteczne przy różnych chorobach z powodu ich takiego ich korzystnego oddziaływania jak wspomaganie działania chemoterapeutycznego, przy infekcji wirusem cytomegalii, zwłaszcza infekcji HCMV, działania przeciwzapalnego, chorobach związanych ze stwardnieniem i zwłóknieniem takich jak nerczyca, twardzina skóry, zwłóknienie płuc, stwardnienie tętnic, zastoinowa niewydolność serca, przerost komór, zrosty i bliznowacenia pooperacyjne, udar, zawał mięśnia sercowego oraz uszkodzenia związane z niedokrwieniem i reperfuzją i tym podobnych.

Omawiane związki mają także właściwości antagonistyczne wobec FK-506. Związki te można dzięki temu stosować w leczeniu immunosupresji i zaburzeń związanych z osłabieniem odporności. Do przykładów zaburzeń związanych z immunosupresją należą AIDS, rak, infekcje grzybicze, demencja starcza, uraz (w tym gojenie ran, zabiegi operacyjne i wstrząs), przewlekłe infekcje bakteryjne i niektóre zaburzenia centralnego układu nerwowego. Wymagająca leczenia immunosupresja moż e być spowodowana przedawkowaniem immunosupresyjnego związku makrocyklicznego, na przykład pochodnej 12-(2-cykloheksylo-1-metylowinylo)-13,19,21,27-tetrametylo-11,28-dioksa-4-azatricyklo[22. 3.1.0^4,9] oktakoza-18-enu takiej jak FK-506 lub rapamycyna. Przedawkowanie takich leków przez pacjentów jest dość częste po spostrzeżeniu przez nich, że zapomnieli zażyć lek w odpowiednim czasie i moż e to prowadzić do poważ nych skutków ubocznych.

Zdolność omawianych związków do leczenia chorób rozrostowych można przedstawić zgodnie z metodą opisaną w Bunchman E.T. i C.A. Brookshire, Transplantation Proceed. 23, 967-968 (1991), Yamagishi i in., Biochem. Biophys. Res. Comm. 191, 840-84 6 (1993), i Shichir i in., J. Clin. Invest. 87, 1867-1871 (1991). Do chorób rozrostowych należą rozrost mięśni gładkich, stwardnienie uogólnione, marskość wątroby, zespół ostrego wyczerpania oddechowego dorosłych, kardiomiopatia samoistna, liszaj rumieniowaty, retynopatia cukrzycowa lub inne retynopatie, łuszczyca, twardzina skóry, przerost prostaty, rozrost sercowy, nawrót zwężenia w wyniku uszkodzenia tętnicy lub inne patologiczne zwężenia naczyń krwionośnych. Związki te antagonizują ponadto odpowiedzi komórkowe na szereg czynników wzrostu i w związku z tym mają właściwości zapobiegające rozwojowi naczyń, co powoduje, że są one środkami regulującymi lub odwracającymi wzrost niektórych guzów a także zwłókniających chorób płuc, wątroby i nerek.

PL 209 153 B1

Ciekłe kompozycje wodne są szczególnie użyteczne w leczeniu i zapobieganiu różnym chorobom oczu, takim jak choroby autoimmunizacyjne (obejmujące na przykład stożek rogówki, zapalenie rogówki, uszkodzenie nabłonka rogówki, zaćmę, raka Moorena, zapalenie twardówki i oftalmopatię Gravesa) oraz odrzucenie przeszczepu rogówkowego.

Przy stosowaniu w powyższych i innych procedurach leczniczych, skuteczną leczniczo ilość jednego ze związków można stosować w postaci czystej lub, tam, gdzie taka postać istnieje, w postaci farmaceutycznie dopuszczalnej soli, estru lub prekursora. Związek można ewentualnie podawać jako kompozycję farmaceutyczną zawierającą interesujący związek w połączeniu z jedną lub więcej farmaceutycznie dopuszczalnych zaróbek. Określenie „skuteczna leczniczo ilość związku oznacza ilość związku wystarczającą dla leczenia chorób, przy rozsądnym stosunku korzyść/ryzyko przyjętym dla każdego postępowania medycznego. Jest jednak rzeczą zrozumiałą, że o całkowitej użytej dziennej ilości związków i kompozycji zadecyduje prowadzący lekarz na podstawie oceny medycznej. Konkretny poziom leczniczo skutecznej dawki dla danego pacjenta będzie zależał od różnych czynników, w tym rodzaju leczonego zaburzenia i stopnia zaawansowania zaburzenia, aktywno ś ci konkretnego użytego związku, zastosowanej danej kompozycji, wieku, wagi ciała, ogólnego stanu zdrowia, płci i sposobu odżywiania się pacjenta, czasu podawania, drogi podawania i szybkości wydalania konkretnego zastosowanego związku, czasu trwania leczenia, leków użytych w połączeniu lub jednocześnie z danym zastosowanym zwią zkiem oraz tym podobnych czynników dobrze znanych w sztuce lekarskiej. Specjalista wie na przykład dobrze, że należy zacząć dawki związku od poziomu niższego od wymaganego dla osiągnięcia żądanego efektu leczniczego i zwiększać dawkowanie stopniowo do uzyskania żądanego rezultatu.

Całkowita dzienna dawka związków podawana człowiekowi lub zwierzęciu może zawierać się w granicach od okoł o 0,01 do okoł o 10 mg/kg/dob ę . W celu podawania doustnego korzystniejsze dawki mową zawierać się w granicy od około 0,001 do około 3 mg/kg/dobę. W celu wprowadzania miejscowego ze stentu, dawka dobowa, którą otrzyma pacjent zależy od długości stentu. Na przykład 15 mm stent wieńcowy może zwierać lek w ilości od około 1 do około 120 mikrogramów i może dostarczać ten lek przez okres czasu wynoszący od kilku godzin do kilku tygodni. W razie potrzeby skuteczna dawka dobowa może być dla podawania podzielona na wiele dawek. W rezultacie kompozycja jednej dawki może zawierać takie ilości jej podwielokrotności, żeby utworzyły dawkę dobową. Podawanie miejscowe może wymagać dawek w granicach od 0,001 do 3 mg/kg/dobę, zależnie od miejsca podawania.

Kompozycje farmaceutyczne

Kompozycje farmaceutyczne zawierają związek i farmaceutycznie dopuszczalny nośnik lub zaróbkę, który można podawać doustnie, doodbytniczo, pozajelitowo, dozbiornikowo, dopochwowo, dootrzewnowo, miejscowo (jako proszki, maści, krople lub łaty przezskórne), policzkowo, jako spray doustny lub donosowy, lub lokalnie jako stent umieszczony w układzie naczyniowym. Określenie „farmaceutycznie dopuszczalny nośnik oznacza nietoksyczny stały, półstały lub ciekły napełniacz, rozcieńczalnik, materiał do mikrokapsułkowania lub dowolnego rodzaju środek pomocniczy do sporządzania formulacji. Określenie „pozajelitowy dotyczy sposobów podawania obejmujących zastrzyki dożylne, dotętnicze, domięśniowe, dootrzewnowe, domostkowe, podskórne i dostawowe, wlewy oraz umieszczanie, takie jak na przykład w układzie naczyniowym.

Kompozycje farmaceutyczne do zastrzyków pozajelitowych obejmują dopuszczalne farmaceutycznie sterylne roztwory wodne lub niewodne, dyspersje, zawiesiny lub emulsje a także sterylne proszki do roztworzenia bezpośrednio przed użyciem do postaci sterylnych nadających się do wstrzyknięć roztworów lub dyspersji. Przykłady odpowiednich wodnych i niewodnych nośników, rozcieńczalników, rozpuszczalników lub podłoży obejmują wodę, etanol, poliole (takie jak gliceryna, glikol propylenowy, glikol polietylenowy i tym podobne), karboksymetylocelulozę i ich odpowiednie mieszaniny, oleje roślinne (takie jak oliwa z oliwek) oraz nadające się do wstrzyknięć estry organiczne takie jak oleinian etylu. Odpowiednią płynność można utrzymać na przykład przez zastosowanie materiałów powlekających takich jak lecytyna, przez utrzymanie odpowiedniego rozmiaru cząstek w przypadku zawiesin i przez użycie środków powierzchniowo czynnych.

Omawiane kompozycje mogą zawierać również dodatki takie jak środki konserwujące, środki zwilżające, środki emulgujące i środki dyspergujące. Zapobieganie działaniu mikroorganizmów może zapewnić włączenie różnych środków przeciwbakteryjnych i przeciwgrzybiczych, na przykład parabenu, chlorobutanolu, kwasu fenylosorbowego i tym podobnych. Może być również pożądane włączenie środków tonizujących, takich jak cukry, chlorek sodu i tym podobne. Przedłużoną absorpcję leku do

PL 209 153 B1 wstrzyknięć może zapewnić włączenie środka opóźniającego absorpcję, takiego jak monosterarynian glinu i żelatyna.

W pewnych przypadkach w celu przedłużenia działania leku jest pożądane zwolnienie jego absorpcji z zastrzyku podskórnego lub domięśniowego. Można to osiągnąć przez zastosowanie ciekłej zawiesiny materiału krystalicznego lub bezpostaciowego o słabej rozpuszczalności w wodzie. Szybkość absorpcji leku zależy wówczas od jego szybkości rozpuszczania, która z kolei może zależeć od rozmiaru kryształu i jego postaci krystalicznej. Opóźnioną absorpcję podawanego pozajelitowo leku można uzyskać inaczej przez rozpuszczenie lub zawieszenie leku w oleistym nośniku.

Postaci o przedłużonym działaniu do wstrzyknięć sporządza się tworząc matryce mikrokapsułkowe leku w biodegradowalnych polimerach takich jak polilaktyd-poliglikolid. W zależności od stosunku leku do polimeru i rodzaju zastosowanego polimeru, można regulować szybkość uwalniania leku. Przykłady innych biodegradowalnych polimerów obejmują poli(ortoestry) i poli(bezwodniki). Formulacje o przedłużonym działaniu do wstrzyknięć otrzymuje się również przez uwięzienie leku w liposomach lub mikroemulsjach zgodnych z tkankami ciała.

Formulacje do wstrzyknięć można sterylizować na przykład przez filtrację przez filtr zatrzymujący bakterie, lub przez włączenie środków sterylizujących w postaci sterylnej stałej kompozycji, którą można bezpośrednio przed użyciem rozpuścić lub zdyspergować w sterylnej wodzie lub innym medium do wstrzyknięć.

Stałe formy dawek do podawania doustnego obejmują kapsułki, tabletki, pigułki, proszki i granulki. W takich stałych formach dawek związek aktywny miesza się z co najmniej jednym obojętnym, farmaceutycznie dopuszczalnym podłożem lub nośnikiem takim jak cytrynian sodu lub kwaśny fosforan wapnia i/lub a) wypełniaczami lub rozcieńczalnikami takimi jak skrobie, laktoza, sacharoza, glukoza, mannit i kwas krzemowy, b) środkami wiążącymi takimi jak na przykład karboksymetyloceluloza, alginiany, żelatyna, poliwinylopirolidon, sacharoza i guma akacjowa, c) środkami zwilżającymi takimi jak gliceryna, d) środkami dezintegrującymi takimi jak agar-agar, węglan wapnia, skrobia ziemniaczana lub z tapioki, kwas alginowy, niektóre krzemiany i węglan sodu, e) środkami opóźniającymi rozpuszczanie takimi jak parafina, f) środkami przyspieszającymi absorpcję takimi jak czwartorzędowe związki amoniowe, g) środkami zwilżającymi takimi jak na przykład alkohol cetylowy i monostearynian gliceryny, h) adsorbentami takimi jak glinka kaolinowa i bentonitowa oraz i) środkami smarującymi, takimi jak talk, stearynian wapnia, stearynian magnezu, stałe glikole polietylenowe, siarczan laurylowo-sodowy i ich mieszaniny. W przypadku kapsułek, tabletek i pigułek, formy do podawania mogą również zawierać środki buforujące.

Stałe kompozycje podobnego typu można stosować również jako napełniacze w kapsułkach miękkich, półstałych i kapsułkach z twardą zawartością lub kapsułkach z zawartością ciekłą przy użyciu takich zaróbek jak laktoza lub cukier mleczny, a także glikoli polietylenowych o wysokim ciężarze cząsteczkowym i tym podobnych.

Stałe formy do dawkowania: tabletki, drażetki, kapsułki, pigułki i granulki mogą być wykonane z powłokami i skorupami takimi jak pow łoki jelitowe i inne powłoki dobrze znane w technice farmaceutycznej. Mogą one ewentualnie zawierać środki opalizujące, a ich skład może również umożliwiać uwalnianie składnika aktywnego (składników aktywnych) tylko, lub głównie, w pewnej części przewodu pokarmowego, ewentualnie z opóźnieniem. Do przykładów kompozycji osadzających, Które można stosować należą substancje polimeryczne i woski. Takie substancje osadzające zawierające lek można umieszczać na urządzeniach medycznych takich jak stenty, przeszczepy, cewniki i baloniki.

Substancje aktywne mogą mieć w razie potrzeby również postać mikrokapsułowaną, z jedną lub więcej wymienionych zaróbek.

Ciekłe postaci dawek do podawania doustnego obejmują farmaceutycznie dopuszczalne emulsje, roztwory, zawiesiny, syropy i eliksiry. Jako uzupełnienie związków aktywnych, ciekłe postaci dawek mogą zawierać obojętne rozcieńczalniki powszechnie stosowane w tej dziedzinie, takie jak na przykład woda lub inne rozpuszczalniki, środki solubilizujące i emulgatory takie jak alkohol etylowy, alkohol izopropylowy, węglan etylu, octan etylu, alkohol benzylowy, benzoesan benzylu, glikol propylenowy, glikol 1,3-butylenowy, dimetyloformamid, oleje (szczególnie oleje z nasion bawełny, orzeszków ziemnych, kukurydzy, kiełków, oliwek, rycynowy i sezamowy), gliceryna, alkohol tetrahydrofurfurylowy, glikole polietylenowe i estry sorbitanowe kwasów tłuszczowych oraz ich mieszaniny.

Poza obojętnymi rozcieńczalnikami, kompozycje doustne mogą również zawierać adiuwanty takie jak środki zwilżające, środki emulgujące i zawieszające, środki słodzące, smakowe i perfumujące.

PL 209 153 B1

Zawiesiny mogą obok związków aktywnych zawierać środki zawieszające, takie jak na przykład etoksylowane alkohole izostearylowe, polioksyetylenowany sorbit i estry sorbitu, mikrokrystaliczną celulozę, metawodorotlenek glinu, bentonit, agar-agar i tragakantę oraz ich mieszaniny.

Podawanie miejscowe obejmuje podawanie na skórę lub błony śluzowe, w tym na powierzchnię płuc i oka. Kompozycje do podawania miejscowego, z kompozycjami do inhalacji włącznie, mogą być wykonane jako suche proszki, które mogą znajdować się pod ciśnieniem lub nie. W bezciśnieniowych kompozycjach proszkowych składnik aktywny w subtelnie rozdrobnionej postaci można stosować w mieszaninie z mniej rozdrobnionym farmaceutycznie dopuszczalnym obojętnym nośnikiem składającym się z cząstek o średnicy na przykład do 100 mikrometrów. Odpowiednie obojętne nośniki obejmują cukry takie jak laktoza. Jest pożądane, żeby co najmniej 95% wagowych cząstek składnika aktywnego miało efektywny rozmiar cząsteczki w granicach 0,01 do 10 mikrometrów. Do kompozycji do podawania miejscowego należą również maści, kremy, płyny do smarowania i żele.

Inaczej, kompozycje mogą znajdować się pod ciśnieniem i zawierać sprężony gaz, taki jak azot lub skroplony gaz pędny. Skroplony czynnik pędny i oczywiście cały skład są korzystnie takie, żeby składnik aktywny nie rozpuszczał się w nim w jakimkolwiek znaczącym stopniu. Kompozycja pod ciśnieniem może zawierać również środek powierzchniowo czynny. Środkiem powierzchniowo czynnym może być ciekły lub stały niejonowy środek powierzchniowo czynny lub stały anionowy środek powierzchniowo czynny. Zaleca się stosowanie stałego anionowego środka powierzchniowo czynnego w postaci soli sodowej.

Kolejną postacią do podawania miejscowego jest postać dooczna, jak do leczenia stanów oka przebiegających z udziałem czynników odpornościowych, takich jak choroby autoimmunizacyjne, stany alergiczne lub zapalne oraz przeszczepy rogówkowe. Związek wprowadza się w farmaceutycznie dopuszczalnym nośniku oftalmicznym w taki sposób, że związek pozostaje w kontakcie z powierzchnią oka przez czas wystarczający dla umożliwienia związkowi wniknięcie do rogówkowych i wewnętrznych obszarów oka, na przykład do przedniej komory oka, tylnej komory, ciała szklistego, cieczy wodnistej oka, cieczy szklistej, rogówki, tęczówki, soczewki, naczyniówki/siatkówki i twardówki. Farmaceutycznie dopuszczalnym oftalmicznym nośnikiem może być na przykład maść, olej roślinny lub materiał do kapsułkowania.

Kompozycjami do podawania doodbytniczego lub dopochwowego są korzystnie czopki lub wlewy retencyjne, które można sporządzić przez zmieszanie związków z odpowiednimi niedrażniącymi zaóbkami lub nośnikami, takimi jak masło kakaowe, glikol polietylenowy lub wosk do czopków, które są stałe w temperaturze pokojowej, lecz ciekłe w temperaturze ciała i w związku z tym topią się w odbytnicy lub w pochwie i uwalniają zwią zek aktywny.

Związki można również podawać w postaci liposomów. Jak wiadomo specjalistom, liposomy pochodzą zazwyczaj z fosfolipidów lub innych substancji lipidowych. Liposomy są utworzone przez jedno- lub wieloblaszkowe uwodnione ciekłe kryształy zdyspergowane w środowisku wodnym. Można zastosować dowolny nietoksyczny, dopuszczalny fizjologicznie i ulegający metabolizmowi lipid zdolny do tworzenia liposomów. Przedstawiona kompozycja w postaci liposomu może zawierać, jako uzupełnienie opisanego związku, stabilizatory, konserwanty, zaróbki i tym podobne. Zalecanymi lipidami są fosfolipidy i fosfatydylocholiny (lecytyny), zarówno naturalne jak syntetyczne. Sposoby tworzenia liposomów są znane specjalistom, Prescott, red., Methods in Cell Biology, tom XIV, Academic Press, Nowy Jork, N.Y. (1976), s. 33 et seq.

Omawiane związki można podawać jednocześnie z jednym lub więcej środków immunosupresyjnych. Środki immunosupresyjne obejmują sól sodową azatipryny IMURAN®, sól sodową brequinaru, trichlorowodorek gusperimu SPANIDIN© (znany również jako deoksyspergualina), mizorybinę (znaną również jako bredynina), mikofenolan mofetilu CELLCEPT®, Cyklosporyna A NEORAL© (znajdująca się na rynku jako inna formulacja cyklosporyny A pod nazwą handlową SANDIMMUNE®), takrolimus PROGRAF© (znany również jako FK-506), sirolimus i leflunomid RAPAMUNE© (znany również jako HWA-486), glukokortykoidy takie jak prednisolon i jego pochodne, terapie przeciwciałami takie jak ortoclone (OKT3) i Zenapax© oraz antytymocytoglobuliny, takie jak tymoglobuliny.

P r z y k ł a d 3

Celem tego przykładu jest określenie wpływu analogu rapamycyny na tworzenie neointimy w tętnicach wieńcowych świni zawierają cych stenty. Przykład ten wskazuje, że analog rapamycyny A-179578, gdy jest włączony i podany ze stentu Biocompatibles BiodiviYsio PC Coronary, korzystnie wpływa na przerost neointimy i światło tętnicy wieńcowej u świni. Odkrycie to wskazuje, że połączenie

PL 209 153 B1 takie może przynieść istotne korzyści kliniczne przy właściwym zastosowaniu u ludzi przez ograniczenie przerostu neointimy.

Środek A-179578 jest analogiem rapamycyny. Celem badania przedstawionego w przykładzie było dokonanie oceny zdolności analogu rapamycyny A-179578 go zmniejszenia przerostu neointimy w modelu tętnicy wieńcowej świni. Skuteczność A-179578 w tym modelu wskazywałaby na jego kliniczną zdolność ograniczania i leczenia wieńcowego nawrotu zwężenia w stentach po przezskórnym przywróceniu unaczynienia. Użyto świnię domową, ponieważ okazuje się, że ten model daje wyniki porównywalne z innymi badaniami prowadzonymi w celu ograniczenia przerostu neointimy u ludzi.

W przykł adzie badano A-179578 eluowany ze stentów wień cowych umieszczonych u mł odych świń hodowlanych i porównano otrzymane wyniki ze stentami kontrolnymi. Stenty kontrolne miały rozpory pokryte samym polimerem. Jest to ważne, ponieważ sam polimer nie powinien istotnie stymulować przerostu neointimy. W miarę znikania eluowanego leku, reakcja zapalna na polimer prowadziłaby do późniejszego „efektu nadrobienia, przy którym proces ponownego zwężenia nie zostaje zatrzymany lecz zwolniony. Zjawisko to powodowałoby u ludzi nawrót zwężenia w późniejszym okresie.

Stenty implantowano każdej świni w dwóch naczyniach krwionośnych. Użyte w tym modelu świnie były w wieku 2-4 miesięcy i ważyły 30-40 kg. Każdej świni implantowano dwa stenty wieńcowe, ustalając wizualnie „normalny stosunek stent:tętnica 1,1-1,2.

Poczynając od dnia zabiegu, świniom podawano doustnie aspirynę (325 mg dziennie) i kontynuowano to przez pozostały czas. Znieczulenie ogólne uzyskano za pomocą wstrzyknięcia domięśniowego a następnie dożylnego ketaminy (30 mg/kg) i ksylazyny (3 mg/kg). Dodatkowe podawanie leków w czasie wprowadzenia do znieczulenia obejmowało atropinę (1 mg) i flocillinę (1 g) podane domięśniowo. Podczas wprowadzania stentu podano jednorazową dawkę dotętniczą 10000 jednostek heparyny.

Dostęp do tętnicy uzyskano przez przecięcie prawej zewnętrznej tętnicy szyjnej i umieszczenie osłonki 8F. Po operacji zwierzęta utrzymywano na normalnej diecie bez cholesterolu lub innych dodatków specjalnych.

Użyto stenty BiodivYsio o nominalnym rozmiarze naczynia docelowego 3,0 mm [Rysunek 2]. U każdej świni losowo wybrano dwie arterie wieńcowe dla umieszczenia stentów. Stent był bądź stentem eluującym lek (stent z polimerem i lekiem), bądź stentem powleczonym tylko polimerem (stent tylko z polimerem). Stenty wprowadzono za pomocą standardowych cewników prowadzących i drutów. Baloniki stentów napełniono do odpowiednich rozmiarów na mniej niż 30 sekund.

Każda świnia miała jeden stent tylko z polimerem i jeden stent z polimerem i lekiem, umieszczone w oddzielnych tętnicach wieńcowych, tak więc każda świnia miała jeden stent dla leku i jeden dla kontroli.

W celu wykrycia przewidywanej różnicy w grubości neointimy 0,2 mm z odchyleniem standardowym 0,15 mm, przy mocy 0,95 i beta 0,02, wybrano próbę łącznie 20 świń.

dnia zwierzęta uśpiono w celu przeprowadzania badania histopatologicznego i oceny ilościowej. Po odłączeniu serca od układu pompy perfuzyjnej w celu uzyskania dostępu do sąsiadujących tętnic wieńcowych usuwano przydatek przedsionkowy. Odcinki tętnic wieńcowych z uszkodzeniami odpreparowywano od nasierdzia. Odcinki zawierające uszkodzenia izolowano, pozostawiając przy obu końcach dostateczną ilość tkanki zawierającej nienaruszone naczynie krwionośne. Powyższe odcinki, każdy o długości z grubsza 2,5 cm, zatapiano i obrabiano przy użyciu standardowych technik zatapiania w tworzywie sztucznym. Następnie tkanki obrabiano i barwiono przy użyciu hematoksyliny-eozyny i techniki van Giesona.

Do przeprowadzenia pomiarów długości w płaszczyźnie widoku mikroskopu użyto mikroskopów optycznych o małym i dużym powiększeniu z kalibrowaną siatką oraz układu mikroskopu cyfrowego połączonego z komputerem z oprogramowaniem do analizy kalibracyjnej.

Stopień uszkodzenia naczynia i odpowiedzi neointymalnej mierzono za pomocą kalibrowanego mikroskopu cyfrowego. Znaczenie nienaruszenia wewnętrznej warstwy elastycznej jest dobrze znane specjaliście. Potwierdzono, że histopatologiczna ocena uszkodzenia stentowanych naczyń krwionośnych jest ściśle związana z grubością neointimy.

Ocena ta jest związana z głębokością uszkodzenia i jest następująca:

Ocena Opis uszkodzenia

Wewnę trzna warstwa elastyczna nietkni ę ta, ś ródbł onek zwykle odsłonięty, średniówka ściśnięta, lecz nie poszarpana.

PL 209 153 B1

Wewnętrzna warstwa elastyczna poszarpana, średniówka zwykle ściśnięta lecz nie poszarpana.

Wewnętrzna warstwa elastyczna poszarpana, średniówka w sposób widoczny poszarpana, zewnętrzna warstwa elastyczna nietknięta, lecz ściśnięta.

Zewnętrzna warstwa elastyczna poszarpana, zwykle duże poszarpania średniówki wychodzące poza zewnętrzną warstwę elastyczną, zwoje drutu znajdujące się niekiedy w przydance.

Opisany ilościowy pomiar uszkodzenia przeprowadzono dla wszystkich drutów stentu z każdego odcinka ze stentem. Kalibrowany obraz cyfrowy wykorzystano także do zmierzenia w każdym miejscu z drutem stentu grubości neointimy. Zmierzono również przekrój światła, powierzchnię z wewnętrzną warstwą elastyczną i powierzchnię w obrębie zewnętrznej warstwy elastycznej.

Grubość neointimy w każdym miejscu z drutem stentu w danym odcinku uśredniano w celu uzyskania średniej oceny uszkodzenia dla każdego odcinka. Pomiary grubości neointimy wykonywano do odświetlnej strony drutu stentu, ponieważ neointima we wszystkich przypadkach obejmuje tę grubość.

Do pomiaru, analizy i porównania wykorzystano odcinek pośrodku stentu. Zarejestrowano również (i zamieszczono w części z danymi sprawozdania) wyniki dla odcinków bliższego i dalszego.

Metody analizy danych stosowane w badaniach nie muszą brać pod uwagę zmiennych uszkodzeń tętniczych w przekroju grup traktowanej/kontrolnej, ponieważ uszkodzenie łagodne do umiarkowanego jest wystarczająco czułe dla wykrycia różnic wynikających z leczenia. Przeprowadzono test t dla par w celu porównania zmian w przekroju stentów tylko z polimerem (grupa kontrolna) i stentów z polimerem i lekiem (grupa traktowana). Żadne zwierzę nie padło w trakcie badania przed założonym czasem.

Tabela 3 przedstawia wyniki badań dla świń i tętnic. W tabeli 3 LCX oznacza gałąź okalającą lewej tętnicy wieńcowej, LAD oznacza lewą przednią wieńcową tętnicę zstępującą a RCA oznacza prawą tętnicę wieńcową.

T a b e l a 3

Świnie i naczynia krwionośne

1	2000-G-693	RCA-kontrola
	2000-G-693	LCX-badanie
2	2000-G-698	RCA-badanie
	2000-G-698	LAD-kontrola
3	2000-G-702	RCA-badanie
	2000-G-702	LAD-kontrola
4	2000-G-709	RCA-kontrola
	2000-G-709	LAD-badanie
5	2000-G-306	RCA-kontrola
	2000-G-306	LAD-badanie
	2000-G-306	*LCX-badanie
6	2000-G-672	RCA-badanie
	2000-G-672	LAD-kontrola
7	2000-G-712	RCA-kontrola
	2000-G-712	LCX-badanie
8	2000-G-735	RCA-kontrola
	2000-G-735	LAD-badanie
9	2000-G-736	RCA-kontrola
	2000-G-736	LCX-badanie

PL 209 153 B1

10	2000-G-740	RCA-badanie
	2000-G-740	LAD-kontrola
11	2000-G-742	LAD-badanie
	2000-G-742	OM(LCX)-kontrola
12	2000-G-744	RCA-badanie
	2000-G-744	LAD-kontrola
13	2000-G-748	RCA-badanie
	2000-G-748	LAD-kontrola
14	2000-G-749	RCA-kontrola
	2000-G-749	LCX-badanie
15	2000-G-753	RCA-kontrola
	2000-G-753	LAD-badanie
16	2000-G-754	RCA-badanie
	2000-G-754	LCX-kontrola
17	2000-G-755	RCA-kontrola
	2000-G-755	LAD-badanie
18	2000-G-756	RCA-badanie
	2000-G-756	LAD-kontrola
19	2000-G-757	LAD-kontrola
	2000-G-757	LCX-badanie
20	2000-G-760	LAD-badanie
	2000-G-760	LCX-kontrola

W tabeli 4 przedstawiono podsumowanie wyników obejmują ce wszystkie dane dotyczą ce ś redniego uszkodzenia i grubości neointimy dla każdego stentu, w tym dla odcinków bliższych, środkowych i dalszych. W tabeli 4 pokazano również rozmiar światła, procent zwężenia i rozmiar tętnicy mierzonej od wewnętrznej warstwy elastycznej (WWE) i zewnętrznej warstwy elastycznej (ZWE).

T a b e l a 4

Podsumowanie: Wszystkie pomiary (dalsze, środkowe, bliższe)

Określ.	położenie odn.	odległość odn.	światło	WWE	ZWE	średnie uszkodzenie	zwężenia	Powierzchnia neointymy	GNI
1	2	3	4	5	6	7	8	9	10
Kontrola	Dalszy
Średnia	4,46	3,96	4,88	7,66	9,00	0,22	36,10	2,79	0,41
SD	1,20	1,16	1,30	1,25	1,10	0,26	15,41	1,29	0,17
Kontrola	Środek
Średnia	4,46	3,96	4,94	7,71	9,08	0,08	36,23	2,77	0,38
SD	1,20	1,16	1,44	1,07	1,15	0,14	14,93	1,20	0,16
Kontrola	Bliższy

PL 209 153 B1 cd. tabeli 4

1	2	3	4	5	6	7	8	9	10
Średnia	4,46	3,96	5,11	7,89	9,30	0,15	35,35	2,78	0,38
SD	1,20	1,16	1,38	1,33	1,42	0,22	11,94	1,04	0,12
Kontrola	Dalszy
Średnia	4,46	3,41	6,04	7,70	9,01	0,26	22,35	1,66	0,25
SD	1,20	0,96	1,55	1,49	1,47	0,43	8,58	0,58	0,06
Kontrola	Środek
Średnia	4,46	3,41	6,35	7,75	8,98	0,04	18,71	1,41	0,22
SD	1,20	0,96	1,29	1,18	1,21	0,07	5,f8	0,33	0,05
Kontrola	Bliższy
Średnia	2,56	2,15	3,31	4,06	4,66	0,19	16,79	1,29	0,18
SD	1,66	1,37	2,39	3,48	4,15	0,13	9,97	0,80	0,12

Nie ma statystycznie istotnej różnicy w powierzchni lub grubości neointimy między odcinkami bliższymi, środkowymi lub dalszymi w grupie badanej (stenty z polimerem i lekiem) lub w grupie kontrolnej (stenty tylko z polimerem). Obserwacja ta jest w pełni zgodna z poprzednimi badaniami i w związku z tym umożliwia użycie do statystycznego porównania urządzeń badanych (stenty z polimerem i lekiem) z urządzeniami kontrolnymi (stenty tylko z polimerem) tylko odcinków środkowych.

W tabeli 5 pokazano porównania statystycznym testem t w grupach badanych i kontrolnych. Istniała statystycznie istotna różnica w grubości neointimy, powierzchni neointimy, rozmiarze światła i procencie zwężenia światła, w oczywisty sposób na korzyść stentu eluującego lek. Odwrotnie, nie występują statystycznie istotne różnice między grupą badaną (stenty z polimerem i lekiem) i grupą kontrolną (stenty tylko z polimerem) pod względem oceny uszkodzenia oraz zewnętrznej lub wewnętrznej powierzchni elastycznych.

T a b e l a 5

Porównanie statystyczne parametrów badania i kontroli: dane dla odcinka środkowego

Statystyka testu t
Parametr	Różnica	Test t	DF	Błąd st.	Niższe 95%	Wyższe 95%	P
Światło	-1,17	-2,28	38	0,52	-2,21	-0,13	0,029
WWE	0,03	0,088	38	0,36	-0,71	0,78	0,93
ZWE	0,2	0,499	36	0,39	-0,599	0,99	0,62
Grubość NI	0,18	5,153	38	0,034	0,106	0,244	<0,0001
Pow. NI	1,21	3,62	38	0,33	0,53	1,88	0,0008
Śr. uszkodz.	0,038	1,137	38	0,033	-0,02	0,106	0,26
- Zwężenia	14,54	2, 97	38	4,9	4,61	24,47	0,005

PL 209 153 B1

Obserwowano i oceniano ilościowo tętnice odniesienia bliższą i dalszą w stosunku do odcinków ze stentami. Naczynia te we wszystkich przypadkach wyglądały normalnie i były nieuszkodzone zarówno w grupie kontrolnej (stenty tylko z polimerem) i w grupie badanej (stenty z polimerem i lekiem). Zobacz Rysunki 3A i 3B. Dane poniżej wskazują, że nie ma statystycznie istotnych różnic w rozmiarach między stentami w grupie kontrolnej i stentami w grupie badanej.

Kontrola	Odniesienia bliższa średnica (mm)	Odniesienia dalsza ś rednica (mm)
(średnia ± ZD)	4,46 ± 1,20	3,96 ± 1,16
Badanie
(średnia ± ZD)	4,26 ± 1,26	3,41 ± 0,96

Dane wskazują na istnienie statystycznie istotnych różnic i że te różnice przemawiają na korzyść stentu, który eluuje A-179578. Opisywany stent powoduje mniejszą powierzchnię neointimy, mniejszą grubość neointimy i większą powierzchnię światła. W grupie badanej (stenty z polimerem i lekiem) i grupie kontro] nej (stent tylko z polimerem) nie był o istotnych róż nic pod wzglę dem parametrów neointimy i uszkodzenia. Między grupami kontrolną i badaną nie było istotnych różnic w rozmiarach tętnic (włącznie ze stentem). To ostatnie odkrycie sugeruje brak istotnej różnicy w modelujących tętnicę właściwościach powłoki polimerycznej zawierającej lek.

Zarówno w przypadku stentu z polimerem i lekiem jak stentu tylko z polimerem stwierdzono co najwyżej łagodny stan zapalny. Odkrycie to wskazuje, że polimer wykazuje zadowalającą zgodność biologiczną, nawet bez obciążenia lekiem. Inne badania wskazują, że po całkowitym wyjściu leku z polimeru, sam polimer wywo ł uje zapalenie wystarczają ce do spowodowania neointimy. Zjawisko to może być odpowiedzialne za zjawisko z ostatnim „catch-up klinicznego opóźnionego nawrotu zwężenia. Ponieważ w tym przypadku polimer nie powodował zapalenia tętnic wieńcowych, późne problemy związane z polimerem po wyczerpaniu leku są mało prawdopodobne.

W konkluzji, stent zawierają cy zwią zek A-179578 z polimerem wykazał zmniejszenie przerostu neointimy w modelu świni przy umieszczeniu w tętnicy wieńcowej.

P r z y k ł a d 4

Celem tego przykładu jest wyznaczenie szybkości uwalniania leku A-179578 z kuponów z polerowanej elektrochemicznie stali kwasoodpornej 316L powleczonych zgodnym biologicznie polimerem zawierającym boczne grupy fosforylocholinowe.

Septa gumowe z zamknięć fiolek do HPLC wyjęto z fiolek i umieszczono w szklanych fiolkach stroną „teflonowaną do góry. Septa te służyły jako podpórki dla badanych próbek. Badanymi próbkami były kupony ze stali kwasoodpornej 316L, uprzednio powleczone biologicznie zgodnym polimerem zawierającym boczne grupy fosforylocholinowe (polimer PC). Stenty wieńcowe są zwykle wykonywane ze stali kwasoodpornej 316L i mogą być powlekane polimerem PC dla stworzenia miejsca na depot wprowadzanego leku. Powleczone kupony, które miały imitować stenty, umieszczono na septach. Przy użyciu strzykawki Hamiltona na powierzchnię każdego kuponu naniesiono roztwór A-179578 i etanolu (10 μ l). Roztwór zawierał A-179578 (30,6 mg) rozpuszczony w 100% etanolu (3,0 ml). Mię dzy naniesieniami strzykawkę przemywano etanolem. Pokrywkę szklanej fiolki umieszczano na fiolce luźno, zapewniając w ten sposób odpowiednią wentylację. Kupony pozostawiano do wysuszenia na co najmniej 1,5 godziny. W ten sposób naładowano dwanaście (12) kuponów - sześć użyto do określenia średniej ilości leku nanoszonej na urządzenie i sześć użyto do zmierzenia czasu wymaganego do uwolnienia leku z urządzeń.

W celu okreś lenia całkowitej iloś ci A-179578 naniesionego na kupon, kupon wyjmowano z fiolki i umieszczano w roztworze 50/50 acetonitryl/0,01M bufor fosforanowy (pH 6,0, 5,0 ml). Kupon umieszczano na jedną godzinę w płuczce ultradźwiękowej Bransona 5210. Następnie kupon wyjmowano z roztworu i roztwór analizowano przy uż yciu HPLC.

Badania czasu uwalniania przeprowadzono zanurzając i wyjmując poszczególne kupony ze świeżych porcji (10,0 ml) buforu fosforanowego o pH 6,0, po każdym z następujących odstępach czasu - 5, 15, 30 i 60 minut. Dla pozostałych punktów czasowych 120, 180, 240, 300, 360 minut, użyto objętości buforu 5,0 ml. Dla ułatwienia mieszania podczas uwalniania leku, próbki umieszczano na wytrząsarce Eberbacha ustawionej na małą szybkość. Po zakończeniu badania ostatniej próbki, wszystkie porcje roztworu analizowano przy użyciu HPLC.

PL 209 153 B1

Analizy HPLC wykonywano przy użyciu instrumentu Hewlett Packard serii 1100 o następujących ustawieniach:

Objętość wstrzykiwana = 100 ul

Czas akwizycji = 40 minut

Przepływ = 1,0 ml/min

Temperatura kolumny = 40°C

Długość fali = 27 8 nm

Faza ruchoma = 65% acetonitryl/35% H2O

Kolumna = YMV ODS-A 55 μm,4,6x250 mm

Część nr A1205254WT

Wyniki powyższego doświadczenia wykazały następujące wartości uwalniania:

T a b e l a 6

Czas (min)	Procent uwolnienia	Odchylenie standardowe
0,00	0,00	0,00
5,00	1,87	1,12
15,00	2,97	1,47
30,00	3,24	1,28
60,00	3,29	1,29
120,00	3,92	1,28
180,00	4,36	1,33
240,00	4,37	1,35
300,00	6,34	2,07
360,00	7,88	1,01

P r z y k ł a d 5

Celem tego przykładu było określenie wprowadzonej ilości i uwalniania A-179578 ze stentów dostarczających lek BiodivYsio.

W celu wprowadzenia leku do stentów, przygotowano i rozdzielono między dwanaście fiolek roztwór A-179578 w etanolu o stężeniu 50 mg/ml. Dwanaście indywidualnych powleczonych polimerem stentów umieszczono na wspornikach przeznaczonych do utrzymywania stentów w pozycji pionowej i stenty zanurzono pionowo na pięć minut w roztworze leku. Stenty i wsporniki wyjęto z fiolek i nadmiar roztworu leku usunięto przez kontakt stentu z materiałem absorbującym. Stenty pozostawiono następnie na 30 minut do wyschnięcia na powietrzu w odwróconym położeniu pionowym.

Stenty wyjęto ze wsporników i każdy stent umieszczono w mieszaninie 50/50 acetonitryl/bufor fosforanowy (pH 5,1, 2,0 ml) i przez godzinę poddawano działaniu ultradźwięków. Stenty wyjęto z roztworu i roztwory badano na stężenie leku, co umożliwiło obliczenie początkowej ilości leku na stentach. Przedstawiona metoda wykazała niezależnie usunięcie co najmniej 95% leku z powłoki stentu. Stenty zawierały średnio 60 mikrogramów leku ± 20 mikrogramów.

Stenty z wprowadzonym lekiem umieszczono na wspornikach i umieszczono w indywidualnych fiolkach w 0,01 M buforze fosforanowym (pH = 6,0, 1,9 ml). Próbki te umieszczono na wytrząsarce Eberbacha nastawionej na małą szybkość dla zapewnienia mieszania do tyłu i do przodu. Aby uniknąć osiągnięcia nasycenia lekiem w buforze, stenty przenoszono okresowo do fiolek ze świeżym buforem w następujących momentach: 15, 30, 45, 60, 120, 135, 150, 165, 180, 240, 390 minut. Przy końcu badanego okresu uwalniania leku, fiolki roztworem buforu badano za pomocą HPLC na stężenie leku. Wyniki, przedstawione jako % skumulowanego uwolnienia leku funkcji czasu, przedstawiono w tabeli 7.

PL 209 153 B1

T a b e l a 7

Czas (min)	% Skumulowanego uwalniania leku
15	0,3
30	1,1
45	2,1
60	3,2
120	4,3
135	5,9
150	6,3
165	6,8
180	7,4
240	10,8
390	13,2

Zastrzeżenia patentowe

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie medyczne, zawierające strukturę nośną i substancję terapeutyczną, która jest zdeponowana na strukturze nośnej, znamienne tym, że substancja terapeutyczna ma wzór lub jej farmaceutycznie dopuszczalne sole lub proleki, przy czym prolek stanowi ester grupy acetylowej, etanoilowej, piwaloilowej, piwaloiloksymetylowej, acetoksymetylowej, ftalidylowej, metoksymetylowej lub grupy indanylowej i grupy C-31 hydroksylowej lub prolek jest estrem naturalnego aminokwasu i grupy C-31 hydroksylowej, przy czym struktura nośna jest wybrana z grupy złożonej ze stentów wieńcowych, stentów obwodowych, cewników, przeszczepów tętniczo-żylnych, przeszczepów by-passów naczyniowych i baloników dostarczających leki, stosowanych w układzie naczyniowym, przy czym urządzenie medyczne wykazuje kontrolowane uwalnianie substancji terapeutycznych w okresie kilku godzin do kilku tygodni.

   PL 209 153 B1
2. 2. Urządzenie medyczne według zastrz. 1, znamienne tym, że struktura nośna obejmuje powłokę, która to powłoka zawiera substancję terapeutyczną.
3. 3. Urządzenie medyczne według zastrz. 2, znamienne tym, że powłoka jest polimeryczna.
4. 4. Urządzenie medyczne według zastrz. 3, znamienne tym, że powłoka polimeryczna jest biostabilna.
5. 5. Urządzenie medyczne według zastrz. 3, znamienne tym, że powłoka polimeryczna jest biodegradowalna.
6. 6. Urządzenie medyczne według zastrz. 1, znamienne tym, że substancja terapeutyczna ma wzór:
7. 7. Urządzenie medyczne według zastrz. 1, znamienne tym, że substancja terapeutyczna ma wzór: