PL209128B1 - Białko receptora spokrewnionego z receptorami cytokin oraz związane z nim produkty, sposoby i zastosowania - Google Patents

Białko receptora spokrewnionego z receptorami cytokin oraz związane z nim produkty, sposoby i zastosowania

Info

Publication number
PL209128B1
PL209128B1 PL365177A PL36517701A PL209128B1 PL 209128 B1 PL209128 B1 PL 209128B1 PL 365177 A PL365177 A PL 365177A PL 36517701 A PL36517701 A PL 36517701A PL 209128 B1 PL209128 B1 PL 209128B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
polypeptide
seq
cells
composition
binding
Prior art date
Application number
PL365177A
Other languages
English (en)
Other versions
PL365177A1 (pl
Inventor
Madaline Chirica
Robert A. Kastelein
Kevin W. Moore
Christi L. Parham
Original Assignee
Schering Corp
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Family has litigation
First worldwide family litigation filed litigation Critical https://patents.darts-ip.com/?family=22753958&utm_source=google_patent&utm_medium=platform_link&utm_campaign=public_patent_search&patent=PL209128(B1) "Global patent litigation dataset” by Darts-ip is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Application filed by Schering Corp filed Critical Schering Corp
Publication of PL365177A1 publication Critical patent/PL365177A1/pl
Publication of PL209128B1 publication Critical patent/PL209128B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07KPEPTIDES
    • C07K14/00Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof
    • C07K14/435Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from animals; from humans
    • C07K14/705Receptors; Cell surface antigens; Cell surface determinants
    • C07K14/715Receptors; Cell surface antigens; Cell surface determinants for cytokines; for lymphokines; for interferons
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07KPEPTIDES
    • C07K14/00Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof
    • C07K14/435Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from animals; from humans
    • C07K14/705Receptors; Cell surface antigens; Cell surface determinants
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P1/00Drugs for disorders of the alimentary tract or the digestive system
    • A61P1/04Drugs for disorders of the alimentary tract or the digestive system for ulcers, gastritis or reflux esophagitis, e.g. antacids, inhibitors of acid secretion, mucosal protectants
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P17/00Drugs for dermatological disorders
    • A61P17/06Antipsoriatics
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P19/00Drugs for skeletal disorders
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P19/00Drugs for skeletal disorders
    • A61P19/02Drugs for skeletal disorders for joint disorders, e.g. arthritis, arthrosis
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P25/00Drugs for disorders of the nervous system
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P25/00Drugs for disorders of the nervous system
    • A61P25/28Drugs for disorders of the nervous system for treating neurodegenerative disorders of the central nervous system, e.g. nootropic agents, cognition enhancers, drugs for treating Alzheimer's disease or other forms of dementia
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P29/00Non-central analgesic, antipyretic or antiinflammatory agents, e.g. antirheumatic agents; Non-steroidal antiinflammatory drugs [NSAID]
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P3/00Drugs for disorders of the metabolism
    • A61P3/08Drugs for disorders of the metabolism for glucose homeostasis
    • A61P3/10Drugs for disorders of the metabolism for glucose homeostasis for hyperglycaemia, e.g. antidiabetics
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P31/00Antiinfectives, i.e. antibiotics, antiseptics, chemotherapeutics
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P31/00Antiinfectives, i.e. antibiotics, antiseptics, chemotherapeutics
    • A61P31/04Antibacterial agents
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P31/00Antiinfectives, i.e. antibiotics, antiseptics, chemotherapeutics
    • A61P31/10Antimycotics
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P31/00Antiinfectives, i.e. antibiotics, antiseptics, chemotherapeutics
    • A61P31/12Antivirals
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P35/00Antineoplastic agents
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00Drugs for immunological or allergic disorders
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/02Immunomodulators
    • A61P37/06Immunosuppressants, e.g. drugs for graft rejection
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/08Antiallergic agents
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P43/00Drugs for specific purposes, not provided for in groups A61P1/00-A61P41/00
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61KPREPARATIONS FOR MEDICAL, DENTAL OR TOILETRY PURPOSES
    • A61K38/00Medicinal preparations containing peptides
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07KPEPTIDES
    • C07K2319/00Fusion polypeptide
    • YGENERAL TAGGING OF NEW TECHNOLOGICAL DEVELOPMENTS; GENERAL TAGGING OF CROSS-SECTIONAL TECHNOLOGIES SPANNING OVER SEVERAL SECTIONS OF THE IPC; TECHNICAL SUBJECTS COVERED BY FORMER USPC CROSS-REFERENCE ART COLLECTIONS [XRACs] AND DIGESTS
    • Y10TECHNICAL SUBJECTS COVERED BY FORMER USPC
    • Y10STECHNICAL SUBJECTS COVERED BY FORMER USPC CROSS-REFERENCE ART COLLECTIONS [XRACs] AND DIGESTS
    • Y10S435/00Chemistry: molecular biology and microbiology
    • Y10S435/975Kit

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Oncology (AREA)
  • Communicable Diseases (AREA)
  • Neurosurgery (AREA)
  • Molecular Biology (AREA)
  • Proteomics, Peptides & Aminoacids (AREA)
  • Genetics & Genomics (AREA)
  • Biophysics (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Neurology (AREA)
  • Biochemistry (AREA)
  • Gastroenterology & Hepatology (AREA)
  • Diabetes (AREA)
  • Zoology (AREA)
  • Toxicology (AREA)
  • Cell Biology (AREA)
  • Physical Education & Sports Medicine (AREA)
  • Rheumatology (AREA)
  • Transplantation (AREA)
  • Hematology (AREA)
  • Dermatology (AREA)
  • Psychiatry (AREA)
  • Hospice & Palliative Care (AREA)
  • Pulmonology (AREA)
  • Virology (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest zasadniczo czysty lub zrekombinowany polipeptyd receptora spokrewnionego z receptorami cytokin, izolowany lub zrekombinowany kwas nukleinowy, wektor ekspresyjny, komórka gospodarza, sposób wytwarzania polipeptydu, związek wiążący obejmujący przeciwciało lub jego fragment wiążący antygen, sposób wytwarzania kompleksu antygen : przeciwciało, kompozycje oraz zastosowania.
Rozwiązania według wynalazku mają wpływ na fizjologię ssaków, w tym na funkcjonowanie ich układu immunologicznego. W szczególności umożliwiają one regulację rozwoju i/lub funkcjonowania układu immunologicznego. Niniejszym ujawnione są również diagnostyczne i terapeutyczne zastosowania.
Technologia rekombinowania DNA dotyczy ogólnie technik integrowania informacji genetycznej ze źródła donorowego do wektorów i jej dalszej obróbki, takiej jak wprowadzenie do gospodarza, dzięki czemu informacja ta jest powielana i/lub wyrażana w nowym środowisku. Zazwyczaj, informacja genetyczna istnieje w postaci komplementarnego DNA (cDNA) otrzymanego z informacyjnego RNA (mRNA), kodującego pożądany produkt biał kowy. Noś nikiem jest często plazmid, wykazujący zdolność do wbudowywania cDNA, a następnie jego replikacji w komórkach gospodarza, a także, w niektórych przypadkach, kontroli ekspresji cDNA i w ten sposób syntezy kodowanego produktu w gospodarzu. Patrz np. Sambrook i wsp. (1989) Molecular Cloning: A Laboratory Manual, (wyd. II.) t. 1-3, CSH Press, NY.
Od pewnego czasu wiadomo, że odpowiedź immunologiczna ssaków opiera się na szeregu złożonych oddziaływań komórkowych, zwanych „siecią immunologiczną. Współczesne badania dostarczyły nowych danych dotyczących wzajemnych oddziaływań wewnątrz tej sieci. O ile jest jasne, że zasadnicza część odpowiedzi immunologicznej wiąże się ze wzajemnymi oddziaływaniami limfocytów, makrofagów, granulocytów i innych komórek, to obecnie, zdaniem immunologów, rozpuszczalne białka, takie jak limfokiny, cytokiny i monokiny, odgrywają kluczową rolę w kontrolowaniu tych oddziaływań międzykomórkowych. Stąd istnieje stosunkowo duże zainteresowanie izolowaniem, scharakteryzowaniem i wyjaśnieniem mechanizmów działania czynników regulujących aktywność komórek, co umożliwi znaczące postępy w diagnostyce i terapii licznych schorzeń, np. zaburzeń funkcjonowania układu immunologicznego.
Limfokiny w sposób oczywisty regulują aktywność komórkową na wiele sposobów. Patrz np. Paul (red. 1996) Fundamental Immunology wyd. III, Raven Press, New York; i Thomson (red. 1994) The Cytokine Handbook wyd. II, Academic Press, San Diego. Wykazano, że wspierają one proliferację , wzrost i/lub różnicowanie się niezróżnicowanych komórek macierzystych szpiku kostnego w różnorodne komórki prekursorowe, w tym linie komórkowe tworzące złożony system immunologiczny. Właściwe i zrównoważone oddziaływania pomiędzy składnikami komórkowymi są niezbędne dla prawidłowej odpowiedzi immunologicznej. Różne linie komórkowe często reagują w róż ny sposób na limfokiny podawane wraz z innymi czynnikami.
Linie komórkowe szczególnie ważne w odpowiedzi immunologicznej zawierają dwie klasy limfocytów: komórki B, które mogą wytwarzać i wydzielać immunoglobuliny (białka zdolne do rozpoznawania i wiązania obcych substancji w celu ich usunięcia) i różne typy komórek T, które wydzielają limfokiny i pobudzają lub hamują komórki B, a także różnorodne inne komórki (w tym inne komórki T), tworząc sieć immunologiczną. Limfocyty te oddziaływują z komórkami wielu innych rodzajów.
Badania mające na celu lepsze poznanie i leczenie zaburzeń układu immunologicznego były hamowane przez zasadniczą niemożność hodowli wielu komórek układu immunologicznego in vitro. Immunolodzy stwierdzili, że hodowla wielu typów komórek może być prowadzona z wykorzystaniem nadsączy pochodzących z komórek T i innych typów komórek, które zawierają różnorodne czynniki wzrostowe, w tym wiele limfokin.
Istnieje wiele różnych czynników wzrostowych i regulatorowych, które wpływają na rozwój morfogenetyczny. Poznano wiele receptorów cytokinowych. Zazwyczaj funkcjonalny receptor składa się z przynajmniej dwóch zasadniczych podjednostek. Patrz np. Heinrich i wsp. (1998) Biochem. J. 334: 297-314; Gonda i D'Andrea (1997) Blood 89: 355-369; Presky, i wsp. (1996) Proc. Nat'l Acad. Sci. USA 93: 14002-14007; Drachman i Kaushansky (1995) Curr. Opin. Hematol. 2: 22-28 ; Theze (1994) Eur. Cytokine Netw. 5: 353-368; i Lemmon i Schlessinger (1994) Trends Biochem. Sci. 19: 459-463.
PL 209 128 B1
Z niniejszego omówienia wynika, ż e ujawnienie i badanie nowych rozpuszczalnych biał ek i ich receptorów, w tym czynników podobnych do limfokin, powinno przyczynić się do powstania nowych sposobów leczenia szeregu zaburzeń, bezpośrednio lub pośrednio związanych z rozwojem, różnicowaniem lub funkcjonowaniem np. systemu immunologicznego i/lub komórek macierzystych szpiku. W szczególności byłoby bardzo korzystne ujawnienie i zbadanie nowych receptorów cząsteczek podobnych do limfokin, które wzmagają korzystne działanie innych limfokin. Niniejszy wynalazek dotyczy nowych receptorów ligandów wykazujących podobieństwo do kompozycji podobnych do cytokin i spokrewnionych związków, oraz sposobów ich zastosowania.
Niniejszy wynalazek dotyczy nowych receptorów spokrewnionych z receptorami cytokin, np. molekularnych, podobnych do receptorów cytokin struktur u naczelnych, określanych jako podjednostki receptora cytokinowego DNAX (DCRS, ang. DNAX Cytokine Receptor Subunit) i ich aktywności biologicznych. W szczególności niniejszymi przedstawiono opis jednej takiej podjednostki o nazwie DCRS5. Przedstawione został y sekwencje kwasów nukleinowych kodują ce polipeptydy oraz sposoby ich wytwarzania i zastosowania. Kwasy nukleinowe według wynalazku są częściowo scharakteryzowane przez ich homologię do zawartych niniejszym sekwencji sklonowanego komplementarnego DNA (cDNA). Niniejszym wykazano dopasowanie ligandu p40/IL-B30 z podjednostkami receptora DCRS5 i IL12Rei. Dostarcza ono informacji dotyczących zastosowania agonistów i antagonistów w oparciu o odczynniki wobec których są one skierowane.
Przedmiotem wynalazku jest zasadniczo czysty lub zrekombinowany polipeptyd obejmujący reszty aminokwasowe 1 do 606 SEKW. NR ID.: 2, a korzystnie reszty aminokwasowe -23 do 606 SEKW. NR ID.: 2.
Rekombinowany polipeptyd może składać się z dojrzałej sekwencji opisanej w Tabeli 1; może być polipeptydem nieglikozylowanym; może pochodzić od człowieka; może być naturalnym wariantem polimorficznym SEKW. NR ID.: 2; może wykazywać przynajmniej 2 nienakładające się na siebie epitopy, które są specyficzne dla DCRS5 naczelnych; w formie naturalnie glikozylowanej może mieć masę cząsteczkową wynoszącą przynajmniej 30 kD; może być polipeptydem syntetycznym; może mieć sterylną postać; może występować w roztworze wodnym lub buforowanym; może być związany ze stałym podłożem; może być skoniugowany z innym chemicznym ugrupowaniem; lub może być w postaci fizycznie zasocjowanej z polipeptydem IL-12Re1. Polipeptyd według wynalazku może ponadto zawierać epitop umożliwiający jego oczyszczenie lub detekcję.
Dostarczone zostały także różne kompozycje, obejmujące np.: zasadniczo czysty polipeptyd w kombinacji z białkiem IL-25 12Re1. Przedmiotem wynalazku jest heterodimerowa kompozycja obejmująca
a) polipeptyd obejmujący reszty aminokwasowe 1 do 606 SEKW. NR ID.: 2; oraz
b) IL-12Re1.
Korzystnie kompozycja według wynalazku jest zdolna do wiązania IL-B30/p40.
Polipeptyd według wynalazku może być dostarczany w nośniku, który może być: roztworem wodnym, w szczególności roztworem soli i/lub buforem; i/lub sformułowany do podawania doustnego, doodbytniczego, donosowego, miejscowego lub pozajelitowego.
Niniejszym opisane zostały również zestawy obejmujące polipeptyd według wynalazku i: przedział zawierający polipeptyd; przedział zawierający polipeptyd IL12Re1; przedział zawierający polipeptyd p40, IL-B30 lub p40/IL-B30; lub instrukcje dotyczące korzystania lub usunięcia wchodzących w skład zestawu odczynników.
Dostarczone są przeciwciała i inne związki wiążące, np. obejmujące miejsce wiążące antygen z przeciwciała, które specyficznie wiąże się z wewnątrzkomórkową częścią DCRS5. W szczególności przedmiotem wynalazku jest związek wiążący obejmujący przeciwciało lub jego fragment wiążący antygen, które specyficznie wiążą się z polipeptydem obejmującym sekwencję aminokwasową SEKW. NR ID.: 2. Korzystnie, związek wiążący według wynalazku swoiście wiąże się z polipeptydem obejmującym reszty 1 do 606 SEKW. NR ID.: 2, korzystniej z polipeptydem obejmującym reszty 356 do 606 SEKW. NR ID.: 2. W korzystnej postaci wykonania związek wiążący według wynalazku jest przeciwciałem monoklonalnym lub jego wiążącym antygen fragmentem. Również korzystnie związek wiążący według wynalazku jest fragmentem Fab, Fab2 lub Fv.
Związek wiążący może być skoniugowany z innym ugrupowaniem chemicznym. Może on być przeciwciałem uzyskanym w odpowiedzi na sekwencję peptydową dojrzałego polipeptydu przedstawioną w Tabeli 1, w odpowiedzi na dojrzały DCRS5 lub w odpowiedzi na oczyszczony ludzki DCRS5. Związek wiążący według wynalazku można otrzymać w wyniku immunoselekcji.
PL 209 128 B1
Może on być przeciwciałem poliklonalnym lub wiązać się ze zdenaturowanym DCRS5. Ponadto może on wiązać antygen ze stałą wiązania Kd wynoszącą przynajmniej 30 μm. Związek wiążący może występować w postaci związanej ze stałym podłożem, takim jak kulki lub membrana z tworzywa sztucznego. Związek wiążący według wynalazku może być formułowany w sterylnej kompozycji. Możliwe jest również jego znakowanie znacznikiem promieniotwórczym lub fluorescencyjnym w sposób umożliwiający jego detekcję.
Niniejszym opisano także zestawy zawierające związek wiążący oraz: przedział zawierający związek wiążący; przedział zawierający: polipeptyd p40; polipeptyd IL-B30; polipeptyd DCRS5; i/lub polipeptyd IL-12Re1; przedział zawierający przeciwciało, które specyficznie wiąże się z: polipeptydem p40; polipeptydem IL-B30; polipeptydem DCRS5; i/lub polipeptydem IL-12Re1; lub instrukcje dotyczące korzystania albo usuwania odczynników wchodzących w skład zestawu.
Przedmiotem wynalazku jest także sposób wytwarzania kompleksu antygenu z przeciwciałem obejmujący kontaktowanie polipeptydu DCRS5 według wynalazku ze związkiem wiążącymi według wynalazku, np. z przeciwciałem, w odpowiednich warunkach, które umożliwiają utworzenie kompleksu. W sposobie tym kompleks może być oddzielony od innych receptorów cytokinowych; kompleks może być oddzielony od innych przeciwciał; kontaktowanie może mieć miejsce w próbce zawierającej interferon; kontaktowanie umożliwia ilościowe oznaczanie antygenu; kontaktowanie może mieć miejsce w próbce zawierającej przeciwciało; lub kontaktowanie umożliwia ilościowe oznaczanie przeciwciała.
Dostarczone są ponadto inne kompozycje, np. kompozycje zawierające: sterylny związek wiążący lub związek wiążący i nośnik, przy czym nośnik jest: roztworem wodnym, w tym roztworem soli i/lub buforem. Kompozycje takie mogą być formułowane do podawania doustnego, doodbytniczego, donosowego, miejscowego lub pozajelitowego.
Wynalazek również dostarcza oczyszczonego lub zrekombinowanego kwasu nukleinowego kodującego polipeptyd DCRS5. Przedmiotem wynalazku jest izolowany lub zrekombinowany kwas nukleinowy kodujący polipeptyd według wynalazku. Korzystnie izolowany lub zrekombinowany kwas nukleinowy według wynalazku obejmuje reszty nukleotydowe 188-2005 SEKW. NR ID.: 1. lub reszty nukleotydowe 119-2005 SEKW. NR ID. : 1.
Kwas nukleinowy według wynalazku może zawierać miejsce początku replikacji; pochodzić z naturalnego źródła; być znakowany w sposób umożliwiający detekcję; obejmować syntetyczną sekwencję nukleotydową; mieć długość mniejszą niż 6 kb lub mniejszą niż 3 kb; pochodzić od naczelnych; obejmować pełnej długości naturalną sekwencję kodującą; być sondą hybrydyzacyjną dla genu kodującego DCRS5; lub być starterem PCR, produktem PCR lub starterem do mutagenezy.
Przedmiotem wynalazku jest także wektor ekspresyjny obejmujący kwas nukleinowy według wynalazku oraz obejmujące taki wektor komórki gospodarza. Komórki zawierające zrekombinowany kwas nukleinowy mogą być: komórkami prokariotycznymi; komórkami eukariotycznymi; komórkami bakteryjnymi; komórkami drożdżowymi; komórkami owadzimi; komórkami ssaka; komórkami mysimi; komórkami naczelnych; albo komórkami ludzkimi.
Przedmiotem wynalazku jest także sposób wytwarzania polipeptydu obejmujący:
a) hodowanie komórek gospodarza według wynalazku w warunkach odpowiednich do ekspresji polipeptydu; oraz
b) izolowanie lub oczyszczanie tego polipeptydu.
Niniejszym opisano także zestawy, które obejmują kwas nukleinowy oraz: przedział zawierający kwas nukleinowy kodujący: polipeptyd p40; polipeptyd IL-B30; polipeptyd DCRS5; i/lub polipeptyd IL-12Re1; przedział zawierający: polipeptyd p40; polipeptyd IL-B30; polipeptyd DCRS5; i/lub polipeptyd IL-12Re1; przedział zawierający przeciwciało specyficznie wiążące się z: polipeptydem p40; polipeptydem IL-B30; polipeptydem DCRS5; i/lub polipeptydem IL-12Re1; lub instrukcje dotyczące korzystania lub usuwania odczynników wchodzących w skład zestawu.
Kwasy nukleinowe mogą obejmować kwasy, które: podczas płukania przez 30 minut w temperaturze 30°C i przy stężeniu soli niższymi niż 2M hybrydyzują z częścią SEKW. NR ID.:1 kodującą część wewnątrzkomórkową polipeptydu. Korzystnie, taki kwas nukleinowy hybrydyzuje w temperaturze 45°C i/lub przy stężeniu soli 500 mM; albo w 55°C i/lub przy stężeniu 150 mM.
PL 209 128 B1
Wynalazek dostarcza także zastosowania terapeutyczne.
Przedmiotem wynalazku jest zatem kompozycja obejmująca będące antagonistą przeciwciało lub jego wiążący antygen fragment, które wiążą się z polipeptydem obejmującym aminokwasy 1-328 SEKW. NR ID.: 2 do zastosowania jako lek.
Przedmiotem wynalazku jest także kompozycja obejmująca będące antagonistą przeciwciało lub jego wiążący antygen fragment, które wiążą się z polipeptydem obejmującym aminokwasy 1-328 SEKW. NR ID: 2 do zastosowania jako lek.
Przedmiotem wynalazku jest także kompozycja obejmująca będące antagonistą przeciwciało lub jego wiążący antygen fragment, które wiążą się z kompleksem zawierającym:
i) polipeptyd obejmujący aminokwasy 1-328 SEKW. NR ID.: 2; oraz ii) zewnątrzkomórkową część IL-12Re1 do zastosowania jako lek.
Przedmiotem wynalazku jest ponadto kompozycja obejmująca kompleks zawierający:
i) polipeptyd obejmujący aminokwasy 1-328 SEKW. NR ID.: 2; oraz ii) zewnątrzkomórkową część IL-12Re1 do zastosowania jako lek.
Przedmiotem wynalazku jest również kompozycja obejmująca kwas nukleinowy antysensowny wobec polinukleotydu, który koduje polipeptyd obejmujący sekwencję z SEKW. NR ID.: 2, do zastosowania jako lek.
Korzystnie kompozycja według wynalazku może być stosowana w kombinacji z antagonistą IL-12; IL-18; TNF; lub IFNy.
Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie określonej powyżej kompozycji według wynalazku do wytwarzania leku do leczenia pacjenta z przewlekłą chorobą, w której pośredniczy Th1; ze stwardnieniem rozsianym; z reumatoidalnym zapaleniem stawów; z zapaleniem kości i stawów; z zapalną chorobą jelit; z cukrzycą; z łuszczycą; z posocznicą; lub z przeszczepem allogenicznym.
Przedmiotem wynalazku jest ponadto kompozycja obejmująca będące agonistą przeciwciało lub jego wiążący antygen fragment, które wiążą się z kompleksem zawierającym:
i) polipeptyd obejmujący aminokwasy 1-328 SEKW. NR ID.: 2; oraz ii) zewnątrzkomórkową cześć IL-12Re1 do zastosowania jako lek.
Korzystnie kompozycja według wynalazku jest w kombinacji z: IL-12; IL-18; TNF; lub IFNy.
Przedmiotem wynalazku jest również zastosowanie opisanej powyżej kompozycji według wynalazku do wytwarzania leku do leczenia pacjenta z przewlekłą odpowiedzią Th2; z nowotworem; z zakażeniem wirusem; z zakażeniem grzybiczym; lub z reakcją alergiczną.
Wynalazek dotyczy też zastosowania określonej powyżej kompozycji według wynalazku do wytwarzania leku do leczenia pacjenta otrzymującego szczepionkę.
Szczegółowy opis wynalazku
Konspekt
I. Zagadnienia ogólne
II. Aktywności
III. Kwasy nukleinowe
A. fragmenty kodujące, sekwencje, sondy
B. mutacje, chimery, fuzje
C. przygotowanie kwasów nukleinowych
D. wektory, komórki je zawierające
IV. Białka, peptydy
A. fragmenty, sekwencje, immunogeny, antygeny
B. muteiny
C. agoniści/antagoniści, odpowiedniki funkcjonalne
D. przygotowanie białek
V. Wytwarzanie kwasów nukleinowych i białek
A. syntetyczne
B. rekombinowane
C. ze źródeł naturalnych
VI. Przeciwciała
PL 209 128 B1
A. poliklonalne
B. monoklonalne
C. fragmenty ; Kd
D. przeciwciała anty-idiotypowe
E. linie komórkowe hybrydoma
VII. Zestawy, diagnostyka i oznaczenia ilościowe
A. ELISA
B. oznaczanie kodującego mRNA
C. jakościowe/ilościowe
D. zestawy
VIII. Kompozycje terapeutyczne, sposoby
A. kompozycje kombinowane
B. jednostka dawkowania
C. podawanie
IX. Badania przesiewowe
I. Zagadnienia ogólne
Niniejszy wynalazek dostarcza sekwencji aminokwasowej i sekwencji DNA ssaczych, w tym naczelnych, cząsteczek podjednostki podobnej do receptora cytokinowego, nazwanej w podjednostką receptora cytokinowego DNAX, posiadającej szczególne, określone własności, zarówno strukturalne jak i biologiczne. Różne cDNA kodujące te cząsteczki zostały uzyskane z bibliotek sekwencji cDNA naczelnych, np. ludzkich. Pożądane byłyby także ich odpowiedniki pochodzące od innych naczelnych lub innych ssaków.
Niniejszym wykazano dopasowanie ligandu p40/IL-330 z podjednostkami receptora DCRS5 i IL-12Rei, które dostarcza informacji dotyczących zastosowania agonistów i antagonistów na podstawie odczynników wobec których są one skierowane.
Niektóre ze standardowych metod, które mogą tu znaleźć zastosowanie, są opisane lub cytowane np. w Maniatis, i wsp. (1982) Molecular Cloning, A Laboratory Manual, Cold Spring Harbor Laboratory Cold Spring Harbor Press; Sambrook i wsp. (1989) Molecular Cloning: A Laboratory Manual, (2d ed.), t.t. 1-3, CSH Press, NY; Ausubel i wsp., Biology, Greene Publishing Associates, Brooklyn, NY; lub Ausubel i wsp. (1987 wraz z okresowymi uzupełnieniami) Current Protocols in Molecular Biology, Greene/Wiley, New York.
Sekwencja nukleotydowa (SEKW. NR ID.: 1) i odpowiadająca jej sekwencja aminokwasowa (SEKW. NR ID.: 2) części kodującej DCRS5 naczelnych, np. człowieka, jest przedstawiona w Tabeli 1. Przewidywana sekwencja sygnałowa została zaznaczona, lecz może ona zależeć od typu komórki lub może być o kilka reszt aminokwasowych dłuższa lub krótsza. Potencjalne miejsca N-glikozylacji to reszty asparaginy w pozycjach 6, 24, 58, 118, 157, 209 i 250. Mostki dwusiarczkowe prawdopodobnie mogą znajdować się pomiędzy resztami cysteiny w pozycjach 29 i 78; konserwowany motyw C_CXW znajduje się w pozycjach 110/121/123. Odnotować należy resztę tryptofanu w pozycji 219 i motyw WxxWS w pozycjach 281-285. Segment obejmujący pozycje około 1-101 jest domeną Ig; od około reszty 102-195 znajduje się wiążąca cytokiny domena 1; od około reszty 196-297 znajduje się wiążąca cytokiny domena 2; pomiędzy około 298-330 znajduje się łącznik; pomiędzy około 329-354 znajduje się część transbłonowa; oraz pomiędzy około 356-606 znajduje się domena wewnątrzkomórkowa. Część wewnątrzkomórkowa zawiera przypuszczalne miejsce wiążące SH2 w pozycjach Y374-I377, Y461-Q464, oraz Y588-Q591; oraz potencjalnie ważne reszty tyrozynowe w pozycjach 406, 427, 440, i 453. Miejsca te i zakresy zasługują na szczególną uwagę.
ORF zawiera przypuszczalną sekwencję sygnałową, która zgodnie z przewidywaniami jest trawiona przy ... CHG/GIT..., jak pokazano wyżej. Za przewidywaną domeną zewnątrzkomórkową o długości 328 aminokwasów znajduje się przypuszczalny segment transbłonowy, a za nim domena cytoplazmatyczna o długości około 252 aminokwasów. Przewiduje się, że funkcje wiązania ligandów spełnia domena zewnątrzkomórkowa. Sekwencja kwasu nukleinowego otrzymana po odwrotnej translacji jest przedstawiona w Tabeli 2.
PL 209 128 B1
T a b e l a. 1: Sekwencja nukleotydowa i polipeptydowa podjednostki receptora cytokinowego DNAK (DCRS5). Sekwencje naczelnych, np. człowieka (patrz SEKW. NR ID.: 1 i 2). Wskazano przewidywaną sekwencję sygnał ową, lecz jej długość może różnić się o kilka pozycji i zależeć od rodzaju komórki. Zidentyfikowane pozycje zmienne znajdują się w pozycjach nukleotydowych 127 i 563; które występują sparowane z G i G (translacja do kombinacji Q i G) lub T i A (translacja do H i R) .
gtggtacggg aattccattg tgttgggcag ccaacaaggg tggcagcctg gctctgaagt 60 ggaattatgt gcttcaaaca ggttgaaaga gggaaacagt cttttcctgc ttccagac 118
atg aat cak gtc act att caa tgg gat gca gta ata gcc ctt tac ata 166
Met Asn Xaa Val -20 Thr Ile Gin Trp Asp “15 Ala Val Ile Ala Leu -10 Tyr Ile
ctc ttc agc tgg tgt cat gga gga att aca aat ata aac tgc tct ggc 214
Leu Phe Ser -5 Trp Cys His Gly -1 Gly 1 Ile Thr Asn Ile 5 Asn Cys Ser Giy
cac atc tgg Sta gaa cca gcc aca att ttt aag atg ggt atg aat atc 2 62
His 10 Ile Trp Val Glu Pro 15 Ala Thr Ile Phe Lys 20 Met Gly Met Asn Ile 25
tct ata tat tgc caa gca gca att aag aac tgc caa cca agg aaa ctt 310
Ser Ile Tyr cys Gin 30 Ala Ala Ile Lys Asn 35 Cys Gin Pro Arg Lys 40 Leu
cat ttt tat aaa aat ggc atc aaa gaa aga ttt caa atc aca agg att 358
His Phe Tyr Lys 45 Asn Gly Ile Lys Glu 50 Arg Phe Gin Ile Thr 55 Arg Ile
aat aaa aca aca gct cgg ctt tgg tat aaa aac ttt ctg gaa cca cat 406
Asn Lys Thr 60 Thr Ala Arg Leu Trp 65 Tyr Lys Asn Phe Leu 70 Glu Pro His
gct tct atg tac tgc act gct gaa tgt ccc aaa cat ttt caa gag aca 454
Ala Ser 75 Met Tyr Cys Thr Ala 80 Glu Cys Pro Lys His 85 Phe Gin Glu Thr
ctg ata tgt gga aaa gac att tct tct gga tat ccg cca gat att cct 502
Leu SO Ile Cys Gly Lys Asp 95 Ile Ser Ser Gly Tyr 100 Pro Pro Asp Ile Pro 105
gat gaa gta acc tgt gtc att tat gaa tat tca ggc aac atg act tgc 550
Asp Glu Val Thr Cys 110 Val Ile Tyr Glu Tyr 115 Ser Gly Asn Met Thr 12 0 Cys
acc tgg aat gct rgg aag ctc acc tac ata gac aca aaa tac gtg gta 598
Thr Trp Asn Ala 125 Xaa Lys Leu Thr Tyr 130 Ile Asp Thr Lys Tyr 135 Val Val
cat gtg aag agt tta gag aca gaa gaa gag caa cag tat ctc acc tca 646
His Val Lys 14 0 Ser Leu Glu Thr Glu 145 Glu Glu Gin Gin Tyr 150 Leu Thr Ser
PL 209 128 B1
age tat att aac atc tcc act gat tea
Ser Tyr 155 Ile Asn Ile Ser Thr 160 Asp Ser
ttg gtt tgg gtc caa gca gca aac gca
Leu 170 Val Trp Val Gin Ala 175 Ala Asn Ala
caa ctg caa att cac ctg gat gat ata
Gin Leu Gin Ile His 190 Leu Asp Asp Ile
att tcc agg get gag act ata aat get
Ile Ser Arg Ala 205 Glu Thr Ile Asn Ala 210
tat tgg gat agt caa aca aca att gaa
Tyr Trp Asp 220 Ser Gin Thr Thr Ile 225 Glu
tac aag get aca aca aac caa act tgg
Tyr Lys 235 Ala Thr Thr Asn Gin 240 Thr Trp
aat ttt aca tat gtg caa cag tea gaa
Asn 250 Phe Thr Tyr Val Gin 255 Gin Ser Glu
aag tac gta ttt caa gtg aga tgt caa
Lys Tyr Val Phe Gin 270 Val Arg Cys Gin
cag cct tgg agt tea ccg ttt ttt cat
Gin Pro Trp Ser 2S5 Ser Pro Phe Phe His 290
cag gtc aca tea aaa gca ttc caa cat
Gin Val Thr 300 Ser Lys Ala Phe Gin 305 His
aca gtt get tcc atc tet aca ggg cac
Thr Val 315 Ala Ser Ile Ser Thr 320 Gly His
gac att gga ctt tta ttg gga atg atc
Asp 330 Ile Gly Leu Leu Leu 335 Gly Met Ile
att ctt tet ttg att ggg ata ttt aac
Ile Leu Ser Leu Ile 350 Gly Ile Phe Asn
aaa aga agg atc tta ttg tta ata cca
Lys Arg Arg Ile 365 Leu Leu Leu Ile Pro 370
tta caa ggt ggc aag aag tac 694 Leu Gin Gly Gly Lys Lys Tyr
165 eta ggc atg gaa gag tea aaa 742 Leu Gly Met Glu Glu Ser Lys
180 185 gtg ata cet tet gca gee gtc 790 Val Ile Pro Ser Ala Ala Val 195 200 aca gtg ccc aag acc ata att 838 Thr Val Pro Lys Thr Ile Ile
215 aag gtt tcc tgt gaa atg aga 886 Lys Val Ser Cys Glu Met Arg
230 aat gtt aaa gaa ttt gac acc 934 Asn Val Lys Glu Phe Asp Thr
245 ttc tac ttg gag cca aac att 982 Phe Tyr Leu Glu Pro Asn Ile
260 265 gaa aca ggc aaa agg tac tgg 1030 Glu Thr Gly Lys Arg Tyr Trp 275 280 aaa aca cct gaa aca gtt ccc 1078 Lys Thr Pro Glu Thr Val Pro
295 gac aca tgg aat tet ggg eta 1126 Asp Thr Trp Asn Ser Gly Leu
310 ctt act tet gac aac aga gga 1174 Leu Thr Ser Asp Asn Arg Gly
325 gtc ttt get gtt atg ttg tea 1222 Val Phe Ala Val Met Leu Ser
340 345 aga tea ttc ega act ggg att 1270 Arg Ser Phe Arg Thr Gly Ile 355 360 aag tgg ctt tat gaa gat att 1318 Lys Trp Leu Tyr Glu Asp Ile
375
PL 209 128 B1
cct Pro aat Asn atg aaa aac agc aat gtt gtg Val Val 385 aaa Lys atg Met eta Leu cag gaa Gin Glu 390 aat Asn agt Ser 1366
Met 380 Lys Asn Ser Asn
gaa ctt atg aat aat aat tcc agt gag cag gtc eta tat gtt gat ccc 1414
Glu Leu 395 Met Asn Asn Asn Ser 400 Ser Glu Gin Val Leu 405 Tyr Val Asp Pro
atg att aca gag ata aaa gaa atc ttc atc cca gaa cac aag cct aca 1462
Met 410 Ile Thr Glu Ile Lys Glu 415 Ile Phe Ile Pro 420 Glu His Lys Pro Thr 425
gac tac aag aag gag aat aca gga ccc ctg gag aca aga gac tac ccg 1510
Asp Tyr Lys Lys Glu 430 Asn Thr Gly Pro Leu 435 Glu Thr Arg Asp Tyr 440 Pro
caa aac tcg eta ttc gac aat act aca gtt gta tat att cct gat ctc 1558
Gin Asn Ser Leu 445 Phe Asp Asn Thr Thr 450 Val Val Tyr Ile Pro 455 Asp Leu
aac act gga tat aaa ccc caa att tca aat ttt ctg cct gag gga agc 1606
Asn Thr Gly 460 Tyr Lys Pro Gin Ile Ser 465 Asn Phe Leu Pro Glu 470 Gly Ser
cat ctc agc aat aat aat gaa att act tcc tta aca ctt aaa cca cca 1654
His Leu 475 Ser Asn Asn Asn Olu 480 Ile Thr Ser Leu Thr 485 Leu Lys Pro Pro
gtt gat tcc tta gac tca gga aat aat ccc agg tta caa aag cat cct 1702
Val 490 Asp Ser Leu Asp Ser Gly 495 Asn Asn Pro Arg 500 Leu Gin Lys His Pro 505
aat ttt gct ttt tet gtt tca agt gtg aat tca eta agc aac aca ata 1750
Asn Phe Ala Phe Ser 510 Val Ser Ser Val Asn 515 Ser Leu Ser Asn Thr 520 Ile
ttt ctt gga gaa tta agc ctc ata tta aat caa gga gaa tgc agt tet 1798
Phe Leu Gly Glu 525 Leu Ser Leu Ile Leu 530 Asn Gin Gly Glu Cys 535 Ser Ser
cct gac ata caa aac tca gta gag gag gaa acc acc atg ctt ttg gaa 1846
Pro Asp Ile 540 Gin Asn Ser Val Glu Glu 545 Glu Thr Thr Met Leu 550 Leu Glu
aat gat tca ccc agt gaa act att cca gaa cag acc ctg ctt cct gat 1894
Asn Asp 555 Ser Pro Ser Glu Thr 560 Ile Pro Glu Gin Thr 565 Leu Leu Pro Asp
gaa ttt gtc tcc tgt ttg ggg atc gtg aat gag gag ttg cca tet att 1942
Glu 570 Phe Val Ser Cys Leu Gly 575 Ile Val Asn Glu 580 Glu Leu Pro Ser Ile 585
aat act tat ttt cca caa aat att ttg gaa agc cac ttc aat agg att 1990
Asn Thr Tyr Phe Pro Gin Asn Ile Leu Glu Ser His Phe Asn Arg Ile
590 595 600
PL 209 128 B1 tca etc ttg gaa aag tagagctgtg tggtcaaaat caatatgaga aagctgcctt 2045 Ser Leu Leu Olu Lys
605
gcaatctgaa cttgggtttt ccctgcaata gaaattgaat tctgcctctt tttgaaaaaa 2105
atgtattcac atacaaatct tcacatggac acatgttttc atttcccttg gataaatacc 2165
taggtagggg attgctgggc catatgataa gcatatgttt cagttctacc aatcttgttt 2225
ccagagtagt gacatttctg tgctcctacc atcaccatgt aagaattccc gggagctcca 2285
tgccttttta attttagcca ttcttctgcc tmatttctta aaattagaga attaaggtcc 2345
cgaaggtgga acatgcttca tggtcacaca tacaggcaca aaaacagcat tatgtggacg 2405
cctcatgtat tttttataga gtcaactatt tcctctttat tttccctcat tgaaagatgc 2465
aaaacagctc tctattgtgt acagaaaggg taaataatgc aaaatacctg gtagtaaaat 2525
aaatgctgaa aattttcctt taaaatagaa tcattaggcc aggcgtggtg gctcatgctt 2585
gtaatcccag cactttggta ggctgaggtr ggtggatcac ctgaggtcag gagttcgagt 2645
ccagcctggc caatatgctg aaaccctgtc tctactaaaa ttacaaaaat tagccggcca 2705
tggtggcagg tgcttgtaat cccagctact tgggaggctg aggcaggaga atcacttgaa 2765
ccaggaaggc agaggttgca ctgagctgag attgtgccac tgcactccag cctgggcaac 2825
aagagcaaaa ctctgtctgg aaaaaaaaaa aaaa 2859
MN( O/H) VTIOWDAVIALYXI.FSWCHGGXTNINCSGHIWVEPATIFKMGMNISI YCOAAXKNCQPRKLHF YKNGIKERFQITRINKTTARLWYKNPLEPHASMYCTAECPKHFQETbICGKDISSGYPPDIPDHVTCViy EYSGNMTCTWNA (G/R) KLTYIDTKYWHVKSLETEEEQQYLTSSYINISTDSLQGGKKYIiVWVQAANAL GMEBSKQLQIHLDDI VIPSAAVISRAETINATVPKTIIYWDSGTTIEKVSCEMRYKATTNQTWNVKEFDT NFTYVQQSEFYLEPNXKYVFQVRCQETGKRYWQPWSSPFFHKTPBTVPQVTSKAFQHDTWNSGLTVASIS TGHLTSDNRGDIGLL1,GMIVFAVMLSILSLIGIFNRSFRTGIKRRILLLIPKWLYEPXPNMKNSNWKML QENSELMNNNSSEQVL¥VDPMITEIKEIFIPBHKPTDYKKENTGPLETRDYPQNSLFDNTTWYIPDLNT GrKPOISNFLPBGSHLSNNNEITSLTLKPPVDSLDSGNNPRLQKHPNFAFSVSSVNSLSNTIFLGBLSLI LNQGECSSPDIQNSVEEETTMLLENDSPSETIPEQTLLPDEFVSCLGIVNBBLPSINTYFP0!lXXJBSHFN RISLLEK
PL 209 128 B1
Tabela 2: Odwrotna translacja DCRS5 naczelnych, np. człowieka (SEKW. NR ID.: 3):
ATGAAYCAYGTNACNATHCARTGGGAYGCnGTNATHGCNYTNTAYATEYTNTTYWSNTGGTGYCAYGGNGGNAT
HACNAAYATHAAYTGYWSNGGHCAYATHTGGGTNGARCCNGCKACaiATETTYAARATGGGHATGAAYATHWSNA
THTAYTGYCARGCNGCNATHAARAAYTGYCARCCEMGNAARYTKiCAYTTYTAYAARAAYGGNATHAARGARMGN
TTYCARATHACNMGNATHAAYAARACNACHGCNMGHYTNTGGTAYAARAAYTTYYTNGARCCNCAYGCNWSNAT
GTAYTGYACTGCTGARTGYCCNAARCAYTTYCARGARACNYTHATHTGYGGNAARGAYATHWSNWSNGGNTAYC
CNCCNGAYATHCCNGAYGARGTNACNTGYGTNATHTAYGARTAYWSNGGHTUiYATGACNTGYACHTGGAAYGCN
MGNAARYTNACNTAYATHGAYACNAARTAYGTNGTNCAYGTEAARWSNYTNGARACNGARGARGARCARCARTA
YYTNACNWSNWSKTAYATHAAYATHWSNACNGAYWSHYTNCARGGHGGHAARAARTAYYTIIGTNTGGGTNCARG
CNGCNAAYGCNYTNGGNATGGARGARWSNAARCARYTNCARATHCAYYTNGAYGAYATHGHiATHCCHWSNGCN
GCNGTNATHWSNMGNGCKrGARACNATHAAYGCKACNGTNGCNAARACilATHATETAYTGGGAYWSNCARACNAC
KATHGARAARGTKWSNTGYGARATGMGNTA.YAARGCNAOIACliIAAYCARACNTGGAAYGTłtAARGARTTYGAYA
CajAAYTTYACNTAYGTNCARCARWSNGARTTYTAYYTNGARCCNAAYATHAARTAYGTNTTYCARGTNMGKTGY
CARGARACNGGNAARMGKTAYTGGCARCCHTGGWSNWSNCCNTTYTTYCAYAARACliCCNGARACNGTNCCNCA
RGTNACNWSNAARGCNTTYCARCAYGAYACNTGGAAYWSNGGNYTNACNGTNGCNWSNATHWSWACNGGNCAYY
TNACNWSNGAYAAYMGNGGNGAYATHGGNYTNYTNYTNGGNATGATHGTNTTYGCNGTNATGYTNWSNATHYTH
WSNYTNATHGGNATHTTYAAYMGNWSNTTYMGNACNGGNATEAARMGNMGNATHYTNYTNYTRATHCCNAARTG
GYTOTAYGARGAYATHCCNAAYATGAARAAYWSNAAYGTOGTNAARATGYTNCARGARAAYWSHGARYTNATGA
AYAAYAAYWSłJWSNGARCARGTNYTNTAYGTNGAYCCNATGATHACNGARATHAARGARATHTTYATHCCIIGAR
CAYAARCCNACNGAYTAYAARAARGARAAYACłTGGIJCCNYTNGARACNMGNGAYTAYCCNCARAAYWSNYTNTT
YGAYAAYACNAGNGTNGTNTAYATHCCErGAYYTNAAYACNGGNTAYAARCCNCARATHWSNAAYTTYYTNCCNG arggnwsncayytktwsnaayaayaaygarathacnwsnythacnytnaarccnccngtwgaywsnythgaywsn
GaNAAYAAYCCNMGNYTNCARAARCAYCCNAAYTTYGCIŚiTTYWSNGTNWSKWSNGTNAAYWSMYTNWSNAAYAC
EATHTTYYTNGGNGARYTNWSNYTNATHYTNAAYCARGGNGARTGYWSHWSNCCWGAYATHCARAAYWSNGTEG
ARGARGARACNACKATGYTNYTNGARAAYGAYWSSCCNWSNGARACNATHCCNGARCARACNYTNYTNCCHGAY
GARTTYGTHWSNTGYYTNGGNATHGTNAAYGARGARYTWCCNWSNATHAAYACNTAYTTYGCNCARAAYATHYT
NGARWSNCAYTTYAAYMGNATHWSNYTNYTNGARAAR
Tabela 3: Zestawienie podjednostek różnych receptorów cytokinowych. Białko gpl30 ludzki receptor IL-6 - SEKW. NR ID.: 4 (GenBank M57230); podjednostka beta2 ludzkiego receptora IL-12 - SEKW. NR ID.: 5 (GenBank U64198).
łlUlIi-12R 2 1 hugpl30 1 huDCRS5 1 huIL-12R 2 49 hugpl30 46 huDCRSS 50 huIL-12R 2 96 hugpl30 96 huDCRS5 94 huIL-12R 2 143 hugpi30 144 huDCRS5 144 huIL-12R 2 193 hugpl30 191
MAHTFROCSLAFMFIITWLLI KAKIDACKRGDVTVKPSHVII,LGSTVN MLTLQTWWQALFIFLTTESTGELLDPCG- - -YISPESPWQLHSNFT
MNHVTIQMDAVIAXxYILFSWCHGGITNINCS-GHIWVEPATIFKMGMlJIS * . * ....
ITCSLKPRQGCFHYSRRNKLILYKFDRRINFHHGHSLNSQVTGLPLG- - AVCVLKEKCMDYFHVNANYIVWKTHHFTIPKEQYTIINRTASSVTFTDIA IYCQAAIKN--CQP---RKLHFYKNGIKER-FQITRINKTTARLWYKHFL * · . . . * . .
- - TTLFVCKLACXHSD - EIQX CGAEIFVGVAPEQPQNLSCIQKGEQGTVA susiiQLTcasriLTFGQi,-EQNVYGXTiiSGi.pPEKPKNLSCivii-EGKKMR EPHASMYCTAECPKHFQETŁICGKDISSGYPPDIPDEVTCVIYEYSGKMT * . *,****.*..*.
CTWERGRDTHLYTEYTLQLSGPKNI1TWQKQCKDIYCDYIiDFGIliLTPESP CEWDGGRETHLETNFTLKS - - EWATHKFADCKAKRDTPTSCTTO YS - TVY
CTWŃARKLTYIDTKYWHVKSLETEEEQQYLTSSYINISTDSLQGG---***·*... .
ESNFTAKVTAVNSLGSSSSLPSTFTFLDIVRPLPPWDIRIKFQKASVSRC
FVNIEVWVBAENALGKVTSDHTNFDPVYKVKPNPPHNLSVINSEELSSXL
45
142
143 143
192
190
189
242
240
PL 209 128 B1 huDCRS5 190 -KKYLVWVQAANALGMEESKQLQIHLDDIVIPSAAVISRAETINATVPKT 238 * * * huIL-12R 2 243 TLYWRD EGLVLLNRLRYRPSNSRLWNM\/N ντΚΑΚΠΡΠπτ.Τ.ητ,Κ 285 hugpl30 241 KLTWTNPSIKSVIILKYNIQYRTKDASTWSQIPPEDTASTRSSFTVQDLK 290 huDCRSS 239 IIYWDS--QTTIBKVSCEMRYKATTNQTWNVKEFD-TNFTYVQQSEFYLE 285 . * . . . *. * . · huIL-12R 2 28S PFTBYBFOXSSKLHLYKGSWSDWSESLRAOTPEEEPTnMT.nvwvi*nrenTD 335 hugpl30 291 PFTEYVFRIRCMKEDGKGYWSDWSEEASGITYEDRPSKAPSFWYKIDPSH 340 huDCRSS 286 PNIKYVFQVRCQ-BTGKRYWQPWSSPFFHKTPETVP--------------320 * * * . , „ * * ** ★ * * huIL-12R 2 336 YS-RQQISLFWKNLSVSEARGKILHYQVTLQELTGGKAMTQNITGHTSWT 384 hugpl30 341 TQGYRTVQLVWKTLPPFEANGKILDYEVT---LTRWKSHLQNYTVNATKL 387 huDCRSS 321-----QVTSKAFQHDTWNSGLTVASISTG------HLTSDN--RGDIGLL 357 huIL-12R 2 385 TVIPRTGNWAVAVSAANSKGSSLPTRINIMNLCEAGLLAPRQVSANSEGM 434 hugpl30 388 TVNLTNDRYLATLTVRNLVGKSDAAVLTIP-ACDFQATHPVMDLKAFPKD 436 huDCRSS 358 LGMIVFAVMLSILSLIGIFHRSFRTGIKRR--------------------387 huIL-12R 2 435 DNILVTWQPPRKDPSAVQEYWEWRELHPG-GDTQVPLNWIiRSRPYNVSA 483 hugpl30 437 NMLWVEWTTPRE---SVKKYILEWCVLS---DKAPCITDWQQEDGTVHRT 4 80 huDCRSS 388 ----------------ILIiLIPKWLYEDIPNMKNSNWKMLQEN----SE 417 huIL-12R 2 484 LISENIKSYICYEIRVYALSGDQ-GGCSSILGNSKHXAPLSGPHINAITB 532 hugpl30 481 YLRGNIiAESKCYLITVTPVYADGPGSPESIKAYLKQAPPSKGPTVRTKKV 530 huDCRSS 418 LMNNNSSE--------QVLYVDP-----MITEIKEIFIPEHKPTDYKKE- 453 . * . * * * * huIL-12R 2 533 EKGSILISWNSIPVQEQMGCLLHYRIYWKERDSNSQPQLCEIPYRVSQNS 582 hugpl30 531 GKNEAVLEWDQLPVDVQNGFIRNYTIFYRTIIGN----ETAVNVDSSHTE 576 huDCRSS 454 --NTGPLETRDYP---QNSLFDNTTWYIPDLNTG------YKPQISN-- 490 . . * * . . . * huIL-12R 2 583 HPINSLQPRVTYVLWMTALTAAGESSHGNEREFCLQGKAN-WMAFVAPSI 631 hugpl30 577 YTLSSLTSDTLYMVRMAAYTDBG-GKDGPEFTFTTPKFAQGEIEAIWPV 625 huDCRSS 491------------------FLPEG---------------------------495 huIL-12R 2 632 CIAIIMVGIFSTHYFQQKVFVIiLAALRP-----------QWCSREIPDPA 670 hugpl30 626 CL^FLLTTLLGVLFCFNKRDLIKKHIWPNVPDPSKSHIAQWSPHTPPRHN 675 huDCRSS 496 -----------SHLSNNN-EITSLTLKP--------------PVDSLDSG 519 huIL-12R 2 671 NSTCAKKYPIAEEKTQLPLDRLLID-WPTPHDPEPLVIS--EVLHQVTPV 717 hugpl30 676 FNSKDQMYSDGNFTDVSWEIEANDKKPFPEDLKSLDLFKKEKINTEGHS 725 huDCRSS 520 NNPRLQKHPN-FAFSVSSVNSLSNT-------------1---FLGELSLI 552 huIL-12R 2 718 FRHPPCSNWPQREKGIQGHQASEKDMMHSASSPPPPRALQAESRQLVDLY 767 hugpl3 0 726 SGIGGSSCMSSSRPSISSSDENESSQNTSSTVQYSTWHSGYRHQVPSVQ 775 huDCRSS 553 LNQGECS---S—PDIQNSVEEETTMLLENDSP-----------------580 . ★ ★ *
PL 209 128 B1
huIL-12R 2 768
hu9pl30 huDCRS5 776 581
huIL-12R 2 815
hugpl30 826
huDCRS5 624
huIL-12R 2 846
hugpl30 876
huDCRS5 630
KVLESRGSDPKPENPACPWTVLPAGDI»PTHDGYLPSN---IDDLPSHEAP
VFSRSESTQPLLDSEERPEDLQLVDHVDGGDGILPRQQYFKQNCSQHESS --SETIPEQTLLPDEFVSCLGIVNEELPSINTYFPQN ILESHFNR- LADSLEELEPQHISLS-----VFPSSSLHPLTFSCG-------------PDISHFERSKQVSSVNBEDFVRLKQQISDHISQSCGSGQMKMFQEVSAAD
--ISLLEK * *
----------DKLTLDQLKMRCDSLML 862
AFGPGTEGQVERFETVGMEAATDEGMPKSYLPQTVRQGGYMPQ 918
629
814
825
623
845
875
629
Zewnątrzkomórkowa domena „IL30R jest najbliżej spokrewniona z będącym przekaźnikiem sygnału IL-6 białkiem gp130 i IL12Re2. Jest nieco słabiej spokrewniona z receptorem GCSF, receptorem leptyny, receptorem czynnika inhibitorowego białaczki i receptorem CNTF. A zatem „IL-30R należy do klasy I w obrębie nadrodziny receptorów cytokinowych i jest blisko spokrewniona z rodziną 6R/IL-12R.
Tabela 3 przedstawia porównanie dostępnych sekwencji podjednostek receptorów naczelnych z DCRS5 naczelnych, np. człowieka (IL-30R). DCRS5 wykazuje podobieństwo do podjednostki gp130 receptora IL-6 (np. podjednostki IL-6R) i do podjednostki IL-12e2. DCRS5 wykazuje cechy strukturalne podjednostki beta, ale właściwy przebieg oddziaływań białkowych i przekazywania sygnałów pozostaje nieznany.
W rozumieniu niniejszego zgłoszenia nazwa DCRS5 będzie używana do opisania białka obejmującego sekwencję aminokwasową przedstawioną w Tabeli 1. W wielu przypadkach znaczna jego część będzie jego funkcjonalnym lub strukturalnym odpowiednikiem, włączając w to np. dodatkowe części zewnątrz komórkowe. Niniejszym opisano również wariant białkowy odpowiedniego allelu DCRS5, którego sekwencja jest dostarczona, np. muteiny i innych konstruktów. Zazwyczaj takie warianty będą wykazywały mniej niż 10% różnic sekwencji w docelowym regionie i w ten sposób często będą miały od 1- do 11-krotnych podstawień, np. 2-, 3-, 5-, 7-krotne i inne. Niniejszym opisano warianty alleliczne i inne, np. naturalne polimorfizmy opisanego białka. Zazwyczaj białko to wiąże się ze swoim odpowiednim naturalnym ligandem, możliwie w postaci dimeru z podjednostką alfa receptora z dużym powinowactwem, np. przynajmniej około 100 nM, zazwyczaj lepszym niż około 30 nM, korzystnie lepszym niż 10 nM, korzystniej lepszym niż 3 nM. Nazwa ta będzie również używana w niniejszym zgłoszeniu do opisu naturalnie występujących form, np. alleli, wariantów polimorficznych i metabolicznych białka ssaka. Pożądane formy kompleksów receptorowych będą wiązać odpowiedni ligand z siłą i specyficznością odpowiednią dla oddziaływania ligand - receptor.
Rozwiązania według wynalazku odnoszą się także do kombinacji białek lub peptydów, które wykazują znaczące podobieństwo sekwencji aminokwasowej do sekwencji aminokwasowej z Tabeli 1. Niniejszym ujęto także warianty sekwencyjne ze względnie niewielką liczbą podstawień, np. korzystnie z mniejszą niż około 3-5.
Znaczny „fragment lub „segment polipeptydu oznacza odcinek reszt aminokwasowych o długości przynajmniej około 8 aminokwasów, ogólnie przynajmniej 10 aminokwasów, bardziej ogólnie przynajmniej 12 aminokwasów, często przynajmniej 14 aminokwasów, częściej przynajmniej 16 aminokwasów, typowo przynajmniej 18 aminokwasów, bardziej typowo przynajmniej 20 aminokwasów, zazwyczaj przynajmniej 22 aminokwasów, częściej niż zazwyczaj przynajmniej 24 aminokwasów, korzystnie przynajmniej 26 aminokwasów, korzystniej przynajmniej 28 aminokwasów, a, w szczególnie pożądanych wykonaniach, przynajmniej około 30 lub więcej aminokwasów. Sekwencje segmentów różnych białek mogą być porównywane ze sobą na odcinkach odpowiedniej długości. W wielu przypadkach fragmenty mogą wykazywać funkcjonalne właściwości całych podjednostek, np. domena zewnątrzkomórkowa receptora transbłonowego może zachowywać
PL 209 128 B1 zdolność wiązania liganda i może być wykorzystywana do otrzymywania rozpuszczalnego kompleksu podobnego do kompleksu receptora.
Homologia sekwencji aminokwasowej lub podobieństwo sekwencji jest określone przez najlepsze zestawienie pozycji poszczególnych reszt. W niektórych porównaniach w miarę potrzeby można wprowadzać odstępy. Patrz np. Needleham i wsp., (1970) J. Mol. Biol. 48: 443-453; Sankoff i wsp., (1983) rozdz. 1 w: Time Warps, String Edits, i Macromolecules: The Theory and Practice of Sequence Comparison, Addison-Wesley, Reading, MA; i programy opracowane przez IntelliGenetics, Mountain View, CA oraz University of Wisconsin Genetics Computer Group (GCG), Madison, WI. To zmienia się, gdy rozważa się podstawienia o charakterze konserwatywnym jako miejsca dopasowane. Do podstawień o charakterze konserwatywnym zazwyczaj zalicza się podstawienia w następujących grupach: glicyna, alanina; walina, izoleucyna, leucyna; kwas asparaginowy, kwas glutaminowy; asparagina, glutamina; seryna, treonina; lizyna, arginina; i fenyloalanina, tyrozyna. Homologiczne sekwencje aminokwasowe powinny zawierać naturalne alleliczne i międzygatunkowe warianty w sekwencji cytokinowej. Typowe homologiczne białka lub peptydy będą wykazywać od 50-100% homologii (jeśli można wprowadzić odstępy do sekwencji) do 60-100% homologii (jeśli uwzględni się podstawienia o charakterze konserwatywnym) do części sekwencji aminokwasowej z Tabeli 1. Stopień homologii będzie wynosił przynajmniej około 70%, ogólnie przynajmniej 76%, bardziej ogólnie przynajmniej 81%, często przynajmniej 85%, częściej przynajmniej 88%, typowo przynajmniej 90%, bardziej typowo przynajmniej 92%, zazwyczaj przynajmniej 94%, częściej niż zazwyczaj przynajmniej 95%, korzystnie przynajmniej 96%, i korzystniej przynajmniej 97%, oraz w szczególnie pożądanych wykonaniach, przynajmniej 98% lub więcej. Stopień homologii będzie zależeć od długości porównywanych fragmentów. Homologiczne białka lub peptydy, takie jak warianty alleliczne, będą wykazywać w większości takie same biologiczne aktywności, jak te przedstawione w Tabeli 1, szczególnie w części wewnątrzkomórkowej.
Określenie „aktywność biologiczna jest stosowane niniejszym do opisania, w sposób nieograniczający, efektów wywieranych przez ligandy podobne do cytokin na przekazywanie sygnału, odpowiedzi zapalne, wrodzoną odpowiedź immunologiczną i/lub rozwój morfogenetyczny. Na przykład, receptory te powinny pośredniczyć w aktywności fosfatazy lub fosforylazy, które to aktywności można łatwo zmierzyć przy pomocy standardowych metod. Patrz np. Hardie i wsp. (red. 1995) The Protein Kinase FactBook t. I i II, Academic Press, San Diego, CA; Hanks i wsp. (1991) Meth. Enzymol. 200: 38-62; Hunter i wsp. (1992) Cell 70: 375-388; Lewin (1990) Cell 61: 743-752; Pines i wsp. (1991) Cold Spring Harbor Symp. Quant. Biol. 56: 449-463; oraz Parker i wsp. (1993) Nature 363: 736-738. Receptory lub ich części mogą być wykorzystywane jako enzymy przyłączające grupę fosforanową do znakowania specyficznych lub niespecyficznych substratów. Podjednostki mogą również wykazywać właściwości immunogenne i powodować powstawanie rozpoznających je przeciwciał lub mogą być antygenami zdolnymi do wiązania przeciwciał.
Określenia ligand, agonista, antagonista, i analog, np. DCRS5, odnoszą się do oddziaływania liganda z receptorem, np. w których receptor jest receptorem naturalnym lub przeciwciałem. Odpowiedź komórkowa prawdopodobnie zazwyczaj przebiega za pośrednictwem receptora będącego kinazą tyrozynową,
Również, ligand jest cząsteczką, która albo działa jak naturalny ligand, z którym wiąże się wyżej wymieniony receptor lub jego analog, lub cząsteczką, która stanowi funkcjonalny analog naturalnego liganda. Analog funkcjonalny może być ligandem zawierającym modyfikacje strukturalne lub może być całkowicie niespokrewnioną cząsteczką, której kształt umożliwia oddziaływanie z odpowiednimi determinantami wiązania liganda. Ligandy mogą działać jako agoniści lub antagoniści, patrz np. Goodman i wsp. (red. 1990) Goodman & Gilman's: The Pharmacological Bases of Therapeutics, Pergamon Press, New York.
Racjonalne projektowanie leków może się również opierać na badaniach strukturalnych budowy receptora lub przeciwciała i innych elektorów lub ligandów. Patrz np. Herz i wsp. (1997) J. Recept. Signal Transduct. Res. 17: 671-776; oraz Chaiken i wsp. (1996) Trends Biotechnol. 14: 369-375. Efektorami mogą być inne białka, które pełnią inne funkcje w odpowiedzi na wiązanie liganda lub inne białka, które normalnie oddziaływują z receptorem. Jedną z metod umożliwiających określenie, które miejsca cząsteczki oddziaływują z innymi specyficznymi białkami jest badanie struktury fizycznej, np. krystalografia rentgenowska lub techniki dwuwymiarowego NMR. Mogą one dostarczyć wskazówek, które reszty aminokwasowe tworzą molekularne regiony kontaktowe. Aby zapoznać się ze szczegółoPL 209 128 B1 wym opisem określania struktury białek patrz np. Blundell i Johnson (1976) Protein Crystallography,
Academic Press, New York, włączone tu na drodze odniesienia.
II. Aktywności
Białka podobne do receptorów cytokinowych będą wykazywać szereg różnych aktywności biologicznych, np. wewnątrzkomórkowe przekazywanie sygnału, np. przez STAT4, wpływając na proliferację komórek lub metabolizm fosforanów dodawanych lub usuwanych ze specyficznych substratów, zazwyczaj białek. Aktywności te na ogół będą powodować zmiany funkcji zapalnych, wpływać na wrodzoną odpowiedź immunologiczną lub mieć efekt morfologiczny. Podjednostka prawdopodobnie wiąże ligand z niskim powinowactwem.
DCRS5 posiada motywy charakterystyczne dla receptorów przekazujących sygnał na drodze JAK. Patrz np. Ihle i wsp. (1997) Stem Cells 15 (dodatek 1) : 105-111; Silvennoinen i wsp. (1997) APMIS 105: 497-509; Levy (1997) Cytokine Growth Factor Review 8: 81-90; Winston i Hunter (1996) Current Biol. 6: 668-671; Barrett (1996) Baillieres Clin. Gastroenterol. 10 : 115; oraz Briscoe i wsp. (1996) Philos. Trans. R. Soc. Lond. B. Biol. Sci. 351: 167-171. Szczególnie interesujące są motywy wiążące SH2 opisane powyżej.
Aktywności biologiczne podjednostek receptora cytokinowego są związane z dodawaniem lub usuwaniem ugrupowań fosforanowych do substratów zazwyczaj w sposób specyficzny, ale czasem w sposób niespecyficzny. Możliwa będzie identyfikacja substratów, a także okreś lenie warunków aktywności enzymatycznej standardowymi metodami, np. jak opisane w Hardie i wsp. (red. 1995) The Protein Kinase FactBook t. Ii II, Academic Press, San Diego, CA; Hanks i wsp. (1991) Meth. Enzymol. 200: 38-62; Hunter, i wsp. (1992) Cell 70: 375-388; Lewin (1990) Cell 61: 743-752; Pines, i wsp. (1991) Cold Spring Harbor Symp. Quant. Biol. 56: 449-463; oraz Parker, i wsp. (1993) Naturę 363: 736-738.
Podjednostki receptora mogą łączyć się i tworzyć funkcjonalne kompleksy, np. które mogą być stosowane do wiązania liganda lub otrzymania przeciwciał. Będzie to miało istotne zastosowanie diagnostyczne, na przykład do wykrywania lub oznaczania ilościowego. Połączenie funkcjonalne receptora z ligandem p40/IL-B30 dostarcza istotnych informacji o wskazaniach klinicznych, dla których receptor ten będzie znajdował zastosowanie. A zatem, antagoniści i agoniści będą mieć określone efekty funkcjonalne.
III. Kwasy nukleinowe
Rozwiązania według wynalazku odnoszą się do zastosowania wyizolowanych kwasów nukleinowych lub ich fragmentów, np. kodujących te lub blisko spokrewnione białka lub ich fragmenty, np. kodujących odpowiedni polipeptyd, korzystnie taki, który wykazuje aktywność biologiczną. Możliwe jest zastosowanie izolowanego lub rekombinowanego DNA, który koduje kombinacje białek lub polipeptydów o charakterystycznych sekwencjach, np. samego DCRS5 lub kombinacji z innymi, takimi jak podjednostka IL-12Rei (patrz Showe i wsp. (1996) Ann. N. Y. Acad. Sci. 795: 413-425; Gately i wsp. (1998) Ann. Rev. Immunol. 16: 495-521; GenBankU03187, NM005535). Zazwyczaj kwas nukleinowy może w odpowiednich warunkach hybrydyzować z kwasem nukleinowym o sekwencji pokazanej w Tabeli 1, lecz korzystnie nie z odpowiadającym mu fragmentem innych receptorów, opisanych w Tabeli 3. Wyżej wymienione aktywne biologicznie białko lub polipeptyd może być białkiem pełnej długości lub fragmentem i zazwyczaj będzie zawierać segment sekwencji aminokwasowej silnie homologicznej, np. wykazującej znaczące odcinki identyczności, do tych pokazanych w Tabeli 1. Ponadto niniejszy wynalazek obejmuje zastosowanie izolowanych lub rekombinowanych kwasów nukleinowych lub ich fragmentów, które kodują białka zawierające części odpowiadające białkom DCRS5, np. ich fragmentom wewnątrzkomórkowym. Izolowane kwasy nukleinowe mogą zawierać odpowiednie sekwencje regulatorowe na swoich końcach 5' i 3', np. promotory, wzmacniacze transkrypcji, sygnały poliadenylacji i inne, pochodzące z naturalnego genu. Dostarczone są także, jak to opisano, kombinacje, np. połączenie DCRS5 z IL-12Re1 lub ich zewnątrzkomórkowych fragmentów wiążących ligand, działające jako antagoniści liganda. Bezsporne jest również znaczenie diagnostyczne, np. wariantów polimorficznych i innych.
„Izolowany kwas nukleinowy jest to kwas nukleinowy, np. RNA, DNA lub mieszany polimer, który jest zasadniczo czysty, np. oddzielony od innych składników, które naturalnie towarzyszą kwasom nukleinowym, takich jak rybosomy, polimerazy i sekwencje flankujące specyficzne dla gatunku pochodzenia. Określenie to obejmuje kwas nukleinowy, który został pozyskany ze swojego naturalnego środowiska, a także obejmuje DNA zrekombinowane lub sklonowane, które są przez to nierozróżnialne od naturalnie występujących kompozycji, a także chemicznie zsyntetyzowane analogi lub ana16
PL 209 128 B1 logi syntetyzowane biologicznie w systemach heterologicznych. Zasadniczo czysta cząsteczka oznacza wyizolowane formy cząsteczki, zarówno całkowicie, jak i zasadniczo czyste.
Izolowany kwas nukleinowy zasadniczo jest homogenną kompozycją cząsteczek, ale może w niektórych wykonaniach wykazywać różnorodność, najkorzystniej niewielką. Ta różnorodność zazwyczaj ma miejsce na końcach polimeru lub w częściach nieistotnych dla pożądanej funkcji biologicznej lub aktywności.
„Rekombinowany kwas nukleinowy jest zazwyczaj określony przez sposób jego wytwarzania lub swoją budowę. W odniesieniu do sposobu wytwarzania, np. produktu wytwarzanego w procesie, proces stanowi użycie techniki rekombinacji kwasów nukleinowych, np. wiążącej się z interwencją człowieka w sekwencję nukleotydową. Zazwyczaj interwencja ta wiąże się z manipulacją in vitro, chociaż w pewnych warunkach może wykorzystywać bardziej klasyczne techniki hodowli zwierząt. Alternatywnie, może to być kwas nukleinowy otrzymany przez wytworzenie sekwencji obejmującej połączenie dwóch fragmentów, które w naturze nie występują obok siebie, co ma na celu wyeliminowanie naturalnych produktów, np. naturalnie występujących mutantów odkrytych w stanie naturalnym. A zatem, np. włącza się niniejszym produkty otrzymane przez transformację komórek wektorem niewystępującym w przyrodzie, jak również kwasy nukleinowe obejmujące sekwencję uzyskaną z użyciem procesu syntetycznych oligonukleotydów. Taki proces jest często prowadzony w celu zastąpienia np. kodonu kodonem o tym samym znaczeniu kodującym taki sam lub konserwatywny aminokwas, tym samym wprowadzając lub usuwając miejsce sekwencji rozpoznawanej przez enzym restrykcyjny lub dla celów analizy struktura-funkcja. Alternatywnie, proces jest prowadzony, aby połączyć ze sobą części kwasów nukleinowych o pożądanych funkcjach w celu otrzymania pojedynczej całości genetycznej obejmującej pożądaną kombinację funkcji nieobecną w powszechnie dostępnych formach naturalnych, np. kodującą białko fuzyjne. Miejsca rozpoznawane przez enzymy restrykcyjne są często celem takich sztucznych manipulacji, ale inne specyficzne docelowe miejsce, np. promotory, miejsca replikacji DNA, sekwencje regulatorowe, sekwencje kontrolujące i inne użyteczne cechy mogą być włączone przez zaprojektowanie. Podobne podejście jest zamierzone dla rekombinowanego, np. fuzyjnego, polipeptydu. Niniejszym ujęto powtórzenie dimerowe lub fuzję DCRS5 z podjednostką
IL-12Rei. Konkretnie zawarte niniejszym są syntetyczne kwasy nukleinowe, które przez degenerację kodu genetycznego, kodują polipeptydy odpowiadające fragmentom DCRS5 i fuzjom sekwencji z różnych pokrewnych cząsteczek, np. innych należących do rodziny receptorów cytokinowych.
„Fragment w odniesieniu do kwasu nukleinowego jest ciągłym segmentem o długości przynajmniej około 17 nukleotydów, ogólnie przynajmniej 21 nukleotydów, bardziej ogólnie przynajmniej 25 nukleotydów, powszechnie przynajmniej 30 nukleotydów, bardziej powszechnie przynajmniej 35 nukleotydów, często przynajmniej 39 nukleotydów, częściej przynajmniej 45 nukleotydów, typowo przynajmniej 50 nukleotydów, bardziej typowo przynajmniej 55 nukleotydów, zazwyczaj przynajmniej 60 nukleotydów, częściej niż zazwyczaj przynajmniej 66 nukleotydów, korzystnie przynajmniej 72 nukleotydy, korzystniej przynajmniej 79 nukleotydów, i w szczególnie korzystnych wykonaniach przynajmniej 85 i więcej nukleotydów, w tym 90, 100, 120, 140, 160, 180, 200 itd. Zazwyczaj, fragmenty różnych sekwencji genetycznych mogą być porównywane ze sobą na odcinkach odpowiedniej długości, na szczególnie określonych segmentach, takich jak domeny opisane poniżej.
Kwas nukleinowy, który koduje DCRS5 będzie szczególnie użyteczny przy identyfikacji typów genów, mRNA i cDNA, które kodują sam DCRS5 lub blisko spokrewnione białka, jak również DNA, które kodują polimorficzne, alleliczne i inne genetyczne warianty np., z różnych osób lub gatunków pokrewnych. Korzystne sondy do takich poszukiwań stanowią regiony receptora, które są konserwowane pomiędzy różnymi wariantami polimorficznymi, lub które zawierają nukleotydy którym brak jest specyficzności, oraz które najkorzystniej będą pełnej lub prawie pełnej długości. W innych sytuacjach bardziej użyteczne będą specyficzne sekwencje wariantów polimorficznych. Kombinacje polimorficznych wariantów DCRS5 z wariantami IL-12Re1 mogą również być rozpoznawane.
Niniejszy wynalazek ponadto obejmuje cząsteczki rekombinowanych kwasów nukleinowych i fragmenty posiadające sekwencję kwasu nukleinowego identyczną z lub wysoce homologiczną do izolowanego DNA określonego niniejszym. W szczególności, sekwencje będą funkcjonalnie połączone z segmentami DNA, które kontrolują transkrypcję, translację i replikację DNA. Te dodatkowe segmenty zazwyczaj pomagają w wyrażaniu pożądanego segmentu kwasu nukleinowego.
Homologiczne lub wysoce podobne sekwencje kwasów nukleinowych, np. DCRS5, wykazują znaczące podobieństwo przy porównywaniu ze sobą nawzajem. Standardy homologii kwasów nukleinowych stanowią albo miarę homologii ogólnie używaną w dziedzinie przez porównywanie sekwencji,
PL 209 128 B1 albo są oparte o warunki hybrydyzacji. Porównawcze warunki hybrydyzacji są opisane poniżej bardziej szczegółowo.
Zasadnicze podobieństwo w kontekście porównywania sekwencji kwasów nukleinowych oznacza, że albo segmenty albo ich nici komplementarne przy porównywaniu są identyczne, gdy optymalnie zestawione, z odpowiednimi insercjami lub delecjami nukleotydowymi w przynajmniej około 60% nukleotydów, ogólnie przynajmniej 66%, powszechnie przynajmniej 71%, często przynajmniej 76%, częściej przynajmniej 80%, zazwyczaj przynajmniej 84%, częściej niż zazwyczaj przynajmniej 88%, typowo przynajmniej 91%, bardziej typowo przynajmniej około 93%, korzystnie przynajmniej około 95%, korzystniej przynajmniej około 96% do 98% lub więcej i w szczególnych wykonaniach w tak wielu jak około 99% lub więcej nukleotydów, włączając np. segmenty kodujące domeny strukturalne lub inne opisane segmenty. Alternatywnie, zasadnicze podobieństwo będzie istniało, gdy segmenty będą hybrydyzowały w selektywnych warunkach hybrydyzacji z nicią lub nicią komplementarną, zazwyczaj wykorzystując sekwencję pochodzącą z Tabeli 1. Zazwyczaj selektywna hybrydyzacja będzie występować, gdy homologia na odcinku przynajmniej około 14 nukleotydów wynosi przynajmniej około 55%, bardziej typowo przynajmniej około 65%, korzystnie przynajmniej około 75% i korzystniej przynajmniej około 90%. Patrz Kanehisa (1984) Nucl. Kwasy Res. 12:203-213. Długość homologicznych porównań, jak opisano, może dotyczyć dłuższych odcinków i w pewnych wykonaniach taki odcinek będzie miał przynajmniej około 17 nukleotydów, ogólnie przynajmniej około 20 nukleotydów, powszechnie przynajmniej około 24 nukleotydy, zazwyczaj przynajmniej około 28 nukleotydów, typowo przynajmniej około 32 nukleotydy, bardziej typowo przynajmniej około 40 nukleotydów, korzystnie przynajmniej około 50 nukleotydów, korzystniej przynajmniej około 75 do 100 lub więcej nukleotydów, w tymi również np. 125, 150, 175, 200, 225, 250, 275, 300, 325, 350 itp. i inne długości.
Ostre warunki w odniesieniu do homologii w kontekście hybrydyzacji będą oznaczać ostre warunki wynikające z kombinacji stężenia soli, temperatury, rozpuszczalników organicznych i innych parametrów typowo kontrolowanych w reakcjach hybrydyzacji. Ostre warunki temperaturowe będą zazwyczaj zawierać temperatury przekraczające około 30°, zazwyczaj przekraczające około 37°, typowo przekraczające około 45°, bardziej typowo przekraczające około 55°, korzystnie przekraczające około 65° i korzystniej przekraczające około 70°. Ostre warunki stężenia soli będą powszechnie niższe niż około 500 mM, zazwyczaj niższe niż około 400 mM, częściej niż zazwyczaj niższe niż około 300 mM, typowo niższe niż około 200 mM, korzystnie niższe niż około 100 mM i korzystniej niższe niż około 88 mM, a nawet niższe niż około 50 lub 20 mM. Jednakże kombinacja parametrów jest znacznie istotniejsza niż wartość dowolnego pojedynczego parametru. Patrz np. Wetmur i Davidson (1968) J. Mol. Biol. 31: 349-370.
Izolowane DNA może być łatwo modyfikowane przez podstawienia nukleotydowe, delecje nukleotydowe, insercje nukleotydowe i odwrócenia odcinków nukleotydów. W wyniku tych modyfikacji otrzymuje się nowe sekwencje DNA, które kodują to białko lub jego pochodne. Zmodyfikowane sekwencje mogą być wykorzystywane do wytwarzania zmutowanych białek (mutein) lub do wzmacniania ekspresji typów wariantowych. Wzmocniona ekspresja może wiązać się z amplifikacją genu, zwiększoną transkrypcją, zwiększoną translacją i innymi mechanizmami. Takie zmutowane DCRS5 imituje DCRS5 jak określono powyżej, lecz posiada sekwencję aminokwasowi, która różni się od sekwencji innych białek podobnych do receptorów cytokinowych spotykanych naturalnie, zarówno przez wprowadzenie delecji, podstawień lub insercji. W szczególności „mutant DCRS5 o miejscowo specyficznej mutacji obejmuje białko posiadające znaczące podobieństwo sekwencji z białkiem z Tabeli 1 i typowo wykazujące większość biologicznych aktywności lub efektów jak postaci zawarte w niniejszym zgłoszeniu. Różne naturalne polimorficzne warianty sekwencji będą również zidentyfikowane.
Chociaż miejsca mutacji specyficznej miejscowo są z góry określone, mutanty nie muszą być specyficzne wobec miejsca. Mutageneza ssaczego DCRS5 może być uzyskana przez wprowadzanie insercji aminokwasowych lub delecji w genie, w połączeniu z ekspresją. Podstawienia, delecje, insercje lub wiele kombinacji może być wytworzonych, aby uzyskać końcowy konstrukt. Insercje zawierają fuzje amino- lub karboksykońcowe. Losowa mutageneza może być prowadzona na docelowym kodonie i wyrażane mutanty ssaczego DCRS5 mogą następnie być analizowane pod względem pożądanej aktywności, dostarczając wiedzy na temat związku struktura-aktywność. Metody uzyskiwania mutacji podstawieniowych w określonych miejscach DNA posiadającego znaną sekwencję są dobrze znane w dziedzinie, np. przez mutagenezę starterami M13. Patrz równie ż Sambrook i wsp. (1989) oraz Ausubel i wsp. (1987 wraz z okresowymi uzupełnieniami). Szczególnie użytecznymi konstruktami będą zewnątrzkomórkowe części DCRS5 związane z segmentami IL-12Rei.
PL 209 128 B1
Mutacje w DNA standardowo nie powinny powodować, aby sekwencje kodujące wypadły z ramek odczytu i korzystnie nie powinny tworzyć regionów komplementarnych, które mogłyby hybrydyzując wytwarzać struktury drugorzędowe mRNA, takie jak pętle lub szpilki.
Metodą amidofosforynową opisaną przez Beaucage i Carruthers (1981) Tetra. Letts. 22: 1859-1862, można wytwarzać odpowiednie syntetyczne fragmenty DNA. Dwuniciowy fragment będzie często otrzymywany, albo przez syntezę nici komplementarnej i połączenie nici razem w odpowiednich warunkach, albo przez dodanie nici komplementarnej przy użyciu polimerazy DNA z odpowiednią sekwencją startera.
Techniki reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) mogą być często stosowane w mutagenezie. Alternatywnie mutagenne startery są powszechnie używaną metodą wytwarzania określonych mutacji w wybranych miejscach. Patrz np. Innis i wsp. (wyd. 1990) PCR Protocols: A Guide to Methods and Applications Academic Press, San Diego, CA; oraz Dieffenbach i Dveksler (1995; wyd.) PCR Primer: A Laboratory Manual Cold Spring Harbor Press, CSH, NY.
Pewne wykonania wynalazku dotyczą kombinacji składników obejmujących opisane sekwencje receptora. W innych wykonaniach funkcjonalne części sekwencji mogą być łączone i kodować białka fuzyjne. W innych postaciach wykonania warianty opisywanych sekwencji mogą być podstawiane.
IV. Białka, peptydy
Jak opisano powyżej niniejszy wynalazek obejmuje DCRS5 naczelnych, np. których sekwencje znajdują się w Tabeli 1 i zostały opisane powyżej. Warianty alleliczne i inne są także rozważane włączając np. białka fuzyjne, łączące części takich sekwencji z innymi, włączając np. IL-12Re1, znaczniki epitopowe i domeny funkcjonalne.
Niniejszy wynalazek dotyczy również białek rekombinowanych, np. białek będących heterologicznymi fuzjami wykorzystującymi segmenty z białek naczelnych lub gryzoni. Białko będące fuzją heterologiczną jest fuzją białek lub segmentów, które w naturze nie są normalnie połączone w ten sposób. W ten sposób produkt fuzji DCRS5 z innym receptorem cytokinowym jest ciągłą cząsteczką białkową, posiadającą sekwencje połączone typowymi wiązaniami peptydowymi, zazwyczaj wytwarzaną jako pojedynczy produkt translacji i wykazującą właściwości, np. sekwencję lub antygenowość, pochodzące z każdego peptydu źródłowego. Podobne pojęcie stosuje się do heterologicznych sekwencji kwasów nukleinowych. Zestawienia w kompleksy różnych zaplanowanych białek są również dostarczone.
Ponadto nowe konstrukty mogą być wytwarzane przez łączenie podobnych funkcjonalnych lub strukturalnych domen z innych spokrewnionych białek, np. receptorów cytokinowych lub receptorów z grupy Toll, włączając warianty gatunkowe. Na przykład segmenty wiążące ligandy lub inne mogą być „wymieniane pomiędzy różnymi nowymi polipeptydami fuzyjnymi lub fragmentami. Patrz np. Cunningham i wsp. (1989) Science 243: 1330-1336; oraz O'Dowd i wsp. (1988) J. Biol. Chem. 263: 15985-15992. W ten sposób nowe chimeryczne polipeptydy, wykazujące nowe kombinacje właściwości, zostaną uzyskane dzięki funkcjonalnemu połączeniu właściwości receptorów wiążących. Na przykład, domeny wiążące ligand z innych spokrewnionych cząsteczek receptorów mogą być dodawane lub zamieniane z innymi domenami tego lub pokrewnych białek. Uzyskane białko będzie często miało hybrydowe funkcje i właściwości. Na przykład, białko fuzyjne może zawierać domenę sygnałową, która może służyć kierowaniu białka fuzyjnego do określonej organelli komórkowej.
Potencjalni uczestnicy fuzji i sekwencje mogą zostać wybrane z różnych baz danych sekwencji, np. GenBank, IntelliGenetics, Mountain View, CA; oraz BCG, University of Wisconsin Biotechnology Computing Group, Madison, WI. W szczególności korzystne są kombinacje sekwencji polipeptydowych opisanych w Tabelach 1 i 3. Warianty postaci tych białek mogą być wykorzystane w opisanych kombinacjach.
Niniejszym opisano muteiny, które wiążą ligandy podobne do cytokin i/lub które są zmienione pod względem przekazywania sygnału. Strukturalne zestawienie ludzkiego DCRS5 z innymi członkami rodziny receptorów cytokinowych wykazuje konserwatywne cechy/reszty. Patrz Tabela 3. Zestawienie sekwencji ludzkiego DCRS5 z innymi członkami rodziny receptorów cytokinowych wykazuje różne strukturalne i funkcjonalne wspólne cechy. Patrz również Bazan i wsp. (1996) Nature 379: 591; Lodi i wsp. (1994) Science 263: 1762-1766; Sayle i Milner-White (1995) TIBS 20: 374-376; oraz Gronenberg i wsp. (1991) Protein Engineering 4: 263-269.
Podstawienia sekwencjami mysimi lub sekwencjami ludzkimi są szczególnie korzystne. Przeciwnie, konserwatywne podstawienia poza regionami wiązania ligandów prawdopodobnie zachowają
PL 209 128 B1 większość aktywności sygnałowych; i konserwatywne podstawienia poza domenami wewnątrzkomórkowymi prawdopodobnie zachowają większość własności wiązania ligandów.
„Pochodne DCRS5 naczelnych zawierają mutanty sekwencji aminokwasowej, warianty glikozylacji, pochodne metaboliczne i kowalencyjne lub zasocjowane koniugaty z innymi resztami chemicznymi. Pochodne kowalencyjne mogą być przygotowane przez przyłączenie podstawników do grup, które znajdują się w łańcuchach bocznych aminokwasów DCRS5 lub na jego końcu N, np. sposobami, które są dobrze znane w dziedzinie. Te pochodne mogą zawierać, bez ograniczeń, estry alifatyczne lub amidy końca karboksylowego lub reszty zawierające karboksylowe łańcuchy boczne, pochodne O-acylowe reszt zawierających grupy hydroksylowe i pochodne N-acylowe aminokwasu końca aminowego lub reszt zawierających grupy aminowe, np. lizyny lub argininy. Grupy acylowe są wybrane z grupy ugrupowań alkilowych, łącznie z prostymi alkilami C3 do C18, tworząc w ten sposób ugrupowania alkanoiloaroilowe.
W szczególności włączone są tu zmiany wynikające z glikozylacji, np. spowodowane przez modyfikację wzorów glikozylacji polipeptydu podczas jego syntezy i obróbki lub na dalszych etapach obróbki. Szczególnie korzystne sposoby polegają na poddaniu peptydu działaniu enzymów glikozylujących pochodzących z komórek, które normalnie prowadzą taką obróbkę, np. enzymy glikozylujące ssaków. Enzymy deglikozylujące powinny być również brane pod uwagę. Również włączone są wersje tej samej pierwotnej sekwencji aminokwasowej, które mają inne drobne modyfikacje, przykładowo fosforylowane reszty aminokwasowe, np. fosfotyrozynę, fosfoserynę lub fosfotreoninę.
Główną grupą pochodnych są koniugaty kowalencyjne receptorów lub ich fragmentów z innymi białkami lub polipeptydami. Te pochodne, takie jak N-końcowe fuzje mogą być wytwarzane w rekombinowanej kulturze, lub z wykorzystaniem czynników znanych w dziedzinie ze względu na ich użyteczność w sieciowaniu białek poprzez reaktywne łańcuchy boczne. Korzystne miejsca tworzenia pochodnych pod wpływem czynników sieciujących stanowią wolne grupy aminowe, reszty karboksylowe i reszty cysteiny.
Polipeptydy fuzyjne między receptorami i innymi homologicznymi lub heterologicznymi białkami są również dostarczone. Polipeptydy homologiczne mogą być fuzjami między różnymi receptorami, w wyniku czego powstaje na przykład białko hybrydowe, wykazujące specyficzność wiązania wobec wielu różnych ligandów cytokinowych lub receptor o rozszerzonej lub osłabionej specyficzności działania substratu. Podobnie mogą być konstruowane heterologiczne fuzje, które będą wykazywać kombinacje właściwości lub aktywności macierzystych białek. Typowe przykłady to fuzje polipeptydu reporterowego, np. lucyferazy, z segmentem lub domeną receptora, np. segmentem wiążącym ligand, co umożliwia łatwe określenie obecności i lokalizacji pożądanego liganda. Patrz np. Dull i wsp., patent USA nr 4859609. Inni „partnerzy fuzji genowych zawierają transferazę S-glutationową (GST), bakteryjną β-galaktozydazę, trpE, białko α, β-laktamazę, alfa amylazę, dehydrogenazę alkoholową i drożdżowy czynnik płciowy alfa. Patrz np. Godowski i wsp. (1988) Science 241: 812-816. Znakowane białka będą często podstawiane w opisywanych kombinacjach białek. Połączenie DCRS5 z IL-12Re1 jest szczególnie znaczące, tak jak opisano.
Metoda amidofosforynowa opisana przez Beaucage i Carruthers (1981) Tetra, Letts. 22: 1859-1862, dostarcza odpowiednich syntetycznych fragmentów DNA. Dwuniciowy fragment będzie często otrzymywany, albo przez syntezę nici komplementarnej i połączenie nici razem w odpowiednich warunkach, albo przez dodanie nici komplementarnej przy użyciu polimerazy DNA z odpowiednią sekwencją startera.
Takie polipeptydy mogą również zawierać reszty aminokwasowe, które zostały chemicznie zmodyfikowane przez fosforylację, sulfonowanie, biotynylowanie lub przez dodanie lub usunięcie innych reszt, szczególnie takich, które mają formy molekularne zbliżone do grup fosforanowych. W niektórych wykonaniach te modyfikacje będą użytecznymi odczynnikami znakującymi lub będą służyć jako ugrupowania docelowe przy oczyszczaniu, np. ligandy powinowactwa.
Białka fuzyjne typowo będą wytwarzane metodami rekombinacji kwasów nukleinowych, albo przez syntezy polipeptydów. Techniki manipulacji i ekspresji kwasów nukleinowych są ogólnie opisane, na przykład, w Sambrook i wsp. (1989) Molecular Cloning: A Laboratory Manual (wyd. 2), t. 1-3, Cold Spring Harbor Laboratory, oraz Ausubel i wsp. (red. 1987 wraz z okresowymi uzupełnieniami) Current Protocols in Molecular Biology, Greene/Wiley, New York. Techniki syntezy polipeptydów są opisane na przykład w Merrifield (1963) J. Amer. Chem. Soc. 85 : 21492156; Merrifield (1986) Science 232: 341-347; oraz Atherton i wsp. (1989) Solid Phase Peptide Synthesis: A Practical Approach, IRL
PL 209 128 B1
Press, Oxford. Patrz też Dawson i wsp. (1994) Science 266: 776-779, gdzie opisano sposoby wytwarzania większych polipeptydów.
Niniejszym również rozważa się wykorzystanie pochodnych DCRS5 innych niż warianty sekwencji aminokwasowej lub glikozylacji. Takie pochodne mogą obejmować kowalencyjne lub agregacyjne asocjacje z ugrupowaniami chemicznymi. Te pochodne ogólnie należą do trzech klas: (1) sole, (2) kowalencyjne modyfikacje łańcuchów bocznych i końcowych reszt oraz (3) kompleksy adsorpcyjne, np. z błonami komórkowymi. Takie kowalencyjne lub agregacyjne pochodne są użyteczne jako immunogeny, jako odczynniki w oznaczeniach immunologicznych lub w metodach oczyszczania, takich jak oczyszczanie z wykorzystaniem powinowactwa receptora lub innej wiążącej cząsteczki, np. przeciwciała. Na przykład, ligand cytokinowy może być umieszczony przez wiązanie kowalencyjne na stałym nośniku, takim jak Sepharose, po aktywacji bromocyjanem metodami, które są dobrze znane w dziedzinie, lub zaadsorbowany na powierzchniach poliolefinowych z lub bez przyłączenia glutaraldehydem do oznaczeń lub oczyszczania receptora cytokinowego przeciwciał lub podobnych cząsteczek. Ligand może być również znakowany możliwą do wykrycia grupą, np. radioaktywnym jodem pod działaniem chloraminy T, kowalencyjnie związany z chelatami ziem rzadkich lub przyłączony do innej reszty fluoroscencyjnej w celu wykorzystania w badaniach diagnostycznych.
Kombinacja, np. zawierająca DCRS5 według wynalazku, może być wykorzystana jako immunogen do wytwarzania surowic odpornościowych lub specyficznych przeciwciał, np. zdolnych do rozróżniania pomiędzy innymi członkami receptorów cytokinowych dla opisanych kombinacji. Kompleksy mogą być wykorzystywane do przesiewania przeciwciał monoklonalnych lub fragmentów wiążących antygen przygotowanych przez immunizację różnymi formami częściowo oczyszczonych preparatów zawierających białko. W szczególności termin „przeciwciała również obejmuje fragmenty naturalnych przeciwciał wiążące antygen, np. Fab, Fab2, Fv, itd. Oczyszczone DCRS5 może być również wykorzystywane jako odczynnik do wykrywania przeciwciał wytworzony w odpowiedzi na obecność podniesionych poziomów ekspresji lub zaburzeń immunologicznych, które prowadzą do wytwarzania przeciwciał przeciwko endogennemu receptorowi. Ponadto fragmenty DCRS5 mogą również służyć jako immunogeny do wytwarzania przeciwciał według wynalazku, jak opisano bezpośrednio poniżej. Na przykład, niniejszy wynalazek rozważa przeciwciała posiadające powinowactwo wiążące do lub wytworzone w odpowiedzi na sekwencje aminokwasowe pokazane w Tabeli 1, ich fragmenty lub różne peptydy homologiczne. W szczególności niniejszy wynalazek rozważa przeciwciała posiadające powinowactwo wiążące lub wytworzone w odpowiedzi na specyficzne fragmenty, które przewiduje się, że są, lub rzeczywiście są, eksponowane na zewnętrznej powierzchni natywnego białka DCRS5. Kompleksy kombinacji białek będą również użyteczne i mogą być wytworzone dla nich preparaty przeciwciał.
W pewnych innych wykonaniach rozpuszczalne konstrukty, np. zewnątrzkomórkowych segmentów DCRS5 wiążących ligand z IL-e1 mogą być wiążącymi kompozycjami dla ligandu i mogą być użyteczne jako, albo antagoniści ligandu, albo jako antygeny do blokowania przekazywania sygnału przez ligand. Jako takie mogą być użyteczne albo diagnostycznie, np. dla histologicznego znakowania liganda; lub terapeutycznie, np. jako antagoniści liganda.
Blokowanie odpowiedzi fizjologicznej na ligandy receptora może być spowodowane zahamowaniem wiązania liganda z receptorem prawdopodobnie przez hamowanie kompetycyjne. W ten sposób badania in vitro będą często wykorzystywać przeciwciała lub segmenty wiążące antygen tych przeciwciał, konstrukty rozpuszczalnego receptora lub fragmenty związane ze stałym podłożem. Badania te umożliwią również diagnostyczne określenie efektów, zarówno mutacji i modyfikacji w regionie wiążącym ligand, jak również innych mutacji i modyfikacji, np. które wpływają na przekazywanie sygnałów lub funkcję enzymatyczną.
Niniejszym rozważane jest również zastosowanie kompetycyjnych analiz przesiewowych leków współzawodniczących, np. w których przeciwciała neutralizujące dla kompleksu receptora lub jego fragmentów współzawodniczą z badanym składnikiem w wiązaniu się z ligandem lub innym przeciwciałem. W ten sposób przeciwciała neutralizujące lub fragmenty mogą być wykorzystywane do wykrywania obecności polipeptydu, który ma takie same jedno lub więcej miejsc wiążących jak receptor, i mogą być również wykorzystywane do zajęcia miejsc wiążących receptora, które w przeciwnym razie mogłyby związać ligand. Rozpuszczalne konstrukty receptora, łączące zewnątrzkomórkowe lub wiążące ligand domeny DCRS5 z IL-12Re1 mogą być użytecznymi antagonistami w przypadku kompetycyjnego wiązania ligandu p40/IL-B30.
PL 209 128 B1
V. Wytwarzanie kwasów nukleinowych i białek
DNA kodujące białko lub jego fragmenty może zostać otrzymane przez syntezę chemiczną, przeszukiwanie bibliotek cDNA lub przez przeszukiwanie bibliotek genomowych otrzymanych z bardzo różnorodnych linii komórkowych lub próbek tkanek. Naturalne sekwencje mogą być izolowane z wykorzystaniem standardowych metod i sekwencji tu opisanych, np. w Tabeli 1. Odpowiedniki u innych gatunków mogą być identyfikowane technikami hybrydyzacyjnymi lub różnymi technikami PCR w połączeniu z lub przez przeszukiwanie baz danych sekwencji np. GenBank.
To DNA może być wyrażane w bardzo różnych komórkach gospodarza w syntezie pełnej długości receptora lub fragmentów, które z kolei mogą na przykład być używane: do wytwarzania poliklonalnych lub monoklonalnych przeciwciał; w badaniach wiązania; do konstruowania i ekspresji modyfikowanych domen wiążących ligand lub domen kinaza/fosfataza; oraz do analizy struktury/funkcji. Warianty lub fragmenty mogą być wyrażane w komórkach gospodarza, które są transformowane lub transfekowane odpowiednimi wektorami ekspresyjnymi. Te cząsteczki mogą być zasadniczo wolne od białek lub zanieczyszczeń komórkowych innych niż te pochodzące z rekombinowanego gospodarza i z tego względu są one szczególnie użyteczne w kompozycjach farmaceutycznych, gdy połączone z farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem i/lub rozcieńczalnikiem. Białko lub jego części mogą być wyrażane jako fuzje z innymi białkami. Kombinacje opisywanych białek lub kwasy nukleinowe je kodujące są szczególnie interesujące.
Wektory ekspresyjne stanowią zazwyczaj samoreplikujące się konstrukty DNA lub RNA zawierające pożądany gen receptora, jego fragmenty lub kombinacje genów zazwyczaj funkcjonalnie połączone z odpowiednimi elementami kontroli genetycznej, które są rozpoznawane w stosownych komórkach gospodarza. Te elementy kontrolne są zdolne do prowadzenia ekspresji w stosownym gospodarzu. Liczne geny mogą być wyrażane w sposób skoordynowany i mogą stanowić policistronowy informacyjny RNA. Specyficzny typ elementów kontrolnych koniecznych do prowadzenia ekspresji będzie zależał od rodzaju używanych komórek gospodarza. Ogólnie elementy kontroli genetycznej mogą zawierać układ promotora prokariotycznego lub układ kontroli ekspresji promotora eukariotycznego i typowo zawierają promotor transkrypcji, niekiedy operator kontrolujący wydajność transkrypcji, wzmacniacze transkrypcji podnoszące poziom ekspresji mRNA, sekwencję kodującą odpowiednie miejsce wiązania rybosomu i sekwencje kończące transkrypcję i translację. Wektory ekspresyjne również zazwyczaj zawierają miejsce inicjacji replikacji, które umożliwia wektorowi replikację niezależną od komórek gospodarza.
Wektory według wynalazku obejmują te, które zawierają DNA kodujący kombinację białek, jak opisano, lub biologicznie aktywny równoważny polipeptyd. DNA może być pod kontrolą promotora wirusowego i może kodować marker selekcyjny. Niniejszy wynalazek ponadto rozpatruje użycie takich wektorów ekspresyjnych, które są zdolne wyrażać eukariotyczne cDNA kodujące takie białka w gospodarzu prokariotycznym lub eukariotycznym, przy czym wektor jest zgodny z gospodarzem, a eukariotyczne cDNA są włączone do wektora takiego, że wzrost gospodarza zawierającego wektor wiąże się z ekspresją omawianych cDNA. Zazwyczaj wektory ekspresyjne są przeznaczone do stałej replikacji w komórkach ich gospodarza lub do amplifikacji do znacznego zwielokrotnienia całkowitej liczby kopii pożądanego genu/genów na komórkę. Nie zawsze jest konieczne, aby wektor ekspresyjny replikował się w komórkach gospodarza, np. jest możliwe prowadzenie ekspresji przejściowej białka lub jego fragmentów w różnych gospodarzach z wykorzystaniem wektorów, które nie zawierają miejsca inicjacji replikacji rozpoznawanego przez komórki gospodarza. Jest również możliwe zastosowanie wektorów, które powodują włączanie części kodujących białko do DNA gospodarza przez rekombinację.
Wektory używane w niniejszym wynalazku obejmują plazmidy, wirusy, bakteriofagi, fragmenty DNA zdolne do integracji i inne nośniki, które umożliwiają włączenie fragmentów DNA do genomu gospodarza. Wektory ekspresyjne są wyspecjalizowanymi wektorami, które zawierają elementy kontroli genetycznej, które wpływają na ekspresję funkcjonalnie przyłączonych genów. Plazmidy są najbardziej powszechnie używanymi formami wektorów, ale wszystkie inne formy wektorów, które mają równoważną funkcję i które są, lub które staną się znane w dziedzinie, są niniejszym odpowiednie do stosowania. Patrz np. Pouwels i wsp. (1985 i uzupełnienia) Cloning Vectors: A Laboratory Manual, Elsevier, N. Y., oraz Rodriguez i wsp. (red. 1988) Vectors: A Survey of Molecular Cloning Vectors and their Uses, Buttersworth, Boston.
Transformowane komórki to komórki najkorzystniej ssacze, które zostały transformowane lub transfekowane wektorami skonstruowanymi z użyciem technik rekombinacji DNA. Transformowane
PL 209 128 B1 komórki gospodarza zazwyczaj wyrażają pożądane białka, ale dla celów klonowania, amplifikacji i manipulowania DNA ekspresja kodowanych białek nie jest potrzebna. Niniejszy wynalazek ponadto rozważa hodowlę transformowanych komórek w pożywce, w ten sposób umożliwiając nagromadzanie białek. Białka te mogą być odzyskane albo z hodowli, albo, w pewnych przypadkach, z pożywki.
Dla celów niniejszego wynalazku sekwencje kwasów nukleinowych są funkcjonalnie połączone wówczas gdy ich działania są ze sobą powiązane. Na przykład, DNA dla presekwencji lub sekwencji wydzielniczej jest funkcjonalnie połączone z polipeptydem, jeśli produkt jest wyrażany jako prebiałko lub jeżeli uczestniczy w kierowaniu polipeptydu do błony komórkowej lub w wydzielaniu polipeptydu. Promotor jest funkcjonalnie połączony z sekwencją kodującą, jeżeli kontroluje on transkrypcję polipeptydu; miejsce wiązania rybosomu jest funkcjonalnie połączone z sekwencją kodującą, jeśli jest umieszczone w sposób umożliwiający translację. Zazwyczaj, funkcjonalnie połączony oznacza ciągły i w ramce odczytu, jednakże pewne genetyczne elementy, takie jak geny represorowe nie są połączone w sposób ciągły, lecz wciąż wiążą się z sekwencjami operatora, co z kolei kontroluje ekspresję.
Odpowiednie komórki gospodarza obejmują Prokariota, niższe Eukariota i wyższe Eukariota. Prokariota obejmują zarówno organizmy Gram-ujemne i Gram-dodatnie, np. E. coli i B. subtilis. Niższe Eukariota obejmują drożdże, np. S. cerevisiae i Pichia oraz gatunki rodzaju Dictyostelium. Wyższe Eukariota obejmują stałe kultury tkankowe linii komórkowych z komórek zwierzęcych, zarówno pochodzenia niessaczego, np. komórki owadzie i ptasie, jak i pochodzenia ssaczego, np. ludzkie, naczelnych i gryzoni.
Układy wektorów dla gospodarzy prokariotycznych obejmują bardzo różnorodne wektory z wielu różnych gatunków. Jak wskazano niniejszym, E. coli i jej wektory będą używane ogólnie do włączenia równoważnych wektorów używanych u innych Prokariota. Przykładowym wektorem do amplifikacji DNA jest pBR322 lub wiele jego pochodnych. Wektory, które mogą być stosowane do ekspresji receptora lub jego fragmentów obejmują między innymi takie wektory jak te zawierające promotor lac (seria pUC); promotor trp (pBR322 trp); promotor Ipp (seria pIN); promotory lambda pP lub pR (pOTS); lub promotory hybrydowe, takie jak ptac(pDR540). Patrz Brosius i wsp. (1988) Expression Vectors Employing Lambda, and Ipp derived Promoters, w: Vectors: A Survey of Molecular Cloning Vectors and Their Uses, (red. Rodriguez i Denhardt), Buttersworth, Boston, Chapter 10, str. 205-236.
Niższe Eukariota, np. drożdże i Dictyosteolium mogą być transformowane wektorami zawierającymi sekwencje DCRS5. Dla celów niniejszego wynalazku najbardziej powszechnym gospodarzem z niższych Eukariota są drożdże piekarskie, Sacchaomyces cerevisiae. Będą one używane, aby ogólnie reprezentować niższe Eukariota, chociaż wiele innych szczepów i gatunków jest również dostępnych. Wektory drożdżowe typowo zawierają miejsce inicjacji replikacji (chyba że są typu integracyjnego), gen selekcyjny, promotor, DNA kodujące receptor lub jego fragmenty i sekwencje zakończenia translacji, poliadenylacji i zakończenia transkrypcji. Odpowiednie wektory ekspresyjne dla drożdży obejmują takie promotory konstytutywne, takie jak promotor kinazy 3-fosfoglicerynianu i promotory różnorodnych innych genów enzymów glikolitycznych lub takie indukcyjne promotory, jak promotor 2-dehydrogenazy alkoholowej lub promotor metalotioniny. Odpowiednie wektory obejmują pochodne następujących rodzajów: samoreplikujące się o niskiej liczbie kopii (takie jak seria YRp), samoreplikujące o wysokiej liczbie kopii (takie jak seria YEp); typy integracyjne (takie jak seria YIp) lub minichromosomy (takie jak seria YCp).
Kultury tkankowe komórek wyższych Eukariota są zazwyczaj najkorzystniejszymi komórkami gospodarza dla ekspresji aktywnych funkcjonalnie interleukin lub białek receptorowych. W zasadzie wiele kultur tkankowych linii komórkowych wyższych Eukariota jest użytecznych, np. systemy ekspresji owadzich bakulowirusów, zarówno pochodzących od bezkręgowców, jak i kręgowców. Jednakże najkorzystniejsze są komórki ssacze. Transformacja lub transfekcja i hodowla takich komórek stały się rutynową procedurą. Przykłady użytecznych linii komórkowych obejmują komórki HeLa, linie komórek jajnika chomika chińskiego (CHO), linie komórek nerki noworodka szczura (BRK), linie komórek owadzich, linie komórek ptasich i linie komórek małpich (COS). Wektory ekspresyjne dla takich linii komórkowych zazwyczaj zawierają miejsce początku replikacji, promotor, miejsce początku translacji, miejsca składania RNA (jeżeli używane jest genomowe DNA), miejsce poliadenylacji i miejsce zakończenia transkrypcji. Te wektory również zazwyczaj zawierają gen selekcyjny lub gen amplifikacji. Odpowiednimi wektorami ekspresyjnymi mogą być plazmidy, wirusy lub retrowirusy zawierające promotory pochodzące np. z takich źródeł jak z adenowirusa, SV40, parwowirusów, wirusa ospy lub wirusa cytomegalii. Odpowiednie przykłady właściwych wektorów ekspresyjnych obejmują pCDNAl; pCD, patrz
PL 209 128 B1
Okayama i wsp. (1985) Mol. Cell Biol. 5: 1136 1142; pMClneo PolyA, patrz Thomas i wsp. (1987) Cell 51: 503 512; i wektor bakulowirusowy taki jak pAC 373 lub pAC 610.
W przypadku wydzielanych białek i niektórych białek błonowych otwarta ramka odczytu zazwyczaj koduje polipeptyd, który składa się z dojrzałego lub wydzielanego produktu kowalencyjnie połączonego na swoim N-końcu do peptydu sygnałowego. Peptyd sygnałowy jest odcinany przed wydzieleniem na zewnątrz dojrzałego lub aktywnego polipeptydu. Miejsce cięcia może być przewidziane z dużym stopniem dokładności z zasad empirycznych, np. von-Heijne (1986) Nucleic Acid Research 14: 4683-4690 oraz Nielsen i wsp. (1997) Protein Eng. 10: 1-12, i dokładna struktura aminokwasowa peptydu sygnałowego często nie wydaje się być istotna dla jego funkcji, np. Randall i wsp. (1989) Science 243: 1156-1159; Kaiser i wsp. (1987) Science 235: 312-317. Dojrzałe białka niniejszego wynalazku mogą być łatwo wskazane z wykorzystaniem standardowych metod.
Będzie często pożądane, aby wyrażać te polipeptydy w układzie, który dostarcza specyficznego lub określonego wzoru glikozylacji. W tym przypadku zwykłym wzorem będzie ten dostarczany naturalnie przez układ ekspresyjny. Jednakże wzór ten będzie mógł być modyfikowany przez poddanie polipeptydu działaniu, np. nieglikozylowanej formy, odpowiednim białkom glikozylującym wprowadzonym do układu ekspresji heterologicznej. Na przykład, gen receptora może być transformowany wraz z jednym lub więcej genami kodującymi ssacze lub inne enzymy glikozylujące. Wykorzystując to podejście pewne wzory glikozylacji ssaczej będą mogły być uzyskane w komórkach prokariotycznych lub innych. Ekspresja w komórkach prokariotycznych będzie zazwyczaj prowadzić do nieglikozylowanych form białka.
Źródłem DCRS5 może być eukariotyczny lub prokariotyczny gospodarz wyrażający rekombinowane DCRS5, jak opisano powyżej. Źródłem może być również linia komórkowa, lecz inne linie komórek ssaczych są również rozważane, przy czym najkorzystniejsze linie pochodzą od gatunku ludzkiego.
Ze względu na to, że znane są sekwencje DCRS5 naczelnych, fragmenty lub ich pochodne mogą być wytworzone w standardowych procesach syntezy peptydów. Te obejmują takie procesy, jak opisane w Stewart i Young (1984) Solid Phase Peptide Synthesis, Pierce Chemical Co., Rockford, IL; Bodanszky i Bodanszky (1984) The Practice of Peptide Synthesis, Springer Verlag, New York; oraz Bodanszky (1984) The Principles of Peptide Synthesis, Springer Verlag, New York. Na przykład, mogą być stosowane procesy wykorzystujące azydki, chlorki kwasowe, bezwodniki kwasowe, mieszane bezwodniki, aktywne estry (na przykład ester p-nitrofenylowy, ester N-hydroksysukcynoimidowy, lub ester cyjanometylowy), karbodiimidazol, procesy utleniania-redukcji, albo proces addycyjny wykorzystujący dicykloheksylokarbodiimid (DCCD). Zarówno synteza w fazie stałej jak i w fazie ciekłej mogą być stosowane w opisanych powyżej procesach. Podobne techniki mogą mieć zastosowanie dla częściowych sekwencji DCRS5.
Białka DCRS5, ich fragmenty lub pochodne są odpowiednio przygotowane zgodnie z powyższymi procesami, jako typowo wykorzystywanymi w syntezie peptydów, ogólnie albo przez tak zwany proces etapowy, który obejmuje kondensację aminokwasu do końcowego aminokwasu kolejno po jednym, albo przez sprzęganie fragmentów peptydowych do końcowego aminokwasu. Grupy aminowe, które nie są wykorzystywane w reakcji przyłączania zazwyczaj muszą być zabezpieczone, aby zapobiec przyłączaniu w niewłaściwym miejscu.
Jeżeli wykorzystywana jest synteza w fazie stałej C-końcowy aminokwas jest związany z nierozpuszczalnym nośnikiem lub podłożem poprzez swoją grupę karboksylową. Nie ma szczególnych ograniczeń co do nierozpuszczalnego nośnika, o ile ma on zdolność wiązania reaktywnej grupy karboksylowej. Przykłady takich nierozpuszczalnych nośników zawierają żywice halogenometylowe, takie jak żywice chlorometylowe lub żywice bromometylowe, żywice hydroksymetylowe, żywice fenolowe, żywice tert-alkiloksykarbonylohydrazydowane, i tym podobne.
Aminokwas z zablokowaną grupą aminową jest kolejno przyłączany przez związanie jego aktywowanej grupy karboksylowej do reaktywnej grupy aminowej poprzednio utworzonego peptydu lub łańcucha, aby syntetyzować peptyd w kolejnych etapach. Po zsyntetyzowaniu całkowitej sekwencji peptyd jest odcinany od nierozpuszczalnego nośnika, aby wytworzyć peptyd. Metoda fazy stałej jest ogólnie opisana przez Merrifield i wsp. (1963) w J. Am. Chem. Soc. 85: 2149-2156.
Wytworzone białko i jego fragmenty mogą być wyizolowane i oczyszczone z mieszaniny reakcyjnej metodami rozdziału peptydów, np. przez ekstrakcję, wytrącanie, elektroforezę, różne formy chromatografii, immunopowinowactwo i podobne. Receptory niniejszego wynalazku mogą być otrzymywane w różnym stopniu czystości, w zależności od pożądanych zastosowań. Oczyszczanie może
PL 209 128 B1 być prowadzone z wykorzystaniem technik oczyszczania białek ujawnionych poniżej, lub z wykorzystaniem przeciwciał opisanych niniejszym metodami immunoabsorpcyjnej chromatografii powinowactwa. Ta immunoabsorpcyjna chromatografia powinowactwa jest prowadzona po pierwsze przez przyłączanie przeciwciał do stałego nośnika, a następnie przez łączenie związanych przeciwciał z roztworzonymi lizatami odpowiednich komórek, lizatami innych komórek, wyrażających receptor lub lizatami lub nadsączami komórek wytwarzających białko jako wynik technik DNA, patrz poniżej.
Ogólnie, oczyszczone białko będzie w przynajmniej około 40% czyste, powszechnie w przynajmniej około 50% czyste, zazwyczaj w przynajmniej około 60% czyste, typowo w przynajmniej około 70% czyste, bardziej typowo w przynajmniej około 80% czyste, korzystnie w przynajmniej około 90% czyste i korzystniej w przynajmniej około 95% czyste i w szczególnych wykonaniach w przynajmniej około 97%-99% lub więcej. Czystość będzie oceniania zazwyczaj na podstawie masy, lecz może być również na podstawie molarności. Różne testy będą odpowiednio stosowane. Poszczególne białka mogą być oczyszczane, a następnie łączone.
VI. Przeciwciała
Przeciwciała mogą być otrzymywane przeciwko różnym ssaczym, np. z naczelnych, białkom DCRS5 i ich fragmentom, zarówno w naturalnie występujących formach natywnych, jak i ich formach rekombinowanych, z tą różnicą, że przeciwciała przeciwko aktywnemu receptorowi z większym prawdopodobieństwem rozpoznają epitopy, które są obecne wyłącznie w konformacjach natywnych. Przeciwciała rozpoznające epitopy wykazywane przez kombinację DCRS5 z IL-12Re1, np. funkcjonalnie, są również rozważane. Wykrywanie zdenaturowanych antygenów może być również użyteczne np. w analizie Westerna. Są również rozważane przeciwciała anty-idiotypowe są, które byłyby użyteczne jako agoniści lub antagoniści naturalnego receptora lub przeciwciała.
Przeciwciała, w tym fragmenty wiążące i wersje jednołańcuchowe przeciwko określonym fragmentom białka, mogą być otrzymywane przez immunizację zwierząt koniugatami jego fragmentów z białkami immunogennymi. Przeciwciała monoklonalne są otrzymywane z komórek wydzielających pożądane przeciwciało. Te przeciwciała mogą być przeszukiwane pod kątem wiązania do normalnego lub uszkodzonego białka lub przeszukiwane pod kątem aktywności agonistycznej lub antagonistycznej. Te przeciwciała monoklonalne będą zazwyczaj wiązać się z Kd przynajmniej około 1 mM, częściej niż zazwyczaj przynajmniej około 300 μM, typowo przynajmniej około 100 μM, bardziej typowo przynajmniej około 30 μM, korzystnie przynajmniej około 10 μM i korzystniej przynajmniej około 3 μM lub lepszą.
Przeciwciała, w tym fragmenty wiążące antygen, według wynalazku mogą mieć znaczącą wartość diagnostyczną lub terapeutyczną. Mogą one być silnymi antagonistami, wiążącymi receptor i hamującymi wiązanie ligandu lub hamującymi zdolność receptora do wywołania odpowiedzi biologicznej, np. oddziaływania na jego substrat. Mogą one być również użyteczne jako przeciwciała nieneutralizujące i mogą być przyłączane do toksyn lub izotopów radioaktywnych w celu wiązania komórek wytwarzających lub komórek zlokalizowanych w pobliżu źródła interleukin. Ponadto te przeciwciała mogą być koniugowane z lekami lub innymi czynnikami terapeutycznymi, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio za pośrednictwem łącznika.
Przeciwciała według wynalazku mogą być również użyteczne w zastosowaniach diagnostycznych. Jako wychwytujące lub nieneutralizujące przeciwciała mogą wiązać się z receptorem nie hamując wiązania liganda lub substratu. Jako przeciwciała neutralizujące mogą być one użyteczne w analizach wiązania kompetycyjnego. Będą one również użyteczne w wykrywaniu lub określaniu ilości liganda. Mogą one być używane jako odczynniki w analizie typu Western lub w immunoprecypitacji, lub w oczyszczaniu immunologicznym odpowiedniego białka. Podobnie kwasy nukleinowe i białka mogą być wiązane ze stałymi podłożami w celu oczyszczania przez powinowactwo lub w sposobach wykrywania. Podłożami mogą być np. stałe kulki żywicy lub arkusze tworzywa sztucznego.
Fragmenty białek mogą być przyłączane do innych materiałów, szczególnie polipeptydów, jako fuzyjnie lub kowalencyjnie przyłączone polipeptydy, w celu ich wykorzystania jako immunogenów. Ssacze receptory cytokinowe i ich fragmenty mogą tworzyć fuzje lub być kowalencyjnie przyłączane do różnych immunogenów. Patrz Microbiology, Hoeber Medical Division, Harper i Row, 1969; Landsteiner (1962) Specificity of Serological Reactions, Dover Publications, New York; oraz Williams i wsp. (1967) Methods in Immunology and Immunochemistry, t. I, Academic Press, New York, w których opisano sposoby przygotowania surowic poliklonalnych. Typowa metoda polega na hiperimmunizacji zwierzęcia antygenem. Następnie zbierana jest krew zwierzęcia niedługo po powtórnych immunizacjach i izolowane są gamma-globuliny.
PL 209 128 B1
W niektórych przypadkach pożądane jest przygotowanie przeciwciał monoklonalnych z różnych ssaczych gospodarzy, takich jak myszy, gryzonie, naczelne, ludzie itp. Opis technik dotyczących przygotowania takich przeciwciał poliklonalnych może być znaleziony w np. Stites i wsp. (red.) Basic and Clinical Immunology (wyd. IV.), Lange Medical Publications, Los Altos, CA, i cytowane tam odnośniki; Harlow i Lane (1988) Antibodies: A Laboratory Manual, CSH Press; Goding (1986) Monoclonal Antibodies: Principles and Practice (wyd. II) Academic Press, New York; oraz szczególnie w: Kohler i Milstein (1975) w Nature 256: 495 497, gdzie omówiona jest jedna z metod wytwarzania przeciwciał poliklonalnych. W skrócie, metoda ta polega na wstrzykiwaniu zwierzęciu immunogenu. Zwierzę zostaje następnie zabite i pobrane zostają komórki z jego śledziony, które zostają połączone z komórkami szpiczaka mnogiego. W rezultacie powstaje komórka hybrydowa lub „hybrydoma, która jest zdolna do rozmnażania in vitro. Populacja komórek hybrydoma jest następnie przeszukiwana w celu izolacji pojedynczych klonów, z których każdy wydziela pojedynczy typ przeciwciała przeciwko immunogenowi. W ten sposób, poszczególne typy otrzymanych przeciwciał są produktami unieśmiertelnionych i sklonowanych pojedynczych komórek B z immunizowanego zwierzęcia wytworzonych w odpowiedzi na specyficzne miejsce rozpoznawane w immunogennej substancji.
Inne odpowiednie techniki obejmują ekspozycję in vitro limfocytów na polipeptydy antygenowe lub alternatywnie selekcję za pomocą bibliotek przeciwciał na fagach lub podobnych wektorach. Patrz Huse i wsp. (1989) „Generation of a Large Combinatorial Library of the Immunoglobulin Repertoire in Phage Lambda, „Science 246: 1275-1281 oraz Ward i wsp. (1989) Nature 341: 544-546. Polipeptydy i przeciwciała według wynalazku mogą być używane z lub bez modyfikacji z uwzględnieniem przeciwciał chimerycznych lub humanizowanych. Często polipeptydy i przeciwciała będą znakowane przez przyłączanie zarówno kowalencyjnie jak i niekowalencyjnie substancji, która dostarcza wykrywalnego sygnału. Bardzo różnorodne znaczniki i techniki przyłączania są znane i opisane szeroko zarówno w naukowym, jak i patentowym piśmiennictwie. Odpowiednie znaczniki zawierają radioaktywne izotopy, enzymy, substraty, kofaktory, inhibitory, reszty fluorescencyjne, reszty chemiluminescencyjne, cząsteczki magnetyczne i tym podobne. Użycie takich znaczników zostało opisane w patentach USA nr 3817837; 3850752; 3939350; 3996345; 4277437; 4275149 i 4366241. Rekombinowane lub chimeryczne immunoglobuliny mogą być również wytwarzane, patrz Cabilly, patent USA nr 4816567, lub wytwarzane w myszach transgenicznych, patrz Mendez i wsp. (1997) Nature Genetics 15: 146-156.
Przeciwciała według wynalazku mogą być również używane w chromatografii powinowactwa do izolacji białek lub peptydów DCRS5. Mogą być przygotowywane kolumny, w których przeciwciała są połączone ze stałym nośnikiem, np. cząstkami takimi jak agaroza, Sephadex lub im podobne, przy czym lizat komórkowy może być przepuszczany przez kolumnę, następnie kolumna może być płukana zwiększającymi się stężeniami łagodnego środka denaturującego, dzięki czemu uwolnione będzie oczyszczone białko. Alternatywnie, białko może być użyte do oczyszczania przeciwciała. Mogą być stosowane odpowiednie absorpcje krzyżowe lub techniki zubożania.
Przeciwciała mogą być również używane do przeszukiwania bibliotek ekspresyjnych pod kątem szczególnych produktów ekspresji. Zazwyczaj przeciwciała używane w takiej procedurze będą wyznakowane ugrupowaniem umożliwiającym łatwe wykrycie obecności antygenu przez związanie przeciwciała.
Przeciwciała wytworzone przeciwko receptorowi cytokinowemu będą również używane do wytworzenia przeciwciał anty-idiotypowych. Będą one użyteczne do wykrywania lub diagnozowania różnych stanów immunologicznych związanych z ekspresją białka lub komórek, które wyrażają białko. Będą one również użyteczne jako agoniści lub antagoniści liganda, którzy mogą być inhibitorami współzawodniczącymi receptora lub substytutami naturalnie występujących ligandów. Pewne przeciwciała przeciwko podjednostkom receptora lub kombinacjom mogą służyć jako przeciwciała aktywujące, które mogą wpływać w ten sposób na przekazywanie sygnału, służąc np. jako agoniści ligandu.
Białko receptora cytokinowego, które specyficznie wiąże się z, lub które jest specyficznie immunoreaktywne wobec przeciwciała wytworzonego przeciwko określonemu immunogenowi, takiemu jak immunogen zawierający sekwencję aminokwasową SEKW. NR ID.: 2, jest zazwyczaj oznaczane w teście immunologicznym. Test immunologiczny typowo wykorzystuje surowicę poliklonalną, która została wytworzona np. przeciwko białku o SEKW. NR ID.: 2. Surowica odpornościowa jest tak dobrana, aby miała niską aktywność krzyżową przeciwko innym przedstawicielom rodziny receptorów cytokinowych, np. podjednostce receptora IL-12Re2 lub podjednostce gp130 receptora Il-6, korzystnie z tego samego gatunku i jakakolwiek tego typu aktywność krzyżowa jest usuwana przez immunoabsorpcję przed użyciem w teście immunologicznym.
PL 209 128 B1
W celu wytworzenia surowicy odpornościowej do użycia w teście immunologicznym, białko, np., z SEKW. NR ID: 2, jest izolowane jak tu opisano. Przykładowo, zrekombinowane białko można wytwarzać w linii komórek ssaczych. Odpowiedni gospodarz, np., szczep myszy wsobnych takich jak, Balb/c, jest immunizowany wyselekcjonowanym białkiem, zazwyczaj przy użyciu standardowego adiuwanta, takiego jak adiuwant Freund'a, oraz standardowego protokołu immunizowania myszy (patrz Harlow i Lane, powyżej). Alternatywnie, jako immunogen można zastosować syntetyczny peptyd pochodzący z ujawnionych tu sekwencji skoniugowany z białkiem nośnikowym. Surowica poliklonalna jest zbierana i mianowana białkiem immunogennym przy pomocy testu immunologicznego, np., testem immunologicznym z fazą stałą, gdzie immunogen jest unieruchomiony na stałym podłożu. Surowice poliklonalne o mianie 104 lub wyższym są zbierane i badane pod kątem aktywności krzyżowej przeciwko innym przedstawicielom rodziny receptorów cytokinowych, np. gp130 lub IL-12Re1, przy użyciu testu immunologicznego badającego wiązanie kompetycyjne, takiego jak jeden z opisanych w Harlow i Lane, powyżej, na str. 570-573. Korzystnie, do określania stosuje się co najmniej dwóch przedstawicieli rodziny receptorów cytokinowych. Takich przedstawicieli rodziny receptorów cytokinowych można wytworzyć w postaci zrekombinowanych białek i wyizolować przy użyciu opisanych tu standardowych technik biologii molekularnej i chemii białka.
Do określenia aktywności krzyżowej można zastosować testy immunologiczne badające współzawodnictwo wiązania. Przykładowo, białko o SEKW. NR ID: 2 można unieruchomić na stałym podłożu. Białka dodawane do testu współzawodniczą z unieruchomionym antygenem o wiązanie surowic odpornościowych. Zdolność powyższych białek do współzawodnictwa z unieruchomionym białkiem o wiązanie z surowicami odpornościowymi jest porównywane z białkami, np., gp130 lub IL-12Re2. Procent aktywności krzyżowej dla powyższych białek jest obliczany przy użyciu standardowych obliczeń. Te surowice odpornościowe, które mają aktywność krzyżową poniżej 10% z każdym z białek podanych powyżej są wybierane i zbierane w pule. Oddziałujące krzyżowo przeciwciała są następnie usuwane z zebranych w pule surowic odpornościowych poprzez immunoabsorpcję z podanymi powyżej białkami.
Zebrane w pule surowice odpornościowe po immunoabsprpcji są następnie stosowane w teście immunologicznym badającym wiązanie kompetycyjne, jak opisano powyżej, w celu porównania drugiego białka z białkiem immunogennym (np., białkiem typu DCRS5 z SEKW. NR ID: 2). W celu przeprowadzenia takiego porównania, każde z dwóch białek jest badane w szerokim zakresie stężeń i określana jest taka ilość każdego białka, która jest wymagana do zahamowania 50% wiązania przeciwciał surowiczych z unieruchomionym białkiem. Jeśli wymagana ilość drugiego białka jest mniejsza niż dwukrotna ilość białka wyselekcjonowanego białka lub białek, wówczas mówi się, że drugie białko swoiście wiąże przeciwciało wytworzone wobec immunogenu.
Jest zrozumiałe, że białka receptorów cytokin są przedstawicielami rodziny białek homologicznych obejmujących wiele zidentyfikowanych genów. Dla szczególnego produktu genu, takiego jak DCRS5, termin odnosi się nie tylko do ujawnionych tu sekwencji aminokwasowych, lecz także do innych białek, które stanowią warianty alleliczne, niealleliczne lub gatunkowe. Jest także zrozumiałe, że terminy te obejmują nienaturalne mutacje wprowadzone przez przemyślaną mutację przy użyciu tradycyjnej technologii rekombinacji, takiej jak mutacja pojedynczego miejsca lub wycięcie krótkiego odcinka DNA kodującego odpowiednie białka lub przez podstawienie nowych aminokwasów lub dodanie nowych aminokwasów. Takie niewielkie zmiany zazwyczaj będą zasadniczo utrzymywać identyczność immunologiczną wyjściowej cząsteczki i/lub jej aktywność biologiczną. Zatem, takie zmiany obejmują białka, które swoiście oddziałują krzyżowo z pożądanym, występującym naturalnie, białkiem DCRS5. Właściwości biologiczne zmienionych białek można określić poprzez wytworzenie białka w odpowiedniej linii komórkowej i zmierzenie odpowiedniego efektu, np. na stransfekowanych limfocytach. Niektóre modyfikacje białka, uważane za niewielkie, będą obejmowały konserwatywne podstawienia aminokwasów o podobnych właściwościach, jak opisano powyżej dla rodziny receptorów cytokin w całości. Kompozycje białek według wynalazku można określić przez optymalne przyrównanie białka z białkiem receptorów cytokinowych oraz przez użycie opisanych tu tradycyjnych testów immunologicznych do określania identyczności immunologicznej.
Ponadto, w celu przestrzennego blokowania wiązania ligandu do funkcjonalnego receptora można podawać przeciwciała skierowane przeciwko podjednostkom receptora. Przeciwciała takie można wywoływać dla pojedynczych podjednostek lub dla kombinacji DCRS5 z IL-12Re1. W wyniku tego powstaną przeciwciała antagonistyczne.
PL 209 128 B1
VII. Zestawy, diagnostyka i oznaczenia ilościowe
Zarówno naturalnie występujące, jak i zrekombinowane formy cząsteczek typu receptora cytokin według wynalazku są szczególnie przydatne w zestawach i metodach analiz. Przykładowo, metody takie można także zastosować do poszukiwania aktywności wiążącej, np., ligandów dla tych białek. W ostatnich latach rozwinięto szereg metod testów automatycznych, które pozwalają na przeszukiwanie dziesiątek tysięcy związków na rok. Patrz, np., a BIOMEK automated workstation, Beckman Instruments, Palo Alto, California oraz Fodor i wsp. (1991) Science 251: 767-773. Ten ostatni opisuje sposoby testowania wiązania przez wiele określonych polimerów syntetyzowanych na stałym podłożu. Opracowanie stosownych testów do poszukiwania liganda lub homologicznych białek antagonisty/agonisty może znacznie ułatwić dostęp do dużej liczby oczyszczonych, rozpuszczalnych receptorów cytokin w stanie aktywnym, w jakim są dostarczane według wynalazku.
Oczyszczonym DCRS5 można bezpośrednio opłaszczać płytki używane do wspomnianej powyżej techniki poszukiwania liganda. Nieneutralizowane przeciwciała dla tych białek można użyć jako przeciwciała wychwytujące do unieruchamiania odpowiedniego receptora na fazie stałej, co jest przydatne, np., w zastosowaniach diagnostycznych.
Niniejszym opisano zastosowanie DCRS5, jego fragmentów, peptydów oraz produktów jego fuzji w różnorodnych zestawach diagnostycznych oraz metodach wykrywania obecności białka lub jego liganda. Alternatywnie lub dodatkowo, do zestawów i metod można wprowadzić przeciwciała skierowane przeciwko cząsteczkom. Zazwyczaj zestaw będzie posiadać pojemnik zawierający peptyd DCRS5 albo segment genu albo odczynnik rozpoznający jeden lub drugi. Zazwyczaj, odczynnikami rozpoznającymi, w przypadku peptydu będzie receptor lub przeciwciało lub, w przypadku segmentu genu, będzie zazwyczaj sonda do hybrydyzacji. Inne komponenty zestawu mogą obejmować inne białka lub odczynniki pokrewne do peptydów p40, IL-B30 lub IL-12Re1 z par ligand/receptor.
Korzystny zestaw do określania stężenia DCRS5 w próbce będzie zazwyczaj obejmował znakowany składnik, np., ligand lub przeciwciało, o znanym powinowactwie wiązania do DCRS5, źródło DCRS5 (występującego naturalnie lub zrekombinowanego), jako kontrolę pozytywną, oraz środki do oddzielenia wyznakowanego składnika związanego od wolnego, przykładowo fazę stałą służącą do unieruchomienia DCRS5 w badanej próbce. Normalnie dostarczane są także pojemniki zawierające odczynniki oraz instrukcje.
Przeciwciała, w tym fragmenty wiążące antygen, swoiste dla ssaczego DCRS5 lub fragmentu peptydowego, lub fragmenty receptora są przydatne w zastosowaniach diagnostycznych do wykrywania obecności podniesionych poziomów liganda i/lub jego fragmentów. Testy diagnostyczne mogą być homogenne (bez etapu rozdziału wolnego odczynnika i kompleksu przeciwciało-antygen) lub heterogenne (z etapem rozdziału). Istnieją różne testy komercyjne, takie jak test RIA (ang. radioimmunoassay), ELISA (ang. enzyme linked immunosorbent assay), EIA (ang. enzyme immunoassay), EMIT (ang. enzyme multiplied immunoassay technique), SLFIA (ang. substrate labeled fluorescent immunoassay) i im podobne. Przykładowo, można wykorzystać niewyznakowane przeciwciała przez użycie wyznakowanego drugorzędowego przeciwciała, które rozpoznaje przeciwciało dla receptora cytokinowego lub jego określonego fragmentu. Takie testy są także obszernie omówione w literaturze. Patrz, np., Harlow i Lane (1988) Antibodies: A Laboratory Manual, CSH., oraz Coligan (wyd. 1991 oraz okresowe uzupełnienia) Current Protocols In Immunology Greene/Wiley, New York.
Przeciwciała antyidiotypowe mogą mieć podobne zastosowanie jako agoniści lub antagoniści receptorów cytokinowych. W pewnych okolicznościach mogą być one przydatne jako odczynniki terapeutyczne.
Często odczynniki do testów diagnostycznych są dostarczane w zestawach, w celu optymalizacji czułości testu. W zależności od natury testu, mogą być dostarczane protokół oraz znacznik, wyznakowane lub niewyznakowane przeciwciało lub znakowany ligand. Test posiada zazwyczaj inne dodatkowe odczynniki, takie jak bufory, stabilizatory, materiały konieczne do wytworzenia sygnału, takie jak substraty dla enzymów i im podobne.
Korzystnie, zestaw zawiera także instrukcje prawidłowego używania i usuwania zawartości po użyciu. Zazwyczaj zestaw posiada pojemniki dla każdego przydatnego odczynnika i będzie zawierał instrukcje właściwego użycia i usuwania odczynników. Pożądane jest aby, odczynniki były dostarczane w postaci suchego zliofilizowanego proszku, i aby mogły być rekonstytuowane w wodnym podłożu przy stężeniach odpowiednich do prowadzenia testu.
Wspomniane powyżej składniki stanowiące testy diagnostyczne mogą być stosowane bez modyfikacji lub z modyfikacjami prowadzonymi różnymi sposobami. Przykładowo, wyznakowanie można
PL 209 128 B1 osiągnąć przez kowalencyjne lub niekowalencyjne związanie cząstki, która bezpośrednio lub pośrednio dostarcza wykrywany sygnał. W wielu takich testach, składnik testu, receptor cytokiny lub przeciwciało skierowane przeciwko niemu można wyznakować bezpośrednio lub pośrednio. Bezpośrednie znaczniki możliwe do zastosowania obejmują grupy znaczników: znaczniki izotopowe takie jak 125I enzymy (patent USA nr 3645090), takie jak peroksydaza i alkaliczna fosfataza oraz znaczniki fluorescencyjne (patent USA nr 3940475), dla których można monitorować zmianę intensywności fluorescencji, przesunięcie długości fali lub polaryzację fluorescencyjną. Pośrednie, możliwe do zastosowania, znakowanie obejmuje biotynylację jednego składnika, a następnie związanie do awidyny sprzężonej z jedną z powyższych grup znaczników.
Istnieje również wiele metod rozdzielania liganda związanego od wolnego, lub alternatywnie, związanego składnika testu od niezwiązanego. Receptor cytokinowy można unieruchomić na różnych macierzach a następnie płukać. Stosowne macierze obejmują tworzywa sztuczne, takie jak płytki do ELISA, filtry i kulki. Metody unieruchamiania receptora na macierzy obejmują, lecz niewykluczająco, bezpośrednią adhezję do tworzywa sztucznego, użycie wychwytujących przeciwciał, sprzęganie chemiczne oraz biotynę-awidynę. Ostatni etap badania wymaga wytrącenia kompleksu przeciwciało/antygen przy użyciu różnych metod obejmujących te wykorzystujące, np., rozpuszczalnik organiczny, taki jak glikol polietylenowy lub sól, taką jak siarczan amonowy. Inne stosowne techniki rozdzielania obejmują, lecz nieograniczająco, metodę z kulkami magnetycznymi z przeciwciałami znakowanymi fluoresceiną opisaną w Rattle i wsp. (1984) Clin. Chem. 30 (9) : 1457 1461 oraz rozdział z kulkami magnetycznymi z podwójnymi przeciwciałami opisany w patencie USA nr 4659678.
Metody łączenia białka lub fragmentów z różnymi znacznikami są szeroko opisane w literaturze i nie wymagają szczegółowego omawiania. Wiele z tych technik obejmuje użycie aktywowanej grupy karboksylowej przez zastosowanie karboimidu albo aktywnych estrów w celu tworzenia wiązań peptydowych, tworzenie tioestrów w reakcji grupy merkaptanowej z aktywowanym halogenem, takim jak chloroacetyl lub aktywowaną olefiną, taką jak imid kwasu maleinowego lub im podobne. Także mogą tu znaleźć zastosowanie białka fuzyjne.
Inny aspekt diagnostyczny wymaga zastosowania sekwencji oligonukleotydowych lub polinukleotydowych pochodzących z sekwencji receptora cytokinowego. Sekwencje te można stosować jako sondy do wykrywania poziomów odpowiedniego receptora cytokinowego u pacjentów, u których spodziewane jest zaburzenie immunologiczne. Preparaty sekwencji nukleotydowych zarówno RNA jak DNA, znakowanie tych sekwencji oraz korzystne wielkości sekwencji były uprzednio omówione w literaturze. Normalnie, sonda oligonukleotydowa powinna posiadać co najmniej około 14 nukleotydów, zazwyczaj co najmniej około 18 nukleotydów, a sondy polinukleotydowe mogą posiadać do kilku tysięcy par zasad. Można wykorzystywać różne znaczniki, najpowszechniej radionuklidy, w szczególności 32P. Chociaż, można także wykorzystywać inne techniki, takie jak wykorzystujące do wprowadzenia do polinukleotydu nukleotydy zmodyfikowane biotyną. Następnie biotyna służy jako miejsce wiązania awidyny lub przeciwciał, które mogą być wyznakowane różnorodnymi znacznikami, takimi jak radionuklidy, związki fluorescencyjne, enzymy lub im podobne. Alternatywnie, można użyć przeciwciała, które rozpoznają specyficzne dupleksy, w tym dupleksy DNA, dupleksy RNA, hybrydowe dupleksy DNA-RNA lub dupleksy DNA-białko. Z kolei przeciwciała mogą być wyznakowane, a test można przeprowadzać gdy dupleks jest związany z powierzchnią, tak, że po utworzeniu dupleksu na powierzchni, można wykrywać obecność przeciwciał związanych z dupleksem. W tradycyjnych technikach, takich jak hybrydyzacja, przeszukiwanie plus i minus, sondowanie rekombinacyjne, HRT (ang. hybrid relaased translation) i HART (ang. hybrid arrested translation) można zastosować sondy dla nowego antysensownego RNA. Obejmuje to także techniki amplifikacji, takie jak reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR).
Rozpatrywane są także zestawy diagnostyczne, które badają jakościową i ilościową zawartość procentową innych markerów. Diagnozowanie i przewidywanie może zależeć od kombinacji wielu wskaźników stosowanych jako markery. Zatem, zestawy mogą badać kombinacje markerów. Patrz, np., Viallet i wsp. (1989) Progress in Growth Factor Res. 1: 89-97. Do określania strategii terapeutycznej może być przydatne wykrywanie wariantów polimorficznych, które mogą odzwierciedlać różnice w funkcjonalnym przekazywaniu sygnału przez receptor. Warianty wykazujące większą lub mniejszą odpowiedź na ligand mogą pozwolić na podpodział pul pacjentów na odpowiadające/nieodpowiadające.
PL 209 128 B1
VIII. Zastosowanie terapeutyczne
Niniejszy wynalazek dostarcza odczynniki o znaczącej wartości terapeutycznej. Patrz, np., Levitzki (1996) Curr. Opin. Cell Biol. 8: 239-244. Receptory cytokinowe (występujące naturalnie lub zrekombinowane) jego fragmenty, receptory muteinowe i przeciwciała wraz ze składnikami zidentyfikowanymi jako posiadające powinowactwo wiązania do receptorów lub przeciwciał powinny być przydatne w leczeniu stanów wykazujących nieprawidłową ekspresję receptorów lub ich ligandów. Taka nieprawidłowość będzie zazwyczaj objawiać się przez zaburzenia immunologiczne. Patrz WO 01/18051, włączony tu drogą odniesienia. Dodatkowo, niniejszy wynalazek powinien dostarczyć wartości terapeutycznej dla różnych chorób i zaburzeń związanych z nieprawidłową ekspresją lub nieprawidłową odpowiedzią na ligand. Przykładowo, sugeruje się, że ligand p40/IL B30 ligand jest wymagany do rozwoju odporności komórkowej, np., aktywności antynowotworowej, podnoszenia odporności humoralnej i komórkowej oraz odpowiedzi antywirusowych. W szczególności wydaje się, że ligand aktywuje komórki NK i limfocyty T. Można stosować terapię kombinowaną z IL-18, IL-12, TNF, IFNy, radio/chemoterapią, adiuwantami lub czynnikami antynowotworowymi, antywirusowymi lub antygrzybiczymi.
Odwrotnie, antagoniści, których można stosować w kombinacji z antagonistami dla TNF, IFNy, IL-18 lub IL-12 lub z IL-10 lub steroidami, mogą być wskazani w przewlekłych chorobach w których pośredniczy Th1, w chorobach autoimmunologicznych lub w sytuacjach transplantacji i/lub odrzutach, stwardnieniu rozsianym, łuszczycy, przewlekłych stanach zapalnych, reumatoidalnym zapaleniu stawów, zapaleniu kości i stawów lub chorobach zapalnych jelita. Antagoniści mogą mieć formę przeciwciał skierowanych przeciwko podjednostkom receptora, konstruktom rozpuszczalnego receptora lub antysensownych kwasów nukleinowych do jednej lub kilku podjednostek receptora. Dopasowanie liganda p40/IL-B30 do podjednostek receptora DCRS5 i IL-12Re1 dostarcza wskazań do użycia agonistów i antagonistów.
Terapeutycznie, w oparciu o opisane aktywności p40/IL-B30, można wpływać na antagonistów cytokinin, np., za pomocą rozpuszczalnego DCRS5, z lub bez rozpuszczalnego IL-12Re1 lub za pomocą przeciwciała względem dowolnej podjednostki receptora. Antagoniści mogą być przydatni jako inhibitory niepożądanych odpowiedzi immunologicznych i zapalnych, do celowania w limfocyty pamięci T lub w kombinacji z antagonistami IL-12/IL- 12R lub innymi związkami przeciwzapalnymi i immunosupresyjnymi. Klinicznym wskazaniem może być przewlekłe zapalenie lub stany po transplantacji. Różne polimorfizmy mogą wzmacniać lub osłabiać funkcję receptora i jeśli są dominujące mogą być przydatne jako środki terapeutyczne. Identyfikacja takich wariantów może pozwolić na podział pul pacjentów odpowiadających i nieodpowiadających. Odczynniki mogą być przydatne jako odczynniki wykrywające lub znakujące lub odczynniki odcinające komórki pamięci T i/lub komórki NK.
Terapia genowa może wykorzystywać populacje pożądanych komórek odpowiadających na ligand p40/IL-B30, np., jako adiuwantów do immunoterapii nowotworowej, do ułatwiania aktywacji limfocytów infiltrujących nowotwór, limfocytów T lub komórek NK. Można zastosować strategie z sekwencją antysensowną, np., aby zapobiec odpowiedzi receptora.
Znane są różne nieprawidłowości w różnych rodzajach komórek, w których wykazano wytwarzanie zarówno mRNA dla IL-12 p40 i/lub IL-B30 na podstawie analizy typu Northern. Zob. Berkow (wyd.) The Merck Manual of Diagnosis and Therapy, Merck & Co., Rahway, N, J.; Thorn i wsp. Harrison's Principles of Internal Medicine, McGraw-Hill, N.Y. oraz Weatherall i wsp. (wyd.) Oxford Textbook of Medicine, Oxford University Press, Oxford. Wiele innych stanów i chorób będzie odpowiadało na leczenie dostarczanymi tu agonistami i antagonistami. Patrz np., Stites i Terr (wyd.; 1991) Basic and Clinical Immunology Appleton and Lange, Norwalk, Connecticut oraz Samter i wsp. (wyd.) Immunological Diseases Little, Brown and Co. Inne podobne wskazania do leczenia obejmują przebudowę kości, zaburzenia seksualne, zapobieganie chorobom neurodegeneracyjnym, otępieniu, stresowi i innym. Problemy te powinny być podatne na zapobiegawcze działanie i leczenie kompozycjami tu dostarczanymi.
Zrekombinowane receptory cytokinowe, muteiny, agonistyczne i antagonistyczne dla nich przeciwciała lub przeciwciała można oczyścić i podawać pacjentowi. W celu użycia terapeutycznego odczynniki te można stosować w kombinacji dodatkowymi aktywnymi składnikami, np., w tradycyjnych farmaceutycznie dopuszczanych nośnikach lub rozcieńczalnikach wraz z fizjologicznie nieszkodliwymi środkami stabilizującymi i zaróbkami. Kombinacje te mogą być sterylne, np., filtrowane, i umieszczone w formach dawki jako liofilizat w pojemniku lub przechowywane jako stabilizowane preparaty wodne.
PL 209 128 B1
Niniejszym opisano także użycie przeciwciał lub ich fragmentów wiążących, które nie wiążą komplementu.
Można przeprowadzić przesiewanie ligandów przy użyciu receptora cytokinowego lub jego fragmentów w celu zidentyfikowania cząsteczek posiadających powinowactwo wiązania do receptorów. Następnie można wykorzystać testy biologiczne do określenia czy przypuszczalny ligand może ulegać wiązaniu kompetycyjnemu, które blokuje wewnętrzną aktywność stymulującą. Fragmenty receptora można stosować jako blokery lub antagonistów blokujących aktywność ligandu. Podobnie, składnik posiadający wewnętrzną aktywność stymulującą może aktywować receptor i tym samym, być agonistą stymulującym aktywność ligandu, np., włączając przekazywanie sygnału. Wynalazek rozpatruje ponadto terapeutyczne zastosowanie jako antagonistów przeciwciał dla receptorów cytokinowych.
Ilości odczynników konieczne do skutecznej terapii będą zależały od wielu różnych czynników, w tym sposobu podawania, miejsca docelowego, fizjologicznego czasu życia odczynnika, farmakologicznego czasu życia, stanu fizjologicznego pacjenta oraz podawania innych leków. Zatem, dawkowanie lecznicze powinno być mianowane w celu zoptymalizowania bezpieczeństwa i skuteczności. Zazwyczaj, dawkowania stosowane in vitro mogą dawać przydatne wskazówki dotyczące stosownych ilości odczynników do podawania in situ. Badania, na zwierzętach, skutecznych dawek do leczenia określonych zaburzeń będą dostarczały dodatkowych przewidywanych wskazań dla dawkowania u ludzi. Różne tego typu rozważania opisano, np., w Gilman i wsp. (wyd. 1990) Goodman and Gilman's: The Pharmacological Bases of Therapeutics, wyd 8., Pergamon Press oraz Remington's Pharmaceutical Sciences, wyd. 17. (1990), Mack Publishing Co., Easton, Penn. Metody podawania są omówione tu i poniżej i obejmują, np., podawanie doustne, dożylne, dootrzewnowe lub podawanie domięśniowe, dyfuzję przez skórę i inne. Nośniki dopuszczalne farmaceutycznie będą obejmowały wodę, roztwór soli, bufory i inne składniki opisane, np., w Merck Index, Merckt & Co., Rahway, New Jersey. Ze względu na prawdopodobieństwo wysokiego powinowactwa wiązania lub wysokiej liczby obrotów, pomiędzy przypuszczalnym ligandem i jego receptorami, oczekuje się, że skuteczne będzie niskie dawkowanie. Także droga przekazywania sygnału sugeruje, że efektywne mogą być wyjątkowo niskie ilości liganda. Zatem, oczekuje się zakresów dawkowania przeważnie w ilościach poniżej stężeń 1 mM, typowo poniżej stężeń około 10 μM, zazwyczaj poniżej stężeń około 100 nM, korzystnie poniżej stężeń około 10 pM (pikomolarnych) i najkorzystniej poniżej stężeń około 1 fM (femtomolarnych), z odpowiednim nośnikiem. Często dla ciągłego podawania będą wykorzystywane preparaty o powolnym uwalnianiu lub urządzenia do powolnego uwalniania.
Receptory cytokinowe, ich fragmenty oraz przeciwciała lub ich fragmenty, antagonistów i agonistów można podawać bezpośrednio leczonemu gospodarzowi lub, w zależności od rozmiaru składników, może być pożądane skoniugowanie ich przed podaniem z białkami nośnikowymi, takimi jak owoalbumina lub albumina surowicza. Preparaty terapeutyczne można podawać w różnych tradycyjnych formach dawkowania. Kiedy jest możliwe, aby aktywny składnik był podawany sam, korzystne jest aby był on obecny jako preparat farmaceutyczny. Preparaty obejmują przynajmniej jeden składnik aktywny, zdefiniowany powyżej, wraz z jednym lub kilkoma dopuszczalnymi nośnikami. Każdy z nośników musi być dopuszczalny zarówno farmaceutycznie, jak i fizjologicznie w takim znaczeniu, że jest zgodny z innymi składnikami i nie jest szkodliwy dla pacjenta. Preparaty obejmują takie, które są stosowne do podawania doustnego, doodbytniczego, donosowego lub pozajelitowego (w tym podskórnego, domięśniowego, dożylnego i śródskórnego). Preparaty dogodnie mogą być obecne w postaci jednostki dawkowania i mogą być wytworzone metodami dobrze znanymi w dziedzinie farmacji. Patrz, np., Gilman i wsp. (wyd. 1990) Goodman and Gilman's: The Pharmacological Bases of Therapeutics, wyd. 8, Pergamon Press; i Remington's Pharmaceutical Sciences, wyd. 17. (1990), Mack Publishing Co., Easton, Penn.; Avis i wsp. (wyd. 1993) Pharmaceutical Dosage Forms: Parenteral Medications Dekker, NY; Lieberman i wsp. (wyd. 1990) Pharmaceutical Dosage Forms: Tablets Dekker, NY oraz Lieberman i wsp. (wyd. 1990) Pharmaceutical Dosage Forms: Disperse Systems Dekker, NY. Terapia może być łączona lub stosowana w kombinacji z innymi czynnikami terapeutycznymi, w szczególności z agonistami i antagonistami innych przedstawicieli rodziny receptorów cytokinowych.
IX. Badania przesiewowe
Badania przesiewowe leków wykorzystujące DCRS5 lub jego fragmenty można przeprowadzać w celu identyfikowania składników posiadających powinowactwo wiązania do podjednostki receptora, łącznie z wyizolowaniem związanych składników. Następnie można wykorzystać testy biologiczne do
PL 209 128 B1 określenia czy składnik posiada wewnętrzną aktywność stymulującą i jest zatem blokerem lub antagonistą blokującym aktywność ligandu.
Ponadto, dopasowanie ligandu p40/IL-B30 z funkcjonalnym receptorem DCRS3 z IL-12Re1, pozwala na poszukiwanie antagonistów lub agonistów z pozytywną kontrolą przekazywania sygnału.
Można przeprowadzić poszukiwanie małej cząsteczki lub przeciwciała.
Jedna z metod poszukiwania leków wykorzystuje eukariotyczne lub prokariotyczne komórki gospodarza, które są stabilnie stransformowane cząsteczką zrekombinowanego DNA, którego ekspresja daje DCRS5 w kombinacji z inną podjednostką receptora cytokinowego, np., IL-12Re1. Oczekuje się, że przekazywanie sygnału wykorzystuje STAT4. Można izolować komórki, które wytwarzają receptor odizolowany od innych funkcjonalnych receptorów. Komórki takie, żywe lub w formie utrwalonej można wykorzystywać w standardowych testach wiązania przeciwciało/antygen lub ligand/receptor. Zobacz także, Parce i wsp. (1989) Science 246: 243-247 oraz Owicki i wsp. (1990) Proc. Natl. Acad. Sci. USA 87: 4007-4011, gdzie opisano czułe metody wykrywania odpowiedzi komórkowych. Szczególnie przydatne są testy kompetycyjne, w których komórki są kontaktowane i inkubowane z wyznakowanym receptorem lub z przeciwciałem o znanym powinowactwie wiązania z ligandem, takim jak przeciwciało wyznakowane 125I i mierzone jest powinowactwo wiązania badanej próbki z kompozycją wiążącą. Związane i wolne wyznakowane kompozycje wiążące są następnie rozdzielane w celu oszacowania stopnia związania liganda. Ilość związanego badanego składnika jest odwrotnie proporcjonalna do ilości wyznakowanego receptora związanego ze znanym źródłem. Do rozdzielenia liganda związanego od niezwiązanego w celu oszacowania poziomu związania liganda można stosować wiele technik. Taki etap rozdzielania zazwyczaj może wymagać zastosowania procedury, takiej jak adhezja do filtra a następnie płukanie, adhezja do tworzywa sztucznego, a następnie płukanie, lub żwirowanie błon komórkowych. Żywe komórki można także stosować do badania wpływu leków na funkcje, w których pośredniczą cytokiny, np., przekazywanie sygnału przez STAT4 i inne. Niektóre sposoby wykrywania pozwalają na eliminację etapu rozdzielania, np., system bliskiego czułego wykrywania.
Szeroki zakres niniejszego wynalazku będzie najlepiej zrozumiany w odniesieniu do następujących przykładów, których celem nie jest ograniczenie wynalazku do specyficznych wykonań.
P r z y k ł a d y
I. Sposoby ogólne
Niektóre ze standardowych sposobów są opisane lub podane w postaci odnośnika, np. w Maniatis i wsp. (1982) Molecular Cloning, A Laboratory Manual, Cold Spring Harbor Laboratory, Cold Spring Harbor Press; Sambrook i wsp. (1989) Molecular Cloning: A Laboratory Manual, (wyd. 2), tomy 1-3, CSH Press, NY lub Ausubel i wsp. (1987 i suplementy) Current Protocols in Molecular Biology, Greene/Wiley, Nowy Jork. Metody czyszczenia białek obejmują takie, jak wytrącanie siarczanem amonowym, chromatografia kolumnowa, elektroforeza, wirowanie, krystalizacja i inne. Patrz, np. Ausubel i wsp. (1987 i okresowe dodatki); Coligan i wsp. (wyd. 1996) i okresowe dodatki, Current Protocols in Protein Science Greene/Wiley, Nowy Jork; Deutscher (1990) „Guide to Protein Purification w Methods in Enzymology, tom 182, i inne tomy z tej serii oraz literatura producentów dotycząca użycia produktów do oczyszczania białek, np. Pharmacia, Piscataway, N.J. lub BioRad, Richmond, CA. Kombinacja z technikami rekombinacyjnymi pozwala na tworzenie fuzji z odpowiednimi segmentami, np. sekwencją FLAG lub jej równoważną, która może być połączona przez sekwencję usuwaną z wykorzystaniem proteazy. Patrz, przykładowo, Hochuli (1990) „Purification of Recombinant Protelns with Metal Chelate Absorbent w Setlow (wyd.) Genetic Engineering, Principle and Methods 12: 87- 98, Plenum Press, N. Y. oraz Crowe i wsp. (1992) QIAexpress: The High Level Expression & Protein Purification System QUIAGEN, Inc., Chatsworth, CA.
Komputerowa analiza sekwencji prowadzona jest, np. przy użyciu dostępnego oprogramowania, włączając te z GCG (U. Wisconsin) i zasobów GenBank. Stosowane są także publiczne bazy danych, np. z bazy danych GenBank i z innych.
Wiele metod stosowanych dla receptorów IL-10, jak opisano, np. w patencie USA nr 5789192 (receptor IL-10), można zastosować w doniesieniu do DCRS5.
II. Funkcjonalne klonowanie
Zaobserwowano, że przeciwciała anty-hIL-12Re1 blokują odpowiedzi ludzkich limfocytów T na p40/IL-B30 oraz p40/IL-B30 związanego z IL-12Re1. Sugerowało to, że IL-12Re1 jest podjednostką kompleksu receptorowego dla p40/IL-B30.
Zidentyfikowano populację mysich limfocytów T odpowiadających na p40/IL-B30, lecz nie na
IL-12, oraz inną populację odpowiadającą na IL-12, lecz nie na p40/IL-B30. Dodatkowo zaobserwo32
PL 209 128 B1 wano, że komórki Ba/F3 wytwarzające zrekombinowane mIL-12Re1 i mIL-12Re2 odpowiadają na IL12, lecz nie na p40/IL-B30. Wyniki te wspólnie wskazują na to, że kompleks receptorowy dla p40/ILB30 zawiera IL-12Re1 oraz przynajmniej jedną inną podjednostkę, która nie jest IL-12Re2. Zatem, do wyizolowania drugiej komponenty receptora opracowano strategię klonowania ekspresyjnego.
Z mRNA wyizolowanego z komórek Kit225, linii ludzkich limfocytów T zależnych od IL-2 odpowiadających zarówno na IL-12, jak i p40/IL-B30, przygotowano bibliotekę cDNA. Bibliotekę cDNA wykonano przy użyciu retrowirusowego wektora ekspresyjnego, pMX. Biblioteką cDNA infekowano komórki Ba/F3 wytwarzające zrekombinowany hIL-12Re1, pozostawiano do odtworzenia przez 3-4 dni w IL-3, następnie płukano i wysiewano w ilości ~15000 komórek/studzienkę w 96 studzienkowych płytkach z pożywką zawierającą 50 ng/ml hyper-hp40/hIL-B30. Patrz WO 01/18051. Hodowle uzupełniano co 5 dni dodatkowym hyper-hp40/hIL-B30. Po około dwóch tygodniach 5-10% studzienek wykazywało wzrost komórek. Komórki odzyskiwano ze studzienki, namnażano pojedynczo w większych hodowlach w hyper-hp40/hIL-B30 i badano pod kątem wzrostu na hyper-hp40/hIL-B30.
Komórki, których wzrost był zależny od p40/IL-B30 analizowano przy pomocy techniki PCR, badając retrowirusowe wstawki cDNA. Z ponad 40 analizowanych izolatów, wszystkie z wyjątkiem jednej zawierały cząsteczki cDNA kodujące nowy receptor DCRS5. Wytypowany ludzki cDNA sklonowane w wektorze ekspresyjnym i stransfekowano komórki Ba/F3 wyrażające hIL-12Re1. Komórki zaczęły odpowiadać na p40/IL-B30; zatem uznaliśmy, że nowy cDNA koduje pożądany DCRS5, funkcjonalną podjednostkę receptora IL-B30.
III. Właściwości DCRS5 pełnej długości; lokalizacja chromosomalna
Domena cytoplazmatyczna DCRS5 jest w całości zbliżona do innych domen cytoplazmatycznych receptora cytokinowego, powszechnie obserwowanej w tej rodzinie cząsteczek. Domena cytoplazmatyczna zawiera siedem reszt tyr, z których przynajmniej trzy są częścią rozpoznawanych motywów wiążących SH2: YEDI, YKPQ i YFPQ. Motyw YEDI jest podobny do zidentyfikowanych miejsc wiązania dla fosfatazy tyrozynowej shp2. Dwa dalsze motywy są bardzo podobne do znanych sekwencji wiążących odpowiednio Stat1/Stat3 lub Stat3. Motyw YKPQ, wraz z otaczającymi sekwencjami, także jest w wysokim stopniu podobny do motywów w Stat4 i IL-12Re2, o których wiadomo, że wiążą Statl-3. Jest to spójne ze wstępnymi wynikami sugerującymi, że p40/IL- B30, podobnie jak IL-12, aktywuje Stat4.
Startery PCR do sekwencji DCRS5 są stosowane jako sondy do analizy ludzkiej biblioteki cDNA. Sekwencje można wybrać, np. z Tabeli 1, korzystnie te przylegające do sekwencji końców. Cząsteczki cDNA pełnej długości DCRS5 dla naczelnych, gryzoni lub innych gatunków zostały sklonowane, np., przez przeszukiwanie za pomocą hybrydyzacji DNA na fagu λgt10. Reakcje PCR przeprowadzane są przy użyciu polimerazy DNA Taqaplus z T. aquaticus (Stratagene) w odpowiednich warunkach.
Przygotowano rozmazy chromosomów. Na preparatach chromosomów, uzyskanych z ludzkich limfocytów stymulowanych fitohemaglutyniną; hodowanych 72 godz., do których na ostatnich siedem godzin hodowli dodano 5-bromodezoksyurydynę (60 μg/ml pożywki), w celu zapewnienia dobrej jakości prążkowania chromosomów po hybrydyzacji.
Fragment PCR, powielony za pomocą starterów, sklonowano w odpowiednim wektorze. Wektor wyznakowano techniką typu nick-translation z 3H. Wyznakowaną sondę hybrydyzowano z metafazowymi rozmazami w końcowym stężeniu 200 ng/ml roztworu do hybrydyzacji, jak opisano w Mattei i wsp. (1985) Hum. Genet. 69: 327-331.
Po opłaszczeniu emulsją typu „nuclear track (KODAK NTB2), szkiełka poddawano ekspozycji. W celu uniknięcia jakichkolwiek przesunięć granulek srebra podczas procedury wiązania, rozmazy chromosomów są najpierw barwione zbuforowanym roztworem Giemsa i metafaza jest fotografowana. Następnie przeprowadzane jest prążkowanie R przy użyciu metody fluorochrom-fotoliza Giems (FPG, ang. fluorochromephotolysis-Giemsa) i metafazy są ponownie fotografowane przed analizą.
Podobnie, odpowiednie metody można zastosować dla innych gatunków.
IV. Lokalizacjia mRNA dla DCRS5
Membrany z różnych tkanek ludzkich (Cat# 1,2) i linii komórek nowotworowych (Cat# 7757-1), zawierające około 2 μg poli (A) + RNA na ścieżkę, są zakupione od firmy Clontech (Palo Alto, CA).
Sondy znakuje się [a- P]dATP, np. używając zestawu do znakowania losowymi starterami Rediprime firmy Amersham (RPN1633). Hybrydyzacja wstępna i hybrydyzacja są prowadzone np. w temp. 65°C w 0,5 M Na2HPO4, 7% SDS, 0,5 M EDTA (pH 8,0). Płukanie jest prowadzone w ostrych warunkach, np. w temp. 65°C; dwa pierwsze płukania w 2 x SSC, 0,1% SDS przez 40 min., a następnie płukanie
PL 209 128 B1 w 0,1 x SSC, 0,1% SDS przez 20 min. Membrany są następnie eksponowane w -70°C wobec kliszy rentgenowskiej (Kodak) i obecności przesłon wzmacniających sygnał. Bardziej szczegółowe analizy bibliotek cDNA z wykorzystaniem techniki typu Southerna są prowadzone z wybranymi odpowiednimi klonami ludzkiego DCRS5 do zbadania ich ekspresji w komórkach macierzystych krwi i innych typach komórek.
Alternatywnie, dwa odpowiednie startery są wybierane z Tabeli 1. RT-PCR jest wykorzystywany do odpowiedniej próbki mRNA wybranej ze względu na obecność informacyjnego RNA, aby uzyskać cDNA, np. próbka, w której ma miejsce ekspresja genu.
Klony pełnej długości mogą być izolowane przez hybrydyzację bibliotek cDNA z odpowiednich tkanek wybranych wcześniej na podstawie sygnału PCR. Mogą być prowadzone analizy typu Northern.
Informacyjny RNA genów kodujących DCRS5 będzie badany z wykorzystaniem odpowiednich technik, np. metoda PCR, oznaczenia immunologiczne, hybrydyzacja lub innych. Preparaty cDNA z tkanek i organów mogą zostać dostarczone np. przez firmę Clontech, Mountain View, CA. Poznanie źródeł naturalnej ekspresji jest użyteczne, tak jak to opisano. Poznanie oddziaływań podjednostek funkcjonalnego receptora umożliwia określenie, jakie komórki wyrażają kombinację podjednostek receptora, która spowoduje fizjologiczną zdolność odpowiedzi na każdy z ligandów cytokinowych.
W celu badania dystrybucji u myszy, np. można prowadzić analizę typu Southern: DNA- (5 μg) z pierwotnej amplifikowanej biblioteki cDNA zostało strawione odpowiednimi enzymami restrykcyjnymi w celu uwolnienia wstawek, rozdzielone w 1% żelu agarozowym i przeniesione na membranę nylonową (Schleicher i Schuell, Keene, NY).
Próbki do izolacji mysiego mRNA mogą obejmować: spoczynkowe fibroblasty mysie linii komórkowej L (C200); komórki transfekowane Braf : ER (fuzja Braf z receptorem estrogenu), kontrolne (C201); komórki T, różnicowane przez TH1 (Mel14 bright, komórki CD4+ ze śledziony, różnicowane w ciągu 7 dni przy użyciu IFN-γ i anty-IL-4; T200); komórki T, różnicowane przy użyciu TH2 (Mel14 bright, komórki CD4+ ze śledziony, różnicowane w ciągu 7 dni przy użyciu IL-4 i anty-IFN-γ; T201); komórki T, silnie różnicowane przez TH1 (patrz Openshaw, i wsp. (1995) J. Exp. Med. 182: 1357-1367; aktywowane anty-CD3 przez 2, 6, 16 godz., połączone; T202); komórki T, silnie różnicowane przez TH2 (patrz Openshaw, i wsp. (1995) J. Exp. Med. 182: 1357-1367; aktywowane przy użyciu anty-CD3 przez 2, 6, 16 godz. i połączone; T203); komórki pre-T CD44-CD25+, uzyskane z grasicy (T204); linia D1.1 komórek TH1 T, spoczywająca przez 3 tygodnie od ostatniej stymulacji antygenem (T205); linia D1.1 komórek TH1 T, stymulowana 10 μg/ml ConA przez 15 godz. (T206); linia CDC35 komórek TH2 T, spoczywająca przez 3 tygodnie od ostatniej stymulacji antygenem (T207); linia CDC35 komórek TH2 T, stymulowana 10 μg/ml ConA przez 15 godz. (T208); dziewicze komórki Me114+ T ze śledziony, spoczynkowe (T209); komórki T Me114+, różnicowane w Th1 przy użyciu IFN-Y/IL-12/anty-IL-4 przez 6, 12, 24 godz., połączone (T210); komórki T Me114+, różnicowane w Th2 przy użyciu IL-4/anty-IFN-Y przez 6, 13, 24 godz., połączone (T211); niestymulowane dojrzałe komórki B linii białaczkowej A20 (B200); niestymulowane komórki B linii CH12 (B201); niestymulowane duże komórki B ze śledziony (B202); komórki B z całkowitej śledziony, aktywowane przy użyciu LPS (B203); komórki dendrytyczne ze śledziony, wzbogacone przy użyciu metrizamidu, spoczynkowe (D200); komórki dendrytyczne ze szpiku kostnego, spoczynkowe (D201); linia monocytów RAW 264,7 aktywowanych przy użyciu LPS przez 4 godz. (M200); makrofagi ze szpiku kostnego otrzymane przy użyciu GM i M-CSF (M201); linia makrofagów J774, spoczynkowa (M202); linia makrofagów J774 + LPS + anty-IL-10 przez 0,5, 1, 3, 6, 12 godz. i połączonych (M203); linia makrofagów J774 + LPS + IL-10 przez 0, 5, 1, 3, 5, 12 godz. i połączonych (M204); tkanka płucna myszy poddana działaniu aerozolu, startery Th2, działanie aerozolu OVA przez 7, 14, 23 godz., połączona (patrz Garlisi, i wsp. (1995) Clinical Immunology i Immunopathology 75: 75-83 X206); tkanka płucna zakażona Nippostrongulus (patrz Coffman i wsp. (1989) Science 245: 308-310; X200); całkowite płuco dorosłego osobnika, normalne (O200); całkowite płuco, rag-1 (patrz Schwarz, i wsp. (1993) Immunodeficiency 4: 249-252; O205); śledziona z eliminacją IL-10 (patrz Kuhn, i wsp. (1991) Cell 75: 263-274; X201); całkowita śledziona dorosłego osobnika, normalna (O201); całkowita śledziona, rag-1 (O207); kępki Peyera z eliminacją IL-10 (O202); całkowite kępki Peyera, normalne (O210); węzły limfatyczne krezki z eliminacją IL-10 (X203); całkowite węzły limfatyczne krezki, normalne (0211); jelito grube z eliminacją IL-10 (X203); całkowite jelito grube, normalne (0212); trzustka myszy NOD (patrz Makino i wsp. (1980) Jikken Dobutsu 29: 1-13; X205); całkowita grasica, rag-1 (O208); całkowita nerka, rag-1 (O209); całkowite serce, rag-1 (O202); całkowity mózg, rag-1 (O203); całkowite jądra, rag-1 (O204); całkowita wątro34
PL 209 128 B1 ba, rag-1 (O206); normalna tkanka stawowa szczura (O300); oraz tkanka stawowa szczura ze zmianami artretycznymi (X300).
Próbki do izolacji ludzkiego mRNA mogą obejmować: jednojądrzaste komórki krwi obwodowej (monocyty, komórki T, komórki NK, granulocyty, komórki B), spoczynkowe (T100); jednojądrzaste komórki krwi obwodowej, aktywowane przy użyciu anty-CD3 przez 2, 6, 12 godz. połączone (T101); komórki T, TH0 klon Mot 72, spoczynkowe (T102); komórki T, TH0 klon Mot 72, aktywowane przy użyciu anty-CD28 i anty-CD3 przez 3, 6, 12 godz. połączone (T103); komórki T, TH0 klon Mot 72, traktowany anergicznie przy użyciu specyficznego peptydu przez 2, 7, 12 godz. połączone (T104); komórki T, TH1 klon HY06, spoczynkowe (T107); komórki T, TH1 klon HY06, aktywowane przy użyciu anty-CD28 i anty-CD3 przez 3, 6, 12 godz. połączone (T108); komórki T, TH1 clone HY06, traktowany anergicznie przy użyciu specyficznego peptydu przez 2, 6, 12 godz. połączone (T109); komórki T, TH2 klon HY935, spoczynkowe (T110); komórki T, TH2 klon HY935, aktywowane przy użyciu antyCD28 i anty-CD3 przez 2, 7, 12 godz. połączone (T111); komórki T CD4+CD45RO - komórki T różnicowane przez 27 dni w anty-CD28, IL-4, i anty IFN-γ, różnicowane TH2, aktywowane przy użyciu antyCD3 i anty-CD28 przez 4 godz. (T116); komórki T linii nowotworowej Jurkata i Hut78, spoczynkowe (T117); klony komórek T, połączone AD130,2, Tc783,12, Tc783. 13, Tc783,58, Tc782,69, spoczynkowe (T118); losowe komórki T γδ klony komórek T, spoczynkowe (T119); splenocyty, spoczynkowe (B100); splenocyty, aktywowane przy użyciu anty-CD40 i IL-4 (B101); komórki B linii EBV połączone WT49, RSB, JY, CVIR, 721,221, RM3, HSY, spoczynkowe (B102); komórki B linii JY, aktywowane przy użyciu PMA i jonomycyny przez 1, 6 godz. połączone (B 103); klon NK 20 połączony, spoczynkowy (K100); klon NK 20 połączony, aktywowany przy użyciu PMA i jonomycyny przez 6 godz. (K101); klon NKL, otrzymany z krwi obwodowej pacjenta z białaczką LGL, poddany działaniu IL-2 (K106); klon NK cytotoksycznych 640-A30-1, spoczynkowy (K107); linia prekursorowa komórek macierzystych krwi TF1, aktywowana przy użyciu PMA i jonomycyny przez 1, 6 godz. połączona (C100); linia premonocytarna U937, spoczynkowa (M100); linia premonocytarna U937, aktywowana przy użyciu PMA i jonomycyny przez 1, 6 godz. połączone (M101); oczyszczone monocyty, aktywowane przy użyciu LPS, IFNy, anty-IL-10 przez 1, 2, 6, 12, 24 godz. połączone (M102); oczyszczone monocyty, aktywowane przy użyciu LPS, IFNy, IL-10 przez 1,2, 6, 12, 24 godz. połączone (M103); oczyszczone monocyty, aktywowane przy użyciu LPS, IFNy, anty-IL-10 przez 4, 16 godz. połączone (M106); oczyszczone monocyty, aktywowane przy użyciu LPS, IFNy, IL-10 przez 4, 16 godz. połączone (M107); oczyszczone monocyty, aktywowane przy użyciu LPS przez 1 godz. (M108); oczyszczone monocyty, aktywowane przy użyciu LPS przez 6 godz. (M109); DC 70% CDla+, z CD34+ GM-CSF, TNFa przez 12 dni, spoczynkowe (D101); DC 70% CDla+, z CD34+ GM-CSF, TNFa przez 12 dni, aktywowane przy użyciu PMA i jonomycyny przez 1 godz. (D102); DC 70% CDla+, z CD34+ GM-CSF, TNFa przez 12 dni, aktywowane przy użyciu PMA i jonomycyny przez 6 godz (D103); DC 95% CDla+, z CD34+ GM-CSF, TNFa przez 12 dni sortowane w FACS, aktywowane przy użyciu PMA i jonomycyny przez 1,6 godz. połączone (D104); DC 95% CD14+, z wyłączeniem CD34+ GM-CSF, TNFa przez 12 dni sortowane w FACS, aktywowane przy użyciu PMA i jonomycyny przez 1, 6 godz. połączone (D105); DC CDla+ CD86+, z CD34+ GM-CSF, TNFa przez 12 dni sortowane w FAC, aktywowane przy użyciu PMA i ionomycyny przez 1, 6 godz. połączone (K106); DC z monocytów GM-CSF, IL-4 przez 5 dni, spoczynkowe (D107); DC z monocytów GM-CSF, IL-4 przez 5 dni, spoczynkowe (D108); DC z monocytów GM CSF, IL-4 przez 5 dni, aktywowane przy użyciu LPS przez 4, 16 godz. połączone (D109); DC z monocytów GM-CSF, IL-4 przez 5 dni, aktywowane przy użyciu TNFa, nadsącz monocytów przez 4,16 godz. połączone (D110); mięśniak gładkokomórkowy LI 1 z nowotworu łagodnego (X101); normalne miometrium M5 (O115); złośliwy mięśniakomięsak gładkokomórkowy GSl (X103); fibroblasty płucne mięsaka linii MRC5, aktywowane przy użyciu PMA i jonomycyny przez 1, 6 godz. połączone (C101); komórki linii CHA nowotworu nabłonka nerwowego, aktywowane przy użyciu PMA i jonomycyny przez 1, 6 godz. połączone (C102); nerka płodu męskiego 28 tyg. (O100); płuco płodu męskiego 28 tyg. (O101); wątroba płodu męskiego 28 tyg. (O102); serce płodu męskiego 28 tyg. (O103); mózg płodu męskiego 28 tyg. (O104); woreczek żółciowy płodu męskiego 28 tyg. (O106); jelito cienkie płodu męskiego 28 tyg. (O107); tkanka tłuszczowa płodu męskiego 28 tyg. (O108); jajnik płodu żeńskiego 25 tyg. (O109); macica płodu żeńskiego 25 tyg. (O110); jądra płodu męskiego 28 tyg. (O111); śledziona płodu męskiego 28 tyg. (O112); łożysko osoby dorosłej w 28 tyg. ciąży (0113); oraz migdałki w stanie zapalnym, od 12-latka (X100).
Podobne próbki mogą być pobierane od innych gatunków do oceny.
V. Klonowanie gatunkowych odpowiedników DCRS5
PL 209 128 B1
Różne podejścia są wykorzystywane w celu otrzymania gatunkowych odpowiedników DCRS5, korzystnie z innych naczelnych lub gryzoni. Jedną z metod jest hybrydyzacja krzyżowa z użyciem sond DNA z blisko spokrewnionych gatunków. Może być użyteczne wykorzystanie gatunków podobnych ewolucyjnie jako kroków pośrednich. Inna metoda polega na użyciu specyficznych starterów PCR opartych o identyfikację bloków podobieństw lub różnic pomiędzy genami, np. obszarów silnie konserwowanej lub niekonserwowanej sekwencji polipeptydowej lub nukleotydowej.
Przez przeszukiwanie baz danych można zidentyfikować podobne sekwencje, co umożliwi wytwarzanie odpowiednich sond.
VI. Wytwarzanie białka DCRS5 saka
Odpowiedni, np. z GST, konstrukt fuzyjny jest wytwarzany w celu ekspresji, np. w E. coli. Na przykład, mysi plazmid IGIF pGex jest konstruowany i transformowany do E. coli. Świeżo transformowane komórki są hodowane, np. w pożywce LB zawierającej 50 μg/ml ampicyliny i indukowane IPTG (Sigma, St. Louis, MO). Po całonocnej indukcji, bakterie są zbierane i oddzielane są osady zawierające białko DCRS5. Osady te są homogenizowane, np. w buforze TE (50 mM Tris-base pH 8,0, 10 mM EDTA i 2 mM pefabloc) w objętości 2 litrów. Ten materiał jest trzykrotnie przepuszczany przez mikrofluidyfikator (Microfluidics, Newton, MA). Upłynniony nadsącz jest odwirowywany w rotorze Sorvall GS-3 przez 1 godz. przy 13000 obr/min. Otrzymany w ten sposób nadsącz jest przepuszczany przez kolumnę glutation-SEPHAROSE zrównoważoną 50 mM zasadowym roztworem Tris pH 8,0. Frakcje zawierające białko fuzyjne DCRS5-GST są łączone i trawione, np., trombiną (Enzyme Research Laboratories, Inc., South Bend, IN). Strawiony materiał jest następnie przepuszczany przez kolumnę QSEPHAROSE zrównoważoną 50 mM zasadowym roztworem Tris. Frakcje zawierające DCRS5 są łączone i rozcieńczane zimną destylowaną H2O w celu obniżenia przewodnictwa, i przepuszczane jedynie przez świeżą kolumnę Q-Sepharose lub przez tą kolumnę, a następnie kolumnę immunopowinowactwa z przeciwciałami. Frakcje zawierające DCRS5 są łączone, dzielone na porcje i przechowywane w zamrażarce w -70° C.
Porównanie spektrum CD z białkiem receptora cytokinowego może wskazywać, że białko jest prawidłowo zwinięte. Patrz Hazuda i wsp. (1969) J. Biol. Chem. 264: 1689-1693.
VII. Przygotowanie przeciwciał specyficznych wobec DCRS5
Wsobne myszy Balb/c są immunizowane dootrzewnowo rekombinowanymi formami białka, np. oczyszczonym DCRS5 lub stale stransfekowanymi komórkami NIH-3T3. Zwierzęta są pobudzane immunologicznie białkiem w odpowiednich odstępach czasu, z lub bez dodatkowego adiuwanta, w celu dalszej stymulacji produkcji przeciwciał. Pozyskiwane jest osocze lub wytwarzane są komórki hybridoma z uzyskanych śledzion.
Alternatywnie, myszy Balb/c są immunizowane komórkami transformowanymi genem lub jego fragmentami, zarówno komórkami endogennymi jak i egzogennymi, lub izolowanymi błonami wzbogaconymi w ekspresję antygenu. Osocze jest pozyskiwane w odpowiednim czasie, typowo po licznych późniejszych podaniach. Różne techniki terapii genowej mogą być użyteczne, np. do wytwarzania białek in situ, w celu wywoływania odpowiedzi immunologicznej. Preparaty osocza lub przeciwciał mogą być absorbowane krzyżowo lub immunoselekcjonowane w celu przygotowania zasadniczo czystych przeciwciał o określonej specyficzności i silnym powinowactwie.
Mogą być przygotowywane przeciwciała monoklonalne. Na przykład, splenocyty są łączone z odpowiednim partnerem fuzyjnym i komórki hybrydoma są selekcjonowane w podłożu hodowlanym standardowymi metodami. Nadsącza komórek hybrydoma są przeszukiwane pod kątem obecności przeciwciał wiążących DCRS5, np. z użyciem ELISA lub innych analiz. Przeciwciała, które specyficznie rozpoznają DCRS5 mogą również być selekcjonowane lub przygotowywane.
Według innego sposobu, syntetyczne peptydy lub oczyszczone białka są prezentowane układowi immunologicznemu w celu wytworzenia przeciwciał monoklonalnych lub poliklonalnych. Patrz np. Coligan (ed. 1991) Current Protocols in Immunology Wiley/Greene; oraz Harlow i Lane (1989) Antibodies: A Laboratory Manual Cold Spring Harbor Press. W odpowiednich sytuacjach, odczynnik wiążący jest znakowany tak jak opisano powyżej, np. fluorescencyjnie lub innymi metodami, lub łączony z podłożem do metod przesiewowych typu „panning. Kwasy nukleinowe mogą być również wprowadzane do komórek w zwierzęciu w celu wytwarzania antygenu, który służy do wywołania odpowiedzi immunologicznej. Patrz np. Wang i wsp. (1993) Proc. Natl. Acad. Sci. 90: 4156-4160; Barry i wsp. (1994) BioTechniques 16: 616-619 oraz Xiang i wsp. (1995) Immunity 2: 129-135.
PL 209 128 B1
VIII. Wytwarzanie białek fuzyjnych z DCRS5
Wytwarzane są różne konstrukty fuzyjne z DCRS5, włączając połączenia DCRS5 z sekwencją IL-12Re1. Część odpowiedniego genu jest przyłączana do znacznika epitopowego, np. znacznika FLAG lub do konstruktu sytemu dwuhybrydowego. Patrz np. Fields i Song (1989) Nature 340:245-246.
Znacznik epitopowy może być używany w procedurze klonowania ekspresyjnego z detekcją przeciwciałami anty-FLAG w celu wykrycia partnera wiązania, np. ligandu odpowiedniego receptora cytokinowego. System dwuhybrydowy może być również używany do izolacji białek, które specyficznie wiążą DCRS5.
IX. Zależność struktura - funkcja
Informacja o znaczeniu poszczególnych reszt jest określana z wykorzystaniem standardowych procedur i analiz. Standardowa analiza z użyciem mutagenezy jest prowadzona, np. przez tworzenie wielu różnych wariantów w określonych pozycjach, np., w pozycjach zidentyfikowanych powyżej, i ocenę aktywności biologicznej wariantów. Może być to prowadzone w zakresie ustalania pozycji, które zmieniają aktywność lub przez wybranie specyficznych pozycji w celu określenia reszt, które mogą być podstawione w celu zarówno zachowania, zahamowania, lub zmiany aktywności biologicznej.
Alternatywnie, analiza naturalnych wariantów może wskazać, w których pozycjach naturalne mutacje są tolerowane. Można to uzyskać przez analizę populacyjną zmienności pomiędzy osobnikami lub pomiędzy szczepami albo gatunkami. Próbki od wybranych osobników są analizowane, np. przez analizę PCR i sekwencjonowanie. Pozwala to na ocenę polimorfizmów populacji.
X. Jednoczesna ekspresja DCRS5 i IL-12Re1
Wektor lub wektory kodujące odpowiednie geny mogą być transfekowane do komórki. Korzystnie, wektor taki będzie zawierać markery selekcyjne umożliwiające identyfikację komórek, które zostały skutecznie transformowane. Łączna ekspresja dwóch genów umożliwi produktom tych genów właściwe oddziaływanie i wytworzenie aktywnych kompleksów receptorowych.
Alternatywnie, zastosowanie sposobów powodujących asocjację funkcjonalnych dimerów jest dostępne. Patrz, np. O'Shea i wsp. (1989) Science 245:646-648; Kostelny i wsp. (1992) J. Immunol. 148:1547-1553; oraz Patel i wsp. (1996) J. Biol. Chem. 271:30386-30391. Ekspresja domen zewnątrzkomórkowych i fizyczne oddziaływanie, np. powodowane przez powinowactwo suwaka leucynowego Fos/Jun, pozwoli uzyskać konstrukty wiążące ligand, które powinny działać jako składniki wiążące w zastosowaniach diagnostycznych lub terapeutycznych.
Wiele modyfikacji i zmian niniejszego wynalazku może być wprowadzanych bez odstępstwa od jego myśli przewodniej i celu, co jest oczywiste dla specjalisty w dziedzinie. Specyficzne postaci wykonania opisane niniejszym są przedstawione wyłącznie jako przykłady i wynalazek jest określony przez zakres załączonych zastrzeżeń wraz z pełnym zakresem ekwiwalentów, do których również odnoszą się te zastrzeżenia. Wynalazek nie może być ograniczony wyłącznie przez specyficzne wykonania przedstawione niniejszym dla przykładu.
PL 209 128 B1
Lista sekwencji <110> Schering Corporation <120> Białka receptorowe ssaka; spokrewnione reagenty i sposoby <130> DX01074 <150> US 60/203,426 <151> 2000-05-10 <160> 5 <170> Patentln wersja 2.0 <210> 1 <211> 2859 <212> DNA <213> Nieznany <220>
<223> Opis nieznanego organizmu:naczelny; przypuszczalnie homo sapiens <220>
<221> CDS <222> (119) . . (2005) <220>
<221> mat_peptyd <222> (188)..(2005) <220>
<221> cecha_dowolna <222> (1)..(2859) <223> Translacje Xaa zależą od kodu genetycznego <400> 1 gtggtacggg aattccattg tgttgggcag ccaacaaggg tggcagcctg gctctgaagt 60 ggaattatgt gcttcaaaca ggttgaaaga gggaaacagt cttttcctgc ttccagac 118
atg Met aat Asn cak Xaa gtc Val -20 act Thr att Ile caa Gin tgg Trp gat Asp -15 gca Ala gta Val ata Ile gee Ala ctt Leu -10 tac Tyr ata Ile 166
ctc ttc age tgg tgt cat gga gga att aca aat ata aac tgc tet ggc 214
Leu Phe Ser Trp Cys His Gly Gly Ile Thr Asn Ile Asn Cys Ser Gly
-5 -1 1 5
cac atc tgg gta gaa cca gee aca att ttt aag atg ggt atg aat atc 262
His Ile Trp Val Glu Pro Ala Thr Ile Phe Lys Met Gly Met Asn Ile
10 15 20 25
tet ata tat tgc caa gca gca att aag aac tgc caa cca agg aaa ctt 310
Ser Ile Tyr Cys Gin Ala Ala Ile Lys Asn Cys Gin Pro Arg Lys Leu
30 35 40
cat ttt tat aaa aat ggc atc aaa gaa aga ttt caa atc aca agg att 358
His Phe Tyr Lys Asn Gly Ile Lys Glu Arg Phe Gin Ile Thr Arg Ile
45 50 55
PL 209 128 B1
aat Asn aaa Lys aca Thr 60 aca Thr gct Ala cgg Arg ctt Leu tgg Trp 65 tat Tyr aaa Lys aac Asn ttt Phe ctg Leu 70 gaa Glu cca Pro cat His 406
gct tct atg tac tgc act gct gaa tgt ccc aaa cat ttt caa gag aca 454
Ala Ser 75 Met Tyr Cys Thr Ala 80 Glu Cys Pro Lys His 85 Phe Gin Glu Thr
ctg ata tgt gga aaa gac att tct tct gga tat ccg cca gat att cct 502
Leu 90 Ile Cys Gly Lys Asp 95 Ile Ser Ser Gly Tyr 100 Pro Pro Asp Ile Pro 105
gat gaa gta acc tgt gtc att tat gaa tat tca ggc aac atg act tgc 550
Asp Glu Val Thr Cys 110 Val Ile Tyr Glu Tyr 115 Ser Gly Asn Met Thr 120 Cys
acc tgg aat gct rgg aag ctc acc tac ata gac aca aaa tac gtg gta 598
Thr Trp Asn Ala 125 Xaa Lys Leu Thr Tyr 130 Ile Asp Thr Lys Tyr 135 Val Val
cat gtg aag agt tta gag aca gaa gaa gag caa cag tat ctc acc tca 646
His Val Lys 140 Ser Leu Glu Thr Glu 145 Glu Glu Gin Gin Tyr 150 Leu Thr Ser
agc tat att aac atc tcc act gat tca tta caa ggt ggc aag aag tac 694
Ser Tyr 155 Ile Asn Ile Ser Thr 160 Asp Ser Leu Gin Gly 165 Gly Lys Lys Tyr
ttg gtt tgg gtc caa gca gca aac gca eta ggc atg gaa gag tca aaa 742
Leu 170 Val Trp Val Gin Ala 175 Ala Asn Ala Leu Gly 180 Met Glu Glu Ser Lys 185
caa ctg caa att cac ctg gat gat ata gtg ata cct tct gca gcc gtc 790
Gin Leu Gin Ile His 190 Leu Asp Asp Ile Val 195 Ile Pro Ser Ala Ala 200 Val
att tcc agg gct gag act ata aat gct aca gtg ccc aag acc ata att 838
Ile Ser Arg Ala 205 Glu Thr Ile Asn Ala 210 Thr Val Pro Lys Thr 215 Ile Ile
tat tgg gat agt caa aca aca att gaa aag gtt tcc tgt gaa atg aga 886
Tyr Trp Asp 220 Ser Gin Thr Thr Ile 225 Glu Lys Val Ser Cys 230 Glu Met Arg
tac aag gct aca aca aac caa act tgg aat gtt aaa gaa ttt gac acc 934
Tyr Lys 235 Ala Thr Thr Asn Gin 240 Thr Trp Asn Val Lys 245 Glu Phe Asp Thr
aat ttt aca tat gtg caa cag tca gaa ttc tac ttg gag cca aac att 982
Asn 250 Phe Thr Tyr Val Gin 255 Gin Ser Glu Phe Tyr 260 Leu Glu Pro Asn Ile 265
aag tac gta ttt caa gtg aga tgt caa gaa aca ggc aaa agg tac tgg 1030
Lys Tyr Val Phe Gin 270 Val Arg Cys Gin Glu 275 Thr Gly Lys Arg Tyr 280 Trp
cag cct tgg agt tca ccg ttt ttt cat aaa aca cct gaa aca gtt ccc 1078
Gin Pro Trp Ser 285 Ser Pro Phe Phe His 290 Lys Thr Pro Glu Thr 295 Val Pro
cag gtc aca tca aaa gca ttc caa cat gac aca tgg aat tct ggg eta 1126
PL 209 128 B1
Gin Val Thr 300 Ser Lys Ala Phe Gin 305 His Asp Thr Trp Asn 310 Ser Gly Leu
aca gtt gct tcc atc tet aca ggg cac ctt act tet gac aac aga gga 1174
Thr Val 315 Ala Ser Ile Ser Thr 320 Gly His Leu Thr Ser 325 Asp Asn Arg Gly
gac att gga ctt tta ttg gga atg atc gtc ttt gct gtt atg ttg tca 1222
Asp 330 Ile Gly Leu Leu Leu 335 Gly Met Ile Val Phe 340 Ala Val Met Leu Ser 345
att ctt tet ttg att ggg ata ttt aac aga tca ttc ega act ggg att 1270
Ile Leu Ser Leu Ile 350 Gly Ile Phe Asn Arg 355 Ser Phe Arg Thr Gly 360 Ile
aaa aga agg atc tta ttg tta ata cca aag tgg ctt tat gaa gat att 1318
Lys Arg Arg Ile 365 Leu Leu Leu Ile Pro 370 Lys Trp Leu Tyr Glu 375 Asp Ile
cct aat atg aaa aac agc aat gtt gtg aaa atg eta cag gaa aat agt 1366
Pro Asn Met 380 Lys Asn Ser Asn Val 385 Val Lys Met Leu Gin 390 Glu Asn Ser
gaa ctt atg aat aat aat tcc agt gag cag gtc eta tat gtt gat ccc 1414
Glu Leu 395 Met Asn Asn Asn Ser 400 Ser Glu Gin Val Leu 405 Tyr Val Asp Pro
atg att aca gag ata aaa gaa atc ttc atc cca gaa cac aag cct aca 1462
Met 410 Ile Thr Glu Ile Lys 415 Glu Ile Phe Ile Pro 420 Glu His Lys Pro Thr 425
gac tac aag aag gag aat aca gga ccc ctg gag aca aga gac tac ccg 1510
Asp Tyr Lys Lys Glu 430 Asn Thr Gly Pro Leu 435 Glu Thr Arg Asp Tyr 440 Pro
caa aac tcg eta ttc gac aat act aca gtt gta tat att cct gat ctc 1558
Gin Asn Ser Leu 445 Phe Asp Asn Thr Thr 450 Val Val Tyr Ile Pro 455 Asp Leu
aac act gga tat aaa ccc caa att tca aat ttt ctg cct gag gga agc 1606
Asn Thr Gly 460 Tyr Lys Pro Gin Ile 465 Ser Asn Phe Leu Pro 470 Glu Gly Ser
cat ctc agc aat aat aat gaa att act tcc tta aca ctt aaa cca cca 1654
His Leu 475 Ser Asn Asn Asn Glu 480 Ile Thr Ser Leu Thr 485 Leu Lys Pro Pro
gtt gat tcc tta gac tca gga aat aat ccc agg tta caa aag cat cct 1702
Val 490 Asp Ser Leu Asp Ser 495 Gly Asn Asn Pro Arg 500 Leu Gin Lys His Pro 505
aat ttt gct ttt tet gtt tca agt gtg aat tca eta agc aac aca ata 1750
Asn Phe Ala Phe Ser 510 Val Ser Ser Val Asn 515 Ser Leu Ser Asn Thr 520 Ile
ttt ctt gga gaa tta agc ctc ata tta aat caa gga gaa tgc agt tet 1798
Phe Leu Gly Glu 525 Leu Ser Leu Ile Leu 530 Asn Gin Gly Glu Cys 535 Ser Ser
cct gac ata caa aac tca gta gag gag gaa acc acc atg ctt ttg gaa 1846
PL 209 128 B1
Pro Asp Ile 540 Gin Asn Ser Val Glu Glu 545 Glu Thr Thr Met 550 Leu Leu Glu
aat gat tea ccc agt gaa act att cca gaa cag acc ctg ctt cct gat 1894
Asn Asp Ser Pro Ser Glu Thr Ile Pro Glu Gin Thr Leu Leu Pro Asp
555 560 565
gaa ttt gtc tcc tgt ttg ggg atc gtg aat gag gag ttg cca tet att 1942
Glu Phe Val Ser Cys Leu Gly Ile Val Asn Glu Glu Leu Pro Ser Ile
570 575 580 585
aat act tat ttt cca caa aat att ttg gaa age cac ttc aat agg att 1990
Asn Thr Tyr Phe Pro Gin Asn Ile Leu Glu Ser His Phe Asn Arg Ile
590 595 600
tea ctc ttg gaa aag tagagctgtg tggtcaaaat caatatgaga aagctgcctt 2045
Ser Leu Leu Glu Lys
605
gcaatctgaa cttgggtttt ccctgcaata gaaattgaat tctgcctctt tttgaaaaaa 2105
atgtattcac atacaaatct tcacatggac acatgttttc atttcccttg gataaatacc 2165
taggtagggg attgctgggc catatgataa gcatatgttt cagttctacc aatcttgttt 2225
ccagagtagt gacatttctg tgctcctacc atcaccatgt aagaattccc gggagctcca 2285
tgccttttta attttagcca ttcttctgcc tmatttctta aaattagaga attaaggtcc 2345
cgaaggtgga acatgcttca tggtcacaca tacaggcaca aaaacagcat tatgtggacg 2405
cctcatgtat tttttataga gtcaactatt tcctctttat tttccctcat tgaaagatgc 2465
aaaacagctc tctattgtgt acagaaaggg taaataatgc aaaatacctg gtagtaaaat 2525
aaatgctgaa aattttcctt taaaatagaa teattaggee aggcgtggtg geteatgett 2585
gtaatcccag cactttggta ggctgaggtr ggtggatcac ctgaggtcag gagttegagt 2645
ccagcctggc caatatgctg aaaccctgtc tctactaaaa ttacaaaaat tagccggcca 2705
tggtggcagg tgcttgtaat cccagctact tgggaggctg aggcaggaga atcacttgaa 2765
ccaggaaggc agaggttgca ctgagctgag attgtgccac tgcactccag cctgggcaac 2825
aagagcaaaa ctctgtctgg aaaaaaaaaa aaaa 2859 <210> 2 <211> 629 <212> PRT <213> Nieznany <400> 2
Met Asn Xaa Val -20 Thr Ile Gin Trp Asp -15 Ala Val Ile Ala Leu -10 Tyr Ile
Leu Phe Ser -5 Trp Cys His Gly -1 Gly 1 Ile Thr Asn Ile 5 Asn Cys Ser Gly
His Ile Trp Val Glu Pro Ala Thr Ile Phe Lys Met Gly Met Asn Ile
PL 209 128 B1
10 15 20 25
Ser Ile Tyr Cys Gin Ala Ala Ile Lys Asn Cys Gin Pro Arg Lys Leu
30 35 40
His Phe Tyr Lys Asn Gly Ile Lys Glu Arg Phe Gin Ile Thr Arg Ile
45 50 55
Asn Lys Thr Thr Ala Arg Leu Trp Tyr Lys Asn Phe Leu Glu Pro His
60 65 70
Ala Ser Met Tyr Cys Thr Ala Glu Cys Pro Lys His Phe Gin Glu Thr
75 80 85
Leu Ile Cys Gly Lys Asp Ile Ser Ser Gly Tyr Pro Pro Asp Ile Pro
90 95 100 105
Asp Glu Val Thr Cys Val Ile Tyr Glu Tyr Ser Gly Asn Met Thr Cys
110 115 120
Thr Trp Asn Ala Xaa Lys Leu Thr Tyr Ile Asp Thr Lys Tyr Val Val
125 130 135
His Val Lys Ser Leu Glu Thr Glu Glu Glu Gin Gin Tyr Leu Thr Ser
14 0 145 150
Ser Tyr Ile Asn Ile Ser Thr Asp Ser Leu Gin Gly Gly Lys Lys Tyr
155 160 165
Leu Val Trp Val Gin Ala Ala Asn Ala Leu Gly Met Glu Glu Ser Lys
170 175 180 185
Gin Leu Gin Ile His Leu Asp Asp Ile Val Ile Pro Ser Ala Ala Val 190 195 200
Ile Ser Arg Ala Glu Thr Ile Asn Ala Thr Val Pro Lys Thr Ile Ile 205 210 215
Tyr Trp Asp Ser Gin Thr Thr Ile Glu Lys Val Ser Cys Glu Met Arg 220 225 230
Tyr Lys Ala Thr Thr Asn Gin Thr Trp Asn Val Lys Glu Phe Asp Thr 235 240 245
Asn Phe Thr Tyr Val Gin Gin Ser Glu Phe Tyr Leu Glu Pro Asn Ile
250 255 260 265
Lys Tyr Val Phe Gin Val Arg Cys Gin Glu Thr Gly Lys Arg Tyr Trp
270 275 280
Gin Pro Trp Ser Ser Pro Phe Phe His Lys Thr Pro Glu Thr Val Pro 285 290 295
Gin Val Thr Ser Lys Ala Phe Gin His Asp Thr Trp Asn Ser Gly Leu 300 305 310
Thr Val Ala Ser Ile Ser Thr Gly His Leu Thr Ser Asp Asn Arg Gly 315 320 325
Asp Ile Gly Leu Leu Leu Gly Met Ile Val Phe Ala Val Met Leu Ser 330 335 340 345
PL 209 128 B1
Ile Leu Ser Leu Ile 350 Gly Ile Phe Asn Arg 355 Ser Phe Arg Thr Gly 360 Ile
Lys Arg Arg Ile 365 Leu Leu Leu Ile Pro 370 Lys Trp Leu Tyr Glu 375 Asp Ile
Pro Asn Met 380 Lys Asn Ser Asn Val 385 Val Lys Met Leu Gin 390 Glu Asn Ser
Glu Leu 395 Met Asn Asn Asn Ser 400 Ser Glu Gin Val Leu 405 Tyr Val Asp Pro
Met 410 Ile Thr Glu Ile Lys 415 Glu Ile Phe Ile Pro 420 Glu His Lys Pro Thr 425
Asp Tyr Lys Lys Glu 430 Asn Thr Gly Pro Leu 435 Glu Thr Arg Asp Tyr 440 Pro
Gin Asn Ser Leu 445 Phe Asp Asn Thr Thr 450 Val Val Tyr Ile Pro 455 Asp Leu
Asn Thr Gly Tyr Lys Pro Gin Ile Ser Asn Phe Leu Pro Glu Gly Ser
460 465 470
His Leu Ser Asn Asn Asn Glu Ile Thr Ser Leu Thr Leu Lys Pro Pro 475 480 485
Val Asp Ser Leu Asp Ser Gly Asn Asn Pro Arg Leu Gin Lys His Pro
490 495 500 505
Asn Phe Ala Phe Ser Val Ser Ser Val Asn Ser Leu Ser Asn Thr Ile
510 515 520
Phe Leu Gly Glu Leu Ser Leu Ile Leu Asn Gin Gly Glu Cys Ser Ser 525 530 535
Pro Asp Ile Gin Asn Ser Val Glu Glu Glu Thr Thr Met Leu Leu Glu 540 545 550
Asn Asp Ser Pro Ser Glu Thr Ile Pro Glu Gin Thr Leu Leu Pro Asp 555 560 565
Glu Phe Val Ser Cys Leu Gly Ile Val Asn Glu Glu Leu Pro Ser Ile
570 575 580 585
Asn Thr Tyr Phe Pro Gin Asn Ile Leu Glu Ser His Phe Asn Arg Ile
590 595 600
Ser Leu Leu Glu Lys 605 <210> 3 <211> 1887 <212> DNA <213> odwrotna translacja <220>
<221> cecha_dowolna <222> (1)..(1887)
PL 209 128 B1 <223> η może być a, c, g, lub t <400> 3
atgaaycayg tnacnathca rtgggaygcn gtnathgcny tntayathyt nttywsntgg 60
tgycayggng gnathacnaa yathaaytgy wsnggncaya thtgggtnga rccngcnacn 120
athttyaara tgggnatgaa yathwsnath taytgycarg cngcnathaa raaytgycar 180
ccnmgnaary tncayttyta yaaraayggn athaargarm gnttycarat hacnmgnath 240
aayaaracna cngcnmgnyt ntggtayaar aayttyytng arccncaygc nwsnatgtay 300
tgyacngcng artgyccnaa rcayttycar garacnytna thtgyggnaa rgayathwsn 360
wsnggntayc cnccngayat hccngaygar gtnacntgyg tnathtayga rtaywsnggn 420
aayatgacnt gyacntggaa ygcnmgnaar ytnacntaya thgayacnaa rtaygtngtn 480
caygtnaarw snytngarac ngargargar carcartayy tnacnwsnws ntayathaay 540
athwsnacng aywsnytnca rggnggnaar aartayytng tntgggtnca rgcngcnaay 600
gcnytnggna tggargarws naarcarytn carathcayy tngaygayat hgtnathccn 660
wsngcngcng tnathwsnmg ngcngaracn athaaygcna cngtnccnaa racnathath 720
taytgggayw sncaracnac nathgaraar gtnwsntgyg aratgmgnta yaargcnacn 780
acnaaycara cntggaaygt naargartty gayacnaayt tyacntaygt ncarcarwsn 840
garttytayy tngarccnaa yathaartay gtnttycarg tnmgntgyca rgaracnggn 900
aarmgntayt ggcarccntg gwsnwsnccn ttyttycaya aracnccnga racngtnccn 960
cargtnacnw snaargcntt ycarcaygay acntggaayw snggnytnac ngtngcnwsn 1020
athwsnacng gncayytnac nwsngayaay mgnggngaya thggnytnyt nytnggnatg 1080
athgtnttyg cngtnatgyt nwsnathytn wsnytnathg gnathttyaa ymgnwsntty 1140
mgn.acn.ggna thaarmgnmg nathytnytn ytnathccna artggytnta ygargayath 1200
ccnaayatga araaywsnaa ygtngtnaar atgytncarg araaywsnga rytnatgaay 1260
aayaaywsnw sngarcargt nytntaygtn gayccnatga thacngarat haargarath 1320
ttyathccng arcayaarcc nacngaytay aaraargara ayacnggncc nytngaracn 1380
mgngaytayc cncaraayws nytnttygay aayacnacng tngtntayat hccngayytn 1440
aayacnggnt ayaarccnca rathwsnaay ttyytnccng arggnwsnca yytnwsnaay 1500
aayaaygara thacnwsnyt nacnytnaar ccnccngtng aywsnytnga ywsnggnaay 1560
aayccnmgny tncaraarca yccnaaytty gcnttywsng tnwsnwsngt naaywsnytn 1620
wsnaayacna thttyytngg ngarytnwsn ytnathytna aycarggnga rtgywsnwsn 1680
ccngayathc araaywsngt ngargargar acnacnatgy tnytngaraa ygaywsnccn 1740
PL 209 128 B1 wsngaracna thccngarca racnytnytn ccngaygart tygtnwsntg yytnggnath 1800 gtnaaygarg arytnccnws nathaayacn tayttyccnc araayathyt ngarwsncay 1860 ttyaaymgna thwsnytnyt ngaraar 1887 <210> 4 <211> 918 <212> PRT <213> Nieznany <220>
<223> Opis nieznanego organizmu:naczelny; przypuszczalnie homo sapiens
<400> 4 Val Val Gin 10 Ala Leu Phe Ile Phe 15 Leu
Met 1 Leu Thr Leu Gin Thr Trp 5
Thr Thr Glu Ser 20 Thr Gly Glu Leu Leu 25 Asp Pro Cys Gly Tyr 30 Ile Ser
Pro Glu Ser 35 Pro Val Val Gin Leu 40 His Ser Asn Phe Thr 45 Ala Val Cys
Val Leu 50 Lys Glu Lys Cys Met 55 Asp Tyr Phe His Val 60 Asn Ala Asn Tyr
Ile 65 Val Trp Lys Thr Asn His 70 Phe Thr Ile Pro 75 Lys Glu Gin Tyr Thr 80
Ile Ile Asn Arg Thr Ala Ser 85 Ser Val Thr 90 Phe Thr Asp Ile Ala 95 Ser
Leu Asn Ile Gin 100 Leu Thr Cys Asn Ile 105 Leu Thr Phe Gly Gin 110 Leu Glu
Gin Asn Val 115 Tyr Gly Ile Thr Ile 120 Ile Ser Gly Leu Pro 125 Pro Glu Lys
Pro Lys 130 Asn Leu Ser Cys Ile 135 Val Asn Glu Gly Lys 14 0 Lys Met Arg Cys
Glu 145 Trp Asp Gly Gly Arg Glu 150 Thr His Leu Glu 155 Thr Asn Phe Thr Leu 160
Lys Ser Glu Trp Ala Thr His 165 Lys Phe Ala 170 Asp Cys Lys Ala Lys 175 Arg
Asp Thr Pro Thr 180 Ser Cys Thr Val Asp 185 Tyr Ser Thr Val Tyr 190 Phe Val
Asn Ile Glu 195 Val Trp Val Glu Ala 200 Glu Asn Ala Leu Gly 205 Lys Val Thr
Ser Asp 210 His Ile Asn Phe Asp 215 Pro Val Tyr Lys Val 220 Lys Pro Asn Pro
Pro His Asn Leu Ser Val Ile Asn Ser Glu Glu Leu Ser Ser Ile Leu
225 230 235 240
PL 209 128 B1
Lys Leu Thr Trp Thr Asn Pro Ser 245
Tyr Asn Ile Gin Tyr Arg Thr Lys 260
Pro Pro Glu Asp Thr Ala Ser Thr 275 280
Leu Lys Pro Phe Thr Glu Tyr Val 290 295
Asp Gly Lys Gly Tyr Trp Ser Asp 305 310
Thr Tyr Glu Asp Arg Pro Ser Lys 325
Asp Pro Ser His Thr Gin Gly Tyr 340
Thr Leu Pro Pro Phe Glu Ala Asn 355 360
Thr Leu Thr Arg Trp Lys Ser His 370 375
Thr Lys Leu Thr Val Asn Leu Thr 385 390
Thr Val Arg Asn Leu Val Gly Lys 405
Pro Ala Cys Asp Phe Gin Ala Thr 420
Phe Pro Lys Asp Asn Met Leu Trp 435 440
Ser Val Lys Lys Tyr Ile Leu Glu 450 455
Pro Cys Ile Thr Asp Trp Gin Gin 465 470
Tyr Leu Arg Gly Asn Leu Ala Glu 485
Thr Pro Val Tyr Ala Asp Gly Pro 500
Tyr Leu Lys Gin Ala Pro Pro Ser 515 520
Ile Lys Ser Val Ile Ile Leu Lys 250 255
Asp Ala Ser Thr Trp Ser Gin Ile 265 270
Arg Ser Ser Phe Thr Val Gin Asp 285
Phe Arg Ile Arg Cys Met Lys Glu 300
Trp Ser Glu Glu Ala Ser Gly Ile 315 320
Ala Pro Ser Phe Trp Tyr Lys Ile 330 335
Arg Thr Val Gin Leu Val Trp Lys 345 350
Gly Lys Ile Leu Asp Tyr Glu Val 365
Leu Gin Asn Tyr Thr Val Asn Ala 380
Asn Asp Arg Tyr Leu Ala Thr Leu 395 400
Ser Asp Ala Ala Val Leu Thr Ile 410 415
His Pro Val Met Asp Leu Lys Ala 425 430
Val Glu Trp Thr Thr Pro Arg Glu 445
Trp Cys Val Leu Ser Asp Lys Ala 460
Glu Asp Gly Thr Val His Arg Thr 475 480
Ser Lys Cys Tyr Leu Ile Thr Val 490 495
Gly Ser Pro Glu Ser Ile Lys Ala 505 510
Lys Gly Pro Thr Val Arg Thr Lys 525
Lys Val Gly Lys Asn Glu Ala Val 530 535
Asp Val Gin Asn Gly Phe Ile Arg 545 550
Leu Glu Trp Asp Gin Leu Pro Val 540
Asn Tyr Thr Ile Phe Tyr Arg Thr 555 560
PL 209 128 B1
Ile Ile Gly Asn Glu 565 Thr Ala Val Asn Val 570 Asp Ser Ser His Thr 575 Glu
Tyr Thr Leu Ser 580 Ser Leu Thr Ser Asp 585 Thr Leu Tyr Met Val 590 Arg Met
Ala Ala Tyr 595 Thr Asp Glu Gly Gly 600 Lys Asp Gly Pro Glu 605 Phe Thr Phe
Thr Thr 610 Pro Lys Phe Ala Gin 615 Gly Glu Ile Glu Ala 620 Ile Val Val Pro
Val 625 Cys Leu Ala Phe Leu 630 Leu Thr Thr Leu Leu 635 Gly Val Leu Phe Cys 64 0
Phe Asn Lys Arg Asp 645 Leu Ile Lys Lys His 650 Ile Trp Pro Asn Val 655 Pro
Asp Pro Ser Lys 660 Ser His Ile Ala Gin 665 Trp Ser Pro His Thr 670 Pro Pro
Arg His Asn 675 Phe Asn Ser Lys Asp 680 Gin Met Tyr Ser Asp 685 Gly Asn Phe
Thr Asp 690 Val Ser Val Val Glu 695 Ile Glu Ala Asn Asp 700 Lys Lys Pro Phe
Pro 705 Glu Asp Leu Lys Ser 710 Leu Asp Leu Phe Lys 715 Lys Glu Lys Ile Asn 720
Thr Glu Gly His Ser 725 Ser Gly Ile Gly Gly 730 Ser Ser Cys Met Ser 735 Ser
Ser Arg Pro Ser 740 Ile Ser Ser Ser Asp 745 Glu Asn Glu Ser Ser 750 Gin Asn
Thr Ser Ser 755 Thr Val Gin Tyr Ser 760 Thr Val Val His Ser 765 Gly Tyr Arg
His Gin Val Pro Ser Val Gin Val Phe Ser Arg Ser Glu Ser Thr Gin
770 775 780
Pro Leu Leu Asp Ser Glu Glu Arg Pro Glu Asp Leu Gin Leu Val Asp
785 790 795 800
His Val Asp Gly Gly Asp Gly Ile Leu Pro Arg Gin Gin Tyr Phe Lys
805 810 815
Gin Asn Cys Ser Gin His Glu Ser Ser Pro Asp Ile Ser His Phe Glu 820 825 830
Arg Ser Lys Gin Val Ser Ser Val Asn Glu Glu Asp Phe Val Arg Leu 835 840 845
Gin
Gly
880
PL 209 128 B1
Thr Glu Gly Gin Val Glu Arg Phe Glu Thr 890 Val Gly Met Glu Ala 895 Ala
885
Thr Asp Glu Gly Met Pro Lys Ser Tyr Leu Pro Gin Thr Val Arg Gin
900 905 910
Gly Gly Tyr Met Pro Gin
915 <210> 5 <211> 862 <212> PRT <213> Nieznany <220>
<223> Opis nieznanego organizmu:naczelny; przypuszczalnie homo sapiens
<400> 5 Thr Phe 5 Arg Gly Cys Ser Leu 10 Ala Phe Met Phe Ile 15 Ile
Met 1 Ala His
Thr Trp Leu Leu 20 Ile Lys Ala Lys Ile 25 Asp Ala Cys Lys Arg 30 Gly Asp
Val Thr Val 35 Lys Pro Ser His Val 40 Ile Leu Leu Gly Ser 45 Thr Val Asn
Ile Thr 50 Cys Ser Leu Lys Pro 55 Arg Gin Gly Cys Phe 60 His Tyr Ser Arg
Arg 65 Asn Lys Leu Ile Leu 70 Tyr Lys Phe Asp Arg 75 Arg Ile Asn Phe His 80
His Gly His Ser Leu 85 Asn Ser Gin Val Thr 90 Gly Leu Pro Leu Gly 95 Thr
Thr Leu Phe Val 100 Cys Lys Leu Ala Cys 105 Ile Asn Ser Asp Glu 110 Ile Gin
Ile Cys Gly 115 Ala Glu Ile Phe Val 120 Gly Val Ala Pro Glu 125 Gin Pro Gin
Asn Leu 130 Ser Cys Ile Gin Lys 135 Gly Glu Gin Gly Thr 140 Val Ala Cys Thr
Trp 145 Glu Arg Gly Arg Asp 150 Thr His Leu Tyr Thr 155 Glu Tyr Thr Leu Gin 160
Leu Ser Gly Pro Lys 165 Asn Leu Thr Trp Gin 170 Lys Gin Cys Lys Asp 175 Ile
Tyr Cys Asp Tyr 180 Leu Asp Phe Gly Ile 185 Asn Leu Thr Pro Glu 190 Ser Pro
Glu Ser Asn 195 Phe Thr Ala Lys Val 200 Thr Ala Val Asn Ser 205 Leu Gly Ser
Ser Ser Ser Leu Pro Ser Thr Phe Thr Phe Leu Asp Ile Val Arg Pro
PL 209 128 B1
210 215
Leu 225 Pro Pro Trp Asp Ile 230 Arg Ile
Arg Cys Thr Leu Tyr 245 Trp Arg Asp
Leu Arg Tyr Arg 260 Pro Ser Asn Ser
Thr Lys Ala 275 Lys Gly Arg His Asp 280
Glu Tyr 290 Glu Phe Gin Ile Ser 295 Ser
Trp 305 Ser Asp Trp Ser Glu 310 Ser Leu
Pro Thr Gly Met Leu 325 Asp Val Trp
Ser Arg Gin Gin 340 Ile Ser Leu Phe
Ala Arg Gly 355 Lys Ile Leu His Tyr 360
Gly Gly 370 Lys Ala Met Thr Gin 375 Asn
Thr 385 Val Ile Pro Arg Thr 390 Gly Asn
Asn Ser Lys Gly Ser Ser Leu Pro
405
Cys Glu Ala Gly Leu Leu Ala Pro 420
Gly Met Asp Asn Ile Leu Val Thr 435 440
Ser Ala Val Gin Glu Tyr Val Val 450 455
Gly Asp Thr Gin Val Pro Leu Asn 465 470
Val Ser Ala Leu Ile Ser Glu Asn 485
Ile Arg Val Tyr Ala Leu Ser Gly 500
Leu Gly Asn Ser Lys His Lys Ala 515 520
Ala Ile Thr Glu Glu Lys Gly Ser 530 535
220
Lys Phe Gin 235 Lys Ala Ser Val Ser 240
Glu Gly Leu 250 Val Leu Leu Asn Arg 255
Arg Leu Trp 265 Asn Met Val Asn Val 270
Leu Leu Asp Leu Lys Pro Phe Thr 285
Lys Leu His Leu Tyr Lys Gly Ser 300
Arg Ala Gin 315 Thr Pro Glu Glu Glu 320
Tyr Met Lys 330 Arg His Ile Asp Tyr 335
Trp Lys Asn 345 Leu Ser Val Ser Glu 350
Gin Val Thr Leu Gin Glu Leu Thr 365
Ile Thr Gly His Thr Ser Trp Thr 380
Trp Ala Val 395 Ala Val Ser Ala Ala 400
Thr Arg Ile 410 Asn Ile Met Asn Leu 415
Arg Gin Val 425 Ser Ala Asn Ser Glu 430
Trp Gin Pro Pro Arg Lys Asp Pro 445
Glu Trp Arg Glu Leu His Pro Gly 460
Trp Leu Arg 475 Ser Arg Pro Tyr Asn 480
Ile Lys Ser 490 Tyr Ile Cys Tyr Glu 495
Asp Gin Gly 505 Gly Cys Ser Ser Ile 510
Pro Leu Ser Gly Pro His Ile Asn 525
Ile Leu Ile Ser Trp Asn Ser Ile
540
PL 209 128 B1
Pro 545 Val Gin Glu Gin Met 550 Gly Cys Leu Leu His 555 Tyr Arg Ile Tyr Trp 560
Lys Glu Arg Asp Ser Asn Ser Gin Pro Gin Leu ' Cys Glu Ile Pro Tyr
565 570 575
Arg Val Ser Gin Asn Ser His Pro Ile Asn Ser Leu Gin Pro Arg Val
580 585 590
Thr Tyr Val Leu Trp Met Thr Ala Leu Thr Ala Ala Gly Glu Ser Ser
595 600 605
His Gly Asn Glu Arg Glu Phe Cys Leu Gin Gly Lys Ala Asn Trp Met
610 615 620
Ala Phe Val Ala Pro Ser Ile Cys Ile Ala Ile Ile Met Val Gly Ile
625 630 635 640
Phe Ser Thr His Tyr Phe Gin Gin Lys Val Phe Val Leu Leu Ala Ala
645 650 655
Leu Arg Pro Gin Trp Cys Ser Arg Glu Ile Pro Asp Pro Ala Asn Ser
660 665 670
Thr Cys Ala Lys Lys Tyr Pro Ile Ala Glu Glu Lys Thr Gin Leu Pro
675 680 685
Leu Asp Arg Leu Leu Ile Asp Trp Pro Thr Pro Glu Asp Pro Glu Pro
690 695 700
Leu Val Ile Ser Glu Val Leu His Gin Val Thr Pro Val Phe Arg His
705 710 715 720
Pro Pro Cys Ser Asn Trp Pro Gin Arg Glu Lys Gly Ile Gin Gly His
725 730 735
Gin Ala Ser Glu Lys Asp Met Met His Ser Ala Ser Ser Pro Pro Pro
740 745 750
Pro Arg Ala Leu Gin Ala Glu Ser Arg Gin Leu Val Asp Leu Tyr Lys
755 760 765
Val Leu Glu Ser Arg Gly Ser Asp Pro Lys Pro Glu Asn Pro Ala Cys
770 775 780
Pro Trp Thr Val Leu Pro Ala Gly Asp Leu Pro Thr His Asp Gly Tyr
785 790 795 800
Leu Pro Ser Asn Ile Asp Asp Leu Pro Ser His Glu Ala Pro Leu Ala
805 810 815
Asp Ser Leu Glu Glu Leu Glu Pro Gin His Ile Ser Leu Ser Val Phe
820 825 830
Pro Ser Ser Ser Leu His Pro Leu Thr Phe Ser Cys Gly Asp Lys Leu
835 840 845
Thr Leu Asp Gin Leu Lys Met Arg Cys Asp Ser Leu Met Leu
850 855 860
PL 209 128 B1

Claims (34)

1. Zasadniczo czysty lub zrekombinowany polipeptyd obejmujący reszty aminokwasowe 1 do 606 SEKW. NR ID.: 2.
2. Izolowany lub zrekombinowany kwas nukleinowy kodujący polipeptyd określony w zastrz. 1.
3. Izolowany lub zrekombinowany kwas nukleinowy według zastrz. 2, znamienny tym, że obejmuje reszty nukleotydowe 188-2005 SEKW. NR ID.: 1.
4. Zasadniczo czysty lub zrekombinowany polipeptyd według zastrz. 1, znamienny tym, że obejmuje reszty aminokwasowe -23 do 606 SEKW. NR ID.: 2.
5. Izolowany lub zrekombinowany kwas nukleinowy kodujący polipeptyd określony w zastrz. 4.
6. Izolowany lub zrekombinowany kwas nukleinowy według zastrz. 5, znamienny tym, że obejmuje reszty nukleotydowe 119-2005 SEKW. NR ID.: 1.
7. Wektor ekspresyjny obejmujący kwas nukleinowy określony w zastrz. 2.
8. Komórka gospodarza obejmująca wektor ekspresyjny określony w zastrz. 7.
9. Komórka gospodarza według zastrz. 8, znamienna tym, że jest komórką ssaka.
10. Komórka gospodarza według zastrz. 8, znamienna tym, że jest komórką owadzią.
11. Komórka gospodarza według zastrz. 8, znamienna tym, że jest komórką bakteryjną.
12. Komórka gospodarza według zastrz. 8, znamienna tym, że jest komórką drożdży.
13. Sposób wytwarzania polipeptydu, znamienny tym, że obejmuje:
a) hodowanie komórek gospodarza określonych w zastrz. 8 w warunkach odpowiednich do ekspresji polipeptydu; oraz
b) izolowanie lub oczyszczanie tego polipeptydu.
14. Związek wiążący obejmujący przeciwciało lub jego fragment wiążący antygen, które specyficznie wiążą się z polipeptydem obejmującym sekwencję aminokwasową SEKW. NR ID.: 2.
15. Związek wiążący według zastrz. 14, znamienny tym, że swoiście wiąże się z polipeptydem obejmującym reszty 1 do 606 SEKW. NR ID.: 2.
16. Związek wiążący według zastrz. 15, znamienny tym, że swoiście wiąże się z polipeptydem obejmującym reszty 356 do 606 SEKW. NR ID.: 2.
17. Związek wiążący według zastrz. 14 albo 15 albo 16, znamienny tym, że jest przeciwciałem monoklonalnym lub jego wiążącym antygen fragmentem.
18. Związek wiążący według zastrz. 14 albo 15 albo 16, znamienny tym, że jest fragmentem Fab, Fab2 lub Fv.
19. Sposób wytwarzania kompleksu antygen: przeciwciało, znamienny tym, że obejmuje kontaktowanie związku wiążącego określonego w jednym z zastrz. 14, 15 lub 16 z antygenowym polipeptydem z SEKW. NR ID.: 2 w warunkach odpowiednich do wytworzenia kompleksu.
20. Heterodimerowa kompozycja, znamienna tym, że obejmuje
a) polipeptyd obejmujący reszty aminokwasowe 1 do 606 SEKW. NR ID.: 2; oraz
b) IL-12RP1.
21. Kompozycja według zastrz. 20, znamienna tym, że jest zdolna do wiązania IL-B30/p40.
22. Kompozycja obejmująca będące antagonistą przeciwciało lub jego wiążący antygen fragment, które wiążą się z polipeptydem obejmującym aminokwasy 1-328 SEKW. NR ID.: 2 do zastosowania jako lek.
23. Kompozycja według jednego z zastrz. 22 w kombinacji z antagonistą
a) IL-12;
b) IL-18;
c) TNF; lub
d) IFNy do zastosowania jako lek.
24. Kompozycja obejmująca będące antagonistą przeciwciało lub jego wiążący antygen fragment, które wiążą się z kompleksem zawierającym:
i) polipeptyd obejmujący aminokwasy 1-328 SEKW. NR ID.: 2; oraz ii) zewnątrzkomórkową część IL-12Re1 do zastosowania jako lek.
25. Kompozycja według jednego z zastrz. 24 w kombinacji z antagonistą
a) IL-12;
b) IL-18;
PL 209 128 B1
c) TNF; lub
d) IFNy do zastosowania jako lek.
26. Kompozycja obejmująca kompleks zawierający:
a) polipeptyd obejmujący aminokwasy 1-328 SEKW. NR ID.: 2; oraz
b) zewnątrzkomórkową część IL-12Re1 do zastosowania jako lek.
27. Kompozycja według jednego z zastrz. 26 w kombinacji z antagonistą
a) IL-12;
b) IL-18;
c) TNF; lub
d) IFNy do zastosowania jako lek.
28. Kompozycja obejmująca kwas nukleinowy antysensowny wobec polinukleotydu, który koduje polipeptyd obejmujący sekwencję z SEKW. NR ID.: 2, do zastosowania jako lek.
29. Kompozycja według jednego z zastrz. 28 w kombinacji z antagonistą
a) IL-12;
b) IL-18;
c) TNF; lub
d) IFNy do zastosowania jako lek.
30. Zastosowanie kompozycji określonej w jednym z zastrz. 22-29 do wytwarzania leku do leczenia pacjenta
a) z przewlekłą chorobą, w której pośredniczy Th1;
b) ze stwardnieniem rozsianym;
c) z reumatoidalnym zapaleniem stawów;
d) z zapaleniem kości i stawów
e) z zapalną chorobą jelit;
f) z cukrzycą
g) z łuszczycą;
h) z posocznicą; lub
i) z przeszczepem allogenicznym.
31. Kompozycja obejmująca będące agonistą przeciwciało lub jego wiążący antygen fragment, które wiążą się z kompleksem zawierającym:
i) polipeptyd obejmujący aminokwasy 1-328 SEKW. NR ID.: 2; oraz ii) zewnątrzkomórkową część IL-12Re1 do zastosowania jako lek.
32. Kompozycja według zastrz. 31 w kombinacji z:
a) IL-12;
b) IL-18;
c) TNF; lub
d) IFNy do zastosowania jako lek.
33. Zastosowanie kompozycji określonej w zastrz. 31 albo 32 do wytwarzania leku do leczenia pacjenta
a) z przewlekłą odpowiedzią Th2;
b) z nowotworem;
c) z zakażeniem wirusem;
d) z zakażeniem grzybiczym; lub
e) z reakcją alergiczną.
34. Zastosowanie kompozycji określonej w zastrz. 31 albo 32 do wytwarzania leku do leczenia pacjenta otrzymującego szczepionkę.
PL365177A 2000-05-10 2001-05-10 Białko receptora spokrewnionego z receptorami cytokin oraz związane z nim produkty, sposoby i zastosowania PL209128B1 (pl)

Applications Claiming Priority (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
US20342600P 2000-05-10 2000-05-10
PCT/US2001/015057 WO2001085790A2 (en) 2000-05-10 2001-05-10 Mammalian cytokine receptor subunit proteins, related reagents and methods

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL365177A1 PL365177A1 (pl) 2004-12-27
PL209128B1 true PL209128B1 (pl) 2011-07-29

Family

ID=22753958

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL365177A PL209128B1 (pl) 2000-05-10 2001-05-10 Białko receptora spokrewnionego z receptorami cytokin oraz związane z nim produkty, sposoby i zastosowania

Country Status (25)

Country Link
US (7) US6756481B2 (pl)
EP (3) EP1918377B1 (pl)
JP (6) JP5073909B2 (pl)
KR (1) KR100869621B1 (pl)
CN (2) CN101654479A (pl)
AT (1) ATE396264T1 (pl)
AU (2) AU6135101A (pl)
CA (1) CA2408571C (pl)
CY (1) CY1108545T1 (pl)
CZ (1) CZ304022B6 (pl)
DE (1) DE60134136D1 (pl)
DK (1) DK1287130T3 (pl)
ES (1) ES2307618T3 (pl)
HK (1) HK1049862B (pl)
HU (1) HUP0302339A3 (pl)
IL (2) IL152414A0 (pl)
MX (1) MXPA02011081A (pl)
NO (2) NO331408B1 (pl)
NZ (1) NZ522146A (pl)
PL (1) PL209128B1 (pl)
PT (1) PT1287130E (pl)
SI (1) SI1287130T1 (pl)
SK (1) SK287984B6 (pl)
WO (1) WO2001085790A2 (pl)
ZA (1) ZA200208795B (pl)

Families Citing this family (37)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US20030082734A1 (en) * 1999-06-01 2003-05-01 Dowling Lynette M. Mammalian receptor proteins; related reagents and methods
ATE455852T1 (de) 1999-06-02 2010-02-15 Chugai Pharmaceutical Co Ltd Neues hämopoietin rezeptorprotein nr10
WO2001023556A1 (en) * 1999-09-27 2001-04-05 Chugai Seiyaku Kabushiki Kaisha Novel hemopoietin receptor protein, nr12
US7422743B2 (en) 2000-05-10 2008-09-09 Schering Corporation Mammalian receptor protein DCRS5;methods of treatment
CA2408571C (en) 2000-05-10 2014-04-29 Schering Corporation Mammalian receptor proteins; related reagents and methods
US7510709B2 (en) * 2002-10-30 2009-03-31 Genentech, Inc. Method of treating inflammatory disease by inhibition of IL-17 production
JP4902961B2 (ja) 2002-12-23 2012-03-21 シェーリング コーポレイション 哺乳動物サイトカインの用途;関連試薬
US20040219150A1 (en) * 2003-02-06 2004-11-04 Cua Daniel J. Uses of mammalian cytokine; related reagents
BRPI0408247A (pt) 2003-03-10 2006-03-01 Schering Corp usos de antagonistas e agonistas de il-23 e reagentes relacionados
EP1623011B1 (en) 2003-05-09 2013-01-02 Janssen Biotech, Inc. Il-23p40 specific immunoglobulin derived proteins, compositions, methods and uses
AU2005215527B2 (en) * 2004-02-17 2011-04-07 Merck Sharp & Dohme Corp. Methods of modulating IL-23 activity; related reagents
US20050287593A1 (en) 2004-05-03 2005-12-29 Schering Corporation Use of cytokine expression to predict skin inflammation; methods of treatment
CN1993480A (zh) * 2004-05-03 2007-07-04 先灵公司 Il-17表达预测皮肤炎症的用途;治疗方法
AR051444A1 (es) * 2004-09-24 2007-01-17 Centocor Inc Proteinas derivadas de inmunoglobulina especifica de il-23p40, composiciones, epitopos, metodos y usos
EP2292758A3 (en) * 2004-12-20 2013-12-25 Merck Sharp & Dohme Corp. Uses of mammalian cytokine; related reagents
AU2006265002B2 (en) 2005-06-30 2012-09-20 Centocor, Inc. Anti-IL-23 antibodies, compositions, methods and uses
SI1971366T1 (sl) 2005-12-29 2014-10-30 Janssen Biotech, Inc. Humana protitelesa anti-il-23, sestavki, postopki in uporabe
WO2007142325A1 (ja) 2006-06-08 2007-12-13 Chugai Seiyaku Kabushiki Kaisha 炎症性疾患の予防または治療剤
TWI426918B (zh) 2007-02-12 2014-02-21 Merck Sharp & Dohme Il-23拮抗劑於治療感染之用途
JP5337055B2 (ja) * 2007-02-28 2013-11-06 メルク・シャープ・アンド・ドーム・コーポレーション 免疫性障害の処置のための組合せ治療
AU2008219684B2 (en) * 2007-02-28 2014-04-17 Merck Sharp & Dohme Corp. Engineered anti-IL-23R antibodies
CN104162155A (zh) * 2007-12-05 2014-11-26 中外制药株式会社 搔痒症治疗药
SG10201608871XA (en) 2008-05-05 2016-12-29 Novimmune Sa Anti-il-17a/il-17f cross-reactive antibodies and methods of use thereof
US20110158992A1 (en) * 2008-08-27 2011-06-30 Schering Corporation Engineered Anti-IL-23R Antibodies
EP2424894A1 (en) * 2009-04-27 2012-03-07 Novartis AG Composition and methods of use for therapeutic antibodies specific for the il-12 receptore betal subunit
CA2759848C (en) * 2009-05-05 2018-12-04 Novimmune S.A. Anti-il-17f antibodies and methods of use thereof
PE20141162A1 (es) 2010-11-04 2014-09-18 Boehringer Ingelheim Int Anticuerpos anti-il-23
EP4039275A1 (en) 2012-05-03 2022-08-10 Boehringer Ingelheim International GmbH Anti-il-23p19 antibodies
EP3172339A1 (en) 2014-07-24 2017-05-31 Boehringer Ingelheim International GmbH Biomarkers useful in the treatment of il-23a related diseases
UA123624C2 (uk) 2014-09-03 2021-05-05 Бьорінґер Інґельхайм Інтернаціональ Ґмбх Сполука, специфічна до іл-23а та фнп-альфа, та її застосування
CN107206081A (zh) 2015-02-04 2017-09-26 勃林格殷格翰国际有限公司 治疗炎性疾病的方法
CA3092551A1 (en) 2018-03-05 2019-09-12 Janssen Biotech, Inc. Methods of treating crohn's disease with anti-il23 specific antibody
MA55149A (fr) 2018-11-20 2021-09-29 Janssen Biotech Inc Procédé sûr et efficace de traitement du psoriasis avec un anticorps spécifique anti-il-23
US12589132B2 (en) 2019-02-22 2026-03-31 Five Prime Therapeutics, Inc. CD80 extracellular domain Fc fusion proteins for treating PD-L1 negative tumors
WO2020234834A1 (en) 2019-05-23 2020-11-26 Janssen Biotech, Inc. Method of treating inflammatory bowel disease with a combination therapy of antibodies to il-23 and tnf alpha
US12577297B2 (en) 2019-09-09 2026-03-17 Boehringer Ingelheim International Gmbh Anti-IL-23p19 antibody formulations
KR20230023663A (ko) 2020-05-21 2023-02-17 얀센 바이오테크 인코포레이티드 Il-23 및 tnf 알파에 대한 항체의 병용 요법으로 염증성 장질환을 치료하는 방법

Family Cites Families (22)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
DE2031216A1 (de) 1969-06-19 1971-01-14 Citizen Watch Co Ltd , Tokio Tag und Datum Stellvorrichtung fur Uhren mit Kalender
US3940475A (en) 1970-06-11 1976-02-24 Biological Developments, Inc. Radioimmune method of assaying quantitatively for a hapten
NL154598B (nl) 1970-11-10 1977-09-15 Organon Nv Werkwijze voor het aantonen en bepalen van laagmoleculire verbindingen en van eiwitten die deze verbindingen specifiek kunnen binden, alsmede testverpakking.
US3817837A (en) 1971-05-14 1974-06-18 Syva Corp Enzyme amplification assay
US3939350A (en) 1974-04-29 1976-02-17 Board Of Trustees Of The Leland Stanford Junior University Fluorescent immunoassay employing total reflection for activation
US3996345A (en) 1974-08-12 1976-12-07 Syva Company Fluorescence quenching with immunological pairs in immunoassays
US4275149A (en) 1978-11-24 1981-06-23 Syva Company Macromolecular environment control in specific receptor assays
US4277437A (en) 1978-04-05 1981-07-07 Syva Company Kit for carrying out chemically induced fluorescence immunoassay
US4366241A (en) 1980-08-07 1982-12-28 Syva Company Concentrating zone method in heterogeneous immunoassays
US4659678A (en) 1982-09-29 1987-04-21 Serono Diagnostics Limited Immunoassay of antigens
US4816567A (en) 1983-04-08 1989-03-28 Genentech, Inc. Recombinant immunoglobin preparations
US4859609A (en) 1986-04-30 1989-08-22 Genentech, Inc. Novel receptors for efficient determination of ligands and their antagonists or agonists
US5789192A (en) 1992-12-10 1998-08-04 Schering Corporation Mammalian receptors for interleukin-10 (IL-10)
US5888774A (en) * 1994-12-19 1999-03-30 Cangene Corporation Recombinant DNA molecules and expression vectors for erythropoietin
US6060284A (en) 1997-07-25 2000-05-09 Schering Corporation DNA encoding interleukin-B30
JPH11273358A (ja) 1998-03-26 1999-10-08 Kawasaki Steel Corp 半導体記憶装置
US20030082734A1 (en) 1999-06-01 2003-05-01 Dowling Lynette M. Mammalian receptor proteins; related reagents and methods
SI1181366T2 (sl) * 1999-06-01 2013-10-30 Merck Sharp & Dohme Corp. Sesalski receptorski proteini; sorodni reagenti in postopki
CA2388562C (en) 1999-09-09 2014-07-22 Schering Corporation Mammalian cytokines; related reagents and methods
WO2001023556A1 (en) 1999-09-27 2001-04-05 Chugai Seiyaku Kabushiki Kaisha Novel hemopoietin receptor protein, nr12
JP2008099690A (ja) 1999-09-27 2008-05-01 Chugai Pharmaceut Co Ltd 新規ヘモポエチン受容体蛋白質、nr12
CA2408571C (en) * 2000-05-10 2014-04-29 Schering Corporation Mammalian receptor proteins; related reagents and methods

Also Published As

Publication number Publication date
PL365177A1 (pl) 2004-12-27
US20090060865A1 (en) 2009-03-05
AU2001261351B2 (en) 2007-03-01
KR100869621B1 (ko) 2008-11-21
CA2408571C (en) 2014-04-29
JP2015057396A (ja) 2015-03-26
EP1287130B2 (en) 2017-07-26
US7964703B2 (en) 2011-06-21
US8110378B2 (en) 2012-02-07
US20120121601A1 (en) 2012-05-17
JP5073909B2 (ja) 2012-11-14
NZ522146A (en) 2004-10-29
PT1287130E (pt) 2008-09-01
NO20025354L (no) 2003-01-10
US7510853B2 (en) 2009-03-31
SI1287130T1 (sl) 2008-08-31
EP2275548A1 (en) 2011-01-19
HUP0302339A2 (hu) 2003-10-28
HK1049862B (en) 2008-08-01
ZA200208795B (en) 2004-02-09
NO331408B1 (no) 2011-12-19
US7411041B2 (en) 2008-08-12
US20030017617A1 (en) 2003-01-23
SK15742002A3 (sk) 2003-03-04
CA2408571A1 (en) 2001-11-15
EP1287130B1 (en) 2008-05-21
EP1918377A1 (en) 2008-05-07
WO2001085790A2 (en) 2001-11-15
ES2307618T3 (es) 2008-12-01
US6756481B2 (en) 2004-06-29
US20050100918A1 (en) 2005-05-12
US7749718B2 (en) 2010-07-06
JP2003532408A (ja) 2003-11-05
AU6135101A (en) 2001-11-20
IL152414A0 (en) 2003-05-29
DE60134136D1 (de) 2008-07-03
CN1575337A (zh) 2005-02-02
CZ304022B6 (cs) 2013-08-28
ATE396264T1 (de) 2008-06-15
DK1287130T3 (da) 2008-09-01
JP2012070740A (ja) 2012-04-12
US20110243842A1 (en) 2011-10-06
IL152414A (en) 2010-05-31
CZ20023698A3 (cs) 2003-04-16
JP2008273961A (ja) 2008-11-13
NO20111147L (no) 2003-01-10
CN101654479A (zh) 2010-02-24
SK287984B6 (sk) 2012-08-06
HUP0302339A3 (en) 2011-01-28
EP1287130A2 (en) 2003-03-05
KR20020092472A (ko) 2002-12-11
WO2001085790A3 (en) 2002-07-18
JP2012187111A (ja) 2012-10-04
US20050100917A1 (en) 2005-05-12
MXPA02011081A (es) 2003-03-10
JP2015110576A (ja) 2015-06-18
NO20025354D0 (no) 2002-11-08
CY1108545T1 (el) 2014-04-09
US20100261273A1 (en) 2010-10-14
EP1918377B1 (en) 2013-12-04
HK1049862A1 (en) 2003-05-30

Similar Documents

Publication Publication Date Title
US8110378B2 (en) Nucleic acids encoding DCRS5
AU2001261351A1 (en) Mammalian receptor proteins; related reagents and methods
JP2007269802A (ja) 哺乳動物レセプタータンパク質;関連する試薬および方法
US20030082734A1 (en) Mammalian receptor proteins; related reagents and methods
AU2007202362B2 (en) Mammalian receptor proteins; related reagents and methods
HK1117192A (en) Mammalian cytokine receptor subunit proteins, related reagents and methods
HK1152072A (en) Mammalian cytokine receptor subunit proteins, related reagents and methods