PL204658B1 - Układ dostarczający substancję czynną do pielęgnacji jamy ustnej na powierzchnie w jamie ustnej, produkt do pielęgnacji jamy ustnej i zastosowanie polibutenu - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest układ dostarczający substancję czynną do pielęgnacji jamy ustnej na powierzchnie w jamie ustnej, produkt do pielęgnacji jamy ustnej i zastosowanie polibutenu do wytwarzania tego układu dostarczającego.

Znane są produkty stomatologiczne, przeznaczone do nanoszenia różnych kosmetycznych i/lub terapeutycznych substancji czynnych na zęby i w jamie ustnej. Do takich produktów przykładowo należą: środki do szczotkowania, takie jak środki do czyszczenia zębów, do dostarczania przeciwpróchniczych substancji czynnych, takich jak fluorek; musujące tabletki do czyszczenia uzębienia, wymagające moczenia sztucznych zębów przez pewien okres czasu w celu usunięcia płytki nazębnej i nalotu; oraz środki do płukania do jamy ustnej, zawierające środki odświeżające oddech lub przeciwbakteryjne substancje czynne. Jednakże takie zwykłe produkty do pielęgnacji jamy ustnej zazwyczaj nie utrzymują substancji czynnych w jamie ustnej na tyle długo, aby optymalnie wzmocnić lub przedłużyć działanie substancji czynnych zapewniających terapeutyczne, profilaktyczne i/lub kosmetyczne korzyści.

Stwierdzono, że zastosowanie paska nazębnego stanowi dogodny i tani sposób zapewniania kosmetycznych i terapeutycznych korzyści dla zębów i powierzchni śluzówkowych w jamie ustnej. Przykładowo, znane są wybielające paski nazębne, w których kompozycję wybielającą nanosi się na pasek, który następnie nakłada się na zęby w celu zapewnienia przedłużonego kontaktu zębów z substancją czynną do pielęgnacji jamy ustnej, patrz np. WO 99/62472, Wolf. Jednakże w takich zastosowaniach często stosuje się elastomerowe polimery jako drugą, klejową warstwę. Takie kleje zapewniają przedłużone uwalnianie substancji czynnej, ale mogą doprowadzić do utworzenia się grubej, kleistej pozostałości w ustach po usunięciu paska z zębów.

W celu dostarczenia kompozycji zapewniających zwiększoną trwałość bez powodowania narastania niepożądanej warstwy kleju na zębach i błonie śluzowej w ustach, ujawniono zastosowanie polibutenu o niskiej masie cząsteczkowej, nanoszonego za pomocą integralnego nośnika, w jednej postaci paska materiału.

Polibuten jest znany jako składnik kleju do protez i jako podłoże gumy. Przykładowo, w opisie patentowym US nr 5880172 (Rajaiah i in.), ujawniono zdzieralny klej do protez, łatwy do usunięcia, zawierający polibuten jako ewentualny składnik. Ponadto opis patentowy US nr 5496541 (Cutler), dotyczy czyszczącej zęby gumy do żucia i ujawnia zastosowanie polibutenu jako ewentualnego podłoża gumy. Jednakże w takich zastosowaniach często stosuje się nie płynący polibuten o wysokiej masie cząsteczkowej, w celu osiągnięcia następnie oczekiwanych korzyści.

Wynalazek dotyczy układu dostarczającego substancję czynną do pielęgnacji jamy ustnej na powierzchnie w jamie ustnej zawierającego:

a) integralny nośnik i b) kompozycję, charakteryzującego się tym, że zawiera (i) polibuten o masie cząsteczkowej 300 - 3000; i (ii) dawkę jednostkową jednej lub większej liczby kosmetycznych lub terapeutycznych substancji czynnych, wybranych z grupy obejmującej środki przeciw kamieniowi nazębnemu, źródła jonów fluorkowych, źródła jonów cynawych, środki wybielające, środki przeciwdrobnoustrojowe i przeciw płytce nazębnej, środki przeciwzapalne, środki odżywcze, przeciwutleniacze, środki przeciwwirusowe, środki przeciwgrzybicze, środki przeciwbólowe i znieczulające, antagonistów H-2, sodę oczyszczoną, środki smakowo/zapachowe i środki działające na zmysły, pigmenty i środki barwiące oraz ich mieszaniny;

przy czym kompozycja jest połączona z integralnym nośnikiem dla przedłużonego uwalniania tych terapeutycznych lub kosmetycznych substancji czynnych na powierzchnie w jamie ustnej.

Korzystnie układ dostarczający zawiera polibuten o masie cząsteczkowej 750 - 1500.

Korzystny jest układ dostarczający, w którym kosmetyczne lub terapeutyczne substancje czynne są wybrane z grupy obejmującej triklozan, sodę oczyszczoną, fluorek sodu, azotan potasu, azotan sodu, nystatynę, ekstrakt z nasion grejpfruta, fluorek cynawy, pirofosforan tetrasodowy, monofluorofosforan, tetrachlorotetrabromofluoresceinę, polifosforany, nadtlenek karbamidu i chlorek cetylopirydyniowy.

Korzystnie układ dostarczający zawiera pierwszą warstwę w postaci paska materiału, który stanowi integralny nośnik, oraz drugą warstwę obejmującą kompozycję, połączoną z pierwszą warstwą w sposób umożliwiający rozdzielenie, przy czym ilość kompozycji wynosi poniżej 0,2 g/cm² pierwszej warstwy.

PL 204 658 B1

Korzystny jest układ dostarczający, w którym integralny nośnik jest w postaci elastycznego paska materiału o wystarczającej elastyczności, aby utworzyć zakrzywiony kształt na powierzchni w jamie ustnej, przy czym pasek materiału dopasowuje się do powierzchni w jamie ustnej bez trwałego odkształcenia, gdy układ dostarczający umieści się na niej, a ten elastyczny pasek materiału ma pierwszą stronę i drugą stronę, przy czym kompozycję nanosi się na drugą stronę tego elastycznego paska materiału.

Korzystniejszy jest układ dostarczający, w którym elastyczny pasek materiału ma ponadto szereg kieszeni.

Szczególnie korzystny jest układ dostarczający, w którym elastyczny pasek materiału ma szerokość 0,5 - 4 cm, długość 2 - 12 cm i grubość poniżej 1 mm.

Wynalazek dotyczy również produktu do pielęgnacji jamy ustnej, który obejmuje: a) opakowanie oraz

b) jeden lub większą liczbę układów dostarczających według wynalazku, umieszczonych w tym opakowaniu, do dostarczania jednej lub większej liczby kosmetycznych lub terapeutycznych substancji czynnych na powierzchnie w jamie ustnej.

Wynalazek dotyczy ponadto zastosowania polibutenu o masie cząsteczkowej 300 - 3000 do wytwarzania układu dostarczającego do przedłużonego uwalniania terapeutycznych i kosmetycznych substancji czynnych na powierzchniach w jamie ustnej, przy czym układ dostarczający zawiera integralny nośnik i kompozycję, zawierającą polibuten i jedną lub większą liczbę kosmetycznych lub terapeutycznych substancji czynnych, połączoną z nośnikiem w sposób umożliwiający rozdzielenie.

W korzystnym zastosowaniu substancję czynną stanowi środek wybielający, korzystnie nadtlenek karbamidu.

Wynalazek dotyczy również zastosowania polibutenu o masie cząsteczkowej 300 - 3000 do wytwarzania układu dostarczającego do hamowania i profilaktyki zapalenia dziąseł, próchnicy, przebarwienia, rozwoju grzybów i bakterii oraz narastania płytki nazębnej w jamie ustnej, przez dostarczanie z integralnym noś nikiem kompozycji, zawierają cej polibuten i terapeutyczną substancję czynną , na powierzchnie w jamie ustnej.

W korzystnym zastosowaniu integralny noś nik stanowi elastyczny pasek materiał u.

Zgodnie z wynalazkiem polibuten o niskiej masie cząsteczkowej i kosmetyczną lub terapeutyczną substancję czynną stosuje się w połączeniu z układem dostarczającym zwłaszcza w postaci paska nazębnego, co zapewnia powłokę ochronną na zębach. Polibuten o niskiej masie cząsteczkowej jest lejącą się cieczą, wyjątkowo trwałą po naniesieniu na zęby, ale nie klejącą się do miękkiej tkanki jamy ustnej. Powłoka polibutenowa hamuje przebarwianie zębów i zapobiega mu, oraz jest przydatna do dostarczania substancji czynnej do leczenia jamy ustnej. Po usunięciu paska z zębów, niepożądana kleista pozostałość lub złogi kompozycji nie tworzą się na zębach i śluzówce w jamie ustnej.

Układy według wynalazku służą do dostarczania kosmetycznej lub terapeutycznej substancji czynnej na zęby i do jamy ustnej za pomocą integralnego nośnika. W jednej postaci układ dostarczający zawiera: pierwszą warstwę materiału paskowego; drugą warstwę zawierającą polibuten o masie cząsteczkowej około 300 - 3000 połączoną w sposób umożliwiający rozdzielenie z materiałem paskowym; oraz kosmetyczną lub terapeutyczną substancję czynną związaną z drugą warstwą. Układ według wynalazku zapewnia terapeutyczne i kosmetyczne korzyści w jamie ustnej przez bezpośrednie nałożenie integralnego nośnika na zęby. Integralny nośnik może mieć taką wielkość, że po naniesieniu zachodzi na miękką tkankę w jamie ustnej. Zapewnia to układ przydatny do dostarczania kosmetycznych i terapeutycznych substancji czynnych zarówno bezpośrednio na tkankę dziąsłową, jak i na zęby.

Kosmetyczne i terapeutyczne substancje czynne wprowadzane w drugiej warstwie układu podającego mogą być wybrane z grupy obejmującej substancje wymienione powyżej, składniki inne niż polibuten, które sprawiają wrażenie czystości zębów, pigmenty, barwniki, laki i środki barwiące oraz ich mieszaniny. W razie potrzeby do drugiej warstwy można ewentualnie wprowadzić modyfikator lepkości.

Układy według wynalazku zapewniają dostarczanie terapeutycznych i kosmetycznych substancji czynnych do jamy ustnej lub na zęby przez nanoszenie kompozycji zawierającej polibuten o masie cząsteczkowej około 300 - 3000 i jedną lub większą liczbę terapeutycznych lub kosmetycznych substancji czynnych na zęby lub twarde powierzchnie jamy ustnej. Zastosowanie układu według wynalazku umożliwia hamowanie i profilaktykę zapalenia dziąseł, próchnicy, przebarwień, rozwoju grzybów i bakterii oraz narastania pł ytki nazębnej w jamie ustnej.

PL 204 658 B1

Układy według wynalazku zapewniają dostarczanie kosmetycznych i terapeutycznych substancji czynnych na zęby i do jamy ustnej, z użyciem integralnego nośnika obejmującego: pierwszą warstwę materiału nośnikowego; drugą warstwę zawierającą polibuten o masie cząsteczkowej około 300 - 3000, połączoną w sposób umożliwiający rozdzielenie z tym materiałem nośnikowym; oraz kosmetyczną lub terapeutyczną substancję czynną połączoną z drugą warstwą.

W znaczeniu użytym w opisie określenie „zęby” obejmuje naturalne zęby, protezy, płytki dentystyczne, wypełnienia, nakładki, koronki, mostki, implanty stomatologiczne itp. oraz dowolne inne protezy dentystyczne o twardej powierzchni, trwale lub przejściowo zamocowane w jamie ustnej.

Określenie „bezpieczna i skuteczna ilość” oznacza tutaj ilość środka (np. środka przeciw kamieniowi nazębnemu) na tyle wysoką, aby znacząco poprawić leczony stan, ale wystarczająco niską, aby uniknąć poważnych skutków ubocznych (przy rozsądnym stosunku korzyści do ryzyka), w zakresie uznanej wiedzy medycznej/stomatologicznej. Bezpieczna i skuteczna ilość środka (np. środka przeciw kamieniowi nazębnemu) może zmieniać się w zależności od konkretnego leczonego stanu, wieku i stanu fizycznego leczonego pacjenta, ostrości stanu, czasu trwania leczenia, charakteru równoczesnej terapii konkretnej postaci stosowanego źródła i konkretnego nośnika, w którym środek jest stosowany.

Określenie „niesamonośna” jest stosowane do opisania kompozycji wykazującej brak integralności i wytrzymałości. W danym przypadku oznacza to, że kompozycji nie można oderwać jako jednego stałego kawałka od zęba, nawet po kilkugodzinnym użytkowaniu w jamie ustnej. Kompozycji nie można pociąć i uformować w określone kształty, takie jak arkusz lub stożek, utrzymujące wyjściowe wymiary.

Określenie „mukoadhezja” lub „bioadhezja” odnosi się do zjawiska, w którym naturalna lub syntetyczna substancja naniesiona na wilgotny nabłonek śluzówki przykleja się do warstwy śluzówki, zazwyczaj tworząc nową powierzchnię międzyfazową. (CRC Critical Review in Ther. Drug Carrier, tom 5, wydanie 1, str. 21 (1988)). Ogólnie, mukoadhezję można osiągnąć sposobami fizycznymi i/lub chemicznymi. Mechanizm ten opisano w Journal of Controlled Release, tom 2, str. 257 (1982) i Journal of Controlled Release, tom 18 (1992), str. 249. Powyższe publikacje wprowadza się w całości jako źródła.

„Kamień nazębny” i „kamień ślinowy” są stosowane w opisie wymiennie i oznaczają błony biologiczne w postaci zmineralizowanej płytki nazębnej.

Określenie „jednostkowa postać dawkowana” dotyczy fizycznie odrębnych jednostek, odpowiednich jako dawki jednostkowe dla ludzi i innych ssaków, z których każda zawiera ustaloną ilość substancji czynnej, obliczoną tak, aby osiągnąć żądane działanie terapeutyczne.

Określenie „lepkość” stosowane w opisie dotyczy lepkości kinematycznej, mierzonej znormalizowaną metodą pomiaru Kinematic Viscosity of Transparent and Opaque Liquids (the Calculation of Dynamic Viscosity), ASTM D-445. Jak to podano, lepkość mierzy się w 99°C (210°F), o ile nie zaznaczono inaczej. Próbkę umieszcza się w rurce wiskozymetru typu „Cannon-Fenske” w kształcie litery U (do przezroczystych cieczy) i zanurza się w łaźni o stałej temperaturze. Mierzy się czas przepływu pomiędzy dwoma znakami na rurce i lepkość ustala się przez proste obliczenia uwzględniające czas przepływu i znormalizowany czynnik podawany przez producenta rurki.

W znaczeniu użytym w opisie „masa cząsteczkowa” dotyczy wartości liczbowo średniej, oznaczonej metodą chromatografii żelowej. Liczbowo średnia masa cząsteczkowa lub średnia arytmetyczna, jest funkcją liczby cząsteczek w danej masie polimeru. Jest ona przedstawiona wzorem:

Σ ^NM = Σ «Μ, Σ N ~ gdzie Ν,, oznacza liczbę cząsteczek o danej masie cząsteczkowej M,, a n = Ν/ΣΝ oznacza ułamek liczbowy masy cząsteczkowej Mi.

W opisie procenty i stosunki są wagowe i odnoszą się do całkowitej masy kompozycji, o ile nie zaznaczono inaczej.

Wynalazek będzie lepiej zrozumiały po zapoznaniu się z poniższym opisem korzystnych postaci, w połączeniu z załączonym rysunkiem, na którym podobne odnośniki liczbowe identyfikują takie same elementy. W jednej postaci wynalazku, integralny nośnik stanowi pasek materiału. Bez zamiaru ograniczenia wynalazku ta postać zostanie opisana poniżej bardziej szczegółowo.

Fig. 1 przedstawia w widoku perspektywicznym zasadniczo płaski pasek materiału z zaokrąglonymi rogami;

PL 204 658 B1

Fig. 2 przedstawia w widoku perspektywicznym rozwiązanie według wynalazku, stanowiące pasek z fig. 1, z którym została połączona w sposób umożliwiający rozdzielenie kompozycja drugiej warstwy, zawierająca polibuten o masie cząsteczkowej około 300 - 3000 i kosmetyczną lub terapeutyczną substancję czynną do leczenia zębów i dziąseł;

Fig. 3 przedstawia w przekroju poprzecznym wzdłuż linii przekroju 3 - 3 na fig. 2, przykład paska materiału o grubości mniejszej niż powlekająca go druga warstwa;

Fig. 4 przedstawia w przekroju poprzecznym wariantowe rozwiązanie według wynalazku, z płytkimi kieszeniami w pasku materiału, które służą jako zbiorniki dla dodatkowej ilości drugiej warstwy naniesionej na pasek;

Fig. 5 przedstawia w przekroju poprzecznym, w widoku z góry, wariantowe rozwiązanie nanoszenia kompozycji drugiej warstwy na sąsiednie zęby, z dopasowanym do nich paskiem materiału, przyklejonym do zębów za pomocą kompozycji drugiej warstwy pomiędzy zębami i paskiem materiału;

Fig. 6 przedstawia ząb w przekroju poprzecznym, w rzucie pionowym, wzdłuż linii przekroju 6 - 6 na fig. 5, wraz z paskiem materiału dopasowanym do zębów i przyklejonym do nich za pomocą substancji do pielęgnacji jamy ustnej, pomiędzy zębami i paskiem materiału;

Fig. 7 przedstawia w przekroju poprzecznym, w widoku z góry, podobnie jak fig. 5, pasek materiału dopasowany do zęba i przyległej miękkiej tkanki i przyklejony do obydwu stron zęba za pomocą kompozycji drugiej warstwy pomiędzy zębami i paskiem materiału;

Fig. 8 przedstawia ząb w przekroju poprzecznym, w rzucie pionowym, wzdłuż linii przekroju 8 - 8 na fig. 7, wraz z paskiem materiału dopasowanym zarówno do zęba, jak i do przyległej miękkiej tkanki i przyklejonym do obydwu stron zęba za pomocą kompozycji drugiej warstwy pomiędzy zębami i paskiem materiału;

Fig. 9 przedstawia w widoku perspektywicznym wariantowe rozwiązanie według wynalazku, stanowiące pasek materiału powleczony kompozycją drugiej warstwy z fig. 2, do leczenia zębów i przyległej tkanki miękkiej, zawierającą przekładkę rozdzielającą;

Fig. 10 przedstawia w przekroju poprzecznym wariantowe rozwiązanie według wynalazku, wzdłuż linii przekroju 10 - 10 na fig. 9, przekładkę rozdzielającą przymocowaną do paska materiału za pomocą kompozycji drugiej warstwy na pasku materiału.

I. Pierwsza warstwa

Pierwszą warstwę zgodnie z wynalazkiem stanowi integralny nośnik, w jednej postaci pasek materiału, w układzie dostarczającym kosmetyczne i terapeutyczne substancje czynne do jamy ustnej.

W nawią zaniu do rysunku, zwł aszcza do fig. 1 i 2, pokazano pierwsze rozwią zanie wedł ug wynalazku, ogólnie oznaczone jako 10, stanowiące układ dostarczający kosmetyczne i terapeutyczne substancje czynne na zęby i do jamy ustnej. Układ dostarczający 10 zawiera pasek materiału 12, który jest zasadniczo płaski, a korzystnie ma zaokrąglone boki.

Na ten pasek materiału 12 naniesiona jest w sposób umożliwiający rozdzielanie kompozycja 14 drugiej warstwy.

Kompozycja drugiej warstwy 14 jest jednorodna i może być w sposób równomierny i ciągły naniesiona na pasek materiału 12, jak to pokazano na fig. 3. Jednakże kompozycja drugiej warstwy 14 może wariantowo być w postaci laminatu lub rozdzielonych warstw składników, amorficznej mieszaniny składników, oddzielnych pasków lub kropek lub może tworzyć inny układ różnych składników albo kombinację tych struktur, obejmującą ciągłą powłokę kompozycji 14 drugiej warstwy wzdłuż podłużnej osi części paska materiału 12.

Jak to pokazano na fig. 4 w wariantowej postaci, w pasku materiału 12 mogą być uformowane płytkie kieszenie 18. Gdy kompozycja drugiej warstwy 14 tworzy powłokę na pasku materiału 12, dodatkowa kompozycja 14 drugiej warstwy, jeśli jest obecna, wypełnia płytkie kieszenie 18, tworzące dodatkowe zbiorniki kompozycji 14 drugiej warstwy.

Na fig. 5 i 6 pokazano układ dostarczający 24 według wynalazku, naniesiony na powierzchnię zęba i szereg sąsiednich zębów. W przyległej tkance miękkiej 20 osadzonych jest szereg sąsiednich zębów 22. Przyległą tkankę miękką definiuje się w opisie jako powierzchnie tkanki miękkiej otaczające strukturę zęba, obejmujące: brodawkę zęba, dziąsło wolne, bruzdę dziąsłową, dziąsło międzyzębowe, strukturę dziąsłową na powierzchniach językowych i policzkowych włącznie z połączeniem dziąsłowo-śluzówkowym i paletą.

Na fig. 5 i 6 układ dostarczający 24 jest reprezentowany przez pasek materiału 12 i kompozycję 14 drugiej warstwy, z kompozycją 14 drugiej warstwy umieszczoną na stronie paska materiału 12 zwróconej w kierunku zęba 22. Kompozycja 14 drugiej warstwy może być wcześniej nałożona na pasek

PL 204 658 B1 materiału 12 lub może być nakładana na pasek materiału 12 przez użytkownika przed naniesieniem na zęby. W wariantowej postaci kompozycja drugiej warstwy może być nałożona bezpośrednio na zęby 22 przez użytkownika, a następnie przykryta paskiem materiału 12. W każdym przypadku pasek materiału 12 ma grubość i elastyczność/sztywność umożliwiającą jego dopasowanie do konturu powierzchni zęba 22 i przylegającej tkanki miękkiej 20. Korzystnie pasek materiału ma wystarczającą elastyczność umożliwiającą dopasowanie się do konturu powierzchni jamy ustnej, przy czym ta powierzchnia obejmuje większość przyległych zębów. Pasek materiału łatwo dopasowuje się również do powierzchni zębów i do przestrzeni międzyzębowych, bez trwałej deformacji podczas nakładania. Układ dostarczający można nanosić bez znacznego nacisku.

Fig. 7 i 8 przedstawiają układ dostarczający 24 według wynalazku, nałożony na przednią i tylną powierzchnię szeregu sąsiadujących zębów 22, jak również na przyległą tkankę miękką 20. Układ dostarczający 24 stanowi pasek materiału 12 i kompozycja 14 drugiej warstwy, przy czym kompozycja 14 drugiej warstwy znajduje się na stronie paska podłożowego 12 zwróconej w kierunku zęba 22.

Fig. 9 i 10 przedstawiają wariantową przekładkę rozdzielającą 27. Przekładka rozdzielająca 27 jest przymocowana do paska materiału 12 przez kompozycję 14 drugiej warstwy. Kompozycja 14 drugiej warstwy znajduje się po stronie paska materiału 12 zwróconej w kierunku przekładki rozdzielającej 27.

Pierwszą warstwę układu dostarczającego według wynalazku stanowi pasek materiału. Takie materiały pierwszej warstwy opisano bardziej szczegółowo w opisach patentowych US nr 6136297, 6096328, 5894017, 5891453 i 5879691 (Sagel i in., uprawniony The Procter & Gamble Company) oraz w opisach patentowych US nr 5989569 i 6045811 (Dirksing i in., uprawniony The Procter & Gamble Company).

Pasek służy jako bariera dla substancji do pielęgnacji jamy ustnej. Zapobiega on wypłukiwaniu i/lub erozji drugiej warstwy, np. przez język, wargi i ślinę użytkownika. Umożliwia to działanie substancji czynnej w drugiej warstwie na twarde powierzchnie jamy ustnej przez wydłużony okres, od kilku minut do kilku godzin.

Materiał paskowy mogą stanowić polimery, naturalne i syntetyczne materiały tkane, materiał włókninowy, folia, papier, guma i ich połączenia. Materiał paskowy może stanowić pojedyncza warstwa materiału lub laminat złożony z dwóch lub większej liczby warstw. Niezależnie od liczby warstw, pasek materiału jest zasadniczo nierozpuszczalny w wodzie. Pasek może być również nieprzepuszczalny dla wody. W jednej postaci materiał stanowi dowolny rodzaj polimeru lub kombinacja polimerów spełniających wymagania dotyczące sztywności przy zginaniu i zgodnych z substancjami do pielęgnacji jamy ustnej. Do odpowiednich polimerów należą, ale nie wyłącznie, polietylen, kopolimer etylen/octan winylu, poliestry, kopolimer etylen/alkohol winylowy, i połączenia tych polimerów. Do przykładowych poliestrów należy Mylar®, a do fluoroplastów Teflon®, obydwa wytwarzane przez DuPont. W jednej postaci materiałem jest polietylen. Grubość paska materiału wynosi zazwyczaj poniżej około 1 mm, w jednej postaci poniżej około 0,05 mm, a w jeszcze innej postaci około 0,001 - 0,03 mm. Grubość polietylenowego paska materiału wynosi korzystnie poniżej około 0,1 mm, w jednej postaci około 0,005 - 0,02 mm.

Pasek materiału może mieć dowolny kształt i wielkość wystarczającą do przykrycia wymaganej powierzchni w jamie ustnej. W jednej postaci pasek ma zaokrąglone rogi, aby uniknąć podrażnienia miękkiej tkanki jamy ustnej. Określenie „zaokrąglone rogi” oznacza brak jakichkolwiek ostrych kątów lub punktów. W jednej postaci, długość materiału paskowego wynosi około 2 - 12 cm, w innej postaci około 4 - 9 cm. Szerokość materiału paskowego będzie zależna od powierzchni w jamie ustnej, która ma zostać pokryta. Szerokość paska wynosi zazwyczaj około 0,5 - 4 cm, w jednej postaci około 1 - 2 cm. W jeszcze innej postaci, może być noszony jako plasterek na jednym lub większej liczbie zębów, w przypadku leczenia stanu miejscowego.

Pasek materiału może zawierać płytkie kieszenie. Gdy kosmetyczną lub terapeutyczną substancję czynną nakłada się na taki pasek materiału, dodatkowe ilości kosmetycznej lub terapeutycznej substancji czynnej wypełniają płytkie kieszenie, wskutek czego tworzą się zbiorniki dodatkowej ilości kosmetycznej lub terapeutycznej substancji czynnej. Dodatkowo, płytkie kieszenie ułatwiają nadawanie tekstury układowi dostarczającemu. W jednej postaci folia korzystnie ma szereg celowo rozmieszczonych płytkich kieszeni. Ogólnie, płytkie kieszenie mają w przybliżeniu szerokość 0,4 mm i głębokość 0,1 mm. Jeśli na pasku podłożowym znajdują się płytkie kieszenie, a grubość nakładanych substancji do pielęgnacji jamy ustnej jest różna, to całkowita grubość układu dostarczającego jest ogólnie mniejsza od około 1 mm. Korzystnie całkowita grubość jest mniejsza od około 0,5 mm.

PL 204 658 B1

Sztywność przy zginaniu stanowi właściwość materiału będącą funkcją połączenia długości i szerokoś ci paska oraz moduł u sprężystości materiał u. Test ten stanowi metoda pomiaru sztywności folii i arkuszy poliolefinowych. Mierzy się w nim oporność na zginanie próbki przez stosowanie urządzenia naprężającego przymocowanego do końca poziomej belki. Przeciwny koniec belki naciska na pasek próbki w celu wtłoczenia części paska do pionowej bruzdy w poziomej platformie, na której leży próbka. Mikroamperomierz, dołączony do urządzenia naprężającego, jest skalibrowany w gramach siły odkształcającej. Sztywność próbki odczytuje się bezpośrednio z mikroamperomierza i wyraża w gramach na centymetr szerokości paska próbki. Sztywność przy zginaniu paska materiału wynosi poniżej około 5 N/m, mierzona aparatem Handle-O-Meter, model nr 211-300, dostępnym w firmie Thwing-Albert Instrument Co., Filadelfia, PA, zgodnie z metodą badań ASTM D2923-95. W jednej postaci sztywność przy zginaniu paska wynosi poniżej około 3 N/m, w innej postaci poniżej około 2 N/m, a w jeszcze innej postaci około 0,1 - 1 N/m. Zazwyczaj sztywność przy zginaniu paska materiału jest zasadniczo stała i nie zmienia się podczas normalnego użytkowania. Pasek materiału nie musi być np. zwilżany, aby osiągnął niską sztywność przy zginaniu w wyżej podanych zakresach.

Stosunkowo mała sztywność umożliwia pokrycie przez pasek materiału konturów w jamie ustnej przy użyciu jedynie bardzo małej siły. Oznacza to, że dopasowanie do powierzchni w jamie ustnej użytkownika utrzymywane jest dzięki temu, że w pasku materiału występują bardzo małe siły szczątkowe powodujące jego powrót do początkowego kształtu tuż przed nałożeniem na powierzchnię w jamie ustnej, czyli pasek jest zasadniczo płaski. Elastyczność paska materiału powoduje, że może on stykać się z miękką tkanką przez dłuższy okres czasu bez powodowania podrażnienia. Pasek materiału nie wymaga ciągłego nacisku w celu utrzymywania na powierzchni w jamie ustnej.

Pasek materiału utrzymywany jest na miejscu na powierzchni w jamie ustnej dzięki połączeniu klejowemu zapewnianemu przez polibuten. Lepkość i ogólna kleistość polibutenu do suchych powierzchni powoduje, że pasek będzie przyklejony do powierzchni w jamie ustnej bez znaczącego ślizgania się pod wpływem sił tarcia wywieranych przez wargi, zęby, język i inne powierzchnie w jamie ustnej ocierające się o pasek materiału podczas rozmowy, picia itp. Jednakże ta adhezja do powierzchni w jamie ustnej jest na tyle niska, aby użytkownik mógł łatwo usunąć pasek materiału przez proste oderwanie paska materiału palcami.

Układ dostarczający daje się łatwo usunąć z powierzchni w jamie ustnej bez użycia przyrządu, rozpuszczalnika lub środka chemicznego oraz bez nadmiernego ścierania.

II. Druga warstwa

Polibuten

Polibuten jest lepkim kopolimerem izobutylenu i butenu jako monomerów. W opisie określenie „polibuten” dotyczy zarówno uwodornionej (CAS nr 68937-10-0), jak i nieuwodornionej (CAS nr 9003-29-6) postaci polimeru. Polibuten jest lepkim, bezbarwnym, nie wysychającym, ciekłym polimerem. Polibuteny mieszczą się w zakresie od płynnej cieczy do prawie półstałej substancji. Polibuteny są przejrzyste, bez zapachu, chemicznie trwałe, odporne na utlenianie pod wpływem światła i ciepła, nietoksyczne i nieszkodliwe.

Druga warstwa zgodnie z wynalazkiem zawiera polibuten o niskiej masie cząsteczkowej, około 300 - 3000, w innej postaci około 500 - 2200, a w jeszcze innej postaci około 750 - 1500. Lepkość polibutenu wynosi od około 30 mm²/s w 38°C do około 4500 mm²/s w 99°C, w innej postaci od około 200 mm²/s w 38°C do okoł o 3500 mm²/s w 99°C, a w jeszcze innej postaci od oko ł o 75 mm²/s w 99°C do około 700 mm²/s w 99°C. Polibuten stanowi około 0,01 - 100% wag. drugiej warstwy, w innej postaci około 1 - 100% wag., a w jeszcze innej postaci około 50 - 100% wag.

Polibuten stosowany zgodnie z wynalazkiem nie wykazuje właściwości elastomerycznych. Elastomery są bezpostaciowymi polimerami, które wykazują zdolność do rozciągania i kurczenia się do wyjściowego kształtu. Takie elastomeryczne polimery muszą wykazywać umiarkowany stopień usieciowania, aby zapobiec ślizganiu się łańcuchów polimeru jeden po drugim, a łańcuchy muszą mieć nieregularny kształt, aby zapobiec tworzeniu się obszarów krystalicznych w łańcuchach polimeru. Syntetyczne elastomery opisane są szczegółowo w Kirk-Othmer, Encyklopedia of Chemical Technology, 4 wydanie, tom 8, Wiley-Interscience Publishers (1996), str. 934-955. Polibuten stosowany zgodnie z wynalazkiem nie jest usieciowany i nie wykazuje właściwości kauczukowych lub sprężystych. Po poddaniu działaniu siły rozciągającej lub zginającej polibuten przydatny w wynalazku nie powraca do pierwotnego kształtu po usunięciu siły.

Polibuten o niskiej masie cząsteczkowej (masa cząsteczkowa = 300 - 3000), będący lejącą się cieczą znaną z właściwości adhezyjnych, zasadniczo nie jest mukoadhezyjny. Oznacza to, że polibuten,

PL 204 658 B1 wykazując doskonałą przyczepność do twardych powierzchni jamy ustnej, nie będzie znacząco przyczepiał się do śluzówki lub wilgotnej, miękkiej tkanki w jamie ustnej. W rzeczywistości polibuten jest wyjątkowo trwały po naniesieniu na zęby, protezę, płytkę dentystyczną, implant stomatologiczny lub inne twarde powierzchnie w jamie ustnej, dzięki czemu można go nakładać i stosować na sztuczne zęby raz dziennie. Polibuten zostaje zachowany w znacznym stopniu, nawet po dokładnym szczotkowaniu twardych powierzchni. W związku z tym polibuten po naniesieniu na powierzchnię zębów długo utrzymuje się i jest odporny na spłukiwanie, co umożliwia przedłużone uwalnianie kosmetycznych i terapeutycznych substancji czynnych. Istotne jest to, że kompozycje stosowane zgodnie z wynalazkiem nie są samonośne przed, w trakcie lub po naniesieniu na zęby.

Po naniesieniu na zęby polibuten ma bardzo gładką, czystą teksturę, odbieraną przez użytkownika jako pożądane odczucie czystości. Polibuten działa jako środek smarujący twarde powierzchnie i zmniejsza tarcie wystę pują ce, gdy język ś lizga się po tych powierzchniach.

Do odpowiednich polibutenów do stosowania zgodnie z wynalazkiem należą, ale nie wyłącznie: Indopol L-14, masa cząsteczkowa („MW”) = 370; Indopol L-50, MW = 455; Indopol L-65, MW = 435; Indopol L100, MW = 510, H-15, MW = 600; H-25, MW = 670; H-35, MW = 725; H-40, MW = 750; H-50, MW = 815; H-100, MW = 940; H-300, MW = 1330; H-1500, MW = 2145; H-1900, MW = 2270; Panalane L-14E, MW=370; Panalane H-300E, MW = 1330; wszystkie będące nazwami handlowymi BP Amoco Chemicals (Chicago, IL). Do innych odpowiednich gatunków polibutenu należą Parapol 450, MW = 420; Parapol 700, MW = 700; Parapol 950, MW = 950; Parapol 1300, MW = 1300; i Parapol 2500, MW = 2700; wszystkie będące nazwami handlowymi ExxonMobil Corporation.

Kosmetyczne i/lub terapeutyczne substancje czynne

Jak już wspomniano, układu według wynalazku służy do dostarczania kosmetycznych i terapeutycznych substancji czynnych na zęby i do jamy ustnej, z zastosowaniem polibutenu wraz z integralnym nośnikiem. W jednej postaci układ dostarczający zawiera: pierwszą warstwę paska materiału; i drugą warstwę zawierającą polibuten o masie cząsteczkowej około 300 - 3000, połączoną w sposób umożliwiający rozdzielenie z materiałem paskowym, oraz kosmetyczną lub terapeutyczną substancję czynną połączoną z drugą warstwą. Kompozycja drugiej warstwy zgodnie z wynalazkiem może zawierać jedną lub większą liczbę kosmetycznych i/lub terapeutycznych substancji czynnych w jednostkowej postaci dawkowanej, która w wyniku ukierunkowanego zastosowania, zwiększa korzyści oczekiwane przez użytkownika. Do przykładowych stanów w jamie ustnej, na które działają takie substancje czynne, należą, ale nie wyłącznie, wybielanie, wybielanie odbarwiające, usuwanie przebarwień, inne zmiany w wyglądzie i strukturze zębów oraz leczenie i profilaktyka płytki nazębnej, kamienia nazębnego, ubytki, stan zapalny i/lub krwawienie dziąseł, zapalenie dziąseł, zakażenia grzybami, takimi jak drożdżaki, skaleczenia śluzówki, zmiany chorobowe, wrzody, wrzody aftowe, opryszczki na wardze, ropnie zębowe i usuwanie nieprzyjemnego zapachu jamy ustnej, wynikającego z powyższych stanów i innych przyczyn, takich jak proliferacja drobnoustrojów.

Do odpowiednich kosmetycznych i/lub terapeutycznych substancji czynnych należy dowolny składnik, który ogólnie uważa się za bezpieczny do stosowania w jamie ustnej i która zapewnia zmiany w ogólnym wyglądzie i/lub stanie zdrowia jamy ustnej. Gdy kosmetyczna i/lub terapeutyczna substancja czynna jest obecna, to jej ilość w kompozycjach stosowanych zgodnie z wynalazkiem wynosi zazwyczaj, o ile nie podano inaczej, około 0,001 - 90%, w jednej postaci około 0,01 - 50%, w innej postaci około 0,1 - 30% wag. kompozycji drugiej warstwy. Gdy kosmetyczne i terapeutyczne substancje czynne są w postaci cząstek, odpowiednia wielkość cząstek do stosowania w wynalazku wynosi około 0,01 - 1000 μm, w jednej postaci około 0,1 - 500 μm, w innej postaci około 1 - 100 μm. Poniżej podano nie ograniczające zestawienie kosmetycznych i/lub terapeutycznych substancji czynnych, które można stosować zgodnie z wynalazkiem.

Kompozycje stosowane w układach według wynalazku mogą zawierać co najmniej jeden środek przeciw kamieniowi nazębnemu (czyli przeciw kamieniowi ślinowemu), obecny w ilości około 0,001 - 50% wag. kompozycji drugiej warstwy, w innej postaci około 0,01 - 25%, a w jeszcze innej postaci około 0,1 -15%. Środek przeciw kamieniowi nazębnemu powinien być zasadniczo zgodny z innymi składnikami stosowanymi zgodnie z wynalazkiem. Środek przeciw kamieniowi nazębnemu może być wybrany z grupy obejmującej polifosforany (w tym pirofosforany) i ich sole; poli(kwas aminopropanosulfonowy) (AMPS) i jego sole; poliolefinosulfoniany i ich sole; poliwinylofosforany i ich sole; poliolefinofosforany i ich sole; difosfoniany i ich sole; kwas fosfonoalkanokarboksylowy i jego sole; polifosfoniany i ich sole; poliwinylofosfoniany i ich sole; poliolefinofosfoniany i ich sole; polipeptydy; oraz ich mieszaniny. W jednej postaci, solami są sole metali alkalicznych. Polifosforany zazwyczaj

PL 204 658 B1 stosuje się w postaci ich całkowicie lub częściowo zobojętnionych, rozpuszczalnych w wodzie soli z metalami alkalicznymi, takimi jak potas, sód, soli amonowych i ich mieszanin. Nieorganiczne sole polifosforanów obejmują tripolifosforany metali alkalicznych (np. sodu), tetrapolifosforany, np. diwodorodimetalu alkalicznego (np. disodowe), monowodorotrimetalu alkalicznego (np. trisodowe), wodorofosforan potasu, wodorofosforan sodu i heksametafosforan metalu alkalicznego (np. sodu) oraz ich mieszaniny. Polifosforany większe od tetrapolifosforanów zwykle występują w postaci szklistych materiałów amorficznych. W jednej z postaci polifosforanami są polifosforany wytwarzane przez FMC Corporation, znane w handlu jako Sodaphos (n—6), Heksaphos (n—13) i Glass H (n—21, heksametafosforan sodu) i ich mieszaniny. Do soli pirofosforanowych przydatnych w wynalazku należą pirofosforany metali alkalicznych, pirofosforany di-, tri- i mono-potasowe lub sodowe, pirofosforany di(metalu alkalicznego), pirofosforany tetra(metalu alkalicznego) i ich mieszaniny. W jednej postaci pirofosforan jest wybrany z grupy obejmującej pirofosforan trisodowy, diwodoropirofosforan disodowy (Na₂H₂P₂O₇), pirofosforan dipotasowy, pirofosforan tetrasodowy (Na₄P₂O₇), pirofosforan tetrapotasowy (K₄P₂O₇) i ich mieszaniny. Do poliolefinosulfonianów należą związki, w których grupa olefinowa zawiera 2 lub większą liczbę atomów węgla i ich sole. Do poliolefinofosfonianów należą związki, w których grupa olefinowa zawiera 2 lub większą liczbę atomów węgla. Do poliwinylofosfonianów należy poli (kwas winylofosfonowy). Do difosfonianów i ich soli należą kwasy azocykloalkano-2,2-difosfonowe i ich sole, jony kwasów azocykloalkano-2,2-difosfonowych i ich sole, kwas azacykloheksano-2,2-difosfonowy, kwas azacyklopentano-2,2-difosfonowy, kwas N-metyloazacyklo-pentano-2,3-difosfonowy, EHDP (kwas etano-1-hydroksy-1,1,-difosfonowy), AHP (kwas azacykloheptano-2,2-difosfonowy), etano-1-amino-1,1-difosfonian, dichlorometano-difosfonian itp. Do kwasów fosfonoalkanokarboksylowych lub ich soli z metalami alkalicznymi należą PPTA (kwas fosfonopropanotrikarboksylowy), PBTA (kwas fosfonobutano-1 ,2,4-trikarboksylowy), każdy w postaci kwasu lub z metalami alkalicznymi. Do poliolefinofosforanów należą związki, w których grupa olefinowa zawiera 2 lub większą liczbę atomów węgla. Do polipeptydów należą poli(kwas asparaginowy) i poli(kwas glutaminowy).

Znane są źródła jonów fluorkowych do stosowania w kompozycjach do pielęgnacji jamy ustnej, jako środki przeciwpróchnicze do zębów i mogą być ewentualnie wprowadzane do kompozycji i zestawów zgodnych z wynalazkiem. Zastosowanie jonów fluorkowych na szkliwo zębów w przypadku naturalnych zębów służy do ochrony zębów przed próchnicą. Wiele różnych substancji uwalniających jon fluorkowy można stosować jako źródła rozpuszczalnego fluorku w kompozycjach zgodnych z wynalazkiem. Przykłady odpowiednich substancji uwalniających jon fluorkowy można znaleźć w opisach patentowych US nr 3535421 (Briner i in.) i US nr 3678154 (Widder i in.). Do korzystnych źródeł fluorku do stosowania w kompozycjach zgodnych z wynalazkiem należą fluorek sodu, fluorek potasu, fluorek cynawy, monofluorofosforan (MFP) i fluorek amonu. W jednej postaci fluorek sodu jest źródłem jonu fluorkowego. Zgodnie z wynalazkiem zawartość jonów fluorkowych w całej kompozycji wynosi około 5 - 10000 ppm, w jednej postaci około 100 - 3000 ppm.

Kompozycje stosowane w układach według wynalazku mogą zawierać źródło jonów cynawych. Jony cynawe mogą być dostarczane przez fluorek cynawy i/lub inne sole cynawe. Stwierdzono, że fluorek cynawy ułatwia zmniejszenie zapalenia dziąseł, płytki nazębnej i wrażliwości oraz poprawienie oddechu. Jony cynawe dostarczane w kompozycji doustnej będą przynosić korzyści osobie stosującej kompozycję. Choć skuteczność może obejmować korzyści inne niż zmniejszenie zapalenia dziąseł, skuteczność definiuje się jako znaczące zmniejszenie metabolizmu płytki nazębnej in situ. Preparaty zapewniające taką skuteczność zazwyczaj zawierają stężenie jonów cynawych zapewnianych przez fluorek cynawy i/lub inne sole cynawe w zakresie około 3000 - 15000 ppm jonów cynawych w całej kompozycji. Poniżej około 3000 ppm jonów cynawych ich skuteczność jest niewystarczająca. Jon cynawy jest obecny w ilości około 4000 - 12000 ppm, w innej postaci około 5000 - 10000 ppm. Do innych soli cynawych należą organiczne karboksylany cynawe, takie jak octan cynawy, glukonian cynawy, szczawian cynawy, malonian cynawy, cytrynian cynawy, sól cynawa glikolu etylenowego, mrówczan cynawy, siarczan cynawy, mleczan cynawy, winian cynawy itp. Do innych źródeł jonów cynawych należą halogenki cynawe, takie jak chlorki cynawe, bromek cynawy, jodek cynawy i dihydrat chlorku cynawego. W jednej postaci źródłem jonów cynawych jest fluorek cynawy, w innej postaci dihydrat chlorku cynawego. Połączenia soli cynawych mogą być obecne w ilości około 0,01 - 11% wag. kompozycji. Sole cynawe mogą być zazwyczaj obecne w ilości około 0,1 - 7%, w jednej postaci około 1 - 5%, a w jeszcze innej postaci około 1,5 - 3% wag. drugiej warstwy kompozycji.

W kompozycjach stosowanych zgodnie z wynalazkiem mogą być również obecne środki przeciwdrobnoustrojowe. Do takich środków należą, ale nie wyłącznie: 5-chloro-2-(2,4-dichlorofenoksy)fenol,

PL 204 658 B1 powszechnie określany jako triklozan i opisany w The Merck Index, 11 wydanie (1989), str. 1529 (pozycja nr 9573), w opisie patentowym US nr 3506720 i europejskim zgłoszeniu patentowym nr 0251591 (Beecham Group, PLC); 8-hydroksychinolina i jej sole; związki miedzi (II), w tym, ale nie wyłącznie, chlorek miedzi(II), siarczan miedzi (II), octan miedzi(II), fluorek miedzi(II) i wodorotlenek miedzi(II); kwas ftalowy i jego sole, takie jak, ale nie wyłącznie, związki opisane w opisie patentowym US nr 4994262, korzystnie ftalan magnezowo-monopotasowy; chloroheksydyna; aleksydyna; heksetydyna; sangwinaryna; chlorek benzalkoniowy; salicyloanilid; bromek domifenu; chlorek cetylopirydyniowy (CPC); chlorek tetradecylopirydyniowy (TPC); chlorek N-tetradecylo-4-etylopirydyniowy (TDEPC); oktenidyna; jod; sulfonoamidy; bisbiguanidy; związki fenolowe; delmopinol, oktapinol i inne pochodne piperydyny; preparaty nicyny; środki zawierające jony cynkowe/cynawe; nystatyna; ekstrakty z grapefruitu; ekstrakty z jabłka; olejek tymiankowy; tymol; antybiotyki, takie jak augmentyna, amoksycylina, tetracyklina, doksycyklina, minocyklina, metronidazol, neomycyna, kanamycyna i klindamycyna; analogi i sole powyższych związków; olejki eteryczne, w tym tymol, geraniol, karwakrol, cytral, hinokitiol, eukaliptol, katechina (zwłaszcza 4-allilokatechina) i ich mieszaniny; salicylan metylu; nadtlenek wodoru; chloryny metali; oraz mieszaniny wszystkich powyższych składników.

Kompozycje stosowane zgodnie z wynalazkiem mogą zawierać środek do zwalczania płytki nazębnej, taki jak sole cynawe, sole miedzi, sole strontu, sole magnezu lub kopoliol dimetikonowy. Kopoliol dimetikonowy jest wybrany spośród kopolioli C12 - C20 alkilo-dimetikonowych i ich mieszanin. W jednej postaci kopoliolem dimetikonowym jest kopoliol cetylodimetikonowy, dostępny pod nazw ą handlową Abil EM90. Kopoliol dimetikonowy stosuje się ogólnie w ilości około 0,001 - 25%, w jednej postaci około 0,01 - 5%, a w innej postaci około 0,1 - 1,5% wag. kompozycji drugiej warstwy.

Kompozycja drugiej warstwy zgodnie z wynalazkiem może zawierać środki przeciwzapalne. Do takich środków mogą należeć, ale nie wyłącznie, niesteroidowe środki przeciwzapalne, oksykamy, salicylany, pochodne kwasu propionowego, pochodne kwasu octowego i fenaminiany. Do takich NSLPZ należą, ale nie wyłącznie, ketorolak, flurbiprofen, ibuprofen, naproksen, indometacyna, diklofenak, etodolak, indometacyna, sulindak, tolmetyna, ketoprofen, fenoprofen, piroksykam, nabumeton, aspiryna, diflunisal, meklofenamat, kwas mefenamowy, oksyfenbutazon, fenylobutazon i acetaminofen. Zastosowanie NSLPZ, takich jak ketorolak, zastrzeżono w opisie patentowym US nr 5626838. Ujawniono w nim sposoby profilaktyki lub leczenia pierwotnego i nawrotowego raka pł askokomórkowego jamy ustnej lub części ustnej gardła przez podawanie miejscowe do jamy ustnej lub części ustnej gardła skutecznej ilości NSLPZ. Do odpowiednich steroiowych leków przeciwzapalnych należą kortykosteroidy, takie jak fluocynolon i hydrokortyzon.

Środki odżywcze mogą poprawić stan jamy ustnej i mogą zostać włączone do kompozycji stosowanych zgodnie z wynalazkiem. Do środków odżywczych należą składniki mineralne, witaminy, doustne uzupełniające składniki odżywcze, dojelitowe uzupełniające składniki odżywcze i ich mieszaniny. Do odpowiednich składników mineralnych należą wapń, fosfor, cynk, mangan, potas i ich mieszaniny. Witaminy można połączyć ze składnikami mineralnymi lub stosować niezależnie. Do odpowiednich witamin należą witamina C i D, tiamina, ryboflawina, pantotenian wapnia, niacyna, kwas foliowy, amid kwasu nikotynowego, pirydoksyna, cyjanokobalamina, kwas p-aminobenzoesowy, bioflawonoidy i ich mieszaniny. Do doustnych uzupełniających składników odżywczych należą aminokwasy, środki lipotropowe, olej rybi i ich mieszaniny. Do aminokwasów należą, ale nie wyłącznie L-tryptofan, L-lizyna, metionina, treonina, lewokarnityna czyli L-karnityna oraz ich mieszaniny. Do środków lipotropowych należą, ale nie wyłącznie, cholina, inozytol, betaina, kwas linolowy, kwas linolenowy i ich mieszaniny. Olej rybi zawiera w dużej ilości Omega-3 (N-3) wielonienasycone kwasy tłuszczowe, kwas eikozapentaenowy i kwas dokozaheksaenowy. Do jelitowych uzupełniających składników odżywczych należą, ale nie wyłącznie, produkty białkowe, polimery glukozy, olej kukurydziany, olej szafranowy, średniołańcuchowe triglicerydy. Składniki mineralne, witaminy, doustne uzupełniające składniki odżywcze i jelitowe uzupełniające składniki odżywcze opisano bardziej szczegółowo w Drug Facts and Comparisons (serwis informacji o lekach na luźnych kartkach), Wolters Kluer Company, St. Louis, Mo., ^© 1997, str. 3 - 17 i 54 - 57.

Zgodnie z wynalazkiem środek wybielający można włączyć jako kosmetyczną i/lub terapeutyczną substancję czynną w kompozycji drugiej warstwy zgodnej z wynalazkiem. Takie substancje są wybrane z grupy obejmującej nadtlenki, chloryny metali, nadborany, nadwęglany, peroksykwasy, nadsiarczany i ich połączenia. Do odpowiednich związków nadtlenkowych należą nadtlenek wodoru, nadtlenek mocznika, nadtlenek wapnia, nadtlenek karbamidu i ich mieszaniny. W jednej postaci związkiem nadtlenkowym jest nadtlenek karbamidu. Do odpowiednich chlorynów metali należą chloryn

PL 204 658 B1 wapnia, chloryn baru, chloryn magnezu, chloryn litu, chloryn sodu i chloryn potasu. Dodatkowe substancje wybielające może stanowić podchloryn i ditlenek chloru. W jednej postaci chlorynem jest chloryn sodu. W innej postaci nadwęglanem jest nadwęglan sodu. W jednej postaci nadsiarczany stanowią oksony. Ilość takich substancji jest zależna odpowiednio od dostępnego tlenu lub chloru, jaką cząsteczka jest zdolna dostarczyć do wybielenia przebarwienia. Taka ilość w opisanych kompozycjach wynosi około 0,01 - 40%, w jednej postaci około 0,1 - 20%, w innej postaci około 0,5 - 10% kompozycji, a w jeszcze innej postaci około 4 - 7% wag. kompozycji drugiej warstwy.

Stwierdzono, że przeciwutleniacze są przydatne w kompozycjach do pielęgnacji jamy ustnej. Przeciwutleniacze opisano w publikacjach, takich jak Cadenas i Packer, The Handbook of Antioxidants, ^© 1996, Marcel Dekker, Inc. Do przeciwutleniaczy, które można stosować zgodnie z wynalazkiem należą, ale nie wyłącznie, witamina E, kwas askorbinowy, kwas moczowy, karotenoidy, witamina A, flawonoidy i polifenole, ziołowe przeciwutleniacze, melatonina, aminoindole, kwasy liponowe i ich mieszaniny.

Przeciwwirusowe substancje czynne przydatne w kompozycji drugiej warstwy wynalazku obejmują dowolne znane substancje czynne, rutynowo stosowane w leczeniu zakażeń wirusowych. Do takich przeciwwirusowych substancji czynnych należą, ale nie wyłącznie: kwas fosfonomrówkowy; pochodne cytozyny; analogi puryn, takie jak analogi adenozyny, guanozyny i inozyny; zasady pirymidynowe, takie jak cytydyna i tymidyna; amantadyny; chlorowodorek rymantadyny; rybawiryna; zanamiwir; fosforan oseltamiwiru; triflurydyna; barwniki heterocykliczne; acyklowir; famcyklowir; walacyklowir, cydofowir; gancyklowir; lewimisol; idoksurydyna; lipofilowe β-ketony; oraz tiosemikarbazony. Takie przeciwwirusowe środki opisano w Drug Facts and Comparisons (serwis informacji o lekach na luźnych kartkach), Wolters Kluwer Company, St. Louis, Mo., ^© 2001, str. 1400-1423(b), oraz w KirkOthmer, Encyklopedia of Chemical Technology, 4 wydanie, tom 3, Wiley-Interscience Publishers (1992), str. 576 - 607. Do konkretnych przykładów należą przeciwwirusowe substancje czynne ujawnione w opisie patentowym US nr 5747070 (Majeti). W opisie tym ujawniono również zastosowanie soli cynawych do zwalczania wirusów. Sole cynawe opisano dokładniej powyżej. Choć fluorek cynawy można stosować jako środek przeciwwirusowy, zazwyczaj stosuje się go jedynie w połączeniu z innym halogenkiem cynawym, albo z jednym lub większą liczbą karboksylanów cynawych lub z innym środkiem terapeutycznym.

Związki przeciwgrzybiczne również mogą się znajdować w kompozycji drugiej warstwy zgodnej z wynalazkiem. Związki przeciwgrzybiczne stanowią środki, które niszczą grzyby lub hamują ich rozwój. Do środków przeciwgrzybicznych przydatnych w wynalazku należą leki stosowane w przypadku grzybic układowych lub leki stosowane w przypadku zakażeń śluzówkowo-skórnych. Do przydatnych środków przeciwgrzybicznych należą, ale nie wyłącznie nystatyna; mikonazol; azotan ekonazolu; klotrimazol i flucytozyna. W jednej postaci środkiem przeciwgrzybicznym jest nystatyna.

Środki przeciwbólowe lub odczulające mogą być również obecne w kompozycji drugiej warstwy w układzie według wynalazku. Środkami przeciwbólowymi są środki, które łagodzą ból przez ośrodkowe działanie podwyższające próg bólu bez zakłócania świadomości lub wpływania na inne modalności sensoryczne. Do takich środków mogą należeć, ale nie wyłącznie, chlorek strontu, azotan potasu, azotan sodu, fluorek sodu, acetanilid, fenacetyna, acertofan, tiorfan, spiradolin, aspiryna, kodeina, tebaina, leworfenol, hydromorfon, oksymorfon, fenazocyna, fentanyl, buprenorfina, butafanol, nalbufina, pentazocyna, naturalne zioła, takie jak galasy, asarum, kubebina, galanga, scutelleria, liangmianzhen, baizhi itp. Mogą być także obecne środki znieczulające lub środki przeciwbólowe o działaniu miejscowym, takie jak acetaminofen, salicylan sodu, salicylan trolaminy, lidokaina i benzokaina. Takie środki przeciwbólowe opisano szczegółowo w Kirk-Othmer, Encyklopedia of Chemical Technology, 4 wydanie, tom 2, Wiley-Interscience Publishers (1992), str. 729 - 737.

Zgodnie z wynalazkiem można stosować związki będące antagonistami receptora histaminy-2 (H-2 lub H2) (antagonistów H-2) można również stosować w kompozycjach przydatnych w układach według wynalazku. W opisie selektywnymi antagonistami H-2 są związki, które blokują receptory H-2, ale nie wykazują znaczącej aktywności w blokowaniu receptorów histaminy-1 (H-1 lub H1). Selektywni antagoniści H-2 pobudzają skurcz mięśni gładkich w różnych narządach, takich jak jelito i oskrzela; działanie to można stłumić przez zastosowanie w niskim stężeniu mepiraminy, typowego leku przeciwhistaminowego. Antagonistami H-2 przydatnymi w takich kompozycjach są te, które blokują receptory uczestniczące w niewrażliwych na mepiraminę, nie-H-1 (H2), odpowiedziach histaminowych i nie blokują receptorów uczestniczących odpowiedziach histaminowych wrażliwych na mepiraminę. Selektywnymi antagonistami H-2 są związki spełniające powyższe kryteria, ujawnione w opisach patentowych

PL 204 658 B1

US 5294433 i 5364616 (Singer i in., uprawniony The Procter & Gamble), gdzie selektywny antagonista H-2 jest wybrany z grupy obejmującej cymetydynę, etyntydynę, ranitydynę, ICIA-5165, tiotydynę, ORF-17578, lupitydynę, donetydynę, famotydynę, roksatydynę, pifatydynę, lamtydynę, BL-6548, BMY-25271, zaltydynę, nizatydynę, mifentydynę, BMY-52368 (SKF-94482), BL-6341A, ICI-162846, ramiksotydynę, Wy-45727, SR-58042, BMY-25405, lokstydynę, DA-4634, bisfentydynę, sufotydynę, ebrotydynę, HE-30-256, D-16637, FRG-8813, FRG-8701, impromidynę, L-643728 i HB-408. Pokrewnymi korzystnymi antagonistami H-2 są burymamid i metiamid.

Kompozycje stosowane w układach według wynalazku mogą również zawierać jeden lub większą liczbę składników nadających kompozycji pożądane właściwości smakowo-zapachowe, i/lub wywołujących odczucia zmysłowe (środki grzejące lub chłodzące). Odpowiednimi składnikami są mentol, mleczan mentylu, olejek wintergrinowy, olejek mięty pieprzowej, olejek mięty ogrodowej, cis-3-heksen-1-ol, kamfora, olejek goździkowy, olejek eukaliptusowy, anetol, salicylan metylu, eukaliptol, olejek kasjowy, octan 1-8-mentylu, eugenol, oksanon, α-iryzon, propenylogwaetol, cynamon, tymol, linalool, aldehyd benzylowy, acetal glicerylowy aldehydu cynamonowego znany jako CGA, oraz ich mieszaniny, jak również środki chłodzące. Środkiem chłodzącym może być bardzo dużo różnych związków. Należą do nich takie substancje, jak karboksyamidy, mentol, ketale, diole i ich mieszaniny. Korzystnymi środkami chłodzącymi w kompozycji stosowanej zgodnie z wynalazkiem są środki paramentanokarboksyamidowe, takie jak N-etylo-p-mentano-3-karboksyamid, znany w handlu jako „WS-3”,

N, 2,3-trimetylo-2-izopropylobutanoamid, znany jako „WS-23”, oraz ich mieszaniny. Dodatkowe korzystne środki chłodzące są wybrane z grupy obejmującej mentol, 3-1-mentoksypropano-1,2-diol, znany jako TK-10, produkowany przez firmę Takasago, acetal glicerylowy mentonu, znany jako MGA, produkowany przez firmę Haarmann and Reimer, oraz mleczan mentylu, znany jako Frescolat®, produkowany przez firmę Haarmann and Reimer. Używane w opisie określenie mentol i mentyl obejmuje izomery prawo- i lewoskrętne tych związków oraz ich racemiczne mieszaniny. TK-10 opisano w opisie patentowym US nr 4459425 (Amano i in.), a WS-3 i inne środki opisano w opisie patentowym US nr 4136163 (Watson i in.).

Do kompozycji stosowanej w układach według wynalazku można dodawać pigmenty, aby dokładniej wskazać miejsca, z którymi aktualnie styka się kompozycja. Dodatkowo takie substancje mogą być przydatne do modyfikacji barwy uzębienia, zadowalającego użytkownika. Substancje te zawierają cząstki, które po naniesieniu na powierzchnię zęba modyfikują tę powierzchnię w odniesieniu do pochłaniania i/lub odbijania światła. Pewne cząstki zapewniają korzystny wygląd, gdy błonę zawierającą takie cząstki naniesie się na powierzchnię uzębienia. Pigmenty, barwniki, środki barwiące i laki można również dodawać w celu zmodyfikowania wyglądu kompozycji, tak aby otrzymać produkt bardziej akceptowany przez użytkownika. Odpowiednią ilość pigmentu dobiera się tak, aby osiągnąć efekt pożądany przez użytkownika. Przykładowo, w przypadku uzębień, które są szczególnie ciemne lub przebarwione, zazwyczaj stosuje się pigmenty w ilości wystarczającej do rozjaśnienia zębów. Z drugiej strony, gdy konkretny ząb lub plamy na zębach są jaśniejsze niż inne zęby, przydatne mogą być pigmenty pociemniające uzębienie. Ilość pigmentów i środków barwiących może wynosić około

O, 001 - 20%, w jednej postaci około 0,01 - 15% i w innej postaci około 0,1 - 10% w stosunku do całkowitej masy kompozycji.

Do pigmentów i środków barwiących należą nieorganiczne białe pigmenty, nieorganiczne barwne pigmenty, środki zapewniające efekt perłowy, proszki wypełniające itp.; patrz japońskie publikowane zgłoszenie patentowe Kokai nr 9 [1997] - 100215. Konkretne przykłady są wybrane z grupy obejmującej talk, mikę, węglan magnezu, węglan wapnia, krzemian magnezu, glinokrzemian magnezu, krzemionkę, ditlenek tytanu, tlenek cynku, czerwień żelazową, brunatny tlenek żelaza, żółcień żelazową, czerń żelazową, żelazocyjanek żelazowo-amonowy, fiolet manganowy, ultramarynę, proszek nylonu, proszek polietylenu, proszek metakrylanowy, proszek polistyrenowy, sproszkowany jedwab naturalny, celulozę krystaliczną, skrobię, tytanowaną mikę, tytanowaną mikę z tlenkiem żelaza, tlenochlorek bizmutu i ich mieszaniny. W jednej postaci pigmenty i środki barwiące są wybrane z grupy obejmującej ditlenek tytanu, tlenochlorek bizmutu, tlenek cynku, Opatint D & C Red 27, CI 16185:1 Acid 27 Lake E123, CI14720:1 Carmosoisine Aluminium Lake E122, Red 7 Lake lub Red 30 Lake i ich mieszaniny.

Do dodatkowych substancji czynnych przydatnych do stosowania zgodnie z wynalazkiem mogą należeć, ale nie wyłącznie, insulina, steroidy, ziołowe i inne roślinne środki lecznicze i środki przeciwnowotworowe. Dodatkowo można stosować środki przeciw zapaleniu dziąseł lub środki do pielęgnacji dziąseł. Ewentualnie można dodać składniki, inne niż polibuten, nadające zębom wrażenie czystości. Do takich składników mogą przykładowo należeć soda oczyszczona lub Glass-H. Stwierdzono ponadto, że

PL 204 658 B1 w celu osiągnięcia optymalnych wyników pewnych postaciach terapii przydatne mogą być połączenia wyżej wymienionych środków. Przykładowo środek przeciwdrobnoustrojowy i środek przeciwzapalny można połączyć w pojedynczej kompozycji w celu zapewnienia połączonej skuteczności.

Kompozycja drugiej warstwy stosowana zgodnie z wynalazkiem może ponadto zawierać modyfikator lepkości, hamujący osiadanie i rozdzielanie się składników lub kontrolujący osiadanie w sposób ułatwiający ponowne zdyspergowanie, który ponadto może regulować płynięcie. Modyfikator lepkości jest szczególnie przydatny w utrzymaniu substancji czynnych do pielęgnacji jamy ustnej, które są w postaci cząstek zawieszonych w polibutenowych składnikach stosowanych zgodnie z wynalazkiem. Odpowiednim modyfikatorem lepkości może być olej mineralny, glinki modyfikowane związkami organicznymi, wazelina, krzemionki i ich mieszaniny. W jednej postaci modyfikatorem lepkości jest krzemionka. W przypadku stosowania modyfikatora lepkości, stosuje się go w polibutenowym składniku zgodnym z wynalazkiem w ilości około 0,001 - 30%, w jednej postaci około 0,01 - 10% i w innej postaci około 0,1 - 3% kompozycji drugiej warstwy.

Kompozycja drugiej warstwy może ewentualnie dodatkowo zawierać jeden lub większą liczbę środków aromatyzujących. Takie środki aromatyzujące mogą być wybrane spośród syntetycznych cieczy i/lub olejów aromatyzujących pochodzących z liści, kwiatów, owoców i podobnych części roślin, oraz z mieszanin tych substancji. Przykładami ciekłych środków aromatyzujących są wanilina, szałwia, majeranek, olejek z pietruszki, olejek z mięty ogrodowej, olejek cynamonowy, olejek wintergrinowy (salicylan metylu), olejek z mięty pieprzowej, olejek goździkowy, olejek bajowy, olejek anyżkowy i olejek eukaliptusowy. Użyteczne są również sztuczne, naturalne lub syntetyczne owocowe środki aromatyzujące, takie jak olejki cytrusowe, w tym olejek cytrynowy, pomarańczowy, bananowy, winogronowy, limetowy, morelowy i grejpfrutowy oraz esencje owocowe, w tym esencja jabłkowa, truskawkowa, wiśniowa, pomarańczowa, ananasowa i tym podobne; środki aromatyzujące wywodzące się z ziaren i orzechów, takich jak kawa, kakao, kola, orzeszki arachidowe, migdały itd. Dodatkowo można stosować środek aromatyzujący zaadsorbowany na hydrofilowej matrycy, np. środki aromatyzujące „suszone rozpyłowo”. Ponadto można stosować kapsułkowane środki aromatyzujące. Stosowana ilość środka aromatyzującego jest normalnie podyktowana preferencjami w odniesieniu do takich czynników, jak typ smaku/zapachu i żądana siła smaku/zapachu. Środki aromatyzujące można stosować w ilości do około 4%, w jednej postaci około 0,05 - 3,0%, w innej postaci około 0,8 - 2,5% wag. całej kompozycji.

Kompozycje stosowane w układach według wynalazku mogą ponadto zawierać środki słodzące. Do odpowiednich środków słodzących należą naturalne i sztuczne, rozpuszczalne w wodzie, nierozpuszczalne w wodzie i intensywne środki słodzące. Środkiem słodzącym może być dekstroza, sacharoza, maltoza, dekstryna, suszony cukier inwertowany, mannoza, ksyloza, ryboza, glukoza, fruktoza, lewuloza, galaktoza, syrop kukurydziany, wysokofruktozowy syrop kukurydziany, składniki stałe syropu kukurydzianego, częściowo hydrolizowana skrobia, aspartam, sacharyna, alkohole cukrowe, takie jak sorbitol, mannitol, ksylitol, maltitol, izomalt i uwodorniony hydrolizat skrobiowy lub ich połączenia. Naturalne lub sztuczne intensywne środki słodzące, takie jak intensywne środki słodzące na bazie dipeptydów, monelina, thaumaoccous danielli i ester metylowy L-aspartylo-L-fenyloalaniny oraz rozpuszczalne sole sacharyny można również wprowadzać jako środki słodzące. Ilość środka słodzącego będzie zmieniać się w zależności od typu wybranego środka słodzącego i żądanego poziomu słodyczy. Środki słodzące i środki smakowo/zapachowe zazwyczaj stosuje się w kompozycjach do pielęgnacji jamy ustnej w ilości około 0,005 - 5% wag. kompozycji.

Nośniki do pielęgnacji jamy ustnej

Celowe może być dodawanie jednego lub większej liczby nośników do pielęgnacji jamy ustnej do kompozycji drugiej warstwy.

Do kompozycji drugiej warstwy można wprowadzać wodę, przy czym korzystnie powinna być to woda o niskiej zawartości jonów i wolna od organicznych zanieczyszczeń.

Kompozycja drugiej warstwy może ewentualnie dodatkowo zawierać jeden lub większą liczbę środków aromatyzujących. Takie środki aromatyzujące mogą być wybrane spośród syntetycznych cieczy i/lub olejów aromatyzujących pochodzących z liści, kwiatów, owoców i podobnych części roślin, oraz z mieszanin tych substancji. Przykładami ciekłych środków aromatyzujących są wanilina, szałwia, majeranek, olejek z pietruszki, olejek z mięty ogrodowej, olejek cynamonowy, olejek wintergrinowy (salicylan metylu), olejek z mięty pieprzowej, olejek goździkowy, olejek bajowy, olejek anyżkowy i olejek eukaliptusowy. Użyteczne są również sztuczne, naturalne lub syntetyczne owocowe środki aromatyzujące, takie jak olejki cytrusowe, w tym olejek cytrynowy, pomarańczowy, bananowy, winogronowy, limetowy, morelowy i grejpfrutowy oraz esencje owocowe, w tym esencja jabłkowa, truskawkowa,

PL 204 658 B1 wiśniowa, pomarańczowa, ananasowa i tym podobne; środki aromatyzujące wywodzące się z ziaren i orzechów, takich jak kawa, kakao, kola, orzeszki arachidowe, migdały itd. Dodatkowo można stosować środek aromatyzujący zaadsorbowany na hydrofilowej matrycy, np. środki aromatyzujące „suszone rozpyłowo”. Ponadto można stosować kapsułkowane środki aromatyzujące. Stosowana ilość środka aromatyzującego jest normalnie podyktowana preferencjami w odniesieniu do takich czynników, jak typ smaku/zapachu i żądana siła smaku/zapachu. Środki aromatyzujące można stosować w ilości do około 4%, w jednej postaci około 0,05 - 3,0%, w innej postaci około 0,8 - 2,5% wag. całej kompozycji.

Kompozycje stosowane w układach według wynalazku mogą ponadto zawierać środki słodzące. Do odpowiednich środków słodzących należą naturalne i sztuczne, rozpuszczalne w wodzie, nierozpuszczalne w wodzie i intensywne środki smakowo/zapachowe. Środkiem słodzącym może być dekstroza, sacharoza, maltoza, dekstryna, suszony cukier inwertowany, mannoza, ksyloza, ryboza, glukoza, fruktoza, lewuloza, galaktoza, syrop kukurydziany, wysokofruktozowy syrop kukurydziany, składniki stałe syropu kukurydzianego, częściowo hydrolizowana skrobia, aspartam, sacharyna, alkohole cukrowe, takie jak sorbitol, mannitol, ksylitol, maltitol, izomalt i uwodorniony hydrolizat skrobiowy lub ich połączenia. Naturalne lub sztuczne intensywne środki słodzące, takie jak intensywne środki słodzące na bazie dipeptydów, monelina, thaumaoccous danielli i ester metylowy L-aspartylo-L-fenyloalaniny oraz rozpuszczalne sole sacharyny można również wprowadzać jako środki słodzące. Ilość środka słodzącego będzie zmieniać się w zależności od typu wybranego środka słodzącego i żądanego poziomu słodyczy. Środki słodzące i środki smakowo/zapachowe zazwyczaj stosuje się w kompozycjach do pielęgnacji jamy ustnej w ilości około 0,005 - 5% wag. kompozycji.

Kompozycje stosowane w układach według wynalazku mogą zawierać środki powierzchniowo czynne, pospolicie określane także jako środki pieniące. Odpowiednimi środkami powierzchniowo czynnymi są takie środki, które są w miarę stabilne i pienią się w szerokim zakresie pH. Środki powierzchniowo czynne są stosowane w ilości około 0,001 - 12%, w jednej postaci około 0,01 - 8%, a w innej postaci około 0,1 - 6% wag. nośnika do pielęgnacji jamy ustnej jako składnika kompozycji do pielęgnacji jamy ustnej. Środek powierzchniowo czynny może mieć charakter anionowy, niejonowy, amfoteryczny, dwubiegunowy, kationowy lub być ich mieszaniną. Przydatne anionowe środki powierzchniowo czynne obejmują rozpuszczalne w wodzie sole siarczanów alkilowych, zawierające 8 - 20 atomów węgla w grupie alkilowej (np. alkilosiarczan sodu) i rozpuszczalne w wodzie sole sulfonowanych monoglicerydów kwasów tłuszczowych zawierających 8 - 20 atomów węgla. Laurylosiarczan sodu i sól sodowa sulfonianu monoglicerydu oleju kokosowego są przykładami anionowych środków powierzchniowo czynnych tego typu. Innymi odpowiednimi anionowymi środkami powierzchniowo czynnymi są sarkozyniany, takie jak laurylosarkozynian sodu, tauryniany, laurylosulfooctan sodu, lauroiloizetionian sodu, lauretokarboksylan sodu i dodecylobenzenosulfonian sodu. Można również stosować mieszaniny anionowych środków powierzchniowo czynnych. Wiele odpowiednich anionowych środków powierzchniowo czynnych ujawniono w opisie patentowym US nr 3959458 (Agricola i in.). Niejonowe środki powierzchniowo czynne, jakie można stosować w opisanych kompozycjach, można ogólnie zdefiniować jako środki wytwarzane przez kondensację grup tlenku alkilenu (z natury hydrofilowych) z organicznymi związkami hydrofobowymi, które mogą mieć charakter alifatyczny lub alkilowoaromatyczny. Przykładami odpowiednich niejonowych środków powierzchniowo czynnych są poloksamery (sprzedawane pod nazwą handlową Pluronic), polioksyetylenowane estry sorbitanu (sprzedawane pod nazwa handlową Tween), oksyetylenowane alkohole tłuszczowe, kondensaty politlenku etylenu i alkilofenoli, produkty pochodzące z kondensacji tlenku etylenu i produktów reakcji tlenku propylenu i etylenodiaminy, kondensaty tlenku etylenu i alkoholi alifatycznych, tlenki trzeciorzędowych amin o długim łańcuchu, tlenki trzeciorzędowych fosfin o długim łańcuchu, sulfotlenki dialkilu o długim łańcuchu oraz mieszaniny takich materiałów. Amfoteryczne związki powierzchniowo czynne użyteczne w opisanych kompozycjach mogą być szeroko określone jako pochodne drugorzędowych i trzeciorzędowych amin alifatycznych, w których grupa alifatyczna może mieć łańcuch prosty lub rozgałęziony i w których jeden z alifatycznych podstawników zawiera około 8 - 18 atomów węgla, drugi zawiera anionową grupę nadającą im rozpuszczalność w wodzie, taką jak np. grupa karboksylowa, sulfonianowa, siarczanowa, fosforanowa lub fosfonianowa. Innymi odpowiednimi amfoterycznymi związkami powierzchniowo czynnymi są betainy, w szczególności amidopropylobetaina kwasów oleju kokosowego. Mogą być również stosowane mieszaniny amfoterycznych związków powierzchniowo czynnych. Wiele z tych odpowiednich niejonowych i amfoterycznych związków powierzchniowo czynnych ujawniono w opisie patentowym US nr 4051234 (Gieske i in.).

PL 204 658 B1

Do dodatkowych nośników do pielęgnacji jamy ustnej, przydatnych do stosowania w kompozycji drugiej warstwy, należą: ścierne materiały polerujące, takie jak żele krzemionkowe i krzemionki strącane; tlenki glinu i fosforany; wodorowęglany metali alkalicznych, takie jak wodorowęglan sodu; środki buforujące, takie jak fosforan monosodowy, wodorotlenek sodu, wodorotlenek potasu, węglan sodu i imidazol; związki kwasowe; środki zagęszczające; środki pochłaniające wilgoć i ksylitol.

III. Przekładka rozdzielająca

Przekładka rozdzielająca może być wykonana z dowolnego materiału wykazującego powinowactwo względem kompozycji drugiej warstwy mniejsze od wykazywanego przez kompozycję drugiej warstwy względem siebie i w stosunku do materiału paska pierwszej warstwy. Przekładka rozdzielająca może zawierać arkusz sztywnego materiału, takiego jak polietylen, papier, poliester lub inny materiał, który następnie powleka się nie klejącym się materiałem. Przekładka rozdzielająca może być przycięta tak, aby miała zasadniczo taką samą wielkość i kształt jak pasek materiału lub przekładka rozdzielająca może być przycięta tak, aby była większa niż pasek materiału, aby zapewnić łatwo dostępny środek do oddzielania materiału od paska. Przekładka rozdzielająca może być wykonana z kruchego materiału, który pęka przy zginaniu paska, lub z wielu kawałków materiału lub z naciętego kawałka materiału. Alternatywnie, przekładka rozdzielająca może być w postaci dwóch zachodzących na siebie kawałków, tak jak w typowej konstrukcji przylepnego bandaża. Opis materiałów przydatnych jako środki rozdzielające można znaleźć w Kirk-Othmer, Encyklopedia of Chemical Technology, 4. wydanie, tom 21, str. 207 - 218.

Sposób wytwarzania układu dostarczającego według wynalazku opisano poniżej.

W opisanym powyżej układzie dostarczającym, kompozycję drugiej warstwy dogodnie wytwarza się w sposób następujący: Połączyć polibuten i kosmetyczne lub terapeutyczne substancje czynne w mieszalniku i mieszać z użyciem dowolnych znanych środków, np. łopatką lub mikserem. W razie potrzeby ogrzać kompozycję, w celu ułatwienia mieszania. Mieszanie kompozycji kontynuować aż do ujednorodnienia. Gdy kosmetyczna lub terapeutyczna substancja czynna jest dodawana w postaci stałych cząstek, dodatek modyfikatora lepkości, takiego jak krzemionka, może być przydatny w celu utrzymania cząstek w postaci rozproszonej i zawieszonej w kompozycji. W zależności od wymagań, środki aromatyzujące lub słodzące oraz inne nośniki do pielęgnacji jamy ustnej można również dodać do kompozycji drugiej warstwy przez wymieszanie.

Integralny materiał nośnikowy, taki jak pasek, można wytworzyć różnymi znanymi sposobami wytwarzania folii. W jednej postaci pasek polietylenowy wytwarza się sposobem z rozdmuchiwaniem lub przez wylewanie. Przydatne są również inne sposoby obejmujące wytłaczanie lub sposoby, które nie wpływają na sztywność przy zginaniu materiału paska. Dodatkowo, kompozycję drugiej warstwy można wprowadzić na pasek podczas wytwarzania paska. Kompozycja drugiej warstwy może również stanowić laminat na pasku.

Gdy integralnym nośnikiem jest pasek materiału, kompozycję drugiej warstwy można nanieść na pasek materiału lub może być ona nakładana przez użytkownika na pasek materiału lub nakładana przez użytkownika na zęby, po czym pasek materiału umieszcza się na powleczonych zębach. Ilość kompozycji drugiej warstwy nanoszonej na pasek materiału lub na zęby będzie zależna od wielkości i pojemności kawałka materiału, stężenia substancji czynnej i wymaganych korzyści. Zazwyczaj wymagana ilość substancji wynosi mniej niż 1 g, korzystnie stosuje się około 0,05 - 0,5 g, korzystniej około 0,1 - 0,4 g substancji. Ilość kompozycji na cm kwadratowy (cm²) materiału wynosi poniżej około 1 g/cm², korzystnie mniej niż około 0,2 g/cm², korzystniej 0,005 - 0,1 g/cm², jeszcze korzystniej około 0,01 - 0,04 g/cm².

Optymalny czas i częstość stosowania będzie zależna od wymaganego efektu kosmetycznego lub terapeutycznego, ostrości leczonego stanu, zdrowia użytkownika i innych czynników. Przykładowo, pasek można nosić jednorazowo przez okres od około 5 minut do 12 godzin, korzystniej około 5 - 120 minut, i można to stosować około 1 - 7 razy dziennie. Czas trwania i częstotliwość nanoszenia będą zależne od szeregu czynników, np. od ostrości stanu, wieku i zdrowia użytkownika itp. Na dodatek długotrwałość leczenia w celu osiągnięcia wymaganych korzyści, np. wybielania zębów, może wynosić od około 1 dnia do 6 miesięcy, korzystniej około 1 - 28 dni, a najkorzystniej około 7 - 28 dni. Z uwagi na wysoki stopień trwałości polibutenu na zębach, polibuten może pozostać przyklejony do zębów przez dłuższy okres czasu po usunięciu paska.

Nie ma potrzeby przygotowywania jamy ustnej przed zastosowaniem opisanej kompozycji. Powierzchnie w jamie ustnej nie muszą być osuszone ani nadmiernie zwilżone śliną lub wodą przed

PL 204 658 B1 naniesieniem kompozycji. Jednakże sądzi się, że przyczepność do powierzchni zębów będzie lepsza, gdy powierzchnie są suche przy nanoszeniu kompozycji.

Wyżej opisane układy dostarczające można łączyć w zestaw, który zawiera jeden lub większą liczbę pasków i instrukcję stosowania.

Poniższe przykłady dokładniej ilustrują i opisują postacie wynalazku, w których łączy się zarówno podstawowe, jak i dodatkowe składniki.

W poniższych przykładach kompozycję drugiej warstwy wytwarza się w sposób następujący: Polibuten łączy się z kosmetyczną lub terapeutyczną substancją czynną w mieszalniku i miesza się dokładnie mieszadłem mechanicznym. Kompozycję miesza się do ujednorodnienia. Gdy kosmetyczna lub terapeutyczna substancja czynna jest w postaci stałych cząstek, modyfikator lepkości, taki jak krzemionka, można dodać do mieszaniny w taki sam sposób i mieszać do ujednorodnienia. Poniższe wartości podane są w procentach wagowych w stosunku do całości kompozycji drugiej warstwy.

P r z y k ł a d y 1 - 6

Składnik	Przykład
	1	2	3	4	5	6
Polibuten1	87%	99,7%	99,742%	99,56%	99,84%	75,00%
Glass-H		13%				25,00%
Triklozan		0,3%
Tymol			0,064%
Eukaliptol			0,092%
Mentol			0,060%	0,12%
Salicylan metylu			0,042%
Mleczan mentylu				0,17%
Aromat mięty pieprzowej				0,15%
Sole 8-hydroksychinoliny					0,10%
CuCfe^hfeO					0,06%

¹ Indopol H-300, MW = 1330, nazwa handlowa BP Amoco Chemicals (Chicago, IL).

P r z y k ł a d y 7 - 12

Składnik	Przykład
7	8	9	10	11	12
Polibuten2	90%	80%	99,955%	99,757%	99,97%	99,1%
CPC			0,045%			0,09%
Ekstrakt jabłkowy	10%
Soda oczyszczona		20%
Fluorek sodu				0,243%
Nystatyna					0,03%

² Indopol H-40, MW=750, nazwa handlowa BP Amoco Chemicals (Chicago, IL).

PL 204 658 B1

P r z y k ł a d y 13 - 19

Składnik	Przykład
13	14	15	16	17	18	19
Polibuten3	90%	90%	90%	99,76%	99,76%	99,76%	99,066%
Karwakrol	10%
Ekstrakt z pestek winorośli		10%
Opatint D & C Red 27				0,24%
Red 7					0,24%
Red 30						0,24%
Ekstrakt z nasion grapefruitu			10%
Nadtlenek wapnia							0,934%

Indopol H-100, MW=940, nazwa handlowa BP Amoco Chemicals (Chicago, IL).

P r z y k ł a d y 20 - 25

Składnik	Przykład
20	21	22	23	24	25
Polibuten4	90%	99%	99,47%	97,95%	99,24%	92,5%
Ksylitol	10%
Chloreksydyna		1%
Fluorek cynawy			0,53%
Pirofosforan tetrasodowy				2,05%
Eugenol						7,5%
Monofluorofosforan					0,76%

⁴ Indopol H-1900, MW=2270, nazwa handlowa BP Amoco Chemicals (Chicago, IL).

P r z y k ł a d y 26 - 33

Składnik	Przykład
26	27	28	29	30	31	32	33
Polibuten5	81%	81%	81%	80%	56%	80%	81%	100%
Nadwęglan sodu	19%			19%	19%
Nadtlenek mocznika		19%
Nadtlenek wapnia			19%
Krzemionka				1%
Wazelina					25%
Benzokaina						20%
Kompleks (poliwinylopirolidon)-nadtlenek							19%

Indopol H-300, MW=1330, nazwa handlowa BP Amoco Chemicals (Chicago, IL).

PL 204 658 B1

P r z y k ł a d y 34 - 37

Składnik	Przykłady
34	35	36	37
Polibuten6	63,76%	54,5%	60,5%	61,5%
Wazelina	10,00%	12,5%	12,5%	12.5%
Krzemionka	1,00%	1,0%	1,0%	1,0%
Glass-H	25,00%	25,0%	25,0%	25,0%
Olejek mięty pieprzowej		6,0%
Aspartam		1,0%	1,0%
Opatint 27	0,24%

Indopol H-300, MW=1330, nazwa handlowa BP Amoco Chemicals (Chicago, IL).

Kompozycję drugiej warstwy nanosi się na pasek materiału. Druga warstwa może tworzyć powłokę stanowiącą jednolitą, ciągłą warstwę na pasku. Alternatywnie, drugą warstwę może stanowić laminat lub odrębne warstwy składników, amorficzna mieszanina składników, kropki lub może tworzyć inny układ różnych składników albo kombinację tych struktur.

Powyżej opisano jedną postać wynalazku. Bierze się również pod uwagę możliwość stosowania paska materiału jako aplikatora do nakładania kompozycji drugiej warstwy na zęby, a następnie usunięcie materiału paskowego. Materiał drugiej warstwy wykazuje wystarczającą trwałość, aby zapewnić przedłużone uwalnianie kosmetycznych i terapeutycznych substancji czynnych w jamie ustnej bez pozostawiania paska w jamie ustnej. Zgodnie z wynalazkiem możliwa jest również struktura typu torebki przepuszczalnej dla wody, w kształcie paska lub plasterka, który zawiera i uwalnia kosmetyczne i terapeutyczne substancje czynne w jamie ustnej w czasie, która może być utrzymywana na miejscu przez kompozycję drugiej warstwy w układzie według wynalazku.

Claims (12)

1. Układ dostarczający (10, 24) substancję czynną do pielęgnacji jamy ustnej na powierzchnie (20, 22) w jamie ustnej zawierający:

a) integralny nośnik (12) i

b) kompozycję (14), znamienny tym, że zawiera (i) polibuten o masie cząsteczkowej 300 - 3000; i (ii) dawkę jednostkową jednej lub większej liczby kosmetycznych lub terapeutycznych substancji czynnych, wybranych z grupy obejmującej środki przeciw kamieniowi nazębnemu, źródła jonów fluorkowych, źródła jonów cynawych, środki wybielające, środki przeciwdrobnoustrojowe i przeciw płytce nazębnej, środki przeciwzapalne, środki odżywcze, przeciwutleniacze, środki przeciwwirusowe, środki przeciwgrzybicze, środki przeciwbólowe i znieczulające, antagonistów H-2, sodę oczyszczoną, środki smakowo/zapachowe i środki działające na zmysły, pigmenty i środki barwiące oraz ich mieszaniny;

przy czym kompozycja jest połączona z integralnym nośnikiem do przedłużonego uwalniania tych terapeutycznych lub kosmetycznych substancji czynnych na powierzchnie w jamie ustnej.

2. Układ dostarczający według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera polibuten o masie cząsteczkowej 750 - 1500.

3. Układ dostarczający według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że kosmetyczne lub terapeutyczne substancje czynne są wybrane z grupy obejmującej triklozan, sodę oczyszczoną, fluorek sodu, azotan potasu, azotan sodu, nystatynę, ekstrakt z nasion grejpfruta, fluorek cynawy, pirofosforan tetrasodowy, monofluorofosforan, tetrachlorotetrabromofluoresceinę, polifosforany, nadtlenek karbamidu i chlorek cetylopirydyniowy.

4. Układ dostarczający według zastrz. 1 - 3, znamienny tym, że zawiera pierwszą warstwę w postaci paska materiału, który stanowi integralny nośnik, oraz drugą warstwę obejmującą kompozycję,

PL 204 658 B1 połączoną z pierwszą warstwą w sposób umożliwiający rozdzielenie, przy czym ilość kompozycji wynosi poniżej 0,2 g/cm² pierwszej warstwy.

5. Układ dostarczający według zastrz. 1 - 4, znamienny tym, że integralny nośnik jest w postaci elastycznego paska materiału o wystarczającej elastyczności, aby utworzyć zakrzywiony kształt na powierzchni w jamie ustnej, przy czym pasek materiału dopasowuje się do powierzchni w jamie ustnej bez trwałego odkształcenia, gdy układ dostarczający umieści się na niej, a ten elastyczny pasek materiału ma pierwszą stronę i drugą stronę, przy czym kompozycję nanosi się na drugą stronę tego elastycznego paska materiału.

6. Układ dostarczający według zastrz. 5, znamienny tym, że elastyczny pasek materiału (12) ma ponadto szereg kieszeni (18).

7. Układ dostarczający według zastrz. 5 albo 6, znamienny tym, że elastyczny pasek materiału ma szerokość 0,5 - 4 cm, długość 2 - 12 cm i grubość poniżej 1 mm.

8. Produkt do pielęgnacji jamy ustnej, znamienny tym, że obejmuje:

a) opakowanie; oraz

b) jeden lub większą liczbę układów dostarczających (10, 24) określonych w zastrz. 1, umieszczonych w tym opakowaniu, do dostarczania jednej lub większej liczby kosmetycznych lub terapeutycznych substancji czynnych na powierzchnie (20, 22) w jamie ustnej.

9. Zastosowanie polibutenu o masie cząsteczkowej 300 - 3000 do wytwarzania układu dostarczającego (10, 24) do przedłużonego uwalniania terapeutycznych i kosmetycznych substancji czynnych na powierzchniach (20, 22) w jamie ustnej, przy czym układ dostarczający zawiera integralny nośnik (12) i kompozycję (14), zawierającą polibuten i jedną lub większą liczbę kosmetycznych lub terapeutycznych substancji czynnych, połączoną z nośnikiem w sposób umożliwiający rozdzielenie.

10. Zastosowanie według zastrz. 9, w którym substancję czynną stanowi środek wybielający, korzystnie nadtlenek karbamidu.

11. Zastosowanie polibutenu o masie cząsteczkowej 300 - 3000 do wytwarzania układu dostarczającego (10, 24) do hamowania i profilaktyki zapalenia dziąseł, próchnicy, przebarwienia, rozwoju grzybów i bakterii oraz narastania płytki nazębnej w jamie ustnej, przez dostarczanie z integralnym nośnikiem (12) kompozycji (14), zawierającej polibuten i terapeutyczną substancję czynną, na powierzchnie (20, 22) w jamie ustnej.

12. Zastosowanie według zastrz. 9 - 11, w którym integralny nośnik stanowi elastyczny pasek materiału.