PL183841B1

PL183841B1 - Ciemne zabarwione na szaro szkło sodowo-wapniowe

Info

Publication number: PL183841B1
Application number: PL96315934A
Authority: PL
Inventors: Camille Dupont; Daniel D'hont
Original assignee: Glaverbel
Priority date: 1995-09-06
Filing date: 1996-09-05
Publication date: 2002-07-31
Also published as: CZ289674B6; US5877103A; IT1284769B1; PT101913B; BE1009572A3; PL315934A1; SE9603216L; DE19636303A1; PT101913A; GB2304709A; LU88653A1; JP3127201B2; NL1003958A1; ES2152759B1; SE9603216D0; DE19636303B4; ITTO960721A1; CZ260996A3; GB9618229D0; ES2152759A2

Description

Przedmiotem wynalazku jest ciemne, zabarwione na szaro szkło sodowo-wapniowe, utworzone ze składników szkłotwórczych i środków barwiących.

Wyrażenie szkło sodowo-wapniowe stosuje się tu w szerokim znaczeniu i dotyczy ono każdego szkła utworzonego z następujących składników (w procentach wagowych):

SiO2 60 do 75%

Na₂O 10 do 20%

CaO 0 do 16%

K₂O 0 do 10%

MgO 0 do 10%

183 841

Al₂O₃ O do 5 %

BaO 0 do 5 %

BaO + CaO + MgO 10 do 2(0/

K₂O + Na₂O 110 do 2(0/ ... .

Szkło tego typu stosuje się bardzo szeroko do szklenia w budownictwie i w pojazdach samochodowych. Zwykle wytwarza się je w postaci wstęgi w procesie snucia lub w procesie wylewania. Wstęgę tego typu można ciąć na płyty, które następnie można zakrzywiać lub poddawać obróbce, np obróbce cieplnej, aby poprawić właściwości mechaniczne szkła.

Mówiąc o właściwościach optycznych płyty szklanej, trzeba zwykłe odnieść te właściwości do standardowego iłu-minanta. W obecnym opisie stosuje się dwa standardowe iluminanty; iluminant C oraz iluminant A, zdefiniowane przez International Commission on Illumination (C.I.E.). Iluminant C reprezentuje przeciętne światło dzienne o temperaturze barwy 6700 K. Iluminant ten jest szczególnie przydatny do oceny właściwości optycznych szkła przeznaczonego dla budownictwa. Iluminant A reprezentuje promieniowanie promiennika Plancka w temperaturze około 2856 K. Iluminant ten reprezentuje światło emitowane przez reflektory samochodowe i zasadniczo jest przeznaczony do oceny właściwości optycznych szkła przeznaczonego dla pojazdów samochodowych. International Commission on Illumination opublikowała także dokument, zatytułowany Colorimetry, Official Recommendations of the C.I.E. (maj 1970) opisujący teorię, zgodnie z którą współrzędne kolorymetryczne dla światła o każdej długości w widmie widzialnym są zdefiniowane w taki sposób, jak przedstawiono na wykresie (znanym jako wykres trójchromatyczny C.I.E.) o prostopadłych osiach x i y. Ten wykres trójchromatyczny pokazuje miejsce przedstawiające światło dla każdej długości fali (wyrażonej w nanometrach) Wdma widzialnego. Miejsce to nazywa się krzywą barw widmowych, a światło, którego współrzędne są umieszczone na tej krzywej barw widmowych uważa się za mające czystość wzbudzenia 100% dla odpowiedniej długości fali. Krzywa barw widmowych znajduje się nieco za linią zwaną granicą purpury, łączącej punkty krzywej barw widmowych, których współrzędne odpowiadają długości fali 380 nm (fiolet) i 780 nm (czerwień). Obszar zawarty pomiędzy krzywą barw widmowych a granicą purpury jest obszarem dostępnym dla współrzędnych trójchromatycznych każdego widzialnego światła. Współrzędne światła emitowanego przez Illuminant C odpowiadają np. x = 0,3101 i y = 0,3163. Ten punkt C jest uważany za reprezentujący światło białe i z tego powodu mający czystość wzbudzenia równą zero dla każdej długości fali. Z punktu C można wykreślić linie do krzywej barw widmowych przy każdej pożądanej długości fali i każdy punkt usytuowany na tych liniach może być określony nie tylko przez jego współrzędne x i y, ale także jako funkcja długości fali odpowiadającej mu linii, na której jest on usytuowany, i jego odległości od punktu C względem całkowitej długości linii długości fali. Stąd, światło przepuszczane przez zabarwioną płytę szkła można opisać jego dominującą długością fali i czystością wzbudzenia (P), wyrażoną w procentach .

W rzeczywistości, współrzędne C.I.E. światła przepuszczanego przez zabarwioną płytę szklaną zależą nie tylko od składu szkła, lecz także od jego grubości. W opisie i w zastrzeżeniach wszystkie podane wartości współrzędnych trójchrbmatycznych (x, y), czystości wzbudzania (P), dominującej długości fali λ_ο przepuszczanego światła i przepuszczalność światła przez szkło (TL) obliczono na podstawie przepuszczalności właściwej (SIT,) płyty szkła 0 grubości 5 mm. Przepuszczalność właściwa płyty szkła zależy tylko od absorpcji szkła 1 można ją wyrazić za pomocą prawa Beer-Lamberta; SIT, = e‘^E'A, gdzie Α, oznacza współczynnik absorpcji szkła (w cm’) przy określonej długości fali a E oznacza grubość szkła (w cm). W pierwszym przybliżeniu, SIT, można także wyrazić wzorem (k + R^k-Ru) w którym I„ oznacza natężenie światła widzialnego na pierwszej powierzchni płyty szkła, IR, oznacza natężenie światła widzialnego odbijanego przez tę powierzchnię, Ι_3λ oznacza natężenie światła widzialnego przepuszczanego przez drugą powierzchnię płyty szkła a R(, oznacza natężenie światła widzialnego odbijanego do wnętrza płyty przez tę druj^^ą powierzchnię.

183 841

W opisie i zastrzeżeniach stosuje się następujące określenia.

Całkowita przepuszczalność światła dla iluminanta A, oznaczana przy grubości 4 mm (TLA4). Ta całkowita przepuszczalność jest wynikiem całkowania wyrażenia:

ET_VE_VS_X/E.E_VS_X w zakresie długości fali od 380 do 780 nm, w którym Τ_λ oznacza przepuszczalność przy długości fali λ, Ε_λ oznacza rozkład widma iluminanta A, a S_x oznacza czułość zwykłego ludzkiego oka jako funkcję długości fali λ.

Całkowita przepuszczalność energii oznaczana przy grubości 4 mm (TE4). Ta całkowita przepuszczalność energii jest wynikiem całkowania wyrażenia:

ZK.E_X/ZA w zakresie długości fali od 300 do 2150 nm, w którym Ελ oznacza rozkład energii widma światła słonecznego przy położeniu słońca 30° nad horyzontem (rozkład Moona).

Selektywność, oznaczana dla grubości szkła wynoszącej 4 mm (SE4), będąca stosunkiem (TLA4/TE4).

Całkowita przepuszczalność w paśmie ultrafioletu, oznaczana dla grubości płyty 4 mm (TUVT4). Jest ona wynikiem całkowania wyrażenia:

Σ^.υ/Σ^λ w zakresie długości fali od 280 do 380 nm, przy czym υλ oznacza rozkład widma promieniowania ultrafioletowego, które przeszło przez atmosferę, oznaczanego według normy DIN 67507.

Wynalazek dotyczy zwłaszcza szkła szarego o odcieniu zielonkawym. Gdy krzywa przepuszczalności światła przezroczystej substancji nie zmienia się jako funkcja długości fali światła widzialnego, substancję taką określa się jako naturalnie szarą. W układzie C.I.E nie ma ona dominującej długości fali a jej czystość wzbudzania wynosi zero. Rozszerzając to pojęcie, ciało można uważać za szare, gdy krzywa jego widma jest stosunkowo płaska w obszarze światła widzialnego, ale mimo wszystko wykazuje słabe pasma absorpcyjne, umożliwiające określenie dominującej długości fali i czystości wzbudzania, która jest mała, ale różna od zera. Szare szkło według wynalazku korzystnie ma czystość wzbudzania mniejszą niż 10%, korzystnie nie przekraczająca 6%, i dominującą długość fali od 480 do 560 nm, odpowiadającą odcieniowi zielonkawemu.

Szare szkło wybiera się na ogół ze względu na jego właściwości chronienia przed promieniami słonecznymi, a jego zastosowanie w budownictwie jest znane, zwłaszcza w krajach bardzo słonecznych. Szare szkło stosuje się także w balustradach balkonowych lub na klatkach schodowych, jak również do częściowego szklenia w pewnych pojazdach mechanicznych lub przedziałach kolejowych. Aby chronić ich zawartość przed widokiem z zewnątrz, na ogół stosuje się bardzo ciemne szare szkło.

Wynalazek dotyczy selektywnego, ciemnego szarego szkła, nadającego się zwłaszcza do stosowania jako szyby samochodowe, zwłaszcza jako samochodowe tylne szyby boczne.

Według wynalazku ciemne, zabarwione na szaro szkło sodowo-wapniowe, utworzone ze składników szkłotwórczych i środków barwiących, charakteryzuje się tym, że jako pierwiastki barwiące zawiera żelazo, kobalt, selen i chrom w następującej ilości w stosunku do szkła:

Fe₂O₃ 0,75 do 1,80% wagowych

Co 0,0040 do 0,0180% wagowych

Se 0,0003 do 0,0040% wagowych

Cr₂O₃ 0,0010 do 0,0100% wagowych przy czym ilość środków barwiących jest taka, że szkło ma całkowitą przepuszczalność energii oznaczaną dla płyty szkła o grubości 4 mm od 15 do 40%, i dużą selektywność oznaczaną dla szkła o grubości 4 mm wynoszącą co najmniej 1,2, przy czystości wzbudzania nie większej niż 10%.

Korzystnie szkło według wynalazku ma selektywność wynoszącą co najmniej 1,4.

Korzystnie szkło według wynalazku ma całkowitą przepuszczalność światła, oznaczaną dla iluminanta A dla płyty szkła o grubości 4 mm od 20 do 50%.

Korzystnie szkło według wynalazku ma domimyącą długość fali od 480 do 560 nm.

183 841

Korzystnie szkło według wynalazku zawiera pierwiastek cer w ilości CeO₂ od 0 do 1,0% wagowych w stosunku do szkła.

Korzystnie szkło według wynalazku ma całkowitą przepuszczalność w ultrafiolecie, oznaczaną dla szkła o grubości 4 mm mmejszą niż 15%.

Korzystnie szkło według wynalazku zawiera środki barwiące w następującej ilości w stosunku do szkła:

Fe₂O₃	0,90	do 1,40%
Co	0,0080	do 0,0130%
Se	0,0005	do 0,0030%
Cr₂O₃	0,0010	do 0,0080%

Korzystnie szkło według wynalazku ma całkowitą przepuszczalność światła, oznaczaną dla iluminanta A dla płyty szkła o grubości 4 mm od 25 do 45%.

Korzystnie szkło według wynalazku ma całkowitą przepuszczalność energii, oznaczaną dla płyty szkła o grubości 4 mm od 20 do 35%.

Korzystnie szkło według wynalazku zawiera pierwiastek cer w ilości CeO₂ od 0 do 0,50% wagowych w stosunku do szkła.

Korzystnie szkło według wynalazku ma całkowitą przepuszczalność w ultrafiolecie, oznaczaną dla szkła o grubości 4 mm, mniejszą niż 10%.

W korzystnym wariancie wynalazek zapewnia ciemne szare szkło sodowo-wapniowe, składające się ze składników szkłotwórczych i środków barwiących, charakteryzujące się tym, że jako pierwiastki barwiące zawiera żelazo, kobalt, selen i chrom w następującej ilości (wyrażonej w procentach wagowych szkła):

Fe₂O3	0,75	do 1,50%
Co	0,0060	do 0,0180%
Se	0,0005	do 0,0040%
Cr₂O3	0,0010	do 0,0100%

przy czym ilość środków barwiących jest taka, że szkło ma całkowitą przepuszczalność energii oznaczaną dla płyty szkła o grubości 4 mm (TE4) w granicach od 15 do 40% i dużą selektywność (SE4), wynoszącą co najmniej 1,2 przy czystości wzbudzania nie większej niż 6%.

Określone wyżej zabarwione szkło według wynalazku jest szczególnie korzystne, gdyż jego duża selektywność, wynosząca co najmniej 1,2 związana z ma^łą przepuszczalnością energii pozwala mimo wszystko uzyskać wartości przepuszczalności światła odpowiadające minimalnym wartościom, zalecanym ze względów bezpieczeństwa dla szyb samochodowych.

W rzeczywistości, szkło o niemal podobnym zabarwieniu można wytwarzać, stosując nikiel jako główny środek barwiący. Obecność niklu ma jednak pewne wady, zwłaszcza gdy szkło ma być wytwarzane w procesie prowadzonym metodą wylewania. W procesie tym wstęga gorącego szkła jest prowadzona wzdłuż powierzchni kąpieli stopionej cyny tak, że ich powierzchnie są płaskie i równoległe. Aby uniknąć utlenienia cyny na powierzchni kąpieli, co mogłoby prowadzić do porywania tlenku cyny przez wstęgę szkła, nad kąpielą utrzymuje się atmosferę redukującą. Gdy szkło zawiera nikiel, ulega on częściowej redukcji przez atmosferę znajdującą się nad kąpielą cynową, co powoduje wzrost zmętnienia wytwarzanego szkła. Ponadto, nikiel obecny w szkle może tworzyć siarczek niklu NiS. Siarczek ten istnieje w różnych postaciach krystalicznych, trwałych w różnych zakresach temperatury, a przejście jednej z takich postaci w inną nastręcza trudności podczas wzmacniania szkła przez obróbkę cieplną polegającą na odpuszczaniu, stosowaną w przypadku szkła używanego w przemyśle motoryzacyjnym, a także stosowanego do szklenia w budownictwie (balkony, pachwiny łuków i podobne). Szkło według wynalazku, które nie zawiera niklu, jest szczególnie odpowiednie do wytwarzania w procesie prowadzonym metodą wylewania, jak również do zastosowań architektonicznych, a także do stosowania w pojazdach samochodowych i w innych pojazdach.

Łączna obecność jako środków barwiących żelaza, selenu, kobaltu i chromu umożliwia regulowanie właściwości optycznych i energetycznych szarego szkła według wynalazku. Wpływ różnych środków barwiących, rozważanego osobno, na wytwarzanie szkła, jest następujący (jak opisano w niemieckim podręczniku H. Scholtze Glas, tłumaczonym na francuski przez J. LeDu- Glass Institute - Paris):

183 841

Żelazo: Żelazo jest w rzeczywistości obecne w większości szkieł obecnych na rynku, albo w postaci zanieczyszczeń albo jest wprowadzane celowo jako środek barwiący. Obecność jonów żelazowych (Fe³⁺) nadaje szkłu niewielką, zdolność absorpcji światła widzialnego o krtótkiej długości fali (410 i 4-40 iun; i bardzo silnie pasmo absorpcyjne w ultrafiolecie (pasmo absorpcyjne ześrodkowane na 380 nm), podczas gdy obecność jonów żelazawych (Fe²⁺) powoduje silną absorpcję w podczerwieni (pasmo absorpcyjne ześrodkowane na 1050 nm). Jony żelazowe nadają szkłu nieco żółte zabarwienie, podczas gdy jony żelazawe dają wyraźniejsze zabarwienie niebiesko-zielone. Przy zachowaniu innych takich samych właściwości, to jony żelazawe są odpowiedzialne za absorpcję w podczerwieni i od nich zależy przepuszczalność energii (TE) . Wartość TE spada, co powoduje wzrost selektywności, gdy wzrasta stężenie jonów żelazawych. Dużą selektywność uzyskuje się, zwiększając ilość obecnych jonów żelazawych w stosunku do jonów żelazowych.

Selen: Kation Se⁴+ praktycznie nie ma działania barwiącego, podczas gdy nienaładowany pierwiastkowy Se⁰ nadaje szkłu barwę różową. Anion Se²' tworzy chromofor z obecnymi w szkle jonami żelazowymi i z tego powodu nadaje szkłu zabarwienie brązowawo czerwone.

Kobalt: Grupa Co^ nadaje szkłu intensywne zabarwienie niebieskie o dominującej długości fali w rzeczywistości przeciwnej tej, którą daje chromofor żelazo-selen.

Chrom: Obecność grupy Cr’ⁿO₆ daje nasilenie pasm absorpcyjnych przy 650nm i nadaje zabarwienie jasnozielone. Silniejsze utlenienie daje grupę Ch O-, dającą bardzo intensywne pasmo absorpcji przy 365 nm i nadaje żółte zabarwienie .

Cer: Obecność w kompozycji szkła jonów ceru umożliwia uzyskanie silnej absorpcji w ultrafiolecie. Tlenek ceru istnieje w dwóch postaciach; Ce¹⁷ powoduje absorpcje w ultrafiolecie przy około 240 nm a Ce¹¹¹ absorpcję w ultrafiolecie przy około 314 nm.

Właściwości energetyczne i optyczne szkła zawierającego kilka środków barwiących jest więc wynikiem wzajemnego kompleksowego ich oddziaływania, przy czym zachowanie się każdego z tych środków barwiących jest silnie uzależnione od stanu redoks i tym samym obecność innych pierwiastków prawdopodobnie wpływa na ten stan.

Zaobserwowano, że gdy stosuje się jako środki barwiące żelazo, kobalt, selen i chrom w podanych wyżej granicach ilościowych, możną uzyskać szkło o dużej selektywności i najniższe możliwej przepuszczalności energii (TE4), co pozwala uniknąć nadmiernego nagrzewania się wnętrz pojazdów, oszklonych takim szkłem.

Szkło według wynalazku korzystnie ma całkowitą przepuszczalność światła (TLA4) w granicach 20 do 50%, co czyni je szczególnie przydatnym do zapobiegania oślepianiu światłem reflektorów samochodowych, gdy stosuje się jako tylnie szyby samochodowe lub tylnie boczne szyby samochodowe.

Szkło według wynalazku korzystnie ma także całkowitą przepuszczalność światła oznaczana dla Illuminanta C dla płyty szkła o grubości 5 mm (TLC5) w granicach 20 do 40, co czyni je szczególnie przydatnym do zapobiegania olśniewaniu światłem słonecznym, gdy stosuje się je do szklenia budynków.

W korzystnym wariancie wynalazku zabarwione na szaro szkło charakteryzuje się obecnością pierwiastka ceru w następującej ilości (wyrażonej w % wagowych szkła):

CeO' 0 do 1,0%

Obecność ceru w takiej ilości, w połączeniu z obecnością innych środków barwiących w podanych wyżej granicach ilościowych umożliwia uzyskanie silnej absorpcji w ultrafiolecie, odpowiadającej całkowitej przepuszczalności w ultrafiolecie (TUV4) mniejszej niż 15%. Ta właściwość jest szczególnie korzystna z punktu widzenia motoryzacji. Mała przepuszczalność promieni ultrafioletowych umożliwia zapobieganie starzeniu się i zmianie barwy wykończenia wnętrz samochodów.

W szczególnie korzystnym wariancie wynalazku zabarwione na szaro szkło charakteryzuje się tym, że zawiera środki barwiące w następującej ilości (wyrażonej w %o wagowych szkaa:

^Fe2^O3	0,90	do 1,40%
Co	0,0080	do 0,0130%
Se	0,0005	do 0,0030%
Cr₂O₃	0,0010	do 0,0080%

183 841

Stosując składniki barwiące w podanych wyżej granicach ilościowych można wytwarzać szkło o całkowitej przepuszczalności światła Illuminanta A dla szkła o grubości 4 mm (TLA4) w granicach od 25 do 45% i całkowitej przepuszczalności energii (TE4) od 25 do 35%.

Gdy w takim szkle jest obecny pierwiastek cer, to powinien on znajdować się w nim w ilości (wyrażonej w % wagowych szkła):

CeO₂ 0 do 0,50%

Obecność ceru w takiej ilości, w połączeniu z obecnością innych środków barwiących w podanych wyżej granicach ilościowych umożliwia uzyskanie silnej absorpcji w ultrafiolecie, odpowiadającej wartościom TUV4 mniejszym niż 10%.

Szkło według wynalazku może być pokryte powłoką utworzoną z tlenku metalu, aby zmniejszyć jego nagrzewanie się pod wpływem promieniowania słonecznego i w konsekwencji nagrzewanie się wnętrza pojazdu, wyposażonego w szyby z takiego szkła.

Szkło o zawartości środków barwiących w bardziej ograniczonym podanym wyżej zakresie jest szczególnie przydatne, gdyż ma optymalne właściwości przepuszczalności światła i przepuszczalności energii dla stosowania jako tylnie szyby samochodowe lub tylnie boczne szyby samochodowe. Jeśli chodzi o zastosowanie w budownictwie, to jego właściwości estetyczne są połączone ze znacznymi oszczędnościami energii, związanymi z mniejszym obciążeniem systemów klimatyzacyjnych.

Szkło według wynalazku korzystnie stosuje się w postaci płyt o grubości 3 lub 4 mm na tylnie szyby samochodowe lub tylnie boczne szyby samochodowe, i płyt o grubości powyżej 4 mm w budownictwie.

Szkło według wynalazku można wytwarzać metodami tradycyjnymi. Jako surowce do jego wytwarzania można stosować materiały naturalne, szkło z odzysku, żużel lub ich kombinację. Środki barwiące nie muszą być koniecznie dodawane we wskazanej postaci, ale ten sposób dodawania odpowiedniej ilości środków barwiących, w ilości równoważnej do wskazanej postaci, odpowiada bieżącej praktyce. W praktyce, żelazo dodaje się w postaci różu polerskiego, kobalt dodaje się w postaci uwodnionego siarczanu, takiego jak CoSO₄ · 7H₂O lub CoSO₄ · 7H₂O, selen dodaje się w postaci pierwiastkowej lub w postaci selenitu, takiego jak Na₂SeO₃ lub Zn₂SeO₃ a chrom dodaje się w postaci dwuchromianu, takiego jak K₂Cr₂O₇. Cer dodaje się w postaci tlenku lub węglanu.

Inne pierwiastki mogą być obecne w postaci zanieczyszczeń w surowcach stosowanych do wytwarzania szkła według wynalazku (np. tlenek manganu w ilości rzędu 50 ppm), które mogą być materiałami naturalnymi, szkłem z odzysku lub żużlem, ale dopóki obecność tych zanieczyszczeń nie nadaje szkłu żadnych właściwości wykraczających poza podane wyżej granice, szkło uważa się za szkło według wynalazku.

Wynalazek zilustrowano następującymi przykładami, określającymi skład szkła według wynalazku.

Przykłady IdoXVII.

W tabeli 1 podano podstawowy skład szkła (w % wagowych), jak również składniki mieszanki szkłotwórczej , stapianej w celu wytworzenia szkła według wynalazku (ilości wyrażono w kg na tonę mieszanki szkłotwórczej). W tabeli 2a podano wagowo ilości środków barwiących w mieszance szkłotwórczej. W tabeli 2b podano ilości wagowe środków barwiących w wytworzonym szkle. Ilości te oznaczano metodą rentgenowskiej analizy fluorescencyjnej szkła i przeliczono na wskazane cząsteczki związków chemicznych. W tabeli 3 podano właściwości optyczne i energetyczne, odpowiadające definicjom podanym w opisie.

Tabela 1. Szkło podstawowe ,

Analiza szkła podstawowego

SiO2	71,5 do 71,
Al₂O₃	0,8%
CaO	8,8%
MgO	4,2%
Na₂0	14,1%
K₂O	0,1%
SO₃	0,1 do 0,5%

183 841

Składniki szkła podstawowego

Piasek	572,6
Skaleń	29,6
Kamień wapienny	35,7
Dolomit	167,7
Na₂CO3	176,7
Siarczan	8,1
Azotan	10,1

Mieszanina ta, jeśli trzeba, może zawierać środek redukujący, taki jak koks, grafit lub żużel.

Tabela 2a

Przykład nr	I	II	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX
Fe₂O3(kg)	7,43	8,31	8,72	9,98	8,97	9,06	10,3	7,1	8,23
CoO	0,115	0,121	0,125	0,115	0,105	0,104	0,045	0,054	0,121
Se ⁽kg)	0,037	0,037	0,053	0,027	0,035	0,043	0,006	0,023	0.023
^K2Cr₂O₇ (kg)	0,118	0,121	0,071	0,106	0,040	0,040	0,034	0,045	0,111

Przykład nr	X	XI	XII	XIII	XIV	XV	XVI	XVII
Fe₂O-, (kg)	9,06	9,14	9,56	8,64	8,47	8,39	11,6	13,3
CoO (kg)	0,117	0,118	0,112	0,132	0,097	0,100	0,098	0,106
Se (kg)	0,045	0,045	0,055	0,047	0,023	0,006	0,010	0,017
^K2Cr₂°7 (kg)	0,025	0,030	0,020	0,057	0,078	0,071	0,044	0,055

Tabela 2b

Przykład nr	I	Π	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX
Fe₂O, (%)	0,956	1,061	1,110	1,260	1,140	1,150	1,3	0,917	1,051
Co (ppm)	110	116	120	110	101	100	43	52	116
Se (ppm)	18	18	26	13	17	21	3	11	11
Cr₂°^{3 (}ppm)	74	76	45	67	25	25	21	28	70

Przykład nr	X	XI	XII	XIII	XIV	XV	XVI	XVII

Fe₂O3 (%)	1,150	1,160	1,210	1,100	1,080	1,070	1,45	1,66
Co (ppm)	112	113	107	126	93	95	94	101
Se (ppm)	22	22	27	23	11	3	5	8
Cr₂O3 (PPm)	16	19	13	36	49	45	27	34
CeO2 (%)				0,17	0,41	0,46

Tabela 3

Przykład nr	I	II	III	IV	V	VI	VII	VIII	IX
λ₀ (nm)	502,7	539,7	566,0	504,1	495,6	505,6	509,6	548,3	490,4
Czystość (%)	2,3	2,9	6,4	4,0	4,4	2,6	4,77	3,88	7,8
TLA4 (%)	33,0	31,0	27,5	32,2	36,8	34,6	48,61	50,74	35,1
TE4 (%)	27,2	25,0	23,0	23,1	28,3	26,5	30,3	38,5	27,0
TUVcałk4 (%)	6,0	4,9	4,0	4,1	5,3	4,9	4	9	6,2
SE4	1,21	1,24	1,20	1,39	1,30	1,27	1,60	1,32	1,30

183 841 cd. tabeli 3

Przykład nr	X	XI	XII	XIII	XIV	XV	XVI	XVII
Mnm)	556,7	568,9	565,6	516,4	495,4	489,8	493,5	539,1
Czystość (%)	4,8	9,1	8,1	1,6	5,0	9,5	9,04	6,84
TLA4(%)	31,1	28,3	29,4	31,1	40,7	43,6	40,02	30,93
TE4 (%)	24,8	23,2	22,6	25,4	32,6	33,5	26,5	20,7
TUVcałk4 (%)	4,3	3,5	3,4	4,2	4,2	5,0	4,5	1,3
SE4	1,25	1,22	1,30	1,23	1,25	1,30	1,51	1,49

183 841

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Ciemne, zabarwione na szaro szkło sodowo-wapniowe, utworzone ze składników szkłotwórczych i środków barwiących, znamienne tym, że jako pierwiastki barwiące zawiera żelazo, kobalt, selen i chrom w następującej ilości w stosunku do szkła:

Fe₂O₃ 0,75 do 1,80% wagowych Co 0,0040 do 0,0180% wagowych Se 0,0003 do 0,0040% wagowych Cr₂O₃ 0,0010 do 0,0100% wagowych

przy czym ilość środków barwiących jest taka, że szkło ma całkowitą przepuszczalność energii oznaczaną dla płyty szkła o grubości 4 mm od 15 do 40%, i dużą selektywność oznaczaną dla szkła o grubości 4 mm wynoszącą co najmniej 1,2, przy czystości wzbudzania nie większej niż 10%>.
2. Szkło według zastrz. 1, znamienne tym, że ma selektywność wynoszzącą co najmniej 1,4.
3. Szkło według zastrz. 1, albo 2, znamienne tym, że ma całkowitą przepuszczalność światła, oznaczaną dla iluminanta A dla płyty szkła o grubości 4 mm od 20 do 50%.
4. Szkło według zastrz. 1, albo 2, znamienne tym, że ma dominującą długość fali od 480 do 560 nm.
5. Szkło według zastrz. 1, albo 2, znamienne tym, że zawiera pierwiastek cer w ilości Ce(O od 0 do 1,0% wagowych w stosunku do szkła.
6. Szkło według zastrz. 5, znamienne tym, że ma całkowitą przepuszczalność w ultrafiolecie, oznaczaną, dla szkła o grubości 4 mm mniejszą niż 15%.
7. Szkło według zastrz. 1, albo 2, znamienne tym, że zawiera środki barwiące w następującej ilości w stosunku do szkła:

Fe₂O3 0,90 do 1,40%

Co 0,0080 do 0,0130%

Se 0,0005 do 0,0030%

Cr₂O₃ 0,0010 do 0,0080%
8. Szkło według zastrz. 7, znamienne tym, że ma całkowitą przepuszczalność światła, oznaczaną dla iluminanta A dla płyty szkła o grubości 4 mm od 25 do 45%.
9. Szkło według zastrz. 8, znamienne tym, że ma całkowitą przepuszczalność energii, oznaczaną dla płyty szkła o grubości 4 mm od 20 do 35%.
10. Szkło według zastrz. 8, albo 9, znamienne tym, że zawiera pierwiastek cer w ilości CeO2 od 0 do 0,50% wagowych w stosunku do szkła.
11. Szkło według zastrz. 10, znamienne tym, że ma całkowitą przepuszczalność w ultrafiolecie, oznaczaną dla szkła o grubości 4 mm, mniszą niż 10%.