PL179487B1

PL179487B1 - Inhalator PL PL PL PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL179487B1
Application number: PL96321495A
Authority: PL
Inventors: Erik Keldmann; John Reipur
Original assignee: Direct Haler As
Priority date: 1995-01-23
Filing date: 1996-01-22
Publication date: 2000-09-29
Also published as: KR100390480B1; NO314571B1; NO973371D0; GR3033542T3; DK0805696T3; CZ294305B6; CA2210717C; HU221840B1; FI973079A0; EP0805696B1; UA35643C2; WO1996022802A1; EA000052B1; JP2006026436A; ES2145421T3; BR9606838A; EP0805696A1; PT805696E; HUP9900352A2; NZ298384A

Abstract

1. Inhalator posiadajacy rurowy kadlub, stanowiacy jedna czesc, który ma ustnik i przeznaczony jest do jednorazowego uzytku i ma kanal przeplywajacego w nim powietrza, a ponadto którego odcinki sa w przyblizeniu prostoliniowe, zas we wnetrzu kanalu prze- plywajacego powietrza znajduje sie pojedyn- cza dawka aktywnej substancji w formie za- wieszonych czastek stalych, wdychanej przez uzytkownika, przy czym dawka ta jest uszczelniona w stosunku do otaczajacej at- mosfery za pomoca elementów zamykajacych otwieranych przez uzytkownika przy czym rurowy kadlub obejmuje zakrzywiony i gietki odcinek miedzy prostoliniowymi odcinkami, znamienny tym, ze zakrzywiony i gietki odcinek (12, 17) rurowego kadluba (11) obejmuje biegnace po jego obwodzie pofal- dowania, a ponadto pole przekroju poprzecz- nego kanalu znajdujacego sie w rurowym kadlubie (11) nie przekracza 75 mm2. Fig. 3 PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest inhalator stosowany w medycynie, służący do jednorazowego użytku.

Znane są liczne inhalatory o różnych konstrukcjach.

Przykładowo amerykańskie opisy patentowe o numerach 4,524,769 i 4,907,583 oraz międzynarodowe zgłoszenie WO 90/07351 prezentują inhalatory, z których każdy zawiera elementy dawkujące, dostarczające przed samym użyciem inhalatora, dawka substancji aktywnej w formie zawieszonych cząstek stałych, do kanału przez który przepływa powietrze. Ujście tego wylotowego kanału stanowi ustnik lub końcówka -wylotowa, które w momencie użytkowania inhalatora znajdują się między wargami użytkownika. Te znane już inhalatory charakteryzują się stosunkowo skomplikowaną budową. Nie są też one łatwe w użytkowaniu, jako że za każdym razem przed użyciem inhalatora trzeba manipulować jego elementami dawkującymi. Co więcej, te znane urządzenia są stosunkowo ciężkie i duże, przez co trudno je nosić w kieszeni czy damskiej torebce.

Gdy przez ustnik lub końcówkę wylotową, znajdujące się między wargami użytkownika, wdychana jest substancja w formie zawieszonych cząstek stałych lub też sproszkowana, znacząca część aktywnej substancji zawieszonej we wdychanym powietrzu nie dociera do płuc użytkownika, lecz może być połknięta lub też uderza o błonę śluzową jego jamy ustnej. To oznacza nie tylko utratę znaczącej jej części, ale i to, że substancja ta natykając się na błonę śluzową jamy ustnej lub też docierając do żołądka może spowodować niepożądane skutki uboczne.

Jak to zostało ujawnione w niemieckim Offenlegungsschrift nr 2815039, problem ten można rozwiązać poprzez użycie ustnika, który w trakcie użytkowania znajduje się w głębi jamy ustnej, przebiegając wzdłuż języka. Gdy strumień płynu zawierającego aktywną substancję skierowany jest do jamy ustnej pacjenta, przykładowo z inhalatora lub urządzenia rozpylającego połączonego z zewnętrznym końcem ustnika, możliwe jest skierowanie go w pożądanym kierunku w jamie ustnej, na przykład w kierunku gardła lub tchawicy pacjenta. .

Przedmiotem wynalazku jest inhalator posiadający rurowy kadłub, stanowiący jedną część, który ma ustnik i przeznaczony jest do jednorazowego użytku i ma kanał przepływającego w nim powietrza, a ponadto którego odcinki są w przybliżeniu prostoliniowe, zaś we wnętrzu kanału przepływającego powietrza znajduje się pojedyncza dawka aktywnej substancji w formie zawieszonych cząstek stałych, wdychanej przez użytkownika. Dawka ta jest uszczelniona w stosunku do otaczającej atmosfery za pomocą elementów zamykających

179 487 otwieranych przez użytkownika. Rurowy kadłub obejmuje zakrzywiony i giętki odcinek między prostoliniowymi odcinkami.

Istota wynalazku polega na tym, że zakrzywiony i giętki odcinek rurowego kadłuba obejmuje biegnące po jego obwodzie pofałdowania, a ponadto pole przekroju poprzecznego kanału znajdującego się w rurowym kadłubie nie przekracza 75 mm .

Korzystnie, rurowy kadłub obejmuje parę pofałdowanych giętkich odcinków, które oddziela niepofałdowany prostoliniowy rurowy odcinek, a rurowy kadłub przyjmuje w przybliżeniu kształt litery S.

Pofałdowania w obrębie pofałdowanego giętkiego odcinka i odcinków, w przekroju osiowym charakteryzują się stosunkowo ostrymi wgłębieniami i wierzchołkami, przy czym pofałdowania są w przybliżeniu piłokształtne w przekroju osiowym.

Pole przekroju poprzecznego kanału nie przekracza 70 mm², zaś zgodnie z korzystnym rozwiązaniem wynosi poniżej 50 mm² a nawet 7-35 mm², czy około 20 mm².

Kanał charakteryzuje się w przybliżeniu okrągłym przekrojem poprzecznym, zaś wewnętrzna średnica tego kanału jest w przybliżeniu taka sama wzdłuż długości rurowego kadłuba, tak że inhalator ukształtowany jest w postaci słomki do picia.

Dolne części pofałdowań zaopatrzone są w kod pomagający w uzyskaniu zgięcia odpowiedniego dla indywidualnego użytkownika.

Inhalator obejmuje element wprawiający w ruch obrotowy wokół wzdłużnej osi kanału powietrze przepływające przez ten kanał.

Odcinek ustnika przebiega w trakcie użytkowania od zębów użytkownika do miejsca sąsiadującego z nasadą jego języka, przy czym inhalator obejmuje część do zagryzania ukształtowaną na zewnętrznej powierzchni rurowego kadłuba, o którą zaczepiają zęby górnej szczęki użytkownika ustalając położenie inhalatora wewnątrz jamy ustnej użytkownika.

Część do zagryzania zamocowana jest rozłącznie na rurowym kadłubie i jej kształt dostosowany jest do zębów indywidualnego użytkownika.

Rurowy kadłub jest wysuwany z wsuniętej pozycji, w jakiej znajduje się on w trakcie przechowywania, do wysuniętej pozycji użytkowania i zaopatrzony jest w pofałdowania na obwodzie wzdłuż głównej części jego długości.

Na przeciwległych końcach rurowego kadłuba elementy zamykające obejmują parę nasadek umieszczonych w sposób rozłączny.

Wolne końce rurowego kadłuba umieszczone są blisko siebie, i są przy tym zamknięte za pomocą wspólnego usuwalnego elementu zamykającego, przy czym przynajmniej jedna nasadka i element zamykający jak również rurowy kadłub wykonany jest z przezroczystego materiału.

Ustnik rurowego kadłuba przystosowany jest do wsuwania w nozdrze użytkownika, przy czym inhalator obejmuje parę rurowych kadłubów oraz łączącą je część, a jeden koniec lub też ustnik jednego z pary tych kadłubów oddalony jest od analogicznego końca drugiego z pary kadłubów.

Niniejszy wynalazek przedstawia inhalator, który może być produkowany w bardzo prosty sposób i przy niskich kosztach, a który mimo to jest bardzo skuteczny.

W inhalatorze według wynalazku kanał przepływającego powietrza jest pozbawiony jakichkolwiek krętych odcinków, które mogą wspomagać roszenie lub powstawanie powłoki substancji aktywnej na wewnętrznej powierzchni kanału. Tworzenie się takiej powłoki jest też udaremnione, gdy inhalator jest jednorazowego użytku. Inhalator używany jednokrotnie jest znacznie bardziej higieniczny od inhalatorów wielorazowego użytku.

Wspomniane już elementy zamykające mogą być dowolnego typu; stanowić je mogą przykładowo nasadki, błony łub folie, które umieszczone są w sposób usuwalny na przeciwnych końcach rurowego kadłuba. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem, elementy zamykające stanowić mogą usuwalne, przebijane lub przerywane membrany, biegnące w poprzek kanału przepływającego powietrza i rozmieszczone w nim osiowo, w wyniku czego dawka aktywnej substancji znajduje się między nimi. Środki zamykające mogłyby oczywiście być dowolnego innego typu, który umożliwiałby uszczelnienie dawki aktywnej

179 487 substancji w stosunku do otaczającej atmosfery aż do momentu użycia inhalatora i który mógłby być usunięty lub otwarty przez pacjenta lub użytkownika przed jego użyciem.

Gdy taki inhalator jest używany przez pacjenta, dawka aktywnej substancji dostarczana jest do kanału w wyniku manipulowania elementami zasilającymi. Pacjent może wówczas wdychać aktywną substancję poprzez wsunięcie końcówki z ustnikiem między wargi i intensywne wdychanie powietrza przez kanał w inhalatorze. Ze względu na to, że pole przekroju poprzecznego wewnętrznej części kanału jest stosunkowo niewielkie, prędkość powietrza na tym odcinku będzie stosunkowo duża. Tak duża prędkość powietrza wspomaga proces rozpylania dawki substancji aktywnej w formie zawieszonych cząstek stałych oraz zawieszenie w powietrzu ostatecznie podzielonych cząstek.

Elementy dostarczające dawkę aktywnej substancji do kanału mogą być dowolnego znanego typu, w przypadku których w ich wnętrzu umieszczane są dawki substancji akty wnej w formie zawieszonych cząstek stałych w postaci małych ampułek, zawierających pojedynczą dawkę, lub też stanowić je mogą wymienialne naboje mieszczące w sobie pewną liczbę dawek. Przykładowo elementy zasilające mogą obejmować jedną komorę zawierającą dawkę lub też niewielką ilość takich komór lub kieszeni, które ograniczone są ściankami rurowego kadłuba, który z kolei wyznacza kanał przepływającego powietrza. Każda taka komora zawierająca dawkę może być oddzielona od sąsiedniej części kanału za pomocą błony, membrany lub ścianki, która może zostać przebita lub rozerwana przez użytkownika, przykładowo poprzez wywarcie w odpowiednim miejscu skierowanego do wewnątrz nacisku na zewnętrzną powierzchnię rurowego kadłuba.

Kanał przepływającego powietrza lub jego wyszczególniony odcinek może się charakteryzować dowolnym kształtem przekroju poprzecznego, na przykład kwadratowym, prostokątnym, wielobocznym, eliptycznym lub okrągłym. Co więcej, pole przekroju poprzecznego tego kanału lub jego odcinka może się zmieniać wzdłuż jego długości. W taki oto sposób jego pole przekroju poprzecznego może być mniejsze po stronie ustnika od pola po przeciwnej stronie kanału.

Rurowy kadłub inhalatora i wyznaczony w jego wnętrzu kanał mogą się odznaczać dowolnym kształtem. Oznacza to, że kanał ten może mieć dowolny prostoliniowy, zygzakowaty, lub zakrzywiony przebieg, lub też łączyć te rodzaje.

Gdy pacjent bądź użytkownik ustali kształt rurowego kadłuba przystosowany do jego jamy ustnej, może on odczytać i zanotować widoczną kombinację kodu. Znając tę kombinację, użytkownik może szybko ustawić giętki odcinek rurowego kadłuba inhalatora przy następnym korzystaniu z inhalatora tego samego typu.

W celu usprawnienia rozpraszania substancji aktywnej w formie zawieszonych cząstek stałych w powietrzu przepływającym przez kanał, inhalator może też zawierać elementy do nadawania powietrzu ruchu obrotowego wokół osi wzdłużnej kanału. Elementy takie mogą przykładowo stanowić biegnące spiralnie rowki lub żeberka, uformowane na powierzchni ścianek rurowego kadłuba ograniczających kanał, lub też elementy wprawiające w rotacje, umieszczone centralnie w kanale przepływającego powietrza.

Rurowy kadłub inhalatora może obejmować odcinek ustnika o dowolnej długości, który w trakcie używania przebiega od zębów użytkownika do dowolnego miejsca w obrębie jamy ustnej. Tym samym, dzięki odpowiedniemu dostosowaniu długości i kształtu odcinka ustnika, wewnętrzne zakończenie kanału przepływającego powietrza sąsiaduje i jest skierowane ku dowolnej części jamy ustnej, na którą oddziaływać ma substancja aktywna, w formie zawieszonych cząstek stałych. W przypadloi, gdy aktywna substancja ma być wdychana do płuc i oskrzeli o dużej i średniej pojemności, i przykładowo, gdy aktywna substancja jest lekarstwem łagodzącym choroby astmatyczne, odcinek ustnika rurowego kadłuba charakteryzuje się korzystnie taką długością, by przebiegał w trakcie użytkowania od zębów użytkownika do miejsca sąsiadującego z nasadą języka. Wówczas odcinek ustnika może być ukształtowany w korzystny sposób, tak aby wewnętrzne zakończenie kanału przepływającego powietrza było skierowane ku gardłu lub wlotowi tchawicy pacjenta lub też użytkownika. Może być przy tym zapewnione, że w przybliżeniu cała aktywna substancja dawki, znajdującej się w kanale lub też do niego dostarczanej, dotrze do miejsca przeznaczenia.

179 487

Stosunkowo droga i indywidualnie formowana część do zgryzania jest umieszczana w sposób usuwalny na rurowym kadłubie inhalatora, tak aby można było ją zachować i użyć ponownie, gdy usunięty zostanie sam kadłub. Ta mocowana w sposób usuwalny część może być korzystnie użyta w połączeniu z rurowymi kadłubami, przystosowanymi do tego, by być wykorzystywane niewiele lub tylko jeden raz. Część do zagryzania może być łączona ze sztucznymi zębami. Wówczas zęby te mogą obejmować elementy do ustawiania rurowego kadłuba w stosunku do jamy ustnej użytkownika lub też część do zagryzania może być indywidualnie formowana przy okazji wykonywania sztucznej szczęki dla indywidualnego użytkownika.

Ażeby całkowicie wyeliminować ryzyko wdychania przez pacjenta większych cząstek aktywnej substancji lub ciał obcych, takich jak rozerwane lub usunięte elementy zamykające, inhalator może również obejmować elementy zatrzymujące umieszczone w obrębie kanału, zatrzymujące cząstki o rozmiarze przekraczającym przewidziany. Elementy takie stanowić może przykładowo sito lub ekran, przebiegające w poprzek kanału. Umieszczone by one były wzdłuż biegu dawki wdychanej substancji aktywnej. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem, gdy elementy zamykające stanowią usuwalne nasadki, mogą być one zintegrowane z rurowym kadłubem za pośrednictwem giętkich strun lub taśm. Alternatywnie lub dodatkowo, części wolnych końców rurowego kadłuba mogą być zgięte jeden w kierunku drugiego, tak aby znajdowały się one w bliskim sąsiedztwie. Wówczas końce te mogłyby być zamknięte przy pomocy wspólnego, usuwalnego elementu zamykającego, takiego jak para wzajemnie połączonych lub zintegrowanych nasadek.

W większości przypadków pacjent lub użytkownik jest w stanie wdychać powietrze atmosferyczne przez kanał przepływającego powietrza, tak aby uzyskać wystarczająco silny przepływ powietrza dla zawieszenia w nim aktywnej substancji w rozpylonej postaci. Jednakże dzieci oraz dorośli o znacznie zmniejszonej wydolności płuc mogą okazać się niezdolni do wytworzenia wystarczającego natężenia przepływu powietrza przez kanał. Dlatego też inhalator może również obejmować elementy do wytwarzania wymuszonego przepływu powietrza przez kanał. Elementy takie mogą być dowolnego rodzaju, który umożliwia wytwarzanie powietrza pod ciśnieniem. Przykładowo element taki stanowić może ściśliwa bańka umieszczana na zewnętrznym końcu lub końcówce wlotu powietrza w obrębie rurowego kadłuba. Elementy do generowania przepływu mogą być wówczas uruchamiane w tym samym czasie, w którym pacjent używa inhalatora.

Trzeba tu zrozumieć, że inhalator według wynalazku nie musi być koniecznie wsuwany do jamy ustnej użytkownika i że określenie ustnik nie ma wyłącznie oznaczać, że ma on być umieszczany w ustach. Tym samym jeden koniec lub ustnik kadłuba może być przystosowany do wsuwania go w nozdrze użytkownika lub pacjenta. W takim przypadku korzystne jest, aby inhalator obejmował parę rurowych kadłubów oraz łączącą je część, przy czym jeden koniec lub też ustnik jednego z pary tych kadłubów oddalony był od analogicznej końcówki drugiego z pary kadłubów, tak że końcówki te mogłyby być wsunięte w nozdrza użytkownika lub pacjenta.

Niniejszy wynalazek obejmuje ponadto elementy zasilające w substancję, stosowane w połączeniu z inhalatorem opisanego powyżej typu. Elementy te zawierają pojedynczą dawkę substancji aktywnej w formie zawieszonych cząstek stałych wzdłuż długości rurki. Dawka ta jest uszczelniona lub zamknięta w stosunku do otaczającej atmosfery dzięki zastosowaniu elementów zamykających, które muszą być usunięte lub otwarte przed użyciem przez użytkownika. Jeden koniec rurki jest przy tym wsuwany lub też łączony z kanałem przepływającego powietrza inhalatora. Rurkę tworzącą kapsułkę na substancję aktywną można, zgodnie z korzystnym rozwiązaniem, zaginać, przykładowo dzięki zastosowaniu pewnej liczby sąsiadujących ze sobą pofałdowań biegnących po obwodzie. Rurka ta może być zamknięta na przeciwległych końcach dzięki zastosowaniu nasadek, które mogą zostać usunięte. Wolne końce rurki mogą być zagięte do siebie i zamknięte za pomocą wspólnego elementu zamykającego lub połączonych ze sobą nasadek.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia pierwszy sposób realizacji inhalatora według wynalazku;

179 487 fig. 2 przedstawia drugi sposób realizacji inhalatora według wynalazku; fig. 3 przedstawia zastosowanie inhalatora pokazanego na fig. 1; fig. 4 przedstawia trzeci sposób realizacji inhalatora według wynalazku; fig. 5 przedstawia czwarty sposób realizacji inhalatora według wynalazku; fig. 5 przedstawia, w jaki sposób może być używany inhalator pokazany na fig. 5; fig. 7 przedstawia, w jaki sposób zgięty odcinek inhalatora pokazanego na fig. 6 może być zaopatrzony w kod zginania; fig. 8 przedstawia piąty sposób realizacji inhalatora według wynalazku; fig. 9 przedstawia, w jaki sposób może być używany inhalator pokazany na fig. 8; fig. 10 przedstawia ustnik przeznaczony dla inhalatora według wynalazku zgodnie z szóstym sposobem realizacji; fig. 11 przedstawia, w jaki sposób ustnik pokazany na fig. 10 może być umieszczony w jamie ustnej użytkownika; fig. 12 i 13 przedstawiają w powiększeniu dwa różne urządzenia dostarczające oddzielne dawki aktywnej substancji do kanału ustnika pokazanego na fig. 10 i 11; fig. 14 przedstawia ustnik pokazany na fig. 10 zaopatrzony w trzecie urządzenie do dostarczania dawki aktywnej substancji; fig. 15 przedstawia koleiny sposób realizacji ustnika używanego w połączeniu z inhalatorem według wynalazku; fig. 16 przedstawia ustnik pokazany na fig. 15 zaopatrzony w urządzenie zasilające go w aktywną substancję; fig. 17 przedstawia sposób funkcjonowania inhalatora pokazanego na fig. 15 i 16; fig. 18 przedstawia siódmy sposób realizacji inhalatora według wynalazku; fig. 19 przedstawia ósmy sposób realizacji inhalatora według wynalazku; fig. 20 przedstawia, w jaki sposób może być używany inhalator pokazany na fig. 19; fig. 21 przedstawia kapsułkę zawierającą pojedynczą dawkę aktywnej substancji; fig. 22 przedstawia, w jaki sposób może być używana kapsułka pokazana na fig. 21 w połączeniu z ustnikiem pokazanym na fig. 14-16; fig. 23 przedstawia dziewiąty sposób realizacji inhalatora, a fig. 24 przedstawia dziesiąty sposób realizacji, w którym przeciwne końce rurowego inhalatora zamknięte są za pomocą wspólnej nasadki zamykającej.

Figura 1 przedstawia inhalator 10. Inhalator taki dostarczony od jego producenta obejmować może prosty, cienkościenny kadłub rurowy 11 posiadający giętki odcinek 12 oraz usuwalne nasadki 13, zamykające przeciwne otwarte końce kadłuba 11. Wewnętrzny otwór kadłuba 11, który wyznacza granice kanału przepływającego powietrza, zawiera pojedynczą dawkę substancji aktywnej w formie zawieszonych cząstek stałych lub też sproszkowanej, takiej jak steroidy, p2-agoniści, środek przeciwcholinergiczny lub inne preparaty medyczne. Rurowy kadłub 11 może się charakteryzować okrągłym przekrojem poprzecznym, o mniej więcej stałej wewnętrznej średnicy i jednakowej grubości ścianek wzdłuż jego długości, przypominając słomkę do picia. Odcinek 12 może być zaopatrzony w pofałdowania biegnące po jego obwodzie, umożliwiające jego zginanie. Kadłub 11 może przykładowo być wykonywany z odpowiedniego tworzywa sztucznego w procesie wytłaczania. Jego wewnętrzna średnica mieści się zgodnie z korzystnym rozwiązaniem w granicach 4-8 mm, przykładowo 5-6 mm. Tworzywo, z którego wykonywany jest kadłub rurowy 11, mogłoby zostać poddane takiej obróbce, aby zmniejszyć lub wyeliminować możliwość elektryczności statycznej.

Inhalator 10 przedstawiony na fig. la, który zawiera tylko jedną dawkę aktywnej substancji, przeznaczony jest do jednorazowego użytku, po czym jest on wyrzucany. Odpowiednia niewielka ilość inhalatorów jednorazowego użytku tego typu może być pakowana, przykładowo podobnie jak papierosy, i noszona przez użytkownika w kieszeni lub damskiej torebce, nie zajmując wiele miejsca.

Przed użyciem inhalatora 10 takiego, jak to pokazuje fig. la, użytkownik łub pacjent może nim wstrząsnąć dla rozdrobnienia zawartej w nim substancji aktywnej w formie zawieszonych cząstek stałych. Giętki odcinek 12 może wówczas być zgięty, po czym aktywna substancja S zbiera się w zagłębieniach pofałdowań giętkiego odcinka 12, jak to zostało oznaczone na fig. la i Ib. Następnie usunięte być mogą nasadki 13 w sposób przedstawiony na fig. Ib. Wówczas inhalator 10 jest gotowy do użytku i dłuższy prosty koniec rurowego kadłuba może być wsunięty do jamy ustnej 14 użytkownika lub pacjenta, jak to pokazuje fig. 3. Jako że rurowy kadłub 11 został zgięty, aktywna substancja S zawarta w zagłębieniach pofałdowań odcinka 12 nie może się z tego kadłuba samoczynnie wydostać.

179 487

Jak to zostało pokazane na fig. 3, wewnętrzny koniec inhalatora umieszczony jest w sąsiedztwie nasady języka pacjenta. Gdy wdycha on powietrze przez kanał przepływającego powietrza znajdujące się w obrębie rurowego kadłuba 11, substancja aktywna S w formie zawieszonych cząstek stałych jest wycofywana z zagłębień pofałdowań odcinka 12 i zawieszona w powietrzu wdychanym do płuc pacjenta. W przypadku, gdy pacjentem jest małe dziecko lub też z jakiegoś innego powodu nie jest on w stanie wdychać w sposób wystarczająco intensywny, na zewnętrznym końcu rurowego kadłuba 11, tak jak pokazuje to fig. Id, może być umieszczona ściśliwa bańka 15 lub też inne elementy do wytwarzania wymuszonego przepływu przez ów kadłub. Wówczas powietrze z zawieszoną w nim aktywną substancją może być wdmuchiwane do jamy ustnej 14 w tym samym czasie, w którym pacjent je wdycha. Rozwiązanie pokazane na fig. 2 jest nieznacznie zmodyfikowane w stosunku do tego przedstawionego na fig. 1. I tak na fig. 2 rurowy kadłub 11 zaopatrzony jest w biegnące spiralnie po jego obwodzie pofałdowanie 16, które może nadać ruch obrotowy przepływowi powietrza wdychanego przez kanał wyznaczone przez rurowy kadłub 11. Kadłub ten i/lub przynajmniej jedna nasadka 13 wykonane są, zgodnie z preferowanym rozwiązaniem, z przezroczystego tworzywa, dzięki czemu użytkownik może naocznie się upewnić, że inhalator zawiera dawkę aktywnej substancji.

Figura 4 przedstawia sposób realizacji inhalatora 10, zgodnie z którym zaopatrzony on jest nie tylko w giętki odcinek 12, zaopatrzony w pofałdowania biegnące na jego obwodzie, ale i w giętki odcinek 17 na przeciwległym końcu kadłuba 11, pozbawiony takich pofałdowań. W rzeczywistości tworzywo oraz grubość ścianek rurowego kadłuba 11 może zostać dobrana w taki sposób, żeby dowolna część tego kadłuba mogła być zginana, uzyskując pożądany kształt. Inhalator pokazany na fig. 5 odpowiada temu przedstawionemu na fig. 4. Jedyną różnicą jest to, że rozwiązanie pokazane na fig. 5 wyposażone jest w giętki odcinek 12 na obu przeciwległych końcach kadłuba, przy czym oba odcinki 12 wyposażone są w biegnące po obwodzie pofałdowania.

Pewnym pacjentom o niewyostrzonym zmyśle czucia trudność może sprawić natychmiastowe i poprawne umieszczenie inhalatorów pokazanych na fig. 1, 2, 4 i 5 w jamie ustnej 14. Dlatego też korzystne jest wsunięcie kadłuba 11 w część do zagryzania lub blokadę dla zębów 18 tego typu, który pokazuje fig. 5. Fig. 5d jest widokiem od czoła części do zagryzania 18, podczas gdy fig. 5e przedstawia przekrój wzdłużny tej części. Część do zagryzania 18 obejmuje ciągnący się wzdłuż niej kanał lub szczelinę 19, której wielkość jest taka, aby do jej wnętrza wcisnąć można było kadłub 11, jak to pokazuje strzałka na fig. 5d. Zgłębienia lub rowki 20 i 21 znajdują się na gómej zewnętrznej powierzchni części do zagryzania 18, zaś zagłębienie 22 znajduje się na jej dolnej zewnętrznej powierzchni. Gdy część do zagryzania lub blokada dla zębów 18 została już umieszczona na rurowym kadłubie 11, który został wygięty uzyskując przy tym pożądany kształt, zaś nasadki zamykające 13 usunięto w sposób objaśniony powyżej, zespół inhalatora obejmujący rurowy kadłub 11 oraz część do zagryzania 18 może być wsunięty do ust użytkownika. Wówczas, jak to pokazuje fig. 6, część do zagryzania lub blokada na zęby 18 może być umieszczona w taki sposób, aby górna warga 23 i górne zęby 24 pacjenta znajdowały się odpowiednio w zagłębieniach 20 i 21, podczas gdy dolna warga 25 użytkownika znajdowałaby się w zagłębieniu 22 części do zagryzania lub blokady dla zębów 18. Rurowy kadłub 11 może być przy tym bardzo dokładnie umieszczony wewnątrz jamy ustnej 14 użytkownika.

Jak to pokazuje fig. 6, wewnętrzny koniec rurowego kadłuba 11 może być ukształtowany w taki sposób, aby znajdował się on w sąsiedztwie gardła 26 użytkownika lub pacjenta, będąc zrazem zwrócony w jego kierunku. Tym samym niemal cała aktywna substancja zawarta w kadłubie może zostać przeniesiona do płuc pacjenta, gdy wdycha on intensywnie powietrze przez kanał przepływającego powietrza, którego granice określa rurowy kadłub 11. Należy zrozumieć, że wewnętrzny koniec kadłuba 11 może zostać skierowany ku dowolnej części powierzchni jamy ustnej, która ma być wystawiona na działanie aktywnej substancji zawartej w inhalatorze.

Aby zapewnić, że otwarty wewnętrzny koniec rurowego kadłuba 11 będzie skierowany w kierunku gardła 26 pacjenta lub użytkownika, jak to pokazuje fig. 6, lub też w kierun

179 487 ku innej części powierzchni jamy ustnej 14, która ma być poddana leczeniu, ważne jest, aby kształt wewnętrznego końca kadłuba 11 był dostosowany do indywidualnego użytkownika. Gdy wewnętrzny koniec takiego kadłuba zaopatrzony jest w giętki odcinek 12 z biegnącymi po jego obwodzie pofałdowaniami, zagięcie lub krzywizna, która jest dostosowana do jamy ustnej konkretnego pacjenta lub użytkownika, może być określona z pomocą kodu, który można zapamiętać. Fig. 7 przedstawia przykłady takiego kodowania. Jak to zostało wskazane na fig. 7a, każdemu lub też co drugiemu obwodowemu zagłębieniu ukształtowanemu między sąsiednimi pofałdowaniami biegnącymi po obwodzie w obrębie giętkiego odcinka 12 może być przyporządkowana pewna liczba. Kod liczbowy, który zapamiętać musi użytkownik, może wówczas wskazywać, które ze skierowanych ku górze zagłębień powinny być całkowicie rozchylone, a które nie.

Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem, sąsiednie zagłębienia mogą być rozmaicie pokolorowane lub też różne kolory mogą być przyporządkowane do różnych zagłębień w sposób wskazany na fig. 7b i 7c. Zagięcie lub krzywizna odpowiednia dla indywidualnego użytkownika lub pacjenta może być wówczas wyrażona w formie kodu kolorów, podobnie jak to było wyjaśnione w odniesieniu do kodowania liczbowego.

Inhalator 10 pokazany na fig. 8 jest tego samego typu co ten opisany powyżej w odniesieniu do fig. 2. Jednakże tu wewnętrzny koniec kadłuba 11 pokazanego na fig. 8 wyposażony jest w stałe zgięcie 27, które zostało wykonane w procesie wytwarzania samego inhalatora.

Podobnie jak w przypadku inhalatora z fig. 2, rurowy kadłub 11 zaopatrzony jest tu w biegnące spiralnie wzdłuż jego długości pofałdowanie 16. Tak jak to zostało wyjaśnione powyżej w odniesieniu do fig. 2, takie spiralne pofałdowanie może wprawiać w ruch obrotowy powietrze wdychane przez rurowy kadłub 11. Kadłub ten w dowolnym z rozwiązań pokazanych na fig. 1, 2, 4, 5 i 8 może być przykładowo wykonany w procesie formowania wtryskowego, rozdmuchiwania lub wytłaczania. W ostatnim przypadku pofałdowania mogą być ukształtowane w ściankach rurowego kadłuba 11 w trakcie następnego etapu produkcji. Kadłuby 11 pokazane na fig. 2 i 8 mogąbyć zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem wykonane poprzez spiralne nawinięcie pasma cienkiego materiału, takiego jak papier, karton lub inny włóknisty cienki materiał, z nachodzącymi na siebie sąsiednimi brzegami. Brzegi takie mogą być ze sobą połączone lub uszczelnione, w wyniku czego kształtowane jest spiralne pofałdowanie 16. Aby ułatwić umieszczenie ciasno przylegających nasadek 13 na przeciwległych końcach kadłuba 11, gdy wewnątrz znajduje się dawka aktywnej substancji, rurowe kadłuby 11 zilustrowane na fig. 1, 2, 4, 5 i 8 mogą być przycięte na skos, jak to zostało oznaczone za pomocą przerywanej linii 28 na fig. 8c.

Rurowy kadłub 11 pokazany na fig. 8 może być wsunięty do kanału lub szczeliny 19 części do zagryzania lub blokady dla zębów 18 w sposób objaśniony powyżej w odniesieniu do fig. 5. Następnie, gdy giętkiemu odcinkowi 12 nadano pożądany kształt, zaś nasadki 13 zostały usunięte, inhalator może zostać umieszczony w ustach pacjenta w sposób pokazany na fig. 9 i jak to już zostało wyjaśnione w odniesieniu do fig. 6.

Figura 10 przedstawia sposób realizacji rurowego kadłuba 29 do inhalatora według wynalazku. Fig. lOa, lOb, lOc i lOd pokazują odpowiednio przekrój wzdłużny, widok z góry, widok od czoła oraz przekrój poprzeczny wzdłuż linii D-D. Rurowy kadłub 29 wyznacza granice wzdłużnego kanału 30 przepływającego powietrza, charakteryzującego się w przybliżeniu stałym polem przekroju poprzecznego wzdłuż swojej długości. Zewnętrzny koniec (na fig. 10 - lewy koniec) rurowego kadłuba 29 charakteryzuje się kształtem odpowiadającym kształtowi części do zagryzania lub blokady dla zębów 18 pokazanej na fig. 5 i 8. Oznacza to, że w rozwiązaniu pokazanym na fig. 10 blokada zintegrowana jest z rurowym kadłubem 29. I tak, kadłub ten wyposażony jest w zagłębienia lub rowki 20 i 21 uformowane na górnej zewnętrznej powierzchni zewnętrznego końca kadłuba 29. Te zagłębienia 20 i 21 przeznaczone są do tego, by objąć odpowiednio górną wargę 23 i górne zęby 24 użytkownika lub pacjenta. Co więcej, na dolnej zewnętrznej powierzchni kadłuba 29 ukształtowane jest zagłębienie 22 obejmujące dolną wargę użytkownika w sposób pokazany na fig. 11.

179 487

Rurowy kadłub 29 pokazany na fig. 10, który zgodnie z korzystnym rozwiązaniem wykonywany jest z plastiku w procesie formowania wtryskowego, może być przystosowany do jednorazowego użytku. W takim wypadku pojedyncza dawka substancji aktywnej sproszkowanej lub w formie zawieszonych cząstek stałych może być umieszczona w obrębie kanału 30 przepływającego powietrza, zaś otwarte zakończenia tego kanału mogą być uszczelnione lub zamknięte przy użyciu usuwalnych elementów uszczelniających lub zamykających, takich jak błona lub folia, które mogą być zerwane. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem rurowy kadłub 29 pokazany na fig. 10 może być przystosowany do współpracy z urządzeniem dostarczającym tuż przed użyciem inhalatora dawkę substancji aktywnej sproszkowanej lub w formie zawieszonych cząstek stałych do kanału 30 przepływającego powietrza. W takim wypadku korzystne jest przystosowanie kadłuba 29 do tego, by być użytym pewną ilość razy, zaś każda próbka może się charakteryzować kształtem dostosowanym do indywidualnego użytkownika.

Figury 12 i 13 przedstawiają zewnętrzne końce lub też części do zagryzania rurowego kadłuba 29 zaopatrzone w oddzielne urządzenie 31 zasilające w dawkę.

Urządzenie to obejmuje krótką rurkę 32, która może być wsuwana do wnętrza kanału 30 przepływającego powietrza kadłuba 29. Na fig. 12 urządzenie 31 obejmuje tarczę 33, która zamocowana jest obrotowo wewnątrz obudowy 34. Tarcza 33 zawiera pewną ilość kapsułek 35 umieszczonych na okręgu. Kapsułki 35 z tarczy 33 mogą być po kolei umieszczane w pozycji gotowej do użycia. W pozycji tej w wyniku manipulowania częściami obudowy 34 odcinane są przeciwległe końce 36 kapsułki 35, przy czym pozostała rurowa część kapsułki przenoszona jest do rurki 32 i kanału 30 przepływającego powietrza w obrębie rurowego kadłuba 29. Dawka aktywnej substancji zawarta w kapsułce o odciętych końcach może być wówczas wdychana, gdy kadłub 29 zostanie wsunięty do jamy ustnej pacjenta w sposób pokazany na fig. 11.

Urządzenie 31 zasilające w dawkę pokazane na fig. 13 jest podobne do tego przedstawionego na fig. 12. Jednak na fig. 13 dysk 33 zawierający kapsułki został zamieniony paskiem 37 z umieszczoną w prostym rzędzie pewną liczbą kapsułek 35. Pod innymi względami urządzenie 31 zasilające w dawkę na fig. 13 działa w przybliżeniu w taki sam sposób jak urządzenie zasilające pokazane na fig. 12. Aby zapobiec wdychaniu odciętych końców 36 kapsułki lub też innych obcych ciał, w obrębie kanału 30 przepływającego powietrza umieścić można w sposób zaznaczony na fig. 12 i 13 sito lub siatkę 38 przepuszczające substancję aktywną w formie zawieszonych cząstek stałych, ale nie końce 36 kapsułki.

Figura 14 przedstawia sposób realizacji inhalatora według wynalazku obejmującego rurowy kadłub 29, taki jak pokazany już został na fig. 10. Inhalator ten obejmuje też niewielki pojemnik lub kapsułkę 39, która zawierać może pojedynczą dawkę substancji aktywnej w formie zawieszonych cząstek stałych lub też proszkowanej. Fig. 14a jest widokiem od czoła inhalatora, podczas gdy fig. 14b przedstawia widok boczny inhalatora w częściowym przecięciu. Kapsułka 39 obejmuje krótką rurkę 32, która może być wsunięta do zewnętrznego końca kanału 30 przepływającego powietrza, co oznacza, że kapsułka 39 jest wymienialna. Przed użyciem inhalatora elementy zamykające (nie pokazane na rysunku) kapsułki 39 mogą zostać usunięte lub przerwane, umożliwiając dzięki temu przepływ powietrza przez kapsułkę i do kanału 30 przepływającego powietrza. W ramach przykładu takie elementy zamykające mogą obejmować usuwalną nasadkę lub błonę zamykające otwór rurki 32 oraz usuwalną błonę lub folię zamykające otwór kapsułki 39 lub też usuwalną ściankę kapsułki. Kapsułka lub pojemnik 39 mogą zostać wówczas usunięte, gdy zostaną one raz użyte, podczas gdy kadłub 29 może być użyty pewną ilość razy.

Figura 15 przedstawia alternatywny sposób realizacji rurowego kadłuba pokazanego na fig. 14. Fig. 15a, 15b i 15c to odpowiednio widok od czoła, przekrój podłużny oraz przekrój poprzeczny wzdłuż linii C-C. Należy zauważyć, że fig. 15c została pokazana w powiększeniu w stosunku do fig. 15a i 15b. Obok kanału 30 przepływającego powietrza kadłub rurowy 29 pokazany na fig. 15 obejmuje wzdłużny, przechodzący na wskroś górny i dolny kanał 40 i 41. Gdy używany jest kadłub i wdychane jest powietrze z rozproszoną w nim substancją aktywną przez kanał 30, jednocześnie wdychane są strumienie fałszywego

179 487 powietrza przez kanały 40 i 41. Strumienie te otaczają przepływające powietrze, w którym rozproszona jest substancja aktywna, co służy skierowaniu tej substancji w pożądanym kierunku oraz zmniejszeniu jej ubytku.

Figura 16 przedstawia sposób realizacji inhalatora, zgodnie z którym obejmuje on rurowy kadłub 29 taki jak ten pokazany na fig. 15 oraz wymienny pojemnik lub kapsułkę 39 tego typu, który przedstawia fig. 14 i który jest mocowany w sposób wymienny na kadłubie 29 za pośrednictwem rurki 32. Kapsułka 39 ukształtowana jest w taki sposób, że nie zamyka ona otworów wlotowych kanałów 40 i 41. Fig. 16a jest widokiem od czoła inhalatora, podczas gdy fig. 16b jest widokiem z boku inhalatora w częściowym przecięciu. Pomijając możliwość otaczania przez powietrze przepływające przez kanały 40 i 41, inhalator pokazany na fig. 16 może być obsługiwany i może funkcjonować w przybliżeniu w sposób opisany powyżej w odniesieniu do fig. 14 i 15.

Figura 17 schematycznie przedstawia wewnętrzny koniec inhalatora pokazanego na fig. 16, który został wsunięty do jamy ustnej 14 użytkownika lub pacjenta. Gdy pacjent wdycha powietrze przez inhalator, przepływające powietrze 42 z rozproszoną w nim aktywną substancją otaczane jest przez strumienie powietrza atmosferycznego, które zaznaczone są przy pomocy strzałek 43 i 44 i które nie zawierają żadnych lub też znikomą ilość cząstek aktywnej substancji. Te otaczające strumienie powietrza mogą wspomagać doprowadzanie rozproszonej substancji aktywnej do płuc pacjenta bez znaczących strat tej substancji.

Figura 18 przedstawia kolejny sposób realizacji rurowego kadłuba 29. Fig. 18a jest widokiem od czoła, zaś fig. 18b pokazuje podłużny przekrój poprzeczny przez kadłub 29, natomiast fig. 18c jest widokiem od czoła wzdłuż linii C-C w powiększeniu. Rurowy kadłub 29 pokazany na fig. 18 jest krótką wersją o kształcie podobnym do zewnętrznego końca kadłuba pokazanego na fig. 15b po lewej stronie od linii przecięcia C-C. Jednakże, jak to najlepiej zostało pokazane na fig. 18a, zewnętrzne zakończenie kanału 30 przepływającego powietrza może charakteryzować się formą wzdłużnego kanału lub rowka 45. Kadłub 29 z fig. 18 może być stosowany wraz z kapsułką lub pojemnikiem 39, jak to pokazuje fig. 14 i 16. Wówczas rurka 32 kapsułki 39 może zostać umieszczona w kanale lub rowku 45. Osiowa długość kanału lub rowka może odpowiadać długości rurki 32 kapsułki 39.

Na fig. 19 przedstawiony został sposób realizacji odpowiadający temu z fig. 1. Jednak tutaj, obok giętkiego odcinka 12 rurowy kadłub 11 zaopatrzony jest w drugi podobny giętki odcinek 46. Oddzielony on jest od odcinka 12 za pośrednictwem niepofałdowanego prostoliniowego rurowego odcinka 47. Rurowy kadłub 11 zawiera pojedynczą dawka aktywnej substancji S i, gdy ma być użyty inhalator 10, odcinki 12 i 46 mogą zostać zgięte w sposób pokazany na fig. 19b i 19c, w wyniku czego odcinki 12, 47 i 46 przyjmują w przybliżeniu kształt litery S. Substancja aktywna S zatrzymuje się głównie w wewnętrznych zagłębieniach pofałdowania giętkiego rurowego odcinka 12. Wówczas usunięte być mogą nasadki zamykające 13 z przeciwległych końców kadłuba 11 w sposób pokazany na fig. 19c, po czym kadłub rurowy może zostać wsunięty do jamy ustnej 14 użytkownika w sposób pokazany na fig. 20. Nawet jeśli użytkownik pochyli głowę w sposób pokazany na fig. 20, aktywna substancja S, może pozostać w wewnętrznych zagłębieniach pofałdowania w obrębie giętkiego odcinka 12. Kiedy jednak użytkownik lub pacjent wdycha powietrze przez kanał 11 przepływającego powietrza, prędkość przepływającego powietrza powoduje spadek ciśnienia statycznego, w wyniku czego aktywna substancja S jest wysysana z zagłębień pofałdowania i rozproszona porywana jest przez przepływające powietrze.

Jeśli inhalator taki jak te pokazane na fig. 1, 2 i 4 jest skrócony, może on być używany jako usuwalny pojemnik lub kapsułka na pojedynczą dawkę aktywnej substancji S. Taki rurowy pojemnik lub kapsułka pokazana jest na fig. 21 i może być zamknięta na przeciwnych końcach za pomocą usuwalnych zamykających nasadek 13 lub też za pomocą innych usuwalnych lub przerywanych elementów zamykających. Rurowa kapsułka zaopatrzona jest w centralny giętki odcinek 49 zaopatrzony w pofałdowania na jego obwodzie, jak te opisane powyżej. Rurowy pojemnik lub kapsułka 48 może być używana razem z jednym z rurowych kadłubów 29 pokazanych na fig. 10-18. Fig. 22 przedstawia, w jaki sposób użyty być może pojemnik lub kapsułka 48 w połączeniu z rurowym kadłubem 29 zilustrowanym

179 487 na fig. 15 i 16. Przed użyciem kapsułki 48 można ją zgiąć w sposób pokazany na fig. 21b, tak żeby aktywna substancja S zbierała się głównie na wysokości giętkiego odcinka 49, przede wszystkim w jego wewnętrznych zagłębieniach pofałdowania. Po usunięciu zamykających nasadek 13, jeden koniec kapsułki 48 można wsunąć w zewnętrzne zakończenie kanału 30 przepływającego powietrza w obrębie rurowego kadłuba 29 w sposób pokazany na fig. 22. Wówczas inhalator jest gotowy do użycia w sposób opisany powyżej. Gdy aktywna substancja S z kapsułki 48 nie jest już wdychana, kapsułkę tę można usunąć, zaś w trakcie kolejnej inhalacji używa się nowej.

Figura 23 przedstawia rurowy inhalator 10, w przypadku którego odcinek 12 zaopatrzony jest w pewną ilość pierścieniowych pofałdowań. Fig. 23a i 23b przedstawiają odpowiednio prostoliniowy inhalator przed użyciem oraz zgięty inhalator gotowy do użycia. Jak to zostało pokazane na fig. 23c, pofałdowania są w przybliżeniu piłokształtne w przekroju osiowym. I tak wgłębienia 50 i wierzchołki 51 pofałdowań są stosunkowo ostre.

Zgodnie z rozwiązaniem pokazanym na fig. 24 rurowy inhalator 10 przechowywany jest w pozycji, w której jest on zgięty, a jego wolne końce znajdują się blisko siebie, zaś sam inhalator z umieszczoną wewnątrz aktywną substancją pozostaje w tej pozycji dzięki zastosowaniu pojedynczego elementu zamykającego 52, który zamyka oba jego wolne końce. Element zamykający może przykładowo stanowić para nasadek zamykających, które połączone są ze sobą za pośrednictwem łączącego odcinka, który może być z nimi zintegrowany. Rozwiązanie to zapewnia, że oba przeciwległe końce rurowego inhalatora 10 są otwarte zanim użyć można inhalator.

Należy zrozumieć, że możliwe byłoby przeprowadzenie rozmaitych poprawek i zmian rozwiązań opisanych powyżej i pokazanych na rysunkach bez konieczności odejścia od przedmiotu niniejszego wynalazku. Tym samym cechy opisane odnośnie dowolnego z przedstawionych rozwiązań mogłyby też dotyczyć jednego lub więcej z pozostałych rozwiązań. Przykładowo dowolne rozwiązanie obejmować może sito lub siatkę 38 pokazaną na fig. 12 i 13 lub też inny element do zatrzymywania większych cząstek. Co więcej, dowolny z zaprezentowanych rurowych kadłubów obejmować może oddzielne kanały na fałszywe lub otaczające powietrze. Podobnie dowolny sposób realizacji rurowego kadłuba obejmować może ściśliwą bańkę 15, taką jaka została pokazana na fig. Id, lub też inny element dostarczający sprężone powietrze.

179 487

Fig. 24

179 487

Fig. 21

a

Fig. 22

179 487

Fig. 20

179 487

Fig. 18

179 487

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Inhalator posiadający rurowy kadłub, stanowiący jedną część, który ma ustnik i przeznaczony jest do jednorazowego użytku i ma kanał przepływającego w nim powietrza, a ponadto którego odcinki są w przybliżeniu prostoliniowe, zaś we wnętrzu kanału przepływającego powietrza znajduje się pojedyncza dawka aktywnej substancji w formie zawieszonych cząstek stałych, wdychanej przez użytkownika, przy czym dawka ta jest uszczelniona w stosunku do otaczającej atmosfery za pomocą elementów zamykających otwieranych przez użytkownika przy czym rurowy kadłub obejmuje zakrzywiony i giętki odcinek między prostoliniowymi odcinkami, znamienny tym, że zakrzywiony i giętki odcinek (12, 17) rurowego kadłuba (11) obejmuje biegnące po jego obwodzie pofałdowania, a ponadto pole przekroju poprzecznego kanału znajdującego się w rurowym kadłubie (11) nie przekracza 75 mm².
2. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że rurowy kadłub (11) obejmuje parę pofałdowanych giętkich odcinków (12, 48), które oddziela niepofałdowany prostoliniowy rurowy odcinek (47), a rurowy kadłub (11) przyjmuje w przybliżeniu kształt litery S.
3. Inhalator według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że pofałdowania w obrębie pofałdowanego giętkiego odcinka i odcinków (12, 46), w przekroju osiowym charakteryzują się stosunkowo ostrymi wgłębieniami (50) i wierzchołkami (51).
4. Inhalator według zastrz. 3, znamienny tym, że pofałdowania są w przybliżeniu piłokształtne w przekroju osiowym.
5. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że pole przekroju poprzecznego kanału nie przekracza 70 mm², zaś zgodnie z korzystnym rozwiązaniem wynosi poniżej 50 mm².
6. Inhalator według zastrz. 5, znamienny tym, że pole przekroju poprzecznego kanału wynosi 7-35 mm², zaś zgodnie z korzystnym rozwiązaniem około 20 mm².
7. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że kanał charakteryzuje się w przybliżeniu okrągłym przekrojem poprzecznym, zaś wewnętrzna średnica tego kanału jest w przybliżeniu taka sama wzdłuż długości rurowego kadłuba.
8. Inhalator według zastrz. 7, znamienny tym, że inhalator ukształtowany jest w postaci słomki do picia.
9. Inhalator według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że dolne części pofałdowań zaopatrzone są w kod pomagający w uzyskaniu zgięcia odpowiedniego dla indywidualnego użytkownika.
10. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że obejmuje on element (16) wprawiający w ruch obrotowy wokół wzdłużnej osi kanału powietrze przepływające przez ten kanał.
11. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że odcinek ustnika przebiega w trakcie użytkowania od zębów (24) użytkownika do miejsca sąsiadującego z nasadą jego języka.
12. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że obejmuje on część do zagryzania (18) ukształtowaną na zewnętrznej powierzchni rurowego kadłuba (11, 29), o którą zaczepiają zęby (24) górnej szczęki użytkownika ustalając położenie inhalatora wewnątrz jamy ustnej (14) użytkownika.
13. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym, że część do zagryzania (18) zamocowana jest rozłącznie na rurowym kadłubie (11).
14. Inhalator według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że kształt części do zagryzania (18) dostosowany jest do zębów (24) indywidualnego użytkownika.
15. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że rurowy kadłub (11) jest wysuwany z wsuniętej pozycji, w jakiej znajduje się on w trakcie przechowywania, do wysuniętej pozycji użytkowania.

179 487
16. Inhalator według zastrz. 15, znamienny tym, że rurowy kadłub (11) zaopatrzony jest w pofałdowania na obwodzie wzdłuż głównej części jego długości.
17. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że na przeciwległych końcach rurowego kadłuba (11) elementy zamykające obejmują parę nasadek (13) umieszczonych w sposób rozłączny.
18. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że wolne końce rurowego kadłuba (11) umieszczone są blisko siebie, i są przy tym zamknięte za pomocą wspólnego usuwalnego elementu zamykającego.
19. Inhalator według zastrz. 17 albo 18, znamienny tym, że przynajmniej jedna nasadka (13) element zamykający wykonany jest z przezroczystego materiału.
20. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że rurowy kadłub (11) jest przynajmniej w części wykonany z przezroczystego materiału.
21. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że ustnik rurowego kadłuba (11) przystosowany jest do wsuwania w nozdrze użytkownika.
22. Inhalator według zastrz. 21, znamienny tym, że obejmuje on parę rurowych kadłubów (11) oraz łączącą je część, przy czym jeden koniec lub też ustnik jednego z pary tych kadłubów oddalony jest od analogicznego końca drugiego z pary kadłubów.

* * *