PL174040B1 - Sposób wytwarzania oksymu 2-hydroksyaryloaldehydu - Google Patents

Sposób wytwarzania oksymu 2-hydroksyaryloaldehydu

Info

Publication number
PL174040B1
PL174040B1 PL93300156A PL30015693A PL174040B1 PL 174040 B1 PL174040 B1 PL 174040B1 PL 93300156 A PL93300156 A PL 93300156A PL 30015693 A PL30015693 A PL 30015693A PL 174040 B1 PL174040 B1 PL 174040B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
magnesium
compound
reaction
solution
mol
Prior art date
Application number
PL93300156A
Other languages
English (en)
Other versions
PL300156A1 (en
Inventor
Daniel Levin
Original Assignee
Zeneca Ltd
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Zeneca Ltd filed Critical Zeneca Ltd
Publication of PL300156A1 publication Critical patent/PL300156A1/xx
Publication of PL174040B1 publication Critical patent/PL174040B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07CACYCLIC OR CARBOCYCLIC COMPOUNDS
    • C07C45/00Preparation of compounds having >C = O groups bound only to carbon or hydrogen atoms; Preparation of chelates of such compounds
    • C07C45/61Preparation of compounds having >C = O groups bound only to carbon or hydrogen atoms; Preparation of chelates of such compounds by reactions not involving the formation of >C = O groups
    • C07C45/67Preparation of compounds having >C = O groups bound only to carbon or hydrogen atoms; Preparation of chelates of such compounds by reactions not involving the formation of >C = O groups by isomerisation; by change of size of the carbon skeleton
    • C07C45/68Preparation of compounds having >C = O groups bound only to carbon or hydrogen atoms; Preparation of chelates of such compounds by reactions not involving the formation of >C = O groups by isomerisation; by change of size of the carbon skeleton by increase in the number of carbon atoms
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07CACYCLIC OR CARBOCYCLIC COMPOUNDS
    • C07C249/00Preparation of compounds containing nitrogen atoms doubly-bound to a carbon skeleton
    • C07C249/04Preparation of compounds containing nitrogen atoms doubly-bound to a carbon skeleton of oximes
    • C07C249/08Preparation of compounds containing nitrogen atoms doubly-bound to a carbon skeleton of oximes by reaction of hydroxylamines with carbonyl compounds
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07CACYCLIC OR CARBOCYCLIC COMPOUNDS
    • C07C251/00Compounds containing nitrogen atoms doubly-bound to a carbon skeleton
    • C07C251/32Oximes
    • C07C251/34Oximes with oxygen atoms of oxyimino groups bound to hydrogen atoms or to carbon atoms of unsubstituted hydrocarbon radicals
    • C07C251/44Oximes with oxygen atoms of oxyimino groups bound to hydrogen atoms or to carbon atoms of unsubstituted hydrocarbon radicals with the carbon atom of at least one of the oxyimino groups being part of a ring other than a six-membered aromatic ring
    • C07C251/46Quinone oximes
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07CACYCLIC OR CARBOCYCLIC COMPOUNDS
    • C07C47/00Compounds having —CHO groups
    • C07C47/52Compounds having —CHO groups bound to carbon atoms of six—membered aromatic rings
    • C07C47/56Compounds having —CHO groups bound to carbon atoms of six—membered aromatic rings containing hydroxy groups
    • C07C47/565Compounds having —CHO groups bound to carbon atoms of six—membered aromatic rings containing hydroxy groups all hydroxy groups bound to the ring

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)
  • Physical Or Chemical Processes And Apparatus (AREA)
  • Low-Molecular Organic Synthesis Reactions Using Catalysts (AREA)
  • Acyclic And Carbocyclic Compounds In Medicinal Compositions (AREA)

Abstract

1. Sposób wytwarzania oksymu 2-hydroksyaryloaldehydu, znamienny tym, ze hydroksyloamine poddaje sie reakcji z 2-hydroksyaryloaldehydem, prowadzonej w obecnosci zwiazku metalu z grupy II, III, IVA Iub VIA ukladu okresowego i/lub w takich warunkach, ze 2-hydroksyaryloaldehyd jest co najmniej czesciowo w postaci soli i/lub kompleksu z metalem z grupy II, III, IVA Iub VIA ukladu okresowego. PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania oksymów 2-hydroksyaryloaldehydów. Zastosowanie oksymów 2-hydroksyaryloaldehydów (oksymów aldehydu salicylowego) jako ekstrahentów w hydrometalurgjcznym procesie odzyskiwania metali z rud metali jest dobrze znane. Taki proces opisano np. w brytyjskim opisie patentowym nr A-1421766 i jest on wykorzystywany przemysłowo od wielu lat.
174 040
Oksymy 2-hydroksyaryloaldehydów można wytwarzać typowo w reakcji odpowiedniego 2-hydroksyaryloaldehydu z hydroksyloaminą. W praktyce stosuje się zwykle hydroksyloaminę w postaci soli, np. siarczanu lub chlorku hydroksyloamoniowego, i reakcję prowadż:i się w obecności środka wiążącego kwas, takiego jak węglan sodowy, który reaguje z uwalniającym się kwasem tworząc siarczan lub chlorek sodowy, które muszą być odrzucane, oraz dwutlenek węgla. Ponieważ reakcję prowadzi się zwykle w dwufazowym środowisku wodno-organicznym, wydzielający się dwutlenek węgla powoduje straty rozpuszczalnika organicznego, co jest niekorzystne ze względów ekonomicznych i ekologicznych, chyba że podejmuje się odpowiednie, często kosztowne, środki zapobiegawcze.
Stwierdzono obecnie, że problemy związane z aktualnie stosowanymi procesami wytwarzania oksymów 2-hydroksyaryloaldehydów mogą być rozwiązane lub zminimalizowane jeśli 2-hydroksyaryloaldehyd stosuje się przynajmniej częściowo w postaci soli i/lub kompleksu z niektórymi, opisanymi w dalszej części metalami albo w obecności związku powyższych metali. W niektórych przypadkach reakcja zachodzi o wiele szybciej niż w przypadku opisanych powyżej znanych procesów a ponadto połączenie reakcji oksymowania z reakcją formylowania dla otrzymania aldehydu daje dodatkowe oszczędności na operacjach.
Zgodnie z powyższym, przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania oksymu
2-hydroksyaryloaldehydu polegający na tym, że hydroksyloaminę poddaje się reakcji z
2-hydroksyaryloaldehydem w obecności związku metalu z grupy II, ΠΙ, IVA lub VlA układu okresowego i/lub w takich warunkach, że 2-hydroksyaryloaldehyd j est przynajmniej częściowo w postaci soli i/lub kompleksu z metalem z grupy II, In, IVA lub VlA układu okresowego.
Przykładami 2-hydroksyaryloaldehydów, które mogą być stosowane w sposobie według wynalazku są związki o wzorze 1, w którym R1, R2, R3 i R4 oznaczają niezależnie od siebie atom wodoru lub chlorowca albo grupę alkilową, cykloalkilową, aryloalkilową, arylową, ałkiloarylową, alkoksylową, aryloksylową, acylową lub hydroksylową. Każda z różnych węglowodorowych, węglowodoroksylowych i acylowych grup R'1, R2, r3 i r4 może zawierać do 36 atomów węgla, np. od 5 do 22 atomów węgla.
Szczególne znaczenie mają 2-hydroksyaryloaldehydy o wzorze 2, w którym R5 oznacza atom wodoru Iub grupę Ci-22-alkilową. Są one stosowane do wytwarzania oksymów 2-hydroksyaryloaldehydów o wzorze 3.
Korzystnie, R5 oznacza grupę C7-12-alkilową, zwłaszcza w pozycji 4 do grupy hydroksylowej.
Ze względu na obecność związku metalu z grupy II, III, IVA lub VIA układu okresowego przyjmuje się, że 2-hydroksyaryloaldehyd będzie w mieszaninie reakcyjnej miał co najmniej częściowo postać soli, to znaczy aryloksylanu i/lub kompleksu powyższego metalu. Jako przykłady szczególnie odpowiednich metali można podać magnez (grupa IIA), glin (grupa IIIB), tytan i cyrkon (grupa IVA) i chrom (grupa VIA). Sól i/lub kompleks metalu z hydroksyaryloaldehydem można sporządzać wcześniej lub wytwarzać w mieszaninie reakcyjnej, prawdopodobnie jedynie przejściowo i możliwie, że w równowadze z jedną lub kilkoma innymi pochodnymi metalu.
Warunki reakcji odpowiednie dla wytwarzania 2-hydroksyardoaldehydów w postaci soli magnezowych zostały opisane w naszym europejskim opisie patentowym nr A-0529870. Warunki otrzymywania 2-hydroksyaryloaldehydów w obecności związków glinu, tytanu, cyrkonu i chromu zostały przedstawione w europejskich opisach patentowych nr A-0077279 i nr A-0106653 oraz w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr A-4231967. Należy oczekiwać, że w powyższych warunkach powstaje 2-hydroksyaryloaldehyd w postaci, co najmniej częściowo, soli i/lub kompleksów powyższych metali.
W prowadzeniu procesu sposobem według wynalazku hydroksyloaminę można korzystnie stosować w postaci soli, np. w postaci jej wodnego roztworu. Odpowiednimi solami są bromek, fosforan, azotan i octan, w szczególności siarczan, hydroksyloamoniowy.
Gdy hydroksyloamina jest stosowana w postaci soli a hydroksyaryloaldehyd częściowo w postaci soli, wówczas związek metalu jest obecny w ilości mniejszej od równoważnej w stosunku do hydroksyaryloaldehydu. Np., katalityczna ilość związku tytanu jest niezbędna
174 040 dla prowadzenia reakcji w obecności zasady. Do odpowiednich zasad należą wodorotlenki, węglany, octany i podobne metali alkalicznych oraz zasady azotowe. Jeśli metal, np. magnez, jest stosowany co najmniej w ilości jednego równoważnika w stosunku do hydroksyaryloaldehydu, wówczas dodatek innej zasady jako środka wiążącego kwas nie jest zwykle potrzebny.
Reakcję sposobem według wynalazku można dogodnie prowadzić w odpowiednim rozpuszczalniku, w temperaturze od 30°C do 150°C, ale w razie potrzeby można stosować nieco niższą lub wyższą temperaturę. Odpowiednimi rozpuszczalnikami są rozpuszczalniki organiczne, takie jak alkohol, w których zarówno hydroksyaryloaldehyd jak i hydroksyloamina są w znacznym stopniu rozpuszczalne. Korzystne jest jednak stosowanie hydroksyloaminy lub jej soli w roztworze wodnym. Hydroksyaryloaldehyd, obecny co najmniej częściowo w postaci soli i/lub kompleksu z metalem, może, w zależności od jego budowy i także stopnia jonizacji, być używany sam albo w postaci roztworu lub zawiesiny w wodzie albo w mieszającym się lub nie mieszającym się z wodą rozpuszczalniku organicznym. Do korzystnych rozpuszczalników należą mieszaniny wody i aromatycznego węglowodoru, takiego jak toluen lub ksylen.
Oksym 2-hydroksyaryloaldehydu można wyodrębniać z mieszaniny reakcyjnej dowolnym znanym sposobem.
Sposób według wynalazku jest szczególnie przydatny do wytwarzania oksymów
2-hydroksyaryloaldehydów w reakcji hydroksyloaminy lub jej soli z solą magnezową (bis-aryloksylanem) 2-hydroksyaryloaldehydu, w szczególności 2-hydroksyarylaaldehydu o wzorze 1 lub wzorze 2, a zwłaszcza do wytwarzania ekstrahenta metali oksymu -5-nonylosalicyloaldehydu- z odpowiedniego bis-(2-formylo-4-nonylofenoksylanu) magnezu.
Sposób według wynalazku jest także korzystny dla wytwarzania oksymów 2-hydroksya^yoi^lidieh^ydów w reakcji hydroksyloaminy lub jej soli z 2-hydroksyar^doaldehydem, zwłaszcza 2-hydroksyatyłoaldehydem o wzorze 1 lub wzorze 2, w obecności pochodnej tytanu(lV). Do odpowiednich pochodnych tytanu(lV) należą związki o wzorze 4, w którym W, X, Y i Z oznaczają niezależnie od siebie atom chlorowca lub grupę alkoksylową, aryloksylową, alkiloaryloksylową, aryloalkoksylową, acyloksylową lub cyklopentadienylową albo resztę /ł-diketonu, hydroksychinoliny lub ewentualnie podstawionego 2-hydroksyaryloaldehydu; albo dwa z podstawników W, X, Y i Z oznaczają razem atom tlenu a dwa pozostałe oznaczają niezależnie od siebie atom chlorowca lub grupę alkoksylową, aryloksylową, aiyloalkoksylową, alkiloaryloksylową lub acyloksylową albo resztę jS-diketonu, hydroksychinoliny lub ewentualnie podstawionego 2-hydroksyaryloaldehydu. Generalnie, część alkilowa lub acylowa grupy W, X, Y lub Z zawiera do 22 atomów węgla a część arylowa jest grupą fenylową.
Specyficznymi przykładami pochodnych tytanu(IV) są tetraizopropoksylan tytanu, tetrabutoksylan tytanu i tetrafenoksylan tytanu.
Metody wytwarzania 2-hydroksyaryyoaldehydów drogą orto-formylowania ewentualnie podstawionych fenoli w obecności różnych pochodnych metali są opisane w cytowanych uprzednio odnośnikach. Zgodnie z tymi metodami, przyjmuje się, że 2-hydroksyaryloaldehydy są otrzymywane co najmniej częściowo w postaci soli i/lub kompleksów z metalami, z których wolny aldehyd może być odzyskiwany znanymi sposobami, takimi np. jak zakwaszenie i ekstrakcja. Szczególnie korzystną cechą sposobu według wynalazku jest fakt, że otrzymywane w opisanym procesie formylowania 2-hydroksyaryloaldehydy mogą być stosowane bezpośrednio jako związki wyjściowe bez konieczności ich wyodrębniania z mieszanin reakcyjnych zawierających pochodne metali.
W dalszym więc aspekcie wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania oksymu 2-hydroksyaryyoaldehydu polegającego na poddaniu hydroksyloaminy reakcji z 2-hydroksyaryloaldehydem, który jest bezpośrednim produktem reakcji fenolu zawierającego co najmniej jedną wolną pozycję orto z formaldehydem lub związkiem wytwarzającym formaldehyd. Reakcję prowadzi się w praktycznie bezwodnych warunkach w obecności związku metalu z grupy ll, lll, lVA lub VlA układu okresowego.
174 040
W korzystnej odmianie powyższego aspektu sposobu według wynalazku, hydroksyloaminę lub jej sól poddaje się reakcji z 2-formylofenoksylanem magnezu otrzymanym w reakcji bis-węglowodoroksylanu magnezu pochodzącego co najmniej częściowo z hydroksyaromatycznego węglowodoru zawierającego co najmniej jedną wolną pozycję orto w stosunku do grupy hydroksylowej, z formaldehydem lub związkiem wytwarzającym formaldehyd. Reakcję prowadzi się w praktycznie bezwodnych warunkach.
W szczególnie korzystnej odmianie powyższego aspektu sposobu według wynalazku, hydroksyloaminę lub jej sól poddaje się reakcji z bis-(2-formylofenoksylanem) magnezu otrzymanym w reakcji bis-fenoksylanu magnezu pochodzącego z fenolu zawierającego co najmniej jedną wolną pozycję orto, z formaldehydem lub związkiem wytwarzającym formaldehyd. Reakcję prowadzi się w praktycznie bezwodnych warunkach.
Praktycznie bezwodne warunki wymagane w reakcji formylowania dla otrzymania bis-(2-formylofenoksylanu) magnezu mogą być dogodnie zapewnione przez zastosowanie praktycznie bezwodnych reagentów w połączeniu ze stosowaniem odpowiednich technik, np. destylacji, dla usunięcia pochodzącej z zewnątrz wilgoci. Korzystne jest zwykle prowadzenie reakcji w obecności praktycznie bezwodnego układu rozpuszczalników. Odpowiednie układy rozpuszczalników typowo zawierają obojętny niepolarny lub mało polarny rozpuszczalnik organiczny i/lub polarny rozpuszczalnik organiczny zdolny do reagowania jako ligand w stosunku do atomów magnezu.
Odpowiednie obojętne niepolarne lub mało polarne rozpuszczalniki organiczne powinny być cieczami w temperaturze reakcji i powinny być rozpuszczalnikami dla bis-węglowodoroksylanu magnezu. Korzystnie, powinny one pozwolić na usuwanie jednego lub więcej lotnych produktów ubocznych drogą destylacji. Przykładami odpowiednich obojętnych rozpuszczalników są węglowodory aromatyczne, np. toluen, ksylen, mezytylen, kumen, cymen i tetralina, oraz chlorowane aromatyczne węglowodory, np. chlorobenzen i o-dichlorobenzen. Można też stosować mieszaniny obojętnych rozpuszczalników.
Odpowiednie polarne rozpuszczalniki są cieczami w temperaturze reakcyjnej i mogą być uważane za współrozpuszczalniki gdy są stosowane w połączeniu z niepolamymi lub mało polarnymi rozpuszczalnikami. Przykładami odpowiednich polarnych współrozpuszczalników są polarne aprotonowe rozpuszczalniki, takie jak dimetylosulfotlenek, sulfolan, dimetyloacetamid, N-formylopiperydyna, N-metylopirolidyna, tetrametylomocznik, oraz w szczególności dimetyloformamid; trzeciorzędowe zasady, takie jak trietyloaminą, trioktyloamina, tetrametyloetylenodiamina i pirydyna; etery, takie jak eter etylowy, eter difenylowy, tetrahydrofuran, 1,2-dimetoksyetan (glyme), eter dimetylowy glikolu dietylenowego (diglyme), eter dimetylowy glikolu trietylenowego (triglyme), tris[2-(2metoksyetoksy)etylo]amina a także etery koronowe i inne polarne rozpuszczalniki, takie jak Polymeg 1000, Cellosolve, i inne. Do szczególnie użytecznych współrozpuszczalników należą niższe alkanole, takie jak etanol i, szczególnie, metanol. Mogą być stosowane mieszaniny współrozpuszczalników. Współrozpuszczalnik może być podawany do mieszaniny reakcyjnej sam lub w postaci ligandu skompleksowanego z atomami magnezu bis-aryloksylanu.
Niektóre rozpuszczalniki mogą w sposobie według wynalazku mieć zdolność funkcjonowania zarówno jako rozpuszczalniki jak i współrozpuszczalniki. Np. tetrahydrofuran może być stosowany jako rozpuszczalnik razem ze współrozpuszczalnikiem o większej polarności albo może być stosowany jako jedyny rozpuszczalnik/współrozpuszczalnik.
Reakcję formylowania stosowaną w procesie wytwarzania bis-(2-formylofenoksylanu) magnezu prowadzi się dogodnie w temperaturze wrzenia, w zakresie od około 60°C do około 130°C. Produkty uboczne reakcji, np. metanol, mrówczan metylu i dimetoksymetan (metylal) usuwa się korzystnie z mieszaniny reakcyjnej w miarę ich tworzenia. W każdym poszczególnym przypadku temperatura wrzenia zależy od składu układu rozpuszczalników i od ciśnienia w strefie reakcji. Formylowanie można z powodzeniem prowadzić pod ciśnieniem atmosferycznym lub podwyższonym ale w niektórych przypadkach korzystne jest stosowanie podczas formylowania obniżonego ciśnienia, to znaczy ciśnienia niższego od atmosferycznego, np. ciśnienia od około 9,3 do około 930 kPa (absolutnego). W szcze174040 gółności stwierdzono, że poza ułatwieniem usuwania lotnych produktów ubocznych reakcji obserwuj e się znacznie lepszą wydajność i/lub czystość aldehydu i dostrzegalne zmniejszenie tworzenia się produktów ubocznych, gdy reakcję prowadzi się pod zmniejszonym ciśnieniem (i tym samym w niższej temperaturze), w porównaniu z reakcją prowadzoną w tym samym układzie rozpuszczalników pod ciśnieniem atmosferycznym.
W niektórych przypadkach może być korzystne prowadzenie reakcji w temperaturze wrzenia, w zakresie od około 70°C do około 80°C, np. 75°C, pod ciśnieniem odpowiednim dla utrzymania oddestylowywania ubocznych produktów reakcji. Ciśnienie w zakresie od około 6,65 do około 66,5 kPa (absolutne) generalnie zapewnia korzystne temperatury wrzenia.
Bis-węglowodoroksylany magnezu, które można stosować w reakcji formylowania są związkami zawierającymi dwie reszty węglowodoroksylowe na jeden atom magnezu, przy czym co najmniej jedna z nich jest resztą aryloksylową, np. fenoksylową lub naftyloksylową, posiadającą co najmniej jedną wolną pozycję orto w stosunku do atomu tlenu. Szczególnie korzystne są bis-fenoksylany magnezu, w których reszty fenoksylowe są niepodstawione lub podstawione w jednej lub wszystkich pozycjach, innych niż pozycje 2 i 6, podstawnikami, które nie przeszkadzają reakcji i które korzystnie oddają elektrony lub słabo odciągają elektrony.
Szczególnie korzystnymi bis-fenoksylanami magnezu są pochodne fenoli o wzorze 5, w którym R, R2, R3 i R4 mają znaczenie podane uprzednio.
Szczególną uwagę należy zwrócić na bis-fenoksylany magnezu pochodzące od fenoli o wzorze 6, w którym R5 ma znaczenie podane uprzednio.
Bis-fenoksylany magnezu pochodzące od fenoli o wzorze 5 lub wzorze 6 mogą być traktowane jako mieszaniny zawierające struktury odpowiednio o wzorze 7 lub wzorze 8, jak również pokrewne ale bardziej złożone struktury zawierające w cząsteczce więcej niż jeden atom magnezu.
We wzorze 7, każdy z podstawników R1, R2, r3 i r4 ma znaczenie podane uprzednio, L oznacza cząsteczkę ligandu pochodzącą z innego składnika mieszaniny reakcyjnej oraz n oznacza liczbę całkowitą 1 do 6.
We wzorze 8, podstawniki R5 i L mają znaczenie podane uprzednio.
Składnikami mieszaniny reakcyjnej podczas formylowania, które mogą tworzyć cząsteczki liganda L są współrozpuszczalnik formaldehyd oraz wydzielający się jako produkt uboczny metanol i ich mieszaniny.
Szczególnie dogodne jest jednak stosowanie bis-aryloksylanu magnezu, gdyż ze względu na sposób jego otrzymywania zawiera on już odpowiednie cząsteczki liganda.
Korzystne jest więc stosowanie bis-węglowodoroksylanu magnezu, który otrzymuje się metodą opisaną przez Ramireza i wsp. w Synthesis, 1979, 71, polegającą na reakcji alkoksylanu magnezu o wzorze 9, w którym R6 oznacza grupę alkilową, np. Ci-4-alklową, w szczególności metylową, z fenolem (do dwóch moli) zawierającym co najmniej jedną niepodstawioną pozycję sąsiadującą z fenolową grupą hydroksylową, np. z fenolem o wzorze 5 lub wzorze 6. Korzystne stosunki wynoszą od 0,9 do 2, w szczególności od 1,5 do 2, typowo około 1,66 mola fenolu na mol alkoksylanu magnezu.
Bis-aryloksylany stosowane w reakcji formylowania zawierają dwie grupy aryloksylowe na jeden atom magnezu i przyjmuje się także, że zawierają jedną lub więcej grup lub cząsteczek liganda, np. cząsteczek metanolu. Odpowiadają one lub są analogiczne strukturalnie do związku o wzorze 7. Należy jednak rozumieć, że sposób według wynalazku nie bazuje na żadnej teorii dotyczącej dokładnej budowy bis-fenoksylanów magnezu a dotyczy stosowania powyższych bis-fenoksylanów niezależnie od tego czy mają one postać kompleksów o wzorze 7 czy nie.
Do innych bis-węglowodoroksylanów magnezu, które mogą być stosowane w sposobie według wynalazku, należą związki zawierające jedną grupę aryloksylową i jedną inną grupę węglowodoroksylową, np. alkoksylową, na jeden atom magnezu. Takie bis-węglowodoroksylany można np. otrzymywać poddając jeden mol alkoksylanu magnezu o wzorze 9 reakcji z około jednym molem fenolu zawierającego co najmniej jedną
174 040 niepodstawioną pozycję sąsiadującą z fenolową grupą hydroksylową i mogą być one stosowane same Iub w mieszaninie z uprzednio omawianymi bis-aryloksylanami.
Formaldehyd stosowany w sposobie według wynalazku może mieć postać wolnego gazowego formaldehydu lub jego roztworu w bezwodnym rozpuszczalniku lub może to być związek uwalniający formaldehyd, to znaczy związek zdolny do wytwarzania formaldehydu w warunkach stosowanych w sposobie według wynalazku. Do odpowiednich związków uwalniających formaldehyd należą jego postaci polimeryczne, takie jak paraformaldehyd. Korzystne jest stopniowe (ciągłe lub w postaci porcji) dodawanie formaldehydu lub związku uwalniającego formaldehyd do bis-aryloksylanu w układzie rozpuszczalników.
Formaldehyd lub związek uwalniający formaldehyd jest na ogół stosowany w sposobie według wynalazlói w ilości wynoszącej co najmniej dwa mole (jako HCHO) na mol fenolu obecnego w bis-węglowodoroksylanie. Korzystny stosunek wynosi od 2 do 3, typowo około
2,75 mola formaldehydu na mol fenolu w bis-węglowodoroksylanie. Współrozpuszczalnik jest stosowany w ilości nie przekraczającej 5 moli, korzystnie od 1 do 2 moli, na mol bis-węglowodoroksylanu. Do tej ilości należy włączyć współrozpuszczalnik obecny już jako ligand w bis-węglowodoroksylanie. Ponieważ metanol jest produktem ubocznym reakcji, przekształcenie i wydajność można zmaksymalizować przez usuwanie tego metanolu i innych lotnych produktów ubocznych drogą destylacji z mieszaniny podczas reakcji, w celu utrzymania na optymalnym poziomie stosunku współrozpuszczalnik/bis-fenoksylan.
W dalszej, korzystnej odmianie sposobu według wynalazku, hydroksyloaminę lub jej sól można poddać bezpośredniej reakcji z glinowymi, tytanowymi, cyrkonowymi lub chromowymi pochodnymi 2-hydroksyaryloaldehydów otrzymywanymi w reakcjach formylowania opisanych w europejskich opisach patentowych nr A-0077279 i nr A-0106653 oraz w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr A-4231967, bez konieczności wyodrębniania samych hydroksyaldehydów z mieszaniny reakcyjnej.
Wynalazek jest ilustrowany poniższymi nie ograniczającymi przykładami.
Przykład I. Do szklanego reaktora o pojemności 2 litry załadowano 224 g metanolu i 98 g toluenu, a następnie 2,92 g opiłków magnezu. W celu zaktywowania magnezu dodano 10 g roztworu aktywatora i mieszaninę ogrzano do temperatury wrzenia (65°C) dla uzyskania rozpuszczania magnezu i wydzielania się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 30 minut i dodawano dalej magnez w czterech porcjach po 2,92 g w ciągu 1,5 godziny, przy czym każdą kolejną porcję dodawano po zakończeniu wydzielania się wodoru z poprzedniej. Mieszaninę następnie ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu jednej godziny dla uzyskania całkowitego rozpuszczenia magnezu, po czym dodano 224 g 4-nonyłofenolu i ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny w celu utworzenia soli magnezowej nonylofenolu. Roztwór aktywatora w 1116 g zawierał 461 g soli magnezowej nonylofenolu, 17,3 g metoksylanu magnezu, 194 g toluenu i 443,7 g metanolu. Do mieszaniny dodano 175 g toluenu i oddestylowano 292 g azeotropu metanol-toluen zanim temperatura mieszaniny reakcyjnej osiągnęła poziom 90-95°C. Do uzyskanego roztworu toluenowego soli magnezowej nonylofenolu dodano w ciągu 3 godzin w temperaturze 90-95°C mieszaną zawiesinę 85 g paraformaldehydu w 120 g toluenu, oddestylowując w tym czasie toluen i lotne półprodukty (100 g). Po zakończeniu dodawania paraformaldehydu mieszaninę reakcyjną ogrzewano w ciągu 1 godziny w temperaturze 95-100°C aby reakcja zaszła całkowicie, po czym ochłodzono do temperatury 45-50°C.
Do mieszaniny do formylowania dodano w ciągu 1 godziny w temperaturze 45-50°C roztwór 98,5 g siarczanu hydroksyloaminy w 300 g wody. Całość mieszano w tej temperaturze jeszcze w ciągu 1,5 godziny, po czym mieszaninę pozostawiono do rozdzielenia i fazy rozdzielono.
Do fazy organicznej dodano roztwór 16 g kwasu siarkowego w 250 g wody i całość mieszano w temperaturze 45°C w ciągu 30 minut. Fazy rozdzielono i organiczną przemyto w temperaturze 50°C 2 x 125 g wody. Po odparowaniu toluenu pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymano 271 g surowego oksymu aldehydu 5-nonylosalicylowego w postaci żółtego oleju, który oczyszczano za pomocą destylacji w temperaturze 180°C/0,073 kPa.
174 040
Przykła d II. W 500 ml trójszyjnej kolbie okrągłodennej umieszczono 65,9 g 90% aldehydu 5-nonylosalicylowego w 48 ml toluenu. Do powyższego roztworu dodano 2 ml tetraizopropoksylanu tytanu. Po dodaniu kompleksu tytanowego roztwór natychmiast uzyskał czerwonobrązową barwę. Mieszaninę ogrzano do temperatury 45°C i dodano w ciągu 30 sekund ogrzany do temperatury 40-45°C roztwór 21,8 g siarczanu hydroksyloaminy w 35 ml wody. Całość mieszano przy 300 obrotach/minutę i w ciągu 5 minut dodano roztwór 14,5 g węglanu sodowego w 30 mil wody. Po zakończeniu dodawania utrzymywano temperaturę 45°C i z fazy organicznej pobierano okresowo próbki, które analizowano za pomocą chromatografii gazowej na obecność aldehydu, stosując kolumnę o wymiarach około 15,2 x 0,32 cm zawierającą 2% bursztynianu butanodiolu na Chromosorbie WHP. Po upływie dwóch godzin analiza wykazała 0,7% aldehydu pozostałego w roztworze. Po upływie trzech godzin poziom aldehydu nie zmienił się znacząco. Mieszanie przerwano, fazę wodną usunięto a organiczną przemyto w temperaturze 45°C 25 ml 5,6% kwasu siarkowego. Fazę wodną usunięto a organiczną przemyto dwukrotnie 35 ml wody do końcowego pH 2,6. Toluen odparowano w wyparce obrotowej w temperaturze łaźni 60°C, pod ciśnieniem około 0,27 kPa, i otrzymano 69,3 g oleistego, czerwonobrązowego produktu. Analiza metodą wiązania Cu i miareczkowanie wykazały, że produkt zawiera 86,1% oksymu.
Przykład In. Powtórzono postępowanie opisane w przykładzie I, z tym, że siarczan hydroksyloaminy zastąpiono równoważną ilością wolnej hydroksyloaminy w postaci 50% roztworu w wodzie. Po dodaniu roztworu hydroksyloaminy do mieszaniny formylującej uzyskano żółtą mleczną zawiesinę, która powoli zmieniła się na białą. Po reakcji w ciągu 1 godziny w temperaturze 45°C chromatografia gazowa wykazała, że reakcja tworzenia oksymu zaszła całkowicie.
Po wlaniu do wodnego roztworu kwasu siarkowego warstwa toluenowa utworzyła mleczną zawiesinę, która sklarowała się po mieszaniu w ciągu 3 godzin. Warstwę toluenową oddzielono od wodnej, przemyto kwasem i wodą i przesączono. Toluen odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano z wydajnością 87% oksym aldehydu 5-nonylosalicylowego o zawartości 87,9%.
Przykład IV. Do 250 ml trójszyjnej kolby okrągłodennej wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną załadowano 2,95 g (0,12 mola) opiłków magnezowych, 75 ml (1,85 mola) bezwodnego metanolu i 25 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 3 ml (0,002 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzano do temperatury wrzenia. Po kilku minutach obserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny, do rozpuszczenia magnezu i otrzymania mętnego białego roztworu/zawiesiny i zaniku wydzielania się wodoru.
Do powyższej mieszaniny dodano 46,8 g (0,179 mola) p-dodecylofenolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny, po czym ochłodzono do pokojowej temperatury w ciągu nocy, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Do mieszaniny dodano 120 ml toluenu i kolbę przystosowano do destylacji frakcjonowanej. Mieszaninę ogrzewano dla usunięcia metanolu w postaci azeotropu z toluenem aż do osiągnięcia temperatury wewnętrznej 102°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 97°C) gęstość roztworu zauważalnie zwiększyła się. Kolumnę frakcjonującą usunięto i dodano porcjami w ciągu 1 godziny w temperaturze 100-105°C zawiesinę 18 g (0,6 mola) paraformaldehydu w 40 ml toluenu, oddestylowując jednocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (59 ml). Reakcję prowadzono w temperaturze 100-105°C w ciągu 1 godziny, po czym ochłodzono do temperatury 55°C przed rozpoczęciem reakcji oksymowania.
Przygotowany w temperaturze 40-50°C roztwór 19,7 g (0,12 mola) siarczanu hydroksyl oamoniowego w 70 ml wody dodano do uprzedniej mieszaniny w ciągu 30 minut, podczas silnego mieszania. Reakcję prowadzono w ciągu 3 godzin w temperaturze 55°C, po czym ochłodzono mieszaninę do 30-40°C.
174 040
Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wodną usunięto a zielonoczamą organiczną zawrócono do naczynia reakcyj nego i dodano rozcieńczony roztwór 13 g (0,13 mola) kwasu siarkowego w 100 ml wody. Całość mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W pierwszej minucie nastąpiła szybka zmiana barwy na żółtą. Zawartość kolby przeniesiono znów do rozdzielacza i usunięto kwaśną wodną warstwę. Warstwę organiczną przemyto 2 x 100 ml gorącej (50°C) wody, po czym rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 53,25 g bladożółtego oleju. Próbkę tego oleju destylowano w aparacie Leybolda w następujących warunkach: temperatura ścianek - 230°C, ciśnienie - 0,27 kPa, szybkość podawania - 8 ml/minutę.
Otrzymano jasny bladożółty olej o zawartości produktu 95,3% (błąd ±2%) oznaczonej za pomocą H1nMR przy zastosowaniu octanu benzylu jako standardu. Produkt ten stosowano jako standard w analnie surowego produktu za pomocą chromatografii gazowej. Stwierdzono, że surowy produkt ma czystość 89,3% a wydajność oksymu aldehydu
5-dodecylosalicylowego wyniosła 87,3%±2%.
PrzykładV. W7 okrągłodeimej k^olt>ie t^iróji^iyjjniij o pojemności 1,0 iitr, zoitp^itr^z^c^mjj w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 5,55 g (0,228 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu, a następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania się wodoru. Otrzymano mętny roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 48,7 g (0,38 mola) p-chlorofenolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1,5 godziny, a następnie ochłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano następnie 240 ml toluenu i kolbę przystosowano do destylacji frakcjonowanej. Mieszaninę ogrzewano w celu usunięcia metanolu w postaci azeotropu z toluenem aż do osiągnięcia wewnętrznej temperatury 100°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 87°C) wytrącał się osad tworząc jasną zawiesinę. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury 90-95°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i dodano porcjami w ciągu 1 godziny w temperaturze 90-95°C zawiesinę 34,1 g (1,14 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (100 ml). Reakcję prowadzono w temperaturze 90-95°C w ciągu 1 godziny, po czym ochłodzono do temperatury 55°C i otrzymano żółtą zawiesinę. Aparaturę przygotowano do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 37,3 g (0,227 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 4,5 godzin, po czym ochłodzono do temperatury 30-40°C. W warstwie wodnej wytrącił się biały osad, który rozpuszczono dodając 200 ml 0,5% (objętość/objętość) kwasu siarkowego.
Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wodną usunięto i purpurowoczarną warstwę organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego, dodano rozcieńczony roztwór 16,6 g (0,166 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty barwa roztworu zmieniła się szybko na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza i wodną kwaśną warstwę usunięto. Pozostałość przemyto 2 x 100 ml gorącej (50°C) wody. Rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 49,6 g żółtego woskowatego produktu. Za pomocą 1H NMR, wobec octanu benzylu jako standardu, stwierdzono, że czystość jego wynosi 42,8%. Wydajność oksymu aldehydu 5-chlorosalicylowego wyniosła 32,6%.
Przykład VI. W trójszyjnej kolbie okrągłodennej o pojemności 1,0 litr, wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 5,85 g (0,24 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach
174 040 zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania wodoru. Otrzymano mętny biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 49,6 g (0,4 mola) p-metoksyfenolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w ciągu dwóch godzin w temperaturze wrzenia, po czym dodano 240 ml toluenu i przystosowano aparaturę do destylacji frakcjonowanej. Oddestylowano metanol jako azeotrop z toluenem do uzyskania temperatury wewnętrznej 100°C. Podczas destylacji (przy temperaturze 78°C) rozpoczęło się wytrącanie i otrzymano jasną zawiesinę. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury 90-95°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i dodano porcjami w ciągu 1 godziny w temperaturze 90-95°C zawiesinę 36,0 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (68 ml). Mieszaninę pozostawiono w ciągu 1 godziny w temperaturze 90-95°C, po czym ochłodzono do temperatury 55°C i przystosowano aparaturę do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną. Otrzymano pomarańczowy roztwór.
Do naczynia reakcyjnego dodano w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania przygotowany w temperaturze 40-50°C roztwór 39,4 g (0,24 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 mi wody. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze 55°C w ciągu 4,5 godziny, po czym ochłodzono w ciągu nocy pod azotem do pokojowej temperatury. Wytrącony w warstwie wodnej biały osad rozpuszczono dodając 200 ml 0,5% (objętość/objętość) kwasu siarkowego. W warstwie organicznej wytrącił się brązowy osad. Usiłowano bezskutecznie rozpuścić ten osad dodając 100 ml toluenu i ogrzewając mieszaninę do temperatury 50°C.
Mieszadło zatrzymano, zawartość przeniesiono do rozdzielacza, warstwę wodną usunięto i zawiesinę/roztwór brązowych kryształów zawrócono do reaktora. Osad pozostały w rozdzielaczu zmyto do kolby 80 ml toluenu. Następnie, do kolby dodano roztwór 16,6 g (0,166 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano całość w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty nastąpiła szybka zmiana barwy na żółtą. Zawartość kolby powtórnie przeniesiono do rozdzielacza, obserwując wytrącanie. Mętną kwaśną warstwę wodną oddzielono a organiczną usunięto. W celu rozpuszczenia stałego materiału dodano chlorku metylenu i połączono z uprzednim roztworem toluenowym. Mętną kwaśną warstwę wodną i warstwę wodną z mieszaniny reakcyjnej ekstrahowano oddzielnie 200 ml chlorku metylenu. Wszystkie warstwy organiczne połączono, odparowano i otrzymano 60,5 g żółtego, woskowatego, stałego produktu, który rekrystalizowano z 250 ml toluenu, ogrzewając do temperatury < 70°C, chłodząc w łaźni lodowej do temperatury 0°C, i następnie odsączono. Otrzymano 37,1 g białawego osadu o czystości 90,4% według XH NMR wobec octanu benzylu jako standardu. Przesącze toluenowe odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 24,45 g brązowego oleju, który później zestalił się. Miał on czystość 26,7% według 1H NMR wobec octanu benzylu jako standardu. Całkowita wydajność oksymu aldehydu 5-metoksysalicylowego wyniosła 60%.
Przykład VII. W okrągłodennej kolbie trójszyjnej o pojemności 1,0 litr, zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 5,85 g (0,24 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu, a następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania się wodoru. Otrzymano mętny, biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 43,2 g (0,4 mola) o-krezolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 2 godzin, a następnie chłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano następnie 240 ml toluenu i kolbę przystosowano do destylacji frakcjonowanej. Mieszaninę ogrzewano w celu usunięcia metanolu w postaci azeotropu z toluenem aż do osiągnięcia wewnętrznej temperatury 97°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 80°C) wytrącał się osad tworząc brązową zawiesinę. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury 90-95°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i dodano porcjami w ciągu 1 godziny
174 040 w temperaturze 90-95°C zawiesinę 36,0 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (89 ml). Reakcję prowadzono w temperaturze 90-95°C w ciągu 1 godziny, po czym ochłodzono do temperatury 55°C i otrzymano żółtą zawiesinę. Aparaturę przygotowano do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 39,4 g (0,24 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut, podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 1,5 godziny. W warstwie wodnej wytrącił się biały osad, który rozpuszczono dodając 250 ml 0,5% (objętość/objętość) roztworu kwasu siarkowego. Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza.
Warstwę wodną usunięto i zielonoczamą warstwę organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego, dodano rozcieńczony roztwór 33,12 g (0,331 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty barwa roztworu zmieniła się szybko na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza i wodną kwaśną warstwę usunięto. Pozostałość przemyto 2 x 100 ml gorącej (50°C) wody. Rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 61,1 g żółtego produktu. Za pomocą XH NMR, wobec octanu benzylu jako standardu, stwierdzono, że czystość jego wynosi 55,1%. Wydajność oksymu aldehydu 3-metylosalicylowego wyniosła 55,7%.
Przykład VIII. W okrąglodennej kolbie trójszyjnej o pojemności 1,0 litr, zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 5,85 g (0,24 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu, a następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania się wodoru. Otrzymano mętny, biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 43,2 g (0,4 mola) m-krezolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 2 godzin, a następnie ochłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano następnie 240 ml toluenu i kolbę przystosowano do destylacji frakcjonowanej. Mieszaninę ogrzewano w celu usunięcia metanolu w postaci azeotropu z toluenem aż do osiągnięcia wewnętrznej temperatury 97°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 87°C) wytrącał się osad tworząc kremową zawiesinę. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury 95°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i dodano porcjami w ciągu 1 godziny w temperaturze 95°C zawiesinę 36,0 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (79 ml). Reakcję prowadzono w temperaturze 95°C w ciągu 1 godziny, po czym ochłodzono do temperatury 55°C i otrzymano żółtą zawiesinę. Aparaturę przygotowano do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 39,4 g (0,24 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 4 godzin. Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza.
Warstwę wodną usunięto i zielonoczamą warstwę organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego, dodano rozcieńczony roztwór 33,12 g (0,331 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty barwa roztworu zmieniła się szybko na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza i wodną kwaśną warstwę usunięto. Pozostałość przemyto 2 x 250 ml gorącej (50°C) wody. Rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 60,1 g żółtego produktu. Za pomocą 1H NMR, wobec octanu benzylu jako standardu, stwierdzono, że czystość jego wynosi 61,3%; wydajność 61,0%.
Przykład IX. W okrągłodennej kolbie trójszyjnej o pojemności 1,0 litr, zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 5,85 g (0,24 mola)
174 040 opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu, a następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania się wodoru. Otrzymano mętny, biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 43,2 g (0,4 mola) p-krezolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 2 godzin, a następnie chłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano następnie 240 ml toluenu i kolbę przystosowano do destylacji frakcjonowanej. Metanol usunięto w postaci azeotropu z toluenem ogrzewając aż do osiągnięcia wewnętrznej temperatury 98°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 87°C) wytrącał się osad tworząc kremową zawiesinę. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury 95°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i dodano porcjami w ciągu 1 godziny w temperaturze 95°C zawiesinę 36,0 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (79 ml). Reakcję prowadzono w temperaturze 95°C w ciągu 1 godziny, po czym ochłodzono do temperatury 55°C i otrzymano żółtą zawiesinę. Podczas reakcji formylowania występowała ze względu na pienienie strata masy o 5% i związane z tym zmniejszenie wydajności.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 39,4 g (0,24 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 1,5 godziny. Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza.
Warstwę wodną usunięto i zielonoczamą warstwę organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego, dodano rozcieńczony roztwór 33,12 g (0,331 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty barwa roztworu zmieniła się szybko na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza i wodną kwaśną warstwę usunięto. Pozostałość przemyto 2 x 125 ml gorącej (50°C) wody. Rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 57,65 g żółtego produktu. Za pomocą *H NMR, wobec octanu benzylu jako standardu, stwierdzono, że czystość jego wynosi 77,3%; wydajność oksymu aldehydu 5-metylosalicylowego wyniosła 73,8%.
Przykład X. W trójszyjnej kolbie okrągłodennej o pojemności 1,0 litr, wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 5,85 g (0,24 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania wodoru. Otrzymano mętny, biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 48,8 g (0,4 mola) 2,4-dimetylofenolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w ciągu dwóch godzin w temperaturze wrzenia, po czym chłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano 240 ml toluenu i przystosowano aparaturę do destylacji frakcjonowanej. Oddestylowano metanol jako azeotrop z toluenem ogrzewając do uzyskania temperatury wewnętrznej 95°C. Podczas destylacji (przy temperaturze 92°C) zwiększała się gęstość roztworu. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury 93°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i dodano porcjami w ciągu 1 godziny w temperaturze 95°C zawiesinę 36,0 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (67 ml). Mieszaninę pozostawiono w ciągu 1,5 godziny w temperaturze 95°C, po czym ochłodzono do temperatury 55°C i przystosowano aparaturę do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną. Otrzymano żółty roztwór.
Do naczynia reakcyjnego dodano w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania przygotowany w temperaturze 40-50°C roztwór 39,4 g (0,24 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 ml wody. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze 55°C w ciągu 1,5 godziny,
174 040 po czym ochłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury. Wytrącony biały osad w warstwie wodnej rozpuszczono dodając 200 ml 0,5% (objętość/objętość) kwasu siarkowego. W warstwie organicznej wytrącił się także brązowy osad. Rozpuszczono go drogą ogrzewania w temperaturze 50°C.
Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wo dną usunięto szybko ze względu na tworzenie się osadu w warstwie organicznej. Brązową zawiesinę/roztwór kryształów w warstwie organicznej zawrócono do naczynia reakcyjnego a nieco osadu pozostałego w rozdzielaczu zmyto do kolby 50 ml toluenu. Następnie dodano roztwór 33,12 g (0,331 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i całość mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty nastąpiła szybka zmiana barwy na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza, usunięto kwaśną warstwę wodną a organiczną przemyto 2 x 125 ml gorącej (65°C) wody. Warstwę organiczną, w której zaczął się już wytrącać osad, przeniesiono do kolby stożkowej i umieszczono w łaźni lodowej dla zakończenia wytrącania. Osad odsączono i otrzymano 29 g produktu. Przesącz zatężono do około połowy objętości w wyparce obrotowej i odsączono 13 g drugiej szarży produktu. Postępowanie powtórzono i otrzymano 5 g trzeciej szarży. Osad połączono i otrzymano 47,8 g białego produktu o czystości 36,9% według 1H NMR wobec octanu benryłu jako sttir^c^ra^r^u. Po odparowaniu pi^r^tiiiśą^cz^ w wyparce obrotowej otrzymano 18,8 g żółtego produktu o czystości 22,4% według 1H NMR, wobec octanu benzylu jako standardu. Całkowita wydajność oksymu aldehydu 3,5-dimetylosalicylowego wyniosła 32,8%.
Przykład XI. W trójszyjnej kolbie okrągłodennej o pojemności 500 ml, wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 2,92 g (0,12 mola) opiłków magnezowych, 80 ml (2,0 mole) bezwodnego metanolu i 20 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 2 ml (0,0015 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania wodoru. Otrzymano mętny, biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 30,0 g (0,2 mola) o-sek-butylofenolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w ciągu 3 godzin w temperaturze wrzenia, po czym chłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano 120 ml toluenu i przystosowano aparaturę do destylacji frakcjonowanej. Oddestylowano metanol jako azeotrop z toluenu ogrzewając do uzyskania temperatury wewnętrznej 102°C. Podczas destylacji mieszanina pozostawała gęstym, zielonym, dającym się mieszać roztworem. Mieszaninę ochłodzono do temperatury 90-95°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i dodano porcjami w ciągu 1 godziny w temperaturze 95-98°C zawiesinę 18,0 g (0,6 mola) paraformaldehydu w 40 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (62 ml). Reakcję prowadzono w temperaturze 99° w ciągu 40 minut, po czym ochłodzono do temperatury 55°C i otrzymano żółtą zawiesinę. Aparaturę przystosowano do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 19,7 g (0,12 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 60 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 2,5 godzin, po czym ochłodzono do pokojowej temperatury w ciągu nocy. W warstwie wodnej wytrącił się biały osad, który rozpuszczono dodając 200 ml 0,5% (objętość/objętość) roztworu kwasu siarkowego i ogrzewając w temperaturze 45°C.
Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wodną usunięto i purpurowoczarną warstwę organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego, dodano rozcieńczony roztwór 16,6 g (0,166 mola) kwasu siarkowego w 100 ml wody i mieszano w ciągu 30 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty barwa roztworu zmieniła się szybko na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza i wodną kwaśną warstwę usunięto. Pozostałość przemyto 2 x 100 ml gorącej (50°C) wody. Rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 38,6 g pomarańczowego
174 040 oleju. Za pomocą 1H NMR wobec octanu benzylu jako standardu, stwierdzono, że czystość jego wynosi 14,4%; wydajność oksymu aldehydu 3-sek-butylosalicylowego wyniosła 14,4%.
Przykład XII. Do 500 ml trójszyjnej kolby okrągłodennej, wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną załadowano 1,46 g (0,06 mola) opiłków magnezowych, 50 ml (1,23 mola) bezwodnego metanolu i 10 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 1 ml (0,00074 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzano do temperatury wrzenia. Po kilku minutach obserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny, do rozpuszczenia magnezu, otrzymania mętnego, białego roztworu/zawiesiny i zaniku wydzielania się wodoru.
Do powyższej mieszaniny dodano 15,0 g (0,1 mola) m-te^^-but^^dcrfenolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1,5 godziny, po czym ochłodzono do pokojowej temperatury w ciągu nocy, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Do mieszaniny dodano 70 ml toluenu i kolbę przystosowano do destylacji frakcjonowanej. Mieszaninę ogrzewano dla usunięcia metanolu w postaci azeotropu z toluenem aż do osiągnięcia temperatury wewnętrznej 97°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 93°C) gęstość roztworu zwiększyła się. Mieszaninę ochłodzono do temperatury 95°C, kolumnę frakcjonującą usunięto i dodano porcjami w ciągu 50 minut w temperaturze 93-95°C zawiesinę 9,0 g (0,3 mola) paraformaldehydu w 20 ml toluenu, oddestylowując jednocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (34 ml). Reakcj ę prowadzono w temperaturze 95°C w ciągu 40 minut, po czym ochłodzono do temperatury 55°C i przystosowano aparaturę do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną. Utworzyła się żółta zawiesina.
Przygotowany w temperaturze 40-50°C roztwór 9,85 g (0,06 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 30 ml wody dodano do uprzedniej mieszaniny w ciągu 30 minut, podczas silnego mieszania. Reakcję prowadzono w ciągu 2 godzin w temperaturze 55°C, po czym ochłodzono mieszaninę do pokojowej temperatury w ciągu nocy. W warstwie wodnej wytrąciła się mała ilość białego osadu, który rozpuszczono dodając 100 ml 0,5% (objętość na objętość) roztworu kwasu siarkowego i ogrzewając do temperatury 50°C.
Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wodną usunięto a purpurowoczamą organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego i dodano rozcieńczony roztwór 11,04 g (0,11 mola) kwasu siarkowego w 50 ml wody. Całość mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W pierwszej minucie nastąpiła szybka zmiana barwy na żółtą. Zawartość kolby przeniesiono znów do rozdzielacza i usunięto kwaśną wodną warstwę. Warstwę organiczną przemyto 2 x 75 ml gorącej (50°C) wody, po czym rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 16,7 g bladożółtego olej'u, który później' zestalił się. Czystość wynosiła 73,0% według NMR, wobec octanu benzylu jako standardu. Wydajność wyniosła 63,2%. Chromatografia gazowa wykazała obecność tylko jednego regioizomeru (oksymu aldehydu 4-tert-butylosalicylowego).
Przykład XIII. W okrągłodennej kolbie trójszyjnej o pojemności 1,0 litr, zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną umieszczono 5,85 g (0,24 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu, a następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w ciągu 1 godziny , w temperaturze wrzenia do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania się wodoru. Otrzymano mętny, biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 37,6 g (0,40 mola) fenolu i otrzymano żółty roztwór ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 45 minut, a następnie ochłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano następnie 240 ml toluenu i kolbę przystosowano do destylacji frakcjonowanej. Metanol usunięto w postaci azeotropu z toluenem, ogrzewając aż do osiągnięcia wewnętrznej temperatury 95°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 90°C) wytrącał się osad tworząc jasną zawiesinę. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury 90-95°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i
174 040 dodano porcjami w ciągu 1 godziny w temperaturze 95°C zawiesinę 36,0 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (100 ml). Reakcję prowadzono w temperaturze 90-95°C w ciągu 1 godziny, po czym ochłodzono do temperatury 55°C i otrzymano żółtą zawiesinę. Aparaturę przystosowano do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 37,3 g (0,227 mola) siarczanu hydroksyioamoniowego w 120 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 2 godzin, po czym ochłodzono do temperatury 30-40°C i zatrzymano mieszadło. Mieszanina źle się rozdzielała, poprawiono to dodając 100 ml 1,0% (objętość na objętość) roztworu kwasu siarkowego.
Zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wodną usunięto i purpurowoczamą warstwę organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego, dodano rozcieńczony roztwór 36,8 g (0,368 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty barwa roztworu zmieniła się szybko na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza i kwaśną wodną warstwę usunięto. Pozostałość przemyto 2 x 100 ml gorącej (50°C) wody. Rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 51,3 g żółtego oleju, który później częściowo zestalił się. Za pomocą NMR, wobec octanu benzylu jako standardu, stwierdzono, że czystość jego wynosi 63,0%; wydajność oksymu aldehydu salicylowego wyniosła 59,0%.
Przykład XIV. W trójszyjnej kolbie okrągłodennej o pojemności 1 litr, wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 5,85 g (0,24 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania wodoru. Otrzymano mętny, biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 57,6 g (0,4 mola) α-naftolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia, po czym ochłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano 240 ml toluenu i aparaturę przystosowano do destylacji frakcjonowanej. Oddestylowano metanol jako azeotrop z toluenem ogrzewając, do uzyskania temperatury wewnętrznej 99°C. Podczas destylacji mieszanina pozostawała gęstym, dającym się mieszać ciemnobrązowym roztworem. Mieszaninę ochłodzono do temperatury 90-95°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i dodano porcjami w ciągu 1,5 godziny w temperaturze 95-99°C zawiesinę 36,0 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (95 ml). Reakcję prowadzono w temperaturze 97°C w ciągu 1,5 godziny, po czym ochłodzono “do temperatury 55°C i aparaturę przystosowano do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną. Otrzymano zawiesinę o barwie zieleni butelkowej.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 39,4 g (0,24 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 5,5 godzin, po czym ochłodzono do pokojowej temperatury w ciągu nocy. Osad o barwie zieleni butelkowej pozostał niezmieniony ale znajdował się teraz głównie w fazie wodnej. Odsączono osad z obu faz i wysuszono. Otrzymano 82,9 g surowej soli magnezowej oksymu l-hydroksynaftaleno-2-karboksyaldehydu.
Przykład XV. Do trójszyjnej kolby okrągłodennej o pojemności 1,0 litr, wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną załadowano 5,85 g (0,24 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzano do temperatury wrzenia. Po kilku mir utach obserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze
174 040 wrzenia w ciągu 1 godziny, do rozpuszczenia magnezu, otrzymania mętnego białego roztworu/zawiesiny i zaniku wydzielania się wodoru.
Do powyższej mieszaniny dodano 57,6 g (0,4 mola) β-naftolu, otrzymana mieszanina zestaliła się. Dodano 200 ml toluenu otrzymując gęstą zawiesinę, do której dodano 50 ml metanolu. Zawiesinę ogrzewano w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia, po czym ochłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury, zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano 240 ml toluenu i przystosowano aparaturę do destylacji frakcjonowanej. Oddestylowano metanol jako azeotrop z toluenem, ogrzewając do uzyskania temperatury wewnętrznej 99°C. Podczas destylacji lepkość gęstej mieszaniny wzrastała jeśli powierzchnia mieszaniny nie była mieszana. Mieszaninę ochłodzono do temperatury 93-95°C, usunięto kolumnę frakcjonującą i dodano porcjami w ciągu 1,5 godziny w temperaturze 95-99°C zawiesinę 36,0 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (72 ml). Reakcję prowadzono w temperaturze 99°C w ciągu 2 godzin. Pobrano próbkę i stwierdzono, że reakcja nie jest zakończona. Dodano więc w ciągu 25 minut następną porcję zawiesiny 20 g (0,66 mola) paraformaldehydu w 40 ml toluenu. Całość mieszano w ciągu dalszych 2 godzin w temperaturze 99°C, po czym oddestylowano nadmiar toluenu (120 ml), ochłodzono do temperatury 55°C i przystosowano aparaturę do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną. Otrzymano musztardowożółtą zawiesinę.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 39,4 g (0,24 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 3 godzin, po czym ochłodzono do pokojowej temperatury w ciągu nocy. Barwa mieszaniny zmieniła się na zieloną. W warstwie wodnej utworzył się biały osad, który rozpuszczono dodając 200 ml 0,5% (objętość na objętość) roztworu kwasu siarkowego i ogrzewając do temperatury 50°C. Mieszadło zatrzymano i dodano 25 g soli kuchennej’ dla poprawienia złego rozdziału faz.
Zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wodną usunięto i brązową warstwę organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego, dodano rozcieńczony roztwór 36,8 g (0,368 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. Nie nastąpiła zmiana barwy. Brązowy roztwór znów przeniesiono do rozdzielacza i kwaśną wodną warstwę usunięto. Pozostałość przemyto 2 x 100 ml gorącej (50°C) wody. Rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 70,4 g surowego oksymu 2-hydroksynaftaleno-1-karboksyaldehydu.
Przykład XVI. W trójszyjnej kolbie okrągłodennej' o pojemności 1 litr, wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 14,6 g (0,6 mola) opiłków magnezowych, 284 ml (7,0 moli) bezwodnego metanolu i 112 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1,5 godziny do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania wodoru. Otrzymano mętny, biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 220,0 g (1,0 mol) p-nonylofenolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia, po czym ochłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano 240 ml toluenu i przystosowano aparaturę do destylacji frakcjonowanej pod zmniejszonym ciśnieniem. Oddestylowano metanol jako azeotrop z toluenem ogrzewając mieszaninę pod ciśnieniem 50,5 kPa do uzyskania temperatury wewnętrznej 75°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 71°C) gęstość roztworu zauważalnie się zwiększyła. Dodano porcjami w ciągu 2 godzin w temperaturze 75-77°C zawiesinę 90,0 g (3,0 mole) paraformaldehydu w 150 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (210 ml). Temperaturę wewnętrzną reakcji utrzymywano na poziomie 75-77°C za pomocą stopniowego zmniejszania ciśnienia podczas dodawania do 35,9 kPa. Reakcję następnie prowadzono w ciągu 1 godziny w temperaturze 75°C i pod ciśnieniem 35,9 kPa,
174 040 po czym ochłodzono do temperatury 55°C i aparaturę przystosowano do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 98,5 g (0,6 mola) siarczanu hydroksylcamoniowego w 300 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 3 godzin, po czym ochłodzono do temperatury 30-40°C.
Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wodną usunięto i purpurowoczamą warstwę organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego, dodano rozcieńczony roztwór 18,4 g (0,184 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty barwa roztworu zmieniła się szybko na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza i wodną kwaśną warstwę usunięto. Pozostałość przemyto 2 x 250 ml gorącej (50°C) wody. Rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 261,8 g bladożółtego oleju o czystości 87,0% oznaczonej za pomocą chromatografii gazowej. Wydajność oksymu aldehydu 5-nonylosalicyłowego wyniosła 86,6%.
Przykład XVII. W trójszyjnej kolbie okrągłodennej o pojemności 1 litr, wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono 5,85 g (0,24 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania wodoru. Otrzymano mętny biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 48,6 g (0,39 mola) p-metoksyfenolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w ciągu 1 godziny w temperaturze wrzenia, po czym ochłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano 240 ml toluenu i przystosowano aparaturę do destylacji frakcjonowanej pod zmniejszonym ciśnieniem. Oddestylowano metanol jako azeotrop z toluenem ogrzewając mieszaninę pod ciśnieniem 50,5 kPa do uzyskania temperatury wewnętrznej' 75°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 64°C) zaczął wypadać osad i otrzymano jasną zawiesinę. Dodano porcjami w ciągu 1,5 godziny w temperaturze 75-77°C zawiesinę 36 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (63 ml). Temperaturę wewnętrzną reakcji utrzymywano na poziomie 75-77°C za pomocą stopniowego zmniejszania ciśnienia podczas dodawania 35,9 kPa. Reakcję następnie prowadzono w ciągu 1 godziny w temperaturze 75°C i pod ciśnieniem 35,9 kPa, po czym ochłodzono do temperatury 55 °C i aparaturę przystosowano do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 39,4 g (0,24 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 ml wody i dodano go do naczynia reakcyjnego w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 3 godzin, po czym ochłodzono w ciągu nocy pod azotem do pokojowej temperatury. W warstwie utworzył się brązowy osad.
Osad z obu faz odsączono i przesącze przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wodną usunięto, odsączony osad i warstwę organiczną zawrócono do naczynia reakcyjnego, dodano rozcieńczony roztwór 36,8 g (0,368 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty barwa roztworu zmieniła się szybko na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza i mętną kwaśną warstwę usunięto szybko ze względu na wypadanie osadu. Organiczny roztwór/zawiesinę przemyto 2 x 100 ml gorącej (65°C) wody. Roztwór/zawiesinę w toluenie przeniesiono do kolby stożkowej i umieszczono w łaźni lodowej dla uzyskania całkowitej krystalizacji. Osad odsączono, wysuszono i otrzymano 27,9 g bladożółtego stałego produktu. Mętną kwaśną warstwę wodną i warstwę wodną z mieszaniny reakcyjnej ekstrahowano oddzielnie 200 ml chlorku metylenu. Roztwory organiczne (ekstrakty z warstw wodnych i przesącze toluenowe) połączono i rozpuszczalnik odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 33,6 g żółtego
174 040 osadu. Oba osady analizowano za pomocą chromatografii gazowej wobec standardu o znanej mocy. Łączna wydajność oksymu aldehydu 5-metoksysalicylowego wynosiła 41%.
Przykład XVHl. W trójszyjnej kolbie okrągłodennej o pojemności 1 litr, wyposażonej w mieszadło mechaniczne, termometr i chłodnicę zwrotną, umieszczono
5,85 g (0,24 mola) opiłków magnezowych, 150 ml (3,7 mola) bezwodnego metanolu i 50 ml bezwodnego toluenu. Następnie dodano 5 ml (0,004 mola) 8% roztworu metoksylanu magnezu w metanolu i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po kilku minutach zaobserwowano wydzielanie się wodoru. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciągu 1 godziny do całkowitego rozpuszczenia magnezu i zaniku wydzielania wodoru. Otrzymano mętny, biały roztwór/zawiesinę.
Do powyższej mieszaniny dodano 48,8 g (0,4 mola) 2,4-dimetylofenolu i otrzymany żółty roztwór ogrzewano w ciągu 1,5 godziny w temperaturze wrzenia, po czym ochłodzono w ciągu nocy do pokojowej temperatury zamykając kolbę rurką ze środkiem suszącym. Dodano 240 ml toluenu i przystosowano aparaturę do destylacji frakcjonowanej pod zmniejszonym ciśnieniem. Oddestylowano metanol jako azeotrop z toluenem, ogrzewając mieszaninę pod ciśnieniem 50,5 kPa do uzyskania temperatury wewnętrznej 75°C. Podczas destylacji (w temperaturze około 71°C) gęstość roztworu zauważalnie się zwiększyła. Dodano porcjami w ciągu 2 godzin w temperaturze 75-77°C zawiesinę 36,0 g (1,2 mola) paraformaldehydu w 80 ml toluenu, oddestylowując równocześnie rozpuszczalnik i niskowrzące produkty uboczne (100 ml). Temperaturę wewnętrzną reakcji utrzymywano na poziomie 75-77°C za pomocą stopniowego zmniejszania ciśnienia podczas dodawania do 32,6 kPa. Reakcję następnie prowadzono w ciągu 1 godziny w temperaturze 75°C i pod ciśnieniem 32,6 kPa, po czym aparaturę przystosowano do reakcji oksymowania pod chłodnicą zwrotną w temperaturze 55°C. Otrzymano żółty roztwór.
Przygotowano w temperaturze 40-50°C roztwór 39,4 g (0,24 mola) siarczanu hydroksyloamoniowego w 120 ml wody i dodano go do kolby reakcyjnej w ciągu 30 minut podczas silnego mieszania. Mieszanie w temperaturze 55°C kontynuowano w ciągu 3 godzin, po czym ochłodzono do temperatury pokojowej w ciągu nocy. W warstwie wodnej wytrącił się biały osad, który rozpuszczono dodając 200 ml 0,5% (objętość na objętość) roztworu kwasu siarkowego. W warstwie organicznej wytrącił się bladobrązowy osad, który rozpuszczono przez ogrzanie do temperatury 50°C.
Mieszadło zatrzymano i zawartość kolby przeniesiono do rozdzielacza. Warstwę wodną szybko usunięto ze względu na wytrącanie się osadu w fazie organicznej. Zawiesinę /roztwór krystalicznego, brązowego osadu w warstwie organicznej przeniesiono do kolby reakcyjnej, nieco osadu pozostałego w rozdzielaczu zmyto do kolby 50 ml toluenu. Dodano rozcieńczony roztwór 33,12 g (0,331 mola) kwasu siarkowego w 250 ml wody i mieszano w ciągu 20 minut w temperaturze 50°C. W ciągu pierwszej minuty barwa roztworu zmieniła się szybko na żółtą. Zawartość kolby znów przeniesiono do rozdzielacza i wodną kwaśną warstwę usunięto. Pozostałość przemyto 2 x 200 ml gorącej (65°C) wody. Warstwę organiczną, w której zaczął się już wytrącać osad, przeniesiono do kolby stożkowej i umieszczono w łaźni lodowej dla uzyskania całkowitego wytrącenia. Osad odsączono i otrzymano 41,5 g produktu. Przesącze odparowano w wyparce obrotowej i otrzymano 26,9 g żółtego osadu. Oba osady analizowano za pomocą chromatografii gazowej wobec standardu o znanej mocy. Łączna wydajność oksymu aldehydu 3,5-dimetylosalicyłowego wyniosła 57,5%.
174 040
174 040
CHO
R1
CHO
WZÓR 2
WZÓR 3
174 040
'/ \
WZÓR 8
Mg(0R6)2 WZÓR 9
Departament Wydawnictw UP RP Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims (30)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób wytwarzania oksymu 2-hydroksyaryloaldehydu, znamienny tym, że hydroksyloaminę poddaje się reakcji z 2-hydroksyaryloaldehydem, prowadzonej w obecności związku metalu z grupy EL, III, IVA Iub VIA układu okresowego i/lub w takich warunkach, że 2-hydroksyaryloaldehyd jest co najmniej częściowo w postaci soli i/lub kompleksu z metalem z grupy Π, III, IVA lub VIA układu okresowego.
  2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się 2-hydroksyaryloaldehyd o wzorze 1, w którym R1, R2, R3 i R4 oznaczają niezależnie od siebie atom wodoru Iub chlorowca albo grupę alkilową, cykloalkilową, aryloalkilową, arylową, alkiloarylową, alkoksylową, aryloksylową, acylową Iub hydroksylową.
  3. 3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że stosuje się związek o wzorze 1, w którym grupa alkilowa, cykloalkilową, aryloalkilowa, arylowa, alkiloarylowa, alkoksylową, aryloksylowa Iub acylowa, reprezentowana przez R1, r2, R3 i R4, zawiera od 1 do 36 atomów węgla.
  4. 4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że jako 2-hydroksyąryloaldehyd grupę C1-22-alkilową.
  5. 5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że stosuje się związek o wzorze 2, w którym R5 oznacza grupę C7-12-alkilową.
  6. 6. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym. że jako związek metalu stosuje się związek magnezu, glinu, tytanu, cyrkonu Iub chromu.
  7. 7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że hydroksyloaminę Iub jej sól poddaje się reakcji z bis-aryłoksylanem magnezu pochodzącym z 2-hydroksyaryloaldehydu o wzorze 1, zdefiniowanym w zastrz. 2.
  8. 8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że jako bis-aryloksylan magnezu stosuje się pochodną 2-hydroksyaryloaldehydu o wzorze 2 według zastrz. 4.
  9. 9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że jako bis-aryloksylan magnezu stosuje się bis-(2-formylo-4-nonylofenoksylan) magnezu.
  10. 10. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że jako związek tytanu stosuje się pochodną tytanu(IV).
  11. 11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako 2-hydroksyaryloaldehyd stosuje się bezpośredni produkt reakcji fenolu, zawierającego co najmniej jedną wolną pozycję orto, z formaldehydem Iub związkiem uwalniającym formaldehyd, którą to reakcję prowadzi się w praktycznie bezwodnych warunkach, w obecności związku metalu z grupy II, III, IVA Iub VIA układu okresowego.
  12. 12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że hydroksyloaminę Iub jej sól poddaje się reakcji z 2-formylofenoksylanem magnezu otrzymanym w reakcji bis-węglowodoroksylanu magnezu pochodzącego co najmniej częściowo ze związku hydroksyaromatycznego, zawierającego co najmniej jedną wolną pozycję orto do grupy hydroksylowej, z formaldehydem Iub związkiem uwalniającym formaldehyd, prowadzonej w praktycznie bezwodnych warunkach.
  13. 13. Sposób według zastrz. 12, znamienny tym, że jako 2-formylofenoksylan magnezu stosuje się bis-(2-formylofenoksylan) magnezu otrzymany w reakcji bis-fenoksylanu magnezu, pochodzącego z fenolu zawierającego co najmniej jedną wolną pozycję orto, z formaldehydem Iub związkiem uwalniającym formaldehyd, prowadzonej w praktycznie bezwodnych warunkach.
  14. 14. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że jako 2-formylofenoksylan magnezu stosuje się produkt reakcji bis-węglowodoroksylanu magnezu z formaldehydem Iub związkiem uwalniającym łub związkiem uwalniającym formaldehyd, w obecności pra174 040 ktycznie bezwodnego układu rozpuszczalników zawierającego obojętny niepolarny lub mało polarny rozpuszczalnik organiczny i polarny rozpuszczalnik organiczny.
  15. 15. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że jako obojętny rozpuszczalnik organiczny stosuje się węglowodór aromatyczny lub chlorowcowany węglowodór aromatyczny.
  16. 16. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że jako węglowodór aromatyczny stosuje się toluen lub ksylen.
  17. 17. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że jako polarny rozpuszczalnik organiczny stosuje się polarny aprotonowy rozpuszczalnik lub niższy alkanol.
  18. 18. Sposób według zastrz. 17, znamienny tym, że jako niższy alkanol stosuje się metanol.
  19. 19. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że jako 2-formylofenoksylan magnezu stosuje się produkt reakcji bis-węglowodoroksylanu magnezu z formaldehydem lub związkiem uwalniającym formaldehyd, prowadzonej pod ciśnieniem od 6,65 do 93,1 kPa.
  20. 20. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że jako bis-węglowodoroksylan magnezu stosuje się bis-fenoksylan magnezu, w którym grupa fenoksylowa może być niepodstawiona lub podstawiona w dowolnej pozycji lub we wszystkich pozycjach, innych niż pozycje 2 i 6, podstawnikami, które nie zakłócają przebiegu reakcji.
  21. 21. Sposób według zastrz. 20, znamienny tym, że jako bis-fenoksylan magnezu stosuje się pochodną fenolu o wzorze 5, w którym R1, R2, R3 i R4 oznaczają niezależnie od siebie atom wodoru lub chlorowca albo grupę alkilową, cykloalkilową, aryloalkilową, arylową, alkiloarylową, alkoksylową, aryloksylową, acylową lub hydroksylową.
  22. 22. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że stosuje się związek, o wzorze 5, w którym grupa alkilowa, cykloalkilową, aryloalkilowa, arylowa, alkiloarylowa, alkoksylową, aryloksylowa lub acylowa, reprezentowana przez R1, R2, R3i R4, zawiera od 1do 36 atomów węgla
  23. 23. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że jako bis-fenoksylan magnezu stosuje się bis-fenoksylan magnezu pochodzący z fenolu o wzorze 6, w którym R5 oznacza atom wodoru lub grupę C1-22-alkilową.
  24. 24. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że stosuje się związek o wzorze 6, w którym R5 oznacza grupę Cy-n-alkilową.
  25. 25. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że stosuje się bis-węglowodoroksylan magnezu, któryjest produktem reakcji alkoksylanu magnezu o wzorze 9, w którym R6 oznacza grupę alkilową, z do dwoma molami fenolu zawierającego co najmniej jedną niepodstawioną pozycję orto w stosunku do grupy hydroksylowej.
  26. 26. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że jako bis-węglowodoroksylan magnezu stosuje się produkt reakcji alkoksylanu magnezu z 0,9-2 molami fenolu na mol alkoksylanu magnezu.
  27. 27. Sposób według zastrz. 26, znamienny tym, że jako bis-węglowodoroksylan magnezu stosuje się produkt reakcji alkoksylanu magnezu z 1,5-2 molami fenolu na mol alkoksylanu magnezu.
  28. 28. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że stosuje się związek o wzorze 9, w którym R6 oznacza grupę C^alkilową.
  29. 29. Sposób według zastrz. 28, znamienny tym, że jako alkoksylan magnezu stosuje się metoksylan magnezu.
  30. 30. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że jako bis-węglowodoroksylan magnezu stosuje się bis-(4-nonylofenoksylan) magnezu.
PL93300156A 1992-08-20 1993-08-19 Sposób wytwarzania oksymu 2-hydroksyaryloaldehydu PL174040B1 (pl)

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
GB929217724A GB9217724D0 (en) 1992-08-20 1992-08-20 Chemical process

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL300156A1 PL300156A1 (en) 1994-04-05
PL174040B1 true PL174040B1 (pl) 1998-06-30

Family

ID=10720680

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL93300156A PL174040B1 (pl) 1992-08-20 1993-08-19 Sposób wytwarzania oksymu 2-hydroksyaryloaldehydu

Country Status (15)

Country Link
US (2) US5399761A (pl)
JP (1) JP3536122B2 (pl)
KR (1) KR100287195B1 (pl)
CN (1) CN1036710C (pl)
AT (1) ATE144493T1 (pl)
AU (1) AU668739B2 (pl)
CA (1) CA2104068C (pl)
DE (1) DE69305599T2 (pl)
FI (1) FI112863B (pl)
GB (2) GB9217724D0 (pl)
IN (2) IN187887B (pl)
PL (1) PL174040B1 (pl)
RU (1) RU2124500C1 (pl)
TW (1) TW258728B (pl)
ZA (1) ZA935809B (pl)

Families Citing this family (12)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US6288276B1 (en) * 1997-05-21 2001-09-11 Henkel Kommanditgeselschaft Auf Aktien Salicylaldoximes and method of preparation
US5969185A (en) * 1997-07-14 1999-10-19 Henkel Corporation Process for making phenolic ketones
US6673969B2 (en) * 1998-02-27 2004-01-06 Comselho Nacional De Desenvolvimento Cientifico E Tecnologico Cnpq Process for preparation of oximes and resulting products
BR9800783A (pt) * 1998-02-27 2000-05-02 Peter Rudolf Seidl Processo de obtenção de oximas e produtos resultantes.
WO2001012589A1 (en) 1999-08-12 2001-02-22 Cognis Corporation Method for separating copper from iron
CN101326148B (zh) * 2005-09-21 2012-01-04 星矿国际私人有限公司 5-壬基水杨醛肟新的制备方法
CN101497576B (zh) * 2009-03-12 2012-04-18 常州胜杰化工有限公司 5-壬基水杨醛肟的制备方法
PL227238B1 (pl) * 2015-03-02 2017-11-30 Politechnika Warszawska Sposób wytwarzania 5-alkilosalicylaldoksymów i zastosowanie
EP3121161B1 (en) * 2015-07-23 2018-03-07 S.P.C.M. Sa A method for the preparation of alkylsalicylaldehyde and alkylsalicylaldoxime, and use thereof
CN106966921A (zh) * 2017-03-29 2017-07-21 江西理工大学 一种特辛基水杨醛肟及其合成方法
GB201705330D0 (en) * 2017-04-03 2017-05-17 Johnson Matthey Plc Platinum(II) complexes
CN114262282B (zh) * 2021-12-16 2024-04-19 广东省科学院资源利用与稀土开发研究所 一种醛肟类化合物及其制备方法和应用

Family Cites Families (12)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
SU315434A1 (ru) * 1969-12-12 1975-12-05 Новокузнецкий научно-исследовательский химико-фармацевтический институт Способ получени оксимов
US3808275A (en) * 1970-03-25 1974-04-30 Toa Gosei Chem Ind Process for producing oximes
DE2114029C3 (de) * 1970-03-25 1973-11-22 Toagosei Chemical Industry Co., Ltd., Tokio Verfahren zur Herstellung von Oximen
US4020106A (en) * 1972-03-21 1977-04-26 Imperial Chemical Industries Limited Metal extraction process
GB1447114A (en) * 1973-02-20 1976-08-25 Glaxo Lab Ltd Process for the preparation of 2-aryl-2-hydroxyiminoacetic acid
US4133834A (en) * 1978-01-03 1979-01-09 Allied Chemical Corporation Process for preparing α- and β-hydroxy oximes
US4323706A (en) * 1978-02-23 1982-04-06 Allied Corporation Production of acetaldehyde oxime
JPS54163538A (en) * 1978-06-13 1979-12-26 Sumitomo Chemical Co Production of salycilaldehydes
FR2514344A1 (fr) * 1981-10-09 1983-04-15 Rhone Poulenc Spec Chim Procede de preparation d'orthohydroxybenzaldehydes
US4638096A (en) * 1982-10-12 1987-01-20 Henkel Corporation Process of preparing hydroxyarylaldehydes and catalyst therefor
US4507248A (en) * 1982-11-01 1985-03-26 Allied Corporation Preparation from hydroxylammonium sulfate of oximes and hydroxamic acids via alcoholic hydroxylamine solution
EP0529870B1 (en) * 1991-08-23 1996-01-17 Zeneca Limited Preparation of 2-hydroxyarylaldehydes

Also Published As

Publication number Publication date
US5399761A (en) 1995-03-21
KR100287195B1 (ko) 2001-05-02
IN187887B (pl) 2002-07-13
DE69305599T2 (de) 1997-03-13
CA2104068A1 (en) 1994-02-21
FI933546A0 (fi) 1993-08-11
PL300156A1 (en) 1994-04-05
RU2124500C1 (ru) 1999-01-10
ATE144493T1 (de) 1996-11-15
ZA935809B (en) 1994-07-27
FI933546L (fi) 1994-02-21
GB9316310D0 (en) 1993-09-22
AU4452493A (en) 1994-03-03
US5502254A (en) 1996-03-26
CN1036710C (zh) 1997-12-17
DE69305599D1 (de) 1996-11-28
JPH06172290A (ja) 1994-06-21
FI112863B (fi) 2004-01-30
GB9217724D0 (en) 1992-09-30
KR950005801A (ko) 1995-03-20
JP3536122B2 (ja) 2004-06-07
TW258728B (pl) 1995-10-01
AU668739B2 (en) 1996-05-16
IN187888B (pl) 2002-07-13
CN1099377A (zh) 1995-03-01
CA2104068C (en) 2004-10-26

Similar Documents

Publication Publication Date Title
PL174040B1 (pl) Sposób wytwarzania oksymu 2-hydroksyaryloaldehydu
JP3202607B2 (ja) 2−(4−アルコキシ−3−シアノフェニル)チアゾール誘導体の製造法
US5763675A (en) Process for the preparation of 2-hydroxyarylaldehydes under reduced pressure
EP0584988B1 (en) Process for the preparation of salicylaldoxine derivatives
US5260487A (en) Process for the preparation of 2-hydroxyarylaldehydes
US5856583A (en) Synthesis of 2-hydroxyarylaldehydes
EP0686146B1 (en) Process for the preparation of ortho-hydroxy substituted aromatic nitriles via dehydration of the corresponding aldoximes
US3987105A (en) Process for methoxymethylation of phenolic hydroxyl groups
US3983146A (en) Process for the production of α, α, α, α&#39;, α&#39;,α&#39;, -hexakisaryl-1,3-and-1,4-dimethyl benzenes
EP0877023B1 (en) Process for the preparation of aromatic compounds containing a heterocyclic system
US4304938A (en) Process for the preparation of 3-phenoxybenzenes
US6288276B1 (en) Salicylaldoximes and method of preparation
JP3976286B2 (ja) 2−ベンゾイル−環状1,3−ジケトン誘導体の製造方法
US4080371A (en) Process for the production of α, α, α, α&#39;, α&#39;,α&#39;-hexakisaryl-1,3- and -1,4-dimethyl benzenes
JPS61218564A (ja) N‐アシル‐アシルオキシ芳香族アミンの改良製法
WO2000040534A1 (en) Salicylaldoximes and method of preparation
JPH09227437A (ja) カテコール誘導体の製造法
EP0307751A2 (en) 3-mono- and 3,5-disubstituted-4-acetoxy and -4-hydroxystyrenes and process for their production
PL169736B1 (pl) Sposób wytwarzania 2-hydroksyaryloaldehydów
JPH06239791A (ja) キノン誘導体の製造法および中間体
JPH0741453A (ja) キノン類の製造法および中間体
JPH05262688A (ja) アルデヒド誘導体の製造法

Legal Events

Date Code Title Description
LAPS Decisions on the lapse of the protection rights

Effective date: 20120819