PL168271B1 - Stojak choinkowy PL - Google Patents

Abstract

1. Stojak choinkowy zlozony z korpusu o pionowej osi, z usytuowanego w korpusie otworu ustalajacego, przez który przechodzi os pionowa i w którym jest mocowany pien choinki w sposób przewaznie równolegly do osi oraz posiadajacy co najmniej dwa, przewaznie poziomo usytuo- wane kablaki zaciskajace, które ograniczaja otwór ustalaja- cy i sluza do ustawienia jego szerokosci w swietle, przy czym kablaki te sa pod wplywem sily dociskane do pnia choinki, znamienny tym, ze kablaki zaciskowe (18,20) sa na jednym ze swych konców ulozyskowane obrotowo w plaszczyznie zasadniczo poziomej na korpusie (2), zas na drugich swobodnych swych koncach sa zaopatrzone w urzadzenie do symetrycznego wzgledem pionowej osi (A) zwierania i rozwierania kablaków zaciskowych (18, 20), przy czym urzadzenie to stanowi pret gwintowany (26), który jest ulozyskowany obrotowo lecz osiowo nieprze- suwnie w korpusie (2) i jest on jednoczesnie wkrecony swoimi dwoma odcinkami przeciwbieznych zwojów gwintów (32,34) w nakretki (30,30’), które sa osadzone nieobrotowo w koncowych odcinkach kablaków zacisko- wych (18,20). (13) B 1 F i g 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest stojak choinkowy złożony z korpusu o pionowej osi, z usytuowanego w korpusie otworu ustalającego, przez który przechodzi oś pionowa, i w którym jest mocowany pień choinki w sposób przeważnie równoległy do osi oraz posiadający co

168 271 najmniej dwa, przeważnie poziomo usytuowane kabłąki zaciskające, które ograniczają otwór i służą do ustawiania jego szerokości w świetle, przy czym kabłąki te są pod wpływem siły dociskane do pnia choinki.

W stojakach choinkowych zasadniczy problem stanowi taki sposób zamocowania choinki, który zapewniałby jej jak najbardziej pionowe położenie, był prosty i odbywał się przy nieznacznym nakładzie siły. Znana jest duża ilość stojaków, których celem było sprostowanie powyższym wymogom.

Opublikowane zostały stojaki, w których mocowany koniec pnia choinki ustalany jest przez pewną ilość śrub mocujących, rozmieszczonych promieniowo wokół obwodu pnia. Koniec mocowanego pnia wkłada się tu w tulejkę lub rurkę, przez którą przeprowadzone są poziomo śruby mocujące. Choinka mocowana jest tu w tulejce przez indywidualne dokręcanie śrub, które mogą się też swoimi swobodnymi końcami częściowo zagłębiać w jej pień. Tulejka, z kolei połączona jest z częścią podłogi lub stojaka dla uzyskania niezbędnej stabilności. Tego typu stojaki, opublikowane w wielu odmianach i modyfikacjach, posiadają tę wadę, że te kilka śrub mocujących, z reguły trzy lub cztery, musi być indywidualnie dokręcanych dla zapewnienia możliwie dokładnego, to znaczy pionowego zamocowania choinki. Jednakże przy stosunkowo dużych, a przez to i rozłożystych przy podstawie choinkach, ten sposób pojedynczego dokręcania lub luzowania śrub mocujących jest wysoce nieprzyjemny i kłopotliwy do wykonania.

Inne znane stojaki choinkowe mają ruchome szczęki lub kabłąki zaciskowe, które pod wpływem siły dociskane są do stałej podpory i w ten sposób mocują pomiędzy sobą pień choinki. Przykłady tego typu stojaków zostały opublikowane w niemieckich opisach patentowych DE-Osen 35 24 588 i 37 02 773. W tych, znanych stojakach, pień względnie jego swobodny koniec mocowany jest metodą imadła pomiędzy stałą lub związaną z kadłubem podporą i przesuwaną względem niej szczęką lub kabłąkiem zaciskowym. Przesuw szczęki zaciskowej oraz dostarczenie wymaganej siły do zamocowania i przytrzymania odbywa się za pośrednictwem ręcznie uruchamianych długich śrub. Płaszczyzna robocza, tj. punkt zamocowania swobodnego końca pnia choinki pomiędzy stałą podporą a ruchomą szczęką znajduje się na określonej wysokości i dolny najniższy koniec pnia ustalany jest za pomocą pionowo wystającego trzpienia centrującego, który przymocowanyjest do stojaka choinki. Tak więc po zamocowaniu pień ustalony jest według trzy punktowego sposobu podparcia.

Wadą stojaków, w których podobnie jak w tych według opisów patentowych DE-Osen 35 24 588 lub 37 02 773 stosowana jest stała opora i przemieszczająca się względem niej belka dociskająca, jest to, że pnie drzew, które w strefie mocowania nie są okrągłe, albo wskutek kikutów gałęzi itp. bardzo znacznie odbiegają od okrągłego konturu są szczególnie trudne do pionowego zamocowania, gdy dolna końcówka pnia jest już ustalona przez trzpień centrujący. Mocowanie tego typu pnia o nieregularnym konturze za pomocą przesuwanej szczęki zaciskowej, dociskającej pień do stałej podpory może spowodować jego wyparcie z położenia pionowego i pochyłe zamocowanie.

Dla rozwiązania problemu pni nieokrągłych lub o nieregularnym obrysie opublikowano w opisie patentowym DE-PS 517 609 stojak choinkowy, gdzie pień zaciskany jest pomiędzy przemieszczającymi się względem siebie kabłąkami zaciskającymi. Przewidziane są tu dwie oddzielne jednostki mocujące, usytuowane poziomo w pewnym odstępie jedna nad drugą we wspólnym korpusie stojaka. Każda z jednostek składa się z dwóch prętów gwintowanych, usytuowanych poziomo i równolegle względem siebie, przy czym na prętach tych prowadzone są przesuwnie dwa kabłąki zaciskowe. Kabłąki można przesuwać w kierunku do- i od siebie za pomocą nakrętek skrzydełkowych, osadzonych na prętach gwintowanych. W ten sposób można nastawiać średnicę otworu ustalającego, jaki wytworzony jest pomiędzy kabłąkami zaciskowymi. W trakcie zmniejszania tego otworu kabłąki dochodzą do oparcia się o pień choinki i poprzez indywidualne dociągania nakrętek skrzydełkowych można je przesunąć również do pnia o nieregularnym zarysie w taki sposób, że zamocowana choinka będzie stała w prawidłowej pozycji pionowej. Dla wytworzenia niezbędnych sił przytrzymujących, dwie ze wspomnianych jednostek mocujących, usytuowane są w pewnym odstępie od siebie jedna nad drugą we wspólnym korpusie stojaka. Dzięki temu na pień choinki działają siły przytrzymujące, przyłożone w określonym odstępie po jego osi co zabezpiecza go w najwyższym stopniu przed wywróceniem.

168 271

Chociaż za pomocą stojaka opublikowanego w opisie patentowym DE-PS 517 609 dałoby się w najdalej idącej mierze zamocować pionowo również choinki o pniach nieokrągłych lub nieregularnym konturze to obarczone są one znacznymi wadami. I tak w najniekorzystniejszym przypadku musi być indywidualnie dociąganych lub luzowanych osiem niezależnych od siebie nakrętek skrzydełkowych w celu optymalnego przystawienia do pnia choinki łącznie czterech kabłąków zaciskowych, przesuwających się po czterech prętach gwintowanych. Jak już wspomniano, szczególnie przy dużych choinkach, które przy podstawie są rozłożyste dokręcanie nakrętek skrzydełkowych lub temu podobnych jest bardzo niewygodne. Również przy usuwaniu choinek z tego typu stojaków występują niedogodności spowodowane tym, że z choinek stojących przez dłuższy czas opadają szpilki. Opadanie to nasila się w momencie odkręcania nakrętek, gdyż występują wtedy pewne wstrząsy choinki i jest to bardzo nieprzyjemne dla pracującej pod nią osoby jak i dla leżących na podłodze dywanów.

W stojaku, wykonanym zgodnie z DE-PS 517 609 kabłąki zaciskowe dociskane są do pnia za pomocą ręcznie obracanych nakrętek skrzydełkowych. Z doświadczenia wiadomo, że te nakrętki pozwalają na przyłożenie tylko stosunkowo nieznacznych sił, tak że siły przytrzymujące choinkę też są odpowiednio małe co odbija się ujemnie na całkowitej stateczności choinki.

Zadaniem niniejszego wynalazku jest natomiast takie wykonanie stojaka choinkowego, żeby umożliwiał on również szybkie i pewne oraz w najwyższym stopniu pionowe mocowanie pni o nieokrągłym lub nieregularnym konturze. Zgodnie z wynalazkiem zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, że kabłąki zaciskowe są na jednym ze swych końców ułożyskowane obrotowo w płaszczyźnie zasadniczo poziomej na korpusie, zaś na drugich swobodnych swych końcach są zaopatrzone w urządzenie do symetrycznego względem pionowej osi zwierania i rozwierania kabłąków zaciskowych, przy czym urządzenie to stanowi pręt gwintowany, który jest ułożyskowany obrotowo lecz osiowo nieprzesuwnie w korpusie i jest on jednocześnie wkręcony swoimi dwoma odcinkami przeciwbieżnych zwojów gwintów w nakrętki, które są osadzone nieobrotowo w końcowych odcinkach kabłąków zaciskowych. Korzystnie jest, gdy pręt gwintowany jest wprowadzany w obrót od zewnętrznej strony korpusu stojaka, za pomocą rękojeści lub za pomocą silnika, zwłaszcza elektrycznego.

W dalszym rozwiązaniu wynalazku, kabłąki zaciskowe wyposażone są po stronie skierowanej do otworu ustalającego w pazury przytrzymujące, które wykonane są wzdłuż wybrania przeważnie o kształcie odcinka koła. Korzystnie jest gdy co najmniejjeden z kabłąków zaciekowych posiada w przekroju poprzecznym kształt litery U leżącej na boku, przy czym obydwa swobodne końce ramion litery U zwrócone są w kierunku do otworu ustalającego. Co najmniej jeden z kabłąków zaciskowych posiada na swojej stronie, zwróconej do otworu ustalającego powierzchniowe obszary dolegania dla przylegania wzdłuż co najmniej częściowego obszaru po osiowej długości pnia. Co najmniej jeden z kabłąków zaciskających jest za pomocą nakładki posiadającej otwór ułożyskowany obrotowo swoim jednym końcem na korpusie stojaka. Kabłąki zaciskowe i urządzenie zwierające i rozwierające są osłonięte pokrywą nakładaną od góry na korpus stojaka.

Korzystnie jest gdy w korpusie stojaka umieszczony jest usuwalny pojemnik wodny.

W stojaku choinkowym według wynalazku kabłąki zaciskowe uruchamiane są z centralnego urządzenia mocującego w taki sposób, że poruszają się zasadniczo symetrycznie względem pionowej osi korpusu stojaka. Przy tym kabłąki zaciskowe, na jednym ze swoich końców, podparte są obrotowo-wahliwie na korpusie stojaka, a do drugiego ich końca przyłożone jest centralne urządzenie mocujące. Ponieważ kabłąki przesuwają się symetrycznie względem siebie, gdy uruchamiane są przez centralne urządzenie mocujące, a więc żaden kabłąk nie jest dociskany do stałej opory i że jeden z ich końców usytuowany jest obrotowo-wahliwie a do drugiego przyłożone jest centralne urządzenie mocujące dzięki czemu zamykają się one w sposób nożycowy, to można tu również mocować w sposób pewny i niezawodny pnie o konturze nieokrągłym lub nieregularnym. A ponieważ ponadto przewidziane jest centralne a więc jedno jedyne urządzenie mocujące więc do zamocowania pnia drzewka wystarczy uruchomić tylko to jedno urządzenie bez potrzeby uruchamiania kilku nakrętek lub temu podobnych przez co obsługa stojaka znacznie się upraszcza.

Przez ukształtowanie centralnego urządzenia mocującego według wynalazku można przy nieznacznym nakładzie na konstrukcję wywrzeć na pień choinki bardzo wysokie siły zaciskające lub przytrzymujące. Urządzenie mocujące odznacza się przy tym lekkością pracy i nie wymaga stosowania wysokiego nakładu siły obsługi dla uzyskania dużych sił zacisku.

Pręt gwintowany centralnego urządzenia mocującego jest w sposób korzystny wprawiany w obrót od zewnętrznej strony korpusu stojaka. Dzięki temu stworzona jest możliwość najróżnorodniejszego sposobu wprawiania w obrót pręta gwintowanego, dla uruchomienia centralnego urządzenia mocującego. Pręt gwintowany może być obracany poprzez odpowiednio ukształtowaną rękojeść. Rękojeścią może być nasadzona dźwignia z zapadkowym mechanizmem ustalającym tworząc tzw. grzechotkę, może być nią kółko radełkowane, kółko gwiaździste lub t.p. Alternatywnie pręt gwintowany może być wprawiany w obrót motorycznie lub elektromotorycznie. Tutaj występuje ta szczególna zaleta, że centralne urządzenie mocujące może być uruchamiane prawie za naciśnięciem przycisku, który może być połączony z silnikiem elektrycznym za pośrednictwem dłuższego kabla, a więc odpada konieczność manipulacji w bezpośredniej bliskości stojaka.

Jeśli zgodnie kabłąki zaciskowe posiadać będą na swej stronie skierowanej do otworu ustalającego pazury przytrzymujące to zamocowany pień choinki będzie jeszcze lepiej ustalony, ponieważ podczas mocowania niektóre z pazurów wgłębiają się w niego.

Gdy pazury przytrzymujące wykonane są w każdym kabłąku mocującym wzdłuż wybrania przeważnie o kształcie półkola lub segmentu koła uzyskuje się to, że pazury przytrzymujące dolegają nie tylko w jednym miejscu obwodu pnia choinkowego lecz rozdzielone promieniowo przynajmniej dolegać będą na części obwodu pnia.

Gdy co najmniej jeden z kabłąków zaciskowych posiada w przekroju poprzecznym kształt litery U leżącej na boku, a obydwa swobodne końce ramion litery U skierowane są do otworu ustalającego profil każdego z kabłąków zaciskowych staje się nadzwyczaj stabilny, a ponadto poprzez obydwa swobodne końce ramion U odbywa się podparcie pnia choinki w co najmniej dwu przesuniętych punktach na wzdłużnej osi pnia, co również polepsza jego podparcie.

Alternatywnie do ukształtowania stojaka z kabłąkami zaciskowymi w kształcie litery U, może przynajmniej jeden z nich być ukształtowany tak, że jedno, przeważnie powierzchniowe doleganie odbywać się będzie co najmniej wzdłuż części obszaru po osiowej długości pnia. Ponieważ tutaj podparcie pnia odbywa się wzdłuż jego osiowej długości więc zapewnia mu to pewne i niezmienne trzymanie.

Przez to, że co najmniej jeden kabłąk zaciskowy może być obrotowo ułożyskowany na korpusie stojaka za pomocą nakładek, szczególnie wówczas, gdy otwór łożyskowy przechodzący przez nakładkę posiada nadmierną średnicę w stosunku do otworu stałego łożyska współpracującego, uzyskuje się lepsze dopasowanie kabłąka lub kabłąków do mocowanego pnia, dlatego, że kabłąki mogą wówczas wykonywać ruch wahliwy wokół osi wzdłużnej.

Dzięki temu, że przewidziana jest pokrywa, nakładana od góry na korpus stojaka, przykrywająca w dalekiej mierze kabłąki zaciskowe i urządzenie mocujące, polepsza się z jednej strony wygląd optyczny stojaka, a z drugiej - zabezpiecza się ruchome części urządzenia mocującego przed bezpośrednim dotykiem; minimalizuje się również niebezpieczeństwo zanieczyszczenia i/lub wypadkowości.

Usuwalny pojemnik wodny zabezpiecza choinkę przed zbyt szybkim uschnięciem, a więc i przed sypaniem się jej igieł. Powstrzymanie szybkiego usychania drzewka obniża niebezpieczeństwo jego pożaru, lepsze jest też wrażenie optyczne drzewka będącego dłużej świeżym i zielonym. Usuwalny pojemnik daje się łatwo czyścić i ponownie napełniać wodą.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia formę wykonania stoj aka choinkowego wraz z przynależną pokrywą w widoku perspektywicznym, fig. 2 - stojak choinki w widoku z góry, fig. 3 - pręt gwintowany centralnego układu mocującego w powiększonej skali, fig. 4 - kabłąk zaciskowy w powiększeniu w widoku z góry, fig. 5 - kabłąk zaciskowy w przekroju wzdłuż linii V-V z fig. 4, fig. 6 - jedna z odmian kabłąka zaciskowego w widoku z boku.

Figury 1 do 6 na rysunku nie są wykonane we właściwej skali, niektóre z figur są powiększone w stosunku do pozostałych.

Stojak choinki oznaczony na rysunku cyfrą 2 posiada zgodnie z fig. 1 płytę podstawową 4, na której jest osadzony korpus stojaka 6. W przedstawionym przykładzie wykonania korpus

168 271 stojaka 6 jest kwadratowy lub prostokątny z bocznymi ściankami 8,10,12 i 14 usytuowanymi prostopadle do płyty podstawy. Całkowity korpus stojaka jest od góry otwarty. Powierzchnia otoczona przez ściany boczne jest mniejsza niż płyta podstawy dla zapewnienia stojakowi z zamocowaną choinką pewnej osi.

Pomiędzy ściankami bocznymi 8 i 12 na około 2/3 wysokości ścianek bocznych 8,10,12 i 14 rozciąga się odcinek dla ułożyskowania (osadzenia) 16, który jest sztywno połączony z korpusem stojaka 6 względnie ze ściankami bocznymi 8 i 12. Na tym odcinku, mającym kształt pasa blachy osadzone są obrotowo-wahliwie dwa kabłąki zaciskowe 18 i 20. Dla tego celu na odcinku dla ułożyskowania zamocowane są wystająco pionowo do góry dwa czopy łożyskowe 22 i 24, które przechodzą przez odpowiednie wybrania na swobodnych końcach kabłąków zaciskowych 18 i 20. Kabłąki powyższe zabezpieczone są na czopach łożyskowych przykładowo za pomocą pierścieni osadczych sprężynujących albo zawleczek.

Zgodnie z fig. 1 i 2 kabłąki zaciskowe 18 i 20 wychodząc ze swoich ułożyskowań obrotowych w obszarze odcinka rdożyskowania 16 przebiegają w kierunku ścianki bocznej 10. Jak to jest uwidocznione w szczególności na fig. 2, równolegle do ścianki bocznej 10 i przechodząc przez ścianki boczne 8 i 12 usytuowany jest pręt gwintowany 26. Jest on ułożyskowany obrotowo w odpowiednich wybraniach w ściankach bocznych 8 i 12 ale osiowo jest nieprzesuwny. Z fig. 2 wynika ponadto, że pręt gwintowany 26 przechodzi przez końce kabłąków zaciskowych 18 i 20 przeciwległych do czopów łożyskowych 22 i 24. Zgodnie z fig. 4 każdy z kabłąków zaciskowych posiada na swobodnym końcu koszyczek prowadzący 28, w którym ułożyskowana jest nakrętka 30 względnie 30’. Nakrętki te współpracują z prętem gwintowanym 26, który zgodnie z fig. 3 posiada dwa oddzielone od siebie odcinki gwintowe 32 i 34 o przeciwległych kierunkach uzwojenia. Końcówka pręta gwintowanego 26 wystająca ze ścianki bocznej 8 wyposażona jest w rękojeść 36, która w przytoczonym przykładzie wykonania może być kółkiem gwiaździstym. Skrzydełka kółka są tu wykonane celowo jako długie, aby można było je obracać zarówno ręką jak i czubkiem stopy lub buta. Alternatywnie do kółka gwiaździstego rękojeść 36 może być wykonana w postaci kółka radełkowanego lub też grzechotki. Zaleca się, żeby dany typ rękojeści 36 tylko nasadzać na pręt gwintowany 26, i w razie konieczności go zdejmować, zabezpieczając w ten sposób pręt gwintowany przed obracaniem go przez dzieci.

Alternatywnie do obracania pręta gwintowanego 26 za pomocą rękojeści 36 można wystający jego koniec ze ścianki bocznej 8 napędzać za pomocą elektrycznego silnika nawrotnego, ewentualnie z załączeniem przekładni redukcyjnej. Daje to szczególną zaletę, uruchamiania śruby gwintowanej 26 prawie za naciśnięciem przycisku, który może być połączony z silnikiem za pośrednictwem dłuższego kabla. Dzięki temu nie potrzeba manipulować w bezpośredniej bliskości stojaka.

Z figury 2 wynika, że budowa stojaka choinkowego 2 jest zasadniczo symetryczna do pionowej osi A korpusu stojaka, a oś A zasadniczo równoległa do pnia zamocowanej choinki. W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 1 i 2 płytka podstawy 4 i ścianki boczne 8, 10, 12 i 14 są symetrycznie do osi pionowej. kabłąkami zaciskowymi 18 i 20 definiowany jest otwór ustalający 38, służący do ustalenia mocowanego końca pnia choinki, który na rysunku nie jest uwidoczniony. Dla zamocowania względnie przytrzymania pnia choinki, każdy z kabłąków zaciskowych 18 i 20 posiada według fig. 4 wybrania 40 przeważnie w kształcie półkola lub segmentu koła. W obszarze tego wybrania kabłąki są uzębione czyli wyposażone w pazury przytrzymujące 42. Kształt wybrania 40 w powiązaniu z pazurami zaciskowymi 42 daje szczególnie pewne ustalenie położenia mocowanego pnia, jak to będzie później jeszcze objaśnione.

Jak z figury 5 wynika, każdy z kabłąków zaciskowych 18 i 20 posiada w przekroju poprzecznym kształt litery U leżącej na jednym boku, przy czym swobodne końce ramion 44 i 46 skierowane są do otworu ustalającego 38. Odstęp D pomiędzy obydwoma ramionami 44 i 46 wybiera się przeważnie tak duży, żeby mocowany pień uzyskał stosunkowo długie mocowanie osiowe a przez to trzymany był pewnie i mocno w stojaku.

Dla zamocowania swobodnego końca pnia choinki w stojaku 2 wstawia się go do otworu ustalającego 38 w taki sposób, żeby wzdłużna oś środkowa pnia była zgodna z osią pionową A. Obydwa kabłąki zaciskowe 18 i 20 znajdują się przy tym w położeniu przedstawionym na fig. 2 linią ciągłą, czyli przy maksymalnym rozwarciu otworu ustalającego 38. Następnie wprawiony został w

168 271 obrót trzpień gwintowany 26 za pomocą rękojeści 36 lub silnika elektrycznego. Wskutek tego, że nakrętki 30 i 30’ przesuwają się po przeciwbieżnych odcinkach gwintowanych 32 i 34 następuje równomierne zbliżenie się do siebie obydwu swobodnych końców kabłąków zaciskowych 18 i 20. To znaczy, że kabłąk 18 obraca się wokół czopu 22 zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a kabłąk 20 obraca się wokół czopu 24 odwrotnie do ruchu wskazówek zegara. Nożycowy ruch obydwu kabłąków 18 i 20 w kierunku do siebie powoduje zmniejszanie się otworu ustalającego 38. Ruch obydwu kabłąków jest przy tym symetryczny względem pionowej osi A. W trakcie tego ruchu dochodzi wreszcie do styku obydwu kabłąków w obszarze ich wybrań 40 z obwodem pnia choinki. Dalszy obrót pręta gwintowanego 26 powoduje, że pazury przytrzymujące 42 wgłębiają się w materiał pnia choinki mocując go oraz ustalając w pionie.

Ponieważ zgodnie z fig. 5 każdy kabłąk zaciskowy posiada kształt leżącej na boku litery U, przy czym obydwa ramiona 44 i 46 są jednakowo wyposażone w wybrania 40 jak i pazury przytrzymujące 42, to pień drzewa podtrzymywany jest w kierunku pionowym raz przez ramię 44 a drugi raz przez położone niżej o odległość D ramię 46. Mamy tu więc mocowanie na dwóch poziomach odległych od siebie osiowo o odstęp D. Mocowanie to zabezpiecza pień drzewa przed pochyleniem bez konieczności ustalenia jego dolnego czoła za pomocą trzpienia centrującego.

Skok gwintu na odcinku 32 i 34 na pręcie gwintowanym 26 jak i skok nakrętek 30 i 30’ jest tak dobrany, że następuje samohamowność po puszczeniu rękojeści 36 względnie po wyłączeniu elektrycznego silnika napędowego. Kabłąki zaciskowe pozostają więc na osiągniętej pozycji i ryglują pień choinki.

Na figurze 2 linią kropkowo-kreskową przedstawiono położenie maksymalnego zbliżenia obydwu kabłąków zaciskowych 18 i 20 i położony między nimi obszar zdefiniowany jako otwór ustalający 38 jest najmniejszy. Z fig. 2 widać również bezpośrednio, że kabłąki zaciskowe 18 i 20 tworzą z prętem gwintowanym 26 inne kąty przy pełnym rozwarciu a inne przy zamknięciu (obszar przedstawiony linią ciągłą i linią punktowo-kreskową). Z tego powodu nakrętki 30 i 30’ są tak umocowane w koszyczkach prowadzących 28 w kabłąkach zaciskowych 18 i 20, że nie mają możliwości wypadnięcia z nich jak i obracania się. Mogą natomiast wykonywać ruchy wahliwe w nich dla dopasowania się do różnych położeń kątowych kabłąków 18 i 20 względem pręta gwintowanego 26. Dla ułatwienia nakrętkom 30 i 30’ wykonania ich ruchów wahliwych w koszyczkach prowadzących 28, ich przeciwległe powierzchnie przez środek których przechodzi otwór gwintowany nie są płaskie lecz baryłkowate.

Dla odmocowania kabłąków zaciskowych 18 i 20 z pnia choinki i jej wyjęcia ze stojaka 2 obraca się pręt gwintowany 26 za pomocą rękojeści 36 lub silnika elektrycznego w odwrotnym kierunku. Dzięki temu kabłąki 18 i 20 wychylają się w kierunku odwrotnym i otwierają się nożycowo, a pazury zaciskowe wysuwają się z obwodu pnia i w końcu przez powiększający się otwór ustalający 38 można ze stojaka 2 wyciągnąć pień choinki.

Zgodnie z figurą 1 przewidziano z korzyścią pokrywę 48, która w pełni osłania kabłąki zaciskowe 18 i 20 oraz pręt gwintowany 26. Zabezpiecza się więc przed nieumyślnym dotknięciem np. posmarowane właściwym smarem odcinki gwintowane 32 i 34 jak i osłania się całkowite urządzenie zaciskowe przed zabrudzeniem itp. W pokrywie 48 wykonany jest w środku otwór 50, będący w jednej linii z osią A, przez co mocowana choinka może być przez niego wprowadzona do otworu ustalającego 38.

Wewnątrz korpusu stojaka 6 może się z korzyścią znaleźć usunięta ewentualnie z niego powłoka z tworzywa sztucznego, która może być napełniona wodą dla zapobieżenia szybkiemu wyschnięciu zamocowanej choinki.

W ramach niniejszego wynalazku można pomyśleć o kilku modyfikacjach i odmianach, przy czym poniżej rozpatrzone będą niektóre z nich.

Przykładowo kształt przekroju poprzecznego kabłąków zaciskowych 18 i 20 nie jest ograniczony do litery U. Mogą one posiadać przekrój pustej bryły czworokątnej, tak że w miejsce swobodnych końców ramion 44 i 46 każdy kabłąk zaciskowy może przylegać powierzchniowo wzdłuż co najmniej części obszaru na wzdłużnej długości pnia choinki. Ponadto każdy kabłąk zaciskowy może posiadać pełny przekrój czworokątny, będąc tym samym masywnym prętem. Tutaj znów możnaby w każdym kabłąku zaciskowym wykonać wybranie 40 wraz z przynależnymi pazurami przytrzymującymi 42.

W jednej z odmian wykonania niniejszego wynalazku kabłąki zaciskowe 18 i 20 wykonane są zgodnie z fig. 6, na której pokazany jest widok z boku na kabłąk zaciskowy 18. Kabłąk 20 stanowi jego zwieciadlane odbicie. W miejsce przedstawionego na fig. 4 otworu dla ustalenia czopa łożyskowego 22, przy czym otwór ten przechodzi przez ramię 44 jak i 46 na kabłąku zaciskowym z fig. 6 na końcu kabłąka, który może być ułożyskowany obrotowo na czopie 22 przewidziana jest nakładka 52. Może ona być albo do odpowiedniego końca kabłąka 18 przyspawana lub zamocowana w inny sposób, albo może być wykonana z jednego kawałka na końcu kabłąka. Nakładka 52 posiada otwór 54, zaznaczony linią punktowo-kreskową, dla ustalenia czopa łożyskowego 22, celem obrotowego ułożyskowania kabłąka 18.

Otwór 54 posiada tu celowo nieco większą średnicę wewnętrzną niż jest zewnętrzna średnica czopa łożyskowego 22, tak że kabłąk 18 mocowany jest z luzem. Dzięki temu kabłąk 18 (oraz analogicznie kabłąk 20) jest w stanie wykonać ruch wahliwy wokół swej osi wzdłużnej, co pokazane jest na fig. 5 za pomocą podwójnej strzałki. Zapewnia to jeszcze lepsze doleganie kabłąków 18 i 20 do konturu zewnętrznego mocowanego pnia, szczególnie gdy jest on nieregularny.

Dodatkowo do obydwu czopów łożyskowych 22 i 24 można przewidzieć w obszarze odcinka łożyskowania 16 jeszcze dalsze czopy, na rysunku nie pokazane, tak że kabłąki 18 i 20 mogą być nasadzane na bardziej od siebie oddalone lub też zbliżone czopy łożyskowe. Dzięki temu stojak 2 daje się łatwo dopasować do najróżniejszych średnic pni.

168 271

Fig. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 Cena 1,50 zł

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Stojak choinkowy złożony z korpusu o pionowej osi, z usytuowanego w korpusie otworu ustalającego, przez który przechodzi oś pionowa i w którym jest mocowany pień choinki w sposób przeważnie równoległy do osi oraz posiadający co najmniej dwa, przeważnie poziomo usytuowane kabłąki zaciskające, które ograniczają otwór ustalający i służą do ustawienia jego szerokości w świetle, przy czym kabłąki te są pod wpływem siły dociskane do pnia choinki, znamienny tym, że kabłąki zaciskowe (18,20) są na jednym ze swych końców ułożyskowane obrotowo w płaszczyźnie zasadniczo poziomej na korpusie (2), zaś na drugich swobodnych swych końcach są zaopatrzone w urządzenie do symetrycznego względem pionowej osi (A) zwierania i rozwierania kabłąków zaciskowych (18,20), przy czym urządzenie to stanowi pręt gwintowany (26), który jest ułożyskowany obrotowo lecz osiowo nieprzesuwnie w korpusie (2) i jest on jednocześnie wkręcony swoimi dwoma odcinkami przeciwbieżnych zwojów gwintów (32,34) w nakrętki (30,30’), które są osadzone nieobrotowo w końcowych odcinkach kabłąków zaciskowych (18,20).
2. 2. Stojak choinkowy według zastrz. 1, znamienny tym, że pręt gwintowany (26) jest wprowadzony w obrót od zewnętrznej strony korpusu stojak (2).
3. 3. Stojak choinkowy według zastrz. 2, znamienny tym, że pręt gwintowany (26) jest wprowadzony w obrót za pomocą rękojeści (36).
4. 4. Stojak choinkowy według zastrz. 2, znamienny tym, że pręt gwintowany (26) jest wprowadzony w obrót za pomocą silnika, korzystnie elektrycznego.
5. 5. Stojak choinkowy według zastrz. 1, znamienny tym, że kabłąki zaciskowe (18, 20) wyposażone są po stronie skierowanej do otworu ustalającego (38) w pazury przytrzymujące (42).
6. 6. Stojak choinkowy według zastrz. 5, znamienny tym, że pazury przytrzymujące (42) wykonane są wzdłuż wybrania (40) przeważnie o kształcie odcinka koła w każdym kabłąku zaciskowym (18,20).
7. 7. Stojak choinkowy według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jeden z kabłąków zaciskowych (18, 20) posiada w przekroju poprzecznym kształt litery U leżącej na boku, przy czym obydwa swobodne końce ramion (44, 46) litery U zwrócone są w kierunku do otworu ustalającego (38).
8. 8. Stojak choinkowy według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jeden z kabłąków zaciskowych (18,20) na swojej stronie, zwróconej do otworu ustalającego (38) posiada powierzchniowe obszary dolegania dla przylegania wzdłuż co najmniej częściowego obszaru po osiowej długości pnia.
9. 9. Stojak choinkowy według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jeden z kabłąków (18,20) jest za pomocą nakładki (52) posiadającej otwór (54) ułożyskowany obrotowo swoim jednym końcem na korpusie stojaka (2).
10. 10. Stojak choinkowy według zastrz. 1 albo 7, znamienny tym, że kabłąki zaciskowe (18, 20) i urządzenie zwierające i rozwierające są osłonięte pokrywą (48), nakładaną od góry na korpus stojaka (2).
11. 11. Stojak choinkowy według zastrz. 1 albo 10, znamienny tym, że w korpusie stojaka (2) umieszczony jest usuwalny pojemnik wodny.