PL167302B1

PL167302B1 - Method of obtaining novel 1r-cis, 1'r-cis-2,2'-(3,11-dixo-4,10-dioxatridekamethylene)-bis-(1,2,3,4 tetrahydro-6,7-dimethoxy-2-methyl-1-veratryloisoquinolinic salts

Info

Publication number: PL167302B1
Application number: PL91297606A
Authority: PL
Inventors: Derek A Hill; Geoffrey L Turner
Original assignee: Wellcome Found
Priority date: 1990-07-13
Filing date: 1991-07-12
Publication date: 1995-08-31
Also published as: EP0539470B1; DE69119768D1; LT3317B; ZA915468B; AU687481B2; FI103507B1; JPH05508648A; KR0174284B1; SE9300052L; LU88198A1; AU1134695A; IT1249677B; JP3462165B2; UA32536C2; SA91120073B1; ITRM910518A0; NZ238964A; FR2665701A1; GB9015473D0; CZ383392A3

Abstract

Sposób wytwarzania nowych soli 1R-cis,1'R-cis-2,2'-(3,11-diokso-4,10-dioksatrideka- metyleno)-bis-(1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy-2-metylo-1 -weratryloizochinoliniowych)zasadni- czo wolnych od innych izomerów geometrycznych i optycznych, znamienny tym, ze odpowiednia sól 1R, 1'R-2,2'-(3,1 1 -diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis-( 1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimeto- ksy-2-metylo-1-weratryloizochinoliniowa poddaje sie wysokosprawnej chromatografii cieczo- wej przy uzyciu kolumny wypelnionej dwutlenkiem krzemu lub tlenkiem glinu i niewodnej fazy ruchomej w obecnosci mocnego kwasu wybranego sposród kwasu benzenosulfonowego, kwasu metanosulfonowego, kwasu p-toluenosulfonowego i kwasu fosforowego, przy czym jako faze ruchoma stosuje sie mieszanine chlorowanego weglowodoru i alkoholu. PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nowych soli 1R-cis,1'R-cis-2,2'-(3,11diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis-( 1 '2'3,4-tetrahydro-6'7-dimetoksy-2-metylo-1 -weratryloizochinoliniowych), użytecznych jako blokery nerwowo-mięśniowe.

Blokery nerwowo-mięśniowe są szeroko stosowane w znieczuleniu przy zabiegach chirurgicznych dla zwiotczenia mięśni szkieletowych w celu ułatwienia pracy chirurga. Środki takie są również szeroko stosowane w szpitalnych Oddziałach Intensywnej Opieki Medycznej (OIOM) w celu zapewnienia długotrwałego zwiotczenia mięśni u pacjentów intubowanych w celu zapewnienia kontrolowanego oddychania pacjenta.

Dibenzenosulfonian 2,2'-(3,11-diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis-(1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy-2-metylo-1-weratryloizochinoliniowy), znany jako besylan atrakurium, jest blokerem nerwowo-mięśniowym o polatyzacyjnym mechanizmie działania, który został po raz pierwszy udostępniony do stosowania w chirurgii ludzkiej w Wielkiej Brytani w grudniu 1982, a w rok później w USA. Związek ten jest opisany w brytyjskim opisie patentowym nr 1579822 i opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 4179507. Obecnie lek jest szeroko stosowany w chirurgii i terapii OIOM. Lek ten ulega spontanicznej degradacji poprzez eliminację „Hofmanna“ przy fizjologicznych pH i temperaturze i poprzez hydrolizę estrową, która przebiega niezależnie od funkcji wątrobowej i nerkowej. W chirurgii ludzkiej besylan atrakurium jest stosowany w postaci mieszaniny dziesięciu izomerów optycznych i geometrycznych. Izomery geometryczne i optyczne besylanu atrakurium są opisane w Eur. J. Med. Chem.-Chem. Ther, 1984-19, Nr 5, strony 441-450.

Blokery nerwowo-mięśniowe, takie jak besylan atrakurium, działają przez blokowanie receptora acetylocholiny w płytce motorycznej. Jednakże mogą one również blokować przekaźnictwo cholinergiczne w autonomicznym układzie nerwowym i wywoływać niepożądane, sercowonaczyniowe działania uboczne. Na przykład rezultatem blokady przywspółczulnej jest częstoskurcz i nadciśnienie, natomiast blokada zwojów współczulnych powoduje rzadkoskurcz i niedociśnienie. Blokery nerwowo-mięśniowe posiadają także skłonność do wyzwalania histaminy, która może u niktórych pacjentów powodować zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne. Grupą antygenową w lekach zwiotczających mięśnie szkieletowe jest czwartorzędowa lub trzeciorzędowa grupa amoniowa, która także nadaje tym środkom właściwości blokerów nerwowo-mięśniowych. Pod tym względem atrakurium jest słabym uwalniaczem histaminy i, podobnie jak w przypadku innych blokerów nerwowo-mięśniowych, są sporadyczne doniesienia o reakcjach anafilaktycznych, przypisywanych lekowi.

167 302

Obecnie odkryto, że sole atrakurium, w których ugrupowanie atrakurium ma określoną izomeryczną konfigurację geometryczną i optyczną, posiadają szczególnie korzystne połączenie właściwości farmakologicznych, które sprawiają, że takie sole są wyjątkowo korzystnymi blokerami nerwowo-mięśniowymi.

Określoną geometryczną i optyczną konfiguracją izomeryczną, o której wspomniano powyżej, jest konfiguracja 1R-cis,1'R-cis. Sole atrakurium mające tę konfigurację są to sole 1R-cis, 1'Rcis-2,2^,-(3,11-dokso~4,10-dioksatridekametyleno)-bis-( 1,2,3,4-tetrahydrc>-ó,7-dimetoksy-2-metylo-l-weratryloizochinoliniowe). Sole takie będą w dalszym ciągu określane jako sole 1R-cis,1'R-cis atrakurium.

Sole 1R-cis,1'R-cis atrakurium wytwarzane sposobem według wynalazku są zasadniczo wolne od innych izomerów geometrycznych i optycznych, tak że na ogół mają one domieszkę mniej niż 5% wagowych, korzystnie mniej niż 2% wagowych takich izomerów w przeliczeniu na całkowitą wagę stosownej mieszaniny. W szczególności powyższe sole 1R-cis,1'R-cis korzystnie zawierają (a) mniej niż 1% wagowych odpowiednich izomerów cis, trans i/lub mniej niż 0,5% wagowych izomerów trans, trans i/lub (b) zwykle mniej niż 5% wagowych, korzystnie mniej niż 2% wagowych odpowiednich izomerów S.

Przy podawaniu ludziom, na przykład przy stosowaniu w chirurgii lub terapii medycznej, na przykład do znieczulania, sole 1 R-cis, 1 'R-cis atrakurium wytwarzane sposobem według wynalazku będą zawierać anion dopuszczalny fizjologicznie, przy czym do korzystnych soli należą halogenki, na przykład chlorek, bromek lub jodek, siarczan, fosforan, wodorofosforan, octan, priopionian, bursztynian, maleinian lub aniony organosulfonianowe na przykład metanolusfonian (mesylan), benzenosulfonian (besylan), p-toluenosulfonian (tosylan) i naftalenosulfonian, przy czym szczególnie korzystne są aniony mesylanowy i besylanowy. Takie sole, zawierające dopuszczalny fizjologicznie anion, będą w dalszym ciągu określane jako fizjologicznie dopuszczalne sole 1R-cis,1'R-cis atrakurium.

Sole atrakurium zawierające anion niedopuszczalny fizjologicznie mogą być zastosowane w syntezie odpowiednich soli fizjologicznie dopuszczalnych.

Odnośnie wspomnianej powyżej szczególnie korzystnej kombinacji właściwości farmakologicznych odkryto na podstawie eksperymentów na zwierzętach, że sole 1R-cis,1'R-cis atrakurium mają znacznie silniejsze działanie blokujące nerwowo-mięśniowe niż besylan atrakurium w postaci mieszaniny izomerów geometrycznych i optycznych, mają podobny czas trawania działania.

Sole 1R-cis,1'R-cis atrakurium wykazują również niższy poziom potencjalnych działań ubocznych w stosunku do autonomicznego układu nerwowego, włączając w to blokadę współczulną i blokadę przywspółczulną, oraz mniejsze prawdopodobieństwo powodowania w dawkach leczniczych histamino-podobnych działań sercowo-naczyniowych, zapewniając w ten sposób większy poziom bezpieczeństwa pacjenta w porównaniu z besylanem atrakurium w postaci mieszaniny izomerów geometrycznych i optycznych.

Następną korzystną cechą soli 1R-cis,1'R-cis atarakurium jest to, że zapewniają one bardziej skuteczną blokadę nerwowo-mięśniową przy tworzeniu się mniejszych ilości produktów degradacji w porównaniu ze wspomnianą powyżej mieszaniną izomerów atrakurium. Ta korzystna cecha jest szczególnie pożądana przy dłuższych procedurach chirurgicznych oraz przy stosowaniu w OIOM, kiedy wymagane są wysokie dawki i/lub długie okresy leczenia.

Sole 1R-1'R atrakurium można wytworzyć przez poddanie odpowiedniej soli 1R,1'R atrakurium działaniu warunków lub reagentów, służących dokonaniu wyodrębnienia izomeru 1R-cis,1'Rcis od odpowiednich izomerów geometrycznych zawartych we wspomnianej soli 1R-cis,1 'R-cis atrakurium.

Zgodny z wynalazkiem sposób wytwarzania nowych soli 1R-cis, 1'R-cis-atrakurium polega na tym, że odpowiednią sól 1R-1'R-atrakurium poddaje się wysokosprawnej chromatografii cieczowej przy użyciu kolumny wypełnionej dwutlenkiem krzemu lub tlenkiem glinu i niewodnej fazy ruchomej w obecności mocnego kwasu wybranego spośród kwasu benzenosulfonowego, kwasu metanosulfonowgo, kwasu p-toluenosulfonowego i kwasu fosforowego, przy czym jako fazę ruchomą stosuje się mieszaninę chlorowanego węglowodoru i alkoholu.

Tak więc zgodnie ze sposobem według wynalazku pożądaną sól 1R-cis,1'R-cis atrakurium wyodrębnia się drogą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC). Można jednak także stosować cieczową chromatografię przeciwprądową, chromatografię kolumnową lub chromatografię jonowymienną. Szczególnie efektywne oddzielenie pożądanej soli uzyskuje się za pomocą

167 302

HPLC przy użyciu kolumny wypełnionej krzemionką lub tlenkiem glinu i fazy ruchomej, stanowiącej odpowiednią mieszaninę rozpuszczalników, na przykład mieszaninę chlorowanych węglowodorów, takich jak chlorek metylenu, lub acetonitrylu; alkoholu, na przykład alkoholu alifatycznego o krótkim łańcuchu, takiego jak metanol, etanol lub propanol; i mocnego kwasu, takiego jak kwas benzenosulfonowy, kwas p-tolueonosulfonowy lub kwas fosforowy. Stwierdzono, że szczególnie korzystna jest mieszanina chlorek metylenu: metanol: kwas metanosulfonowy w stosunku 80:20:0,5, która powoduje wyeluowanie z kolumny metanosulfonianu (mesylanu). Podobnie w celu elucji benzenosulfonianiu (besylanu) korzystna jest mieszanina chlorek metylenu: metanol: kwas benzenosulfonowy (400:500:0,25). Wyeluowany roztwór soli można następnie przemywać w celu usunięcia rozpuszczalników, takich jak metanol i całego nadmiaru kwasu i wydzielić przez odparowanie chlorowanego węglowodoru. Pożądaną sól można otrzymać w postaci substancji stałej poprzez liofilizację wodnego roztworu soli albo przez rozpuszczenie w rozpuszczalniku takim jak eter a następnie wytrącenie przez dodanie rozpuszczalnika niepolarnego, takiego jak eter naftowy lub cykloheksan.

Stosowaną w powyższym sposobie jako materiał wyjściowy sól 1R-1'R atrakurium można otrzymać w znany sposób (R)-1,2,3,4-tetraydropapaweryny, na przykład metodą opisaną w Eur. J. Med. Chem.-Chim. Ther. 1984-19, Nr 5, strony 441-450.

Dopuszczalne fizjologicznie sole 1R-cis,1'R-cis atrakurium wytwarzane sposobem według wynalazku zazwyczaj stosuje się w chirurgii lub terapii medycznej, na przykład w znieczulaniu, przez podawanie soli stosownemu podmiotowi, na przykład człowiekowi, odpowiednią drogą i w dawce odpowiedniej do osiągnięcia pożądanego poziomu blokady nerwowo-mięśniowej. Sole zazwyczaj podaje się przez iniekcje drogą dożylną lub domięśniową, lub w razie potrzeby przez ciągłą infuzję dożylną. Dokładna dawka, w której sól będzie podawana, będzie zależeć od wymaganego stopnia blokady nerwowo-mięśniowej, wieku i stanu podmiotu. Jednakże przy podawaniu drogą dożylną sole zwykle stosuje się w dawce 0,1-0,6 mg/kg, korzystnie 0,2-0,4 mg/kg. W przypadku podawania przez infuzję sole zwykle stosuje się w dawce 0,1-0,6 mg/kg/godzinę, korzystnie 0,2-0,4 mg/kg/godzinę.

Sole 1R-cis,1'R-cis atrakurium wytwarzane sposobem według wynalazku zazwyczaj stosuje się w chirurgii lub terapii medycznej w postaci preparatów farmaceutycznch, zawierających taką sól razem z dopuszczalnym farmaceutycznie nośnikiem dla niej. Takie preparaty są korzystnie przystosowane do podawania przez iniekcje lub infuzję, na przykład jako roztwór, emulsja lub zawiesina soli w dopuszczalnym farmaceutycznie płynie wodnym lub niewodnym, na przykład jało wej wodzie, który w razie potrzeby może dodatkowo zawierać jedną lub więcej odpowiednich substancji pomocniczych, takich jak środki bakteriostatyczne, przeciwutleniacze, bufory, środki zagęszczające lub środki suspendujące. Takie ciekłe preparaty zwykle zawierają sól w ilości 5-15, korzystnie 5-10 mg/ml. Alternatywnie sole mogą mieć postać liofilizowanych substancji stałych do roztwarzania w wodzie do iniekcji albo roztworach dekstrozy lub soli. Preparaty zazwyczaj mają formę jednostkowych postaci dawkowanych, takich jak ampułki lub jednorazowe przyrządy do wstrzyknięć, albo postaci wielodawkowych, takich jak butla, z której może być pobierana potrzebna dawka; wszystkie takie preparaty powinny być jałowe. Takie postacie dawkowane zykle zawierają 10-250 mg, korzystnie 25-50 mg soli wytwarzanej sposobem według wynalazku w roztworze lub w postaci liofilizowanej substancji stałej.

Badania farmakologiczne

Mesylanosulfonian 1R-cis,1'R-cis atrakurium (zidentyfikowany poniżej jako związek A) badano w sposób niżej opisany w porównaniu ze znaną mieszaninę izomerów geometrycznych i optycznych (zidentyfikowaną poniżej jako besylan atrakurium) w celu oznaczenia siły blokowania nerwowo-mięśniowego oraz oddziaływania na blokadę współczulną i przywspółczulną.

a) Metody i materiały

Koty mieszańce płci męskiej (Southeastern Laboratories Animal Farm), ważące 2,2-4,25 kg, uśpiono mieszaniną soli sodowej pentabarbitalu w ilości 7 mg/kg dootrzewnowo i alfa-chloralozy w ilości 80 mg/kg dootrzewnowo. Odpowiednie poziomy znieczulenia utrzymywano dodatkowymi dawkami podawanej w razie potrzeby dożylnie alfa-chloralozy. Na tchawicę założono kaniulę

167 302 i wentylowano powietrzem z otoczenia w ilości 20 mL/kg za pomocą pompy respiracyjnej Harvard Apparatus, ustawionej na 20 uderzeń na minutę. Mierzono ciśnienie tętnicze krwi porzez kaniulę w prawej tętnicy udowej, połączoną z przetwornikiem Statham P23. Częstość uderzeń serca oznaczano w ECG za pomocą tachografu Grassa. Odsłonięto prawy nerw współczulny szyjny, odcięto w przybliżeniu 5 cm blisko górnego zwoju szyjnego i umieszczono na ekranowanej platynowej elektrodzie dwubiegunowej. Odsłonięto prawy nerw błędny, zmiażdżono w przybliżeniu 2 cm od strony zwoju guzkowatego i umieszczono na ekranowanej platynowej elektrodzie dwubiegunowej. Współczulny nerw szyjny i nerw błędny stymulowano przez 10 sekund co 5 minut za pmocą stymulatora Grass S88 przy następujących parametrach: 20 Hz, czas trwania 0,5 milisekundy i ponadmaksymalne napięcie (10-15 woltów). Izometryczne stężenie błony mrużnej rejestrowano podczas napięcia spoczynkowego 5 gramów za pomocą przetwornika pracy Grass FT.03 i poligrafu Graffa. Napięcie spoczynkowe błony mrużnej wynosiło 5 gramów. Lewą kończynę tylną usztywniono a ścięgno piszczelowe wyizolowano i przyłączono do przetwornika pracy Grass FT.03. Po wycięciu pnia nerwu kulszowego nerw strzałkowy umieszczono na ekstanowanej platynowej elektrodzie dwubiegunowej. Do nerwu przykładano z częstością 0,15 Hz bodziec o czasie trwania 0,2 milisekundy przy napięciu ponadmaksymalnym za pomocą stymulatora Grass S88. Napięcie drgania przedniego piszczela rejestrowano podczas napięcia spoczynkowego 50 gramów. Badane związki rozpuszczono w buforowanym roztworze soli przy pH 3,0, po czym trzymano na lodzie i podawano poprzez kaniulę do prawej żyły udowej. Temperaturę w przełyku monitorowano za pomocą sondy termistorowej Yellow Spring i utrzymywano ciepłotę głęboką ciała między 37° a 38°C za pomocą grzejnika promieniowego. Wszystkich rejestracji dokonano na poligrafie Grass Model 7. Na końcu eksperymentów kotom zadano bezbolesną śmierć za pomocą podanego dożylnie nasyconego roztworu KC1 lub soli sodowej pentobarbitalu.

b) Wyniki

Wartość ED95 dla siły blokowania nerwowo-mięśniowego obliczono z krzywych dawka-odpowiedź. Wartośści ED50 i ED25 dla efektu hamowującego związków na stymulację odpowiednio nerwu przywspółczulnego (błędnego) i współczulnego obliczono w podobny sposób. Wyniki zestawiono w poniższej tabeli.

Tabela

Związek	ED95* (mg/kg)	Współczynnik 50% hamowania nerwu błędnego vs. ED95	Współczynnik 25% hamowania współczulnego VS. EDg5
1	2	3	4
Besylan
atrakurium	0,092±0,010	17	34
Związek A	0,062±0,008	27	60

* ED95 obliczono w mg/kg wolnej zasady w przeliczeniu na masę kationu atrakurium.

Wynalazek ilustrują poniższe przykłady

Przykład I. a) Diakrylan 1,5-pentametylenu

1,5-Pentanodiol (15,6 g) ogrzewano we wrzącym toluenie (500 ml) z kwasem 3-bromopropionowym (50,5 g) i śladową ilością kwasu p-toluenosulfonowego przez 4 godziny. Ochłodzony roztwór toluenowy przemyto następnie wodnym roztorem octanu sodu i podziałano we wrzeniu tiretyloaminą (50 ml). Ochłodzoną mieszaninę reakcyjną przemyto dobrze wodą w celu usunięcia trietyloaminy i bromowodorku trietyloaminy, po czym toluen usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Po destylacji pod wysoką próżnią (t.w. 90°-95°C/13,3 Pa) otrzymano produkt, diakrylan 1,5-pentametylenu, (24,0 g, wydajność 75%) postaci jasnej cieczy.

b) (R)-Tetrahydropapaweryna

Chlorowodorek ( + ) tetrahydropapaweryny (105 g) rozpuszczono w wodzie i zalkalizowano roztwór rozcieńczonym wodnym roztworem amoniaku. Wytrąconą zasadę ( + )-tetrahydropapaweryny rozpuszczono w toluenie, po czym wydzielony rozpuszczalnik odparowano, uzyskując zasadę w postaci jasnożółtego oleju. Olej rozpuszczono w metanolu (1575 ml) i podziałano N-acetylo-L-laucyną (47,5 g). Na roztwór podziałano eterem dietylowym (274 ml) i stopniowo wykrystalizował N-acetylo-L-leucynian (S)-ttrahydropapaweryny (35,5 g). Po odsączeniu kryształów ciecze macierzyste odparowano do małej objętości, otrzymując substancję stałą (100 g), którą poddano rekrystalizacji z wrzącego acetonu (50 objętości). Po ochłodzeniu pokazały się kryształy (74 g, 83% diastereoizomeru (r), 17% diastereoizomeru (S)), które odsączono. Substację stałą poddano rekrystalizacji z wrzącego acetonu (50 objętości), otrzymując 58,7 g N-acetylo-Lleucynianu (R)-tetrahydropapaweryny (97% izomeru (R), 3% izomeru (S)).

c) Diszczawian (1R,1'R)-2.2'-(3,11-diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis(1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy-1-weratryloizochinoliniowy N-acetylo-L-leucynian (R)-1,2,3,4-tetrahydropapaweryny (58,7 g) rozpuszczono w wodzie i podziałano wodnym roztworem amoniaku. Wytrąconą zasadę wyekstrahowano toluenem (600 ml), a po odparowaniu rozpuszczalnika otrzymano olej (39,0 g). Zasadę (R)-1,2,3,4- tetrahydropapaweryny ogrzewano przez 4 godziny w 70°C diakrylanem 1,5-pentametylenu (10,7 g) i lodowatym kwasem octowym (3,0 ml). Mieszaninę reakcyjną rozpuszczono w toluenie (400 ml) umieszczono z żelem krzemionkowym 60 (Merck, czystość do chromatografii kolumnowej, 70-230 mesh), odsączono i odparowano, otrzymując żółty olej. Produkt rozpuszczono w acetonie (600 ml), podziałano kwawem szczawiowym (9,3 g), po czym wytrącił się diszczawian (1R,1'R)-2.2'-(3,11-diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis(1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy-1-weratryloizochinoliniowy) w postaci białej substancji stałej (54,2 g, wydajność 99%, t.t. 125°C. HPLC -97,8%).

d) Benzenosulfonian (1R, 1 'R)-2.2'-(3,11 -diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis( 1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy-1-weratryloizochinoliniowy) (Besylan (1R,1R') atrakurium) Diszczawian (1R, 1'R)-2.2'-(3,11-diokso-4, l(0-dioksatridekametyleno)-bis( 1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy- 1-weratryloizochinoliniowy) (54,0 g) rozpuszczono w wodzie (1,6 litra) i podziałano węglanem sodu, doprowadzając pH do 7,0. Wytrąconą zasadę ekstrahowano toluenem (600 ml), po czym rozpuszczalnik odparowano, otrzymując bardzo lepki żółty olej (42,7 g). Na olej działano przez noc w temperaturze pokojowej benzenosulfonianem metylu (75 ml). Produkt, benzenosulfonian (1R, 1 RL)-2.2'-(3,11-diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis( 1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy-1 -weratryloizochinoliniowy, wyodrębniono przez podział między wodę a toluen. Fazę wodną przemyto następnie dwiema porcjami toluenu i poddano liofilizacji. Otrzymano produkt w postaci jasno żółtej substancji stałej (49,7 g, wydajność 80%). Produkt jest mieszaniną izomerów (1R,1'R-) besylanu atrakurium, mianowicie 1R-cis, 1'R-cis, 1R-cis, 1R--ransi 1R-trans,1'R-trans w stosunku odpowiednio 57:34:6.

e) Metanosulonian (1 R-cis, 1 R-cis)-2,2'-(3,11 -d.iokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis( 1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy-2-metylo-1-weratryloizochinoliniowy (Mesylan (1R-cis,1'R-cis) atrakurium. Mieszaninę izomerów besylanu (1R,1'R-)-atrakurium (10 g), otrzymaną w etapie d) rozpuszczono w dichlorometanie (50 ml) i podawano za pomocą pompy na kolumnę chromatograficzną o wymiarach 500 mm X 50 mm, wypełnioną 520 m nieregularnej krzemionki ubitej osiowo o wielkości 20-45 mikrometrów i eluowano kolumnę mieszaniną dichlorometanu, metanolu i kwasu metanosulfonowego (80:20: 5). Frakcje eluatu z kolumny zbierano, a frakcje zawierające żądany izomer 1R-cis, 1'R-cis połączono i przemyto 10% solanką. Roztwór dichlorometanowy odparowano do sucha, pozostały bezbarwny olej rozpuszczono w wodzie i ustawiono pH roztworu na 4,0 za pomocą kwasu metanosulfonowego. Roztwór wodny poddano liofilizacji, otrzymując związek tytułowy (5 g) w postaci białej substancji stałej, który zidentyfikowano jako zasadniczo wolny od innych izomerów geometrycznych i optycznych, mianowicie zawierający domieszkę takich izomerów mniejszą niż 5% wag., w szczególności mniej niż 3% wg., odpowiedniego izomeru 1R-cis, 1'R-trans.

Przykład II. Benzenosufonian (1R-cis,1'R-cis)-2,2'-(3,11-diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis(1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy-2-metylo-1-weratryloizochinoliniowy) (Besylan (1Rcis,1'R-cis) atrakurium)

Powtórzono etapy a), b), c) i d) z przykładu I. Produkt otrzymany w etapie d) albo wyodrębniono w sposób opisany albo chromatografowano w sposób opisany poniżej.

Mieszaninę izomerów besylanu (1R,1'R) - atrakurium (1,5 g izomerów wyizolowanych w etapie d) lub 3,5 g mieszaniny reakcyjnej z etapu d)) rozpuszczono w dichlorometanie (10 ml) i podawano za pomocą pompy na kolumnę chromatograficzną o wymiarach 300 mm X 25 mm, wypełnioną 80 g ubitej osiowo sferycznej krzemionki (10^m) i eluowano kolumnę mieszaniną

167 302 dichlorometanu, metanolu i kwasu benzenosulfonowego (4000:500:0,255). Frakcje eluatu z kolumny zbierano, a frakcje zawierające żądany izomer 1R-cis,rR-cis połączono i przemyto 10% solanką lub wodą. Roztwór dichlorometanowy odparowano do sucha, pozostały bezbarwny olej lub substancję półstałą rozpuszczono w wodzie i roztwór doprowadzono do pH 4,0 za pomocą wodnego roztworu kwasu benzenosulfonowego. Roztwór wodny poddano liofilizacji, otrzymując związek tytułowy (0,5 g) w postaci białej substancji stałej, który zidentyfikowano jako zasadniczo wolny od innych izomerów geometrycznych i optycznych, mianowicie zawierające domieszkę takich izomerów mniejszą niż 5% wag., w szczególności mniej niż 3% wag., odpowiedniego izomeru 1R-cis, 1'S-trans i mniej niż 0,3% wag. odpowiedniego izomeru 1R-cis,1'R-trans. Po analizie produktu uzyskano następujące widmo ¹H NMR (CDCb): δ 1,52 (multiplet, 7 CH2trideka), 1,63 (multiplet, 6CH2-trideka, 8CH2-trideka), 2,84 (multiplet, 1 /2-4CH2, 1/2-CHweratryl), 3,15 (multiplet, 1 /2-4 CH2), 3,22 (singlet, NCH3), 3,26 (multiplet, 2 CH2-trideka, 12 CH2trideka), 3,34 (singlet, OCH3), 3,47 (multiplet, 1/2-3CH2, 1/2-CH2-weratryl), 3,58 (singlet, OCH3), 3,73 (2 singlety, OCH3, OCH3), 3,84 (multiplet, 1/2-3CH2), 3,95-4,24 (multiplet, 5CH2-trideka, 9CH2-trideka, 1CH2-trideka, 13CH2-trideka), 4,86 (dublet dubletów, J = 3,8 Hz, 1H), 5,87 (singlet, 8H), 6,36 (dublet dubletów, J = 8,2 Hz, 6H-weratryl), 6,42 (dublet, J = 2, Hz, 2H-weratryl), 6,48 (singlet, 5H), 6,59 (dublet, J = 8 Hz, 5H-weratryl), 7,24 (multiplet, meta i para besylan), 7,78 (multiplet, orto besylan).

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 1,50 zł

Claims

Zastrzeżenie patentowe

Sposób wytwarzania nowych soli 1R-cis,1'R-cis-2,2'-(3,11-diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis-( 1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy-2-metylo-1 -weratryloizochinoliniowych) zasadniczo wolnych od innych izomerów geometrycznych i optycznych, znamienny tym, że odpowiednią sól 1R,rR-2,2'-(3,11-diokso-4,10-dioksatridekametyleno)-bis-(1,2,3,4-tetrahydro-6,7-dimetoksy2-metylo-1-weratryloizochinoliniową poddaje się wysokosprawnej chromatografii cieczowej przy użyciu kolumny wypełnionej dwutlenkiem krzemu lub tlenkiem glinu i niewodnej fazy ruchomej w obecności mocnego kwasu wybranego spośród kwasu benzenosulfonowego, kwasu metanosulfonowego, kwasu p-toluenosulfonowego i kwasu fosforowego, przy czym jako fazę ruchomą stosuje się mieszaninę chlorowanego węglowodoru i alkoholu.