PL166516B1 - Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamollowych PL PL PL - Google Patents

Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamollowych PL PL PL

Info

Publication number
PL166516B1
PL166516B1 PL90288184A PL28818490A PL166516B1 PL 166516 B1 PL166516 B1 PL 166516B1 PL 90288184 A PL90288184 A PL 90288184A PL 28818490 A PL28818490 A PL 28818490A PL 166516 B1 PL166516 B1 PL 166516B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
methyl
formula
acid
mixture
solution
Prior art date
Application number
PL90288184A
Other languages
English (en)
Other versions
PL288184A1 (en
Inventor
Robert T Jacobs
Original Assignee
Zeneca Ltd
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Zeneca Ltd filed Critical Zeneca Ltd
Publication of PL288184A1 publication Critical patent/PL288184A1/xx
Publication of PL166516B1 publication Critical patent/PL166516B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07DHETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D209/00Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom
    • C07D209/02Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom condensed with one carbocyclic ring
    • C07D209/04Indoles; Hydrogenated indoles
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07DHETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D209/00Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom
    • C07D209/02Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom condensed with one carbocyclic ring
    • C07D209/04Indoles; Hydrogenated indoles
    • C07D209/10Indoles; Hydrogenated indoles with substituted hydrocarbon radicals attached to carbon atoms of the hetero ring
    • C07D209/18Radicals substituted by carbon atoms having three bonds to hetero atoms with at the most one bond to halogen, e.g. ester or nitrile radicals
    • C07D209/24Radicals substituted by carbon atoms having three bonds to hetero atoms with at the most one bond to halogen, e.g. ester or nitrile radicals with an alkyl or cycloalkyl radical attached to the ring nitrogen atom
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P29/00Non-central analgesic, antipyretic or antiinflammatory agents, e.g. antirheumatic agents; Non-steroidal antiinflammatory drugs [NSAID]
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/08Antiallergic agents
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P43/00Drugs for specific purposes, not provided for in groups A61P1/00-A61P41/00
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P9/00Drugs for disorders of the cardiovascular system
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07CACYCLIC OR CARBOCYCLIC COMPOUNDS
    • C07C211/00Compounds containing amino groups bound to a carbon skeleton
    • C07C211/01Compounds containing amino groups bound to a carbon skeleton having amino groups bound to acyclic carbon atoms
    • C07C211/02Compounds containing amino groups bound to a carbon skeleton having amino groups bound to acyclic carbon atoms of an acyclic saturated carbon skeleton
    • C07C211/15Compounds containing amino groups bound to a carbon skeleton having amino groups bound to acyclic carbon atoms of an acyclic saturated carbon skeleton the carbon skeleton being further substituted by halogen atoms or by nitro or nitroso groups

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Pulmonology (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Cardiology (AREA)
  • Heart & Thoracic Surgery (AREA)
  • Pain & Pain Management (AREA)
  • Rheumatology (AREA)
  • Indole Compounds (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)
  • Acyclic And Carbocyclic Compounds In Medicinal Compositions (AREA)
  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)

Abstract

1. SPOSÓB WYTWARZANIA NOWYCH POCHODNYCH KAR- BAMOILOWYCH, A MIANOWICIE 3-METOKSY-4-[L-METYLO-5- /2-M ETYLO-4,4,4-TRIFLUOROBUTYLOKARBAM OILO/INDOLILO-3- M ETYLO]-N -/2-M ETYLOFENYLOSULFONYLO/BENZAM IDU LUB JEGO SOLI DOPUSZCZONEJ DO STOSOWANIA W FARMACJI, ZNA- MIENNY TYM, ZE KWAS 3-METOKSY-4-[1-METYLO-5-/2-METYLO- 4.4.4-TRIFLUOROBUTYLOKARBAMOILO/INDOLILO-3-INETYLO/BENZO- ESOWY PODDAJE SIE REAKCJI Z 2-METYLOBENZNENOSULFONAMI- DEM W OBECNOSCI CZYNNIKA ODWADNIAJACEGO LUB REAKTYWNA POCHODNA WYMIENIONEGO KWASU BENZOESOWEGO PODDAJE SIE REAKCJI Z 2-METYLOBENZENOSUIFONAMIDEM LUB Z JEGO SOLA, PRZY CZYM, JESLI POZADANY JEST ZWIAZEK W ZASADNICZO ENANCJOMERYCZNIE CZYSTEJ POSTACI, TO REAKCJE PROWADZI SIE PRZY UZYCIU ZASADNICZO ENANCJOMERYCZNIE CZYSTEJ SUB- STANCJI WYJSCIOWEJ LUB ROZDZIELA SIE OPTYCZNIE CZYNNE POSTACIE PRZY UZYCIU KONWENCJONALNYCH METOD A JESLI POZADANA JEST SÓL DOPUSZCZONA DO STOSOWANIA W FARMACJI TO W YTWORZONY 3-M ETOKSY-4-[L-M ETYLO-5-/2-M ETYLO- 4.4.4-TRIFLUOROBUTYLOKARBAMOILO/INDOLILO-3-METYLO]-N- /2-METYLOFENYLOSULFONYLO/BENZAMID PODDAJE SIE REAKCJI Z ODPOWIEDNIA ZASADA, ZDOLNA DO UTWORZENIA KATIONU DOPUSZCZONEGO DO STOSOWANIA W FARMACJI. WZÓ R 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych, takich jak nowe pochodne 5-/2-metylo-4,4,4trifluorobutylokarbamoilo/indolowe, które wykazują działanie antagonistyczne w odniesieniu do farmakologicznego działania jednego lub więcej metabolitów kwasu arachidonowego, znanych jako leukotrieny (właściwości te poniżej określa się jako „właściwości antagonistyczne w odniesieniu do leukotrienów“). Nowe pochodne użyteczne są w tych przypadkach w których taki antagonizm jest pożądany.
Związki wytwarzane sposobem według wynalazku są użyteczne do zwalczania chorób wywołanych leukotrienami, na przykład, związki te można stosować do zwalczania chorób typu alergii lub stanów zapalnych lub w przypadkach szoków endotoksycznych lub traumatycznych. Farmaceutyczne kompozycje zawierające nowe pochodne przeznaczone są do zwalczania wymienionych powyżej schorzeń.
W europejskim zgłoszeniu patentowym numer publikacji 220 066 zastrzeżono serie karbamoilowych pochodnych heterocyklicznych obejmujących pochodne 5-karbamoilomdoli o wzorze 3, w którym R1 oznacza grupę alkilową o 2-10 atomach węgla ewentualnie podstawioną jednym lub więcej podstawnikami będącymi atomami fluoru, Ra oznacza atom wodoru lub grupę metylową, Rc oznacza atom wodoru lub grupę alkoksylową o 1-4 atomach węgla, Rd oznacza atom wodoru lub grupę alkilową o 1-10 atomach węgla, zaś M oznacza grupę o wzorze -CO-NH-SO2-R6, w którym R6 oznacza grupę arylową o 6-12 atomach węgla, podstawioną 1 lub 2 podstawnikami, takimi jak atom chlorowca, grupa aminowa, alkilowa o 1-4 atomach węgla, alkoksylowa o 1-4 atomach węgla lub trifluorometylowa oraz ich sole dopuszczone do stosowania w farmacji.
Nieoczekiwanie stwierdzono, że nowe pochodne karbamoilowe o wzorze 3, w którym R1 oznacza grupę 2-metylo-4,4,4--rifluorobutylową zaś inne grupy posiadają znaczenie podane powyżej, wykazują wielokrotnie wyższą moc działania antagonistycznego w odniesieniu do leukotrienu w porównaniu ze związkami znanymi, co opisano i wykazano w porównawczym teście biologicznym w dalszej części niniejszego opisu. Grupa 2-metylo-4,4,4--rifluorobutylowa jest pochodną nowego związku 2-metylo~4,4,4--rifluorobutyloaminy.
166 516
Przedmiotem niniejszego wynalazku jest sposób wytwarzania pochodnej 5t/2-metylo-4,4,4t trifluorobutylokarbamoilo/indolu o wzorze 1, zarówno w postaci czystego izomeru, zwłaszcza w postaci R jak i w postaci racematu oraz w postaci soli dopuszczonej do stosowania w farmacji.
Zrozumiałym jest, że ze względu na asymetryczny atom węgla w grupie 2-metylo-4,4,4trifluorobutylokarbamoilowej związek o wzorze 1 może występować i być izolowanym w postaci optycznie czynnej oraz w postaci racematu. Związek taki może wykazywać polimorfizm. Związek taki może tworzyć solwaty. Zrozumiałym jest, że przedmiotem niniejszego wynalazku są postacie racemiczne, optycznie czynne, polimorficzne, solwaty jak i ich mieszaniny, wykazujące właściwości antagonistyczne w odniesieniu do leukotrienu. Dobrze znane są metody wytwarzania postaci optycznie czynnych (na przykład, za pomocą rozdziału postaci racemicznych lub za pomocą syntezy z optycznie czynnych substancji wyjściowych) oraz sposoby określania właściwości antagonistycznych w odniesieniu do leukotrienów za pomocą standardowych testów opisanych poniżej. Korzystnym może okazać się zastosowanie związku o wzorze 1 w postaci obejmującej, na przykład, przynajmniej 95%, 98% lub 99% enancjomerycznego nadmiaru postaci R.
Grupa 2-metylo-4,4,4-triffuorobutylokarbamoilowa korzystnie występuje w optycznie czystej postaci R.
Szczególne postacie związku według niniejszego wynalazku przedstawia się w załączonych przykładach i można je zastosować zarówno w postaci wolnego kwasu jak i w postaci odpowiedniej soli dopuszczonej do stosowania w farmacji.
Przykłady odpowiednich soli dopuszczonych do stosowania w farmacji obejmują sole utworzone z zasadami, które tworzą kation dopuszczony do stosowania fizjologicznego, taki jak, kation metalu alkalicznego, zwłaszcza litu, sodu i potasu, kation metalu ziem alkalicznych, zwłaszcza wapnia i magnezu, kation glinowy i amoniowy, jak również sole odpowiednich zasad organicznych, takich jak, trietyloamina, morfolina, piperydyna i trietanoloamina.
Sposób według wynalazku wytwarzania 3-metoksy-4-[1-metylo-5-/2-merylot4,4,4~trifluorobotylokarbamoilo/indoiilo-3-metylo]-N-/metylofenylosolfonylo/benzamidu o wzorze 1 lub jego soli polega na tym, że kwas 3-metoksy-4-[1-metylo-5-/2-me trifluorobutylokarbamoiio /fndoliIo-3-merylo]benzoesowy lub jego reaktywną pochodną poddaje się reakcji z 2-metylobenzenosulfonianem.
W szczególności związek o wzorze 2, w którym T oznacza grupę karboksylową (związek ten w niniejszym opisie określony jest jako „kwas benzoesowy o wzorze 2“), poddaje się reakcji z 2-metylobenzenosulfonamidem w obecności czynnika odwadniającego lub reaktywną pochodną kwasu benzoesowego o wzorze 2 poddaje się reakcji z 2-metylobenzenorutfonamidem lub jego solą.
Na przykład, wolny kwas benzoesowy o wzorze 2 można poddawać reakcji z odpowiednim czynnikiem odwadniającym na przykład z dicykloheksylokarbodiimidem lub l-/3-dimetyloaminopropylr/-3-etylokarbrdπmidem lub z jego solą z chlorowodorem lub bromowodorem, ewentualnie łącznie z zasadą organiczną, na przykład 4-dimetyyoaminopirydyną oraz z 2-metylobenzenosulfonamidem w obecności odpowiedniego rozpuszczalnika lub rozcieńczalnika, na przykład chlorku metylenu w temperaturze w zakresie 10-50°C, lecz korzystnie w temperaturze pokojowej lub w jej pobliżu.
Sposobem alternatywnym, reaktywną pochodną kwasu benzoesowego o wzorze 2, na przykład halogenek kwasowy (taki jak chlorek kwasowy), bezwodnik kwasowy lub mieszany bezwodnik kwasowy (taki jak utworzony z kwasu N,N-difenylokarbamylowego i kwasu benzoesowego o wzorze 2, za pomocą reakcji z chlorkiem N,N-difenylokarbamrilopirydyniowym), można poddawać reakcji z solą metalu alkalicznego, takiego jak lit, sód lub potas, 2-mety!obenzenosolfonamidu, zwykle w temperaturze pokojowej lub w jej pobliżu, w odpowiednim rozpuszczalniku lub rozcieńczalniku, na przykład, tetrahydrofuranie, dimetyloformamidzie lub chlorku metylenu.
Kwas benzoesowy o wzorze 2, w którym T oznacza grupę karboksylową, można wytwarzać za pomocą rozkładu odpowiedniego estru kwasu benzoesowego o wzorze 2, w którym T oznacza grupę o wzorze COORh, w którym Rh oznacza grupę ochraniającą grupę karboksylową, usuwaną konwencjonalnymi sposobami (związek taki w niniejszym opisie określa się jako „ester benzoesowy o wzorze 2“), na przykład, Rh oznacza grupę fenylową, benzylową lub alkilową o 1 -6 atomach
166 516 węgla ewentualnie podstawioną grupę acetoksylową, alkoksylową o 1-4 atomach węgla lub alkilotiolową o 1-4 atomach węgla. Rh oznacza, na przykład, grupę metylową, etylową, propylową, Illrz.butylową, acetoksymetylową, metoksymetylową, 2-metoksyetylową, metylotiometylową, fenylową lub benzylową. Korzystnie Rh oznacza grupę metylową.
Rozkład estru benzoesowego o wzorze 2 można przeprowadzać wieloma sposobami znanymi w chemii organicznej. Korzystna metoda rozkładu estru benzoesowego o wzorze 2 obejmuje reakcję estru z odpowiednią zasadą, na przykład, sposobem opisanym w przykładzie If. Jeśli stosuje się wspomnianą powyżej metodę to uzyskuje się kwas benzoesowy o wzorze 2, w którym T oznacza grupę karboksylową, przy czym początkowo związek ten występuje w postaci soli z odpowiednią zasadą zastosowaną do hydrolizy i można go izolować w postaci tej soli lub przeprowadzić w wolny kwas za pomocą konwencjonalnego zakwaszania, na przykład, za pomocą reakcji z odpowiednim silnym kwasem, takim jak kwas solny lub siarkowy.
Jeśli pożądany jest związek o wzorze 1 w enancjomerycznej czystej postaci, to można go uzyskać za pomocą zastosowania enacjomerycznie czystych substancji wyjściowych, sposobem jaki opisano powyżej lub za pomocą rozdziału pożądanej optycznie czystej postaci przy użyciu konwencjonalnych sposobów. Jeśli uzyskuje się związek o wzorze 1, zaś pożądaną jest jego sól dopuszczona do stosowania w farmacji, to taką sól można wytwarzać za pomocą reakcji związku o wzorze 1 z odpowiednią zasadą, która daje kation dopuszczony do stosowania w farmacji.
Niezbędne substancje wyjściowe dla sposobów opisanych powyżej można wytwarzać sposobami standardowymi w chemii organicznej. Sposoby takie są analogiczne do sposobów stosowanych w celu syntezy znanych związków chemicznych o podobnych budowach, oraz sposoby analogiczne do opisanych powyżej oraz opisane w przykładach.
Wyjściowe związki o wzorach 2 zwykle można wytwarzać z kwasu 5-indolokarboksylowego (związek o wzorze 4, w którym U oznacza grupę karboksylową). Tak więc, kwas o wzorze 4, w którym U oznacza grupę karboksylową można estryfikować konwencjonalnymi sposobami w celu uzyskania odpowiedniego estru o wzorze 4, w którym U oznacza grupę o wzorze COORj, zaś R1 posiada powyżej podane znaczenia. Ester o wzorze 4, w którym U oznacza grupę o wzorze COOR1 można podstawiać w położeniu 3 grupy indolowej przy użyciu estru a-bromotoluenokarboksylowego o wzorze 5, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, w której Rh posiada powyżej podane znaczenia, przy użyciu metody podobnej do opisanej w przykładzie Ib. Prowadzi to do odpowiedniego diestru o wzorze 6, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh zaś U oznacza grupę o wzorze -COORj. Ester a-bromotoluenokarboksylowy o wzorze 5 można wytwarzać konwencjonalnymi sposobami, na przykład przedstawionymi w europejskim opisie patentowym numer 220 066 lub w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki numer 4 859 692. Diester o wzorze 6 można przekształcać w odpowiedni diester o wzorze 7, za pomocą alkilowania w położeniu 1 indolu, przy użyciu sposobu podobnego do opisanego w przykładzie Ic, za pomocą konwencjonalnego czynnika alkilującego, na przykład jodku metylu.
Za pomocą selektywnego przekształcenia grupy estrowej o wzorze -COORj w grupę karboksylową, diester o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh zaś u oznacza grupę o wzorze -COOR1, można przekształcić w odpowiedni kwas indolokarboksylowy o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, zaś u oznacza grupę karboksylową. Na przykład, diester o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, w którym Rh oznacza grupę metylową, zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR1, w której Rj oznacza grupę benzylową, można przekształcać w odpowiedni kwas indolokarboksylowy o wzorze 7, w którym U oznacza grupę karboksylową zaś T oznacza grupę o wzorze -COORh, w którym Rh oznacza grupę metylową, za pomocą wodorolizy grupy benzylowej sposobem podobnym do przedstawionego w przykładzie Id. Otrzymany kwas indolokarboksylowy o wzorze 7 można przekształcać w odpowiedni wyjściowy kwas benzoesowy w postaci estru o wzorze 2, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, sposobem na przykład, w przykładzie Ie i w przykładzie IIh. Zastosowanie racemicznej 2-metylo4,4,4-trifluorobutyloaminy pozwala uzyskać racemiczny ester benzoesowy o wzorze 2, zaś zastosowanie enancjomerycznie czystej aminy pozwala na otrzymanie enancjomerycznie czystego estru benzoesowego o wzorze 2.
166 516
Sposobem alternatywnym, za pomocą selektywnego przekształcenia grupy estrowej o wzorze COORh w grupę karboksylową, diester o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR1 można przekształcić w odpowiedni kwas benzoesowy o wzorze 7 w którym T oznacza grupę karboksylową, zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR1. Na przykład, dimetylowy ester o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COQRh, zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR1, w których zarówno Rh jak i R' oznaczają grupy metylowe można selektywnie hydrolizować i uzyskiwać kwas benzoesowy o wzorze 7, w którym T oznacza grupę karboksylową, zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR*, w którym R’ oznacza grupę metylową.
Substancje wyjściowe o wzorze 2, w którym T oznacza grupę karboksylową lub grupę o wzorze -COORh, zarówno w postaci racemicznej jak i w postaci enantiomerycznie czystej, są nowymi związkami pośrednimi. Jeśli pożądany jest związek wyjściowy o wzorze 2, w postaci enancjomery cznie czystej, to dla specjalistów oczywistym jest że wyjściowy związek można wytwarzać przy użyciu enancjomerycznie czystej 2-mety!o-4,4,4---rifiuoi'obutyloaminy lub, że racemiczny związek wyjściowy można rozdzielać konwencjonalnymi metodami.
Jak stwierdzono poprzednio związek o wzorze 1 wykazuje właściwości antagonistyczne w odniesieniu do leukotrienu. Tak więc, właściwości antagonistyczne obejmują działania w odniesieniu do jednego lub więcej metabolitów kwasu arachidonowego, znanych jako leukotrieny, na przykład, C4, D4 i/lub E4, które znane są jako silne środki spasmogenne (zwłaszcza w odniesieniu do płuc) powodują zwiększenie przepuszczalności naczyń, oraz włączają się w proces patogenezy astmy i stanów zapalnych jak również szok endotoksyczny i szok traumatyczny. Związek o wzorze 1 użyteczny jest do cł^i^^<5b wywołanych przez leukotrieny, w których pożądana jest taka aktywność. Przykłady takich chorób obejmują, na przykład, uczuleniowe choroby płuc takie jak, astma, katar sienny, uczuleniowy nieżyt nosa oraz pewne choroby zapalne, takie jak, zapalenie oskrzeli, wyprysk alergiczny i wyprysk przemieszczający się, łuszczycy, jak również, choroby którym towarzyszy skurcz naczyniowy lub skurcz serca, takie jak, szok endotoksyczny lub szok traumatyczny.
Związek o wzorze 1 wykazuje silnie antagonistyczne działanie wobec leukotrienów i użyteczny jest w przypadkach gdy taka aktywność jest pożądana. Na przykład, związek o wzorze 1 jest cennym środkiem do stosowania jako standard farmakologiczny przeznaczony do prac badawczych oraz do standaryzacji nowych modeli chorobowych i w próbach badawczych nad nowymi środkami terapeutycznymi do zwalczania chorób, w których genezie biorą udział leukotrieny.
Jeśli związek o wzorze 1, stosuje się w celu zwalczania wymienionych powyżej chorób, to zwykle podaje się go w postaci odpowiedniej kompozycji farmaceutycznej, która obejmuje związek o wzorze 1, jaki określono powyżej, łącznie z rozcieńczalnikiem lub nośnikiem dopuszczonym do stosowania w farmacji. Kompozycja ta wybrana zostaje na podstawie wybranej drogi podawania. Kompozycje takie można wytwarzać przy użyciu konwencjonalnych sposobów, dodatków i środków wiążących i mogą one występować w różnych postaciach dawkowania. Na przykład, można je stosować w postaci tabletek, kapsułek, roztworów lub zawiesin do podawania doodbytniczo,w postaci jałowych roztworów lub zawiesin do podawania doodbytniczo, w postaci jałowych roztworów lub zawiesin do podawania dożylnie lub domięśniowo w iniekcji lub infuzji, w postaci aerozoli lub w rozpylaczach jako roztwory lub zawiesiny do podawania w inhalacjach, oraz w postaci proszku łącznie z obojętnym stałym rozcieńczalnikiem dopuszczonym do stosowania w farmacji, takim jak, laktoza, przeznaczonym do podawania przez wdmuchiwanie. Jeśli pożądaną jest stała postać związku o wzorze 1, to korzystnie stosuje się go w formie bezpostaciowej. Formę bezpostaciową można wytwarzać za pomocą dodawania kwasu solnego, jako wodnego roztworu kwasu, do roztworu soli sodowej związku o wzorze 1 w mieszaninie wodno-alkoholowej, na przykład, w mieszaninie metanolu i wody, w celu wytrącenia związku o wzorze 1.
Dla podawania doustnie w postaci tabletek lub kapsułek zwykle związek o wzorze 1 stosuje się w nich w ilości do 250 mg, najczęściej 5-100 mg. Podobnie w celu dożylnej lub domięśniowej iniekcji lub infuzji związek o wzorze 1 stosuje się wpostaci jałowego roztworu lub zawiesiny zawierającej do 10% wagowo-wagowych, zwykle 0,05-5% wagowo-wagowych.
Dawka związku o wzorze 1 konieczna do podawania, zależy od parametrów znanym specjalistom, które obejmują drogę podawania, stopień rozwoju choroby, waga i wiek pacjenta. Jednak,
166 516 zwykle związek o wzorze 1 ciepłokrwistym zwierzętom (w tym również ludziom) podaje się w dawce w zakresie, na przykład, 0,01-25 mg/kg, zwykle 0,1-5 mg/kg.
Właściwości antagonistyczne w odniesieniu do leukotrienu, związku o wzorze 1, bada się za pomocą standardowych testów. Tak więc, na przykład, właściwości te bada się in vitro przy użyciu standardowych pasków tchawicy świnek morskich metodą opisaną przez Krella w J. Pharmacol. Exp. Ther. 1979, 211,436 oraz przedstawioną w europejskim opisie patentowym numer 220 066 i w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki numer 4 859 692.
Selektywność działania związków jako antagonistów leukotrienu w przeciwieństwie do niespecyficznych depresantów mięśni gładkich można wykazać w wymienionym powyżej teście in vitro przy użyciu niespecyficznego środka spasmogennego, takiego jak, chlorek baru w stężeniu
1,5 X 10“3 molowym, oraz w obecności indometacyny w stężeniu 5 X 10® molowym.
Sposobem alternatywnym, antagonistyczne właściwości związku o wzorze 1 można badać in vitro w teście wiązania receptor-ligand opisanym przez Aharony'ego w Fed. Proc. 1987, 46, 691. Zgodnie z tym sposobem, frakcje membranowe zawierające receptory LTD4/E4, uzyskuje się z miąższu płuc świnek morskich, inkubuje w czasie 30 minut w temperaturze 22°C z 1 nanomolowym roztworem 3H-LTD4 w obecności lub bez badanego antagonisty. Specyficzne wiązanie, określone w warunkach w których zabezpiecza się przed enzymatycznym metabolizmem 3H-LTD4, określa się w wyniku odjęcia niespecyficznego wiązania określonego w obecności 1-2000 razy większego nadmiaru nieznaczonego LTD4 od totalnego wiązania 3H-LTD4. Każdą próbę wykonuje się dwa razy i wyniki (wartości Ki) są zwykle średnimi z szeregu takich pomiarów dla poszczególnych partii receptorów.
Procent hamowania uzyskany dla badanego antagonisty, w odniesieniu do wiązania kontrolnego (sam nośnik) wyraża się jako stosunek logarytmu stężenia molowego antagonisty do połowy wartości stężenia maksymalnego hamowania (IC50) określonego za pomocą komputerowej nieliniowej analizy najmniejszego kwadratu. Stałą wiązania (Ki) oblicza się następnie z wartości IC50, za pomocą równania Cheng-Prusoffa:
+ IH
Kd w którym [L] oznacza stężenie 3H-LTD4 zaś Kd stałą powinowactwa LTD4 do tego receptora, określone oddzielnie dla każdego rodzaju. (Biochem. Pharmacol. 1973, 22, 3099-3108).
Zwykle związki o wzorze 1 wykazują statystycznie znaczną aktywność jako antagoniści LTC4, LTD4 i/lub LTE4 w jednym z opisanych powyżej testów przy stężeniu około 10~8 molowym lub znacznie mniejszym. Na przykład, wartość pKi 9,4 jest zwykle typowa dla związku według przykładu II.
Aktywność jaką wykazują związki według niniejszego wynalazku będąca antagonistyczną w odniesieniu do leukotrienu można badać in vivo, przy użyciu zwierząt laboratoryjnych, na przykład, rutynowym testem aerozolowym na świnkach morskich opisanym przez Snydera i jego współpracowników, J. Pharmacol. Methods, 1988,19,219. W tym teście obserwuje się szczególną użyteczność antagonistycznych właściwości w odniesieniu do leukotrienu, karbamoilowych pochodnych o wzorze 1. Zgodnie z tym testem świnkom morskim wstępnie podaje się badany związek w postaci roztworu w glikolu polietylenowym (zwykle 1 godzinę przed aerozolowym wywołaniem leukotrienu LTD4 wychodząc z 2 ml roztworu o stężeniu 30 mikrogramów/ml). Oddziaływnie badanego związku na średni czas rozpoczęcia leukotrienem wywołanych zmian w próbie oddychania (takiej jak, określanie początku zaburzeń oddechu) określa się w teście i porównuje z tym parametrem u kontrolnych nie poddawanych działaniu związku świnek morskich. Procentową wartość ochronnego działania związku badanego oblicza się na podstawie czasu upływającego do początku zaburzeń oddechu do jego wartości uzyskanej dla zwierząt kontrolnych. Zwykle wartość ED50 dla związku według przykładu II, po podaniu doustnie wynosi 1,1 mikromola/kg, przy czym nie stwierdza się jakichkolwiek działań ubocznych nawet po wielokrotnym zwiększeniu minimalnych dawek skutecznych. Dla porównania można przytoczyć wartość ED50,
166 516 która dla związku o wzorze 3, w którym R1 oznacza grupę cyklopentylometylową, Ra oznacza atom wodoru, Rd oznacza grupę metylową, Rc oznacza grupę metoksylową, zaś M oznacza grupę o wzorze -CO-NH-SO2-R6, w którym R6 oznacza grupę 2-metylofenylową (przykład X w europejskim opisie patentowym numer 220066), wynosi 19,2 mikromola/kg.
Wynalazek niniejszy ilustruje się poniższymi przykładami, w których poniżej zestawione określenia, jeśli nie podano inaczej, przyjmują znaczenia podane poniżej.
(i) temperaturę określa się w stopniach Celsjusza (°C), reakcje przeprowadza się w temperaturze pokojowej lub w temperaturze otoczenia, co oznacza temperatury w zakresie 18-25°C, reakcje wrażliwe na działanie powietrza lub wilgoci przeprowadza się w atmosferze obojętnej (argonu lub azotu), (ii) oddestylowywanie rozpuszczalnika przeprowadza się przy użyciu wyparki obrotowej pod zmniejszonym ciśnieniem (600-4000 paskali) przy temperaturze łaźni do 60°C.
(iii) szybką chromatografię kolumnową przeprowadza się na żelu krzemionkowym Merck Kiesdgel (Art 9385) zaś chromatografię kolumnową normalną na żelu krzemionkowym Merck Kieselgel 60 (Art 7734), przy czym te substancje uzyskuje się z firmy E. Merck, Darmstadt, Niemcy, chromatografię cienkowarstwową (TLC) przeprowadza się na 0,25 mm warstwie żelu krzemionkowego GHLF na płytkach Analtech (Art 21521) uzyskiwanych z firmy Analtech, Newart, DE, Stany Zjednoczone Ameryki, chromatografię gazowo-cieczową (GLC) przeprowadza się na wytopionej, krzemionkowej, szklanej kolumnie kapilarnej o wymiarach 0,2mm X 25 m, wypełnionej 5% fenylometylosilikonem jako fazą stacjonarną, z szybkością przepływu 0,7 ml/min, ze wzrostem temperatury w granicach 50°C w ciągu 5 minut i następnie 10°C/min do temperatury 275°C, temperatura injektora 225°C oraz temperatura detektora 275°C, z czasem retencji (tR określonym w minutach, (iv) zwykle, przebieg reakcji śledzi się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, zaś czas reakcji podaje się tylko w celu zilustrowania, (v) temperaturę topnienia podaje się jako wartość niekorygowaną, zaś (d) oznacza rozkład, temperatury topnienia podaje się dla substancji uzyskiwanych podanym sposobem, polimorfizm różnych preparatów o różnych temperaturach topnienia jest wynikiem izolacji substancji, (vi) wszystkie produkty końcowe były zasadniczo czyste według chromatografii cienkowarstwowej, wykazywały zgodny z wymaganiem wykres widma magnetycznego rezonansu protonowego (NMR) oraz dane mikroanalizy elementarnej, (vii) wydajności podaje się tylko w celu ilustrowania, (viii) jeśli się je podaje, to dane widma magnetycznego rezonansu protonowego wyrażone są w wartościach δ dla większości charakterystycznych protonów, podane w częściach na milion (ppm), przy użyciu tetrametylosilanu jako standardu wewnętrznego (TMS), przy 80 MHz, 250 MHz, 300 MHz lub 400 MHz, stosując CDCI3, DMSO-d6 lub CD3OD jako rozpuszczalniki, stosuje się następujące konwencjonalne skróty dla kształtu sygnałów, na przykład, s-singlet, d-dublet, m-multiplet, br szerokie itd., podaje się raczej obserwowane niż obliczone przesunięcia dla sygnałów złożonych, określenie „Ar“ oznacza grupę aromatyczną lub sygnał, pomiary nadmiaru enancjomerów (ee) wykonuje się za pomocą magnetycznego rezonansu 19F, przy użyciu chiralnego odczynnika - 2,2,2--riifooso-t-/9-antrylo/ttanoiu-d11 (TFAE-dn), rezonans fluoru dla związku o wzorze 1 rozpuszczonego w CDCI3, który występuje przy około -63,8 ppm, zaś dla CFCI3 przy
376,5 MHz wykazuje większe przesunięcie sygnałów dla izomeru -R niż dla sygnału izomeru-S, w obecności dodanego /R/-/-/-TFAE-dn (ix) zmnietszolie οϋηΐβηίβ okreela się w sl^^ll absolulnet w paskałach. (Paa, (x) chemiczne symbole posiadają swe konwencjonalne znaczenia, zwykle symbole jednostek podaje się w układzie SI lub w jednostkach dopuszczonych do stosowania łącznie z układem SI (na przykład, 1, ml, g, mg, godzina, minuta), (xi) stosunki objętości określa się w odniesieniu do rozpuszczalników jako objętościowo-objętościowe, (xii) widmo masowe (MS) rejestruje się przy energii 70 elektronowoltów w stanie chemicznej jonizacji lub przy wytrąceniu elektronu i zwykle podaje się w nich wartość jednego piku odpowiadającego jonowi macierzystemu.
166 516
Przykład I. Wytwarzanie 3-metoksy-4-[1-metylo-5-/2-metylo-4,4,4-trifluorobutylokarbamoilo/indolilo-3-metylo]-N-/2-metylofenylosulfonylo/benzamidu.
Roztwór kwasu 3-metoksy-4-[1-metylo-5-/2-metylo-4,4,4--rifluorobutylokarbamoiio/indolilo-3-metylo] benzoesowego (250 mg), 4-dimetyloaminopirydyny (69,8 mg), 1-/3-dimetyloaminopropylo/-3-etylokarbodiimidu chlorowodorku (127 mg) i 2-metylobenzenosulfonamidu (95,4 mg) chlorku metylenu (5 ml) miesza się w atmosferze azotu w czasie 24 godzin. Następnie mieszaninę rozcieńcza się chlorkiem metylenu, przemywa 10% kwasem solnym i oddestylowuje rozpuszczalnik. Otrzymaną pianę o barwie różowej, rozpuszcza się w chlorku metylenu (5 ml), sączy przez sączek membranowy 0,45 mikrometra, wytrąca osad za pomocą dodawania do heksanu (50 ml). Uzyskane ciało stałe odsącza się i otrzymuje tytułowy związek (189,2 mg, 57%) w postaci proszku o barwie bladoróżowej i temperaturze topnienia 147-149°C.
Analiza elementarna, dla wzoru C31H32F3O3O5S obliczono- C = 60,48%,H = 5,24%, N = 6,83%, znaleziono - C = 60,39%, H = 5,60%, N = 6,59%.
Wyjściowy kwas benzoesowy uzyskuje się poniższym sposobem.
a. Wytwarzanie 5-indolokarboksylanu benzylu.
Roztwór kwasu 5-indolokarboksylowego (68,3 g), alkoholu benzylowego (64,9 g) i trifenylofosfiny (157,0 g) w retrahydrofuranie (1,2 litra) oziębia się do temperatury 5°C i wkrapla do niego azodikarboksylan dietylu (90,0 g). Po zakończeniu dodawania całość pozostawia się do ogrzania do temperatury pokojowej. Mieszaninę reakcyjną miesza się w czasie 24 godzin i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość umieszcza się w eterze dietylowym (1 litr) i sączy. Z przesączu oddestylowuje się rozpuszczalnik i uzyskuje produkt w postaci syropu o barwie żółtej, który oczyszcza się za pomocą szybkiej chromatografii, eluując kolejno mieszaninami chlorku metylenu i heksanu w stosunkach 1:2,1: 1 i 2:1, uzyskując krystaliczny produkt o barwie żółto-białej. Substancję uciera się z mieszaniną heksanu i chlorku metylenu w stosunku 1:1 (300 ml), odsącza i uzyskuje 5indolokarboksylan benzylu w postaci ciała stałego o barwie białej (74,2 g/70%), o temperaturze topnienia 127-129°C, widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCI3): 5,39 (s, 2H, CH2), 6,61 (m, 1H, indol-H/2), 8,56 (szerokie, 1H, NH).
b. Wytwarzanie 4-/5-benzyloksykarbonyloindolilo-3-metylo/-3-metoksybenzoesanu metylu.
Roztwór 5-indolokarboksylanu benzylu (86,8 g), 4-bromometylo-3-metoksybenzoesanu metylu (89,5 g) i jodku potasu (57,4 g) w N,N-dimetyloformamidzie (900 ml) ogrzewa się w temperaturze 80°C w czasie 10 godzin. Z mieszaniny reakcyjnej oddestylowuje się rozpuszczalnik i pozostałość miesza z eterem dietylowym i wodą. Organiczną warstwę oddziela się i przemywa wodą. Wodne warstwy łączy się i ekstrahuje eterem dietylowym. Połączone ekstrakty organiczne suszy się nad siarczanem magnezowym i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość oczyszcza się za pomocą chromatografii szybkiej, eluuje następnie mieszaninami octanu etylu, heksanu i chlorku metylenu w stosunkach 0:1:1, 2:48:50, 4:46:50, 5:45:50 i 10:40:50 i uzyskuje 4-jodometylo-3metoksybenzoesan metylu (27,8 g), odzyskuje 5-indolokarboksylan benzylu (29,6 g) oraz surowy produkt w postaci ciała stałego o barwie brunatnej (50,6 g). Odzyskany 5-indolokarboksylan benzylu (29,6 g) w N,N-dimetyloformamidzie (250 ml) poddaje się reakcji z 4-jodometylo-3metoksybenzoesanem metylu (29,8 g) w temperaturze 80°C w czasie 12 godzin, po czym oddestylowuje rozpuszczalnik i uzyskuje pozostałość o barwie ciemnej. Pozostałość rozpuszcza się w eterze dietylowym i trzykrotnie przemywa wodą. Warstwy wodne łączy się i ekstrahuje eterem dietylowym. Połączone warstwy organiczne suszy się nad siarczanem magnezowym i oddestylowuje z nich rozpuszczalnik. Pozostałość oczyszcza się za pomocą szybkiej chromatografii, eluując kolejno mieszaninami octanu etylu, heksanu i chlorku metylenu w stosunkach 0:1:1, 2:48:50, 5:45:50 i 10:40:50 i uzyskuje kolejną porcję produktu w postaci ciała stałego o barwie brunatnej (31,9 g). Połączone porcje surowego produktu (82,5 g) zawiesza się w eterze dietylowym (400 ml), ogrzewa w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 30 minut, oziębia i sączy w celu uzyskania 4-/5-benzyloksykarbonyloindolilo-3-metylo/-3-metoksybenzoesanu metylu w postaci ciała stałego o barwie kremowej (46,1 g, 31%), widmo magnetycznego rezonansu protonowego (250 MHz, CDCI3): 3,84 (s, H, COOCH3), 3,88 (s, 3H, OCH3), 4,14 (s, 2H, CH2), 5,35 (s, 2H, OCH2), 6,97 (d, 1H, indol-H/2), 8,15 (szerokie, 1H, NH), 8,37 (s, 1H, indol-H/4).
166 516 9
c. Wytwarzanie 4-/5-benzyloksykarbonylo-1-metyloindolilo-3-metylo/-metoksybenzoesan metylu.
Roztwór 4-/-5-benzyloksykarbonylomdolilo---metylo/---metoksybenzoesan metylu (46,1 g) w N,N-dimetyloformamidzie (200 ml) dodaje się do zawiesiny wodorku sodowego (2,83 g) w N,N-dimetyloformamidzie (-00 ml) w temperaturze 5°C w atmosferze azotu. Całość miesza się w czasie 30 minut w temperaturze 5°C i następnie poddaje działaniu jodometanu (16,6 g pozostawia w temperaturze pokojowej i całość miesza w czasie 16 godzin. Mieszaninę reakcyjną wylewa się do wody z lodem (400 ml), rozcieńcza wodą (250 ml) i 1 normalnym kwasem solnym (250 ml). Otrzymany roztwór wodny ekstrahuje się octanem etylu. Połączone ekstrakty organiczne przemywa się 1 normalnym kwasem solnym, wodą i solanką, po czym suszy nad siarczanem magnezowym, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość uciera się w ciepłym eterze dietylowym i sączy uzyskując 4-/5-benzyloksykarbonylo-l-metyloindolilo---metylo/---metoksybenzoesanu metylu w postaci ciała stałego o barwie kremowej (42,4 g, 89%). Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (-00 MHz, CDCb): -,75 (s, -H, NCH-), -,87 (s, -H, COOCH-), -,90 (s, -H, OCH-), 4,12 (s, 2H, CH2), 5,-6 (s, 2H, OCH2), 6,82 (s, 1H, indol-H/2), 8,-8 (d, 1H, indo!-H/4).
d. Wytwarzanie ^^5-karboksy^1-metyloindolilo---mety^i^./---metoksybenzoesan metylu.
Roztwór 4-/5-btnzyloksykarbonylo-l-metyloindolilo---metylo/---metoksybenzoesan metylu (41,0 g) i kwasu mrówkowego (40 ml) w N,N-dimetyloformamidzie (600 ml) poddaje się działaniu 10% wagowo-wagowych palladu osadzonego na węglu (10 g) i wytrząsa w atmosferze wodoru (-,45 X 105 paskala) w czasie 24 godzin. Katalizator odsącza się przez warstwę ziemi okrzemkowej, z przesączu oddestylowuje rozpuszczalnik i uzyskuje ciało stałe o barwie bursztynowej. Ciało stałe uciera się w ciepłym eterze dietylowym i sączy uzyskując 4-/5-karboksy-1metyloindolilo-3-metylo/---metoksybenzoesan metylu w postaci ciała stałego o barwie jasnoszarej (28,9 g, 88%), temperaturze topnienia 249-251°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (250 MHz, DMSO-de): -,78 (s, -H, NCH3), -,64 (s, -H, COOCH3), -,9- (s, -H, OCH3), 4,09 (s, 2H, CH2), 7,12 (s, 1H, indol-H/2), 8,16 (s, 1H, indol-H/4), 12,44 (szerokie, 1H, COOH).
e. Wytwarzanie 3-metoksy-4-[-1-metylo-5-/2-metylo-4,4,,4trifluorobutylokarbamoilo/indolilo-3-metylojbenzoesan metylu.
Roztwór 4-/5-karboksy-1-metyIoindolilo-3-metylo/-3-mttoksybenzoesan metylu (2,0 g), 4dimetyloaminopirydyny (0,71 g), 1-/3-dimetyloaminopropylo/---ttylokarbodiimidu chlorowodorku (1,- g), trietyloaminy (1,0 ml) i chlorowodorku 4,4,4-trifluoro-2-metylobutyloaminy (1,2 g) w chlorku metylenu (28 ml) miesza się w atmosferze azotu w czasie 18 godzin. Mieszaninę rozcieńcza się chlorkiem metylenu, przemywa się 10% kwasem solnym, wodą i solanką, suszy nad siarczanem magnezowym i oddestylowuje rozpuszczalnik. Otrzymaną pianę o barwie kremowej oczyszcza się metodą szybkiej chromatografii, eluując mieszaninę octanu etylu i heksanu w stosunku 1:1 i uzyskuje się 3-metoksy-4-[1-metylo-5-/2-mttylo-4,4,4-trifluorobutylokarbamoilo/indolilo/3-metylojbenzoesan metylu w postaci proszku o barwie białej (2,2 g, 82%), temperatura topnienia 168-170°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (-00 MHz, CDCI3): 1,12 (d, -H, CHCH3), 2,00 (m, 1H), 2,22 (m, 2H), ί,-Μ# (m, 2H, NCH2), β,75 (s, -H, NCH3), -,90 (s, -H, COOCH3), β,9- (s, 2H, OCH-), 4,0 (s, 2H, CH2), 6,21 (t, 1H, NH), 6,82 (s, 1H, indol-H/2), 8,02 (s, 1H, indol-H/4).
f. Kwas --metoksy-4-3[-metylo-3-/2-metylo-4,4,4-3rifluolΌbutylokarbamoilo/indolilo3--metylojbenzoesowego.
Roztwór --metoksy-4-[1-metylo-5-/2-metylo-4,4,4-trifluorobutylokarbamoilo/mdolilo-3-mttylojbenzoesanu metylu (0,64 g) w metanolu (-,5 ml), oraz tetrahydrofuranie (-,5 ml) i w wodzie (1,- ml) poddaje się działaniu monowodzianu wodorotlenku litowego (0,-4 g). Całość miesza się w czasie 18 godzin i oddestylowuje rozpuszczalniki organiczne. Otrzymany wodny roztwór zakwasza się 10% kwasem solnym. Utworzony osad o barwie białej oddziela się za pomocą sączenia, przemywa wodą i suszy pod zmniejszonym ciśnieniem, uzyskując kwas --metoksy-4-[ 1-metylo-5/2^-^met^ylo-4,4,4-trifluorobutylokarb^^m^oi^^Ci/iddol;^lo-3m^(t^^k)]t^(^r^z^c^esowy w postaci proszku o barwie białej (0,55 g, 88%). Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (-00 MHz, DMSOde): 1,00 (d, -H, CHCH-), β,21 (m, 2H, NCH2), β,76 (s, -H, NCH-), -,91 (s, -H, OCH-), 4,07 (s, 2H, CH2), 7,15 (m, 2H, ArH), 7,46 (m, -H, ArH), 7,68 (dd, 1H, ArH), 8,10 (d, 1H, ArH), 8,44 (t, 1H, NHCO).
166 516
4,4,4-triflooro-2-metylobutyloaminę stosowaną w etapie e powyżej, otrzymuje się sposobem następującym.
g. Wytwarzanie 3,3,3--rifluoro-1tmetylomaślano etylu.
Roztwór diizopropyloaminy (19,5 ml) w tetrahydrrforanie (200 ml) w temperaturze 0°C poddaje się działaniu n-botylolito (71 ml, 1,5 molowy roztwór w heksanie). Otrzymany roztwór miesza się w czasie 30 minut w temperaturze 0°C, po czym oziębia do temperatury -70°C. Roztwór 3,3,3-triflooromaślanu etylu (14 ml) w tetrahydroforanie (150 ml) powoli dodaje roztwór do diizopropyloamidku litowego i otrzymaną mieszaninę miesza się w temperaturze -70°C w czasie 30 minut. W jednej porcji dodaje się roztwór jodometanu (11,5 ml) w tetrahydrofuranie, po czym usuwa łaźnię oziębiającą i mieszaninę reakcyjną pozwala na ogrzanie do temperatury pokojowej. Do całości dodaje się wodę i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość rozpuszcza się w chlorku metylenu, przemywa kwasem solnym (10%), wodą i solanką po czym suszy nad siarczanem magnezowym, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik. Otrzymaną ciecz o barwie ciemnożółtej oczyszcza się za pomocą destylacji i 3,3,3--rifluoro-1-metylomaślan etylu w postaci bezbarwnej cieczy (7,8 g, 46%), o temperaturze topnienia 125-128°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDC1a): 1,30 (m, 6H, CH3), CH2CH3), 2,15 (m, 1H, H-C/3), 2,64 (m, 1H, H-C/3), 2,72 (m, 1H, H-C/2), 4,16 (q, 2H, OCH2).
h. Wytwarzanie kwasu 3,3,3-trifl·ooro-1tmetylomasłowego.
Roztwór 3,3,3-tri fluoro-1-metylo maślanu etylu (7,7 g) w metanolu (21 ml), tetrahydrofuranie (21 ml) i wodzie (8,4 ml) poddaje się działaniu monowodzianu wodorotlenku litowego (3,5 g). Całość miesza się w czasie 48 godzin, po czym oddestylowuje rozpuszczalniki. Otrzymany roztwór wodny rozcieńcza się wodą i zakwasza 6 normalnym kwasem solnym. Wodny roztwór wyczerpująco ekstrahuje się octanem etylu. Połączone ekstrakty organiczne przemywa się wodą i solanką, suszy siarczanem magnezu, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik uzyskując kwas 3,3,3-trifuoro-1metylomasłowy jako ciecz o barwie ciemnożółtej (6,5 g, 99%). Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCI3): 1,34 (d, 3H, CH3), 2,18 (m, 1H, H-C/3), 2,67 (m, 1H, H-C/3), 2,74 (m, 1H, H-C/2), 10,6 (szerokie, 1H, COOH).
i. Wytwarzanie amidu kwasu 3,3,3-trif.uorr-1-merylomaslowegr.
Roztwór kwasu 3,3,3--rifuoro-1-metylomasłowego (6,5 g) w chlorku metylenu (42 ml) dodaje się do roztworu 1,1-karbonylodiimidazolu (7,5 g) w chlorku metylenu (40 ml). Po zakończeniu wydzielania gazu, całość ogrzewa się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 30 minut. Mieszaninę oziębia się do temperatury pokojowej i przepuszcza przez nią bezwodny amoniak w czasie 20 minut. Całość miesza się w czasie 18 godzin w temperaturze pokojowej i następnie rozcieńcza octanem etylu, przemywa 10% kwasem solnym, wodą i solanką, po czym suszy nad siarczanem magnezowym, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik. Stałą pozostałość oczyszcza się za pomocą krystalizacji i mieszaniny eteru dietylowego i heksanu, uzyskując amid kwasu 3,3,3-trifluoro-1-metylomasłowego w postaci ciała stałego o barwie białej (4,4 g, 69%) o temperaturze topnienia 90,5-91,5°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCI3): 1,30 (d, 3H, CH3), 2,13 (m, 1H, H-C/3), 2,62 (m, 1H, H-C/3), 2,71 (m, 1H, H-C/2), 5,56 (szerokie, 2H, CONH2).
j. Wytwarzanie chlorowodorku 4,4,4-triflooro-2tmetylobotyloaminy.
Roztwór amidu kwasu 3,3,3--rifluoro-1-metylomasłowego (3,3 g) w eterze dietylowym (50 ml) dodaje się do ogrzewanej w temperaturze wrzenia zawiesiny wodorku litowoglinowego (1,2 g) w eterze dietylowym (50 ml) w takim tempie, że utrzymuje się mieszaninę w temperaturze wrzenia. Mieszaninę reakcyjną ogrzewa się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 2 godzin, oziębia do temperatury 0°C, reakcję przerywa za pomocą dodania wody (1,2 ml), po czym dodaje 10% wodny roztwór wodorotlenku sodowego (1,2 ml) i wodę (3,6 ml). Otrzymaną zawiesinę sączy się, przesącz suszy nad siarczanem magnezowym i sączy. Poprzez przesącz przepuszcza się bezwodny chlorowodór w czasie 5 minut, po czym oddestylowuje rozpuszczalnik i uzyskuje chlorowodorek 4,4,4-triflooro-2-metyloburyloamlny w postaci ciała stałego o barwie białej (3,3 g, 88%), o temperaturze topnienia 224-225°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, DMSO-de): 1,04 (d,3H, CH3), 2,81-2,60 (szerokie, 2H, NCH2), 8,29 (szerokie, 2H, NH2).
166 516 11
Chlorowodorek aminy stosowany w etapie e powyżej, uzyskuje się również poniższym sposobem alternatywnym.
k. Wytwarzanie kwasu 3,3,3-trifluoro-1-metylomasłowego.
Do heksametylodisilazanu sodowego (roztwór 0,945 molowy w tetrahydrofuranie) (667 ml, 0,63 mola) w tetrahydrofuranie (0,9 litra) w temperaturze -78°C, w atmosferze azotu, dodaje się roztwór 3,3,3-trifluoromaślanu etylu (90,6 ml) w tetrahydrofuranie (100 ml). Całość miesza się w ciągu 1,5 godziny, po czym w czasie silnego mieszania dodaje się jodek metylu (112 ml), tak szybko jak to możliwe. Mieszaninę reakcyjną ogrzewa się do temperatury 0°C, w czasie 2 godzin utrzymuje w tej temperaturze, po czym dodaje metanol (1 litr) i 1 normalny roztwór wodorotlenku litowego (1,2 litra), po czym mieszanie kontynuuje w czasie 48 godzin. Mieszaninę zakwasza się 2 normalnym kwasem solnym i ekstrahuje octanem etylu. Połączone warstwy organiczne przemywa się solanką, suszy nad siarczanem magnezowym i oddestylowuje rozpuszczalnik w temperaturze 30°C. Po połączeniu z produktem oddzielnego przekształcenia 3,3,3-trifluoromaślanu etylu (97,79 g), po destylacji uzyskuje się kwas 3,3,3-trifluoro-1-metylomasłowy (173,24g, 96%) w postaci ciała stałego zmieszanego z cieczą, zanieczyszczony kwasem 3,3,3-trifluoromasłowym i kwasem 2,2dimetylo-3,3,3-trifluoromasłowym, o temperaturze wrzenia 48,0-108°C (pod ciśnieniem 9900 paskali). Za pomocą chromatografii cieczowo-gazowej uzyskano wartość czasu retencji tR = 6,1 minut.
l. Wytwarzanie chlorku kwasu 3,3,3-trifuoro-1-metylomasłowego.
Do kwasu 3,3,3-trifuoro-ł-metylomasłowego (172g) w chlorku metylenu (150ml) i N,Ndimetyloformamidzie (3,5 ml) w temperaturze 0°C, w atmosferze azotu wkrapla się chlorek oksalilu (125 ml). Pozwala się aby temperatura wzrosła do temperatury otoczenia i całość miesza się w czasie 16 godzin. Po oddestylowaniu rozpuszczalnika, destylację prowadzi się przy użyciu koncentrycznej kolumny destylacyjnej (40 cm X 15 mm) i uzyskuje chlorek kwasu 3,3,3--π^ογο-1metylomasłowego (około 99% czystości, 79,87 g, 42%) o temperaturze wrzenia 115,0-116,0°C (ciśnienie atmosferyczne, mierzone w temperaturze pokojowej jako 1017,4389 · Π)-1 kPa). Za pomocą chromatografii cieczowo-gazowej wartość czasu retencji określono jako 5,04 minut. W widmie masowym MS/CI/: 139 (M + H-HO).
m. Wytwarzanie amidu kwasu 3,3,3-trifluorot1-metylo-masłowego.
Do chlorku kwasu 3,3,3-trifluoro-1tmetylomasłowego (35 g) w chlorku metylenu (300 ml) w temperaturze 0°C, w atmosferze azotu wprowadza się metodą pęcherzykową amoniak w czasie 15 minut. Całość miesza się w czasie 1 godziny w temperaturze 0°C i następnie w temperaturze otoczenia w czasie 16 godzin, po czym dodaje 600 ml octanu etylu i mieszaninę w stosunku 1: 110 % kwasu solnego i solanki (500 ml). Po oddzieleniu warstwy organicznej, wodną warstwę alkalizuje się za pomocą 1 normalnego wodorotlenku sodowego i ekstrahuje octanem etylu. Organiczny ekstrakt suszy się nad siarczanem magnezowym i oddestylowuje z niego rozpuszczalnik. Pozostałość łączy się z produktem identycznej reakcji. Połączone ciało stałe rozpuszcza się w octanie etylu (200 ml) i dodaje do heksanu (2 litry). Uzyskuje się amid kwasu 3,3,3-trifluoro-łtmetylomasłowego (56,9 g, 91%) w postaci bezbarwnego ciała stałego o temperaturze topnienia 90,5-91,5°C. Za pomocą chromatografii cieczowo-gazowej określa się czas retencji, tR = 12,04 minut, widmo masowe wykazuje MS/CI/: 156 (M + H).
Analiza elementarna: dla wzoru C5H8F3NO:
obliczono: C = 38,72%, H = 5,20%, N = 9,03%, znaleziono: C = 38,59%, H = 5,11%, N = 8,56%.
n. Wytwarzanie chlorowodorku 4,4,4-trifluoro-2-metylobutylo-aminy.
Do zawiesiny wodorku litowo-glinowego (15,5 g) w eterze dietylowym (290 ml) dodaje się roztwór amidu kwasu 3,3,3-trifluoro-1tmetylomasłowego (31,74 g) w eterze dietylowym (0,5 litra) z taką szybkością aby utrzymać stan wrzenia. Mieszaninę ogrzewa się w temperaturze wrzenia w czasie 12 godzin, po czym oziębia do temperatury 0°C, reakcję przerywa za pomocą dodania roztworu siarczanu sodowego i pozostawia do ogrzania do temperatury pokojowej. Mieszaninę suszy się nad siarczanem sodowym i sączy przez warstwę ziemii okrzemkowej i przemywa eterem
166 516 dietylowym. Przesącz poddaje się działaniu gazowego chlorowodoru (14,9 g, 0,409 mola) i następnie oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość rozpuszcza się w chlorku metylenu i łączy z produktem z pochodnej reakcji z amidem kwasu 3,3,3-trifluoΓo-1-merylo-masłowego (25 g). Po krystalizacji z chlorku metylenu i eteru dietylowego a następnie ucieraniu z octanem etylu uzyskuje się chlorowodorek 4,4,4-ΐrifluoro-2-merylobutylbaminy (51,35 g, 79%) w postaci ciała stałego o barwie jasnoróżowej, o temperaturze topnienia 224,5-225,5°C. Widmo masowe (CI): 142 (M + H-HC1). .
Analiza elementarna: dla wzoru C5H11CIF3N:
obliczono: (3 = 33,,1%^ = 6,24%, N = 7,89%, znaleziono: C = 33,93%, H = 6,11%, N = 3,,7%.
Przykładu. Wytwarzanie amidu kwasu /R/-3-meroksy-4-[1-merylo-5-/2-merylo-4,4,4-rrifluorobutylokarbamoilo/indolll.o-3-metylo]-N-/2-metylofenylosulfbnylo/benzoesowego.
Mieszaninę kwasu /R/-3-metoksy-4-[ 1 -merylo-5-/2-merylo-4,4,4~trifluoiΌbutylokarbamoilo/indoillo-3-metylo] benzoesowego (14,21 g), 4-dimetyloaminopirydyny (4,39 g), chlorowodorku l-/3-dimetyloamieopropylo/-3-ety!okaΓbodiimidu (8,34g) i 2-merylobenzeeosulfonamidu (5,15 g) rozpuszcza się w bezwodnym chlorku metylenu (270 ml) i roztwór miesza w atmosferze azotu w czasie 48 godzin. Mieszaninę rozcieńcza się chlorkiem metylenu (300 ml) i trzykrotnie przemywa 1 normalnym kwasem solnym. Połączone przemycia kwasowe ponownie przemywa się chlorkiem metylenu. Połączone ekstrakty organiczne dwukrotnie przemywa się wodą i oddestylowuje z nich rozpuszczalnik. Pozostałość rozpuszcza się w niewielkiej objętości metanolu i 1 normalnym roztworze wodorotlenku sodowego i uzyskany roztwór oczyszcza za pomocą szybkiej chromatografii na oktadecylosililowanym żelu krzemionkowym („Regis PREP-40-ODS“ - o nieregularnych kształtach, cząsteczki o wymiarach 32-74 mikrometra, pokrycie silanolem w 72%, obciążenie węglem 21%) (450 g), eluując mieszaniną metanolu i wody w stosunku 50:50, wartość pH 7,1. Odpowiednie frakcje łączy się (chromatografia cienkowarstwowa, wartość Rf = 0,73, żel krzemionkowy oktadecylosililowany, warstwa w 200 mikrometrów, obciążenie węglem 12%, eluuje się mieszaniną metanolu, wody w stosunku 80:20, buforowany 0,1% octanem amonowym, wartość pH 6,1 (oddestylowuje metanol zaś pozostałą warstwę wodną zakwasza do wartości pH 1 za pomocą 1 normalnego kwasu solnego. Otrzymany osad odsącza się, przemywa wodą i suszy pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskując tytułowy związek (16,7 g, 88%) w postaci ciała stałego o barwie białej, temperaturze topnienia 117-120°C, o zawartości przynajmniej 99%.
Analiza elementarna dla wzoru C31H32F3N3O5S obliczono: C = 60,48%, H = 5,24%, N = 6,83%, znaleziono: C = 60,32%, H = 5,32%, N = 6,66%.
Wyjściowy kwas benzoesowy uzyskuje się sposobem poniższym.
a. Wytwarzanie kwasu 3,3,3-trifluorDmasłowego.
Roztwór monowodzianu wodorotlenku litowego (324 g) w wodzie (1,8 litra) dodaje się do mieszanego roztworu 3,3,3-trifluoromaślanu etylu (436g) w metanolu (2,0 litry) i bezwodnym tetrahydrofuranie (2,0 litry), po czym zawiesinę miesza w czasie nocy. Po oddestylowaniu z zawiesiny części rozpuszczalnika, pozostałość rozcieńcza się wodą i przemywa eterem dietylowym. Wodną warstwę zakwasza się 6 molowym kwasem solnym i ekstrahuje eterem dietylowym. Połączone ekstrakty przemywa się solanką, suszy nad siarczanem magnezu i sączy. Z przesączu oddestylowuje się rozpuszczalnik, zaś pozostałość destyluje w temperaturze 165-168°C uzyskując kwas 3,3,3-trifluoromasłbwy (347 g, 95%) o temperaturze topnienia 27-30°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCI3): 2,33-2,57 (m, 2H, CF3CH2), 2,66 (t, 2H, CHzCOOH).
b. Wytwarzanie chlorku kwasu 3,3,3-trifluoibmasłowego.
Dimetyloformamid (1,0 litr) i chlorek oksalilu (239 ml) dodaje się do oziębionego do temperatury 0°C roztworu kwasu 3,3,3-trifluoromasłowego (343 g) w bezwodnym chlorku metylenu (230 ml) po czym w czasie nocy ogrzewa do temperatury pokojowej. Chlorek metylenu oddestylowuje się, zaś pozostałość destyluje do uzyskania chlorku kwasu 3,3,3-rrifluoromasłowegb (328g, 85%), temperatura wrzenia 103-106°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCI3): 2,47-2,64 (m, 2H, CF3CH2), 3,19 (t, H, CH2COC1).
166 516 1c. Wytwarzanie (4R,5S)-4-metylo-3-/3,3,3-3ΓifIuoropropylokarbonylo/-5-fenylo-23oksazolidyronu.
Roztwór n-butylolitu (2,0 mole) w heksanie dodaje się do mieszanego roztworu /4R,5S/-/ + /43metylo-5-fenylo-2-oksazolidynonu (-5- g) w bezwodnym tetrahydrofuranie (2500 ml) w temperaturze -78°C w obojętnej atmosferze. Roztwór miesza się w temperaturze -70°C w czasie 15 minut, następnie dodaje chlorek kwasu 3,3,3-trifludromasłdwegd (-20 g) w czasie -0 minut w temperaturze -60°C, mieszaninę ogrzewa się do temperatury pokojowej i miesza w czasie nocy. Z mieszaniny oddestylowuje się rozpuszczalnik i pozostałość miesza z eterem dietylowym i wodą. Warstwę eterową przemywa się 1 normalnym kwasem solnym, dwukrotnie solanką, suszy nad siarczanem magnezu i oddestylowuje rozpuszczalnik uzyskując surowy produkt (604 g, około 100%). Po przesączeniu przez warstwę -000 ml żelu krzemionkowego, eluując mieszaniną chlorku metylenu i heksanu w stosunku 1:1, uzyskuje się ciało stałe o barwie białej. Po krystalizacji z mieszaniny chlorku metylenu i heksanu, uzyskując /4R,5S/-4-metylo--3/-,-,33trifluoropropyldkarbonylo/-5ferylo32-oksazolidynon (519g, 86%), o temperaturze topnienia 9--95°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (-00 MHz, CDCb): 0,91 (d, -H, CH3), 2,45-2,65 (m, 2H, CF 3CH2), -,18--,40 (m, 2H, CH2CO), 4,78 (m, 1H, 4-H oksazolidynon), 5,70 (d, 1H, 5-H oksazolidon), 7,-0-7,44 (m, 5H, Ar).
d. Wytwarzanie /4R,5S/-43metylo-3-//2R/-2-metyld-3,-,3-trifluoropropyk)karbonylo/-5-fenyld323dksazolidynoru.
Do mieszanego roztworu amidku bis/trimetylosililowego/sodowego (1,9 mola) w tetrahydrofurame (1900 ml) oziębionego do temperatury -40°C dodaje się roztwór /^R^S/^-metylo--/-,-,-3trifluoropropylokarbonylo/-5-fenylo-2-dksazolidynonu (517 g) w bezwodnym tetrahydrofuranie (800 ml) w obojętne) atmosferze. Mieszaninę utrzymuje się w temperaturze -40°C w czasie dodatkowej połowy godziny. Do tej mieszaniny dodaje się jodometan (142 ml) w czasie około 15 minut, utrzymując wewnętrzną temperaturę w granicach --5^ do --0°C, po czym dodatkowo miesza się w czasie dodatkowych 2 godzin w temperaturze --0°C i oziębioną mieszaninę reakcyjną wylewa do roztworu chlorku amonowego w wodzie (700 g w 2 litrach wody). Mieszaninę rozcieńcza się eterem dietylowym (1 litr) i rozdziela warstwy. Organiczną warstwę przemywa się 25% wodnym roztworem wodorosiarczanu sodowego i solanką. Warstwę wodną ekstrahuje się mieszaniną chlorku metylenu i eteru dietylowego w stosunku 1: 1 oraz chlorkiem metylenu. Połączone warstwy organiczne suszy się nad siarczanem magnezu, oddestylowuje rozpuszczalnik i uzyskuje surowy produkt (595 g) w postaci oleju o barwie czerwonej. Produkt ten sączy się przez warstwę żelu krzemionkowego (-000 ml) przy użyciu 1-5% octanu etylu w heksanie, jako eluatu. Po oddestylowaniu rozpuszczalnika uzyskuje się ciało stałe o barwie białej (490 g) będące mieszaniną właściwego produktu, diastereomerycznie metylowanego produktu ubocznego i niemetylowanego związku wyjściowego. Po krystalizacji z mieszaniny eteru dietylowego i heksanu uzyskuje się /^R^S/^mttylo-3-//2R/-2-metylo--,-,--trifludropropylokaΓbonylo/-5-eenylo-2-oksazolidynon (-70 g, 68%) w postaci ciała stałego o barwie białej i temperaturze topnienia 68-70°C. Analiza metodą chromatografii cieczowej wysokosprawnej (Zorbax, żel krzemionkowy, 4,6 mm X 25 cm, mieszanina octanu etylu i heksanu w stosunku 1:9, szybkość przepływu 1,5 ml/minutę, detekcja w nadfiolecie przy 254 nm) wykazała, że próbkę charakteryzuje czystość około 99% (objętość retencji 2,6). Ponowna krystalizacja tego ciała stałego o barwie białej, z mieszaniny eteru dietylowego i heksanu, pozwala uzyskać próbkę analityczną /4R.,5S/-4-metyld---//2R0-2-metylo3-,-,--trifluoropropylokarbonylo/-5-fenylo-23dksazollidyndnu (-00 g, 55%) w postaci przezroczystych, bezbarwnych igieł o temperaturze topnienia 74,5-75°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (-00 MHz, CDCl-): 0,89 (d, -H, 4-CH3 z dksazolidynonu), 1,— (d, -H, CH/CH3/CO), 2,10-2,-1 (m, 1H, CF3CH2), 2,74-2,97 (m, 1H, CF3CH2), 4,0--4,17 (m, 1H, CHCO), 4,97 (m, 1H, 4-H z oksazolidynonu), 5,71 (d, 1H, 5-H z oksazdlidynonu), 7,26-7,44 (m, 5H, fenyl), analiza metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej wykazuje 99,9% czystości.
Analiza elementarna: dla wzoru C15H16F3NO3 obliczono: C = 57,14%, H = 5,11%, N=4,44%, znaleziono: C = 57,17%,H = 5,16% , N = 4,59%.
166 516
e. Wytwarzanie /R/-2-metylo-4,4,4-trifluorobutanolu-1.
Wodorek litowo-glinowy (10,26g) dodaje się do mieszanego roztworu /4R,5S/-4-metylo-3//2R/-2-metylo-3,3,3-trifluoropropylokarbonylo/-5-fenylo-2-oksazolidynonu (28 g) w bezwodnym eterze dietylowym (200 ml) w temperaturze -20°C w obojętnej atmosferze, po czym mieszaninę ogrzewa się do temperatury 0°C. Całość miesza się w czasie 2 godzin w temperaturze 0°C, dodaje wodę (10,27 ml), 10% wodny roztwór wodorotlenku sodowego (10,27 ml) i wodę (31 ml) i całość miesza w czasie 20 minut. Odsącza się sole i przemywa destylowanym eterem dietylowym. Roztwór eterowy suszy się węglanem potasowym i rozcieńcza pentanem. Wytrąca się /4R,5S/-/ + /-4metylo-5-fenylo-2-oksazolidynon, który następnie izoluje się za pomocą sączenia. Przesącz destyluje się, uzyskując szereg frakcji. Pierwsza frakcja (temperatura łaźni do 60°C) zawierała pentan i eter dietylowy, druga frakcja (temperatura łaźni 60-100°C) zawierała 12 g produktu w postaci oleju obejmującego mieszaninę o składzie 40:60 /R/-2-metylo-4,4,4-trifluorobutanolu-l (obliczonego jako 4,8 g alkoholu) oraz eter dietylowy, co stwierdza się metodą magnetycznego rezonansu protonowego. Uzyskaną pozostałość ogrzewa się na łaźni o temperaturze 85°C pod ciśnieniem 13330 paskali i uzyskuje dodatkowo 7,2g /R./-2-metylo-4,4,4-trifluorobutanolu-1 (łączna wydajność 12,0g, 94%). Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCI3-D 2O): 1,06 (d, 3H, CH3), 1,41 (szerokie t, 1H, OH), 1,86-2,07 (m, 2H, CH/CH3/ oraz jeden z CF3CH2), 2,31-2,42 (m, 1H, jeden z CF3CH 2), 3,49 (dd, 1H, jeden z CHzOH), 3,58 (dd, 1H, jeden z CH2OH).
f. Wytwarzanie /R/-2-22-metylo-4,4,4-tπfuorobutyto/-1H-izoindolo-1,3/2H/-dionu.
Azodikarboksylan dietylu (15,4 ml) dodaje się do mieszanej i oziębionej do temperatury 0°C zawiesiny /R/-2-metyIo-4,4,4-trifIuoro butanolu— (około 12,0g) ftalimidu (13,4g) i trifenylofosfmy (23,7 g) w eterze dietylowym (około 6,5 g patrz wyżej) i bezwodnym tetrahydrofuranie (110 ml). Całość ogrzewa się do temperatury pokojowej w czasie nocy i dodatkowo miesza w czasie 8 godzin. Z mieszaniny oddestylowuje się rozpuszczalnik, do pozostałości dodaje chlorek metylenu i otrzymaną zawiesinę sączy. Przesącz oczyszcza się za pomocą szybkiej chromatografii, eluując mieszaniną chlorku metylenu i heksanu, uzyskując /R/-2-22-metylo-4,4,4-trifluorobutyto/-1H-izoindolo-1,3/2H/-dion (17,1 g, 75%) w postaci ciała stałego o barwie białej, temperaturze topnienia 45-47°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (400 MHz, CDCI3): 1,08 (d, 3H, CH3), 1,94-2,07 (m, 1H, CF3CH2), 2,14-2,31 (m, 1H, CF3CH2), 2,36-2,50 (m, 1H, CHCH3), 3,58 (dd, 1H, CH2N), 3,64 (dd, 1H, CH2N).
g. Wytwarzanie chlorowodorku /R/-2-mεtylo-4,4,42tri-luoΓobutyloaminy.
Monowodzian hydrazyny (3,1 ml) dodaje się do mieszanego roztworu /R/-2-/2-niePIk^-^^,4,4tri fluorobut y yo/-1 H-izoindolo-1,3/2H/-dionu (17,1 g) w bezwodnym etanolu (85 ml) i ogrzewa do temperatury wrzenia. Całość ogrzewa się w temperaturze wrzenia w czasie 3 godzin, po czym roztwór oziębia się, dodaje etanol (40 ml), po czym roztwór zakwasza do wartości pH 1, za pomocą stężonego kwasu solnego i sączy. Z przesączu oddestylowuje się rozpuszczalnik, zaś pozostałość oczyszcza za pomocą sublimacji, przy temperaturze łaźni 170°C, pod ciśnieniem 6,6 paskali. Uzyskuje się chlorowodorek /R/-2-metylo-4,4,45trifluorobutyloaminy w postaci ciała stałego o barwie białej (9,89 g, 88%) o temperaturze topnienia 187-191°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, DMS0-d6-D-0): 1,05 (d, 3H, CH3), 2,06-2,36 (m, 2H, CF3CH 2), 2,362,54 (m, 1H, CHCH3), 2,73 (dd, 1H, CH-N), 2,87 (dd, 1H, CH-N), 8,20 (szerokie, 2H, NH-).
h. Wytwarzanie /R/-3-metoksy-4-[1-metylo-5-/2-metylo-4,4,4--rifuorobutylokarbamoilo/iedolo-3-metylo]bfnzoesan metylu.
Mieszaninę /R/-2-metylo-4,4,4-triiluororutyloaminy chlorowodorku (9,79 g), 4-(5-karboksy1-mftylolndolilo-3-metylo/-3-mftoksybfnzoesaeu metylu (20,55 g), 4-dimetyloaminopirydyny (7,45 g), chlorowodorku 1-/3-dimetyloamipopropylo/-3-ftylokarbodiimidu (15,07g) i trietyloaminy (9,3 ml) rozpuszcza się w bezwodnym chlorku metylenu (240 ml) i całość miesza w obojętnej atmosferze w czasie 18 godzin. Mieszaninę rozcieńcza się chlorkiem metylenu (200 ml) i dwukrotnie przemywa 1 normalnym kwasem solnym. Połączone warstwy kwasowe ponownie ekstrahuje się chlorkiem metylenu, zaś połączone ekstrakty organiczne przemywa się wodą i solanką, suszy nad siarczanem magnezu i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość oczyszcza się za pomocą chromatografii szybkiej eluując mieszaniną chlorku metylenu i octanu etylu w stosunku 97:3 i uzyskuje /R/-3-metoksy-4-[1 -metylo-5-/2-metylo-4,4,4-trilluorobutylokarbamollo/indolilo-3-melylo]tenzoesan metylu (14,48 g, 55%) w postaci ciała stałego o barwie białej, temperaturze topnienia 150151°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCh): 1,12 (d, 3H, CH3), 1,98-2,08 (m, 1H, CHCH^, 2,12-2,44 (m, 2H, CF3CH2), 3,30-3,58 (m, 2H, CH2N), 3,76 (s, 3H, NCH), 3,90 (s, 3H, OCH^, 3,93 (s, 3H, OCH^, 4,13 (s, 2H, ArCH2Ar'), 6,23 (szerokie t, 1H, NHCO).
i. Wytwarzanie kwasu /R/-3-metoksy/4-[1-metylo-5-/2-metylo/4,4,4-trilluorobutylo/ karbamoilo/indolilo-3-metylo] benzoesowego.
Roztwór monowodzianu wodorotlenku litowego (7,68 g) w wodzie (50 ml) dodaje się do mieszanego roztwoπt/R/-3-metoksy-4-[1-metylo-5//2-metyIo/4,4,4-trilluorobutylokarbamoilo/indo/ lilo-3-metylo]benzoesanu metylu (14,38 g) w metanolu (120 ml) i destylowanym tetrahydrofuranie (120 ml) w obojętnej atmosferze. Po upływie 18 godzin rozpuszczalnik oddestylowuje się, pozostałość rozpuszcza w wodzie (250 ml) i destylowanym tetrahydrofuranie (23 ml), zakwasza do wartości pH 1 za pomocą dodawania stężonego kwasu solnego, po czym rozcieńcza wodą (150 ml). Osad odsącza się, przemywa wodą i uzyskuje kwas /R/-3-metoksy/4-[1/metylo-5-/2-metylo-4,4,4trifluorobutylokarbamoilo/indolllo-3-melylo]~benzoesowy (14,28 g, 100%) o temperaturze topnienia 218-223°C. Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, DMSO-de): 1,00 (d, 3H, CH3), 2,04-2,28 (m, 2H, CF3CH2), 2,32-2,44 (m, 1H, CHCH 3), 3,21 (szerokie t, 2H, CH2N), 3,76 (s, 3H, NCH3), 3,90 (s, 3H, OCH^, 4,07 (s, 2H, ArCH2Ar'), 8,43 (szerokie t, 1H, NHCO).
WZÓR 3
wzór 4 wzór 5
WZÓR 6 WZÓR 7
Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.
Cena 1,00 zł.

Claims (2)

Zastrzeżenia patentowe
1 Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych, a mianowicie 3-metoksy-4-[1metylo^-^-metylo-^A^trifluorobutylokarbamoilo/indolilo-S-metyloj-N-^-metylofenylosulfonylo/benzamidu lub jego soli dopuszczonej do stosowania w farmacji, znamienny tym, że kwas 3-metoksy-4--l-metylo-5-/2-metylo-4,4,4--rifluoΓobutylokarbamoiio/indoliio-3-meΐy!o/benzoesowy poddaje się reakcji z 2-metylobenzenosulfonamidem w obecności czynnika odwadniającego lub reaktywną pochodną wymienionego kwasu benzoesowego poddaje się reakcji z 2-metylobenzenosulfonamidem lub z jego solą, przy czym, jeśli pożądany jest związek w zasadniczo enancjomerycznie czystej postaci, to reakcję prowadzi się przy użyciu zasadniczo enancjomerycznie czystej substancji wyjściowej lub rozdziela się optycznie czynne postacie przy użyciu konwencjonalnych metod a jeśli pożądana jest sól dopuszczona do stosowania w farmacji to wytworzony 3-metoksy-4-[ 1 -metylo-5-/2-metylo-4,4,4-tri fluorobutylokarbamoilo/indolilo-3metylo]-N-/2-metylofenylosulfonnlo//benzamidpoddaje się reakcji z odpowiednią zasadą, zdolną do utworzenia kationu dopuszczonego do stosowania w farmacji.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się wyjściowy kwas 3-metoksy-4^[1metyio-5-/2-metylo-4,4,4-tΓifluorobutylokarbamoiio/indoillo-3-metyio] benzoesowy w zasadniczo czystej postaci (R).
PL90288184A 1989-12-11 1990-12-10 Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamollowych PL PL PL PL166516B1 (pl)

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
GB898927981A GB8927981D0 (en) 1989-12-11 1989-12-11 Carbamoyl derivative

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL288184A1 PL288184A1 (en) 1992-04-21
PL166516B1 true PL166516B1 (pl) 1995-05-31

Family

ID=10667774

Family Applications (2)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL90304868A PL167449B1 (pl) 1989-12-11 1990-12-10 Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych PL PL PL
PL90288184A PL166516B1 (pl) 1989-12-11 1990-12-10 Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamollowych PL PL PL

Family Applications Before (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL90304868A PL167449B1 (pl) 1989-12-11 1990-12-10 Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych PL PL PL

Country Status (31)

Country Link
EP (1) EP0432984B1 (pl)
JP (1) JPH0822849B2 (pl)
KR (1) KR100192999B1 (pl)
CN (1) CN1025786C (pl)
AP (1) AP192A (pl)
AT (1) ATE163641T1 (pl)
AU (1) AU642182B2 (pl)
BG (2) BG60015B2 (pl)
CA (1) CA2031897C (pl)
CZ (1) CZ282068B6 (pl)
DE (1) DE69032083T2 (pl)
DK (1) DK0432984T3 (pl)
ES (1) ES2112832T3 (pl)
FI (1) FI95029C (pl)
GB (2) GB8927981D0 (pl)
GR (1) GR3026279T3 (pl)
HR (1) HRP930326B1 (pl)
HU (2) HU210441B (pl)
IE (1) IE904448A1 (pl)
IL (1) IL96621A (pl)
MY (1) MY106363A (pl)
NO (1) NO174198C (pl)
PL (2) PL167449B1 (pl)
PT (1) PT96154B (pl)
RO (1) RO108562B1 (pl)
RU (1) RU2002740C1 (pl)
SI (1) SI9012330A (pl)
SK (1) SK614690A3 (pl)
TW (1) TW219329B (pl)
YU (1) YU48218B (pl)
ZA (1) ZA909898B (pl)

Families Citing this family (11)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
DE59103389D1 (de) * 1990-05-04 1994-12-08 Ciba Geigy Ag Substituierte Indole.
GB9020338D0 (en) * 1990-09-18 1990-10-31 Lilly Industries Ltd Pharmaceutical compounds
GB9026425D0 (en) * 1990-12-05 1991-01-23 Ici Plc Process
GB9026427D0 (en) * 1990-12-05 1991-01-23 Ici Plc Chemical process
GB9119001D0 (en) * 1991-09-05 1991-10-23 Ici Plc Pharmaceutical agents
ES2050611B1 (es) * 1992-10-08 1994-12-16 Ici Plc Una nueva forma fisica de un derivado de carbamoilindol con propiedades antagonistas de leucotrienos.
GR1001368B (el) * 1992-10-08 1993-10-29 Ici Plc Φαρμακευτικοί φορείς.
WO1996008496A1 (en) * 1994-09-16 1996-03-21 Takeda Chemical Industries, Ltd. Triazolopyridazines process and intermediates for their preparation and their use as medicaments
US7166638B2 (en) * 2003-05-27 2007-01-23 Nicox S.A. Statin derivatives
JP2008515971A (ja) * 2004-10-12 2008-05-15 デコード ジェネティクス イーエイチエフ 閉塞性動脈疾患のためのスルホンアミドぺリ置換二環式化合物
ES2395929T3 (es) * 2005-02-25 2013-02-18 Ono Pharmaceutical Co., Ltd. Compuestos de indol para tratar trastornos respiratorios

Family Cites Families (6)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US4524152A (en) * 1982-12-30 1985-06-18 Pennwalt Corporation 1-Cyano-3-(fluoroalkyl)guanidines for lowering blood pressure
GB8623429D0 (en) * 1985-10-17 1986-11-05 Ici America Inc Carboximide derivatives
AU609704B2 (en) * 1985-10-17 1991-05-09 Ici Americas Inc. Indole and indazole ketosulphone leukotriene antagonists
MY103259A (en) * 1987-04-15 1993-05-29 Ici America Inc Aliphatic carboxamides
GB8906032D0 (en) * 1988-04-14 1989-04-26 Ici America Inc Hetera-aliphatic carboxamides
GB9026425D0 (en) * 1990-12-05 1991-01-23 Ici Plc Process

Also Published As

Publication number Publication date
GB9026797D0 (en) 1991-01-30
HK1003830A1 (en) 1998-11-06
PT96154B (pt) 1998-05-29
AU642182B2 (en) 1993-10-14
IL96621A0 (en) 1991-09-16
RO108562B1 (ro) 1994-06-30
PL288184A1 (en) 1992-04-21
FI95029C (fi) 1995-12-11
EP0432984A3 (en) 1992-04-22
KR100192999B1 (ko) 1999-06-15
CN1025786C (zh) 1994-08-31
FI95029B (fi) 1995-08-31
DE69032083D1 (de) 1998-04-09
GR3026279T3 (en) 1998-06-30
ZA909898B (en) 1991-08-28
HU210441B (en) 1995-04-28
EP0432984A2 (en) 1991-06-19
CZ614690A3 (en) 1997-05-14
SI9012330A (en) 1997-12-31
RU2002740C1 (ru) 1993-11-15
NO905327D0 (no) 1990-12-10
YU48218B (sh) 1997-08-22
FI906084A0 (fi) 1990-12-11
IL96621A (en) 1994-11-28
DE69032083T2 (de) 1998-07-16
NO174198B (no) 1993-12-20
BG60015B2 (bg) 1993-06-30
HRP930326A2 (en) 1996-06-30
JPH0770061A (ja) 1995-03-14
AP192A (en) 1992-06-30
AP9000230A0 (en) 1991-01-31
CA2031897A1 (en) 1991-06-12
GB2238790A (en) 1991-06-12
BG50606A3 (bg) 1992-09-15
HU210877A9 (en) 1995-09-28
GB2238790B (en) 1993-06-30
SK278528B6 (en) 1997-08-06
DK0432984T3 (da) 1998-11-30
NO905327L (no) 1991-06-12
EP0432984B1 (en) 1998-03-04
GB8927981D0 (en) 1990-02-14
CZ282068B6 (cs) 1997-05-14
KR910011780A (ko) 1991-08-07
NO174198C (no) 1994-04-06
HUT56345A (en) 1991-08-28
TW219329B (pl) 1994-01-21
CN1053604A (zh) 1991-08-07
SK614690A3 (en) 1997-08-06
ATE163641T1 (de) 1998-03-15
JPH0822849B2 (ja) 1996-03-06
PT96154A (pt) 1991-09-30
AU6791790A (en) 1991-06-13
CA2031897C (en) 2001-12-18
IE904448A1 (en) 1991-06-19
ES2112832T3 (es) 1998-04-16
HRP930326B1 (en) 1998-12-31
FI906084L (fi) 1991-06-12
PL167449B1 (pl) 1995-09-30
HU908137D0 (en) 1991-06-28
MY106363A (en) 1995-05-30
YU233090A (sh) 1993-05-28

Similar Documents

Publication Publication Date Title
JP2021500330A (ja) Pad阻害剤としてのイミダゾ−ピリジン化合物
JPH09501429A (ja) 選択的ドーパミンd3リガンドとしての2−アミノインダン類
JPH047746B2 (pl)
HUT65590A (en) Novel derivatives of thiopyranopyrrole and preparation thereof
US20230348441A1 (en) Bicyclic compound that acts as crbn protein regulator
PL166516B1 (pl) Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamollowych PL PL PL
JPH01311063A (ja) ヘテラ―脂肪族カルボクサミド誘導体、その製造方法、該化合物の中間体および該化合物を含有するロイコトリエン拮抗作用を有する薬学的組成物
JPH0578349A (ja) キナゾリン誘導体およびそれらの製造法
JPH10500106A (ja) 治療物質としての置換された縮合および橋かけ二環式化合物
EP0538477B1 (en) Novel cyclic aminophenylacetic acid derivative, production thereof, and immune response modulator containing the same as active ingredient
RU2054417C1 (ru) Способ получения 3-алкилированного индола и (2-нитрофенил)-ацетальдегид
JP4636521B2 (ja) sPLA2阻害作用を有する三環系化合物
KR19990087485A (ko) 엔도텔린 전환 효소 억제제로서 레트로아미드 결합을 가진 황유도체
US5286740A (en) Carbamoyl derivatives
HU212936B (en) Process for producing (2r)-methyl-4,4,4-trifluorobutylamine
WO2019120198A1 (zh) 一类喹啉衍生物
CZ216895A3 (en) Novel derivatives of 3-hydroxyanthranilic acid, process and intermediates of their preparation, novel pharmaceutical preparations and their use
KR100228327B1 (ko) 3-알킬화 인돌의 제조방법
EP0337765B1 (en) Acylsulfonamide derivatives of alpha-carbocyclyltoluic acids used as leukotriene antagonists
JPH0118916B2 (pl)
JP4061333B2 (ja) 2−(ピラゾール−1−イル)ピリジン誘導体
JPH0328438B2 (pl)
HK1003830B (en) Carbamoyl derivatives
JPWO2001036420A1 (ja) sPLA2阻害作用を有する三環性アザインドリジン誘導体