PL167449B1 - Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych PL PL PL - Google Patents

Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych PL PL PL

Info

Publication number
PL167449B1
PL167449B1 PL90304868A PL30486890A PL167449B1 PL 167449 B1 PL167449 B1 PL 167449B1 PL 90304868 A PL90304868 A PL 90304868A PL 30486890 A PL30486890 A PL 30486890A PL 167449 B1 PL167449 B1 PL 167449B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
methyl
formula
acid
solution
mixture
Prior art date
Application number
PL90304868A
Other languages
English (en)
Inventor
Robert T Jacobs
Original Assignee
Zeneca Ltd
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Zeneca Ltd filed Critical Zeneca Ltd
Publication of PL167449B1 publication Critical patent/PL167449B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07DHETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D209/00Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom
    • C07D209/02Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom condensed with one carbocyclic ring
    • C07D209/04Indoles; Hydrogenated indoles
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07DHETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D209/00Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom
    • C07D209/02Heterocyclic compounds containing five-membered rings, condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom condensed with one carbocyclic ring
    • C07D209/04Indoles; Hydrogenated indoles
    • C07D209/10Indoles; Hydrogenated indoles with substituted hydrocarbon radicals attached to carbon atoms of the hetero ring
    • C07D209/18Radicals substituted by carbon atoms having three bonds to hetero atoms with at the most one bond to halogen, e.g. ester or nitrile radicals
    • C07D209/24Radicals substituted by carbon atoms having three bonds to hetero atoms with at the most one bond to halogen, e.g. ester or nitrile radicals with an alkyl or cycloalkyl radical attached to the ring nitrogen atom
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P29/00Non-central analgesic, antipyretic or antiinflammatory agents, e.g. antirheumatic agents; Non-steroidal antiinflammatory drugs [NSAID]
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/08Antiallergic agents
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P43/00Drugs for specific purposes, not provided for in groups A61P1/00-A61P41/00
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P9/00Drugs for disorders of the cardiovascular system
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07CACYCLIC OR CARBOCYCLIC COMPOUNDS
    • C07C211/00Compounds containing amino groups bound to a carbon skeleton
    • C07C211/01Compounds containing amino groups bound to a carbon skeleton having amino groups bound to acyclic carbon atoms
    • C07C211/02Compounds containing amino groups bound to a carbon skeleton having amino groups bound to acyclic carbon atoms of an acyclic saturated carbon skeleton
    • C07C211/15Compounds containing amino groups bound to a carbon skeleton having amino groups bound to acyclic carbon atoms of an acyclic saturated carbon skeleton the carbon skeleton being further substituted by halogen atoms or by nitro or nitroso groups

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Pulmonology (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Cardiology (AREA)
  • Heart & Thoracic Surgery (AREA)
  • Pain & Pain Management (AREA)
  • Rheumatology (AREA)
  • Indole Compounds (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)
  • Acyclic And Carbocyclic Compounds In Medicinal Compositions (AREA)
  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)

Abstract

1 . Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych, a mianowicie 3-metoksy-4-[1 - metylo-5-(2-metylo-4,4,4-trifluorobutylokarbamoilo )indolilo-3-metylo]-N-(2-metylofenylosulfonylo)benz- amidu lub jego soli dopuszcznej do stosowania w farmacji, znamienny tym, ze 2-metylo-4,4,4-trifluoro- butyloamine acyluje sie za pomoca 4-(5-karboksy- l-metyloindolilo-3-metylo)-3-metoksy-N-(2-metylo- fenylosulfonylo)benzamidu w obecnosci czynnika odwadniajacego lub reakcji poddaje sie reaktywna pochodna wymienionego karboksyindolu, przy czym jesli pozadany jest zwiazek w zasadniczo enancjomerycznie czystej postaci, to reakcje pro- wadzi sie przy uzyciu zasadniczo enancjomerycznie czystej substancji wyjsciowej lub rozdziela sie opty- cznie czynne postacie przy uzyciu konwencjonal- nych metod a jesli pozadana jest sól dopuszczona do stosowania w farmacji to wytworzony 3-meto- ksy-4-[1 -metylo-4,4,4-trifluorobutylokarbamoilo)indo- lilo-3-metylo]-N-(2-metylofenylosulfonylo)benzamid poddaje sie reakcji z odpowiednia zasada, zdolna do utworzenia kationu dopuszczonego do stoso- wania w farmacji. Wzór 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych, takich jak nowe pochodne 5-(2-metylo-4,4,4-triffuorobutylokarbamoilo)indolowe, które wykazują działanie antagonistyczne w odniesieniu do farmakologicznego działania jednego lub więcej metabolitów kwasu arachidonowego, znanych jako leukotrieny (właściwości te poniżej określa się jako „właściwości antagonistyczne w odniesieniu do leukotrienów“). Nowe pochodne użyteczne są w tych przypadkach, w których taki antagonizm jest pożądany.
Związki wytwarzane sposobem według wynalazku są użyteczne do zwalczania chorób wywołanych leukotrienami, na przykład, związki te można stosować do zwalczania chorób typu alergii lub stanów zapalnych lub w przypadkach szoków endotoksycznych, lub traumatycznych.
Farmaceutyczne kompozycje zawierające nowe pochodne są przeznaczone do zwalczania wymienionych powyżej schorzeń.
W europejskim zgłoszeniu patentowym numer publikacji 220 066 zastrzeżono serie karbamoilowych pochodnych heterocyklicznych obejmujących pochodne 5-karbamoiloindoli o wzorze 2, w którym R1 oznacza grupę alkilową o 2 -10 atomach węgla ewentualnie podstawioną jednym lub więcej podstawnikami będącymi atomami fluoru, Ra oznacza atom wodoru lub grupę metylową, Rc oznacza atom wodoru lub grupę alkoksylową o 1 - 4 atomach węgla, Rd oznacza atom wodoru lub grupę alkilową o 1-10 atomach węgla, zaś M oznacza grupę o wzorze tCO-NH-SO2tR6, w którym R6 oznacza grupę arylową o 6 -12 atomach węgla, podstawioną 1 lub 2 podstawnikami, takimi jak atom chlorowca, grupa aminowa, alkilowa o 1- 4 atomach węgla, alkoksylowa o 1- 4 atomach węgla lub trifluorometylowa oraz ich sole dopuszczone do stosowania w farmacji.
Nieoczekiwanie stwierdzono, że nowe pochodne karbamoilowe o wzorze 2, w którym Ri oznacza grupę 2-metylOt4,4,4-trifluorobutylową, zaś inne grupy posiadają znaczenie podane powyżej, wykazują wielokrotnie wyższą moc działania antagonistycznego w odniesieniu do leukotrienu w porównaniu ze związkami znanymi, co opisano i wykazano w porównawczym teście biologicznym w dalszej części niniejszego opisu. Grupa 2tmetylo-4,4,4-trifluorobutylowa jest pochodną nowego związku 2tmetylo-4,4,4-trifluorobutyloammy.
Przedmiotem niniejszego wynalazku jest sposób wytwarzania pochodnej 5t(2-metylot4,4,4t trifluorobutylokarbamoilo)indolu o wzorze 1, zarówno w postaci czystego izomeru, zwłaszcza w postaci R jak i w postaci racematu oraz w postaci soli dopuszczonej do stosowania w farmacji.
167 449
Zrozumiałe jest, że ze względu na asymetryczny atom węgla w grupie 2-metylo-4,4,4trifluorobutylokarbamoilowej związek o wzorze 1 może występować i być izolowanym w postaci optycznie czynnej oraz w postaci racematu. Związek taki może wykazywać polimorfizm. Związek taki może tworzyć solwaty. Zrozumiałym jest, że przedmiotem niniejszego wynalazku są postacie racemiczne, optycznie czynne, polimorficzne, solwaty jak i ich mieszaniny, wykazujące właściwości antagonistyczne w odniesieniu do leukotrienu. Dobrze znane są metody wytwarzania postaci optycznie czynnych (na przykład, za pomocą rozdziału postaci racemicznych lub za pomocą syntezy z optycznie czynnych substancji wyjściowych) oraz sposoby określania właściwości antagonistycznych w odniesieniu do leukotrienów za pomocą standardowych testów opisanych poniżej. Korzystnym może okazać się zastosowanie związku o wzorze 1 w postaci obejmującej, na przykład przynajmniej 95%, 98% lub 99% enancjomerycznego nadmiaru postaci R.
Grupa 2-metylo-4,4,4--riffuorobutylokarbamoilowa korzystnie występuje w optycznie czystej postaci R.
Szczególne postacie związku według niniejszego wynalazku przedstawia się w załączonych przykładach i można je zastosować zarówno w postaci wolnego kwasu jak i w postaci odpowiedniej soli dopuszczonej do stosowania w farmacji.
Przykłady odpowiednich soli dopuszczonych do stosowania w farmacji obejmują sole utworzone z zasadami, które tworzą kation dopuszczony do stosowania fizjologicznego, taki jak kation metalu alkalicznego, zwłaszcza litu, sodu i potasu, kation metalu ziem alkalicznych, zwłaszcza wapnia i magnezu, kation glinowy i amoniowy, jak również sole odpowiednich zasad organicznych, takich jak trietyloamina, morfolina, piperydyna i trietanoloamina.
Sposób według wynalazku wytwarzania 3-metoksy-4-[1-metylo-5-(2-metylo-4,4,4-trifluorobutylokarbamoilo)indolilo-3-metylo]-N-(2-metylofenylosulfonylo)benzamidu o wzorze 1 lub jego soli polega na tym, że 2-metylo-4,4,4-trifluorobutyloaminę acyluje się za pomocą 4-(5-karboksy-1metyloindolilo-3-metylo)-3-metoksy-N-(2-metylofenylosulfonylo)benzamidu lub jego reaktywnej pochodnej.
W szczególności przeprowadza się acylowanie 2-metylo-4,4,4--riifuorobutyloaminy kwasem karboksylowym o wzorze 3, w którym U oznacza grupę karboksylową (związek ten w niniejszym opisie określany jest jako „kwas indolokarboksylowy o wzorze 3“), w obecności czynnika odwadniającego lub acylowanie to przeprowadza się przy użyciu aktywnej pochodnej kwasu indolokarboksylowego o wzorze 3. Dla specjalistów zrozumiałym jest, że zastosowanie racemicznego związku yjściowego -2-metylo-4,4,4-trifluorobutyloaminy prowadzi do racemicznej pochodnej karbamoilowej o wzorze 1, zaś zastosowanie enancjomerycznie czystej 2-metylo-4,4,4-trifluorobutyloaminy pozwala na uzyskanie enancjomerycznie czystego związku o wzorze 1.
Tak więc, na przykład, kwas indolokarboksylowy o wzorze 3 można poddawać reakcji z odpowiednim czynnikiem odwadniającym, na przykład, z 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimidem lub z jego solą z chlorowodorem lub bromowodorem, ewentualnie łącznie z zasadą organiczną, na przykład, 4-dimetyloaminopirydyną oraz z 2-metylo-4,4,4-triffuorobutyloaminą lub z jej solą, zwłaszcza z chlorowodorem lub bromowodorem, ewentualnie łącznie z zasadą organiczną, na przykład, 4-dimetyloaminopirydyną, w obecności odpowiedniego rozpuszczalnika lub rozcieńczalnika, na przykład, tetrahydrofuranu lub 1,2-dimetoksyetanu, w temperaturze w zakresie, na przykład 10-85°C, na przykład w tetrahydrofuranie w temperaturze 67°C lub w jej pobliżu.
Sposobem alternatywnym, aktywną pochodną kwasu indolokarboksylowego o wzorze 3, na przykład, halogenek kwasowy, taki jak, chlorek kwasowy, bezwodnik kwasowy lub mieszany bezwodnik kwasowy, taki jak utworzony z chloromrówczanem etylu w obecności organicznej zasady, takiej jak, na przykład, trietyloamina lub 4-dimetyloaminopirydyna, lub też ester obejmujący niższą grupę alkilową, taką jak estrowa grupa metylowa, można zastosować jako czynnik acylujący zwykle w odpowiednim obojętnym rozpuszczalniku lub rozcieńczalniku, na przykład, w chlorku metylenu, tetrahydrofuranie lub 1,2-dimetoksyetanie.
Kwas indolokarboksylowy o wzorze 3, w którym U oznacza grupę karboksylową można uzyskać za pomocą rozkładu odpowiedniego estru indolowego o wzorze 3, w którym U oznacza grupę o wzorze COOR1, w którym Rj oznacza grupę ochraniającą usuwaną konwencjonalnymi sposobami (który to związek w niniejszym opisie określa się jako „ester indolowy o wzorze 3“), na
167 449 przykład, grupę fenylową, benzylową lub alkilową o 1- 6 atomach węgla, ewentualnie podstawioną grupą acetoksylową, alkoksylową o 1- 4 atomach węgla lub alkilotiolową o 1- 4 atomach węgla. R’ może oznaczać grupę metylową, etylową, propylową, IIIrz. butylową, acetoksymetylową, metoksymetylową, 2-metoksyetylową, metylotiometylową, fenylową lub benzylową. Korzystnie R’ oznacza grupę metylową lub benzylową.
Zrozumiałe jest, że rozkład indolowego estru o wzorze 3 można przeprowadzać różnymi sposobami znanymi w chemii organicznej. Korzystny sposób rozkładu estru indolowego o wzorze 3 obejmuje reakcję estru z odpowiednią zasadą, na przykład, sposobem opisanym w przykładzie IIIc. Jeśli stosuje się postępowanie zgodne z powyższą metodą, to uzyskuje się kwas indolokarboksylowy o wzorze 3, w którym U oznacza grupę karboksylową, przy czym początkowo otrzymuje się odpowiednią sól z zasadą zastosowaną do hydrolizy. Sól taką można izolować po reakcji lub przekształcać w wolny kwas konwencjonalnymi metodami zakwaszania, na przykład, za pomocą reakcji z silnym odpowiednim kwasem, takim jak, solny lub siarkowy.
Nową 2-metylo-4,4,4-trifluorobutyloaminę, zarówno w postaci racemicznej, jak i w postaci czystego enancjomeru, zwłaszcza izomeru R korzystnie izoluje się w postaci soli addycyjnej, na przykład chlorowodorku. Nową aminę można wytwarzać w postaci racemicznej lub czynnej optycznie z kwasu 3,3,3-trifluoromasłowego lub jego estru, na przykład estru etylowego, metodą opisaną w przykładach. Zgodnie z przykładem I, zaproponowano dwa podobne sposoby wytwarzania chlorowodorku racemicznej 2tmetylo-4,4,‘4triffuorobutyloaminy. Wytwarzanie optycznie czynnej (R)-2-metylo-4,4,4-trifluorobutyloaminy, izolowanej w postaci chlorowodorku, przy użyciu chiralnego odczynnika pomocniczego -(4R, 5S)-( + )-4-metylo-5-fenylo-2-oksazolidynonu, przedstawia się w przykładzie II.
Jeśli pożądany jest związek o wzorze 1 w enancjomerycznej czystej postaci, to można go uzyskać za pomocą zastosowania enancjomerycznie czystych substancji wyjściowych, sposobem jaki opisano powyżej lub za pomocą rozdziału pożądanej optycznie czystej postaci przy użyciiu konwencjonalnych sposobów. Jeśli uzyskuje się związek o wzorze 1, zaś pożądana jest jego sól dopuszczona do stosowania w farmacji, to taką sól można wytwarzać za pomocą reakcji związku o wzorze 1 z odpowiednią zasadą, która daje kation dopuszczony do stosowania w farmacji.
Niezbędne substancje wyjściowe dla sposobów opisanych powyżej można wytwarzać sposobami standardowymi w chemii organicznej. Sposoby takie są analogiczne do sposobów stosowanych w celu syntezy znanych związków chemicznych o podobnych budowach oraz sposoby analogiczne do opisanych powyżej oraz opisane w przykładach.
Wyjściowe związki o wzorze 3 zwykle można wytwarzać z kwasu 5-indolokarboksylowego (związek o wzorze 4, w którym U oznacza grupę karboksylową). Tak więc, kwas o wzorze 4, w którym U oznacza grupę karboksylową można estryfikować konwencjonalnymi sposobami w celu uzyskania odpowiedniego estru o wzorze 4, w którym U oznacza grupę o wzorze COOR’, zaś R’ posiada powyżej podane znaczenia. Ester o wzorze 4, w którym U oznacza grupę o wzorze COOR’ można podstawiać w położeniu 3 grupy indolowej przy użyciu estru α-bromotoluenokarboksylowego o wzorze 5, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, w której Rh posiada powyżej podane znaczenia, przy użyciu metody podobnej do opisanej w przykładzie Ib. Prowadzi to do odpowiedniego diestru o wzorze 6, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR’. Ester α-bromotoluenokarboksylowy o wzorze 5 można wytwarzać konwencjonalnymi sposobami, na przykład przedstawionymi w europejskim opisie patentowym numer 220066 lub w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki numer 4 859 692. Diester o wzorze 6 można przekształcać w odpowiedni diester o wzorze 7, za pomocą alkilowania w położeniu 1 indolu, przy użyciu sposobu podobnego do opisanego w przykładzie Ic, za pomocą konwencjonalnego czynnika alkilującego, na przykład jodku metylu.
Za pomocą selektywnego przekształcenia grupy estrowej o wzorze -COOR1 w grupę karboksylową, diester o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, zaś u oznacza grupę o wzorze -COOR1, można przekształcić w odpowiedni kwas indolokarboksylowy o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, za' u oznacza grupę karboksylową. Na przykład, diester o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, w którym Rh oznacza grupę metylową, zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR’, w której R’ oznacza grupę benzylową, można przekształcać w odpowiedni kwas indolokarboksylowy o wzorze 7, w którym U oznacza grupę karboksylową, zaś T oznacza grupę o wzorze1 -COORh, w którym Rh oznacza grupę metylową, za
167 449 5 pomocą wodorolizy grupy benzylowej sposobem podobnym do przedstawionego w przykładzie Id.
Sposobem alternatywnym, za pomocą selektywnego przekształcenia grupy estrowej o wzorze -COORh w grupę karboksylową, diester o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR1 można przekształcić w odpowiedni kwas benzoesowy o wzorze 7, w którym T oznacza grupę karboksylową, zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR1. Na przykład, dimetylowy ester o wzorze 7, w którym T oznacza grupę o wzorze -COORh, zaś U oznacza grupę o wzorze -COOR1, w których zarówno Rh jak i R1 oznaczają grupy metylowe można selektywnie hydrolizować sposobem podobnym do opisanego w przykładzie III a i uzyskiwać kwas benzoesowy o wzorze 7, w którym T oznacza grupę karboksylową, zaś U oznacza grupę o wzorze -COORj, w którym Ri oznacza grupę metylową. Otrzymany kwas benzoesowy o wzorze 7 można przekształcać w związek wyjściowy - ester indolowy o wzorze 3, w którym U oznacza grupę o wzorze -COORj, przy użyciu sposobu podobnego do opisanego, na przykład w przykładzie IIIb.
Jak stwierdzono poprzednio związek o wzorze 1 wykazuje właściwości antagonistyczne w odniesieniu do leukotrienu. Tak więc, właściwości antagonistyczne obejmują działania w odniesieniu do jednego lub więcej metabolitów kwasu arachidonowego, znanych jako leukotrieny, na przykład, C4, D 4 i/lub E4, które znane są jako silne środki spasmogenne (zwłaszcza w odniesieniu do płuc) powodują zwiększenie przepuszczalności naczyń oraz włączają się w proces patogenezy astmy i stanów zapalnych jak również szok endotoksyczny i szok traumatyczny. Związek o wzorze 1 użyteczny jest do zwalczania chorób wywołanych przez leukotrieny, w którym pożądana jest taka aktywność. Przykłady takich chorób obejmują, na przykład, uczuleniowe choroby płuc takie jak, astma, katar sienny, uczuleniowy nieżyt nosa oraz pewne choroby zapalne, takie jak, zapalenie oskrzeli, wyprysk alergiczny i wyprysk przemieszczający się, łuszczycy, jak również, choroby którym towarzyszy skurcz naczyniowy lub skurcz serca, takie jak, szok endotoksyczny lub szok traumatyczny.
Związek o wzorze 1 wykazuje silnie antagonistyczne działanie wobec leukotrienów i użyteczny jest w przypadkach gdy taka aktywność jest pożądana. Na przykład, związek o wzorze 1 jest cennym środkiem do stosowania jako standard farmakologiczny przeznaczony do prac badawczych oraz do standaryzacji nowych modeli chorobowych i w próbach badawczych nad nowymi środkami terapeutycznymi do zwalczania chorób, w których genezie biorą udział leukotrieny.
Jeśli związek o wzorze 1, stosuje się w celu zwalczania wymienionych powyżej chorób, to zwykle podaje się go w postaci odpowiedniej kompozycji farmaceutycznej, która obejmuje związek o wzorze 1, jaki określono powyżej, łącznie z rozcieńczalnikiem lub nośnikiem dopuszczonym do stosowania w farmacji. Kompozycja ta wybrana zostaje na podstawie wybranej drogi podawania. Kompozycje takie można wytwarzać przy użyciu konwencjonalnych sposobów, dodatków i środków wiążących i mogą one występować w różnych postaciach dawkowania. Na przykład, można je stosować w postaci tabletek, kapsułek, roztworów lub zawiesin przeznaczonych do podawania doustnie, w postaci czopków do podawania doodbytniczo, w postaci jałowych roztworów lub zawiesin do podawania dożylnie lub domięśniowo w iniekcji lub infuzji, w postaci aerozoli lub w rozpylaczach jako roztwory lub zawiesiny do podawania w inhalacjach oraz w postaci proszku łącznie z obojętnym stałym rozcieńczalnikiem dopuszczonym do stosowania w farmacji, takim jak, laktoza, przeznaczonym do podawania przez wdmuchiwanie. Jeśli pożądaną jest stała postać związku o wzorze 1, to korzystnie stosuje się go w formie bezpostaciowej. Formę bezpostaciową można wytwarzać za pomocą dodawania kwasu solnego, jako wodnego roztworu kwasu, do roztworu soli sodowej związku o wzorze 1 w mieszaninie wodno-alkoholowej, na przykład, w mieszaninie metanolu i wody, w celu wytrącenia związku o wzorze 1.
Dla podawania doustnie w postaci tabletek lub kapsułek zwykle związek o wzorze 1 stosuje się w nich w ilości do 250 mg, najczęściej 5-100 mg. Podobnie w celu dożylnej lub domięśniowej iniekcji lub infuzji związek o wzorze 1 stosuje się w postaci jałowego roztworu lub zawiesiny zawierającej do 10% wagowo-wagowych, zwykle 0,05-5% wagowo-wagowych.
Dawka związku o wzorze 1 konieczna do podawania, zależy od parametrów znanym specjalistom, które obejmują drogę podawania, stopień rozwoju choroby, waga i wiek pacjenta. Jednak, zwykle związek o wzorze 1 ciepłokrwistym zwierzętom (w tym również ludziom) podaje się w dawce w zakresie, na przykład, 0,01 - 25 mg/kg, zwykle 0,1-5 mg/kg.
167 449
Właściwości antagonistyczne w odniesieniu do leukotrienu, związku o wzorze 1, bada się za pomocą standardowych testów. Tak więc, na przykład, właściwości te bada się in vitro przy użyciu standardowych pasków tchawicy świnek morskich metodą opisaną przez Krella w J. Pharmacol. Exp.Ther. 1979, 211, 436 oraz przedstawioną w europejskim opisie patentowym nr220066 i w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 4 859 692.
Selektywność działania związków jako antagonistów leukotrienu w przeciwieństwie do niespecyficznych depresantów mięśni gładkich można wykazać w wymienionym powyżej teście in vitro przy użyciu niespecyficznego środka spasmogennego, takiego jak, chlorek baru w stężeniu
1,5 X 10-3 molowym oraz w obecności indometacyny w stężeniu 5 X 10-e molowym.
Sposobem alternatywnym, antagonistyczne właściwości związku o wzorze 1 można badać in vitro w teście wiązania receptor-ligand opisanym przez Aharony'ego w Fed. Proc. 1987, 46, 691. Zgodnie z tym sposobem, frakcje membranowe zawierające receptory LTD4/E4, uzyskuje się z miąższu płuc świnek morskich, inkubuje w czasie 30 minut w temperaturze 22°C z 1 nanomolowym roztworem 3H-LTD4 w obecności lub bez badanego antagonisty. Specyficzne wiązanie, określone w warunkach w których zabezpiecza się przed enzymatycznym metabolizmem 3H-LTD4, określa się w wyniku odjęcia niespecyficznego wiązania określonego w obecności 1 - 2000 razy większego nadmiaru nieznaczonego LTD4 od totalnego wiązania 3H-LTD4. Każdą próbę wykonuje się dwa razy i wyniki (wartości Ki) są zwykle średnimi z szeregu takich pomiarów dla poszczególnych partii receptorów.
% hamowania uzyskany dla badanego antagonisty, w odniesieniu do wiązania kontrolnego (sam nośnik) wyraża się jako stosunek logarytmu stężenia molowego antagonisty do połowy wartości stężenia maksymalnego hamowania (IC50) określonego za pomocą komputerowej nieliniowej analizy najmniejszego kwadratu. Stałą wiązania (Ki) oblicza się następnie z wartości IC50, za pomocą równania Cheng-Prusoffa:
w którym [L] oznacza stężenie 3H-LTD4, zaś Kd stałą powinowactwa LTD4 do tego receptora, określone oddzielnie dla każdego rodzaju. (Biochem. Pharmacol. 1973, 22, 3099-3108).
Zwykle związki o wzorze 1 wykazują statystycznie znaczną aktywność jako antagoniści LTC4, LTD 4 i/lub LTE4 w jednym z opisanych powyżej testów przy stężeniu około 10_8molowym lub znacznie mniejszym. Na przykład, wartość pKi 9,4 jest zwykle typowa dla związku według przykładu II.
Aktywność jaką wykazują związki według niniejszego wynalazku będąca antagonistyczną w odniesieniu do leukotrienu można badać in vivo, przy użyciu zwierząt laboratoryjnych, na przykład, rutynowym testem aerozolowym na świnkach morskich opisanym przez Snydera i jego współpracowników, J. Pharmacol. Methods, 1988,19, 219. W tym teście obserwuje się szczególną użyteczność antagonistycznych właściwości w odniesieniu do leukotrienu, karbamoilowych pochodnych o wzorze 1. Zgodnie z tym testem świnkom morskim wstępnie podaje się badany związek w postaci roztworu w glikolu polietylenowym (zwykle 1 godzinę) przed aerozolowym wywołaniem leukotrienu LTD4 (wychodząc z 2 ml roztworu o stężeniu 30 mikrogramów/ml). Oddziaływanie badanego związku na średni czas rozpoczęcia leukotrienem wywołanych zmian w próbie oddychania (takiej jak, określanie początku zaburzeń oddechu) określa się w teście i porównuje z tym parametrem u kontrolnych nie poddawanych działaniu związku świnek morskich. Procentową wartość ochronnego działania związku badanego oblicza się na podsta.wie czasu upływającego do początku zaburzeń oddechu do jego wartości uzyskanej dla zwierząt kontrolnych. Zwykle wartość ED50 dla związku według przykładu II, po podaniu doustnie wynosi 1,1 mikromola/kg, przy czym nie stwierdza się jakichkolwiek działań ubocznych nawet po wielokrotnym zwiększeniu minimalnych dawek skutecznych. Dla porównania można przytoczyć wartość ED50, która dla związku o wzorze 2, w którym R1 oznacza grupę cyklopentylometylową, Ra oznacza
167 449 atom wodoru, Rd oznacza grupę metylową, Rc oznacza grupę metoksylową, zaś M oznacza grupę o wzorze -CO-NH-SO2-R6, w którym Re oznacza grupę 2-metylofenylową (przykład X w europejskim opisie patentowym nr 220 066), wynosi 19,2 mikromola/kg.
Wynalazek niniejszy ilustruje się poniższymi nieograniczającymi przykładami, w których poniżej zestawione określenia, jeśli nie podano inaczej, przyjmują znaczenia podane poniżej.
(i) temperaturę określa się w stopniach Celsjusza (°C), reakcje przeprowadza się w temperaturze pokojowej lub w temperaturze otoczenia, co oznacza temperatury w zakresie 18 - 25°C, reakcje wrażliwe na działanie powietrza lub wilgoci przeprowadza się w atmosferze obojętnej (argonu lub azotu), (ii) oddestylowywanie rozpuszczalnika przeprowadza się przy użyciu wyparki obrotowej pod zmniejszonym ciśnieniem (600-4000 paskali), przy temperaturze łaźni do 60°C, (iii) szybką chromatografię kolumnową przeprowadza się na żelu krzemionkowym Merck Kieselgel (Art 9385), zaś chromatografię kolumnową normalną na żelu krzemionkowym Merck Kieselgel 60 (Art 7734), przy czym te substancje uzyskuje się z firmy E. Merck, Darmstadt, Niemcy, chromatografię cienkowarstwową (TLC) przeprowadza się na 0,25 mm warstwie żelu krzemionkowego GHLF na płytkach Analtech (Art 21521) uzyskiwanych z firmy Analtech, Newark, DE, St. Zjedn. Ameryki, chromatografię gazowo-cieczową (GLC) przeprowadza się na wytopionej, krzemionkowej, szklanej kolumnie kapilarnej o wymiarach 0,2 mm X 25 m, wypełnionej 5% fenylometylosilikonem jako fazą stacjonarną, z szybkością przepływu 0,7 ml/min, ze wzrostem temperatury w granicach 50°C w ciągu 5 minut i następnie 10°C/min do temperatury 275°C, temperatura injektora 225°C oraz temperatura detektora 275°C, z czasem retencji (Ir) określonym w minutach, (iv) zwykle, przebieg reakcji śledzi się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, zaś czas reakcji podaje się tylko w celu zilustrowania, (v) temperaturę topnienia podaje się jako wartość niekorygowaną, zaś (d) oznacza rozkład, temperatury topnienia podaje się dla substancji uzyskiwanych podanym sposobem, polimorfizm różnych preparatów o różnych temperaturach topnienia jest wynikiem izolacji substancji, (vi) wszystkie produkty końcowe były zasadniczo czyste według chromatografii cienkowarstwowej, wykazywały zgodny z wymaganiem wykres widma magnetycznego rezonansu protonowego (NMR) oraz dane mikroanalizy elementarnej, (vii) wydajności podaje się tylko w celu ilustrowania, (viii) jeśli się je podaje, to dane widma magnetycznego rezonansu protonowego wyrażone są w wartościach 6 dla większości charakterystycznych protonów, podane w częściach na milion (ppm), przy użyciu tetrametylosilanu jako standardu wewnętrznego (TMS), przy 80 MHz, 250 MHz, 300 MHz lub 400 MHz, stosując CDCh, DMSO-de lub CD3OD jako rozpuszczalniki, stosuje się następujące konwencjonalne skróty dla kształtu sygnałów, na przykład, s-singlet, d-dublet, m - multiplet, br szerokie itd., podaje się raczej obserwowane niż obliczone przesunięcia dla sygnałów złożonych, określenie „Ar“ oznacza grupę aromatyczną lub sygnał, pomiary nadmiaru enancjomerów (ee) wykonuje się za pomocą magnetycznego rezonansu 19F, przy użyciu chiralnego odczynnika - 2,2,2-trifluoro-1-(9-antrylo)etanolu-d11 (TFAE-dn), rezonans fluoru dla związku o wzorze 1 rozpuszczonego w CDCh, który występuje przy około -63,8 ppm, zaś dla CFCh przy
376,5 MHz wykazuje większe przesunięcie sygnałów dla izomeru -R niż dla sygnału izomeru-S, w obecności dodanego (R)-(-)-TFAE-dn, (ix) zmniijszone ciiś^i^r^i^ określa sżę w sk^^li al^ss^ll^ti^i^j w paskalach ((^^), (x) chemiczne symbole posiadają swe konwencjonalne znaczenia, zwykle symbole jednostek podaje się w układzie SI lub w jednostkach dopuszczonych do stosowania łącznie z układem SI (na przykład, 1, ml, g, mg, godzina, minuta), (xi) stosunki objętości określa się w odniesieniu do rozpuszczalników jako objętościowoobjętościowe, (xii) widmo masowe (MS) rejestruje się przy energii 70 elektronowoków w stanie chemicznej jonizacji lub przy wytrąceniu elektronu i zwykle podaje się w nich wartość jednego piku odpowiadającego jonowi macierzystemu.
Przykład I. Wyjściowy kwas benzoesowy uzyskuje się poniższym sposobem.
a) Wytwarzame 5-inddlo0r)bo0rylann bennylu.
167 449
Roztwór kwasu 5-indolrkarboksylowego (68,3 g), alkoholu benzylowego (64,9 g) i trifenylofosfiny (157,0 g) w tetrahydrofuranie (1,2 litra) oziębia się do temperatury 5°C i wkrapla do niego azodikarboksylan dietylu (90,0 g). Po zakończeniu dodawania całość pozostawia się do ogrzania do temperatury pokojowej. Mieszaninę reakcyjną miesza się w czasie 24 godzin i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość umieszcza się w eterze dietylowym (1 litr) i sączy. Z przesączu oddestylowuje się rozpuszczalnik i uzyskuje produkt w postaci syropu o barwie żółtej, który oczyszcza się za pomocą szybkiej chromatografii, eluując kolejno mieszaninami chlorku metylenu i heksanu w stosunkach 1:2,1:1 i 2:1, uzyskując krystaliczny produkt o barwie żółto-białej. Substancję uciera się z mieszaniną heksanu i chlorku metylenu w stosunku 1:1 (300 ml), odsącza i uzyskuje 5indolokarboksylan benzylu w postaci ciała stałego o barwie białej (74,2 g/70%), o temperaturze topnienia 127 - 129°C.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCla): 5,39 (s, 2H, CH2), 6,61 (m, 1H, indol -H(2)), 8,56 (szerokie, 1H,NH).
b) Wytwarzanie 4t(5-benzyloksykarbonyloindolilot3tmetylo)-3-metoksybenzoesanu metylu.
Roztwór 5-indolokarboksylanu benzylu (86,8 g), 4-bromometylot3-metoksybenzoesanu metylu (89,5 g) i jodku potasu (57,4 g) w N,N-dimetyloformamidzie (900 ml) ogrzewa się w temperaturze 80°C w czasie 10 godzin. Z mieszaniny reakcyjnej oddestylowuje się rozpuszczalnik i pozostałość miesza z eterem dietylowym i wodą. Organiczną warstwę oddziela się i przemywa wodą. Wodne warstwy łączy się i ekstrahuje eterem dietylowym. Połączone ekstrakty organiczne suszy się nad siarczanem magnezowym i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość oczyszcza się za pomocą chromatografii szybkiej, eluuje następnie mieszaninami octanu etylu, heksanu i chlorku metylenu w stosunkach 0:1:1, 2:48:50, 4:46:50, 5:45:50 i 10:40:50 i uzyskuje ^jodometyloGmetoksybenzoesan metylu (27,8 g), odzyskuje 5-indolokarboksylan benzylu (29,6 g) oraz surowy produkt w postaci ciała stałego o barwie brunatnej (50,6 g). Odzyskany 5-indolokarboksylan benzylu (29,6 g) w N^N-dimetyloformamidzie (250 ml) poddaje się reakcji z 4-jodometylo-3metoksybenzoesanem metylu (29,8 g) w temperaturze 80°C w czasie 12 godzin, po czym oddestylowuje rozpuszczalnik i uzyskuje pozostałość o barwie ciemnej. Pozostałość rozpuszcza się w eterze dietylowym i trzykrotnie przemywa wodą. Warstwy wodne łączy się i ekstrahuje eterem dietylowym. Połączone warstwy organiczne suszy się nad siarczanem magnezowym i oddestylowuje z nich rozpuszczalnik. Pozostałość oczyszcza się za pomocą szybkiej chromatografii, eluując kolejno mieszaninami octanu etylu, heksanu i chlorku metylenu w stosunkach 0:1:1, 2:48:50, 5:45:50 i 10:40:50 i uzyskuje kolejną porcję produktu w postaci ciała stałego o barwie brunatnej (31,9 g). Połączone porcje surowego produktu (82,5 g) zawiesza się w eterze dietylowym (400 ml), ogrzewa w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 30 minut, oziębia i sączy w celu uzyskania
4-(5-benzyloksykarbonyloindolilo-3-metylo)-3tmetoksybenzoesanu metylu w postaci ciała stałego o barwie kremowej (46,1 g, 31%).
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (250 MHz, CDCI3): 3,84 (s, H, COOCH3), 3,88 (s, 3H, OCH3), 4,14 (s, 2H, CH2), 5,35 (s, 2H, OCH2), 6,97 (d, 1H, indol-H(2)), 8,15 (szerokie, 1H, NH), 8,37 (s, 1H, indol-H(4)).
c) Wytwarzanie 4-(5-benzyloksykarbrnylo-l-metylomdolilo-3tmetylo)-3-metoksybenzoesan metylu.
Roztwór 4-(5-benzyloksykarbonyloindrlilo-3-metylo)-3tmetoksybenzoesan metylu (46,1 g) w N^-dimetyloformamidzie (200 ml) dodaje się do zawiesiny wodorku sodowego (2,83 g) w N,Ndimetyloformamidzie (300 ml) w temperaturze 5°C w atmosferze azotu. Całość miesza się w czasie 30 minut w temperaturze 5°C i następnie poddaje działaniu jodometanu (16,6g) pozostawia w temperaturze pokojowej i całość miesza w czasie 16 godzin. Mieszaninę reakcyjną wylewa się do wody z lodem (400 ml), rozcieńcza wodą (250 ml) i 1 normalnym kwasem solnym (250 ml). Otrzymany roztwór wodny ekstrahuje się octanem etylu. Połączone ekstrakty organiczne przemywa się 1 normalnym kwasem solnym, wodą i solanką, po czym suszy nad siarczanem magnezowym, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość u^^^i^ia się w ciepłym eterze dietylowym i sączy uzyskując 4-(5-benzyloksykarbonylo-1-metyloindolilot3-metylo)-3-metoksybenzoesanu metylu w postaci ciała stałego o barwie kremowej (42,4 g, 89%).
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCI3): 3,75 (s, 3H, NCH3), 3,87 (s, 3H, COOCH3), 3,90 (s, 3H, OCH3), 4,12 (s, 2H, CH2), 5,36 (s, 2H, OCH2), 6,82 (s, 1H, indol-H(2)), 8,38 (d, 1H, indol-H(4)).
167 449
d) Wytwarzanie 4-(5-karboksy-1-metyloindolilo-3-metylo)-3-metoksybenzoesan metylu.
Roztwór 4-(5-benzyloksykarbonylo- 1-metyloindolilo-3-metylo)t3-metoksybenzoesan metylu (41,0 g) i kwasu mrówkowego (40 ml) w N^-dimetyloformamidzie (600 ml) poddaje się działaniu 10%o wagowo-wagowych palladu osadzonego na węglu (10 g) i wytrząsa w atmosferze wodoru (3,45 X 105 paskala) w czasie 24 godzin. Katalizator odsącza się przez warstwę ziemi okrzemkowej, z przesączu oddestylowuje rozpuszczalnik i uzyskuje ciało! stałe o bawię bursztynowej . Ciało stałe uciera się w ciepłym eterze dietylowym i sączy uzyskując 4-(5-karboksy-ltmetyloindolilo-3metylo)-3tmetoksybensoesan metylu w postaci ciała stałego o barwie jasnoszarej (28,9 g, 88%), temperaturze topnienia 249-251°C.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (250 MHz, DMSO-de): 3,78 (s, 3H, NCH3), 3,64 (s, 3H, COOCH3), 3,93 (s, 3H, OCH3), 4,09 (s, 2H, CH2), 7,12 (s, 1H, indol-H(2)), 8,16(s, 1H, indol-H(4)), 12,44 (szerokie, 1H, COOH).
4,4,4-trifluorot2-metylobutyloammę otrzymuje się sposobem następującym.
e) Wytwarzanie 3,3,3--riffuoro-1tmetylomaślanu etylu.
Roztwór diizopropyloaminy (19,5 ml) w tetrahydrofuranie (200 ml) w temperaturze 0°C poddaje się działaniu n-butylolitu (71 ml, 1,5 molowy roztwór w heksanie). Otrzymany roztwór miesza się w czasie 30 minut w temperaturze 0°C, po czym oziębia do temperatury -70°C. Roztwór 3,3,3-trifluoromaślanu etylu (14 ml) w tetrahydrofuranie (150 ml) powoli dodaje do roztworu diizopropyloamidku litowego i otrzymaną mieszaninę miesza się w temperaturze -70°C w czasie 30 minut. W jednej porcji dodaje się roztwór jodometanu (11,5 ml) w tetrahydrofuranie, po czym usuwa łaźnię oziębiającą i mieszaninę reakcyjną pozwala na ogrzanie do temperatury pokojowej. Do całości dodaje się wodę i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość rozpuszcza się w chlorku metylenu, przemywa kwasem solnym (10%), wodą i solanką, po czym suszy nad siarczanem magnezowym, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik. Otrzymaną ciecz o barwie ciemnożółtej oczyszcza się za pomocą destylacji i otrzymuje się 3,3,3-triifuoro-1-mety]omaślan etylu w postaci bezbarwnej cieczy (7,8 g, 46%), o temperaturze topnienia 125 - 128°C.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCb): 1,30 (m, 6H, CH3), CH2, CH3,2,15 (m, 1H, H-C(3)), 2,64 (m, 1H, H-C(3)), 2,72 (m, 1H, H-C(2)), 4,16 (q, 2H, OCH2).
f) Wytwarzanie kwasu 3,3,3-trifluoro-1tmeZylomasłowego.
Roztwór 3,3,3-triffuoro-1-metylomaślanu etylu (7,7 g) w metanolu (21 ml), tetrahydrofuranie (21 ml) i wodzie (8,4 ml) poddaje się działaniu monowodzianu wodorotlenku litowego (3,5 g). Całość miesza się w czasie 48 godzin, po czym oddestylowuje rozpuszczalniki. Otrzymany roztwór wodny rozcieńcza się wodą i zakwasza 6 normalnym kwasem solnym. Wodny roztwór wyczerpująco ekstrahuje się octanem etylu. Połączone ekstrakty organiczne przemywa się wodą i solanką, suszy siarczanem magnezu, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik uzyskując kwas 3,3,3-trifluoro-1metylomasłowy jako ciecz o barwie ciemnożółtej (6,5 g, 99%).
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCb): 1,34 (d, 3H, CH3), 2,18 (m, 1H, H-C(3)), 2,67 (m, 1H, H-C(3)), 2,74 (m, 1H, H-C(2)), 10,6 (szerokie, 1H,COOH).
g) Wytwarzanie amidu kwasu 3,3,3-trifluoro-1tmetylomasłowego.
Roztwór kwasu 3,3,3--rifluoro-1-metylomasłowego (6,5 g) w chlorku metylenu (42 ml) dodaje się do roztworu 1,1-karbonylodiimidazolu (7,5 g) w chlorku metylenu (40 ml). Po zakończeniu wydzielania gazu, całość ogrzewa się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 30 minut. Mieszaninę oziębia się do temperatury pokojowej i przepuszcza przez nią bezwodny amoniak w czasie 20 minut. Całość miesza się w czasie 18 godzin w temperaturze pokojowej i następnie rozcieńcza octanem etylu, przemywa 10% kwasem solnym, wodą i solanką, po czym suszy nad siarczanem magnezowym, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik. Stałą pozostałość oczyszcza się za pomocą krystalizacji z mieszaniny eteru dietylowego i heksanu, uzyskując amid kwasu 3,3,3-trifluoro-1-metylomasłowego w postaci ciała stałego o barwie białej (4,4 g, 69%) o temperaturze topnienia 90,5 - 91,5°C.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCb): 1,30 (d, 3H, CH3), 2,13 (m, 1H, H-C(3)), 2,62 (m, 1H, H-C(3)), 2,71 (m, 1H, H-C(2)), 5,56 (szerokie, 2H, CONH2).
h) Wytwarzanie chlorowodorku 4,4,4-trifluoro-2-metylobutyloaminy.
Roztwór amidu kwasu 3,3,3--riffuoro-1-metylomasłooego (3,3 g) w eterze dietylowym (50 ml) dodaje się do ogrzewanej w temperaturze wrzenia zawiesiny wodorku litowoglinowego (1,2 g) w
167 449 w eterze dietylowym (50 ml) w takim tempie, że utrzymuje się mieszaninę w temperaturze wrzenia. Mieszaninę reakcyjną ogrzewa się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 2 godzin, oziębia do temperatury 0°C, reakcję przerywa za pomocą dodania wody (1,2 ml), po czym dodaje 10% wodny roztwór wodorotlenku sodowego (1,2 ml) i wodę (3,6 ml). Otrzymaną zawiesinę sączy się, przesącz suszy nad siarczanem magnezowym i sączy. Poprzez przesącz przepuszcza się bezwodny chlorowodór w czasie 5 minut, po czym oddestylowuje rozpuszczalnik i uzyskuje chlorowodorek 4,4,4-trifluoro-2-metylobutyloaminy w postaci ciała stałego o barwie białej (3,3 g, 88%), o temperaturze topnienia 224-225°C.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, DMSO-d6): 1,04 (d, 3H, CH3), 2,81-2,60 (szerokie, 2H, NCH2), 8,29 (szerokie, 2H, NH2).
Chlorowodorek aminy uzyskuje się również poniższym sposobem alternatywnym.
i) Wytwarzanie kwasu 3,3,3-trifluoro-1-metylomasłowego.
Do heksametylodisilazanu sodowego (roztwór 0,945 molowy w tetrahydrofuranie) (667 ml, 0,63 mola) w tetrahydrofuranie (0,9 litra) w temperaturze -78°C, w atmosferze azotu, dodaje się do roztwór 3,3,3-trifluoromaślanu etylu (90,6 ml) w tetrahydrofuranie (100 ml). Całość miesza się w ciągu 1,5 godziny, po czym w czasie silnego mieszania dodaje się jodek metylu (112 ml), tak szybko jak to możliwe. Mieszaninę reakcyjną ogrzewa się do temperatury 0°C, w czasie 2 godzin utrzymuje w tej temperaturze, po czym dodaje metanol (1 litr) i 1 normalny roztwór wodorotlenku litowego (1,2 litra), po czym mieszanie kontynuuje w czasie 48 godzin. Mieszaninę zakwasza się 2 normalnym kwasem solnym i ekstrahuje octanem etylu. Połączone warstwy organiczne przemywa się solanką, suszy nad siarczanem magnezowym i oddestylowuje rozpuszczalnik w temperaturze 30°C. Po połączeniu z produktem oddzielnego przekształcenia 3,3,3-trifluoromaślanu etylu (97,79 g), po destylacji uzyskuje się kwas 3,3,3-trifIuoro-1-metylomasłowy (173,24 g, 96%) w postaci ciała stałego zmieszanego z cieczą, zanieczyszczony kwasem 3,3,3-trifluoromasłowym i kwasem 2,2dimetylo-3,3,3-trifluoromasłowym, o temperaturze wrzenia 48,0-108°C (pod ciśnieniem 9900paskali). Za pomocą chromatografii cieczowo-gazowej uzyskano wartość czasu retencji tR = 6,1 minut.
j) Wytwarzanie chlorku kwasu 3,3,3--riffuoro-1-metylomasłowego.
Do kwasu 3,3,3--rifluoro-1-metylomasłowego (172g) w chlorku metylenu (150ml) i N,Ndimetyloformamidzie (3,5 ml) w temperaturze 0°C, w atmosferze azotu wkrapla się chlorek oksalilu (125 ml). Pozwala się aby temperatura wzrosła do temperatury otoczenia i całość miesza się w czasie 16 godzin. Po oddestylowaniu rozpuszczalnika, destylację prowadzi się przy użyciu koncentrycznej kolumny destylacyjnej (40 cm X 15 mm) i uzyskuje chlorek kwasu 3,3,3--riifuoro-1metylomasłowego) (około 99% czystości, 79,87 g, 42%) o temperaturze wrzenia 115,0-116,0°C) ciśnienie atmosferyczne, mierzone w temperaturze pokojowej jako 1017,4389- 10-1kPa). Za pomocą chromatografii cieczowo-gazowej wartość czasu retencji określono jako 5,04 minut. W widmie masowym MS(CI):139(M + H-HCl).
k) Wytwarzanie amidu kwasu 3,3,3-trifluoro-1-metylo-masłowego.
Do chlorku kwasu 3,3,3-triffuoro-1-metylomasłowego (35 g) w chlorku metylenu (300 ml) w temperaturze 0°C, w atmosferze azotu wprowadza się metodą pęcherzykową amoniak w czasie 15 minut. Całość miesza się w czasie 1godziny w temperaturze 0°C i następnie w temperaturze otoczenia w czasie 16godzin,po czym dodaje 600 ml octanu etylu i mieszaninę w stosunku 1: 110% kwasu solnego i solanki (500 ml). Po oddzieleniu warstwy organicznej, wodną warstwę alkalizuje się za pomocą 1 normalnego wodorotlenku sodowego i ekstrahuje octanem etylu. Organiczny ekstrakt suszy się nad siarczanem magnezowym i oddestylowuje z niego rozpuszczalnik. Pozostałość łączy się z produktem identycznej reakcji. Połączone ciało stałe rozpuszcza się w octanie etylu (200 ml) i dodaje do heksanu (2 litry). Uzyskuje się amid kwasu 3,3,3-trifluoro-1-metylomasłowego (56,9 g, 91%) w postaci bezbarwnego ciała stałego o temperaturze topnienia 90,5-91,5°C. Za pomocą chromatografii cieczowo-gazowej określa się czas retencji, tR= 12,04 minut, widmo masowe wykazuje MS(CI): 156 (M + H).
Analiza elementarna: dla wzoru C5H8F3NO: obliczono: C = 38,72%, H = 5,20%, N = 9,03%, znaleziono: C = 38,59%, H = 5,11%, N = 8,56%.
l) Wytwarzanie chlorowodorku 4,4,4-trifluoro-2-metylobutyloaminy.
167 449
Do zawiesiny wodorku litowo-glinowego (15,5 g) w eterze dietylowym (290 ml) dodaje się roztwór amidu kwasu 3,3,3-trifluoro- 1-metylomasłowego (31,74 g) w eterze dietylowym (0,5 litra) z taką szybkością aby utrzymać stan wrzenia. Mieszaninę ogrzewa się w temperaturze wrzenia w czasie 12 godzin, po czym oziębia do temperatury 0°C, reakcję przerywa za pomocą dodania roztworu siarczanu sodowego i pozostawia do ogrzania do temperatury pokojowej. Mieszaninę suszy się nad siarczanem sodowym i sączy przez warstwę ziemi okrzemkowej i przemywa eterem dietylowym. Przesącz poddaje się działaniu gazowego chlorowodorku (14,9 g, 0,409 mola) i następnie oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość rozpuszcza się w chlorku metylenu i łączy z produktem z podobnej reakcji z amidem kwasu 3,3,3-trifluoro-1-metylo-masłowego (25 g). Po krystalizacji z chlorku metylenu i eteru dietylowego, a następnie ucieraniu z octanem etylu uzyskuje się chlorowodorek 4,4,4-trifluoro-2-metylobutyloaminy (51,35 g, 79%) w postaci ciała stałego o barwie jasnoróżowej, o temperaturze topnienia 224,5 - 225,5°C.
Widmo masowe (CI): 142(M + H-HCl).
Analiza elementarna: dla wzoru C5H11CIF3N: obliczono: C = 33,81%, H = 6,24%, N = 7,89%, znaleziono: C = 33,93%, H = 6,13%, N = 8,17%.
Przykład II. Wyjściowy kwas benzoesowy uzyskuje się sposobem poniższym.
a) Wytwarzanie kwasu 3,3,3-trifluoromasłowego.
Roztwór monowodzianu wodorotlenku litowego (324 g) w wodzie (1,8 litra) dodaje się do mieszanego roztworu 3,3,3-trifluoromaślanu etylu (436 g) w metanolu (2,0 litry) i bezwodnym tetrahydrofuranie (2,0 litry), po czym zawiesinę miesza w czasie nocy. Po oddestylowaniu z zawiesiny części rozpuszczalnika, pozostałość rozcieńcza się wodą i przemywa eterem dietylowym. Wodną warstwę zakwasza się 6 molowym kwasem solnym i ekstrahuje eterem dietylowym. Połączone ekstrakty przemywa się solanką, suszy nad siarczanem magnezu i sączy. Z przesączu oddestylowuje się rozpuszczalnik, zaś pozostałość destyluje w temperaturze 165 - 168°C uzyskując kwas 3,3,3-trifuoromasłowy (347 g, 95%) o temperaturze topnienia 27 - 30°C.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCI3): 2,33-2,57 (m, 2H, CF3CH), 2,66 (t, 2H, CH2COOH).
b) Wytwarzanie chlorku kwasu 3,3,3-trifluoromasłowego.
Dimetyloformamid (1,0 litr) i chlorek oksalilu (239 ml) dodaje się do oziębionego do temperatury 0°C roztworu kwasu 3,3,3-trifluoromasłowego (343 g) w bezwodnym chlorku metylenu (230 ml), po czym w czasie nocy ogrzewa do temperatury pokojowej. Chlorek metylenu oddestylowuje się, zaś pozostałość destyluje do uzyskania chlorku kwasu 3,3,3-trifluoromasłowego (328 g, 85%), temperatura wrzenia 103 - 106°C.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCI3): 2,47-2,64 (m, 2H, CF3CH2), 3,19 (t, H, CH2COCl).
c) Wytwarzanie (4R,5S)-4-metylo-3-(3,3,3--rrfuoropropylokarbonylo)-5-fenylo-2toksazolit dynonu.
Roztwór n-butylolitu (2,0 mole) w heksanie dodaje się do mieszanego roztworu (4R,5S)-( + )4tmetylo-5-fenylo-2-oksazolidynonu (353 g) w bezwodnym tetrahydrofuranie (2500 ml) w temperaturze -78°C w obojętnej atmosferze. Roztwór miesza się w temperaturze -70°C w czasie 15 minut, następnie dodaje chlorek kwasu 3,3,3-trifluoromasłowego (320 g) w czasie 30 minut w temperaturze -60°C, mieszaninę ogrzewa się do temperatury pokojowej i miesza w czasie nocy. Z mieszaniny oddestylowuje się rozpuszczalnik i pozostałość miesza z eterem dietylowym i wodą. Warstwę eterową przemywa się 1 normalnym kwasem solnym, dwukrotnie solanką, suszy nad siarczanem magnezu i oddestylowuje rozpuszczalnik uzyskując surowy produkt (604 g, około 100%). Po przesączeniu przez warstwę 3000 ml żelu krzemionkowego, eluując mieszaniną chlorku metylenu i heksanu w stosunku 1:1, uzyskuje się ciało stałe o barwie białej. Po krystalizacji z mieszaniny chlorku metylenu i heksanu, uzyskując (4R,5S)-'4-metylo-3--3,3,3-trifuoropropylokarbonylo)-5t fenylo-2-oksazolidynon (519g, 86%), o temperaturze topnienia 93 - 95°C.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCh): 0,91 (d, 3H, CH3), 2,45 - 2,65 (m, 2H, CF3CH2), 3,18 - 3,40 (m, 2H, CH2CO), 4,78 (m, 1H, 4-H oksazolidynon), 5,70 (d, 1H, 5-H oksazolidon), 7,30-7,44 (m, 5H, Ar).
d) Wytwarzanie (4R,5S)-4-metylot3-((2R}-2-metylo-3,3,3-trifuoropropylokarbonylo)-5tfet nylo-2-oks:azolidynonu.
167 449
Do mieszanego roztworu amidku bis(trimetylosililowego) sodowego (1,9 mola) w tetrahydrofuranie (1900 ml) oziębionego do temperatury -40°C dodaje się roztwór (4R,5S)-4-metylo-3-(3,3,3trifluoropropylokarbonylo--5-fenylo-2-oksazolidynonu (517g) w bezwodnym tetrahydrofuranie (800 ml) w obojętnej atmosferze. Mieszaninę utrzymuje się w temperaturze -40°C w czasie dodatkowej połowy godziny. Do tej mieszaniny dodaje się jodometan (142 ml) w czasie około 15 minut, utrzymując wewnętrzną temperaturę w granicach -35°C do -30°C, po czym dodatkowo miesza w czasie dodatkowych 2 godzin w temperaturze -30°C i oziębioną mieszaninę reakcyjną wylewa do roztworu chlorku amonowego w wodzie (700 g w 2 litrach wody). Mieszaninę rozcieńcza się eterem dietylowym (1 litr) i rozdziela warstwy. Organiczną warstwę przemywa się 25% wodnym roztworem wodorosiarczanu sodowego i solanką. Warstwę wodną ekstrahuje się mieszaniną chlorku metylenu i eteru dietylowego w stosunku 1:1 oraz chlorkiem metylenu. Połączone warstwy organiczne suszy się nad siarczanem magnezu, oddestylowuje rozpuszczalnik i uzyskuje surowy produkt (595 g) w postaci oleju o barwie czerwonej. Produkt ten sączy się przez warstwę żelu krzemionkowego (3000 ml) przy użyciu 1 - 5% octanu etylu w heksanie, jako eluatu. Po oddestylowaniu rozpuszczalnika uzyskuje się ciało stałe o barwie białej (490 g) będące mieszaniną właściwego produktu, diastereomerycznie metylowanego produktu ubocznego i niemetylowanego związku wyjściowego. Po krystalizacji z mieszaniny eteru dietylowego i heksanu uzyskuje się (4R,5S)-4metylo-3-((2R)-2-metylo-3,3,3-trifluoropropylQkarbonylo)-5-fenylo-2-oksazolidynon (370 g, 68%) w postaci ciała stałego o barwie białej i temperaturze topnienia 68 - 70°C. Analiza metodą chromatografii cieczowej wysokosprawnej (Zorbax, żel krzemionkowy, 4,6 mm X 25 cm), mieszanina octanu etylu i heksanu w stosunku 1:9, szybkość przepływu 1,5ml/minutę, detekcja w nadfiolecie przy 254 nm (wykazała, że próbkę charakteryzuje czystość około 99%) objętość retencji 2,6). Ponowna krystalizacja tego ciała stałego o barwie białej, z mieszaniny eteru dietylowego i heksanu, pozwala uzyskać próbkę analityczną ^R^Sj^-metylo^-^Rj-^-metylo^S^-trifluoropropylQkarbonylo)-5-fenylo-2-oksazQlidynonu (300 g, 55%) w postaci przezroczystych, bezbarwnych igieł o temperaturze topnienia 74,5-75°C.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDCla): 0,89 (d, 3H, 4-CH3 z oksazolidynonu), 1,33 (d, 3H, CH (CHs)CO), 2,10-2,31(m, 1H, CF3CH2), 2,74-2,97 (m, 1H, CF3CH2), 4,03-4,17 (m, 1H, CHCO), 4,79 (m, 1H, 4-H z oksazolidynonu), 5,71 (d, 1H, 5-H z oksazolidynonu), 7,26 - 7,44 (m, 5H, fenyl), analiza metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej wykazuje 99,9% czystości.
Analiza elementarna: dla wzoru C15H16F3NO3: obliczono: C = 57,14%, H = 5,11%, N = 4,44%, znaleziono: C = 57,17%, H = 5,16%, N = 4,59%.
e) Wytwarzanie (R)-2-metylo-4,4,4-trii-uorobutanolu.
Wodorek litowo-glinowy (10,26 g) dodaje się do mieszanego roztworu (4R,5S)-4-metylo-3((2R)-2-meΐylo-3,3,3-trifluoropropylokarbonylo)-5--enylo-2-oksazolidynonu (28 g) w bezwodnym eterze dietylowym (200 ml) w temperaturze -20°C w obojętnej atmosferze, po czym mieszaninę ogrzewa się do temperatury 0°C. Całość miesza się w czasie 2 godzin w temperaturze 0°C, dodaje wodę (10,27 ml), 10% wodny roztwór wodorotlenku sodowego (10,27 ml) i wodę (31 ml) i całość miesza w czasie 20 minut. Odsącza się sole i przemywa destylowanym eterem dietylowym. Roztwór eterowy suszy się węglanem potasowym i rozcieńcza pentanem. Wytrąca się (4R,5S)-( + )-4-metylo5-fenylo-2-oksazolidynon, który następnie izoluje się za pomocą sączenia. Przesącz destyluje się, uzyskując szereg frakcji. Pierwsza frakcja (temperatura łaźni do 60°C) zawierała pentan i eter dietylowy, druga frakcja (temperatura łaźni 60- 100°C) zawierała 12 g produktu w postaci oleju obejmującego mieszaninę o składzie 40:60 (R)-2-metylo-4,4,4--riΩuorobutanolu-1 (obliczonego jako 4,8 g alkoholu) oraz eter dietylowy, co stwierdza się metodą magnetycznego rezonansu protonowego. Uzyskaną pozostałość ogrzewa się na łaźni o temperaturze 85°C pod ciśnieniem 13330paskali i uzyskuje dodatkowo 7,2 g (R)-2-metylo-4,4,4--rif-uoQobulanolu-1 (łączna wydajność 12,0g, 94%).
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, CDO3-D2O): 1,06 (d, 3H, CH3), 1,41 (szerokie t, 1H, OH), 1,86-2,07 (m, 2H, CH(CHs) oraz jeden z CF3CH2,2,31-2,42 (m, 1H, jeden z CF3CH2), 3,49 (dd, 1H, jeden z CH2OH), 3,58 (dd, 1H, jeden z CH^OH).
f) Wytwarzanie (R)-2-(2-metylo-4,4,4--rii-uolΌbutylo)-1H-izoindolo-1,3(2H)-dionu.
167 449
Ayodikprboksylph dietylu (15,4 ml) dodcje się do miesyphej i oyiębiohej do temperatury 0°C zcwiesind (R)-2-metyto-4,4,4-trifuorobutanolu-1 (około 12,0 g), ftclimidu (13,4 g) i trifehylofosfiny (23,7 g) w eterze dietylowym (około 6,5 g pctrz wdżej) i beywodhym tetrpyydrofurphie (110 ml). Ccłość ogrzewc się do temperatury pokojowej w czcsie nocy i dodctkowo mieszc w czcsie 8 godzin. Z miesypnihd oddestdlowuje się rozpuszcz^nik, do pozostcłości dodcje chlorek metylenu i otrzdmcną zcwiesinę sączy. Przesącz ocz/szozc się zc pomocą szyakiej cyromptogrpffi, eluując mieszcniną chlorku metylenu i hekscnu, uzyskując (R)-2-(2-metylo-4,4,4-trifIuorobutylo)-1Htiyoihdolo1 ^(^Hj-dion (17,1 g, 75%) w postcci cicłc stcłego o ac^ie aicłej, temperaturze topnienic 45 - 47°C.
Widmo mpghetycyhego rezoncnsu protonowego (400 MHz, CDCla): 1,08 (d, 3H, CH3), 1,94-2,07 (m, 1H, CF3C.H2), 2,14-2,31 (m, 1H, CF3CH2), 2,36-2,50 (m, 1H, CHCH3), 3,58 (dd, 1H, CH2N), 3,64 (dd, 1H, CH2N).
g) Wytwaczanie chlooowodorku (R)-2-metylo-4,4,4-trifluo-obutyloaminy.
Monowodyiph hydrpyyhy (3,1 ml) dodcje się do miesyphego roztworu (R)-2-(2-metylot4,4,4trifluorobutylo)-1Htiyoindolo-1,3(2H}-diohu (17,1 g) w beywodhym etcnolu (85 ml) i ogrzewc do temperctury wrzenic. Ccłość ogrzewc się w temperaturze wrzenic w czcsie 3 godzin, po czdm roztwór ozię^c się, dodcje etcnol (40 ml), po czdm roztwór ypkwpsyp do wcrtości pH 1, zc pomocą stężonego kwcsu solnego i sączy. Z przesączu oddestdlowuje się rozpuszcz^nik, zcś pozostcłość oczyszczc zc pomocą su^imcj przd temperaturze łczni 170°C, pod ciśnieniem 6,6ppskpli. Uyyskuje się chlorowodorek (R)-2-metylo-4,4,A-rifuorobutylopmihy w postcci cicłc stałego o acrwie aicłej (9,89 g, 88%) o temperaturze topnienic 187 - 191°C.
Widmo mcgnetycyhego rezoncnsu protonowego (300 MHz, DMSOtd6tD2O): 1,05 (d, 3H, CH3), 2,06-2,36(m, 2H, CF3CH2), 2,36-2,54(m, 1H, CHCH3), 2,73(dd, 1H, CH2N), 2,87(dd, 1H, CH2N), 8,20 (szerokie s,2H,NH2).
Przdkłcd III. Wytwpryphie (R)-3-metoksyt4-[1tmetylot5t(2tmetylo-4,4,4-trifuorobutylot kprbpmoilo)mdolilot3tmetylo]tNt(2-metylofenytosulfonyto)benypmidu.
Do mieszpnihy 4-(5-karaoksy-1 tmetyloihdolilot3tmetylo)-3tmetoksytNt(2tmetylofehylot sulfohdlo)behzpmidu (103,5 g), 4tdimetylopmihopirydyhy (112,4 g) i chlorowodorku 1t(3tdimetylot pminopropylo)-3-etytokarbodiimidu (51,8 g) w tetrphydrofurphie (2,0 litrc) mieszphej w czcsie godzin, dodcje się chlorowodorek (R)t2tmetdlo-4,4,4--trifIuorobutylopminy (42,6 g), po czdm ccłość mieszc się w czcsie nocy (około 18 godzin, reckcjc hieypkońcyohp) i ncstępnie ogrzewc w temperaturze wrzenic pod chłodnicą zwrotną w czcsie 2 godzin (reckojc ypkońcyohp). Mieszaninę reckcyjną ozię^c się, rozcieńczc octcnem etdlu (2 litry) pryemywp dwukrotnie 1 hormplhym kwcsem solndm i solcnką, susz/ ncd sicrczcnem mpgheyowym i oddestdlowuje rozpuszczclmk. Pozostcłość łączy się (138,6 g) z zcmeczyszczonym produktem uzyskcnym sposohem podoanym (28,0 g) i oczyszcza metodą szybkiej chromptograffi, eluując mieszamną chlorku metylenu i octanu etylu w stosunku 1:0, 9:1 i 3:1. Uzyskuje się cicło stcłe, ktzre dwukrotnie uciera się z eterem i uzyskuje surowy związek tytułowy (135,2 g), ktzry krystalizuje się z etanolu (1,2 litrc) i ccetonu (0,3 litrc), przy czym uzyskcny roztwór zctężc się zc pomocą oddestylowywphip rozpuszczclnikp do objętości około 0,9 litrc, po czym pozostałość ozię^c w lodówce. Produkt odsączc się, suszy pod zmniejszonym ciśnieniem i uzyskuje tytułowy związek (117,1 g, 65%) w postcci cicłc stałego, krystalicznego o acrwie aicłej i temperaturze topnienic 141,5-143,5°C.
Widmo mcgnetycznego rezoncnsu protonowego (300 MHz, DMSO-da): 1,01 (d, 3H, CH3), 2,0-2,2(m, 2H, CF3CH2), 2,3-2,5(m, 1H, CHCHa), 2,61 (s, 3H, ArCHa), 3,23(szerokiet, 2H, CH2N), 3,76 (s, 3H, NCHa), 3,92 (s, 3H, OCHa), 4,07 (s, ArCHgAr'), 7,13 (s, 1H), 7,17 (d, 2H), 7,38-7,69(m, 6H), 7,72(d, 1H), 8,05(d, 1H), 8,11 (s, 1H), 8,46(szerokiet, 1H, NHCO).
Anclizc elementarnc: dlc wzoru C31H32F3N3O5S: oHiozono: C = 60,48%, H = 5,24%, N = 6,83%, zncleziono: C = 60,47%, H = 5,27%, N = 6,67%.
Wyjściową pochodną 5-kprboksyihdolu uzyskuje się poniższym sposoaem.
c) Wytwatzopiz kwasw 4-(5-metoksykasbkpylOht-metyloindoiilo-3lm3tylo)-3-metoksyaenzoesowego.
Do roztworu 4t(5-metoksykprbonylo-1-metyloindolilot3tmetylo)t3tmetoksybenzoescn metylu (105,1 g) w tetrphydrofurphie (1,4 litrc) dodcje się metanol (450 ml) i dejonizowcną wodę (450 ml), po czym dodcje się równomolową ilość monowodyiphu wodorotlenku litowego (12,00 g). Ccłość mieszc się w czcsie 20 godzin, po czym zckwcszc do wcrtości pH 2, zc pomocą dodcwcnic
167 449 normalnego kwasu solnego (60 ml). Po oddestylowaniu rozpuszczalników organicznych wytrąca się surowy produkt (104,2 g), który odsącza się i suszy pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt ten krystalizuje się za pomocą rozpuszczenia we wrzącym tetrahydrofuranie (600 ml) i dodania toluenu (około 1,2 litra), po czym zatężania uzyskanego roztworu do połowy. Roztwór ten oziębia się i miesza w czasie nocy, sączy i suszy pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskując w pierwszym rzucie 71,1 g. Po przeprowadzeniu drugiej podobnej krystalizacji uzyskanej substancji, z tetrahydrofuranu (500 ml) i toluenu (1 litr), otrzymuje się kwas 4-(5-mejokrykarbonylo-i-metyloindolilo-3metylo)-3-metoksybenzośsowego (58,3 g, 57,7%) w postaci ciała stałego o barwie białej.
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, DMSO-de): 3,78 (s, 3H, NCH3), 3,83 (s, 3H, COOCH3), 3,92 (s, 3H, OCH3), 4,07 (s, Ar, CHaAr'), 7,17 (d, 1H), 7,18 (s, 1H), 7,43- 7,50 (m, 3H), 7,75 (dd, 1H), 8,19 (d, 1H).
Ten sam kwas benzoesowy uzyskuje się podobnym sposobem, lecz oczyszczając za pomocą szybkiej chromatografii, eluując mieszaninami chlorku metylenu, tetrahydrofuranu i kwasu octowego, kolejno o składzie 1:0:0, 1:9:0 oraz 0:400:1. Następnie z odpowiednich frakcji izoluje się krystaliczny związek o temperaturze topnienia 228 - 229,5°C. Dodatkowe ilości kwasu benzoesowego (23,6g, wydajność 23,3%) jak również odzyskuje się zawrócone ilości dwuestru (11,5g), za pomocą zatężania i szybkiej chromatografii ługów macierzystych, stosując eluowanie mieszaninami, kolejno o składzie chlorek metylenu - tetrahydrofuran- 1:0, 3:1 oraz 2:1.
b) Wytwarzanie 4-(5-mejoksykarbonylo-1-mśtyloiedolilo-3-metylo)-3-metoksy-N-(2-metylofenylosulfonylo)eśnzamidu.
Do roztworu kwasu 4-(5-metoksykarboeylo-i-metyloiedolilo-3-metylo)-3-metoksybśnaoesowego (125,9 g) w tetrahydrofuranie (3 litry) uzyskanego za pomocą ogrzewania w temperaturze 50°C aż do całkowitego rozpuszczenia, a następnie oziębionego do temperatury pokojowej przy użyciu łaźni wodno-lodowej, dodaje się 4-dimetyloamieopirydynę (56,6 g) i chlorowodorek 1-(3dimetyloamieopropylo)-3-etylokareodiimidu (102,4 g), po czym całość miesza się w czasie jednej godziny. Do mieszaniny dodaje się 2-metylobśeaenosulfoeamid (67,1 g), po czym całość miesza w czasie około 3 dni. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu (2 litry) i przemywa dwukrotnie 1 normalnym kwasem solnym i trzykrotnie solanką, aż do zobojętnienia, po czym wodne ekstrakty ponownie przemywa octanem etylu. Połączone roztwory octanowe suszy się nad siarczanem magnezu, częściowo oddestylowuje się rozpuszczalnik i uzyskuje zawiesinę ciała stałego w octanie etylu (około 0,5 litra), przechowuje w lodówce w czasie nocy. Oddziela się ciało stałe w postaci osadu o barwie jasnoróżowej (158,5 g, 88%), zasadniczo czysty na chromatogramach cienkowarstwowych). Osad rozpuszcza się w gorącym tetrahydrofuranie (1,5 litra), sączy gorący roztwór, rozcieńcza octanem etylu (2 litry) i ogrzewa oddestylowując rozpuszczalnik aż do uzyskania końcowej objętości 2,5 litra. Otrzymuje się pierwszy rzut 4-(5-metoksykarbonylo-1-metyloin(105,5g), (59%) w postaci ciała stałego o barwie białej i temperaturze topnienia
211-21 S^ylo^enzamidu
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (250 MHz, DMSO-d6): 2,60 (s, 3H, ArCH3),
3,76 (s, 3H, NCH3), 3,82 (s, 3H, COOCH3), 3,92 (s, 3H, ArOCHs), 4,04 (s, 2H, ArCHaAr'), 7,17 (d, 1H), 7,22 (s, 1H), 7,38- 7,58 (m, 6H), 7,75 (dd, 1H), 8,03 (dd, 1H), 8,17 (d, 1H).
Uzyskać można również dwa dodatkowe rzuty (35,5 g, 20%) i surowy produkt (39,5 g) po zatężeniu ługów macierzystych.
c) Wytwarzanie 4-(5-karboksy-1-metylomdolilo-3-mśtylo)-3-metoksy-N-(2-metylofeeylosulfonylo)bśnaamidu.
Mieszaninę 4-(5-metoksykareonylo-1 -mśtyloindolilo-3-mśtylo)-3-metoksy-N-(2-metylofśnylosulfonylo)bśnzamidu (130,0g), tetrahydrofuranu (1 litr) i roztwór 1normalny wodorotlenku sodowego (1 litr) ogrzewa się do temperatury około 60°C w czasie nocy, po czym poddaje działaniu dodatkowej porcji roztworu 1 normalnego wodorotlenku sodowego (200 ml) i ogrzewa w czasie 5 godzin w temperaturze 60°C. Mieszaninę reakcyjną oziębia się, zakwasza 6 normalnym kwasem solnym (250 ml) i ekstrahuje octanem etylu. Roztwór octanowy trzykrotnie przemywa się solanką, suszy nad siarczanem magnezowym, po czym oddestylowuje rozpuszczalnik i otrzymuje ciało stałe, które suszy się pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 50°C i otrzymuje 4-(5-karboksy-1mśtyloiedolilo-3-mśtylo)-3-metoksy-N-(2-mśtylofśnylosulfoeylo)-benaamid (12,9 g, 100% przy liczeniu na wodzian o zawartości wody odpowiadającej 0,45 cząsteczki na 1 mol) o temperaturze topnienia 255 - 257°C.
167 449
Widmo magnetycznego rezonansu protonowego (300 MHz, DMSO-de): 2,60 (s, 3H, ArCHa),
3,76 (s, 3H, NCH3), 3,91 (s, 3H, OCH3), 4,05 (s, 2H, ArCH2Ar'), 7,15 (d, 1H), 7,19 (s, 1H), 7,397,51 (m, 5H), 7,58(sz^i^<^^i^et, 1H), 7,72(dd, 1H), 8,03(dd, 1H), 8,14(d, 1H).
Analiza elementarna: dla wzoru C26H24N2OeS · 0,45H2O: obliczono: C = 62,37%, H = 5,01%, N = 5,60%, znaleziono: C = 62,60%, H = 5,03%, N = 5,52%.
4-(5-t^<^ 1 -metyloindolilot3-metylo)t3-metoksybenzoesan metylu zastosowan y w niniejszym przykładzie w części a. powyżej, można otrzymywać z 5-indolokarboksylanu metylu i 4tbromometylo-3-metoksybenzoesanu metylu, przy użyciu sposobu podobnego do opisanego powyżej w przykładzie I.b., po czym metylowanie przeprowadza się sposobem podobnym do opisanego powyżej w przykładzie I.c. Za pomocą estryfikacji kwasu 4-(5-karboksy-l-metyloindolilo-3tmetylo)-3tmetoksybenzoesowego, za pomocą metanolu i chlorku acetylu uzyskuje się 4t(5-metoksykarbonylo-1tmetyloindolilot3tmetylo)t3-metoksybenzoesan metylu, który następnie sączy się przez warstwę żelu krzemionkowego, eluując chlorkim metylenu w ciągłym ekstraktorze, po czym oddestylowuje się rozpuszczalnik, pozostałość uciera z eterem i uzyskuje produkt o temperaturze topnienia 138- 139°C.
Wzór 7
Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.
Cena 1,00 zł.

Claims (2)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych, a mianowicie 3-metoksy-4-[1metylo-5-(2-metylo-4,4,‘4trifluorobutylokarbamoilo)indolilo-3-metylo}-N-(2-metylofenylosulfonylo)benzamidu lub jego soli dopuszcznej do stosowania w farmacji, znamienny tym, że 2-metylo-4,4,4trifluorobutyloaminę acyluje się za pomocą 4-(5-karboksy-1-metyloindolilo-3-metylo)-3-metoksy-N-(2-metylofenylosulfonylo)benzamidu w obecności czynnika odwadniającego lub reakcji poddaje się reaktywną pochodną wymienionego karboksyindolu, przy czym jeśli pożądany jest związek w zasadniczo enancjomerycznie czystej postaci, to reakcję prowadzi się przy użyciu zasadniczo enancjomerycznie czystej substancji wyjściowej lub rozdziela się optycznie czynne postacie przy użyciu konwencjonalnych metod a jeśli pożądana jest sól dopuszczona do stosowania w farmacji to wytworzony 3-metoksy-4-[1-metylo-5-(2-metylo-4,4,‘4triifuorobutylokarbamoilo)indolilo-3-metylo]-N-(2-metylofenylosulfonylo)benzamid poddaje się reakcji z odpowiednią zasadą, zdolną do utworzenia kationu dopuszczonego do stosowania w farmacji.
  2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się wyjściową 2-metylo-4,4,4trifluorobutyloaminę w zasadniczo czystej postaci (R).
PL90304868A 1989-12-11 1990-12-10 Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych PL PL PL PL167449B1 (pl)

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
GB898927981A GB8927981D0 (en) 1989-12-11 1989-12-11 Carbamoyl derivative

Publications (1)

Publication Number Publication Date
PL167449B1 true PL167449B1 (pl) 1995-09-30

Family

ID=10667774

Family Applications (2)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL90304868A PL167449B1 (pl) 1989-12-11 1990-12-10 Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych PL PL PL
PL90288184A PL166516B1 (pl) 1989-12-11 1990-12-10 Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamollowych PL PL PL

Family Applications After (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL90288184A PL166516B1 (pl) 1989-12-11 1990-12-10 Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamollowych PL PL PL

Country Status (31)

Country Link
EP (1) EP0432984B1 (pl)
JP (1) JPH0822849B2 (pl)
KR (1) KR100192999B1 (pl)
CN (1) CN1025786C (pl)
AP (1) AP192A (pl)
AT (1) ATE163641T1 (pl)
AU (1) AU642182B2 (pl)
BG (2) BG60015B2 (pl)
CA (1) CA2031897C (pl)
CZ (1) CZ282068B6 (pl)
DE (1) DE69032083T2 (pl)
DK (1) DK0432984T3 (pl)
ES (1) ES2112832T3 (pl)
FI (1) FI95029C (pl)
GB (2) GB8927981D0 (pl)
GR (1) GR3026279T3 (pl)
HR (1) HRP930326B1 (pl)
HU (2) HU210441B (pl)
IE (1) IE904448A1 (pl)
IL (1) IL96621A (pl)
MY (1) MY106363A (pl)
NO (1) NO174198C (pl)
PL (2) PL167449B1 (pl)
PT (1) PT96154B (pl)
RO (1) RO108562B1 (pl)
RU (1) RU2002740C1 (pl)
SI (1) SI9012330A (pl)
SK (1) SK614690A3 (pl)
TW (1) TW219329B (pl)
YU (1) YU48218B (pl)
ZA (1) ZA909898B (pl)

Families Citing this family (11)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
DE59103389D1 (de) * 1990-05-04 1994-12-08 Ciba Geigy Ag Substituierte Indole.
GB9020338D0 (en) * 1990-09-18 1990-10-31 Lilly Industries Ltd Pharmaceutical compounds
GB9026425D0 (en) * 1990-12-05 1991-01-23 Ici Plc Process
GB9026427D0 (en) * 1990-12-05 1991-01-23 Ici Plc Chemical process
GB9119001D0 (en) * 1991-09-05 1991-10-23 Ici Plc Pharmaceutical agents
ES2050611B1 (es) * 1992-10-08 1994-12-16 Ici Plc Una nueva forma fisica de un derivado de carbamoilindol con propiedades antagonistas de leucotrienos.
GR1001368B (el) * 1992-10-08 1993-10-29 Ici Plc Φαρμακευτικοί φορείς.
WO1996008496A1 (en) * 1994-09-16 1996-03-21 Takeda Chemical Industries, Ltd. Triazolopyridazines process and intermediates for their preparation and their use as medicaments
US7166638B2 (en) * 2003-05-27 2007-01-23 Nicox S.A. Statin derivatives
JP2008515971A (ja) * 2004-10-12 2008-05-15 デコード ジェネティクス イーエイチエフ 閉塞性動脈疾患のためのスルホンアミドぺリ置換二環式化合物
ES2395929T3 (es) * 2005-02-25 2013-02-18 Ono Pharmaceutical Co., Ltd. Compuestos de indol para tratar trastornos respiratorios

Family Cites Families (6)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US4524152A (en) * 1982-12-30 1985-06-18 Pennwalt Corporation 1-Cyano-3-(fluoroalkyl)guanidines for lowering blood pressure
GB8623429D0 (en) * 1985-10-17 1986-11-05 Ici America Inc Carboximide derivatives
AU609704B2 (en) * 1985-10-17 1991-05-09 Ici Americas Inc. Indole and indazole ketosulphone leukotriene antagonists
MY103259A (en) * 1987-04-15 1993-05-29 Ici America Inc Aliphatic carboxamides
GB8906032D0 (en) * 1988-04-14 1989-04-26 Ici America Inc Hetera-aliphatic carboxamides
GB9026425D0 (en) * 1990-12-05 1991-01-23 Ici Plc Process

Also Published As

Publication number Publication date
GB9026797D0 (en) 1991-01-30
HK1003830A1 (en) 1998-11-06
PT96154B (pt) 1998-05-29
AU642182B2 (en) 1993-10-14
IL96621A0 (en) 1991-09-16
RO108562B1 (ro) 1994-06-30
PL288184A1 (en) 1992-04-21
FI95029C (fi) 1995-12-11
EP0432984A3 (en) 1992-04-22
KR100192999B1 (ko) 1999-06-15
CN1025786C (zh) 1994-08-31
FI95029B (fi) 1995-08-31
DE69032083D1 (de) 1998-04-09
GR3026279T3 (en) 1998-06-30
ZA909898B (en) 1991-08-28
HU210441B (en) 1995-04-28
EP0432984A2 (en) 1991-06-19
CZ614690A3 (en) 1997-05-14
SI9012330A (en) 1997-12-31
RU2002740C1 (ru) 1993-11-15
NO905327D0 (no) 1990-12-10
YU48218B (sh) 1997-08-22
FI906084A0 (fi) 1990-12-11
IL96621A (en) 1994-11-28
DE69032083T2 (de) 1998-07-16
NO174198B (no) 1993-12-20
BG60015B2 (bg) 1993-06-30
HRP930326A2 (en) 1996-06-30
JPH0770061A (ja) 1995-03-14
AP192A (en) 1992-06-30
AP9000230A0 (en) 1991-01-31
CA2031897A1 (en) 1991-06-12
GB2238790A (en) 1991-06-12
BG50606A3 (bg) 1992-09-15
HU210877A9 (en) 1995-09-28
GB2238790B (en) 1993-06-30
SK278528B6 (en) 1997-08-06
DK0432984T3 (da) 1998-11-30
NO905327L (no) 1991-06-12
EP0432984B1 (en) 1998-03-04
GB8927981D0 (en) 1990-02-14
CZ282068B6 (cs) 1997-05-14
KR910011780A (ko) 1991-08-07
NO174198C (no) 1994-04-06
HUT56345A (en) 1991-08-28
TW219329B (pl) 1994-01-21
CN1053604A (zh) 1991-08-07
SK614690A3 (en) 1997-08-06
ATE163641T1 (de) 1998-03-15
JPH0822849B2 (ja) 1996-03-06
PT96154A (pt) 1991-09-30
PL166516B1 (pl) 1995-05-31
AU6791790A (en) 1991-06-13
CA2031897C (en) 2001-12-18
IE904448A1 (en) 1991-06-19
ES2112832T3 (es) 1998-04-16
HRP930326B1 (en) 1998-12-31
FI906084L (fi) 1991-06-12
HU908137D0 (en) 1991-06-28
MY106363A (en) 1995-05-30
YU233090A (sh) 1993-05-28

Similar Documents

Publication Publication Date Title
PL167449B1 (pl) Sposób wytwarzania nowych pochodnych karbamoilowych PL PL PL
JPH01311063A (ja) ヘテラ―脂肪族カルボクサミド誘導体、その製造方法、該化合物の中間体および該化合物を含有するロイコトリエン拮抗作用を有する薬学的組成物
US8536342B2 (en) Process for producing thiabenzoazulene-propionic acid derivative
US4353911A (en) Indolo(2,3-a)quinolizidines, useful in increasing femoral and vertebral blood flow
HU196168B (en) Process for producing tetrahydronaphthaline derivatives
US4906757A (en) Process for the preparation of dextrorotatory 3-(3-pyridyl)-1H,3H-pyrrolo [1,2-c]-7-thiazolecarboxylic acid
CA2056065C (en) Preparation of 3-alkylated indoles
US5334765A (en) Carbamoyl derivatives
Bratton et al. Synthesis of novel 3‐and 5‐substituted indole‐2‐carboxamides
HU212936B (en) Process for producing (2r)-methyl-4,4,4-trifluorobutylamine
EP0337765B1 (en) Acylsulfonamide derivatives of alpha-carbocyclyltoluic acids used as leukotriene antagonists
JP4061333B2 (ja) 2−(ピラゾール−1−イル)ピリジン誘導体
US5095038A (en) Carbocyclic compounds useful as leukotriene antagonists
KR100228327B1 (ko) 3-알킬화 인돌의 제조방법
HK1003830B (en) Carbamoyl derivatives
HU195232B (en) Process for production of derivatives of pirrol-2-acetyl-amin-acid and medical preparatives containing them