TH73444A - ลวดตะกั่วที่ใช้ทำตัวเก็บประจุซึ่งมีกำลังต้านทานการดึงและความแข็งแรงเพิ่มขึ้น - Google Patents

Abstract

DC60 (02/04/46) ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุทำมาจากการผสมโลหะที่เป็นผงซึ่งอย่างน้อยต้องมีไนโอเบียมและ ซิลิกอน โดยที่ไนโอเบียมเป็น โลหะที่มีค่าร้อยละมากที่สุดที่อยู่ในลวดไนโอเบียม ลวดมี กำลัง ต้านทานการดึงซึ่งถูกควบคุมที่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง สุดท้ายมากกว่ากำลังของลวดที่ใช้ทำตัวเก็บ ประจุซึ่งได้จาก การผสมโลหะที่เป็นแท่ง ดังนั้นลวดที่เกิดจากการผสมโลหะที่ เป็นผงจะมีความแข็ง มากกว่าลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุซึ่งได้ จากการผสมโลหะที่เป็นแท่งกับการรั่วของไฟฟ้าที่ระบุทั่วไป สำหรับใช้กับลวดตะกั่วแทนทาลัม, ไนโอเบียมหรือไนโอเบี ยม-เซอร์โคเนียมที่ใช้ทำตัวเก็บประจุที่ อุณหภูมิในการเผา ประมาณ 1150 องศาเซลเซียส และมากกว่านี้ ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุทำมาจากการผสมโลหะที่เป็นผง ซึ่งอย่างน้อยต้องมีไนโอเบียมและ ซิลิกอน โดยที่ไนโอเบียมเป็น โลหะที่มีค่าร้อยละมากที่สุดที่อยู่ในลวดไนโอเบียม ลวดมี กำลัง ต้านทานการดึงซึ่งถูกควบคุมที่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง สุดท้ายมากกว่ากำลังของลวดที่ใช้ทำตัวเก็บ ประจุซึ่งได้จาก การผสมโลหะที่เป็นแท่ง ดังนั้นลวดที่เกิดจากการผสมโลหะที่ เป็นผงจะมีความแข็ง มากกว่าลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุ ซึ่งได้ จากการผสมโลหะที่เป็นแท่งกับการรั่วของไฟฟ้าที่ระบุทั่วไป สำหรับใช้กับลวดตะกั่วแทนทาลัม, ไนโอเบียมหรือไนโอเบี ยม-เซอร์โคเนียมที่ใช้ทำตัวเก็บประจุที่ อุณหภูมิในการเผา ประมาณ 1150 ํ C และมากกว่านี้

Claims (18)

1. กรรมวิธีการทำลวดตะกั่วไนโอเบียมที่ติดกับซิลิกอนสำหรับใช้ทำตัวเก็บประจุประกอบ รวมด้วย: (a) การเกิดเป็นผงไนโอเบียมที่มีออกซิเจนต่ำโดยการทำให้ เปียกโดยใช้ไฮโดรเจน ของ แท่ง (bar) ไนโอเบียมและการบดแท่งโลหะและ ทำให้ผงมีช่วงขนาดอนุภาคเฉลี่ย แบบ Fisher เล็กกว่าประมาณ 150 ไมครอน (b) การทำผงให้แห้งโดยใช้ไฮโดรเจน และบางครั้งอาจมีการดี ออกซิไดซ์ของผง (c) การผสมผงไนโอเบียมที่มีออกซิเจนต่ำกับผงของสารเติมซิ ลิกอน และอัดผงโดยใช้ ความเย็นจนได้เป็นแท่ง (d) กรรมวิธีเชิงกลโดยใช้ความร้อนต่อแท่งโลหะให้เป็นแท่งยาว และ (e) นำแท่งยาว (rod) เข้าสู่ขั้นตอนการม้วนและยืดโดยใช้ความเย็นและ เกิดเป็นเส้นลวด ที่มีซิลิกอน

2. กรรมวิธีของข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่ ซิลิกอนถูกเติมใน ปริมาณน้อยกว่า 600 ส่วนต่อล้าน ส่วน

3. กรรมวิธีของข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่ ซิลิกอนถูกเติมใน ปริมาณ 150 ถึง 600 ส่วนต่อ ล้านส่วน

4. กรรมวิธีของข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่ แท่งยาวถูกนำไปทำการลด ขนาดและเผาสารมัธยันตร์ ให้อ่อนตัวโดยเกี่ยวข้องกับขั้นตอน การเผาให้อ่อนตัว การคลึง การเผาให้อ่อนตัว, การลดขนาดและ การดึง

5. กรรมวิธีของข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่ แท่งยาวถูกนำไปสู่ขั้น ตอนต่าง ๆ ซึ่งประกอบรวมด้วย (i) ขั้นตอนการเผาไหม้อ่อนตัว ครั้งที่หนึ่ง (ii) ขั้นตอนการคลึง, (iii) ขั้นตอนการเผาให้ อ่อนตัวครั้งที่ สอง, (iv) ขั้นตอนการลดขนาดและ (v) ขั้นตอน การดึง

6. กรรมวิธีของข้อถือสิทธิที่ 5 โดยที่ ตารางการลดขนาดและ การเผาสารมัธยันตร์เกี่ยวข้อง กับขั้นตอนต่าง ๆ ซึ่งประกอบ รวมด้วย: การเผาที่อุณหภูมิประมาณ 2500 ํ F เป็นเวลา 1.5 ชั่วโมง, การ ม้วนให้มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.440 นิ้ว ;การเผาที่อุณหภูมิประมาณ 2500 ํ F เป็นเวลา 1.5 ชั่ว โมง; การลดขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเป็นประมาณ 0.1 นิ้ว; การยืดให้ เป็นเส้นลวดที่มีเส้นผ่านศูนย์ กลางอย่างน้อยประมาณ 0.005 นิ้ว

7. กรรมวิธีของข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่ ลวดมีส่วนผสมโลหะ เพิ่มเติมที่เลือกจากกลุ่มที่ ประกอบด้วยแทนทาลัม, เซอร์โค เนียม, ไททาเนียมและของผสมของมัน

8. กรรมวิธีของข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่ ผงไนโอเบียมมี ปริมาณออกซิเจนต่ำกว่าประมาณ 400 ส่วนต่อล้านส่วน

9. กรรมวิธีของข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่ ลวดมีกำลังต้านทาน การดึงมากกว่าลวดไนโอเบียมที่ ใช้ทำตัวเก็บประจุและโลหะ ผสมไนโอเบียม-เซอร์โคเนียมที่ได้โดยตรงจากการผสมโลหะเป็น แท่ง

10. ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุ ซึ่งมีกำลังต้านทานการดึงมาก กว่าลวดไนโอเบียมที่ใช้ทำตัว เก็บประจุ และโลหะผสมไนโอเบี ยม-เซอร์โคเนียมที่ได้โดยตรงจากการผสมโลหะเป็นแท่ง โดยที่ ลวด ทำจากกรรมวิธีที่ประกอบรวมด้วย : (a) การเกิดการเป็นผงไนโอเบียมที่มีออกซิเจนต่ำโดยการทำให้ เปียกโดยใช้ ไฮโดรเจน ของแท่งไนโอเบียมและการบดแท่งโลหะและ ทำให้ผงมีช่วงขนาด อนุภาคเฉลี่ยแบบ Fisher เล็กกว่าประมาณ 150 ไมครอน (b) การทำผงให้แห้งโดยใช้ไฮโดรเจนและบางครั้งอาจมีการดี ออกซิไดซ์ของผง (c) การผสมผงไนโอเบียมที่มีออกซิเจนต่ำกับผงของสารเติมซิ ลิกอนและอัดผงโดยใช้ ความเย็นจนได้เป็นแท่ง (d) กรรมวิธีเชิงกลโดยใช้ความร้อนต่อแท่งโลหะให้เป็นแท่งยาว และ (e) นำแท่งยาวเข้าสู่ขั้นตอนการม้วนและยืดโดยใช้ความเย็นและ เกิดเป็นเส้นลวดที่มีซิลิ กอน

11. ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุของข้อถือสิทธิที่ 10 โดยที่ ซิลิกอนถูกเติมในปริมาณน้อยกว่า 600 ส่วนต่อล้านส่วน

12. ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุของข้อถือสิทธิที่ 10 โดยที่ ซิลิกอนถูกเติมในช่วงปริมาณ 150 ถึง 300 ส่วนต่อล้าน ส่วน

13. ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุของข้อถือสิทธิที่ 10 โดยที่ แท่งยาวถูกนำไปทำการลดขนาด และเผา สารมัธยันตร์ให้อ่อนตัวโดย เกี่ยวข้องกับขั้นตอนการเผาให้อ่อนตัว, การคลึง, การเผาให้ อ่อน ตัว, การลดขนาดและการดึง

14. ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุของข้อถือสิทธิที่ 10 โดยที่ แท่งยาวถูกนำไปสู่ขั้นตอนต่าง ๆ ซึ่งประกอบรวมด้วย (i) ขั้น ตอนการเผาให้อ่อนตัวครั้งที่หนึ่ง, (ii) ขั้นตอนการคลึง ,(iii) ขั้นตอนการ เผาให้อ่อนตัวครั้งที่สอง, (iv) ขั้นตอนการ ลดขนาดและ (v) ขั้นตอนการดึง

15. ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุของข้อถือสิทธิที่ 14 โดยที่ ตารางการลดขนาดและการเผาสาร มัธยันตร์เกี่ยวข้องกับขั้นตอน ต่าง ๆ ซึ่งประกอบรวมด้วย: การเผาที่อุณหภูมิประมาณ 2500 ํ F เป็นเวลา 1.5 ชั่วโมง; การม้วนให้มีเส้นผ่านศูนย์ กลางประมาณ 0.440 นิ้ว; การเผาที่อุณหภูมิประมาณ 2500 ํ F เป็นเวลา 1.5 ชั่วโมง; การลดขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเป็น ประมาณ 0.1 นิ้ว; การยืดให้เป็นเส้นลวดที่มี เส้นผ่านศูนย์ กลางอย่างน้อยประมาณ 0.005 นิ้ว

16. ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุของข้อถือสิทธิที่ 10 โดยที่ ลวดมีส่วนผสมโลหะเพิ่มเติมที่ เลือกจากกลุ่มที่ประกอบด้วย แทนทาลัม, เซอร์โคเนียม, ไททาเนียมและของผสมของมัน

17. ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุของข้อถือสิทธิที่ 10 โดยที่ ผงไนโอเบียมมีปริมาณออกซิเจน ต่ำกว่าประมาณ 400 ส่วนต่อล้าน ส่วน

18. ลวดที่ใช้ทำตัวเก็บประจุของข้อถือสิทธิที่ 10 โดยที่ ลวดมีกำลังต้านทานการดึงมาก กว่าลวดไนโอเบียมที่ใช้ทำตัว เก็บประจุและโลหะผสมไนโอเบียม-เซอร์โคเนียมที่ได้โดยตรง จากการ ผสมโลหะเป็นแท่ง