PL227686B1 - Ogniwo łańcuchowe poziome oraz łańcuch ogniwowy z tymi ogniwami łańcuchowymi poziomymi - Google Patents

Description

Wynalazek dotyczy ogniwa łańcuchowego poziomego do połączenia dwóch zawieszonych w nim ogniw łańcuchowych pionowych, tworzących łańcuch transportowy w przenośniku transportowym zgrzebłowym, które to ogniwo poziome na swej stronie zewnętrznej wychodzącej od przestrzeni wewnętrznej zawiera jeden albo wiele obszarów funkcyjnych. Wynalazek dotyczy następnie łańcucha ogniwowego stalowego składającego się z pojedynczych, wzajemnie połączonych ogniw łańcuchowych, z naprzemianległych ogniw łańcuchowych poziomych i ogniw łańcuchowych pionowych.

Tego rodzaju ogniwa łańcuchowe poziome są elementami łańcuchów ogniwowych stalowych stosowanych zazwyczaj jako łańcuchy transportowe w przenośnikach zgrzebłowych w górnictwie po dziemnym. Przenośnik zgrzebłowy względnie przenośniki zgrzebłowe łańcuchowe zawierają najczęściej dwa napędzane silnikiem obiegowe łańcuchy transportowe, pomiędzy którymi to łańcuchami usytuowane i zamocowane jest zgrzebło łączące te łańcuchy. W innym wykonaniu trasy łańcuchowej mogą być stosowane również jako łańcuchy środkowe, zwłaszcza jako łańcuchy podwójne, centralnie usytuowane na trasie przenośnika zgrzebłowego. W czasie pracy łańcuchy z zamocowanymi do nich zgrzebłami ciągnione są w rynnie transportowej, przez co przemieszczany przez zgrzebła urobek, którym jest zazwyczaj urobiony węgiel, transportowany jest do miejsca przeładunku.

Ogniwa poziome do łańcuchów transportowych dysponują często obszarami funkcyjnymi na swych stronach, skierowanych od przestrzeni wewnętrznej na zewnątrz. Chodzi głównie o obszary funkcyjne między innymi o takie, które określają stronę zewnętrzną ramienia, aby do niego można było zamocować zgrzebło. Obszary funkcyjne mogą również zawierać ogniwa poziome w swych o bszarach łukowych Z opisu zgłoszenia patentowego niemieckiego DE 41 24 788 A1 znane jest ogniwo poziome z obszarami funkcyjnymi w obrębie łuków. Jako obszary funkcyjne zawiera znane ogniwo poziome na obydwu leżących po przeciwnych stronach zewnętrznych odnośnie płaszczyzny wzdłużnej środkowej ogniwa w obszarze łuków o płaskie powierzchnie przylegania. Strona zewnętrzna skierowana wzdłuż kierunku wzdłużnego ogniwa jest w przekroju poprzecznym wykonana przez dwa kątowo wzajemnie zbiegające się w postaci strzałki powierzchnie dziobowe. Zastosowane w łańcuchach ogniwowych tego rodzaju ogniwa poziome sprawiają, że łańcuch ten nazywany jest łańcuchem z główką strzały. Wykonane ostrze przez powierzchnie dziobowe ogniwa poziomego przebiega prosto, patrząc w rzucie z góry. Natomiast same powierzchnie dziobowe są uformowane jako wklęsłe, ażeby można je można było doprowadzić do przyporu z wypukło uformowanym zębem koła łańcuchowego, o tym samym promieniu krzywizny na jego powierzchni nośnej. Taki łańcuch ogniwowy odznacza się powierzchnią przylegania w kierunku urządzenia na powierzchni nośnej zęba koła łańcuchowego a tym samym korzystniejszą sprawnością współpracy koła łańcuchowego z łańcuchem w porównaniu do poprzednich ogniw poziomych.

Ażeby proste odcinki posiadały wystarczającą długość, by miały wystarczającą powierzchnię przylegania zęba na kole łańcuchowym, są odcinki łukowe graniczące z ramionami projektowane w postaci wystającego garba poprzez odstęp od siebie strony zewnętrznej ramienia, a więc poprzez zewnętrzną szerokość ogniwa w obszarze jego ramion. Ponieważ zewnętrzna szerokość znanego ogniwa w obszarze jego ramion odpowiada szerokości normowej ogniwa łańcuchowego wykonanego z prętów okrągłych o tej samej średnicy, zostaje dzięki tej koncepcji podniesiona maksymalna zewnętrzna średnica tego ogniwa. A więc jest odstęp w tym ogniwie od przedziału wskazującego do wnętrza ogniwa aż do strony zewnętrznej wspomnianego garba większa, niż w obszarze płaszczyzny środkowej. Ma to z kolei ten skutek, że zamocowane w ogniwie poziomym ogniwo pionowe w kierunku poprzecznym do płaszczyzny wzdłużnej środkowej ogniwa poziomego tylko w obszarze płaszczyzny środkowej może zgodnie z przeznaczeniem się uginać. To znaczy, że ustalone uginanie jest tylko możliwe, jeśli wzajemnie połączone ze sobą ogniwa usytuowane są w jednej linii. Wskutek geometrii poprzednio opisanego, znanego ogniwa poziomego jest w obszarze stron zewnętrznych ramienia wykonane wykrojnikowe wybranie do zamocowania zgrzebła.

Do napędu łańcucha ogniwowego z takimi ogniwami poziomymi oraz kołem łańcuchowym jest taka przegubowość wystarczająca. W pozycji luźnej łańcucha może się zdarzyć, że ogniwa łańcuchowe poziome oraz ogniwa łańcuchowe pionowe z ich wzajemnego położenia w jednej lin ii, w kierunku wzdłużnym, wywiną się z tym skutkiem, że ogniwo łańcuchowe pionowe ze swą osią wzdłużną wywinie się z płaszczyzny środkowej w kierunku ramion. W takiej pozycji ogniwa łańcuchowego poziomego i ogniwa łańcuchowego pionowego zbliżonych do siebie, uginanie się, jeśli w ogóle jest możliwe, to tylko w bardzo ograniczonym zakresie. To z kolei może prowadzić do niepożądanego zakleszczenia.

PL 227 686 B1

Wychodząc z tak opisanego stanu techniki przyjęto za podstawę do rozwiązania przed wynalazkiem skonstruowanie ogniwa poziomego wymienionego na początku, w którym ogniwo poziome zawiera identyczną albo prawie identyczną wysokość i identyczną albo prawie identyczną szerokość określającą średnicę nominalną ogniwa poziomego oraz że, co najmniej jeden obszar funkcyjny względem wysokości i szerokości ogniwa poziomego, w którym to obszarze usytuowana jest odwrotnie przestawna wirtualna powierzchnia osłaniająca, skierowana do wnętrza. To ogniwo poziome charakteryzuje się podobnie jak ogniwo poziome normowe z tym, że zawiera obiegową, co najmniej w zasadzie identyczną wysokość i co najmniej w zasadzie identyczną szerokość. Korzystnie są różnice w wys okości i szerokości patrząc poprzez obwód tak nieznaczne, jak to jest uwarunkowane tolerancją wykonania. Odchylenia geometrii tejże wysokości jest w obszarze łuków tolerowane do 10%. Korzystnie wynosi obniżenie wysokości w łukach, uwarunkowane funkcjonalnością jednak mniej niż 5% maksymalnej wysokości. Obszary funkcyjne ogniwa poziomego są odmienne względem koncepcji znanych ogniw poziomych, co do wysokości i szerokości na danym odcinku ogniwa wewnątrz obwiedni a więc od utworzonej przez obwiednię wirtualnej powierzchni przestawne odwrotnie w kierunku do przestrzeni wewnętrznej W związku z takim wykonaniem pod pojęciem obwiedni względnie pod pojęciem powierzchni osłaniającej, rozumiane są takie krzywizny, której punkty wysokości i szerokości ogniwa poziomego łączą ze sobą na danym odcinku, przy czym wysokość i szerokość graniczy z obwiednią ortogonalnie. Przy obwiedniach chodzi tym samym o pewien okrąg albo elipsę jako zamknięta owalna krzywa z dwoma punktami środkowymi. Następnie znajdują się w niniejszym ogniwie poziomym obszary funkcyjne względem strony zewnętrznej obwiedni przestawione z powrotem i nie przeszkadzają w uginaniu się ogniwa poziomego z połączonym ogniwem pionowym. To pozwala przede wszystkim uginać się ogniwu przegubowo w łukach bez przeszkód, przez co eliminuje się skutecznie możliwość zakleszczenia. Ponieważ wysokość i szerokość zarówno w łukach jak i ramionach z uwzględnieniem wcześniej wymienionej tolerancji w łukach jest co najmniej równa, to opisane wcześniej uginanie się nie jest ograniczone w obszarze łuków ogniwa poziomego. Może to, jak przy ogniwie poziomym normowym poprzez obwód ogniwa poziomego wykonanego zgodnie z wynalazkiem równomiernie albo co najmniej w przybliżeniu równomiernie działać przegubowo. W następstwie tego mogą być przy luźnym łańcuchu wzajemnie połączone ogniwa łańcuchowe znowu wprowadzone bez problemu przy obciążeniu rozciągającym do przepisowej pozycji, podobnie jak przy stosowanych praktycznie ogniwach łańcuchowych ze stali okrągłej. W związku z tym należy rozumieć, że ogniwo poziome i ogniwo pionowe w celu zmniejszenia możliwości zakleszczenia się w sposób praktyczny, co się tyczy ich geometrii i wymiarowości są wzajemnie dostosowane. W każdym bądź razie zjawiska zakleszczeń powstałe wskutek obszarów funkcyjnych przy stosowanych ogniwach poziomych są mniejsze.

Takiemu ogniwu poziomemu o większych wymaganiach przyjęto za podstawę koncepcję, by ogniwo poziome skonstruować tak dalece, jak to możliwe maksymalnie zbliżone do ogniwa poziom ego aktualnie stosowanego z pręta okrągłego, co się tyczy jego geometrii. To, że takie ogniwo poziome z obszarami funkcyjnymi, specjalnie zaprojektowanymi do współpracy z innym elementem zawiera wymaganą trwałość było zaskakujące. Ostatecznie ogniwa poziome zostały wyposażone w obszary funkcyjne tak skonstruowane, że nie odbiegają od geometrii ogniwa wykonanego ze stali okrągłej. Następstwem takiej koncepcji jest również to, że mimo obszarów funkcyjnych takie ogniwo zawiera mniejszą wagę w stosunku do stosowanych ogniw.

Miarodajne przy tej koncepcji jest to, że wysokość ogniwa poziomego w jego ramionach i łukach jak i jego szerokość poprzez obwód pozostaje równa w opisanej mierze. Wysokość i szerokość mogą się różnić od siebie. Tak jest przewidziane w przykładzie wykonania, że wysokość ramienia i łuków jest większa niż szerokość.

Zgodnie z korzystnym ukształtowaniem zawiera ogniwo poziome (w widoku z góry) kontur zewnętrzny i zewnętrzne wymiarowanie, które odpowiadają tym wymiarom z normy dla ogniw poziomych ze stali okrągłej o tej samej średnicy nominalnej albo co najmniej są częściowo zbliżone do niej.

Jako obszary funkcyjne ogniwa poziomego mogą służyć wybrania wykonane na odcinkach ramiom celem zamocowania zgrzebła. Możliwe jest również ogniwo poziome w obszarze jego łuków wyposażyć we wzajemnie zbiegające się powierzchnie dziobowe w przekroju poprzecznym w kierunku wzdłużnym ogniwa łańcuchowego w formie strzałki, a więc ogniwo poziome zaprojektować jako ogniwo łańcuchowe z główką w kształcie strzałki. Te i inne obszary funkcyjne znajdują się co najmniej ze swymi aktywnymi odcinkami dla danej funkcjonalności, wewnątrz obwiedniowej powierzchni osłonowej zwłaszcza wysokości i szerokości.

PL 227 686 B1

Z kolei łańcuch ogniwowy składający się z pojedynczych wzajemnie połączonych naprzemiennie ogniw poziomych i pionowych ma ogniwa pionowe, tylko w obszarze niezbędnego luzu pomiędzy ogniwem poziomym a pionowym szerokość wewnętrzną większą od maksymalnej średnicy ogniwa poziomego w obszarze jego łuków.

Ogniwa pionowe są zaopatrzone w ramiona płaskie i przy ich pionowym ustawieniu zawierają ich ramiona w kierunku poziomym mniejszą wysokość od maksymalnej szerokości ramion w kierunku pionowym i są usytuowane przestawnie poza środkiem w kierunku strony zewnętrznej ramienia a maksymalna szerokość ramienia jest ponownie większa niż szerokość określającą tą samą średnicę nominalną w obszarze swych łuków. Natomiast obszar łuków określających średnicę nominalną ogniw pionowych ograniczony jest do odcinka łukowego obejmujących maksymalnie do około dziesięciu stopni po obydwu stronach płaszczyzny środkowej przecinającej łuki w przekroju poprzecznym, zaś wychodząc od szerokości ramienia to szerokość ogniwa pionowego w jego łukach obniża się równomiernie aż do odcinka łukowego określającego średnicę nominalną, a w zasadzie odcinek łukowy określający średnicę nominalną jest mniejszy niż pięć stopni korzystnie jeden stopień po obydwu stronach tejże płaszczyzny środkowej, przy czym średnica ogniwa pionowego na odcinku określającym jego średnicę nominalną w kierunku poprzecznym względem średnicy nominalnej jest większa od tejże średnicy nominalnej.

Dalsze zalety i postacie wynikają z poniższego opisu przykładu wykonania z uwzględnieniem rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia łańcuch ogniwowy z ogniwami poziomymi i ogniwami pionowymi z ogniwami płaskimi, wykonanymi jako ogniwa pionowe w widoku z boku,

Fig. 2 łańcuch ogniwowy pokazany na fig. 1 w widoku obróconym o 90 stopni ze schematycznie pokazanymi ogniwami poziomymi w widoku z góry,

Fig. 3 ogniwo poziome łańcucha ogniwowego w widoku z góry jak i przekroje przez połówkę łuku (fig 3a-3c) oraz przez ramię (fig. 3d)

Fig. 4 widok perspektywiczny ogniwa poziomego pokazanego na fig. 3, fig. 5-7 ogniwo poziome w widokach perspektywicznych,

Fig. 8 ogniwo płaskie w oddzielnych ujęciach ogniwa łańcuchowego w widoku z boku razem z przekrojem poprzecznym ogniwa poziomego z jednego jego połówek łukowych (fig. 8a do 8g),

Fig. 9 ogniwo płaskie pokazane na fig. 8 w widoku perspektywicznym, a fig. 10 przedstawia ogniwo płaskie w innym ujęciu perspektywicznym. Łańcuch ogniwowy stalowy 1 do łańcuchów tran sportowych stosowanych w górnictwie podziemnym, zwłaszcza jako łańcuch transportowy zgrzebłowy obejmujący na przemian ogniwa łańcuchowe płaskie jako ogniwa pionowe 2 oraz ogniwa łańcuchowe poziome 3. Tym samym łańcuch ogniwowy składa się z jak w danym przypadku przedstawia to fig. 1 z dwóch ogniw płaskich 2 z połączonym ogniwem płaskim 3. Zewnętrzna szerokość B1 ogniwa płaskiego 2 określa wysokość łańcucha transportowego 1. Ogniwa łańcuchowe płaskie są wykonane jako ogniwa kute. Natomiast ogniwa łańcuchowe poziome są wykonane praktycznie jako ogniwa z prętów okrągłych.

Ogniwo poziome 3 zawiera obiegowo okrągłą powierzchnię przekroju poprzecznego. Wewnętrzna szerokość B2 ogniwa płaskiego 2 jest większa o niezbędny luz ruchowy niż średnica ogniwa poziomego 3. Łańcuch ogniwowy pokazany na fig. 2 uwidacznia, że zewnętrzna szerokość B3 ogniwa poziomego 3 jest znacznie większa niż zewnętrzna szerokość B1 ogniwa płaskiego 2. W niniejszym przykładzie odpowiada zewnętrzna szerokość BI ogniwa płaskiego 2 około 2/3 zewnętrznej szerokości B3 ogniwa poziomego 3. Maksymalna szerokość Bs ramienia 4 jest większa niż minimalna szerokość ogniwa płaskiego 2 w obszarze jego łuków. Średnica nominalna ogniwa płaskiego 2 jest określona przez odcinek minimalnej szerokości ogniwa płaskiego 2, oznaczona na fig. 2 jako średnica nominalna N. Tym samym wybrzuszają ramiona 4 względem tych, które to odcinki łuków określają średnicę nominalną ogniwa płaskiego 2, co pokazane jest na fig. 3. Szerokość Bs ramion 4, 4.1 jest o niezbędny luz ruchowy mniejsza niż wewnętrzna szerokość B4 ogniwa poziomego 3.

Fig. 3 przedstawia oddzielnie w widoku z góry ogniwo poziome 3 łańcucha ogniwowego. Kontur zewnętrzny oraz zewnętrzne wymiarowanie ogniwa poziomego 3 odpowiada konturowi ogniwa poziomego normowego o tej samej średnicy nominalnej. W związku z takim wykonaniem norma DIN 22252 jest tu właściwą normą. Tym samym odpowiada zewnętrzna szerokość B3 ogniwa poziomego zewnętrznej szerokości ogniwa poziomego normowego ze stali okrągłej o tej samej średnicy nominalnej. Ogniwo poziome 3 zawiera odnośnie swej wysokości H (zob. fig. 3a-3c) obiegową, a tym samym w swych ramionach 4, 4.1 jak i w jego łukach 5, 5.1 łączących ramiona 4, 4.1 w przybliżeniu równą

PL 227 686 B1 wysokość. Zasadniczo jest wysokość w ramionach 4, 4.1 i łukach 5, 5.1 równa, przy czym wewnątrz łuków 5, 5.1 ustalona jest tu odchyłka, jak to poniżej ze względu na ogniwo poziome przynależne obszary funkcyjne zawarte są wewnątrz łuków. Równocześnie jest szerokość ogniwa poziomego 3 obiegowo a tym samym w swych ramionach 4, 4.1 łukach 5, 5.1 ta sama. Średnica nominalna ogniwa poziomego 3 określa się poprzez średnicę jego łuków 5, 5.1 w obszarze płaszczyzny środkowej 6 poprzecznie do rozciągłości wzdłużnej jak i płaszczyzny wzdłużnej środkowej ogniwa poziomego 3. Przedział który skierowany do wnętrza 7, którego odstęp leżący na zewnątrz przedziału określający wysokość H, jak przedstawia to przekrój na fig. 3a jest usytuowany pod kątem prostym do średnicy nominalnej N (szerokość). Ogniwo poziome 3 dysponuje na swych stronach od przestrzeni wewnętrznej na zewnętrz wieloma obszarami funkcyjnymi F1-F4. Przy obszarach funkcyjnych F1-F4 chodzi o strukturę strony zewnętrznej ogniwa poziomego 3, dzięki którym nabywa dodatkowe funkcje. Przy tych dodatkowych funkcjach chodzi o takie, które wynikają ze zdolności połączenia ze sobą ogniwa poziomego 3 z dwoma ogniwami pionowymi. Na figurach przedstawione jest ogniwo poziome 3 wraz z obszarami funkcyjnymi F1-F3 ramion 4, 4.1 i obszary funkcyjne F2-F4 łuków 5, 5.1. Przy obszarach funkcyjnych F1, F3 chodzi o odcinki mocujące, wykonane na stronie zewnętrznej ramienia 4 względnie 4, 4.1 przystosowane do zamocowania zgrzebła. Poniżej opisany jest tylko obszar funkcyjny F1, gdyż obszar funkcyjny F3 jest identyczny. Obszar funkcyjny F1 jest scharakteryzowany poprzez dwa równolegle skierowane do siebie wnęki łączowe T wykonane na zewnętrznej stronie ramienia 4.

Wybrania T są oddzielone od siebie żebrem S usytuowanym wzdłuż ogniwa poziomego 3. Do połączenia ze zgrzebłem wprowadza się do każdego wybrania T zabierak, który mocuje się do ramienia 4. Fig. 3 przedstawia, że wybrania T wykonane są w ramieniu 4, przez co powierzchnia przekroju poprzecznego ramienia 4 w obszarze swego odcinka mocującego - projektowany obszar funkcyjny F1 jest mniejszy w przylegających odcinkach ogniwa łańcuchowego. Żebro S oddzielające obydwa wybrania T przechodzi swoją stroną zewnętrzną poprzez ramiona 5, 5.1 na przejściu do ramienia 4 swoim wysuniętym konturem. Koncepcja obszaru funkcyjnego F1 jest wyraźnie pokazana w widokach perspektywicznych ogniwa poziomego 3 (fig. 3 do 7).

Wybrania T zawierają wgłębienie, które stanowi około 1/3 wysokości H ramienia 4. Głębokość wykonanego w ramieniu 4 wybrania nie przedstawia mało znaczącą redukcję powierzchni przekroju poprzecznego z uwagi na bezpośrednio graniczące odcinki ogniwa poziomego 3 do obszaru funkcyjnego F1.

Na fig. 3d jest pokazana wysokość H i szerokość (średnica nominalna N) obwiednia E jako krzywa (elipsa), które łączą ze sobą punkty końcowe wysokości oraz tych określających szerokość N, przy czym wysokość H i szerokość N graniczą z obwiednią prostokątnie. Fig. 3d przedstawia, że obszar funkcyjny F1 ze swymi wybraniami T są obszarami funkcyjnymi skutecznymi, usytuowanymi wewnątrz obwiedni E.

Obszary funkcyjne F2 względnie F4 przynależne do łuków 5, 5.1 są podobnie skonstruowane. Dlatego bliżej jest poniżej opisany obszar funkcyjny F2. Ramiona 5, 5.1 są wykonane jako lustrzane odbicie względem płaszczyzny środkowej 6. Opisany jest poniżej obszar funkcyjny F2 wewnątrz dolnej połówki łuku 5. Ogniwo poziome 3 jest skonstruowane jako ogniwo z głową strzałki. Aktualna funkcjonalność jest określona przez obszar funkcyjny F2. Ogniwo poziome 3 dysponuje powierzchniami przylegania 8, 8.1 leżącymi naprzeciw siebie względem płaszczyzny środkowej ogniwa poziomego 3. W obszarze funkcyjnym F2 jest łuk 5 wyposażony w dwie strzałkowe krawędzie 9 wzajemnie skierowane do siebie stanowiące powierzchnie dziobowe 10, 10.1. Układ powierzchni dziobowych 10, 10.1 jest widoczny w przekroju na fig. 3a-3c. Powierzchnie dziobowe 10, 10.1 w niniejszym przykładzie wykonania są w rozważanym przekroju poprzecznym wykonane jako proste. To ułatwia nie tylko w ykonanie obszaru funkcyjnego F2 lecz również ułatwia ukształtowanie powierzchni zęba koła łańcuchowego, do napędu łańcucha transportowego wyposażonego w ogniwa poziome celem wejścia w przypór z powierzchnią dziobową 10 względnie 10.1.

Na fig. 3 widoczna jest również obwiednia E, Z tego wynika, że cały obszar funkcyjny F2 znajduje się wewnątrz obwiedni E.

Przekroje na fig. 3a, 3b, 3c są względem siebie usytuowane w odstępach 15 stopniowych wychodząc od płaszczyzny środkowej 6. W obszarze linii przecinającej fig. 3c jest przednia krawędź 9 jest na krótkim odcinku wykonana jako linia prosta. Z tego względu odbiega wysokość H w tym obszarze od wysokości H w przyległych obszarach łukowych. W obszarze tego prostego odcinka łukowego jest wysokość zredukowana względem przyległych obszarów łukowych bardzo nieznacznie. Również przedstawia fig. 3, że ten prosty odcinek krawędzi 9 jest ledwo widoczny. Powierzchnie dziobowe 10, 10.1

PL 227 686 B1 tworzące ten odcinek prosty krawędzi 9 względnie te same tworzą przy napędzie ogniwa poziomego 3 powierzchnie nośne, do wejścia w przypór, do których wprowadzona jest stosownie ukształtowana powierzchnia zęba koła napędowego.

Ostrze ogniwa poziomego zawiera geometrię powierzchni przekroju poprzecznego (fig. 3a), przy której przebiegająca szerokość poprzecznie w kierunku do płaszczyzny 6, którą definiuje średnica nominalna N jest mniejsza niż wysokość H. Krzywizna skierowana do przestrzeni wewnętrznej 7 ogniwa jest w przekroju poprzecznym (fig. 3a) wykonana jako promień, który jest większy niż promień (tu: 26 mm) określający średnicę nominalną N. Średnica nominalna ogniwa poziomego 3 wynosi 52 mm; wysokość H wynosi w obszarze ramion 54 mm. Z uwagi na stałą wysokość i szerokość ogniwa poziomego 3 jest wysokość przy tej samej szerokości, określającej średnicę nominalną N, większa.

Geometria określająca ogniwo poziome 3 obrazuje, że to ogniwo bez przeszkód względem zamocowanego w nim ogniwa pionowego może się uginać. Przy tym może być konstrukcja ogniwa pionowego albo ogniw pionowych zamocowanych w ogniwie poziomym tak dobrana, że ogniwo pionowe będzie zawierało możliwie małą wysokość, a tym samym możliwie małą zewnętrzną i wewnętrzną szerokość. Promień wewnętrzny ogniwa pionowego jest dostosowany do promienia wewnętrznego ogniwa poziomego 3. Chodzi tutaj o praktyczne przedsięwzięcia. Szczególna postać ogniwa poziom ego 3 wyjaśnia, że w nim może być zamocowane ogniwo pionowe o małej wysokości konstrukcyjnej, a mimo to jest możliwe bez zakłóceniowe uginanie się, co tym samym zapobiega się zaklinowaniu.

Fig. 4 przedstawia szczególną koncepcję ogniwa poziomego 3. Wynika z niej prawidłowe uginanie się poprzez całą albo większą część jego łuków. Na podstawie tej koncepcji ogniwa poziomego 3 jest ono również pojedyncze ogniwo pionowe 2 łańcucha ogniwowego 1. Przestrzeń wewnętrzna 11 ogniwa pionowego 2 jest w obszarze swych ramion względem ogniwa pionowego przegubowa, zwłaszcza bez obawy zakleszczenia się.

Fig. 8 przedstawia, że przestrzeń wewnętrzna jest przedzielona występem garbowym 13 w dolnym ramieniu 12.1 na dwie oddzielne przestrzenie ruchowe 14, 14.1. Odstęp elementu podziałowego 13 od wewnętrznej strony, leżącego naprzeciw ramienia 12 jest jak przedstawia to fig. 8, mniejsza niż średnica ogniwa poziomego 3, zamocowanego w ogniwie pionowym 2. Tym samym jest przestrzeń ruchowa ogniwa poziomego zamocowanego w przestrzeni ruchowej 14 względnie 14.1 ograniczona. Łuki ogniwa pionowego łączące ramiona 12, 12.1 przedstawia fig. 8. Każdy łuk 15, 15.1 składa się z dwóch rozciągających się pod kątem 90 stopni połówek łukowych, które w płaszczyźnie środkowej 16 tej samej płaszczyzny, która przecina łuki 15, 15.1 w przekroju prowadzone są z przyleganiem do siebie. Obydwie połówki łukowe łuku są ze względu na płaszczyznę środkową 16 względem siebie lustrzanym odbiciem. W celu scharakteryzowania łuku 15 (identyczne dla łuku 15.1) wystarczy opis tylko jednej połówki. Na fig. 8 w dolnej części przedstawiona jest połówka łuku 15 przylegająca do ramienia 12.1. W płaszczyźnie środkowej 16 zawiera łuk 15 geometrię przekroju poprzecznego. Ten przekrój poprzeczny określa średnicę nominalną ogniwa pionowego 2 i jest oznaczony jako Nv. W niniejszym przykładzie wykonania wynosi średnica nominalna 52 mm Zatem chodzi przy tym ogniwie pionowym o ogniwo „52”. Średnica łuku 15 w kierunku wzdłużnym ogniwa płaskiego 2 a tym s amym poprzecznie do średnicy nominalnej Nv jest większa niż średnica nominalna i wynosi tu 54 mm. Krzywizna skierowana do przestrzeni ruchowej 14.1 zawiera promień R, który jest większy niż promień R określający średnicę nominalną (tu 26 mm). W niniejszym przykładzie promień R odpowiada promieniowi wewnętrznemu Ri ogniwa poziomego 3 (fig. 2). Promień zewnętrzny jest większy niż promień wewnętrzny R. Do obydwu do siebie przeciwległych względem siebie stronach zewnętrznych jest łuk 15 spłaszczony (fig. 8a), przy czym te strony odcinkami przebiegają względem siebie równolegle. Taka koncepcja oraz wykonane z taki małymi promieniami przejścia jest powierzchnia przekroju poprzecznego ogniwa pionowego 2 (fig. 8) powiększona, porównywalna z powierzchnią przekroju poprzecznego ogniwa pionowego z lukami o okrągłych przekrojach poprzecznych. Dla porównania na fig, 8a powierzchnia przekroju poprzecznego jest pokazana linią przerywaną tegoż ogniwa pionowego o okrągłej powierzchni przekroju poprzecznego w obszarze jego prawego łuku. Drugi koniec rozważanej połówki przedstawia przekrój na fig. 8g, który przedstawia już powierzchnię przekroju poprzecznego ogniwa pionowego w obszarze początkowym ramienia 12.1. Wysokość Hv ramienia 12.1 jest wyraźnie mniejsza niż szerokość Bs ramienia 12.1 Maksymalna szerokość Bs ramienia 12.1 jest przestawiona poza środkiem, w kierunku strony zewnętrznej, co podnosi odporność na pękniecie. Geometria powierzchni przekroju poprzecznego ramienia 12.1 jest z wyjątkiem obszaru elementu podziałowego 13 wykonana jako korytko względnie półokrągło. Przekroje poprzeczne ramienia 12 jest wykonane identycznie jak dla ramienia 12.1.

PL 227 686 B1

Ogniwo pionowe 2 zawiera w obszarze swych ramion 12, 12.1 swą maksymalną szerokość a w obszarze płaszczyzny 16 przedstawiona jest przez krój zgodnie z fig. 8a. Pomiędzy zróżnicowanymi szerokościami ogniwa pionowego 2 w obszarze swych ramion 12, 12.1 oraz w obszarze płaszczyzny środkowej 16 następuje równomierne obniżanie się szerokości w obszarze łuków 15, 15.1.To wykonane przewężenie, którego środek stanowi płaszczyzna środkowa 16, widoczne jest na fig. 8g. fig. 8b i 8f przedstawiają w odwrotnej numeracji obszar przekroju poprzecznego ramion 12, 12.1. jak zmienia się kształt przekroju poprzecznego oraz powierzchnia przekroju poprzecznego w tych połówkach łukowych łuku 15 w kierunku płaszczyzny środkowej 16, przedstawia przekrój na fig. 8a, a wybrzuszenie A ramienia 12.1 względem średnicy nominalnej Nv określającej szerokość w kierunku do płaszczyzny środkowej 16 równomiernie obniża się. W toku tej zmiany w geometrii przekroju poprzecznego odwr acają się stosunki pomiędzy szerokością a średnicą przebiegającą poprzecznie do niej, określone przez wysokość Hv- wychodząc od końca ramienia 12.1 względnie początku łuku 15 w kierunku płaszczyzny środkowej 16. Podczas gdy na początku łuku ogniwo pionowe zawiera większą szerokość i jego poprzecznie do niej usytuowaną mniejszą średnicę (tu: wysokość Hv), są te stosunki odwrócone w obszarze płaszczyzny środkowej 16. Tutaj jest szerokość- średnica nominalna Nv ogniwa płaskiego 2 mniejsza niż średnica łuku 15, usytuowana poprzecznie do średnicy nominalnej. Pojedyncze przekroje fig. 8a-8g są w danym przypadku usytuowane w odstępach kątowych co 15 stopni, pokazane na połówce łuku. Odcinek łuku 15, określa średnicę nominalną Nv ogniwa pionowego 2 linią poprowadzoną przez płaszczyznę środkową 16. Połówki łuków tworzące łuk 15 zwężają się odnośnie ich szerokości, wychodząc od danego ramienia 12 względnie 12.1 równomiernie w kierunku płaszczyzny 16, w którym to miejscu usytuowana jest najmniejsza szerokość ogniwa pionowego 2. Przy tym założono, że część obniżonej szerokości na odcinku łuku przylegającego do płaszczyzny środkowej 16 również się obniża. Tym samym jest widoczna asymptotyczna geometria wybrzuszenia, oznaczone jako A. Średnica nominalna Nv ogniwa pionowego 2 jest pokazana Unią przerywaną. Stosunek przekrojów poprzecznych pomiędzy powierzchnią przekroju poprzecznego łuków 15, 15.1 w obszarze płaszczyzny środkowej 16 względem powierzchni przekroju poprzecznego w ramionach wynosi w niniejszym przykładzie wykonania 0,72. Tym samym jest powierzchnia przekroju poprzecznego tego ogniwa pionowego w obszarze jego ramion jest o około 28 procent mniejsza niż w obszarze płaszczyzny środkowej łuków.

Z takimi ogniwami pionowymi może być utworzony łańcuch transportowy o wysokiej wydajności przy małej wysokości i względnie mniejszej wadze.

Fig. 9 i 10 przedstawiają ogniwo pionowe 2. Wyraźnie pokazane jest, że szerokość ogniwa 2 zmniejsza się sukcesywnie od ramion aż do obszaru płaszczyzny środkowej. Ponadto pokazane jest, że płynne przejście wzajemnie zbiegających się obniżanych szerokości każdego ramienia następuje poprzez dany odcinek łukowy w kierunku płaszczyzny środkowej.

Wynalazek jest opisany za pomocą jednego przykładu wykonania. Jest rzeczą oczywistą dla fachowca, że istnieje wiele dalszych postaci za pomocą których można zrealizować wynalazek, które można zaliczyć do niniejszego rozwiązania i które stanowią tym samym integralną część publikowanego rozwiązania.

Claims (17)

1. Ogniwo łańcuchowe poziome do połączenia z dwoma umieszczonych w nim ogniw łańcuchowych pionowych (2) do łańcucha transportowego (1) przenośnika zgrzebłowego, które to ogniwo (3) na swych stronach zewnętrznych skierowanych od przestrzeni wewnętrznej (7) zawierają jeden albo wiele obszarów funkcyjnych (F1-F4), znamienne tym, że ogniwo poziome (3) zawiera obiegową, równą albo prawie równą wysokość (H) oraz równą albo prawie równą szerokość (N) określającą średnicę nominalną ogniwa poziomego (3) oraz że co najmniej jeden obszar funkcyjny (F1-F4) względem wirtualnej powłoki (E), osłaniającej wysokość (H) i szerokość (N) ogniwa poziomego (3) w takim obszarze funkcyjnym (F1 -F4), usytuowany jest ponownie przestawnie w kierunku wnętrza.

2. Ogniwo poziome według zastrz. 1, znamienne tym, że zawiera w swych ramionach (4, 4.1) i łukach (5, 5.1) równą szerokość (N) oraz równą wysokość (H), przy czym w obszarze funkcyjnym (F1 -F4) wysokość (H) względem maksymalnej wysokości (H) zmniejszona jest maksymalnie o dziesięć procent a korzystnie o mniej niż pięć procent.

PL 227 686 B1

3. Ogniwo poziome według zastrz, 2, znamienne tym, że zmniejszenie wysokości znajduje się wyłącznie w obszarach funkcyjnych (F1-F4) łuków (5, 5.1).

4. Ogniwo poziome według zastrz. 1 do 3, znamienne tym, że ogniwo poziome (3) w widoku z góry zawiera kontur zewnętrzny i wymiarowanie zewnętrzne które odpowiada tym cechom ogniwu poziomemu normowemu o tej samej średnicy nominalnej względnie zawiera się w nich.

5. Ogniwo poziome według jednego z zastrz. od 1 do 3, znamienne tym, że łuki (5, 5.1) łączące ramiona (4, 4.1) ogniwa poziomego (3) w swych połówkach łukowych wraz z powierzchniami dziobowymi (10,10.1) wykonanymi w kształcie strzałki wzajemnie zbieżnymi stanowią obszary funkcyjne (F1-F4).

6. Ogniwo poziome według zastrz. 5, znamienne tym, że powierzchnie dziobowe (10, 10.1) patrząc w kierunku przekroju poprzecznego zawierają prosty odcinek przylegający celem przyłożenia do powierzchni nośnej zęba koła łańcuchowego.

7. Ogniwo poziome według zastrz. 5 albo 6, znamienne tym, że przez ukształtowanie powierzchni dziobowych (10, 10.1) w postaci strzałki połówki łuków dalej przedłużonych w łukach (5, 5.1), graniczą z wewnętrznymi odcinkami ramion w przestrzeni wewnętrznej (7) utworzonej przez ogniwo.

8. Ogniwo poziome według jednego z zastrz. 1 do 7, znamienne tym, że ramiona (4, 4.1) łączące łuki na swych na zewnątrz skierowanych stronach zawierają odcinek mocujący jako obszar funkcyjny (F1 -F3), który to odcinek mocujący (F1-F3) do ciągnionego przedmiotu zwłaszcza zgrzebła, zamocowany jest kształtowo w kierunku wzdłużnym ogniwa poziomego (3).

9. Ogniwo poziome według zastrz. 8, znamienne tym, że odcinek mocujący (F1-F3) ramienia (4, 4.1) zawiera co najmniej jedno wybranie (T), wykonane w ramieniu i zmniejszające powierzchnię przekroju poprzecznego względem przyległych odcinków ogniwa poziomego (3).

10. Ogniwo poziome według zastrz. 9, znamienne tym, że co najmniej jedno wybranie (T) wykonane jest jako lustrzane odbicie względem środka ramienia (4,4.1).

11. Ogniwo poziome według zastrz. od 8 do 10, znamienne tym, że odcinek mocujący (F1-F3) zawiera dwa przebiegające równolegle względem siebie wybrania (T), oddzielone od siebie żebrem (S).

12. Ogniwo poziome według zastrz. od 1 do 11, znamienne tym, że wysokość (H) ogniwa poziomego jest większa niż jego szerokość (N).

13. Łańcuch ogniwowy składający się z pojedynczych wzajemnie połączonych ogniw łańcuchowych naprzemiennie z ogniw poziomych (3) i ogniw pionowych (2), znamienny tym, że wewnętrzna szerokość ogniw pionowych tylko w wymiarze niezbędnego luzu ruchowego pomiędzy ogniwem poziomym (3) a ogniwem pionowym (2) jest większa niż maksymalna średnica ogniwa poziomego (3) w obszarze jego łuków (5, 5.1).

14. Łańcuch według zastrz. 13, znamienny tym, że ogniwo pionowe (2) konstruowane jest jako ogniwo płaskie, którego ramiona (12.1), łączące łuki (15, 15.1) przy pionowym usytuowaniu ogniwa pionowego (2) zawierają w kierunku poziomym te ramiona wysokość (Hv), która jest mniejsza od maksymalnej szerokości ramienia (Bs), przy czym maksymalna szerokość ramienia (Bs) w 20 kierunku pionowym jest usytuowana przestawnie poza środkiem oraz w kierunku strony zewnętrznej ramienia (17) a maksymalna szerokość ramienia (Bs) jest ponownie większa niż szerokość określająca tą samą średnicę nominalną (Nv) w obszarze swych łuków (15, 15.1).

15. Łańcuch ogniwowy według zastrz. 14, znamienny tym, że obszar łuków (15, 15.1) określający średnicę nominalną ogniwa pionowego (2) ograniczony jest do odcinka łukowego obejmującego kilka stopni łukowych maksymalnie do 10 stopni po obydwu stronach płaszczyzn y środkowej (16), przecinającej łuki (15, 15.1) w przekroju poprzecznym, a wychodząc od szerokości ramienia to szerokość ogniwa pionowego (2) w jego łukach (15, 15.1) równomiernie obniża się aż do odcinka łukowego określającego średnicę nominalną.

16. Łańcuch ogniwowy według zastrz. 15, znamienny tym, że odcinek łukowy łuków (15,15.1) ogniwa pionowego (2) określający średnicę nominalną, jest mniejszy niż 5 stopni zwłaszcza mniejszy niż 1 stopień po obydwu stronach płaszczyzny środkowej (16), przecinającej w przekroju poprzecznym łuki (15, 15.1).

17. Łańcuch ogniwowy według jednego z zastrz. 14 do 16, znamienny tym, że średnica ogniwa pionowego (2) na odcinku określającym jego średnicę nominalną w kierunku poprzecznym względem średnicy nominalnej jest większa niż ta średnica nominalna.