PL203274B1

PL203274B1 - Cewnik do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego oraz sposób wytwarzania takiego cewnika

Info

Publication number: PL203274B1
Application number: PL353880A
Authority: PL
Inventors: Jose Castillo Deniega; Roger Massengale; Kenneth W. Rake
Original assignee: I Flow Corp
Priority date: 1999-07-19
Filing date: 2000-07-19
Publication date: 2009-09-30
Also published as: US20090093790A1; US8328771B2; JP2009219894A; US20030158538A1; HK1046507A1; CN1951516A; NO20020284L; JP4755271B2; US7527609B2; US7465291B2; US6626885B2; RU2303468C2; US8043465B2; CA2375930C; HK1046507B; CN1295001C; CA2375930A1; KR100946166B1; US7959623B2; TR200200373T2

Description

Opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy cewnika do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego oraz sposobu wytwarzania takich cewników. Cewniki według wynalazku umożliwiają równomierne dostarczanie płynnych leków poprzez segment wlewowy cewnika.

Cewniki wlewowe do dostarczania płynnego leku do układów anatomicznych, takich jak ciało ludzkie, są dobrze znane w tej dziedzinie techniki. Takie cewniki zawierają zwykle giętką rurkę pustą wewnątrz, wprowadzaną w pewne obszary anatomiczne. Rurka zawiera zwykle jeden lub więcej osiowych prześwitów, przez które przepływa płyn. Bliższy koniec rurki cewnika łączy się ze źródłem płynu, skąd wprowadza się płyn do rurki cewnika. Płyn przepływa przez jeden z prześwitów, pod ciśnieniem przykładanym do bliższego końca rurki. Dla każdego prześwitu przewiduje się jeden lub więcej otworów wylotowych wzdłuż segmentu wlewowego, w pobliżu dalszego końca rurki, przeznaczonych do wylewania płynu z rurki. Takie otwory wylotowe wykonuje się przebijając ściankę boczną pustej wewnątrz rurki.

W pewnych warunkach medycznych dostarcza się korzystnie pł ynny lek do wielu miejsc w obszarze rany. Na przykład, niektóre rany wymagające leczenia bólu mogą stykać się raczej z wieloma zakończeniami nerwów niż z jednym pniem nerwowym. Jednym z przykładów takiej rany jest nacięcie chirurgiczne. Jak stwierdzono powyżej, znane jest zapewnianie wielu otworów wylotowych, przez które płynny lek opuszcza rurkę cewnika. Otwory wylotowe mogą znajdować się w różnych osiowych i obwodowych pozycjach wzdłuż rurki cewnika, aby kontrolować pozycję miejsc, do których dostarcza się lek. Przykład cewnika o takiej konfiguracji ujawnia amerykański opis patentowy nr 5,800,407 (zgłaszający Eldor). Również, w pewnych przypadkach, pożądane jest dostarczanie takiego leku pod niskim ciśnieniem, tak, aby dostarczać lek ze stosunkowo małą szybkością. Na przykład, niektóre leki przeciwbólowe należy dostarczać powoli, aby uniknąć toksyczności i innych skutków ubocznych. Ponadto, w wielu przypadkach pożądane jest dozowanie płynnego leku z jednakową szybkością z wlewowego segmentu cewnika, tak, aby lek był równomiernie rozprowadzany w obszarze rany.

Niestety, ograniczenie dotychczasowych cewników z wieloma otworami wylotowymi, takich jak cewnik opisany przez Eldor, polega na tym, że podczas niskociśnieniowego dostarczania płynnego leku płyn ma tendencję do wylewania się tylko przez otwór wylotowy (otwory wylotowe) najbliższe wobec bliskiego końca segmentu wlewowego rurki cewnika. Wynika to z faktu łatwiejszego wypływu płynów płynących rurką przez otwory wylotowe wykazujące najmniejszy opór dla przepływu. Im dłuższa jest droga przepływu płynu w prześwicie, tym większy jest opór przepływu i spadek ciśnienia płynu. Najbliższe otwory wykazują najmniejszy opór dla przepływu i najmniejszy spadek ciśnienia. Dlatego płyn ma tendencję do wylewania się z rurki cewnika głównie przez te otwory wylotowe. W wyniku tego, płynny lek jest dostarczany tylko do małego rejonu w obszarze rany. Tendencja płynu do niepożądanego wypływania tylko przez najbliższe otwory wylotowe zależy od wielkości otworu, całkowitej liczby otworów wylotowych i szybkości przepływu. Gdy wzrasta wielkość otworu lub ich liczba, to płyn będzie raczej wypływał tylko przez najbliższe otwory. Na odwrót, gdy wzrasta szybkość przepływu to płyn mniej ulega tej tendencji.

Tendencję płynu do niepożądanego wylewania się tylko przez najbliższe otwory cewnika można w pewnych przypadkach zahamować zwiększając szybkość przepływu lub ciśnienie płynu, co powoduje przepływ płynu przez większą liczbę otworów wylotowych cewnika. Istotnie, jeśli szybkość przepływu lub ciśnienie są wystarczająco duże, to płyn będzie przepływał przez wszystkie otwory wylotowe. Jednak czasem, z medycznego punktu widzenia, jest pożądane dostarczanie leku ze stosunkowo małą szybkością, tj. przy niskim ciśnieniu. Również, nawet w tych przypadkach, gdy dostarczanie płynu pod wysokim ciśnieniem jest akceptowalne lub pożądane, dotychczasowe cewniki nie zapewniają równomiernego dostarczania płynu wzdłuż wlewowego segmentu cewnika. Raczej, szybkość przepływu przez otwory wylotowe bliższe bliskiego końca segmentu wlewowego jest zazwyczaj większa w stosunku do szybkości przepływu przez otwory wylotowe bliższe dalszego końca. Dzieje się tak dlatego, że płyn przechodząc przez bliższe otwory napotyka mniejszy opór przepływu i mniejszy spadek ciśnienia. W przeciwieństwie do tego, płyn przepływający przez dalsze otwory napotyka większy opór przepływu i większy spadek ciśnienia, a w związku z tym wypływa z mniejszą szybkością. Im dalszy jest otwór tym mniejsza jest szybkość wypływu płynu. W wyniku tego, następuje nierównomierne rozdzielanie leku w obszarze rany.

W innym znanym rodzaju cewnika wlewowego występują liczne prześwity w rurce cewnika. Dla każdego prześwitu przewidziano jeden otwór wylotowy wykonany przez przebicie otworu w ściance

PL 203 274 B1 rurki. Otwory wylotowe występują w różnych pozycjach osiowych wzdłuż wlewowego segmentu rurki cewnika. W ten sposób płynny lek można dostarczać do szeregu miejsc w obszarze rany. Chociaż ta konfiguracja pozwala ulepszyć rozdzielanie płynu, to ma ona pewne wady. Jedną z wad jest fakt, że szybkości przepływu płynu przez otwory wylotowe nie są jednakowe, gdyż bardziej odległe otwory wylotowe wykazują większy opór przepływu z takich samych powodów, jak omówione powyżej. Inną wadą jest fakt, że liczba prześwitów, a więc i liczba otworów wylotowych płynu jest ograniczona przez małą średnicę rurki cewnika. W wyniku tego, płyn można dostarczać tylko do bardzo ograniczonej liczby miejsc w obszarze rany. Jeszcze inną wadą jest fakt, że bliższe końce prześwitów muszą być przymocowane do skomplikowanej rury rozgałęźnej, co podwyższa koszt wytwarzania cewnika.

Przykład cewnika zapewniającego bardziej równomierne rozdzielanie płynnego leku przez wlewowy segment cewnika objaśnia amerykański opis patentowy nr 5,425,723 (zgłaszający - Wang). Wang ujawnia cewnik wlewowy obejmujący zewnętrzną rurkę, wewnętrzną rurkę zawartą współosiowo w rurce zewnętrznej i środkowy prześwit w rurce wewnętrznej. Rurka wewnętrzna ma średnicę mniejszą niż rurka zewnętrzna, a więc tworzy się między nimi pierścieniowa przestrzeń. Rurka zewnętrzna posiada wiele równo rozmieszczonych otworów wylotowych określających wlewowy segment cewnika. Podczas użytkowania, płyn przepływający przez środkowy prześwit przechodzi przez celowo umieszczone otwory boczne w ściankach bocznych wewnętrznej rurki. W szczególności, odległości pomiędzy sąsiadującymi otworami bocznymi zmniejszają się wzdłuż długości rurki wewnętrznej, aby wymusić większy przepływ płynu przez bardziej odległe boczne otwory. Następnie płyn przepływa wzdłużnie przez pierścieniową przestrzeń, po czym wypływa przez otwory wylotowe w ściance rurki zewnętrznej. W przestrzeni pierścieniowej płyn może płynąć w kierunku oddalającym się lub zbliżającym, zależnie od umieszczenia najbliższego otworu wylotowego w rurce zewnętrznej. Taką konfigurację przewidziano, aby wymusić bardziej równomierną szybkość wypływu płynu z cewnika.

Niestety, cewnik Wanga jest skuteczny jedynie przy stosunkowo wysokim ciśnieniu dostarczanego płynu. Gdy stosuje się go przy stosunkowo niskim ciśnieniu dostarczanego płynu, cewnik ujawniony przez Wanga nie zapewnia równomiernego rozdzielania płynu. Zamiast tego, płyn ma tendencję do wylewania się przez boczne otwory rurki wewnętrznej i rurki zewnętrznej, najbliższe wobec bliskiego końca wlewowego segmentu cewnika, gdyż te otwory wykazują najmniejszy opór przepływu. Nawet w przypadku dostarczania płynu pod wysokim ciśnieniem istnieje szereg ograniczeń tego rozwiązania. Jedno z ograniczeń polega na tym, że rozwiązanie w postaci rurek współosiowych jest stosunkowo złożone i trudne do wykonania. Obie rurki muszą być dostatecznie giętkie, aby można było nimi manipulować w układzie anatomicznym, a równocześnie przestrzeń pierścieniowa musi pozostawać otwarta, aby płyn mógł tędy równomiernie przepływać. Inne ograniczenie polega na tym, że przestrzeń pierścieniowa może zostać zakłócona, jeśli nastąpi zgięcie wlewowego segmentu rurki. Zgięcie cewnika może odkształcać przestrzeń pierścieniową lub nawet spowodować zetknięcie rurki wewnętrznej i zewnę trznej. To moż e spowodować niejednakowe ciś nienie pł ynu w przekroju wzdł u ż nym przestrzeni pierścieniowej, a w konsekwencji - nierównomierne dostarczanie płynu.

W amerykańskim dokumencie patentowym nr 5,066,278 opisany jest również cewnik przeznaczony do długotrwałego podawania leków. Opisany w tym dokumencie cewnik posiada co najmniej dwa otwory do podawania leków, przy czym drugi i ewentualnie następne otwory, patrząc w kierunku przeciwnym do kierunku przepływu leku w cewniku, są uszczelnione przy pomocy rozpuszczalnego materiału. W przypadku zatkania pierwszego otworu przez rozrastającą się tkankę, kolejne otwory mogą być otwarte i podawanie leku kontynuowane.

W europejskim zgłoszeniu patentowym nr 804936 opisano inny typ cewnika, posiadający rurowy korpus, w którego ścianach znajduje się wiele otworów lub kanałów, tak wyprofilowanych, że zapewniają kontrolowaną szybkość uwalniania płynnego leku z cewnika.

A więc istnieje potrzeba ulepszonego cewnika wlewowego dla dostarczania płynnego leku w sposób równomierny wzdłuż wlewowego segmentu cewnika, w postaci rozwiązania stosunkowo prostego, łatwego do wykonania, skutecznego zarówno przy dużej jak i przy małej szybkości przepływu dostarczanego płynu. Ponadto, uważa się, że szczególna grupa cewników, takich jak cewnik Wanga, może zapewnić równomierne dostarczanie płynu tylko przy wysokim ciśnieniu lub dużej szybkości płynu. Jednakże, istnieje potrzeba cewnika wlewowego należącego do tej grupy, w postaci rozwiązania stosunkowo prostego, łatwego do wykonania i utrzymującego równomierne dostarczanie płynu przy zgięciu lub innym fizycznym odkształceniu.

Przedmiotem wynalazku jest cewnik do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego, zawierający wydłużoną rurkę o zamkniętym dalszym końcu i wielu otworach wylotowych

PL 203 274 B1 w ściankach bocznych tej rurki, przy czym otwory wylotowe wykonane są wzdłuż długoś ci tej rurki i wyznaczają segment wlewowy cewnika, a rurka ma wymiary pozwalają ce na wprowadzenie do obszaru anatomicznego.

Istotą wynalazku jest to, że cewnik zawiera wydłużony element umieszczony wewnątrz rurki tak, że pomiędzy wydłużonym elementem a wydłużoną rurką istnieje pierścieniowa przestrzeń, przy czym wydłużony element wykonany jest z materiału porowatego.

Korzystnie, wydłużony element jest współosiowy z rurką.

W innym korzystnym wariancie, wydłu żony element nie jest współosiowy z tą rurką .

Korzystnie, wydłużony element jest przymocowany do rurki przy pomocy pierścieniowego połączenia obok bliższego końca segmentu wlewowego.

W innym korzystnym wariancie, wydł u ż ony element jest przymocowany do rurki przy pomocy pierścieniowego połączenia zasadniczo w połowie odległości pomiędzy bliższym i dalszym końcem segmentu wlewowego.

W jeszcze innym korzystnym wariancie, wydłużony element jest połączony z tą rurką w dalszym końcu elementu wydłużonego.

Korzystnie, materiał porowaty ma średnią wielkość porów w zakresie 0,1 - 50 μm.

Korzystnie, materiałem porowatym jest Mentek.

Korzystnie, pierścieniowa przestrzeń ma promieniową szerokość w zakresie 0 - 0,005 μm.

Korzystnie, cewnik według wynalazku zawiera również filtr powietrza umieszczony na drodze przepływu w rurce.

Przedmiotem wynalazku jest również cewnik do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego, zawierający wydłużony wspornik.

Istotą wynalazku jest to, że cewnik zawiera porowatą błonę owiniętą wokół całego obwodu wspornika, przy czym wspornik jest ukształtowany tak, że pomiędzy wspornikiem i błoną istnieje co najmniej jeden prześwit.

Korzystnie, powierzchnia wspornika zawiera przerwy, a porowata błona owinięta wokół wspornika tworzy część ścianki prześwitu.

Korzystnie, przerwy utworzone są przez wiele żeber rozciągających się promieniowo od osiowej, środkowej części wspornika, oraz wzdłużnie wzdłuż długości wspornika, przy czym porowata błona jest owinięta wokół zewnętrznych krawędzi żeber.

Korzystnie, cewnik zawiera dodatkowo nieporowatą błonę, owiniętą wokół części wspornika bliższej części wspornika, wokół której jest owinięta błona porowata, przy czym nieporowata błona tworzy część ścianki prześwitu.

Korzystnie, pierwszy z prześwitów jest oddzielony od drugiego z prześwitów w taki sposób, że pierwszy płyn płynący przez pierwszy prześwit i drugi płyn płynący przez drugi prześwit pozostają oddzielone tak długo, jak pierwszy i drugi płyn pozostają w cewniku.

Korzystnie wspornik i porowata błona są giętkie.

Korzystnie, osiowa środkowa część wspornika zawiera osiowy prześwit dla prowadnika, przystosowany do ślizgowego wprowadzania prowadnika.

Korzystnie, porowata błona jest przymocowana do zewnętrznych krawędzi żeber.

Korzystnie, średnia średnica porów porowatej błony jest mniejsza niż 0,23 μm.

Kolejnym przedmiotem wynalazku jest cewnik do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego, zawierający wydłużoną rurkę z wieloma otworami wylotowymi rozmieszczonymi wzdłuż jej długości.

Istotą wynalazku jest to, że cewnik zawiera rurową, porowatą błonę, umieszczoną współosiowo w rurce, przy czym rurka i błona wyznaczają prześwit.

Korzystnie, rurka ciasno otacza rurową błonę.

Korzystnie, rurka i rurowa błona są giętkie.

Korzystnie, otwory wylotowe znajdują się na całym obwodzie rurki.

Korzystnie, średnie rozmiary porów rurowej błony są mniejsze niż 0,23 μm.

Przedmiotem wynalazku jest również sposób wytwarzania cewnika do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego.

Istotą wynalazku jest to, że wytwarza się wydłużony wspornik, zawierający co najmniej jedną przerwę na swojej powierzchni, oraz owija się porowatą błonę wokół całego obwodu wspornika, tworząc co najmniej jeden prześwit pomiędzy wspornikiem i błoną.

PL 203 274 B1

Korzystnie, dodatkowo kształtuje się wspomniane przerwy, poprzez tworzenie wielu żeber rozciągających się promieniowo od osiowej, środkowej części wspornika oraz wzdłużnie wzdłuż długości wspornika, przy czym porowatą błonę owija się wokół zewnętrznych krawędzi żeber.

Korzystnie, dodatkowo w osiowej części środkowej wspornika tworzy się osiowy prześwit dla prowadnika, przystosowany do ślizgowego wprowadzania prowadnika.

Korzystnie, dodatkowo mocuje się porowatą błonę do zewnętrznych krawędzi żeber.

Korzystnie, dodatkowo owija się nieporowatą błonę wokół części wspornika, która jest bliska części wspornika, wokół której owinięto porowatą błonę, przy czym nieporowata błona tworzy część ścianek prześwitów.

Korzystnie, ponadto kształtuje się wspornik i porowatą błonę, tak by były giętkie.

Korzystnie, że ponadto kształtuje się prześwity tak, by prześwity były oddzielone od siebie dla płynów.

Przedmiotem wynalazku jest ponadto, sposób wytwarzania cewnika do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego.

Istotą w tym przedmiocie wynalazku jest to, że formuje się wydłużoną rurkę, tworzy się wiele otworów wylotowych wzdłuż długości rurki, tworzy się rurową, porowatą błonę, oraz umieszcza się rurową, porowatą błonę współosiowo w rurce, tak że rurka i błona wyznaczają prześwit.

Korzystnie, dodatkowo kształtuje się rurkę i rurową błonę tak, by rurka ciasno otaczała błonę.

Korzystnie, dodatkowo kształtuje się rurkę i rurową błonę, tak by były giętkie.

Korzystnie, otwory wylotowe tworzy się na obwodzie rurki.

Korzystnie, rurowa błona ma średnią średnicę porów mniejszą niż 0,23 μm.

Zgodnie z wynalazkiem, błona ma takie wymiary, aby można było wprowadzić ją przez warstwę podskórną, otaczający obszar anatomiczny, taki jak skóra osobnika.

Alternatywnie, wspornik z jednego z wariantów wynalazku może być elementem rurowym posiadającym wiele otworów.

Zgodnie z wynalazkiem cewnik może zawierać wiele otworów wylotowych wzdłuż swojej długości. Otwory wylotowe mogą służyć jako kryza ograniczająca przepływ. Alternatywnie, kryzę ograniczającą przepływ można umieścić gdziekolwiek w cewniku lub w pobliżu cewnika. Otwory wylotowe mogą być coraz większe wzdłuż długości cewnika, w taki sposób, aby największy otwór wylotowy był bardziej oddalony niż najmniejszy otwór wylotowy. Alternatywnie, otwory mogą być przewiercone laserem i posiadać w przybliżeniu taką samą wielkość. Korzystnie, płyn płynący pod ciśnieniem przez cewnik będzie płynął przez zasadniczo wszystkie otwory wylotowe z zasadniczo równą prędkością.

Zgodnie z powyższym, głównym celem i zaletą niniejszego wynalazku jest przezwyciężenie niektórych lub wszystkich opisanych ograniczeń i przedstawienie ulepszonego cewnika do dostarczania płynnego leku do obszaru rany w obszarze anatomicznym.

W celu streszczenia wynalazku i korzyści osiąganych w stosunku do dotychczasowego stanu techniki, opisano tu powyżej pewne cele i zalety wynalazku. Oczywiście, należy rozumieć, że niekoniecznie wszystkie te cele lub zalety mają być osiągnięte zgodnie z poszczególnymi wariantami wynalazku. I tak, na przykład, specjaliści w tej dziedzinie techniki przyznają, że wynalazek może być realizowany lub przeprowadzony w sposób, przy którym osiąga się lub optymalizuje jedną zaletę lub grupę zalet przedstawionych w tym opisie bez konieczności osiągnięcia innych celów lub zalet przedstawionych lub zaproponowanych w niniejszym opisie.

Wszystkie te warianty mieszczą się, zgodnie z zamierzeniem, w zakresie wynalazku ujawnionego w niniejszym opisie. Te i inne warianty niniejszego wynalazku staną się jasne dla specjalistów w tej dziedzinie techniki na podstawie następującego szczegółowego opisu korzystnych wariantów z odniesieniem do załączonych figur lecz wynalazek nie ogranicza się do żadnego ujawnionego poszczególnego rozwiązania lub rozwiązań.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania przedstawiono na rysunku na którym fig. 1 jest schematycznym widokiem bocznym cewnika posiadającego cechy i zalety pierwszego wariantu niniejszego wynalazku; fig. 2 jest przekrojem cewnika z fig. 1, dokonanym wzdłuż linii 2-2 z fig. 1; fig. 3 jest przekrojem cewnika z fig. 1 dokonanym wzdłuż linii 3-3 z fig. 1; fig. 4 jest rzutem perspektywicznym końcowej części i belki wspornikowej cewnika z fig. 1, ukazującym przekrój poprzeczny dokonany wzdłuż linii 4-4 z fig. 1; fig. 5 jest widokiem bocznym cewnika posiadającego cechy i zalety drugiego wariantu niniejszego wynalazku; fig. 6 jest przekrojem wzdłużnym wlewowego segmentu cewnika z fig. 5, dokonanym wzdłuż linii 6-6 z fig. 5; fig. 7 jest przekrojem poprzecznym cewnika posiadającego cechy i zalety trzeciego wariantu niniejszego wynalazku; fig. 8 jest bocznym widokiem cewnika posia6

PL 203 274 B1 dającego cechy i zalety czwartego wariantu niniejszego wynalazku; fig. 9 jest bocznym widokiem cewnika posiadającego cechy i zalety innego wariantu niniejszego wynalazku; fig. 10 jest wzdłużnym przekrojem poprzecznym cewnika posiadającego cechy i zalety kolejnego wariantu niniejszego wynalazku; fig. 11 - 13 są wzdłużnymi przekrojami poprzecznymi cewników podobnych do cewnika z fig. 10, ilustrującymi alternatywne zamocowania pomiędzy wewnętrznym elementem porowatym i rurką; fig. 14 jest czołowym przekrojem poprzecznym cewnika z fig. 10 - 13, w którym wewnętrzny element porowaty jest współosiowy z rurką zewnętrzną; fig. 15 jest czołowym przekrojem poprzecznym cewnika z fig. 10 -13, w którym wewnętrzny element porowaty nie jest współosiowy z rurką zewnętrzną; fig. 16 jest schematyczną ilustracją cewnika według niniejszego wynalazku, używanego w połączeniu z filtrem usuwającym powietrze; fig. 17 jest bocznym widokiem cewnika posiadającego cechy i zalety jeszcze innego wariantu niniejszego wynalazku; fig. 18 jest bocznym widokiem cewnika posiadającego cechy i zalety kolejnego wariantu niniejszego wynalazku; fig. 19 jest schematycznym przedstawieniem zastosowania cewnika według niniejszego wynalazku do leczenia skrzepu krwi.

Figury 1 - 4 przedstawiają cewnik wlewowy 20 według jednego wariantu niniejszego wynalazku. Cewnik 20 zawiera korzystnie giętki wspornik 22 (fig. 2 - 4), nieporowatą błonę 24 i porowatą błonę 26. Błony 24 i 26 są owinięte wokół wspornika 22 tworząc wiele osiowych prześwitów pomiędzy wewnętrznymi powierzchniami błon 24 i 26 i powierzchnią wspornika 22, co zostanie bardziej szczegółowo opisane poniżej. Nieporowata błona 24 wyznacza niewlewowy segment 28 cewnika 20 i korzystnie przykrywa wspornik 22 od jego bliższego końca do punktu 30, wskazanego na fig. 1. Podobnie, porowata błona 26 wyznacza wlewowy segment 32 cewnika 20 i korzystnie przykrywa wspornik 22 od punktu 30 do dalszego końca wspornika 22. Alternatywnie, cewnik 20 można uformować bez nieporowatej błony 24. W tej konfiguracji, błona porowata 26 przykrywa całą długość wspornika 22, a więc cała długość wspornika 22 odpowiada wlewowemu segmentowi cewnika 20. Segment wlewowy może mieć dowolną pożądaną długość. Bliższy koniec cewnika 20 może być połączony ze źródłem płynu 34 zawierającym płyn 36, taki jak płynny lek. Dalszy koniec cewnika 20 może zawierać nakrywkę 48 (fig. 4) wyznaczającą końcowy punkt osiowych prześwitów w cewniku 20.

Podczas użytkowania, cewnik 20 wprowadza się do obszaru anatomicznego, takiego jak ciało ludzkie, aby dostarczać płynny lek bezpośrednio do obszaru rany w obszarze anatomicznym. W szczególności, cewnik 20 jest przewidziany do dostarczania leku poprzez na ogół liniowy segment obszaru rany, odpowiadający wlewowemu segmentowi 32 cewnika 20. Dlatego cewnik wprowadza się korzystnie w taki sposób, aby segment wlewowy 32 znajdował się w obszarze rany. Stosując dobrze znane sposoby, lekarz lub pielęgniarka mogą wprowadzić cewnik 20 przy pomocy osiowego prowadnika 46 umieszczonego w osiowym prześwicie dla prowadnika 44 cewnika. Po właściwym umieszczeniu cewnika, prowadnik 46 wyjmuje się w prosty sposób przez bliższy koniec cewnika 20. Alternatywnie, cewnik 20 może nie posiadać prowadnika lub prześwitu prowadnika.

Figury 2 i 3 przedstawiają korzystne ukształtowanie wspornika 22. Powierzchnia wspornika 22 zawiera przerwy, takie jak szereg żeber 40 przedstawionych na figurach. Przerwy są tak ukształtowane, że gdy błony 24 i 26 są owinięte wokół wspornika 22, to błony tworzą część ścianek wielu osiowych prześwitów 38, przez które może przepływać płyn 36. W korzystnej konfiguracji, szereg żeber 40 rozciąga się promieniowo wokół wspólnej części środka osiowego 42 wspornika 22. Żebra 40 rozciągają się wzdłużnie wzdłuż długości wspornika 22, a korzystnie wzdłuż całej jego długości. W niewlewowym segmencie 28, przedstawionym na fig. 2, nieporowatą błona 24 jest korzystnie ciasno owinięta wokół zewnętrznych krawędzi żeber 40. W wyniku tego, tworzą się prześwity osiowe 38 pomiędzy wewnętrzną powierzchnią nieporowatej błony 24 i zewnętrzną powierzchnią wspornika 22. Podobnie, w segmencie wlewowym 32, przedstawionym na fig. 3, porowata błona 26 jest korzystnie ciasno owinięta wokół zewnętrznych krawędzi żeber 40, przez co tworzą się osiowe prześwity 38 pomiędzy wewnętrzną powierzchnią porowatej błony 26 i zewnętrzną powierzchnią wspornika 22.

W alternatywnym wariancie cewnika 20, porowatą błonę 26 można owinąć wokół całej długości wspornika 20, zastępując w ten sposób nieporowatą błonę 24. W tym wariancie, całkowita długość wspornika 22 odpowiada segmentowi wlewowemu 32. Zgodnie z innym alternatywnym wariantem, wspornik 22 może występować tylko w segmencie wlewowym 32, a rurka może rozciągać się od źródła płynu 34 do bliższego końca wspornika 22. W tym wariancie, rurka zastępuje nieporowatą błonę 24 oraz część wspornika 22 na długości niewlewowego segmentu 28 z korzystnego wariantu. Innymi słowy, rurka wyznacza niewlewowy segment 28.

W korzystnej konfiguracji, liczba żeber 40 równa się liczbie osiowych prześwitów 38. Chociaż na fig. 2 i 3 przedstawiono po pięć żeber 40 i osiowych prześwitów 38, to można wykonać dowolną odpoPL 203 274 B1 wiednią liczbę żeber 40 i prześwitów 38, mając na uwadze stworzenia wielu prześwitów w cewniku 20, utrzymanie elastyczności i, w miarę potrzeb, utrzymanie „niezależności płynowej” prześwitów. Określenia „niezależność płynowa”, „oddzielenie płynu” i podobne, zużyte tutaj dla opisania wielu osiowych prześwitów, oznaczają po prostu, że prześwity nie są płynowo połączone ze sobą. Błony 24 i 26 są korzystnie przyklejone wzdłuż zewnętrznych krawędzi żeber 40 przy użyciu odpowiedniego kleju, takiego jak klej typu medycznego lub klej epoksydowy. Zapobiega to ślizganiu się błon 24 i 26, co może nastąpić, gdy wprowadza się lub usuwa cewnik z obszaru anatomicznego. Bardziej korzystnie, błony są sklejone wzdłuż całej długości zewnętrznych krawędzi każdego z żeber 40. Alternatywnie, błony można owinąć wokół wspornika i nie przymocować do wspornika przy pomocy obcej substancji. Błonę i wspornik można też wspólnie połączyć innymi sposobami znanymi specjalistom w tej dziedzinie techniki. Utrzymuje to niezależność płynową prześwitów 38. W razie potrzeby, można wykonać osiowy prześwit dla prowadnika 44 w osiowej, środkowej części 42 wspornika 22. Prześwit dla prowadnika 44 jest przystosowany do przyjmowania prowadnika 46, który można stosować jako pomoc przy wprowadzaniu cewnika 20 do obszaru anatomicznego, jak opisano powyżej i co będzie łatwo zrozumiane przez specjalistów w tej dziedzinie techniki.

Jak przedstawia fig. 4, cewnik 20 obejmuje korzystnie część końcową lub nakrywkę 48 przymocowaną do dalszego końca wspornika 22. Część końcowa 48 może być utworzona jako całość ze wspornikiem 22 lub może być do niego przyklejona. Korzystnie, bliższy koniec części końcowej 48 jest kolisty i ma taką średnicę, że zewnętrzna powierzchnia bliższego końca części końcowej 48 jest zgodna z zewnętrznymi krawędziami żeber 40 wspornika 22, jak przedstawiono na rysunku. Porowatą błonę 26 owija się wokół bliższego końca części końcowej 48. Błonę 26 przykleja się korzystnie do części końcowej 48, tak, aby płyn 36 w prześwitach 38 nie wylewał się z cewnika 20 zanim nie przejdzie przez ścianki błony 26. Część końcowa 48 hamuje osiowy przepływ płynu przez dalszy koniec cewnika 20. Jednakże, część końcowa 48 może być ewentualnie wykonana z porowatego materiału, aby umożliwić, w razie potrzeby, pewne osiowe dozowanie płynu z dalszego końca cewnika 20. Dalszy koniec części końcowej 48 jest wykonany korzystnie w postaci kopułki, jak przedstawia rysunek, aby umożliwić łatwiejsze wprowadzanie cewnika 20 do obszaru anatomicznego.

Wspornik 22 można wykonać z różnych materiałów, mając na uwadze elastyczność, lekkość, wytrzymałość, gładkość i niereaktywność z układami anatomicznymi, tj. bezpieczeństwo. Materiały odpowiednie dla wykonania wspornika 22 obejmują nylon, poliamid, teflon i inne materiały znane specjalistom w tej dziedzinie techniki. Porowata błona 26 jest korzystnie materiałem gąbczastym lub piankowym lub pustym wewnątrz włóknem. Błonę 26 można wykonać z różnych, odpowiednich materiałów, mając na uwadze elastyczność i niereaktywność z układami anatomicznymi. Błona 26 jest korzystnie porowata, co powoduje równomierne dozowanie płynu na obszarze powierzchni segmentu wlewowego 32 cewnika 20, a jej średnia wielkość porów jest wystarczająco mała, aby ograniczyć przepływ bakterii przez ścianki błony. Niektóre materiały odpowiednie do wykonania błony to polietylen, polisulfon, polieterosulfon, polipropylen, poli(difluorek winylidenu), poliwęglan, nylon lub polietylen o dużej gęstości. Te materiały są korzystnie bio-zgodne. Porowata błona 26 może odsączyć niepożądane bakterie od płynnego leku, gdy przechodzi on przez błonę 26. Wiadomo, że najmniejsze bakterie nie mogą przejść przez pory mniejsze niż 0,23 μm. Dlatego, średnia wielkość porów lub średnica porów błony porowatej może być mniejsza niż 0,23 μm, aby zapobiec przenikaniu bakterii przez błonę 26. Średnia wielkość porów lub średnica porów błony 26 mieści się korzystnie w zakresie około 0,1 do 1,2 μm, bardziej korzystnie w zakresie około 0,3 do 1 um, a jeszcze bardziej korzystnie około 0,8 μm.

Jak wspomniano powyżej, bliższy koniec cewnika 20 może być połączony ze źródłem płynu 34. Cewnik 20 można tak uformować, aby każdy osiowy prześwit 38 był niezależny płynowo. Innymi słowy, prześwity 38 nie są płynowo połączone między sobą. Cewnik 20 można połączyć z pojedynczym źródłem płynu 34, tak, aby płyn 36 płynął przez każdy z prześwitów 38. Alternatywnie, cewnik 20 można połączyć z wieloma oddzielnymi źródłami płynu, tak, aby szereg różnych płynów mógł płynąć oddzielnie przez prześwity 38. Zgodnie z tą konfiguracją, każdy prześwit 38 można połączyć z oddzielnym źródłem płynu, tak, aby całkowita liczba różnych płynów, które można dostarczać do obszaru anatomicznego, była równa liczbie prześwitów 38. Alternatywnie, prześwity dla płynów nie muszą być niezależne płynowo. Na przykład, błona 26 może nie być przymocowana do wspornika 22 na całej długości wspornika 22, umożliwiając płynowi 36 migrację pomiędzy prześwitami 38.

Podczas użytkowania, cewnik 20 dostarcza płyn bezpośrednio do obszaru anatomicznego sąsiadującego z segmentem wlewowym 32. Płyn 36 ze źródła płynu 34 wprowadza się do osiowych prześwitów 38 na bliższym końcu cewnika 20. Płyn 36 płynie najpierw przez segment niewlewowy 28.

PL 203 274 B1

Gdy płyn 36 osiąga segment wlewowy 32, to wsiąka w porowatą błonę 26. Gdy dalsza ilość płynu 36 wpływa do segmentu wlewowego 32, następuje jego dyfuzja wzdłużna w ściankach błony 26, aż cała błona 26 i segment wlewowy 32 są nasycone płynem. W tym momencie, płyn 36 zaczyna przechodzić przez błonę 26, opuszczać cewnik 20 i wchodzić do obszaru anatomicznego. Ponadto, płyn 36 przechodzi korzystnie przez cały obszar powierzchni błony porowatej 26 z zasadniczo jednakową prędkością dzięki właściwościom błony 26. W ten sposób, płyn jest dostarczany z jednakową prędkością poprzez ogólnie liniowy segment obszaru rany w obszarze anatomicznym. Ponadto, tę korzyść uzyskuje się zarówno przy niskim jak i przy wysokim ciśnieniu dostarczanego płynu.

Figury 5 i 6 przedstawiają cewnik 50 według alternatywnego wariantu niniejszego wynalazku. Według tego wariantu, cewnik 50 obejmuje wydłużoną rurkę zewnętrzną 52 i wewnętrzną, wydłużoną, rurową, porowatą błonę 54. Rurowa błona 54 jest korzystnie umieszczona współosiowo wewnątrz zewnętrznej rurki 52. Bardziej korzystnie, rurka 52 otacza ciasno i podtrzymuje rurową błonę 54 w taki sposób, że osiąga się stosunkowo ciasne pasowanie pomiędzy wewnętrznymi wymiarami rurki 52 i zewnętrznymi wymiarami błony 54. W rurce 52, korzystnie na całym jej obwodzie, wykonano dużą ilość otworów wylotowych 56 dla płynu. Część rurki 52 zawierająca otwory wylotowe 56 wyznacza segment wlewowy cewnika 50. Rurową błonę 54 należy umieścić tylko wzdłuż długości segmentu wlewowego lecz może ona być dłuższa. Ewentualnie, można wykonać osiowe otwory wylotowe w dalszym końcu 58 rurki 52. Co będzie zrozumiałe dla specjalistów w tej dziedzinie techniki, aby pomóc przy wprowadzaniu cewnika 50 do obszaru anatomicznego, można również zastosować prowadnik ewentualnie umieszczony w prześwicie dla prowadnika.

Rurkę 52 można wykonać z dowolnego spośród różnych odpowiednich materiałów, takich jak nylon, poliimid, teflon i inne materiały znane specjalistom w tej dziedzinie techniki, mając na uwadze brak reaktywności z układami anatomicznymi, giętkość, lekkość, wytrzymałość, gładkość i bezpieczeństwo. W korzystnej konfiguracji, rurka 52 jest korzystnie rurką cewnika o wymiarze 20, o średnicy wewnętrznej i zewnętrznej równej odpowiednio około 0,48 i 0,79 mm (0,019 i 0,031 cala). Otwory wylotowe 56 rurki 52 mają korzystnie średnicę około 0,38 mm (około 0,015 cala) i znajdują się w równych odstępach osiowych wzdłuż rurki 52. Otwory 56 są korzystnie tak umieszczone, że każdy otwór jest odchylony kątowo około 120° w stosunku do osi wzdłużnej rurki 52 od kątowej pozycji poprzedniego otworu. Odległość osiowa pomiędzy sąsiadującymi otworami wylotowymi 56 mieści się korzystnie w zakresie około 3,175 do 6,35 mm (około 0,125 do 0,25 cala), a bardziej korzystnie około 4,76 mm (około 3/16 cala). Również segment wlewowy może mieć dowolną, pożądaną długość. Ta konfiguracja powoduje ścisłe, równomierne dostarczanie płynu do na ogół liniowego segmentu obszaru rany. Oczywiście, otwory wylotowe 56 można wykonać w dowolnym spośród różnych, alternatywnych układów.

Rurowa, porowata błona 54 jest korzystnie materiałem gąbczastym lub piankowym lub pustymi wewnątrz włóknami. Rurowa błona 54 może mieć średnią wielkość porów lub średnicę porów mniejszą niż 0,23 nm, aby odsączać bakterie. Średnica porów mieści się korzystnie w zakresie około 0,1 do 1,2 nm, bardziej korzystnie w zakresie około 0,3 do 1 μm, a jeszcze bardziej korzystnie około 0,8 μm. Rurową błonę 54 można wykonać z dowolnego spośród różnych odpowiednich materiałów, mając na uwadze niereaktywność z układami anatomicznymi, utrzymanie giętkości, pasowania do wymogów wymiarowych rurki 52 i porowatości powodującej zasadniczo równomierne dozowanie płynu przez wszystkie otwory wylotowe 56 rurki 52. Niektóre materiały odpowiednie dla wykonania błony to polietylen, polisulfon, polieterosulfon, polipropylen, poli(difluorek winylidenu), poliwęglan, nylon, lub polietylen o dużej gęstości. Korzystna średnica wewnętrzna i zewnętrzna rurowej błony 54 wynosi odpowiednio około 0,25 mm i 0,46 mm (0,010 cala i 0,018 cala). W przypadku stosowania prowadnika 46, prowadnik może być drutem ze stali nierdzewnej, o średnicy około 0,127 mm (około 0,005 cala). Rurka 52 może być przymocowana do błony 54 klejem epoksydowym lub w inny sposób znany specjalistom w tej dziedzinie techniki. Alternatywnie, błona 54 może stykać się z rurką 52 przez pasowanie z wciskiem, nie stosując innych materiałów do przymocowania błony 54 w rurce 52.

Podczas użytkowania, cewnik 50 dostarcza płyn do obszaru układu anatomicznego sąsiadującego z wlewowym segmentem cewnika 50. Gdy płyn wpływa do segmentu wlewowego, to najpierw wsiąka w rurową, porowatą błonę 54. Gdy większa ilość płynu wpływa do segmentu wlewowego, to płyn dyfunduje wzdłużnie w ściankach rurowej błony 54. Gdy błona 54 i jej przestrzeń rurowa są nasycone, płyn przechodzi przez błonę 54 i opuszcza cewnik 50 wypływając przez otwory wylotowe 56 rurki 52. Ponadto, płyn przechodzi korzystnie przez błonę równomiernie na obszarze powierzchni błony 54, co powoduje zasadniczo równomierny, przepływ zasadniczo przez wszystkie otwory wylotowe 56. Dlatego płyn jest dostarczany z zasadniczo jednakową prędkością do obszaru rany w obszarze

PL 203 274 B1 anatomicznym. Ponadto, tę zaletę uzyskuje się zarówno przy niskim jak i przy wysokim ciśnieniu dostarczanego płynu.

Figura 7 przedstawia cewnik 70 według innego wariantu niniejszego wynalazku. Cewnik 70 obejmuje rurkę 72 z wieloma otworami wylotowymi 76 w ściankach bocznych rurki oraz z rurową, porowatą błoną 74 otaczającą współosiowo rurkę 72. Cewnik 70 działa w sposób podobny jak cewnik 50 opisany powyżej w nawiązaniu do fig. 5 i 6. Podczas użytkowania, płynny lek przechodzi przez otwory wylotowe 76 i następnie zaczyna wsiąkać w porowatą błonę 74. Płyn dyfunduje wzdłużnie przez ścianki błony aż do jej nasycenia. Następnie, płyn opuszcza ścianki błony i wchodzi do obszaru anatomicznego. Korzystnie, płyn dozowany jest do obszaru anatomicznego z zasadniczo jednakową prędkością w całym obszarze powierzchni błony 74. Jak w poprzednich wariantach, tę korzyść uzyskuje się zarówno przy niskim jak i przy wysokim ciśnieniu dostarczanego płynu.

Figura 8 przedstawia cewnik 60 według innego wariantu niniejszego wynalazku. Cewnik 60 jest bardziej odpowiedni dla stosunkowo dużej prędkości przepływu płynu do obszaru w układzie anatomicznym. Cewnik 60 obejmuje rurkę 62 z wieloma otworami wylotowymi 64 o wzrastającej wielkości. W szczególności, bardziej oddalone otwory wylotowe mają większą średnicę niż bardziej bliskie otwory wylotowe. Usytuowanie otworów wylotowych 64 na rurce 62 wyznacza długość segmentu wlewowego cewnika 60. Segment wlewowy może mieć dowolną pożądaną długość. Bliższy koniec cewnika 60 jest połączony ze źródłem płynu, a prowadnik i/lub prześwit dla prowadnika można też przewidzieć, aby pomóc przy wprowadzaniu cewnika 60 do obszaru anatomicznego.

Jak omówiono powyżej, dla wysokiego lub niskiego ciśnienia dostarczanego płynu, otwory wylotowe bliższe dalszego końca rurki cewnika stwarzają zwykle zwiększony opór przepływu w porównaniu z otworami wylotowymi bliższymi bliższego końca rurki. Również, płyn przepływający przez bardziej odległe otwory wykazuje większy spadek ciśnienia. W związku z tym, obserwujemy zwykle większą prędkość przepływu płynu przez bliższe otwory, co powoduje nierównomierne dostarczanie płynu. Natomiast, cewnik 60 zapewnia korzystnie równomierne dostarczanie płynu przez wszystkie otwory wylotowe 64, w warunkach stosunkowo dużej prędkości przepływu. Dzieje się tak, ponieważ zwiększona wielkość bardziej odległych otworów kompensuje ich zwiększony opór przepływu i spadek ciśnienia. Innymi słowy, ponieważ bardziej oddalone otwory są większe niż bardziej bliskie otwory, to obserwuje się większą prędkość przepływu przez bardziej oddalone otwory niżby to było, jeśli miałyby one tę samą wielkość jak bardziej bliskie otwory. Korzystnie, otwory 64 posiadają stopniowo wzrastającą wielkość, co powoduje równomierne dostarczanie płynu. Dodatkowo, otwory wylotowe 64 mogą mieć taką wielkość, aby łącznie stanowiły kryzę ograniczającą przepływ, jak opisano poniżej w związku z wariantem z fig. 9.

W porównaniu z dotychczas znanymi cewnikami, cewnik 60 jest korzystnie prosty i łatwy do wykonania. Należy tylko wywiercić wiele otworów wylotowych 64 w rurce 62. Ponadto, cewnik 60 może wytrzymać większe zgięcie niż dotychczas znane cewniki, utrzymując jednocześnie zdolność działania. W przeciwieństwie do dotychczas znanych cewników, takich jak cewnik Wanga, jeśli rurka 62 jest nieco zgięta, to wciąż będzie dostarczać płyn stosunkowo równomiernie. Wynika to z faktu, że rurka 62 posiada pojedynczy prześwit o stosunkowo dużym przekroju poprzecznym. Gdy rurka 62 jest nieco zgięta, to płyn przepływający przez prześwit w mniejszym stopniu napotyka na opór i w konsekwencji na zmianę ciśnienia, co może prowadzić do nierównomiernego dozowania płynu.

Rurkę 62 cewnika 60 można wykonać z dowolnego spośród wielu materiałów, biorąc pod uwagę niereaktywność z układami anatomicznymi, giętkość, lekkość, wytrzymałość, gładkość i bezpieczeństwo. Odpowiednie materiały obejmują nylon, poliimid, teflon i inne materiały znane specjalistom w tej dziedzinie techniki. Segment wlewowy może mieć dowolną pożądaną długość, ale korzystna długość wynosi około 1,27 do 50,8 cm (około 0,5 do 20 cali), a bardziej korzystna około 25,4 cm (około 10 cali). Średnica otworów wylotowych 64 mieści się korzystnie w zakresie od około 5,08 nm (około 0,0002 cala) w bliższym końcu segmentu wlewowego do około 0,254 mm (około 0,01 cala) w jego dalszym końcu. Największy, tj. najbardziej oddalony otwór wylotowy 64 znajduje się w odległości około 6,35 mm (około 0,25 cala) od dalszego końca rurki 62. W korzystnej konfiguracji, osiowy odstęp pomiędzy sąsiednimi otworami 64 mieści się w zakresie około 3,175 do 6,35 mm (około 0,125 do 0,25 cala), a bardziej korzystnie około 4,76 mm (około 3/16 cala). Ewentualnie, otwory 64 można tak umieścić, aby sąsiadujące otwory były odległe kątowo o około 120°, jak w wariancie z fig. 5. Oczywiście, jeśli wykona się zbyt wiele otworów wylotowych 64, to rurka 62 może być osłabiona w niepożądany sposób.

Figura 9 przedstawia cewnik 100 według innego wariantu niniejszego wynalazku. Cewnik 100 obejmuje zamkniętą w dalszym końcu rurkę 102 z wieloma otworami wylotowymi 104 w ściankach

PL 203 274 B1 bocznych rurki 102. Część rurki 102 posiadająca otwory wylotowe 104 wyznacza segment wlewowy cewnika 100. Otwory wylotowe 104 mają taką łączną powierzchnię otwartą, która jest mniejsza niż obszar jakiegokolwiek ograniczającego przepływ przekroju poprzecznego lub kryzy cewnika. Dlatego otwory wylotowe 104 stanowią ograniczenie przepływu cewnika 100. Podczas użytkowania, cewnik korzystnie dozuje płyn przez zasadniczo wszystkie otwory wylotowe 104. Płyn wprowadzony do bliższego końca rurki 102 przepływa przez rurkę aż dojdzie do jej zamkniętego dalszego końca. Od tej chwili płyn gromadzi się w segmencie wlewowym cewnika. Płyn nie przepływa przez otwory 104 z powodu ich małej wielkości. W końcu, segment wlewowy cewnika wypełnia się płynem. Płyn wpływa w sposób ciągły do bliższego końca rurki 102, a więc ciśnienie płynu zaczyna rosnąć. W określonym momencie ciśnienie staje się wystarczająco duże, aby wymusić przepływ płynu przez otwory wylotowe 104. Ponadto, płyn przepływa przez zasadniczo wszystkie otwory wylotowe 104.

W tej korzystnej konfiguracji, otwory wylotowe 104 mają jednakową wielkość, a więc płyn dozowany jest z zasadniczo jednakową prędkością przez zasadniczo wszystkie otwory. Otwory 104 są korzystnie wywiercone laserem, aby uzyskać bardzo małą średnicę otworu. Korzystna średnica otworów wylotowych wynosi około 0,0002 cala lub około 5 μm. W rurce 102 można wykonać liczne otwory wylotowe 104. Otwory wykonuje się korzystnie na obwodzie segmentu wlewowego cewnika 100, aby bardziej równomiernie dostarczać płyn do obszaru anatomicznego. Korzystny odstęp osiowy pomiędzy sąsiednimi otworami wylotowymi 104 mieści się w zakresie około 3,175 do 6,35 mm (około 0,125 do 0,25 cala), a bardziej korzystnie około 4,76 mm (około 3/16 cala). Cewnik 100 można użyć do dostarczania płynu z dużą lub małą prędkością przepływu. Rurkę 102 można wykonać z dowolnego spośród różnych materiałów znanych specjalistom w tej dziedzinie techniki i omówionych poprzednio.

Figura 10 przedstawia cewnik 200 według innego wariantu niniejszego wynalazku. Cewnik 200 obejmuje zamkniętą na dalszym końcu rurkę 202 z wieloma otworami wylotowymi 204 wzdłuż segmentu wlewowego cewnika, jak w opisanych powyżej wariantach. Otwory 204 wykonuje się korzystnie na obwodzie rurki 202. Wewnątrz rurki 202 znajduje się wydłużony element 206 wykonany z porowatego materiału. Korzystnie, element 206 jest na ogół cylindryczny i pełny. Korzystnie, element 206 jest tak umieszczony w rurce 204, aby powstała pierścieniowa przestrzeń 208 pomiędzy zewnętrzną powierzchnią elementu 206 i wewnętrzną powierzchnia rurki 202. Korzystnie, element 206 mieści się pomiędzy dalszym końcem 210 rurki 202 i wstecznie do bliższego punktu segmentu wlewowego cewnika. Alternatywnie, element 206 może dochodzić tylko do części segmentu wlewowego. Element 206 jest korzystnie na ogół współosiowy z rurką 202, ale rozwiązania nieosiowe również zapewnią zalety wynalazku. Korzystnie, element 206 wykonuje się z giętkiego materiału, aby pomóc w umieszczeniu cewnika 200 w ciele pacjenta.

Podczas użytkowania, płynny lek przepływa przez rurkę 202, nasyca porowaty element 206 i wpływa do obszaru pierścieniowego 208. Gdy element 206 zostanie nasycony, płyn z elementu 206 wpływa do obszaru 208 i wylewa się z cewnika 200 przez otwory wylotowe 204. Korzystnie, ponieważ ciśnienie płynu jest równomierne w obszarze pierścieniowym 208, płyn płynie równomiernie przez wszystkie otwory 204. Pierścieniowy obszar 208 posiada szereg zalet. Jedną z zalet jest fakt, że ma on tendencję do optymalizowania równomierności przepływu przez otwory wylotowe 204. Również element 206 można wykonać z materiału porowatego, który ma tendencję do rozszerzania się podczas nasycania cieczą. W takim przypadku, element 206 korzystnie rozszerza się w obszarze pierścieniowym 208 bez naciskania na rurkę 202. Ogranicza to możliwość występowania obszarów wysokiego ciśnienia na wewnętrznej ściance rurki 202, co może powodować nierówny wypływ leku do miejsca rany. Alternatywnie, element 206 może rozszerzać się i stykać z rurką 202, a jednak wciąż osiągać cele niniejszego wynalazku.

Element 206 wykonuje się z porowatego materiału o średniej wielkości porów korzystnie w zakresie 0,1 - 50 μm, bardziej korzystnie około 0,45 um. Szerokość promieniowa W obszaru pierścieniowego 208 mieści się korzystnie w zakresie 0 do około 0,005 μm, a bardziej korzystnie około 0,03 μm. Element 206 można wykonać z dowolnego spośród różnych materiałów, biorąc pod uwagę cele porowatości, giętkości, wytrzymałości i trwałości. Korzystnym materiałem jest Mentek.

Element 206 można przymocować wewnątrz rurki 202 przy pomocy spoiwa. W jednym wariancie, jak przedstawia fig. 10, spoiwo stosuje się w dalszym końcu elementu 206 tworząc połączenie z wewnętrzną powierzchnią dalszego końca rurki 202. Korzystnie, spoiwo stosuje się na lub obok bliższego końca segmentu wlewowego cewnika 200. Dodatkowo, spoiwo można stosować na obwodzie elementu 206 w jego dowolnym wzdłużnym miejscu, tworząc pierścieniowe połączenie z wewnętrzną ścianką rurki 202. Na przykład, w wariancie z fig. 10, pierścieniowe połączenie 214 znajduje się tuż

PL 203 274 B1 obok segmentu wlewowego cewnika 200. Możliwe są inne konfiguracje. Na przykład, fig. 11 przedstawia wariant, w którym spoiwo stosuje się na dalszym końcu elementu 206 tworząc połączenie 216 i także na ogół w środku segmentu wlewowego tworząc pierścieniowe połączenie 218. Fig. 12 przedstawia wariant, w którym spoiwo stosuje się tylko na dalszym końcu elementu 206 tworząc połączenie 220. Fig. 13 przedstawia wariant, w którym spoiwo stosuje się tylko w środku segmentu wlewowego tworząc pierścieniowe połączenie 222. Zwykli specjaliści w tej dziedzinie techniki zrozumieją z niniejszego opisu, że spoiwo można stosować w dowolnej spośród wielu konfiguracji. Dlatego, na przykład, nie jest wymagane spoiwo w dalszym końcu cewnika (tj. 212, 216 i 220, odpowiednia na fig. 10, 11 i 12).

W bieżącym najlepszym rozwiązaniu wynalazku, stosuje się korzystnie dwa połączenia - jedno przy najbliższym otworze i jedno przy dalszym otworze cewnika. Każde połączenie wykonuje się przy pomocy spoiwa, według poniższego opisu.

Pierścieniowe połączenie 214 można wykonać wlewając spoiwo w ciekłej postaci przez jeden z otworów wylotowych 204, gdy element 206 znajduje się w rurce 202. Spoiwo, na ogół o dużej lepkości, ma tendencję do płynięcia raczej po obwodzie elementu 206 niż do wewnątrz elementu. W ten sposób spoiwo tworzy pierścieniowe połączenie z rurką 202, co będzie zrozumiałe dla specjalistów w tej dziedzinie techniki. Również, spoiwo zatyka otwór wylotowy 204, przez który zostało wlane. Akceptowalne jest dowolne spośród wielu różnych spoiw, korzystnym spoiwem jest Loctite.

Jak wspomniano powyżej, element 206 jest korzystnie współosiowy z rurką 202. Fig. 14 przedstawia przekrój poprzeczny cewnika 200, w którym element 206 jest zamknięty współosiowo w rurce 202. Alternatywnie, element 206 można umieścić w sąsiedztwie rurki 202, jak przedstawia fig. 15. Konfiguracja z fig. 15 może być łatwiejsza do wykonania niż konfiguracja na fig. 14, gdyż element 206 nie musi być umieszczony współosiowo w rurce 202.

Zwykle specjaliści w tej dziedzinie techniki zrozumieją z niniejszego opisu, że element 206 może mieć dowolną pożądaną długość i może mieścić się na dowolnej pożądanej długości segmentu wlewowego cewnika 200. Na przykład, element 206 nie musi sięgać do dalszego końca rurki 202. Ponadto, bliższy koniec elementu 206 musi być dalej lub bliżej bliższego końca segmentu wlewowego.

Gdy stosuje się dowolny cewnik z powyższych wariantów, to cewnik ten może początkowo zawierać powietrze wewnątrz rurki cewnika. Na przykład, cewnik 200 przedstawiony na fig. 10 może zawierać powietrze wewnątrz porowatego materiału elementu 206. Wprowadzenie ciekłego leku do cewnika wymusza wypływ powietrza przez otwory wylotowe. Jednakże, może to zająć szereg godzin. Gdy cewnik jest wprowadzany do ciała pacjenta, podczas gdy w cewniku znajduje się powietrze, a ciekły lek wprowadza się do cewnika, to do rany pacjenta nie przejdzie wcale lub przejdzie niewiele leku, aż do chwili, gdy powietrze zostanie usunięte z rurki cewnika. Dlatego korzystne jest wypełnienie cewnika ciekłym lekiem przed wprowadzeniem cewnika do ciała pacjenta, aby mieć pewność, że powietrze zostało usunięte z cewnika przed jego użyciem. Ponadto, w odniesieniu do fig. 16, można wprowadzić filtr powietrza 224, znany w tej dziedzinie techniki, do rurki cewnika blisko segmentu wlewowego 226 cewnika 200. Filtr 224 zapobiega wejściu niepożądanego powietrza do segmentu wlewowego 226 cewnika 220.

Figury 17 i 18 przedstawiają rurki cewnikowe z wydłużonymi otworami lub szczelinami wylotowymi. Te rurki cewnikowe można stosować zamiast rurek cewnikowych przedstawionych i opisanych powyżej. Fig. 17 przedstawia rurkę 230 posiadająca otwory lub szczeliny wylotowe 232 wydłużone w kierunku wzdłużnym rurki 230. Szczeliny 232 wykonuje się korzystnie na obwodzie rurki 230, wzdłuż segmentu wlewowego cewnika. W porównaniu z mniejszymi otworami wylotowymi, wydłużone szczeliny 232 mają tendencję do zwiększenia prędkości przepływu płynu wylewającego się z cewnika, przez zmniejszenie oporu, na który napotyka płyn. Korzystnie, szczeliny 232 mogą być skierowane wzdłużnie na korpusie cewnika, aby nie zakłócać integralności/budowy cewnika 200, co będzie łatwo zrozumiane przez specjalistów w tej dziedzinie techniki.

Figura 18 przedstawia rurkę 234 z otworami lub szczelinami wylotowymi 236, których długość wzrasta wzdłuż długości rurki w kierunku dalszym. W przedstawionym wariancie, szczeliny bliższe bliskiego końca segmentu wlewowego rurki 234 są krótsze niż szczeliny bliższego końca segmentu wlewowego. Jak w wariancie z fig. 8, rurka cewnikowa 234 zapewnia korzystne, zasadniczo równomierne dostarczanie płynu przez wszystkie szczeliny wylotowe 236, w warunkach stosunkowo dużej prędkości przepływu. Wynika to z faktu, że większa wielkość bardziej oddalonych szczelin kompensuje ich zwiększony opór przepływu i spadek ciśnienia. Innymi słowy, ponieważ dalsze szczeliny są większe niż szczeliny bliższe, to obserwuje się większą prędkość przepływu przez bardziej oddalone szczeliny niżby to miało miejsce, gdyby miały tą samą wielkość jak bardziej bliskie szczeliny. Korzyst12

PL 203 274 B1 nie, szczeliny 236 wykonuje się o stopniowo wzrastającej długości, co powoduje równomierne dostarczanie płynu, Ponadto, wydłużone szczeliny pozwalają na ogół większe prędkości wypływu, jak w wariancie z fig. 17.

W odniesieniu do wszystkich powyższych wariantów cewników, można przewidzieć niezależny prześwit dla prowadnika w ramach lub w sąsiedztwie ujawnionych prześwitów, co będzie zrozumiane przez specjalistów w tej dziedzinie techniki.

Cewniki według niniejszego wynalazku można używać w różnych zastosowaniach medycznych. W odniesieniu do fig. 19, w jednym przykładowym zastosowaniu, cewnik 20 (numer odniesienia 20 stosuje się do określenia cewnika, ale można stosować dowolny z opisanych powyżej cewników) wprowadza się do skrzepu krwi 240, do wewnątrz żyły lub tętnicy 242. Korzystnie, segment wlewowy cewnika znajduje się w obrębie skrzepu krwi 240. Ciekły lek wprowadza się do bliższego końca rurki cewnika. Korzystnie, lek opuszcza cewnik 20 z równomierną prędkością przez segment wlewowy, rozpuszczając skrzep 240.

Specjaliści w tej dziedzinie techniki łatwo zrozumieją, że dowolny z wariantów cewników, opisaną tutaj, można użyć w różnych zastosowaniach obejmujących, ale bez ograniczenia, blok nerwów obwodowych, wlewy dooponowe, wlewy naskórkowe, wlewy wewnątrznaczyniowe, wlewy wewnątrztętnicze i wlewy wewnątrzstawowe jak również postępowanie z bólem w miejscu rany.

Dodatkowo, dowolny cewnik ujawniony tutaj może stanowić całość z linią płynu eliminując pompę wlewową w przeciwieństwie do przypadku niezależnego cewnika przewidzianego do połączenia lub stałego zespolenia z pompą wlewową.

Chociaż niniejszy wynalazek ujawniono w kontekście pewnych korzystnych wariantów i przykładów, to specjaliści w tej dziedzinie techniki zrozumieją, że niniejszy wynalazek wykracza poza szczególnie ujawnione warianty i obejmuje inne alternatywne warianty i/lub zastosowania wynalazku i jego oczywiste modyfikacje i równoważniki.

Dlatego uważa się, że zakres niniejszego wynalazku ujawniony tutaj nie powinien być ograniczony przez poszczególne ujawnione warianty opisane w tym opisie lecz powinien być określony jedynie przez właściwe odczytanie następujących zastrzeżeń.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Cewnik do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego, zawierający: wydłużoną rurkę o zamkniętym dalszym końcu i wielu otworach wylotowych w ściankach bocznych tej rurki, przy czym otwory wylotowe wykonane są wzdłuż długości tej rurki i wyznaczają segment wlewowy cewnika, a rurka ma wymiary pozwalające na wprowadzenie do obszaru anatomicznego, znamienny tym, że zawiera:

wydłużony element (206) umieszczony wewnątrz rurki (202) tak, że pomiędzy wydłużonym elementem (206), a wydłużoną rurką (202) istnieje pierścieniowa przestrzeń (208), przy czym wydłużony element (206) wykonany jest z materiału porowatego.
2. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że wydłużony element (206) jest współosiowy z rurką (202).
3. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że wydłużony element (206) nie jest współosiowy z tą rurką (202).
4. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że wydłużony element (206) jest przymocowany do rurki (202) przy pomocy pierścieniowego połączenia (214) obok bliższego końca segmentu wlewowego.
5. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że wydłużony element (206) jest przymocowany do rurki (202) przy pomocy pierścieniowego połączenia (218, 222) zasadniczo w połowie odległości pomiędzy bliższym i dalszym końcem segmentu wlewowego.
6. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że wydłużony element (206) jest połączony z tą rurką (202) w dalszym końcu elementu wydłużonego (206).
7. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że materiał porowaty ma średnią wielkość porów w zakresie 0,1 - 50 μm.
8. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że materiałem porowatym jest Mentek.
9. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że pierścieniowa przestrzeń (208) ma promieniową szerokość w zakresie 0 - 0,005 μm.

PL 203 274 B1
10. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera również filtr powietrza (224) umieszczony na drodze przepływu w rurce.
11. Cewnik do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego, zawierający wydłużony wspornik, znamienny tym, że zawiera porowatą błonę (26) owiniętą wokół całego obwodu wspornika (22), przy czym wspornik (22) jest ukształtowany tak, że pomiędzy wspornikiem (22) i porowatą błoną (26) istnieje co najmniej jeden prześwit (38).
12. Cewnik według zastrz. 11, znamienny tym, że powierzchnia wspornika (22) zawiera przerwy, a porowata błona (26) owinięta wokół wspornika (22) tworzy część ścianki prześwitu (38).
13. Cewnik według zastrz. 12, znamienny tym, że przerwy utworzone są przez wiele żeber (40) rozciągających się promieniowo od osiowej, środkowej części (42) wspornika (22), oraz wzdłużnie wzdłuż długości wspornika (22), przy czym porowata błona (26) jest owinięta wokół zewnętrznych krawędzi żeber (40).
14. Cewnik według zastrz. 11, znamienny tym, że zawiera dodatkowo nieporowatą błonę (24), owiniętą wokół części wspornika (22) bliższej części wspornika, wokół której jest owinięta porowata błona (26), przy czym nieporowata błona (24) tworzy część ścianki prześwitu (38).
15. Cewnik według zastrz. 11, znamienny tym, że pierwszy z prześwitów jest oddzielony od drugiego z prześwitów w taki sposób, że pierwszy płyn płynący przez pierwszy prześwit i drugi płyn płynący przez drugi prześwit pozostają oddzielone tak długo, jak pierwszy i drugi płyn pozostają w cewniku (20).
16. Cewnik według zastrz. 11, znamienny tym, że wspornik (22) i porowata błona (26) są giętkie.
17. Cewnik według zastrz. 13, znamienny tym, że osiowa środkowa część wspornika (42) zawiera osiowy prześwit dla prowadnika (44), przystosowany do ślizgowego wprowadzania prowadnika (46).
18. Cewnik według zastrz. 13, znamienny tym, że porowata błona (26) jest przymocowana do zewnętrznych krawędzi żeber (46).
19. Cewnik według zastrz. 11, znamienny tym, że średnia średnica porów porowatej błony (26) jest mniejsza niż 0,23 um.
20. Cewnik do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego, zawierający wydłużona rurkę z wieloma otworami wylotowymi rozmieszczonymi wzdłuż jej długości, znamienny tym, że zawiera rurową, porowatą błonę (54), umieszczoną współosiowo w rurce (52), przy czym rurka (52) i błona (54) wyznaczają prześwit.
21. Cewnik według zastrz. 20, znamienny tym, że rurka (52) ciasno otacza rurową błonę (54).
22. Cewnik według zastrz. 20, znamienny tym, że rurka (52) i rurowa błona (54) są giętkie.
23. Cewnik według zastrz. 20, znamienny tym, że otwory wylotowe (56) znajdują się na całym obwodzie rurki (52).
24. Cewnik według zastrz. 20, znamienny tym. że średnie rozmiary porów rurowej błony (54) są mniejsze niż 0,23 um.
25. Sposób wytwarzania cewnika do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego, znamienny tym, że:

wytwarza się wydłużony wspornik (22), zawierający co najmniej jedną przerwę na swojej powierzchni, oraz owija się porowatą błonę (26) wokół całego obwodu wspornika (22), tworząc co najmniej jeden prześwit (38) pomiędzy wspornikiem (22) i porowatą błoną (26).
26. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że dodatkowo kształtuje się wspomniane przerwy, poprzez tworzenie wielu żeber (40) rozciągających się promieniowo od osiowej, środkowej części (42) wspornika (22) oraz wzdłużnie wzdłuż długości wspornika (22), przy czym porowatą błonę (26) owija się wokół zewnętrznych krawędzi żeber (40).
27. Sposób według zastrz. 26, znamienny tym, że dodatkowo w osiowej środkowej części (42) wspornika (22) tworzy się osiowy prześwit dla prowadnika (44), przystosowany do ślizgowego wprowadzania prowadnika (46).
28. Sposób według zastrz. 26, znamienny tym, że dodatkowo mocuje się porowatą błonę (26) do zewnętrznych krawędzi żeber (40).
29. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że dodatkowo owija się nieporowatą błonę (24) wokół części wspornika (22), która jest bliska części wspornika (22), wokół której owinięto porowatą błonę (26), przy czym nieporowata błona (24) tworzy część ścianek prześwitów (38).
30. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że ponadto kształtuje się wspornik (22) i porowatą błonę (26), tak by były giętkie.

PL 203 274 B1
31. Sposób według zastrz. 25, znamienny tym, że ponadto kształtuje się prześwity (38) tak, by były oddzielone od siebie dla płynów.
32. Sposób wytwarzania cewnika do równomiernego dostarczania płynu do obszaru anatomicznego, znamienny tym, że:

formuje się wydłużoną rurkę (52), tworzy się wiele otworów wylotowych (56) wzdłuż długości rurki (52), tworzy się rurową, porowatą błonę (54), oraz umieszcza się rurową, porowatą błonę (54) współosiowo w rurce (52), tak że rurka (52) i błona (54) wyznaczają prześwit.
33. Sposób według zastrz. 32, znamienny tym, że dodatkowo kształtuje się rurkę (52) i rurową błonę (54) tak, by rurka (52) ciasno otaczała błonę (54).
34. Sposób według zastrz. 32, znamienny tym, że dodatkowo kształtuje się rurkę (52) i rurową błonę (54), tak by były giętkie.
35. Sposób według zastrz. 32, znamienny tym, że otwory wylotowe (56) tworzy się na obwodzie rurki (52).
36. Sposób według zastrz. 32, znamienny tym, że rurowa błona (54) ma średnią średnicę porów mniejszą niż 0,23 um.