PL201397B1 - Tkanina siatkowa o dużych oczkach - Google Patents

Abstract

Tkanina siatkowa o du zych oczkach pokryta pow lok a przyczepn a i z lo zona z wielonitkowych wi azek osnowy oraz z wielonitkowych wi azek w atku, które to wi azki ograniczaj a swiat lo oczek tkaniny siatkowej, przy czym wi azki nitek osno- wy s a podzielone na dwie grupy nitek osnowy, za s w miejscach przecinania si e wzajemnie do siebie prostopad lych wi azek nitek osnowy i wi azek nitek w atku równoleg le do siebie nitki osnowy obydwu tych grup nitek sa przeplecione z nitkami w atku, która charakteryzuje si e tym, ze obydwie wymienione grupy (4', 4'') nitek osnowy przecinaj a si e ka zdorazowo z inn a grup a (4'', 4') nitek osnowy jednej wi azki (4) mi edzy dwiema wi azkami (6) nitek w atku, czyli w ka zdym oczku (7) tkaniny siatkowej (1), two- rz ac rodzaj pó lskr etu. PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest tkanina siatkowa o dużych oczkach pokryta powłoką przyczepną. Tkanina ta złożona jest z wielonitkowych wiązek osnowy oraz z wielonitkowych wiązek wątku, które to wiązki ograniczają światło oczek tkaniny siatkowej, przy czym wiązki nitek osnowy są podzielone na dwie grupy nitek osnowy, zaś w miejscach przecinania się wzajemnie do siebie prostopadłych wiązek nitek osnowy i wiązek nitek wątku równoległe do siebie nitki osnowy obydwu tych grup nitek są przeplecione z nitkami wątku.

Z niemieckich opisów patentowych nr DE 2 000 937, DE 3 120 661, DE 3 136 026 oraz DE 4 123 055 znane są tkaniny siatkowe służące do zabezpieczania bitumicznych nawierzchni drogowych względnie do zbrojenia wiązanych cementem albo gipsem warstw zaprawy tynku itp., a także do zabezpieczania gruntu przed jego osuwaniem się.

Z niemieckiego zgł oszenia patentowego nr DE 19 530 541 znana jest tkanina siatkowa o dużych oczkach, wykonana z włókien i stosowana jako siatka podłogowa w hodowli kur. Tkaniny siatkowe tego rodzaju są również stosowane jako sieci do połowu ryb.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych AP nr US 5 965 467 znane są wiązane tkaniny siatkowe z dużymi oczkami, utworzone przynajmniej z dwóch, a korzystnie z trzech składników. Pierwszym składnikiem tkaniny przenoszącym obciążenie jest przędza jednowłókienkowa albo wielowłókienkowa o dużej wytrzymałości na rozciąganie, dużej wartości modułu i małej wydłużalności. Drugim składnikiem jest przędza polimerowa, która otacza osnowę i wątek, wiążąc je i wzmacniając w miejscach przecinania się . Trzecim skł adnikiem jest przę dza pę cznieją ca.

Składnik polimerowy jest użyty dla jego właściwości wiążących, poprawiających gotową tkaninę przez wzmocnienie złącz, natomiast z przędzy pęczniejącej wykonane są nitki osnowy oraz ewentualnie nitki wątku w celu uzyskania pożądanego pęcznienia tkaniny siatkowej o stosunkowo dużej grubości.

Pierwsze rozwiązanie konstrukcyjne tkaniny siatkowej przedstawione jest na fig. 1 i 2 opisu patentowego US 5 965 467. Jedna grupa nitek osnowy jest utworzona z nieparzystych nitek, a druga z parzystych nitek. Każda nitka jednej grupy przecina się dwukrotnie z sąsiednią nitką drugiej grupy w miejscu przecinania się wią zek nitek osnowy z wią zkami nitek w ą tku, a mianowicie jeden raz w obszarze pierwszej nitki wątku i drugi raz - w obszarze ostatniej nitki wątku. A więc każda pojedyncza nitka osnowy całkowicie opasuje sąsiednią pojedynczą nitkę osnowy między dwiema wiązkami nitek wątku, tworząc rodzaj pełnego skrętu, a nie półskrętu.

W innym rozwiązaniu konstrukcyjnym tkaniny siatkowej przedstawionym na fig. 3 przecinają się tylko dwie zewnętrzne pary sąsiednich nitek wątku: na początku i na końcu każdego miejsca przecinania się.

Natomiast w obydwu tych rozwiązaniach konstrukcyjnych tkaniny w obszarze między dwiema wiązkami nitek wątku, nitki osnowy biegną równolegle do siebie i nie przecinają się.

W rozwiązaniu konstrukcyjnym tkaniny siatkowej przedstawionej na fig. 3a i 3b przecinają się tylko dwie zewnętrzne pary sąsiadujących ze sobą nitek osnowy między wiązkami nitek wątku. Inne nitki osnowy biegną równolegle do siebie między dwiema wiązkami nitek wątku i nie przecinają się rozwiązaniu przedstawionym na fig. 3b przecinają się dodatkowo sąsiednie pojedyncze nitki osnowy dwóch zewnętrznych par nitek osnowy, również między pojedynczymi nitkami wątku w obszarze miejsca przecinania się wiązek nitek osnowy z wiązkami nitek wątku.

Fig. 4 i 5 cytowanego opisu patentowego przedstawiają jedną albo dwie proste nitki ze skrętem, które między dwoma miejscami przecinania się wiązek nitek osnowy z wiązkami nitek wątku jeden raz w przecinają się z biegną cymi równolegle do siebie nitkami jednej wią zki nitek osnowy.

Nitki osnowy i nitki wątku znanych tkanin siatkowych są korzystnie wykonywane z przędzy syntetycznej o dużej wytrzymałości na rozciąganie, wykonanej zwłaszcza z aromatycznych poliamidów, poliestrów względnie innego podobnego materiału. Stosuje się również w tym celu włókna szklane.

Jako powłokę przyczepną, otaczającą wiązki nitek osnowy, wiązki nitek wątku i miejsca ich przecinania się, w celu uzyskania zwartości struktury siatki i ochrony przed niekorzystnymi działaniami mechanicznymi względnie chemicznymi, stosuje się w zależności od zastosowania siatki plastizol PCV, dyspersję lateksową, bitumiczną względnie akrylan albo inne miękkie tworzywo sztuczne, oraz ich mieszaniny.

Tkaniny siatkowe o dużych oczkach, przed ich zaimpregnowaniem albo pokryciem powłoką przyczepną, są bardzo luźne, a nitki osnowy i nitki wątku dają się łatwo przesuwać. Przeplecenie nitek osnowy z nitkami wątku nie wystarcza dla uzyskania dostatecznej stabilności tkaniny siatkowej o dużych oczkach. Celem utrzymania zwartości nitek osnowy w ich wiązce oraz nitek wątku w ich wiązce,

PL 201 397 B1 w znanych tkaninach siatkowych o duż ych oczkach każ da wią zka jest zaopatrzona przynajmniej w jedną cienką okrężną nitkę mocując ą, otaczającą równoległe nitki osnowy w wiązce i prowadzoną z boków wiązki nitek osnowy i pod wiązką nitek wątku. Te nitki mocujące, otaczające wiązki w połowie względnie na całym obwodzie, spełniają swoje zadanie utrzymania zwartości zarówno nitek osnowy, jak i nitek wątku w ich wiązkach tylko przed impregnowaniem siatki oraz ewentualnie przed pokryciem jej powłoką przyczepną.

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji takiej tkaniny siatkowej o dużych oczkach, która wyeliminuje niedogodności znanych dotychczas tkanin tego rodzaju i zapewni znacznie większą zwartość wiązek niż w znanych siatkach. Ponadto węższe usytuowanie nitek osnowy w wiązce tkaniny według wynalazku winno umożliwić lepsze zakotwienie siatki w gruncie względnie w zbrojonej nią warstwie zaprawy, tynku itp.

Cel ten realizuje tkanina siatkowa o dużych oczkach według wynalazku, która charakteryzuje się tym, że obydwie wymienione grupy nitek osnowy przecinają się każdorazowo z inną grupą nitek osnowy jednej wiązki między dwiema wiązkami nitek wątku, czyli w każdym oczku tkaniny siatkowej, tworząc rodzaj półskrętu.

Pierwsza grupa nitek wątku jednej wiązki nitek wątku biegnie korzystnie nad nitkami osnowy pierwszej grupy nitek osnowy i pod nitkami osnowy drugiej grupy nitek osnowy, natomiast druga grupa nitek wątku jednej wiązki nitek wątku biegnie pod nitkami osnowy pierwszej grupy nitek osnowy, a równocześ nie nad nitkami drugiej grupy nitek osnowy.

Każda nieparzysta nitka wątku jednej wiązki nitek wątku korzystnie należy do pierwszej grupy, a każ da parzysta nitka wą tku - do drugiej grupy tej samej wią zki nitek wą tku.

Dzięki temu, że jedna grupa nitek osnowy jednej wiązki jest założona ukośnie w każdym oczku siatki na drugą grupę nitek osnowy tej wiązki, a usytuowane obok siebie, przenoszące obciążenie, nitki osnowy są przeplecione z nitkami wątku, uzyskuje się bardzo stabilną tkaninę siatkową, w której nie przesuwają się ani nitki osnowy, ani nitki wątku, przy czym nie jest potrzebna dodatkowa nić mocująca. Ponadto grubość wiązki osnowy tkaniny siatkowej według wynalazku jest dwa razy większa od grubości nitki osnowy, a w widoku z góry wiązki nitek osnowy, w ich środku, są o około 50% węższe niż w przypadku usytuowanych równolegle wszystkich nitek osnowy. Dzięki tej właściwości oraz dzięki większej zwartości wiązek nitek osnowy i nitek wątku, w miejscach ich przecinania się uzyskuje się, w przypadku siatki do wzmacniania gruntu, lepsze jej zakotwienie w gruncie. Ponieważ również oczka takiej tkaniny siatkowej są odpowiednio dużo większe, to zmniejszona jest tendencja do rozdzielania się nitek.

Tkanina siatkowa o dużych oczkach według wynalazku jest uwidoczniona w przykładowym rozwiązaniu konstrukcyjnym na rysunku, na którym: fig. 1 - przedstawia tkaninę siatkową w widoku z góry, a; fig. 2 - miejsce przecinania się grup wiązki nitek osnowy z nitkami nitek wątku i miejsce ukośnego założenia jednej grupy nitek wiązki osnowy na drugą grupę nitek, w widoku z góry i w powiększeniu.

Tkanina siatkowa 1 o dużych oczkach (fig. 1) jest utworzona z wiązek 4 nitek osnowy, składających się przykładowo z ośmiu nitek 3 osnowy oraz z wiązek 6 nitek wątku, składających się przykładowo z ośmiu nitek 5 wątku. Wiązki 6 nitek wątku i wiązki 4 nitek osnowy ograniczają oczka 7 siatki. Wiązka 4 nitek osnowy jest podzielona na dwie grupy 4' i 4 nitek osnowy, przecinających się w miejscach 8 z wiązką 6 nitek wątku. Obydwie grupy 4 i 4 nitek osnowy są w przybliżeniu równoległe do siebie i są przeplecione z nitkami 5 wiązki 6 nitek wątku. Między dwoma wiązkami 6 nitek wątku, czyli w obszarze oczka 7 siatki, jedna grupa 4) nitek wiązki 4 nitek osnowy jest założona ukośnie na drugą grupę 4 nitek tej wiązki 4 osnowy.

Przeplecenia nitek w miejscach 8 ich przecinania się dokonuje się w ten sposób, że pierwszą grupę 61 nitek 5 jednej wiązki 6 nitek wątku prowadzi się nad nitkami 3 pierwszej grupy 41 nitek osnowy i pod nitkami 3 drugiej grupy 4 nitek osnowy, natomiast drugą grupę 6 nitek 5 tej wiązki 6 nitek wątku prowadzi się pod nitkami 3 pierwszej grupy 41 nitek osnowy i nad nitkami 3 drugiej grupy 4 nitek osnowy.

Sposób przeplatania jest dobrze widoczny na fig. 2. Licząc od dołu każda nieparzysta nitka 5 jest prowadzona nad pierwszą grupą 41 nitek wiązki 4 nitek osnowy, a następnie pod drugą grupą 4 nitek wiązki 4 nitek osnowy, natomiast każda parzysta nitka 5 wątku jest prowadzona pod pierwszą grupą 41 nitek wiązki 4 nitek osnowy, a następnie nad drugą grupą 4 nitek wiązki 4 nitek osnowy.

Claims (3)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Tkanina siatkowa o dużych oczkach pokryta powłoką przyczepną i złożona z wielonitkowych wiązek osnowy oraz z wielonitkowych wiązek wątku, które to wiązki ograniczają światło oczek tkaniny siatkowej, przy czym wiązki nitek osnowy są podzielone na dwie grupy nitek osnowy, zaś w miejscach przecinania się wzajemnie do siebie prostopadłych wiązek nitek osnowy i wiązek nitek wątku równoległe do siebie nitki osnowy obydwu tych grup nitek są przeplecione z nitkami wątku, znamienna tym, że obydwie wymienione grupy (4', 4) nitek osnowy przecinają się każdorazowo z inną grupą (4, 4) nitek osnowy jednej wiązki (4) między dwiema wiązkami (6) nitek wątku, czyli w każdym oczku (7) tkaniny siatkowej (1), tworząc rodzaj półskrętu.
2. 2. Tkanina siatkowa według zastrz. 1, znamienna tym, że pierwsza grupa (6) nitek wątku (5) jednej wiązki (6) nitek wątku biegnie nad nitkami osnowy (3) pierwszej grupy (4) nitek osnowy i pod nitkami osnowy (3) drugiej grupy (4) nitek osnowy, natomiast druga grupa (6) nitek wątku (5) jednej wiązki (6) nitek wątku biegnie pod nitkami osnowy (3) pierwszej grupy (4) nitek osnowy, a równocześnie nad nitkami (3) drugiej grupy (4) nitek osnowy.
3. 3. Tkanina siatkowa według zastrz. 2, znamienna tym, że każda nieparzysta nitka wątku (5) jednej wiązki (6) nitek wątku należy do pierwszej grupy (6), a każda parzysta nitka wątku (5) - do drugiej grupy (6) tej samej wiązki (6) nitek wątku.