PL200140B1 - Zastosowanie karboksyamidyny o wzorze 1 - Google Patents

Abstract

Wynalazek dotyczy zastosowania karboksy- amidyny o wzorze 1 lub jej farmaceutycznie akceptowalnej soli, do wytwarzania leku do leczenia wirusowego zaka zenia w atroby typu C (HCV), lub wirusowego zaka zenia w a- troby typu B (HBV), gdzie zwi azek o wzorze 1 ma konfiguracj e D. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy zastosowania karboksyamidyny o wzorze 1 lub jej farmaceutycznie akceptowalnej soli, do wytwarzania leku do leczenia wirusowego zakażenia wątroby. Dokładniej niniejszy wynalazek dotyczy analogów nukleozydowych z monocykliczną zasadą modyfikowanych karboksyamidyną.

Stan techniki

Rybawiryna (1-p-D-rybofuranozylo-1,2,4-triazolo-3-karboksyamid) jest analogiem nukleozydu wykazującym skuteczne działanie w leczeniu chorób wirusowych zarówno w monoterapii (syncycjalny wirus oddechowy, Hall, C. B.; McBride, J. T.; Walsh, E. E.; Bell, D. M.; Gala, C. L.; Hildreth, S.; Ten Eyck, L. G.; W. J. Hall. Aerozolowe leczenie rybawiryną niemowląt z zakażeniem syncycjalnym wirusem oddechowym. N. Engl. J. Med. 1983, 308, 1443-1447), jak i w terapii łączonej interferonem-alfa (wirusowe zapalenie wątroby C, Reichard, 0.; Norkrans, G.; Fryden, A.; Braconier, J-H.; Sonnerborg, A.; Weiland, 0. Randomized, podwójna ślepa próba, próba kontrolna z placebo z interferonem-alfa 2B z lub bez rybawiryny, do chronicznego zapalenia wątroby C Lancet 1998, 351, 83-87). Ostatnie badania wskazują, że stosowanie rybawiryny in vivo może wynikać nie tylko z bezpośredniego hamowania replikacji wirusowej, ale także z jej zdolności do zwiększania odporności na zakażenia, w których pośredniczą komórki T (Hultgren, C.; Milich, D. R.; Weiland, 0.; Sallberg, M. Związek rybawiryny o działaniu przeciwwirusowym moduluje równowagę specyficznych immunologicznych odpowiedzi reakcyjnych limfocytów pomocniczych T w podklasach typu 1 i typu 2 w wirusowym zapaleniu wątroby B i C. J. Gen. Virol. 1998, 73, 2381-2391; Ning, Q.; Brown, D.; Parodo, J.; Cattral, M.; Fung, L.; Gorczynski, R.; Cole, E., Fung, L.; Ding, J. W.; Liu, M. F.; Rotstein, 0.; Phillips, M. J.; Levy,-G. Rybawiryna hamuje wytwarzanie przez makrofagi pobudzone wirusem czynnika martwicy nowotworu, interleukin-1, prokoagulacyjną aktywność fgl2 protrombinazy i chroni wytwarzanie cytokin Th1, ale hamuje odpowiedzi reakcyjne Th2 cytokin. J. Immunol. 1998, 160, 3487-3493; Martin, M. J.; Navas, S.; Quiroga, J. A.; Pardo, M.; Carreno, V. Skutki działania kombinacji rybawiryna-interferon alfa na posiew jednojądrowych komórek krwi obwodowej od pacjentów z chronicznym zapaleniem wątroby typu C. Cytokine 1998, 79, 2381-2391. Skutek działania rybawiryny modulującej odporność udowodniono w warunkach in vitro poprzez pomiar poziomów cytokin typu 1 wytwarzanych przez aktywne komórki T pochodzące zarówno od ludzi jak i od mysz (Tarn, R. C. Pai, B.; Bard, J.; Lim, C.; Averett, D. R.; Phan, U. T.; Milovanovic, T. Rybawiryna polaryzuje odpowiedzi ludzkich komórek T w kierunku profilu cytokin Typu 1. J. Hepatol. 1999, 30, 376-382), oraz przez inne pomiary. Pobudzenie wpływu czynnika cytokiny typu 1 przez rybawirynę znacząco odnotowano w warunkach in vivo w układach mysich lub szczurzych (Tam, R.C.; Lim, C.; Bard, J.; Pai, B. Odpowiedzi reakcyjne nadwrażliwości kontaktowej po leczeniu rybawiryną w warunkach in vivo są wywołane wpływem polaryzacji cytokin Typu 1, regulacją wyrażenia IL-10 i ko-stymulującą sygnalizacją. J. Immunol. 1999, 163, 3709-3717).

Układ immunologiczny ssaków zawiera dwie główne klasy limfocytów: limfocyty B (komórki B), powstające w szpiku kostnym, i limfocyty T (komórki T), powstające w grasicy. Limfocyty B są w znacznej mierze odpowiedzialne za odporność humoralną (wytwarzanie przeciwciał), natomiast limfocyty T są w znacznej mierze odpowiedzialne za odporność komórkową.

Limfocyty T dzieli się zwykle na dwie podklasy: limfocyty T pomocnicze i limfocyty T cytotoksyczne. Limfocyty T pomocnicze aktywują inne limfocyty, w tym limfocyty B i cytotoksyczne limfocyty T, i makrofagi, poprzez uwalnianie rozpuszczalnych mediatorów białkowych, zwanych cytokinami, biorących udział w odporności komórkowej. W rozumieniu niniejszego opisu, limfokiny stanowią podgrupę cytokin.

Limfocyty T pomocnicze również dzieli się zwykle na dwie podklasy: Typ 1 i Typ 2. Komórki Typu 1 wytwarzają interleukinę 2 (IL-2), czynnik martwicy nowotworów (TNFa) i interferon gamma (IFN-γ), i odpowiadają przede wszystkim za odporność komórkową, na przykład za nadwrażliwość typu późnego i odporność przeciwwirusową. W przeciwieństwie do nich komórki Typu 2 wytwarzają interleukiny: IL-4, IL-5, IL-6, IL-9, IL-10 i IL-13, i przede wszystkim wspomagają humoralną odpowiedź immunologiczną, na przykład na alergeny, na przykład poprzez zmianę izotypu przeciwciał IgE i IgG4 (Mosmann, 1989, Annu Rev Immunol, 7:145-173).

W rozumieniu niniejszego opisu, pojęcie „odpowiedzi Typu 1 i Typu 2” obejmuje cały zakres efektów pobudzenia, odpowiednio, limfocytów Typu 1 i Typu 2. Odpowiedź taka może polegać między innymi na zmianie wytwarzania odpowiednich cytokin poprzez transkrypcję, translację, wydzielanie

PL 200 140 B1 i być może inne mechanizmy, na zwiększeniu proliferacji odpowiednich limfocytów i na innych efektach zwiększenia wytwarzania cytokiny, w tym na efektach ruchliwości.

Patenty US 6 518 253 oraz US 6 423 695 dotyczą aspektów naszych niedawnych odkryć, dotyczących wpływu poszczególnych nukleozydów (pojęcie „nukleozydu” w niniejszym opisie obejmuje pochodne i analogi natywnych nukleozydów) na wybiórczą modulację odpowiedzi limfocytów względem siebie nawzajem. Wykazaliśmy m.in., że można wybiórczo hamować reakcje Typu 1 i 2 poprzez pobudzenie lub względny brak zmian drugiego typu, i można wybiórczo pobudzać reakcje Typu 1 i 2 poprzez zahamowanie lub względny brak zmian drugiego typu. Nieoczekiwanie stwierdziliśmy również, że niektóre nukleozydy, skutecznie wybiórczo modulujące odpowiedź Typu 1 i Typu 2 względem siebie, mają tendencję do działania bimodalnego. Między innymi, niektóre nukleozydy, mające tendencję do ogólnego hamowania lub pobudzania aktywności zarówno Typu 1, jak i Typu 2 we względnie większej dawce, oraz mają tendencję do wybiórczego modulowania typu 1 i typu 2 w stosunku do działania w dawkach względnie mniejszych.

Patent US 6 130 326 ujawnia zastosowanie D- i L-rybawiryny do leczenia różnych schorzeń obejmujących zakażenia, inwazje pasożytów i robactwa, nowotworów i chorób autoimmunologicznych. W szczególności ujawniają zastosowanie tych związków w działaniu przeciwko wirusom wątrobowym B i C.

Publikacja Gabrielsen i inni (J. Med. Chem. (1992) 35, 3231-3238) jak również publikacja Witkowski, J.T. i inni (J. Med. Chem. (1973) 16, 935-937) donoszą o zastosowaniu wielu analogów rybawiryny, takiej jak Virabina, jako posiadających biologiczną aktywność przeciwko wielu różnym wirusom.

Wiramidyna™ (1-p-rybofuranozylo-1,2,4-triazolo-3-karboksyamidyny chlorowodorek) aktywnie działa na dziesięć różnych wirusów, co jest porównywalne do działania rybawiryny. (J. T. Witkowski,

R. K. Robins, G. P. Khare, R. W. Sidwell, J. Med. Chem., 16, 935-937, 1973; R. W. Sidwell, J. H. Huffman, D. L. Bamard, D. Y. Pifat, Antiviral Research, 10, 193-208, 1988; B. Gabrielsen, M. J. Phelan, L. Barthel-Rosa, C. See, J. W. Huggins, D. F. Kefauver, T. P. Monath, M. A. Ussery, G. N. Chmumy, E. M. Schubert, K. Upadhya, C. Kwong, D. A. Carter, J. A. Secrist III, J. J. Kirsi, W. M. Shannon, R. W. Sidwell, G. D. Kini, R. K. Robins, J. Med. Chem., 35, 3231-3238, 1992). Dodatkowo, wiramidyna™ tak jak rybawiryna jest inhibitorem dehydrogenazy IMP (R. C. Willis, R. K. Robins, J. E. Seegmiller, Molecular Pharmacology, 18, 287-295, 1980). Ponadto, wstępne badania toksykologiczne sugerują, że wiramidyna™ jest mniej toksyczna od rybawiryny (D. Y. Pifat, R. W. Sidwell, P. G. Canonico, Antiviral Research, 9, 136, 1988). Także ostatnie badania w naszym laboratorium (R. Tarn, K. Ramasamy, ICN Pharmaceuticcals, Inc., wyniki niepublikowane, 1999) pokazują, że wiramidyna™ oraz rybawiryna wykazują podobne właściwości modulowania odporności. Biorąc pod uwagę powyższe wyniki jak również niską biodostępność oraz toksyczność rybawiryny, badania nasze prowadzone są nie tylko w kierunku rozwijania badań nad zastosowaniem wiramidyny™ do innych chorób wirusowych, ale także do wytwarzania pochodnych wiramidyny™ włącznie z syntezą proleków wiramidyny™ i zbadania ich jako potencjalnych środków przeciwwirusowych.

Dotychczas nie badano i nie opisywano wpływu innych analogów nukleozydowych na wybiórczą modulację wzajemnej odpowiedzi limfocytów. Odkryliśmy, że do działania bimodalnego lub wybiórczej modulacji reakcji Typu 1 i 2 względem siebie dochodzi również wskutek podawania innych analogów nukleozydowych, takich jak proleki tych związków.

Przetworzenie związków biologicznie aktywnych do środków użytecznych klinicznie napotyka wiele barier. Wiele silnych związków biologicznie aktywnych nigdy nie staje się środkami użytecznymi klinicznie ze względu na swe niekorzystne właściwości biofarmaceutyczne, takie jak mała biodostępność, spowodowana niedostatecznym przenikaniem przez bariery biologiczne, takie jak bariera krew-mózg (BBB) i bariera jelitowa. Jakkolwiek na biodostępność leku wpływa wiele czynników, najczęstszymi przyczynami utrudniającymi przechodzenie przez bariery biologiczne są prawdopodobnie niekorzystne właściwości fizykochemiczne (na przykład ładunek, lipofilność, potencjał wiązania wodoru, wielkość). Tak więc optymalizacja cech fizykochemicznych (ładunku, lipofilności, potencjału wiązania wodoru, wielkości) leku jest prawdopodobnie najbardziej użyteczną ogólną strategią ułatwiania transportu leków przez takie bariery błonowe.

Optymalizacja cech fizykochemicznych leków może polegać na zastosowaniu proleków. (H. Bundgaard, Design of Prodrugs, Elsevier, Amsterdam, 1985; N. Bodor, L. Prokai, W. M. Wu, H. Farag,

S. Jonalagadda, M. Kawamura, J. Simpkins, Science, 257, 1698-1700, 1992; H. E. Taylor, K. B. Sloan, J. Pharm. Sci, 87, 5-20, 1998). Pojęcie proleku stosuje się dla opisania środka, który musi ulec chemicznemu lub enzymatycznemu przekształceniu do leku czynnego (leku macierzystego) po podaniu, tak aby produkt metaboliczny lub lek macierzysty mógł następnie wywołać pożądaną reakcję farmakologiczną.

PL 200 140 B1

Poprzez wytwarzanie pochodnych, zawierających pewne polarne grupy funkcyjne w małych cząsteczkach organicznych, znajdujące się tam przejściowo i wykazujące bioodwracalność, „maskuje” się niekorzystne cechy fizykochemiczne (takie jak ładunek czy potencjał wiązania wodoru) tych grup bez powodowania trwałych zmian właściwości farmakologicznych cząsteczek. Strategię tę z powodzeniem stosowano w przypadkach, gdy wytwarzanie proleku polegało na przekształceniu karboksylowej lub hydroksylowej grupy funkcyjnej do estru, łatwo ulegającego hydrolizie in vivo, chemicznej lub enzymatycznej. Zastosowanie proleków wydaje się obiecujące: spodziewamy się, że wprowadzenie innych cząstek do leku macierzystego spowoduje zwiększenie biodostępności, wchłaniania i działania przeciwwirusowego.

Pomimo istnienia niezidentyfikowanego jeszcze mechanizmu odkryliśmy, że ogromne potencjalne korzyści można uzyskać z selektywnego modulowania odpowiedzi (reakcji) Typu 1 i Typu 2 odpowiednio do każdej z nich. Przykładowo stwierdzono, że wybiórcza modulacja reakcji typu 1 i 2 względem siebie może być użyteczna w leczeniu w szerokim zakresie stanów chorobowych i warunków rozciągających się od zakażeń, inwazji robactwem, nowotworów i nadwrażliwości do chorób autoimmunologicznych.

Odkrycia te mają szczególne znaczenie, ponieważ nowoczesne sposoby leczenia wielu z wyżej wymienionych chorób mają ograniczoną skuteczność lub powodują istotne objawy niepożądane. Leczenie chorób autoimmunologicznych ogranicza się na przykład czasami do środków paliatywnych, usuwania toksycznych przeciwciał (jak na przykład w miastenii) i podawania potencjalnie niebezpiecznych leków, takich jak kortykosteroidy, pochodne chlorochiny oraz leki przeciwmetaboliczne lub przeciwnowotworowe, oraz leków takich jak cyklosporyny, ukierunkowanych na komórki układu immunologicznego.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest zastosowanie karboksyamidyny o wzorze 1 lub jej farmaceutycznie akceptowalnej soli, do wytwarzania leku do leczenia wirusowego zakażenia wątroby typu C (HCV) lub wirusowego zakażenia wątroby typu B (HBV), gdzie związek o wzorze 1 ma konfigurację D.

Wirusowe zakażenie jest zakażeniem HCV. Zastosowanie dotyczy leku o postaci do podawania ustnego. Zastosowanie dotyczy leku formułowanego do podawania związku w dawce od 0,1 mg na kg ciężaru ciała pacjenta do 40 mg na kg ciężaru ciała pacjenta. Zastosowanie dotyczy leku obejmującego ponadto interferon. Interferonem korzystnie jest interferon alfa.

Krótki opis rysunków

Figura 1 przedstawia schemat przykładowej syntezy związku o wzorze 1.

Figura 2 przedstawia graficzny wykres ukazujący skuteczność działania przedmiotowych i innych związków na syntezę cytokin Typu 1 w ludzkich komórkach aktywowanych SEB.

Figura 3 przedstawia graficzny wykres skuteczność działania przedmiotowych związków o stężeniu 0,625 - 10 μΜ, na syntezę cytokin Typu 1 w ludzkich komórkach aktywowanych SEB.

Figura 4 przedstawia graficzny wykres działania przedmiotowych związków na reakcje CHS w BALB/c mysz.

Figura 5 przedstawia graficzny wykres odpowiedzi w postaci pików i zakres pików przedmiotowych i innych związków działających na syntezę cytokin Typu 1 w ludzkich komórkach aktywowanych SEB.

PL 200 140 B1

Szczegółowy opis wynalazku

Poniżej podano definicje określeń używanych w niniejszym opisie.

Określenie „nukleozyd” i „analog nukleozydowy” używane są zamiennie i oznaczają związek złożony z cząstki dowolnej pentozy lub zmodyfikowanej pentozy, dołączonej do swoistej pozycji pierścienia heterocyklicznego, aromatycznego pierścienia heterocyklicznego lub do naturalnej pozycji puryny (pozycja 9) lub pirymidyny (pozycja 1) lub do odpowiadającej im pozycji w analogu.

Określenie „nukleotyd” oznacza ester fosforanowy, podstawiony w pozycji 5' nukleozydu.

Określenie „pierścień heterocykliczny” oznacza jednowartościowy nasycony lub nienasycony rodnik karbocykliczny, zawierający co najmniej jeden atom heterologiczny, na przykład atom azotu, tlenu lub siarki, w pierścieniu, którego każda dostępna pozycja może ewentualnie być podstawiona, niezależnie, na przykład grupą hydroksylową, oksową, aminową, iminową, niższą grupą alkilową, atomem bromu, chloru i/lub grupą cyjanową. Do tej klasy podstawników należą także puryny i pirymidyny.

Określenie „puryna” oznacza zawierające azot bicykliczne pierścienie heterocykliczne.

Określenie „pirymidyna” oznacza zawierające azot bicykliczne pierścienie heterocykliczne.

Określenie „D-nukleozydy” oznacza związki nukleozydowe, zawierające cząstkę cukru D-rybozy (np. Adenozyna).

Określenie „L-nukleozydy” oznacza związki nukleozydowe, zawierające cząstkę cukru L-rybozy.

Określenie „konfiguracja L” i „konfiguracja D” używane są w niniejszym zgłoszeniu dla opisania konfiguracji chemicznej cząstki rybofuranozylowej związków, połączonej z częścią pirolowo-pirymidonową cząsteczki.

Określenie „C-nukleozydy” używane jest w niniejszym zgłoszeniu dla opisania typu powiązania, wytworzonego między resztą cukru rybozy a zasadą heterocykliczną. W C-nukleozydach wiązanie łączy pozycję C-1 reszty cukrowej rybozy i atom węgla zasady heterocyklicznej. Wiązanie tworzące się w C-nukleozydach jest typu „atom węgla z atomem węgla”.

Określenie „N-nukleozydy” używane jest w niniejszym zgłoszeniu dla opisania typu powiązania, wytworzonego między resztą cukrową rybozy a zasadą heterocykliczną. W N-nukleozydach wiązanie łączy pozycję C-1 reszty cukru rybozy z atomem azotu zasady heterocyklicznej. Wiązanie tworzące się w C-nukleozydach jest typu „atom węgla z atomem azotu”.

Określenie „grupa zabezpieczająca” oznacza grupę chemiczną dodawaną do atomu tlenu lub azotu dla zapobieżenia jego dalszej reakcji w czasie wytwarzania pochodnych z innych cząstek w cząsteczce, w której dany atom tlenu lub azotu się znajduje. Specjalista z zakresu syntezy organicznej zna wiele grup zabezpieczających atomy tlenu i azotu.

Określenie „niższy alkil” oznacza metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, t-butyl i butyl lub n-heksyl. Ponadto pojęcie to obejmuje cykliczne, rozgałęzione lub proste łańcuchy, zawierające od jednego do sześciu atomów węgla.

Określenie „aryl” oznacza jednowartościowy, nienasycony, aromatyczny rodnik karbocykliczny, zawierający jeden pierścień (na przykład fenyl) lub dwa skondensowane pierścienie (na przykład naftyl), które ewentualnie mogą być podstawione grupą hydroksylową, niższym alkilem, atomem chloru i/lub grupą cyjanową.

Określenie „pierścień heterocykliczny” oznacza jednowartościowy nasycony lub nienasycony rodnik karbocykliczny, zawierający co najmniej jeden atom heterologiczny, na przykład atom azotu, tlenu, siarki, selenu lub fosforu w obrębie pierścienia, którego każda dostępna pozycja może ewentualnie być podstawiona lub niepodstawiona, niezależnie, grupą hydroksylową, oksową, aminową, iminową, niższą grupą alkilową, atomem bromu, chloru i/lub grupą cyjanową.

Określenie „pierścień monocykliczny” oznacza jednowartościowy nasycony rodnik karbocykliczny zawierający co najmniej jeden atom heterologiczny, na przykład atom azotu, tlenu, siarki, selenu lub fosforu w obrębie pierścienia, którego każda dostępna pozycja może ewentualnie być podstawiona, niezależnie, cząstka cukru lub dowolną inną grupą, na przykład atomem bromu, chloru i/lub grupą cyjanową, aż do aromatyzacji układu pierścieniowego (na przykład tymidyna).

Określenie „immunomodulator” i „modulator” w niniejszym opisie używane są zamiennie i oznaczają produkty naturalne lub syntetyczne, zdolne do modyfikowania prawidłowego lub nieprawidłowego układu immunologicznego poprzez pobudzenie lub zahamowanie.

Określenie „skuteczna ilość” oznacza ilość związku o wzorze (1), która przywraca czynność immunologiczną do poziomu prawidłowego lub wzmaga czynność immunologiczną powyżej poziomu prawidłowego celem wyeliminowania zakażenia.

PL 200 140 B1

Związki o wzorze 1 mogą posiadać wiele ośrodków asymetrycznych. Można je zatem wytwarzać w postaci optycznie czynnej lub w postaci mieszaniny racemicznej. Zakres wynalazku, określony w zastrzeżeniach, obejmuje wszystkie izomery optyczne i ich mieszaniny nieracemiczne, jak również racemiczne postacie związków o wzorze 1.

Określenie „α” i „β” oznaczają specyficzną konfigurację stereochemiczną podstawnika na asymetrycznym atomie węgla w przedstawionej strukturze chemicznej.

Określenie „enancjomery” oznacza parę stereoizomerów, stanowiących nie dające się na siebie nałożyć lustrzane wzajemne odbicie. Mieszanina pary enancjomerów, w stosunku 1:1 stanowi mieszaninę „racemiczną”.

Określenie „izomery” oznacza różne związki o tym samym wzorze.

„Farmaceutycznie dopuszczalne sole” mogą być dowolnymi solami z nieorganicznymi i organicznymi kwasami i zasadami.

Związki

Analogi nukleozydowe zastosowane według niniejszego wynalazku określone są wzorem 1,

w którym konfiguracja chemiczna może być konfiguracją L lub D. Przykładowe syntezy przedmiotowych związków (tutaj Wiramidyny™) przedstawiono poniżej oraz na rysunku Fig. 1.

3-Cyjano-1-(2,3,5-tri-O-acetylo-p-D-rybofuranozylo)-1,2,4-triazol (7)

Mieszaninę 3-cyjano-1,2,4-triazolu (18,8 g, 200 ml) (6), 1,2,3,5-tri-O-acetylo-p-rybofuranozy (63,66 g, 200 mmoli) oraz bis(p-nitrofenylo)fosforanu (1 g) umieszczono w kolbie RB (500 ml). Kolbę umieszczono na wstępnie ogrzanej łaźni olejowej i ogrzewano w temperaturze 165-175°C przez 25 minut pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskanym z wodnej pompy ssącej. Kwas octowy zbierano w syfonie chłodzonym lodem, umieszczonym pomiędzy pompą ssącą a kolbą RB. Kolbę usunięto z łaźni olejowej i pozostawiono do ochłodzenia. Kiedy kolba uzyskała temperaturę 60-70°C, wprowadzono octan etylu (300 ml) i nasycony roztwór NaHCO3 (150 ml), ekstrahowano do octanu etylu. Warstwę wodną ekstrahowano ponownie octanem etylu (200 ml). Połączone ekstrakty octanu etylu przemyto nasyconym roztworem NaHCO3 (300 ml), wodą (200 ml) i solanką (150 ml). Ekstrakty organiczne wysuszono nad bezwodnym Na2SO4, przesączono, przesącz odparowano do suchej pozostałości. Pozostałość rozpuszczono w eterze (100 ml), z którego po oziębieniu do temperatury 0°C po 12 godzinach wytrąciły się bezbarwne kryształy. Kryształy odsączono, przemyto ochłodzonym etanolem (20 ml) i wysuszono w wysokiej próżni nad wodorotlenkiem sodu w postaci stałej. Wydajność; 56,4 g (80%).

Temperatura topnienia; 96-97°C.

¹H NMR ⁽CDCl3) δ ^(ppm^): 2^,11 (s, 3H, COCW3), 2^,13 (s, 3H, COCW3), 2^,14 (s, 3H, COCW3), 4^,22 (dd, 1H), 4,46 (m, 2H), 5,52 (t, 1H, J=6,0 Hz), 5,70 (m, 1H), 6,01 (d, 1H, CH J=3,6 Hz) oraz 8,39 (s, 1H, C₅H).

Analiza dla C14H16N4O7 (352,30);

Obliczono: C, 47,73; H, 4,58; N, 15,90.

Znaleziono: C, 47,70; H, 4,63; N, 16,01.

1-p-D-Rybofuranozylo-1,2,4-triazolo-3-karboksyamidyny chlorowodorek (8) (Wiramidyna™)

Mieszaninę Związku (7) (14,08 g, 40,0 mmoli), NH4Cl (2,14 g, 40,0 mmoli) i bezwodny amoniak (150 ml) ogrzewano w stalowej bombie w temperaturze 85°C przez 18 godzin. Bombę ochłodzono, otworzono i zawartość odparowano do suchej pozostałości. Pozostałość poddano krystalizacji z MeCN-EtOH i otrzymano 10,6 g (95%) związku tytułowego.

Temperatura topnienia; 177-179°C.

PL 200 140 B1 ¹H NMR (d°DMSO) δ (ppm): 4,4-4,2 (m, 3H), 4,40 (m, 2H), 5,04 (t, 1H), 5,29 (m, 1H), 5,74 (m, 1H), 5,87 (d, 1H, CdH), 8,96 (szeroko, 3H) i 9,17 (s, 1H, C₅H).

Analiza dla C8H14CW5O4 (279,68);

Obliczono: C, 34,35 ; H, 5,05; NI , 25,04; Cl, 12,69;

Znaleziono: C , 34,39; H, 5,10; N, 25,14; d, 12,71.

Alternatywnie, syntezę można prowadzić z handlowo dostępnej Rybawiryny™ jak przedstawiono poniżej;

2'|3'|5'-Tri-0-acetylo-1-p-D-rybofuranozylo)-1|2|4-triazolo-3-karboksyamid (9).

Zawiesinę 1-p-D-rybofuranozylo-1,2,4-triazolo-3-karboksyamidyny (Rybawiryna™) (28,4 g, 116,4 mmola) (5) w bezwodniku octowym (200 ml) i pirydyny (50 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez całą noc. Otrzymany klarowny roztwór zatężono pod próżnią do otrzymania przezroczystej piany (43,1 g, ilościowo). Pianę homogenizowano za pomocą TLC i użyto w następnym etapie bez dodatkowego oczyszczania. Niewielką ilość oczyszczono za pomocą chromatografii kolumnowej w celu uzyskania próbki do analizy.

¹H NMR (300 MHz, d°DMSO) δ (ppm): 2,01,2,09 (3s, 9H, COCH₃), 4,10 (m, 1H), 3,52 (m, 2H), 5,58 (t, 1H), 5,66 (m, 1H); 6,33 (d, 1H, J=3,0 Hz, C1H), 7,73, 7,92, (2s, 2H, CONH-), 8,86 (s, 1H, C5H triazol).

Analiza dla C1₀H18N4O8 (279,68) C, H, N.

3-Cyjano-2'|3'|5'-Tri-0-acetylo-1-p-D-rybofuranozylo)-1|2|4-triazol (10)

Do roztworu związku (9) (43,1 g, 116,4 mmola) w chloroformie (500 ml) dodano trietyloaminę (244 ml) i mieszaninę oziębiono do temperatury 0°C na łaźni lodowo-solnej. Wkroplono podczas mieszania tlenochlorek fosforu (30,7 ml, 330 mmoli), roztwór pozostawiono do ogrzania się do temperatury pokojowej. Następnie mieszaninę mieszano przez 1 godzinę w temperaturze pokojowej, chromatografia TLC (heksan/aceton 3:1) pokazała całkowite przereagowanie związku wyjściowego. Mieszaninę reakcyjną koloru brązowego zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem do suchej pozostałości, którą rozpuszczono w chloroformie (500 ml). Otrzymany organiczny roztwór przemyto nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (3 x 200 ml), wysuszono bezwodnym Na2SO4 i zatężono pod próżnią. Pozostałość poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (chromatografia kolumnowa) stosując 20% aceton w heksanie. Uzyskano czysty związek tytułowy w postaci amorficznej substancji stałej z wydajnością 33,14 g (81% z rybawiryny). Substancję stałą identyfikowano z autentycznej próbki.

Temperatura topnienia; 101-103°C.

IR (bromek potasu) ν 2250 (CN), 1750 (C=O), cm¹;

¹H NMR (300 MHz, CDCl₃) δ (ppm): 2,04, 2,06, 2,07 (3s, 9H, acetyl metyl), 4,15 (dd, 1H), 4,40 (m, 1H), 5,47 (t, 1H), 5,63 (dd, 1H), 5,95 (d, 1H J=3,2 Hz, C1H), 8,34 (s, 1H, C5H triazol).

1-p-D-Rybofuranozylo-1,2,4-triazolo-3-karboksyamidyny chlorowodorek (8)

Do zawiesiny związku (10) (4,0 g, 11,4 mmola) w metanolu (100 ml) dodano molowy metanolowy roztwór metanolanu sodu (12 ml) i mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez całą noc. Roztwór zakwaszono do uzyskania pH 4 metanolem przemyto żywicą Dowex H+, żywicę odsączono, przesącz zatężono pod próżnią do suchej pozostałości, którą rozpuszczono w małej ilości metanolu (15 ml) i przeniesiono do kolby ciśnieniowej. Dodano chlorek amonu (0,61 g, 11,4 mmola) i roztwór metanolu nasyconego w temperaturze 0°C bezwodnym gazowym amoniakiem (75 ml), kolbę szczelnie zamknięto, roztwór mieszano w temperaturze pokojowej przez całą noc. Następnie roztwór zatężono pod próżnią do suchej pozostałości, którą poddano krystalizacji z układu rozpuszczalników acetonitryl/etanol. Otrzymano związek tytułowy w postaci krystalicznej substancji (2,95 g, 93%). Związek identyfikowano z autentycznej próbki.

W przypadku niektórych farmaceutycznych postaci dawkowania, korzystna jest postać proleku, które nie są objęte wynalazkiem, zwłaszcza pochodne acylowane (acetylowane lub inne), estry pirydynowe i różne sole związków stosowanych w niniejszym wynalazku. Specjalista z danej dziedziny potrafi również zmodyfikować przedmiotowe związki do postaci pro-leku w celu ułatwienia dostarczenia aktywnych związków do ich miejsc przeznaczenia w organizmie gospodarza lub pacjenta, celu uzyskania maksymalnego zamierzonego efektu działania związku.

Przykłady wytwarzania postaci proleku, które nie należą jednak do wynalazku, przedstawiono poniżej. Jedną z prostych postaci proleku Wiramidyny™ jest tri-O-acetylo pochodna Wiramidyny™.

Tri-O-acetylową pochodną przedstawiono na Schemacie 1.

PL 200 140 B1

5'-Retinolo pochodna Wiramidyny™ jest innym przykładem postaci proleku i otrzymano ją spo sobem przedstawionym na Schemacie 2.

Inne 5'-pochodne Wiramidyny™ przedstawiono na Schemacie 3.

PL 200 140 B1

Większość tych związków można otrzymać tak jak przedstawiono (C. Sergheraert, C. Pierlot, A. Tartar, Y. Henin, M. Lemaitre, J. Med. Chem., 36, 826-830, 1993).

Syntezę Wiramidyny™ w postaci proleku opartego ma kuarynie przedstawiono na Schemacie 4.

Estry aminokwasów uważane są za lepsze postacie proleku ze względu na możliwość stereoselektywnego przeniesienia. Aminokwasowe pochodne Wiramidyny™ można wytworzyć jak przedstawiono na poniższym Schemacie 5.

Dla specyficznego dostarczenia leku do wątroby i układu żółciowego system transportu endogennego kwasu żółciowego jest korzystny. Synteza koniugatów kwasu żółciowego Wiramidyny™ może być prowadzona jak przedstawiono niżej.

Pochodne nukleotydów stanowią inną klasę proleków lub postaci proleków. Sposób otrzymywania zabezpieczonych 5'-pochodnych przedstawiono poniżej. Zabezpieczenie ujemnego ładunku jonu fosforanowego neutralnym podstawnikiem prowadzi do utworzenia bardziej lipofilowych pochodnych od tych od których oczekuje się powrotu do odpowiednich monofosforanów wewnątrz komórki.

Pochodne nukleotydów stanowią inną klasę proleków lub postaci proleków. Sposób otrzymywania zabezpieczonych 5'-monofosforanowych pochodnych przedstawiono poniżej. Zabezpieczenie ujemnego ładunku jonu fosforanowego neutralnym podstawnikiem prowadzi do utworzenia bardziej lipofilowych pochodnych od których oczekuje się powrotu do odpowiednich monofosforanów wewnątrz komórki.

PL 200 140 B1

We wzorach przedstawionych na schemacie 7, R₁ oznacza grupę alkilową taką jak CH3C(O)S-CH2CH2-; (CH3)3CHC(O)S-CH2CH2-; (CH)3CC(O)S-CH2CH2-; (CH3^CC(O)OCH2-; CeH₅C(O)S-CH2CH2-; lub HOCH2CH2SS-CH2CH2-.

Fosforanoamidy aminokwasów stanowią inną klasę proleków, które można otrzymać za pomocą syntezy jak przedstawiono poniżej.

Inne pochodne monofosforanowych proleków przedstawia Schemat 8A.

PL 200 140 B1

Proleki Wiramidyny™ oparte na salicylanach można otrzymać według poniższego schematu 9.

Proleki 5'-di lub tri-fosforanów nukleozydu są bardziej interesujące z uwagi na mniejszą ilość metabolicznych etapów. Poniżej przedstawiono sposób otrzymywania potencjalnych nukleotydowych lipofilowych proleków.

PL 200 140 B1

Schemat 12 przedstawia inną klasę potencjalnych fosforanowych proleków Wiramidyny™.

Inne ewentualne proleki obejmują możliwe połączenia grup przedstawionych w publikacjach patentowych PCT; WO 98/39342, WO 98/39343, WO 98/39344 i WO 99/45016.

Proleki Wiramidyny™ można otrzymać nie tylko poprzez modyfikację cukrowej reszty cząsteczki macierzystej, ale także poprzez utworzenie pochodnych funkcjonalnej grupy amidynowej. Poniżej przedstawiono kilka klas proleków, które można wytworzyć poprzez modyfikację grupy amidynowej.

PL 200 140 Β1

NH

OOCH₃’^PCC * ii. H Cl/Dioksan

Schemat

Schemat

Schemat 15

Schemat 16

R = CH₃

R = fenyl

R = Rj-S-S-PhRi = Alkil, lipidy, witaminy, kwasy żółciowe, pochodne cholesterolu

PL 200 140 B1

Zastosowanie

Związki o wzorze 1 mają zastosowanie do wytwarzania środka farmaceutycznego/leku do leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B, wirusowego zapalenia wątroby typu C. Związek stosuje się w terapeutycznie i/lub profilaktycznie skutecznej ilości. Działanie związku polega na modulowaniu pewnej części układu immunologicznego ssaka, zwłaszcza na modulowaniu profilu limfokin typu 1 i 2 względem siebie nawzajem. W przypadku modulowania limfokin typu 1 i 2 szczególnie istotne są przypadki gdy modulacja obejmuje hamowanie obu typów, tzn. Typu 1 i Typu 2, a bardziej korzystnie pobudzanie limfokin Typu 1, lub odpowiednio wzrost reakcji Typu 1 w stosunku do reakcji typu 2.

Przyjmuje się zwłaszcza, że Wiramidyna™ (1,39 pg/ml) zwiększa wyrażenie jonowe i syntezę cytokin Typu 1 (korzystnie aktywowanych) w T-limfocytach, co wynika z przeprowadzonych wielu badań jak pokazują Figury 2-5. Fig. 2 przedstawia wyniki działania 5 pM Wiramidyny (związek o wzorze 1), Rybawiryny, i Lewowiryny w syntezie cytokin Typu 1 w SEB-aktywowanych ludzkich komórkach T (n=5 donors), i z którego jasno wynika, że wiramidyna znacznie zwiększa reakcję Typu 1 w porównaniu z kontrolnym Triazolem. Fig. 3 przedstawia graficzne wykresy zależności dawka-odpowiedź reakcyjna dla Wiramidyny w zakresie 0,625 - 10 pM w syntezie cytokiny Typu 1 w SEB-aktywowanych (Staphylococcal Enterotoxin B) ludzkich komórkach T (dane pochodzą od 4 indywidualnych donorów). Fig. 4 przedstawia wyniki uzyskane w warunkach in vivo wzrostu reakcji Typu 1 w próbie nadwrażliwości kontaktowej (CHS) przy stosowaniu Wiramidyny. Fig. 5 przedstawia wyniki porównawcze pomiędzy Wiramidyną a Lewowiryną/Rybawiryną w odniesieniu do stężenia nukleozydu oraz zakresy odpowiedzi reakcyjnych (oś y oznacza ilości odpowiedzi w poszczególnych badaniach).

Wytwarzanie ludzkich limfocytów T i aktywacja in vitro

Izolowano komórki jednojądrzaste krwi obwodowej od zdrowych dawców lub chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów poprzez odwirowanie w gradiencie gęstości i następnie wzbogacenie limfocytów T z zastosowaniem Lymphokwik (One Lambda, Canoga Park, CA, Stany Zjednoczone). Stanowiące zanieczyszczenie monocyty usunięto poprzez przywieranie do plastyku. Oczyszczone limfocyty T stanowiły > 99% CD2 +, <1% HLA-DR+ i < 5% CD25+; utrzymywano je w RPMI-APS (pożywka RPMI-1640, zawierająca 20 mM buforu HEPES, pH 7,4, 5% osocza autologicznego, 1% L-glutaminy, 1% penicyliny/streptomycyny i 0,05% 2-merka-ptoetanolu).

W celu ustalenia poziomu cytokin, limfocyty T (1x10⁶ komórek w objętości 1 ml) aktywowano, dodając 10 ng PMA plus 0,5 pg jonomycyny (obie substancje pochodziły z firmy Calbiochem, La Jolla, CA, Stany Zjednoczone) i inkubowano w 24-zagłębieniowych płytkach w obecności 0-20 pM nukleozydów przez czas do 48 h w temperaturze 37°C i w 5% CO2 w nawilżanym inkubatorze. Po aktywowaniu analizowano nadsącz pod kątem komórkowej produkcji cytokin. Do badań proliferacji i żywotności powyższy protokół zmodyfikowano do formatu 96-zagłębieniowego z zastosowaniem 0,2 x 10⁶ komórek w objętości 0,2 ml i aktywacji 2 ng PMA i 0,1 pg jonomycyny. W odrębnych doświadczeniach, 5 x 106 limfocytów T w 2 ml aktywowano 20 ng PMA plus 1 pg jonomycyny. W tym przypadku całość RNA izolowano z limfocytów T po 6-24 h inkubacji i analizowano poprzez RT-PCR w celu oznaczenia poziomu mRNA poszczególnych cytokin i mediatorów zapalenia. Również w odrębnych doświadczeniach dokonano dalszego oczyszczenia ludzkich limfocytów T (z zastosowaniem odczynników wzbogacających w komórki, z firmy Stem Cell Technologies, Vancouver, BC, Kanada) dla uzyskania czystych subpopulacji CD4+ limfocytów T (<1% CDB+ z zastosowaniem odczynnika do izolowania ludzkich limfocytów T CD4+ RosetteSep) i CDB+ (< 1% CD4+ z zastosowaniem odczynnika do izolowania ludzkich limfocytów T CD4+ RosetteSep), po czym 1x106 komórek na ml aktywowano PMA i jonomycyną, podobnie jak w doświadczeniach z całą populacją limfocytów T.

Analiza cytokin pozakomórkowych

Oznaczano poziom cytokin ludzkich w nadsączach komórkowych, w odpowiednim rozcieńczeniu, stosując zestawy ELISA swoiste dla IL-2, IFNg, TNFa, IL-4 i IL-5 (Biosource International, Camarillo, CA, Stany Zjednoczone). Poziom cytokin mysich oznaczano z zastosowaniem zestawów ELISA swoistych dla mysich IFNg i IL-4 (R and D Systems, Minneapolis, MI, Stany Zjednoczone). Wszystkie wyniki testów ELISA wyrażono jako pg/ml. Część danych wyrażono jako odsetek aktywowanej kontroli, obliczony jako stosunek poziomu cytokin w aktywowanych limfocytach T w obecności nukleozydów badanych do poziomu cytokin w niepoddanych żadnej obróbce aktywowanych limfocytach T, x 100%. Zerowy wpływ na poziom cytokin nukleozydów badanych dałby odsetek wartości dla aktywowanej kontroli równy 100%. Dane przedstawiono także jako procentową zmianę wartości w porównaniu z aktywowaną kontrolą ([(badane pg/ml - aktywowana kontrola pg/ml)/aktywowana kontrola pg/ml] x 100%). Zerowy wpływ na poziom cytokin nukleozydów badanych dałby odsetek 0%.

PL 200 140 B1

Nadwrażliwość kontaktowa (contact hypersensitiyity (CHS)

U myszy BALB/c oznaczano reaktywność na alergen kontaktowy DNFB sposobem opisywanym uprzednio (Ishii, N., K. Takahashi, H. Nakajima, S. Tanaka, P.W. Askenase, 1994, DNFB contact sensitivity (CS) in BALB/c and C3H/He mice. J. Invest. Dermatol. 102:321). Pokrótce, myszy uwrażliwiano poprzez podanie 20 μΙ 0,3% DNFB w mieszaninie acetonu i oliwy w stosunku 4:1 na wygolone brzuchy myszy, nie eksponowanych uprzednio na inne alergeny. Dla optymalnego wywołania CHS myszom nakładano antygen na obie strony każdego ucha w ilości 20 μl 0,12% DNFB, w pięć dni po uwrażliwieniu. Antygen ten nakładano również na uszy myszom nie uwrażliwionym (grupa kontrolna) w każdym doświadczeniu. Po 24 h mierzono grubość ucha i oceniano reakcję na DNF, odejmując wartości po ekspozycji od wartości sprzed ekspozycji. We wskazanych przypadkach jednocześnie z ekspozycją na DNFB podawano dootrzewnowe wstrzyknięcie 7-p-D-rybofuranozylo-4-oksopirolo[2,3-d]-pirymidyno-5-karboksamidyny w dawce 6,2 μg w 50 μl PBS (0,3 mg/kg) lub 12,4 μg w 100 μl PBS (0,6 mg/kg). Te dawki 7-(3-D-rybofuranozylo-4-oksopirolo[2,3d]pirymidyno-5-karboksamidyny miały najsilniejsze działanie w uprzednich badaniach nad optymalizacją dawki. Po ostatnim pomiarze grubości uszu myszy uśmiercano przez zwichnięcie kręgów szyjnych i pobierano węzły chłonne pachowe boczne. Po wyizolowaniu całości RNA komórkowego z izolowanych komórek węzłów chłonnych przeprowadzono analizy RT-PCR i Southern Blot w celu oznaczenia poziomu mRNA IFNg, IL-2 i IL-10 mRNA u myszy.

Dalsze badania

Generalnie uważa się, że przesunięcie immunologicznej odpowiedzi w kierunku reakcji Typu 1 jest korzystne. W związku z czym, związki o wzorze 1 mogą być szczególnie użyteczne w leczeniu chorób wirusowych (zwłaszcza zakażeń wirusowych, w których następuje zmniejszenie lub zahamowanie reakcji typu 1). W celu potwierdzenia skuteczności modulacji reakcji immunologicznej, przeprowadzono wiele badań i poniżej przedstawiono przykładowo niektóre z nich z udziałem przedmiotowych związków.

In vitro- Wiramidyna hamuje zakażenie wirusowe Punta Toro na LLC-MK2 (komórki młodej małpki rezus) przy EC50 8 mg/ml (szczep Adames) i 12 mg/ml (szczep Balliet), CC50 wynosiło 320 mg/ml (1,0 - 1,2 ocena wirusa).

In vivo- Podawanie podskórne lub doustne wiramidyny pokazało 100% przeżycia (10 C57BL/mysz/gp) przy wstrzyknięciu podskórnym PTV (szczep Adames).

Po upływie 24 godzin od momentu zakażenia przez PTV in vivo minimalna dawka skuteczna przy podawaniu podskórnym wynosiła 32 mg/kg dla rybawiryny i 96 mg/kg dla wiramidyny podawanych podskórnie przez 5 dni. Po upływie 24 godzin od momentu zakażenia przez PTV in vivo minimalna dawka skuteczna przy podawaniu ustnym wynosiła 20 mg/kg dla rybawiryny i 40 mg/kg dla wiramidyny podawanych doustnie przez 5 dni.

Ogólnie, najbardziej korzystne są takie zastosowania związków według niniejszego wynalazku, w których związki czynne są względnie mniej cytotoksyczne wobec niedocelowych komórek gospodarza i względnie bardziej czynne wobec komórek docelowych. Po tym względem korzystne może być również to, że nukleozydy L mają większą stabilność, niż nukleozydy D, z czym mogą się wiązać korzystniejsze właściwości farmakokinetyczne. Dzieje się tak dlatego, że enzymy mogą nie rozpoznawać nukleozydów L, co zapewnia tym nukleozydom dłuższy czas półtrwania.

Związki ogólnym o wzorze I są stosowane w odpowiednim preparacie farmaceutycznym, który można podawać doustnie, pozajelitowo (w tym w postaci wstrzyknięć podskórnych, dożylnych, domięśniowych, domostkowych lub w postaci wlewów), przez inhalację, doodbytniczo, miejscowo itd., w postaci dawkowej, zawierającej konwencjonalne nietoksyczne farmaceutycznie dopuszczalne nośniki, adiuwanty i zaróbki.

Związki stosowane w niniejszym wynalazku można wytwarzać na przykład w mieszaninie z farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem. Na przykład, związki według niniejszego wynalazku można podawać doustnie w postaci farmakologicznie dopuszczalnych soli. Ponieważ związki stosowane w niniejszym wynalazku są zwykle rozpuszczalne w wodzie, można je podawać dożylnie w roztworze soli fizjologicznej (na przykład, zbuforowanej do pH około 7,2-7,5). W tym celu można stosować konwencjonalne bufory, na przykład fosforany, dwuwęglany lub cytryniany. Oczywiście, specjalista może modyfikować preparaty według niniejszego wynalazku w celu wytworzenia rozmaitych preparatów do podawania szczególną drogą, pod warunkiem zachowania stabilności i aktywności terapeutycznej kompozycji według niniejszego wynalazku. W szczególności, można zwiększyć rozpuszczalność związków w wodzie lub innej zaróbce poprzez niewielkie modyfikacje (wytworzenie soli, estryfikacja itd.),

PL 200 140 B1 znane specjaliście. Specjalista potrafi również zmodyfikować drogę podawania i schemat dawkowania konkretnego związku w celu wykorzystania jego właściwości farmakokinetycznych z jak największą korzyścią dla chorego. Związki o wzorze I nadają się do wytwarzania leku zawierającego ten związek jako taki lub w połączeniu z innymi środkami w celu leczenia wymienionych wyżej zakażeń lub chorób. Składnik czynny (jeden lub kilka) i środki farmaceutycznie czynne można podawać oddzielnie lub razem (jednocześnie lub po kolei w dowolnej kolejności). Ilość składnika czynnego (składników czynnych) i środków farmaceutycznie czynnych i sposób ich podawania (razem czy po kolei) dobiera się tak, aby uzyskać pożądany efekt terapeutyczny. Korzystnie, leczenie łączone polega na podawaniu jednego związku według niniejszego wynalazku, lub jego fizjologicznie czynnej pochodnej, i jednego ze środków wymienionych poniżej.

Przykłady innych leków lub składników czynnych, które mogą być skuteczne w połączeniu ze związkami według niniejszego wynalazku, są środki przeciwwirusowe, takie jak interferon, w tym, interferon α i γ rybawiryna, acyklowir i AZT™; środki przeciwgrzybicze, takie jak tolnaftynian, Fungizone™, Lotrimin™, Mycelex™, nystatyna i amfoterycyna; środki przeciwpasożytnicze, Mintezol™, Niclocide™, Vermox™ i Flagyl™, środki działające na jelita, takie jak Immodium™, Lomotil™ i Phazyme™; środki przeciwnowotworowe, takie jak interferon α i γ adriamycyna™, Cytoxan™, Imuran™, metotreksat, Mithracin™, Tiazofurin™, Taxol™; leki dermatologiczne, takie jak Aclovate™, Cyclocort™, Denorex™, Florone™, Oxsoralen™, smoła węglowa i kwas salicylowy; środki przeciwmigrenowe, takie jak związki ergotaminy; steroidy i środki immunosupresyjne nie wymienione powyżej, w tym cyklosporyny, Diprosone™, hydrokortyzon, kwas mykofenolowy, Arava™ (leflunomid); Floron™, Lidex™, Topicort i Valisone; środki metaboliczne, takie jak insulina, i inne leki, niemieszczące się w żadnej z powyższych kategorii, w tym cytokiny, takie jak IL2, IL4, IL6, ILB, IL10 i IL12. Szczególnie korzystnymi lekami są AZT, 3TC, analogi guanozyny, podstawione w pozycji 8, 2,3-dideoksynukleozydy, interleukina II, interferony, takie jak laB-interferony, tukaresol, lewamizol, izoprynozyna i cyklolignany.

Do innych takich środków terapeutycznych należą środki skuteczne w zakresie modulowania układu immunologicznego i leczenia chorób tego układu, takie jak AZT, 3TC, analogi guanozyny, podstawione w pozycji 8, 2,3-dideoksynukleozydy, interleukina II, interferony, takie jak laB-interferony, tukaresol, lewamizol, izoprynozyna i cyklolignany. Niektóre związki według niniejszego wynalazku mogą być skuteczne w zakresie zwiększania aktywności biologicznej innych środków według niniejszego wynalazku poprzez hamowanie metabolizmu lub unieczynnianie innych związków, i dlatego podaje się je razem dla osiągnięcia tego efektu.

W odniesieniu do dawki, specjaliście wiadomo, że dawka terapeutycznie skuteczna będzie zależała od konkretnego leczonego zakażenia lub choroby, ich nasilenia, schematu podawania leku, farmakokinetyki zastosowanego środka, jak również od pacjenta (człowieka lub zwierzęcia). Korzystne są również rozmaite inne schematy dawkowania, w tym podawanie dawki od 0,5 mg/kg do 0,1 mg/kg i mniej, lecz również dawki od 0,5 do 1,0 mg/kg i więcej. Jakkolwiek w przypadku niektórych zakażeń wirusowych powodzenie w terapii można uzyskać przy stosunkowo niskim stężeniu związku o wzorze 1, inne zakażenia wirusowe mogą wymagać zastosowania względnie wyższych dawek. Odpowiednią dawkę dobierać się będzie, rozpoczynając od małej ilości i następnie zwiększając dawkę aż do momentu wystąpienia objawów niepożądanych lub uzyskania pożądanego efektu.

Związki czynne można podawać w różny sposób, od ciągłego (wlewu dożylnego) do kilku dawek doustnych dziennie (na przykład 4 x dz(Q.I.D)); można je podawać doustnie, miejscowo, pozajelitowo, domięśniowo, dożylnie, podskórnie, przezskórnie (ewentualnie wraz ze środkiem zwiększającym przenikanie), podpoliczkowo i w postaci czopków.

Lek może mieć postać kompozycji farmaceutycznej zawierającej terapeutycznie skuteczną ilość związku o wzorze 1 z farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem. Nośnik może być w różnych postaciach, w zależności od rodzaju preparatu (na przykład doustnego lub pozajelitowego). Do wytwarzania kompozycji farmaceutycznych, do podawania doustnego można stosować dowolne rutynowe farmaceutyczne środki dodatkowe. I tak, do płynnych preparatów do podawania doustnego, takich jak zawiesiny, eliksiry i roztwory, można stosować odpowiednie nośniki i środki dodatkowe, takie jak woda, glikole, oleje, alkohole, środki poprawiające smak, konserwujące, barwniki i tym podobne. Do wytwarzania preparatów w postaci stałej do podawania doustnego, takich jak proszki, tabletki, kapsułki, i preparatów w postaci stałej takich, jak czopki, można stosować odpowiednie nośniki i środki dodatkowe, takie jak skrobia, cukry, takie jak dekstroza, mannit, laktoza i podobne nośniki, rozcieńczalniki, środki ułatwiające granulowanie, środki poślizgowe, wiążące, rozsadzające i tym podobne. Jeżeli jest

PL 200 140 B1 to korzystne, tabletki lub kapsułki można powlekać powłoką dojelitową lub o opóźnionym uwalnianiu, standardowymi sposobami.

W przypadku preparatów pozajelitowych, nośnikiem będzie zwykle woda jałowa lub wodny roztwór chlorku sodowego, możliwe jest jednak zastosowanie innych składników, w tym środków ułatwiających rozpraszanie. Oczywiście wtedy, gdy konieczne jest zastosowanie wody jałowej i utrzymanie jej jałowości, kompozycje i nośniki również muszą być wyjałowione. Można również wytwarzać zawiesiny do wstrzyknięć, w tym przypadku stosuje się odpowiednie nośniki ciekłe, środki zawieszające i tym podobne.

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zastosowanie karbbkkyymiddny o wzzrzz 1 I ub j ej farmaacutyycnie akccetowalnej solL dd wytwarzania leku do leczenia wirusowego zakażenia wątroby typu C (HCV), lub wirusowego zakażenia wątroby typu B (HBV), gdzie związek o wzorze 1 ma konfigurację D.
2. 2. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, wirusowe zakażenie jest zakażeniem HCV.
3. 3. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że dotyczy leku o postaci do podawania ustnego.
4. 4. Zaktosowakiewaełub ζη^Γζ. 1, z znmieenntym. Sż Sdtyycz I eek farmaU:łwakyeg Sd spoda wania związku w dawce od 0,1 mg na kg ciężaru ciała pacjenta do 40 mg na kg ciężaru ciała pacjenta.
5. 5. Zaktosowakiewaełubzzktrz.11 z znmieenntym. żż ddtyyczl eek oOejmajeccegppsyato o nteaeron.
6. 6. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że interaeronem jest inteaeron alaa.