PL196000B1 - Przyrząd do automatycznego wstrzykiwania płynów iniekcyjnych - Google Patents

Abstract

1. Przyrzad do automatycznego wstrzykiwania plynów iniekcyjnych z rozdzielana w kierunku osiowym obudowa, której czlony sa laczone rozdzielnie ze soba, przy czym wpierwszym czlonie obudowy jest prowadzony osiowo przesuwny trzpien naciskowy, przemieszczalny w kierunku przeciwnym do dzialania akumulatora energii, ryglowany w polozeniu przesunietym i wysuwajacy sie po wyzwoleniu akumulatora energii a w drugim czlonie obudowy jest umiesz- czona osiowo przesuwna kaniula iniekcyjna osadzona wprowadniku kaniuli oraz ampulka, przy czym kaniula iniekcyjna jest umieszczona z mozliwoscia przesuwu osio- wego wzgledem ampulki i po stronie ampulki ma uksztalto- wane ostrze do przeklucia ampulki, znamienny tym, ze we wnetrzu drugiego czlonu obudowy (1), pomiedzy zakon- czeniem majacym otwór przelotowy na kaniule (4) i pro- wadnikiem (5) kaniuli jest umieszczona sprezynka srubowa (7), przy czym prowadnik (5) kaniuli na swojej powierzchni bocznej ma przynajmniej jedna pekajaca do wewnatrz, sprezynujaca w kierunku osiowym przylge (19) dla ampulki (3) i przynajmniej jedna pekajaca na zewnatrz, sprezysta przylge (20) przylegajaca do wystepu oporowego (21) drugiego czlonu obudowy (1), przy czym drugi czlon obudowy (1) na swoim otwartym koncu po stronie pierwszego czlonu obudowy (13) ma element zlaczny do polaczenia zamiennie z pierwszym czlonem obudowy (13) i kolpakiem oslonowym (11). PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd do automatycznego wstrzykiwania płynów iniekcyjnych z rozdzielaną w kierunku osiowym obudową, której człony są łączone rozdzielnie ze sobą, przy czym w pierwszym członie obudowy jest prowadzony osiowo przesuwny trzpień naciskowy, przemieszczalny w kierunku przeciwnym do działania akumulatora energii, ryglowany w położeniu przesuniętym i wysuwający się po wyzwoleniu akumulatora energii a w drugim członie obudowy jest umieszczona osiowo przesuwna kaniula iniekcyjna osadzona w prowadniku oraz ampułka.

Przyrządy tego rodzaju znane są pod nazwą autostrzykawek. Są to instrumenty o wielkości wiecznego pióra, które w razie nagłej potrzeby ułatwiają wstrzyknięcie do ciała środka pierwszej pomocy. Autostrzykawki stosuje się na przykład w przypadku alergii, ukąszenia przez węża i tak dalej, ale także są używane w wojsku, żeby szybko przeciwdziałać zatruciu chemicznymi środkami bojowymi. Te znane przyrządy są najczęściej przeznaczone do jednorazowego wykorzystania i po użyciu są wyrzucane jako odpady.

Z opisu AT 303 251 znana jest strzykawka, której obudowa składa się z dwóch wkręcanych w siebie członów, z aktywatora zawierającego sprężynujący trzpień naciskowy oraz z iniektora zawierającego ampułkę scaloną z igłą iniekcyjną. Po zwolnieniu sprężynującego trzpienia naciskowego działa on na zatyczkę tłoczkową ampułki, po czym najpierw ampułka wraz z igłą przesuwa się w kierunku osiowym w korpusie iniektora, tak że igła iniekcyjna wnika w powierzchnię ciała i następnie znajdujący się w ampułce płyn jest wypierany pod ciśnieniem, po przerwaniu uszczelki znajdującej się między ampułką i igłą. Wadą tego znanego rozwiązania jest to, że rozerwana uszczelka może zatkać igłę iniekcyjną, utrudniając szybkie wyparcie płynu iniekcyjnego. Poza tym, w przypadku takiego ukształtowania, problemem jest usuwanie zużytej autostrzykawki, gdyż igła wystaje z obudowy, a więc istnieje duże ryzyko zranienia lub zakażenia.

Z opisu US 5709668 jest ponadto znane urządzenie do wstrzykiwania, w którym, dla zmniejszenia zatykania kaniuli materiałem zgrzeiny ampułki, koniec kaniuli, który leży najbliżej zgrzeiny ampułki, jest zgniatany i podawany lek wchodzi do kaniuli przez otwory umieszczone w boku kaniuli.

Znane autostrzykawki mają tę wadę, że nie umożliwiają bezpiecznego magazynowania i transportu ampułek rezerwowych. Ampułkę można wstawić do takiej strzykawki tylko u producenta. W przypadku znanych autostrzykawek trzeba zabierać ze sobą całą strzykawkę jako przyrząd zapasowy.

Celem wynalazku jest zaproponowanie strzykawki, którą po użyciu będzie można usuwać bez ryzyka skaleczenia lub zakażenia i w której ponadto zminimalizowana będzie ilość elementów wyrzucanych jako odpady, co sprzyja ochronie środowiska naturalnego. Jednocześnie, celem wynalazku jest stworzenie dla ampułek pojemnika magazynowego i transportowego, w którym napełniona ampułka szklana dobrze zabezpieczona i szczelnie zamknięta może być przechowywana przez kilka lat. W szczególności chodzi też o to, aby przy użyciu minimalnej ilości elementów można było zabierać ze sobą kilka ampułek z różnymi płynami iniekcyjnymi i/lub zapasowe ampułki.

Przyrząd do automatycznego wstrzykiwania płynów iniekcyjnych z rozdzielaną w kierunku osiowym obudową, której człony są łączone rozdzielnie ze sobą, przy czym w pierwszym członie obudowy jest prowadzony osiowo przesuwny trzpień naciskowy, przemieszczalny w kierunku przeciwnym do działania akumulatora energii, ryglowany w położeniu przesuniętym i wysuwający się po wyzwoleniu akumulatora energii a w drugim członie obudowy jest umieszczona osiowo przesuwna kaniula iniekcyjna osadzona w prowadniku kaniuli oraz ampułka, przy czym kaniula iniekcyjna jest umieszczona z możliwością przesuwu osiowego względem ampułki i po stronie ampułki ma ukształtowane ostrze do przekłucia ampułki, charakteryzuje się według wynalazku tym, że we wnętrzu drugiego członu obudowy, pomiędzy zakończeniem mającym otwór przelotowy na kaniulę i prowadnikiem kaniuli jest umieszczona sprężynka śrubowa, przy czym prowadnik kaniuli na swojej powierzchni bocznej ma przynajmniej jedną pękającą do wewnątrz, sprężynującą w kierunku osiowym przylgę dla ampułki i przynajmniej jedną pękającą na zewnątrz, sprężystą przylgę, przylegającą do występu oporowego drugiego członu obudowy, przy czym drugi człon obudowy na swoim otwartym końcu po stronie pierwszego członu obudowy ma element złączny do połączenia zamiennie z pierwszym członem obudowy i kołpakiem osłonowym.

Element złączny może mieć postać gwintu dla połączenia gwintowego lub zatrzasku bagnetowego.

Korzystnie, drugi człon obudowy na swoim końcu mającym otwór przelotowy na kaniulę jest zamknięty elastycznym krążkiem uszczelnieniowym a druga część obudowy ma poszerzenie, w którym jest osadzona część, mająca próg oporowy dla ampułki, zabezpieczający ampułkę przed wypadnięciem.

PL 196 000 B1

Dzięki temu, że w rozwiązaniu według wynalazku kaniula po stronie ampułki ma ukształtowane ostrze do przekłucia ampułki i że kaniula ta jest ułożyskowana przesuwnie w kierunku osiowym względem ampułki, można umieścić ampułkę we wnętrzu drugiego członu obudowy, czyli strzykawki, bez trwałego połączenia z kaniulą iniekcyjną. Płyn iniekcyjny może być bezpiecznie przechowywany przez kilka lat w ampułce, przy czym ampułka nie jest połączona na stałe z żadnymi innymi elementami konstrukcyjnymi i nie ma negatywnego wpływu na trwałość płynu iniekcyjnego. Poza tym, wykorzystując ampułkę, znacznie upraszczamy wytwarzanie członu iniekcyjnego a ponadto uzyskujemy tę korzyść, że możemy wybierać spośród większej liczby oferowanych płynów iniekcyjnych niż to ma miejsce w przypadku gotowych do użycia strzykawek.

W rozwiązaniu według wynalazku, dopiero w przypadku użycia, ampułka jest przesuwana w kierunku kaniuli iniekcyjnej pod działaniem nacisku trzpienia wysuwanego po wyzwoleniu akumulatora energii i jest przekłuwana ostrzem ukształtowanym na jej końcu po stronie ampułki. Unika się przez to ewentualnego zatkania kaniuli i zapewnia się możliwość wyjścia płynu iniekcyjnego z ampułki, gdy nastąpi wysunięcie kaniuli iniekcyjnej z obudowy strzykawki i wniknięcie w tkankę.

Drugi człon obudowy na jego otwartym końcu od strony pierwszego członu jest zamykany kołpakiem osłonowym, dzięki czemu powstaje jednocześnie pojemnik magazynowy i transportowy na ampułkę szklaną oraz pojemnik mieszczący zużytą kaniulę iniekcyjną oraz pustą ampułkę. Tak więc człon mieszczący ampułkę i kaniulę może być przechowywany i transportowany oddzielnie od członu aktywującego, przy czym ampułka oraz kaniula są chronione przed rozbiciem i są zamknięte bakterioszczelnie za pomocą kołpaka osłonowego i mogą być przechowywane przez kilka lat. Ułatwia to w szczególności zabieranie ze sobą kilku różnych ampułek. Stosownie do potrzeby można połączyć oddzielny człon aktywujący z członem iniekcyjnym zawierającym odpowiedni płyn iniekcyjny. Nie jest potrzebne zabieranie kilku członów aktywujących, gdyż aktywator może być powtórnie wykorzystany.

Człon obudowy, mieszczący kaniulę nadaje się lepiej do wykorzystania jako pojemnik na odpady, gdyż ampułka i/lub prowadnik kaniuli są osadzone sprężyście. Po użyciu autostrzykawki odłącza się człon iniekcyjny od aktywatora, przy czym zużyta, wystająca z obudowy kaniula iniekcyjna powraca samoczynnie do wnętrza obudowy pod działaniem sprężynki śrubowej. Jeżeli drugi człon obudowy na swoim końcu mającym otwór przelotowy na kaniulę jest zamknięty elastycznym krążkiem uszczelnieniowym, to dzięki temu koniec obudowy strzykawki po stronie kaniuli jest zawsze szczelny, a więc nie trzeba zakładać osłony kołpakowej.

Jeżeli rezygnuje się z zastosowania elementu sprężynującego działającego na prowadnik kaniuli lub ampułkę, to po użyciu autostrzykawki można cofnąć kaniulę iniekcyjną do obudowy zakładając lub nakręcając kołpak zamykający na ten koniec drugiego członu obudowy, z którego wystaje użyta kaniula iniekcyjna. W każdym razie następuje zamknięcie strzykawki kołpakiem osłonowym na otwartym końcu od strony pierwszego członu obudowy, czyli aktywatora. Tak więc powstaje pojemnik, w którym mieści się dobrze i szczelnie zużyta kaniula iniekcyjna i pusta ampułka. W ten sposób eliminuje się niebezpieczeństwo zranienia lub zakażenia zużytymi elementami strzykawki i minimalizuje się ilość odpadów. Potem można znów wykorzystać aktywator, gdy wsuniemy trzpień naciskowy w kierunku przeciwnym do działania akumulatora energii i zablokujemy go w położeniu wsuniętym, po czym można połączyć aktywator z nową strzykawką. Nowa, nie używana strzykawka przed pierwszym użyciem jest zawsze zamknięta kołpakiem, a więc tworzy się pojemnik do magazynowania i transportu szklanej ampułki, w którym zapewniona jest sterylność ampułki i kaniuli. Tak więc można zabierać ze sobą na przykład kilka strzykawek z różnymi płynami iniekcyjnymi i w razie potrzeby odpowiednią strzykawkę po zdjęciu kołpaka zamykającego połączyć z aktywatorem.

Dzięki temu, że mająca ostrze do przekłucia ampułki kaniula iniekcyjna z jej prowadnikiem może przesuwać się osiowo względem ampułki zapewniono, że pod naciskiem trzpienia działającego na tłoczek ampułki przesuwa się najpierw w kierunku osiowym kaniula iniekcyjna, która jest osadzona przesuwnie osiowo ze swoim prowadnikiem. W pożądanym miejscu kaniula wnika przez skórę w tkankę i następnie ostrze kaniuli przekłuwa ampułkę. Pękającą do wewnątrz, sprężystą przylgę zaprojektowano tak, że stawia ona większy opór sile działania trzpienia naciskowego niż pękająca na zewnątrz przylga sprężysta. W związku z tym kaniula iniekcyjna po przezwyciężeniu siły reakcji odginanej wkierunku ampułki, pękającej na zewnątrz przylgi sprężystej wnika najpierw w ciało, po czym pękająca do wewnątrz przylga sprężysta podczas wchodzenia ostrza przekłuwającego w ampułkę wsuwa się do wewnątrz w prowadnik kaniuli. Dzięki temu, że pękająca na zewnątrz przylga sprężysta współpracuje w pozycji transportu i magazynowania z odpowiednim występem oporowym drugiego członu obudowy, można dokładnie ustawić położenie prowadnika kaniuli oraz zabezpieczyć to położenie w obudowie.

PL196 000 B1

Dzięki gwintowemu lub bagnetowemu połączeniu obu części obudowy możliwe jest szybkie i łatwe łączenie elementów przyrządu.

Żeby uniemożliwić wypadnięcie ampułki z drugiego członu obudowy po oddzieleniu od członu aktywującego, w poszerzeniu części drugiego członu obudowy jest umieszczona, mająca próg oporowy dla ampułki część, która zabezpiecza ampułkę przed wypadnięciem. Dzięki temu, ani skażona kaniula iniekcyjna ani pusta już ampułka nie mogą wypaść lub wysunąć się z drugiego członu obudowy pod wpływem rozprężającej się sprężyny naciskowej działającej na prowadnik kaniuli.

Ponadto zaletą przyrządu według wynalazku jest to, że gwint umieszczony na otwartym końcu drugiego członu obudowy może współpracować z gwintem pierwszego członu obudowy. Dzięki temu ten gwint na drugim członie obudowy może współpracować po pierwsze z kołpakiem zamykającym a po drugie, po zdjęciu tego kołpaka, można tam przykręcić aktywator.

Przedmiot wynalazku zostanie objaśniony poniżej w oparciu o przykład wykonania przedstawiony schematycznie na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia człon iniekcyjny przyrządu według wynalazku z przykręconym kołpakiem zamykającym, fig. 2 - człon iniekcyjny przyrządu według wynalazku z przykręconym członem aktywującym przed wystrzyknięciem płynu iniekcyjnego, fig. 3 - szczegół z fig. 2, fig. 4 - przyrząd według wynalazku jak na fig. 3, po wystrzyknięciu płynu iniekcyjnego, fig. 5 - szczegół z fig. 4 i fig. 6 - człon iniekcyjny przyrządu według wynalazku z przykręconym kołpakiem zamykającym, do wykorzystania jako pojemnik na zużyte elementy odpadowe.

Na fig. 1 widoczna jest obudowa 1 członu iniekcyjnego 2 przyrządu do automatycznego wstrzykiwania płynów iniekcyjnych. W obudowie 1 umieszczone są osiowo przesuwnie ampułka 3 i wspierający kaniulę 4 prowadnik 5 kaniuli, przy czym ampułka 3 wspiera się o mającą próg oporowy dla ampułki 3 część 6, która zabezpiecza ampułkę 3 przed wypadnięciem. Ponadto wewnątrz obudowy 1 jest umieszczona sprężynka śrubowa 7. Obudowa 1 na swoim końcu po stronie kaniuli 4 jest zamknięta elastycznym krążkiem uszczelnieniowym 8. W poszerzeniu 9 części 6 obudowa 1 ma większą średnicę oraz gwint 10, co umożliwia przykręcenie kołpaka zamykającego 11, w wyniku czego powstaje pojemnik magazynowy i transportowy na napełnioną szklaną ampułkę 3.

Na fig. 2 człon iniekcyjny 2 i człon aktywujący 12 są połączone ze sobą za pomocą gwintu 10 połączenia gwintowego. Człon aktywujący 12 składa się z pierwszej części obudowy 13, w której prowadzony jest osiowo przesuwny trzpień naciskowy 14 przemieszczający się w kierunku przeciwnym do siły działania sprężyny naciskowej 15. Sprężyna naciskowa 15 pokazana na fig. 2 jest naprężona a trzpień naciskowy 14 jest zaryglowany w jego naciągniętym położeniu. Do zwolnienia blokady przewidziano element wyciskowy 16 na tylnym końcu członu aktywującego 12. Trzpień naciskowy 14 przylega do tłoczka 17 ampułki 3, przy czym ampułka 3 w strefie odsadzonej szyjki 18 styka się ze sprężystą przylgą 19 prowadnika 5 kaniuli. Jak to widać zwłaszcza na fig. 3, prowadnik 5 kaniuli jest ukształtowany z pękającą na zewnątrz przylgą 20, która współpracuje z występem oporowym 21 obudowy 1 tak, że prowadnik 5 kaniuli jest usytuowany dokładnie we wnętrzu obudowy 1 i jest ustalony w swoim położeniu. Poza tym na fig. 3 widać, że kaniula 4 jest ukształtowana na przednim końcu jako igła iniekcyjna 22 a na końcu od strony ampułki jako ostrze 23 do przekłucia ampułki. Kaniula 4 przedstawiona na fig. 3 jest zamknięta hermetycznie kapturkami ochronnymi 24 i 25. Takie kapturki ochronne mogą być wykorzystane alternatywnie, przy czym nie ma wtedy potrzeby stosowania elastycznego krążka uszczelnieniowego 8.

Po odblokowaniu i osiowym skoku elementu wyciskowego 16 następuje wyzwolenie roboczego skoku trzpienia naciskowego 14. Trzpień naciskowy 14 pod działaniem rozprężającej się sprężyny naciskowej 15 przesuwa się w kierunku osiowym do przodu i za pośrednictwem tłoczka 17 ampułki, który nie przesuwa się jeszcze osiowo wewnątrz zamkniętej ampułki 3, oraz sprężystej przylgi 19 powoduje taki przesuw osiowy prowadnika 5 kaniuli, że kaniula 4 wynurza się z obudowy 1, przy czym jednocześnie, pękająca na zewnątrz, sprężysta przylega 20 odgina się w kierunku ampułki 3. Przy tym igła iniekcyjna 22 przekłuwa elastyczny krążek uszczelnieniowy 8, a sprężynka 7 jest ściskana między obudową 1 i prowadnikiem 5 kaniuli. Po wyjściu kaniuli 4 z obudowy 1 nie jest już możliwy dalszy przesuw osiowy prowadnika 5 kaniuli, tak że siła wywierana przez trzpień naciskowy 14 na tłoczek 17 ampułki 3 powoduje odgięcie sprężystej przylgi 19 i ampułka 3 może teraz przemieścić się względem prowadnika 5 kaniuli. Przy tym, ukształtowane na końcu kaniuli 4 od strony ampułki 3, ostrze 23 przekłuwa osłonę 26 ampułki 3, tak że płyn iniekcyjny jest wyciskany w wyniku osiowego przesuwu tłoczka 17 ampułki 3 pod działaniem trzpienia naciskowego 14.

PL 196 000 B1

Na fig. 4 ukazano ponownie przyrząd według wynalazku z fig. 2, przy czym teraz ampułka 3 jest całkowicie opróżniona, i w szczególności na fig. 5 widać, jak odgięły się przylgi 19 i 20 stawiające zróżnicowany opór sile działania trzpienia naciskowego 14. Sprężynka 7 jest tu ściśnięta.

Na fig. 6 ukazano człon iniekcyjny 2 odkręcony po użyciu od członu aktywującego 12, przy czym iniekcyjna kaniula 4 jest cofnięta w obudowę 1 pod naciskiem sprężynki 7 działającej na prowadnik 5 kaniuli. Elastyczny krążek uszczelnieniowy 8 znów zamyka szczelnie obudowę 1 od strony kaniuli, tak że skażona igła iniekcyjna spoczywa bezpiecznie w członie iniekcyjnym 2. Ponadto sprężynka 7 zapobiega przemieszczeniu igły w taki sposób, że nie przenika ona ponownie przez elastyczny krążek uszczelnieniowy 8. Umieszczony w obudowie 1 na części 6 próg oporowy dla ampułki zapobiega wypadnięciu oraz wyjęciu ampułki 3. Jednocześnie zamykający kołpak osłonowy 11 jest nakręcony na gwint 10, tak że drugi koniec może być także szczelnie zamknięty. W efekcie zapewnione jest optymalne usuwanie zużytych elementów i rozdzielenie materiałów, przy czym jednocześnie wyeliminowane jest niebezpieczeństwo zranienia przez zużytą igłę iniekcyjną.

Claims (5)

1. Przyrząd do automatycznego wstrzykiwania płynów iniekcyjnych z rozdzielaną w kierunku osiowym obudową, której człony są łączone rozdzielnie ze sobą, przy czym w pierwszym członie obudowy jest prowadzony osiowo przesuwny trzpień naciskowy, przemieszczalny w kierunku przeciwnym do działania akumulatora energii, ryglowany w położeniu przesuniętym i wysuwający się po wyzwoleniu akumulatora energii a w drugim członie obudowy jest umieszczona osiowo przesuwna kaniula iniekcyjna osadzona w prowadniku kaniuli oraz ampułka, przy czym kaniula iniekcyjna jest umieszczona z możliwością przesuwu osiowego względem ampułki i po stronie ampułki ma ukształtowane ostrze do przekłucia ampułki, znamienny tym, że we wnętrzu drugiego członu obudowy (1), pomiędzy zakończeniem mającym otwór przelotowy na kaniulę (4) i prowadnikiem (5) kaniuli jest umieszczona sprężynka śrubowa (7), przy czym prowadnik (5) kaniuli na swojej powierzchni bocznej ma przynajmniej jedną pękającą do wewnątrz, sprężynującą w kierunku osiowym przylgę (19) dla ampułki (3) i przynajmniej jedną pękającą na zewnątrz, sprężystą przylgę (20) przylegającą do występu oporowego (21) drugiego członu obudowy (1), przy czym drugi człon obudowy (1) na swoim otwartym końcu po stronie pierwszego członu obudowy (13) ma element złączny do połączenia zamiennie z pierwszym członem obudowy (13) i kołpakiem osłonowym (11).

2. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że element złączny ma postać połączenia gwintowego z gwintem (10),

3. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że element złączny ma postać zatrzasku bagnetowego.

4. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że drugi człon obudowy (1) na swoim końcu mającym otwór przelotowy na kaniulę (4) jest zamknięty elastycznym krążkiem uszczelnieniowym (8).

5. Przyrząd według zastrz. 1 albo 4, znamienny tym, że druga część obudowy (1) ma poszerzenie (9), w którym jest osadzona część (6), mająca próg oporowy dla ampułki (3), zabezpieczający ampułkę (3) przed wypadnięciem.