PL190857B1

PL190857B1 - Podstawione 2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindoliny i ich zastosowanie do zmniejszenia poziomu TNF-Ó

Info

Publication number: PL190857B1
Application number: PL340547A
Authority: PL
Inventors: George W. Muller; David I. Stirling; Roger Shen-Chu Chen; Hon-Wah Man
Original assignee: Celgene Corp
Priority date: 1998-03-13
Filing date: 1998-11-17
Publication date: 2006-02-28
Also published as: JP4819998B2; CN1282330A; KR20010032221A; BR9815613A; CA2317834C; TR200002627T2; HUP0100615A2; KR100685356B1; US5955476A; NZ504650A; PL340547A1; HK1035363A1; JP2002506068A; CN1271067C; HUP0100615A3; CA2317834A1; WO1999046258A1

Abstract

1. Nowe podstawione 2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindoliny o wzorze I: w którym Y oznacza atom tlenu lub H 2 i ka zdy z R 1 , R 2 niezale znie oznacza atom wodoru, lub R 3 , lub R 4 oznaczaj a atom wodoru lub grup e aminow a i ich sole addycyjne z kwasami. PL PL PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku są podstawione 2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindoliny i ich zastosowanie do zmniejszenia poziomu TNFa.

Czynnik martwicy guza a, lub TNFa, jest cytokiną, która jest uwalniana głównie przez fagocyty jednojądrzaste w odpowiedzi na liczne immunostymulatory. Jest kluczową prozapalną cytokiną w kaskadzie zapalenia wywołującą produkcję i/lub uwalnianie innych cytokin i czynników. Podawana zwierzętom lub ludziom, powoduje zapalenie, gorączkę, efekty sercowo-naczyniowe, krwawienie, koagulację i reakcje ostrej fazy podobne do widzianych podczas ostrych infekcji i stanów wstrząsowych. Nadmierne lub nieuregulowane wytwarzanie TNFa jest więc związane z pewna liczbą stanów chorobowych. Te obejmują endotoksemię i/lub wstrząs toksyczny {Tracey i in., Nature 330, 662-664 (1987) i Hinshaw i in., Circ. Shock 30, 279-292 (1990)}; kacheksję {Dezube i in., Lancet, 335 (8690), 662 (1990)} i zespół ostrego wyczerpania oddechowego dorosłych, gdzie stężenie TNFa w nadmiarze wynoszącym 12000 pg/ml wykryto w aspiratach płucnych pobranych od pacjentów z ARDS {Millar i in., Lancet 2(8665), 712-714 (1989)}. Ogólnoustrojowa infuzja rekombinowanego TNFa także powodowała zmiany typowo obserwowane w ARDS {Ferrai-Baliviera i in., Arch Surg. 124(12), 1400-1405 (1989)}.

Wykryto, że TNFa ma wpływ na choroby związane z resorpcją kości, w tym zapalenie stawów. Zaktywowane leukocyty spowodują resorpcję kości, aktywność, do której jak sugerują te dane przyczynia się TNFa. {Bertolini i in., Nature 319, 516-518 (1986) i Johnson i in., Endocrinology 124(3), 1424-1427 (1989)}. Wykazano także, że TNFa stymuluje resorpcję kości i hamuje powstawanie kości in vitro i in vivo przez stymulację wytwarzania osteoklastów i aktywację połączoną z hamowaniem funkcji osteoblastów. Chociaż TNFa może być zaangażowany w wiele chorób związanych z resorpcją kości, w tym zapalenie stawów, najbardziej istotnym połączeniem z chorobą jest związek pomiędzy wytwarzaniem TNFa przez guz lub tkanki gospodarza a związaną ze złośliwością hiperkalcemią {Calci. Tissue Int. (US) 46 (Suppl.), S3-10 (1990)}. W reakcji przeszczepu przeciw gospodarzowi, zwiększone poziomy w osoczu TNFa wiązano z głównym powikłaniem następującym po ostrych allogenicznych przeszczepach szpiku kostnego {Holler i in., Blood, 75(4), 1011-1016 (1990)}.

Malaria mózgowa jest śmiertelnym, nadostrym zespołem neurologicznym związanym z wysokimi zawartościami TNFa we krwi i najpoważniejszym powikłaniem występującym u pacjentów z malarią. Zawartości osoczowego TNFa miały związek bezpośrednio z ciężkością choroby i rokowaniem u pacjentów z ostrymi atakami malarii {Grau i in., N. Engl. J. Med 320(24), 1586-1591 (1989)}.

Wiadomo, że w wywoływanym przez makrofagi rozwoju naczyń pośredniczy TNFa. Leibovich i in. {Nature, 329, 630-632 (1987)} wykazali, że TNFa wywołuje in vivo tworzenie włośniczek w rogówce szczura i rozwój błon kosmówkowo-omoczniowych u pisklęcia kury w bardzo niskich dawkach i sugerują, że TNFa być może wzbudza rozwój naczyń w zapaleniu, gojeniu ran i wzroście guza. Wytwarzanie TNFa jest także związane ze stanami rakowymi, szczególnie guzami wywołanymi {Ching i in., Brit. J. Cancer, (1955) 72, 339-343, i Koch, Progress in Medicinal Chemistry, 22, 166-242 (1985)}.

TNFa odgrywa także rolę w grupie chronicznych chorób za palnych płuc. Odkładanie się cząstek krzemionki prowadzi do pylicy krzemowej, choroby polegającej na postępującej niewydolności oddechowej spowodowanej przez reakcję zwłóknieniową. Przeciwciało dla TNFa całkowicie zablokowało wywoływane przez krzemionkę zwłóknienie płuc u myszy {Pignet i in., Nature, 344, 245-247 (1990)}. Zademonstrowano wysokie poziomy wytwarzania TNFa (w osoczu i w wydzielonych makrofagach) w zwierzęcych modelach pylicy krzemowej wywoływanej przez krzemionkę i azbest {Bissonnette i in., Inflammation 13(3), 329-339 (1989)}. Okazało się także, że makrofagi pęcherzykowe od pacjentów z sarkoidozą płucną spontanicznie uwalniają znaczne ilości TNFa w porównaniu z makrofagami od normalnych dawców {Baughman i in., J. Lab. Clin. Med. 115(1), 36-42 (1990)}.

TNFa jest także związany z odpowiedzią zapalną, która następuje po reperfuzji, nazywaną zaburzeniami przepływu, i jest główną przyczyną uszkodzenia tkankowego po utracie przepływu krwi {Vedder i in., PNAS 87, 2643-2646 (1990)}. TNFa zmienia także właściwości komórek śródbłonkowych i ma różne aktywności prokoagulacyjne, takie jak wywoływanie wzrostu prokoagulacyjnej aktywności czynnika tkankowego i zahamowanie przeciwkrzepliwej drogi białka C jak również regulacja w dół ekspresji trombomodulin {Sherry i in., J. Cell Biol. 107, 1269-1277 (1988)}. TNFa wykazuje aktywności prozapalne, które razem z jego wczesnym wytwarzaniem (podczas początkowego stadium zdarzenia zapalnego) sprawiają, że jest prawdopodobnym mediatorem uszkodzenia tkankowego w kilku ważnych zaburzeniach, w tym, ale nie tylko, zawale serca, udarze i wstrząsie krążeniowym. Szczególne znaczenie może mieć wywoływana przez TNFa ekspresja cząsteczek adhezji, takich jak

PL 190 857 B1 cząsteczka adhezji międzykomórkowej (ICAM) lub śródbłonkowa cząsteczka adhezji leukocytów (ELAM) na komórkach śródbłonkowych {Munro i in., Am. J. Path. 135(1), 121-132 (1989)}.

Wykazano, że blokada TNFa monoklonalnymi przeciwciałami anty-TNFa jest korzystna w reumatoidalnym zapaleniu stawów {Elliot i in., Int. J. Pharmac. 1995 17(2), 141-145}. Wysokie poziomy TNFa są związane z chorobą Crohna {von Dullemen i in., Gastroenterology, 1995 109(1), 129-135} i osiągnięto kliniczne korzyści leczenia przeciwciałem TNFa.

Ponadto, wiadomo teraz, że TNFa jest silnym aktywatorem replikacji retrowirusa, w tym aktywacji HIV-1. {Duh i in., Proc. Nat. Acad. Sci. 86, 5974-5978 (1989); Poll i in., Proc. Nat. Acad. Sci. 87, 782-785 (1990); Monto i in., Blood 79, 2670 (1990); Clouse i in., J. Immunol. 142, 431-438 (1989); Poll i in., AIDS Res. Hum. Retrovirus, 191-197 (1992)}. AIDS wynika z infekcji limfocytów T wirusem nabytego ludzkiego niedoboru odporności (HIV). Zidentyfikowano co najmniej trzy typy lub szczepy HIV, tj. HIV-1, HIV-2 i HIV-3. Jako konsekwencja infekcji HIV, odporność, w której pośredniczą komórki T, jest upośledzona i u zakażonych osobników pojawiają się poważne infekcje oportunistyczne i/lub niezwykłe nowotwory. Wniknięcie HIV do limfocytu T wymaga aktywacji limfocytu T.

Inne wirusy, takie jak HIV-1, HIV-2 zakażają limfocyty T po aktywacji komórek T i w ekspresji i/lub replikacji białka takich wirusów pośredniczy lub podtrzymuje ją taka aktywacja komórek T. Kiedy już zaktywowany limfocyt T jest zainfekowany HIV, limfocyt T musi nadal być utrzymywany w stanie zaktywowanym aby pozwolić na ekspresję genu HIV i/lub replikację HIV. Cytokiny, specyficznie TNFa, są związane z ekspresją białka HIV, w której pośredniczy zaktywowana komórka T i/lub replikacją wirusa poprzez swoją rolę w utrzymywaniu aktywacji limfocytu T. Dlatego zakłócenie aktywności cytokiny takie jak zapobieganie lub hamowanie wytwarzania cytokiny, szczególnie TNFa, u zainfekowanego wirusem HIV osobnika pomaga ograniczyć utrzymanie limfocytu T spowodowane przez infekcje HIV.

Monocyty, makrofagi i pokrewne komórki, takie jak komórki Kupffera i glejowe, także są związane z utrzymaniem infekcji HIV. Te komórki, jak komórki T, są celami dla wirusowej replikacji a poziom wirusowej replikacji zależy od stanu aktywacji komórek. {Rosenberg i in., The Immunopathogenesis of HIV Infection, Advances in Immunology, 57 (1989)}. Wykazano, że cytokiny, takie jak TNFa, aktywują replikację HIV w monocytach i/lub makrofagach {Poll i in., Proc. Natl. Acad Sci., 87, 782-784 (1990)}, więc zapobieganie lub hamowanie wytwarzania cytokin lub ich aktywności pomaga komórkom T w ograniczaniu progresji HIV. Dodatkowe badania zidentyfikowały TNFa jako powszechny czynnik w aktywacji HIV in vitro i dostarczyły klarownego mechanizmu działania przez jądrowe białko regulatorowe znalezione w cytoplazmie komórki (Osborn, i in., PNAS 86 2336-2340). Te dane eksperymentalne sugerują, że redukcja syntezy TNFa może mieć wpływ antywirusowy w infekcjach HIV, przez zmniejszenie transkrypcji i w ten sposób wytwarzania wirusa.

Wirusowa replikacja utajonego HIV w AIDS w komórkach T i liniach makrofagów może być wywoływana przez TNFa {Folks i in., PNAS 86, 2365-2368 (1989)}. Molekularny mechanizm aktywności pobudzania wirusa jest sugerowany przez zdolność TNFa do aktywowania białka regulatorowego genu (NFkB) znalezionego w cytoplazmie komórki, który przyczynia się do replikacji HIV przez wiązanie do sekwencji regulatorowej genu wirusa (LTR) {Osborn i in., PNAS 86, 2336-2340 (1989)}. TNFa w związanej z AIDS kacheksji sugerują: podwyższony osoczowy TNFa i wysokie poziomy spontanicznego wytwarzania TNFa w obwodowych monocytach krwi od pacjentów (Wright i in., J. Immunol. 141(1), 99-104 (1988)}. TNFa jest związany w różnych rolach z innymi infekcjami wirusowymi, takimi jak cytomegalia (CMV), grypa, infekcje adenowirusowe i wirusy z rodziny herpes dla podobnych powodów jak zaznaczone.

Czynnik jądrowy kB (NFkB) jest plejotroficznym aktywatorem transkrypcyjnym (Lenardo, i in., Cell 1989, 58, 227-29). NFkB jest związany jako aktywator transkrypcyjny z rozmaitymi chorobami i stanami zapalnymi i uważa się, że reguluje poziomy cytokin, w tym ale nie tylko TNFa, a także jest aktywatorem transkrypcji HIV (Dbaibo, i in., J. Biol. Chem. 1993, 17762-66; Duh i in., Proc. Natl. Acad Sci. 1989, 86, 5974-78; Bachelerie i in., Nature 1991, 350, 709-12; Boswas i in., J. Acquired Immune Deftciency Syndrome 1993, 6, 778-786; Suzuki i in., Biochem. And Biophys Res. Comm. 1993, 193, 277-83; Suzuki i in., Biochem. And Biophys. Res Comm. 1992, 189, 1709-15; Suzuki i in., Biochem. Mol. Bio. Int. 1993, 31(4), 693-700; Shakhov i in., Proc. Natl. Acad. Sci. USA 1990, 171, 35-47; i Staal i in., Proc. Natl. Acad. Sci. USA 1990, 87, 9943-47). Tak więc, hamowanie wiązania NFkB może regulować transkrypcję genu (ów) cytokiny i przez tę modulację i inne mechanizmy być przydatne w hamowaniu mnóstwa stanów chorobowych. Związki opisane w dalszej części opisu mogą hamować działanie NFkB w jądrze i w ten sposób są przydatne w leczeniu rozmaitych chorób, w tym, ale nie tylko, reumatoidalnego zapalenia stawów, reumatoidalnego zapalenia kręgosłupa, zapalenia kości i stawów, innych stanów

PL 190 857 B1 artretycznych, wstrząsu septycznego, posocznicy, wstrząsu endotoksynowego, reakcji przeszczepu przeciw gospodarzowi, wyniszczenia, choroby Crohna, wrzodziejącego zapalenia okrężnicy, stwardnienia rozsianego, liszaja rumieniowatego układowego, ENL w trądzie, HIV, AIDS i oportunistycznych infekcjach w AIDS. Na poziomy TNFa i NFkB wpływa pętla sprzężenia zwrotnego. Jak zaznaczono powyżej, związki według niniejszego wynalazku wpływają na poziomy zarówno TNFa jak i NFkB.

W wielu funkcjach komórkowych pośredniczą zawartości 3',5'-cyklicznego monofosforanu adenozyny (cAMP). Takie funkcje komórkowe mogą przyczyniać się do zapalnych stanów i chorób obejmujących astmę, zapalenie i inne stany (Lowe i Cheng, Drugs of the Future, 17(9), 799-807, 1992). Wykazano, że podniesienie poziomu cAMP w zapalnych leukocytach hamuje ich aktywację i późniejsze uwalnianie mediatorów zapalnych, w tym TNFa i NFkB. Zwiększenie poziomów cAMP prowadzi także do zwiotczenia mięśni gładkich dróg oddechowych. Fosfodiesterazy kontrolują poziom cAMP przez hydrolizę i wykazano, że inhibitory fosfodiesteraz zwiększają poziomy cAMP.

Zmniejszanie poziomów TNFa i/lub zwiększanie poziomów cAMP tworzy więc wartościową strategię terapeutyczną do leczenia wielu chorób zapalnych, zakaźnych, immunologicznych lub złośliwych. Obejmują one, ale nie tylko, wstrząs septyczny, posocznicę, wstrząs endotoksyczny, wstrząs hemodynamiczny i zespół sepsy, zaburzenia przepływu po niedokrwieniu, malarię, infekcję mykobakteryjną, zapalenie opon, łuszczycę, zastoinową niewydolność serca, chorobę zwłóknieniową, kacheksję, odrzucenie przeszczepu, raka, choroby autoimmunologiczne, oportunistyczne infekcje w AIDS, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie kręgosłupa, zapalenie kości i stawów, inne stany artretyczne, chorobę Crohna, zapalenie okrężnicy wrzodziejące, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, ENL w trądzie, uszkodzenia popromienne i uszkodzenie pęcherzyków związane z nadmiernym natlenieniem.

Uprzednie wysiłki ukierunkowane na hamowanie efektów TNFa mieściły się w zakresie od wykorzystania sterydów takich jak deksametazon i prednizolon do użycia zarówno poliklonalnych jak i monoklonalnych przeciwciał {Beutler i in., Science 234, 470-474 (1985); WO 92/11383}.

Opis szczegółowy

Niniejszy wynalazek opiera się na odkryciu, że pewne klasy niepolipeptydowych związków, dokładniej tu opisanych, zmniejszają poziomy TNFa, zwiększają poziomy cAMP i hamują fosfodiesterazę. Niniejszy wynalazek dotyczy zatem nowych pochodnych 2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindolin, które są stosowane do zmniejszania poziomów czynnika martwicy guza a i innych zapalnych cytokin u ssaków poprzez podawanie takich pochodnych i kompozycji farmaceutycznych zawierających takie pochodne.

W szczególności, wynalazek dotyczy:

nowych pochodnych 2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindolin o wzorze I:

w którym

Y oznacza atom tlenu lub H2 i każdy z R¹, R² niezależnie oznacza atom wodoru, lub R³, lub R⁴ oznaczają atom wodoru lub grupę aminową i ich soli addycyjnych z kwasami ponieważ związki o wzorze I zawierają atom azotu zdolny do protonowania.

Zgodnie z wynalazkiem, związki o wzorze I stosuje się, pod nadzorem wykwalifikowanego personelu, w celu hamowania niepożądanych wpływów TNFa i innych zapalnych cytokin w tym IL-1, IL-6, i IL-12. Badania potwierdziły skuteczność związków według wynalazku w hamowaniu niepożądanych wpływów TNF i tak na przykład dla 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindoliny uzyskano bardzo korzystne TNF IC50 = 230 nM.

PL 190 857 B1

Według wynalazku, kompozycje farmaceutyczne zawierające nowe związki o wzorze I jako związki aktywne, można podawać ssakowi potrzebującemu takiego leczenia, doustnie, doodbytniczo lub pozajelitowo, samodzielnie lub w połączeniu z innymi środkami terapeutycznymi, w tym antybiotykami, steroidami itp.

Związki według niniejszego wynalazku można także stosować miejscowo w leczeniu lub profilaktyce miejscowych stanów chorobowych, w których, odpowiednio, pośredniczy lub które zaostrza nadmierne wytwarzanie TNFa, takich jak infekcje wirusowe, takie jak te spowodowane przez wirusy herpes, lub wirusowe zapalenie spojówek, łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, etc.

Związki można także stosować w leczeniu weterynaryjnym ssaków, nie tylko ludzi, gdy trzeba zapobiegać lub hamować wytwarzanie TNFa. Choroby, w których pośredniczy TNFa nadające się do leczenia, terapeutycznego lub profilaktycznego, u zwierząt obejmują stany chorobowe takie jak te zaznaczone powyżej, lecz w szczególności infekcje wirusowe. Przykłady obejmują koci wirus niedoboru odporności, wirus końskiej zakaźnej niedokrwistości, wirus koziego zapalenia stawów, wirus wisny i wirus maedi, jak również inne lentiwirusy.

Związki o wzorze I łatwo wytwarza się licznymi sposobami. W pierwszym rozwiązaniu, pierścień z atomem azotu 2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)izoindoliny o wzorze II zabezpiecza się typową grupą zabezpieczającą grupę aminową, z wytworzeniem zabezpieczonej 2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-izoindoliny o wzorze III. Następnie poddaje się go reakcji fluorowania, z wytworzeniem zabezpieczonej 2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny o wzorze IV, która po usunięciu grupy zabezpieczającej daje związki o wzorze V:

W powyższych reakcjach, każdy z R¹, R², R³, R⁴ i Y ma zdefiniowane powyżej znaczenie i X oznacza grupę zabezpieczającą grupę aminową. Gdy dowolny z R¹, R², R³, i R⁴ oznacza grupę aminową, powinna być ona zabezpieczona przed etapem fluorowania.

Związki pośrednie o wzorze IV można wydzielić i oczyścić przed usunięciem grupy zabezpieczającej X lub można przekształcić in situ bezpośrednio w związki końcowe o wzorze V.

Niektóre związki o wzorze II, stosowane tu jako związki pośrednie, są znane jak np. 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-aminoizoindolina i 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindolina. Patrz, np. Jonsson, Acta Pharma. Succica, 9, 521-542 (1972). Inne opisano w zgłoszeniu nr 08/701494, będącym jednocześnie przedmiotem postępowania patentowego i załączonym tu na zasadzie odsyłacza, lub można je otrzymać analogicznymi sposobami.

Fluorowanie można przeprowadzić z zastosowaniem rozmaitych odczynników, jak np. N-fluorobenzenosulfonimid, fluorek nadchlorylu, N-fluorobenzenodisulfonimid itp., w obecności mocnej zasady takiej jak n-butylolit, wodorek sodu, diizopropylamidek litu, bis(trimetylosililo)amidek litu itp.

PL 190 857 B1

W drugim sposobie, odpowiednio podstawiony diester kwasu glutaminowego o wzorze VI fluoruje się, z wytworzeniem odpowiedniego diestru kwasu fluoroglutaminowego o wzorze VI, który następnie przekształca się do fluorowanego bezwodnika kwasu glutaminowego o wzorze VIII, który następnie poddaje się reakcji amidowania, z wytworzeniem związków o wzorze V:

W powyższych reakcjach, każdy z R¹, R², R³ , R⁴ i Y ma zdefiniowane powyżej znaczenie oraz Z i Z' oznaczają niższy alkil. Ponownie, gdy dowolny z R¹, R², R³ i R⁴ oznacza grupę aminową, powinna ona być zabezpieczona przed etapem fluorowania.

Stosowane tu grupy zabezpieczające są grupami, które na ogół nie występują w końcowych związkach terapeutycznych, ale które celowo wprowadza się na pewnym etapie syntezy w celu zabezpieczenia grup, które w przeciwnym wypadku mogłyby zmienić przebieg reakcji chemicznych. Takie grupy zabezpieczające usuwa się w późniejszym etapie syntezy i związki przenoszące takie grupy zabezpieczające mają zatem głównie znaczenie chemicznych związków pośrednich (chociaż niektóre pochodne także wykazują aktywność biologiczną). Zgodnie z tym, dokładna budowa grupy zabezpieczającej nie ma podstawowego znaczenia. Liczne reakcje tworzenia i usuwania takich grup zabezpieczających opisano w wielu publikacjach, w tym np. „Protective Groups in Organic Chemistry”, Plenum Press, London and New York, 1973; Greene, Th. W. „Protective Groups in Organic Synthesis”, Wiley, New York, 1981; „The Peptyds”, Tom I, Schroder i Łubke, Academic Press, London and New York, 1965; „Methoden der organischen Chemie”, Houben-Weyl, Wydanie czwarte, Tom 15/I, Georg Thieme Verlag, Stuttgart 1974, załączonych tu na zasadzie odsyłaczy.

W dowolnej z powyższych reakcji, związek nitrowy moż na stosować z grupą nitrową przekształcaną do grupy aminowej metodą, katalitycznego uwodorniania. Alternatywnie, zabezpieczoną grupę aminową można odłączyć, z wytworzeniem odpowiedniego związku aminowego. Grupę aminową można zabezpieczyć w postaci amidu, stosując grupę acylową, którą można selektywnie usunąć w ł agodnych warunkach, szczególnie benzyloksykarbonyl, formyl lub niż szy alkanoil, rozgałęziony w pozycji 1-lub α wzglę dem grupy karbonylowej, szczególnie trzeciorzę dowy alkanoil taki jak piwaloil, niższy alkanoil podstawiony w pozycji α do grupy karbonylowej jak np. trifluoroacetyl.

Atom węgla, do którego w związkach o wzorze I przyłączony jest atom fluoru stanowi centrum chiralne, tym samym stwarzając możliwość wystąpienia izomerów optycznych:

PL 190 857 B1

Zarówno racematy tych izomerów i poszczególne izomery, jak również diastereoizomery, jeśli występuje drugie centrum chiralne, objęte są zakresem niniejszego wynalazku. Racematy można stosować jako takie lub można mechanicznie rozdzielić na poszczególne izomery, np. chromatograficznie stosując chiralny absorbent. Alternatywnie, poszczególne izomery można uzyskać w postaci chiralnej lub wydzielić chemicznie z mieszaniny przez utworzenie soli z chiralnym kwasem lub zasadą, takimi jak poszczególne enancjomery kwasu 10-kamforosulfonowego, kwasu kamforowego, kwasu α-bromokamforowego, kwasu metoksyoctowego, kwasu winowego, kwasu diacetylowinowego, kwasu jabłkowego, kwasu pirolidono5-karboksylowego itp., a następnie uwalniając jedną lub obie z rozdzielonych zasad i, ewentualnie, powtarzając proces tak, aby uzyskać jeden lub oba związki w zasadzie nie zawierające drugiego związku; tj. o czystości optycznej >95%.

Niniejszy wynalazek dotyczy także fizjologicznie dopuszczalnych, nietoksycznych soli addycyjnych z kwasami, związku o wzorze I, zawierającego grupę zdolną do ulegania protonowaniu, np. aminową. Takie sole obejmują te, które pochodzącą od organicznych i nieorganicznych kwasów takich jak, kwas chlorowodorowy, kwas bromowodorowy, kwas fosforowy, kwas siarkowy, kwas metanosulfonowy, kwas octowy, kwas winowy, kwas mlekowy, kwas bursztynowy, kwas cytrynowy, kwas jabłkowy, kwas maleinowy, kwas sorbinowy, kwas akonitowy, kwas salicylowy, kwas ftalowy, kwas 4,4'-metylenobis(3-hydroksy-2-naftaleno)karboksylowy, kwas enantowy, itp.

Korzystnie związki obejmują takie jak 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindolina, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4-aminoizoindolina, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindolina, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindolina, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindolina, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4-aminoizoindolina.

Szczególnie korzystna jest 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindolina i 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindolina.

Doustne postacie dawkowania obejmują tabletki, kapsułki, drażetki i podobne uformowane, sprasowane postaci farmaceutyczne zawierające od 1 do 100 mg leku w jednostkowej postaci dawkowania.

Izotoniczne roztwory solanki zawierające od 20 do 100 mg/ml można podawać pozajelitowo, tj. domięśniowo, dooponowo, dożylnie i dotętniczo. Podawanie doodbytnicze można przeprowadzić stosując czopki skomponowane z typowymi nośnikami takimi jak masło kakaowe.

Tak więc kompozycje farmaceutyczne obejmują jeden lub więcej związków o wzorze I w połączeniu z co najmniej jednym farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem, rozcieńczalnikiem lub rozczynnikiem. Przygotowując takie kompozycje, aktywne składniki miesza się zazwyczaj lub rozcieńcza rozczynnikiem lub zamyka wraz z takim nośnikiem w postaci kapsułki lub saszetki. Gdy rozczynnik służy jako rozcieńczalnik, może być substancją stałą, półstałą lub ciekłą, działającą jako rozczynnik,

PL 190 857 B1 nośnik lub ośrodek dla aktywnego składnika. Tak więc, kompozycje mogą występować jako tabletki, pigułki, proszki, eliksiry, zawiesiny, emulsje, roztwory, syropy, miękkie i twarde kapsułki żelatynowe, czopki, sterylne roztwory do wstrzykiwania i sterylne, opakowane proszki. Przykłady odpowiednich rozczynników obejmują laktozę, dekstrozę, sacharozę, sorbitol, mannitol, skrobię, gumę arabską, krzemian wapnia, mikrokrystaliczną celulozę, poliwinylopirolidynon, celulozę, wodę, syrop i metylocelulozę, preparaty mogą ponadto zawierać środki zwilżające takie jak talk, stearynian magnezu i olej mineralny, środki zwilżające, emulgujące i środki zawieszające, środki utrwalające takie jak metyloi propylohydroksybenzoesany, ś rodki sł odzą ce lub ś rodki smakowe.

Kompozycje korzystnie komponuje się w jednostkowe postacie dawkowania, tj. fizycznie oddzielne jednostki odpowiednie jako dawki jednostkowe lub wcześniej określoną część dawki jednostkowej do podawania w dawce pojedynczej lub wielokrotnej ludziom i innym ssakom, każda jednostka zawiera wcześniej określoną ilość aktywnej substancji taką, aby uzyskać żądany efekt terapeutyczny, w połączeniu z odpowiednim farmaceutycznym rozczynnikiem. Kompozycje moż na komponować tak, aby uzyskać natychmiastowe, przedłużone lub opóźnione uwalnianie aktywnego składnika po podawaniu pacjentowi, stosując metody dobrze znane w dziedzinie.

Testy immunoabsorpcji enzymozależnej dla TNFa można przeprowadzić w typowy sposób. PBMC wydziela się z normalnych dawców metodą wirowania frakcjonującego Ficoll-Hypaque. Komórki hoduje się w RPMI uzupełnionym 10% osoczem AB+, 2mM L-glutaminy, 100 U/ml penicyliny i 100 mg/ml streptomycyny. Leki rozpuszcza się w dimetylosulfotlenku (Sigma Chemical) i dalsze rozcieńczenia wykonuje się w uzupełnionym RPMI. Końcowe stężenie dimetylosulfotlenku w obecności lub nieobecności leku w zawiesinach PBMC wynosi 0,25% wagowych. Leki testuje się stosując rozcieńczenia w skali półlogarytmicznej, zaczynając od 50 mg/ml. Leki dodaje się do PBMC (10⁶ komórek/ml) w 96-studzienkowych płytkach jedną godzinę przed dodaniem LPS. PBMC (10⁶ komórek/ml) w obecności lub nieobecności leku są stymulowane przez traktowanie 1 mg/ml LPS z bakterii Salmonella minnesota R595 (List Biological Labs, Campbell, CA).

Następnie komórki inkubuje się w temperaturze 37°C przez 18-20 godzin. Supernatanty zbiera się i testuje natychmiast na zawartości TNFa lub utrzymuje zamrożone w temperaturze -70°C (przez nie więcej niż 4 dni) aż do momentu testowania. Stężenie TNFa w supernatancie określa się za pomocą zestawów ELISA dla ludzkiego TNFa (ENDOGEN, Boston, MA) według zaleceń producenta.

Przeprowadzone zgodnie z powyższym testy wykazały bardzo korzystne TNF IC50 = 230 nM dla przykładowych związków według wynalazku.

Następujące przykłady służą dokładniejszemu sprecyzowaniu charakteru tego wynalazku, lecz nie skonstruowano ich jako ograniczenie zakresu wynalazku, który jest określony jedynie przez załączone zastrzeżenia patentowe.

P r z y k ł a d 1

Do mieszanej zawiesiny 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo) izoindoliny (2,0 g, 7,75 mmol) i wodorowęglanu di-tert-butylu (1,86 g, 8,52 mmol) w 1,4-dioksanie (3,0 ml) dodaje się dimetyloaminopirydynę (1,00 mg) w temperaturze pokojowej. Roztwór miesza się w temperaturze pokojowej przez 18 godzin i następnie rozpuszczalnik usuwa pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość miesza się z eterem (30 ml) przez 30 minut, przesącza i przemywa eterem z wytworzeniem 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-izoindoliny.

W typowym doświadczeniu uzyskuje się 2,5 g (wydajność 90%) 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)izoindoliny, temperatura topnienia: 274,0-275,0°C;

¹H NMR (DMSO-d6) δ 1,47 (s, 9H, CH3), 2,08-2,15 (m, 1H, CHH), 2,50-2,70 (m, 1H, CHH), 2,69-2,82 (m, 1H, CHH), 3,02-3,17 (m, 1H, CHH), 5,42 (dd, J= 5,4, 12,9 Hz, 1H, NCHH), 7,90-7,94 (m, 4H, Ar);

¹³C NMR (DMSO-d6) δ 21,11, 27,03, 30,69, 48,77, 86,01, 123,52, 131,16, 134,99, 148,28,

166,99, 167,55, dla C18H18N2O6: C-60,33; H-5,06; N-7,82. Znaleziono: C-60,01; H-5,21; N-7,47 (analiza elementarna).

P r z y k ł a d 2

Podobnie, metodą opisaną w przykładzie 1, z 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindoliny, 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrachloroizoindoliny, 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametyloizoindoliny, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-piperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametoksyizoindoliny, 1-okso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-izoindoliny,1-okso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindoliny, 1-okso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetraPL 190 857 B1 chloroizoindoliny, 1-okso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametyloizoindoliny, 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-metyloizoindoliny, 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-metyloizoindoliny, 1-okso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-metyloizoindoliny, 1-okso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-metyloizoindoliny, i 1-okso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametoksyizoindolina, otrzymano odpowiednio: 1 ,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindolinę,

1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrachloroizoindolinę, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametyloizoindolinę, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametoksyizoindolinę, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopipetidin-3-ylo)-izoindolinę, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindolinę, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrachloroizoindolinę, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametyloizoindolinę, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-metyloizoindolinę, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-metyloizoindolinę, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-metyloizoindolinę, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-metyloizoindolinę i 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametoksyizoindolinę.

Podobnie stosując równoważnikowe ilości 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-aminoizoindoliny, 1,3-diokso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindoliny, 1-okso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindoliny i 1-okso-2-(2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-aminoizoindoliny, lecz stosując 3,72 g wodorowęglanu di-tert-butylu według metody opisanej w przykładzie 1, odpowiednio otrzymano 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-yl)-4-(1-tert-butoksykarbonyloamino)-izoindolinę, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-(1-tert-butoksykarbonyloamino)-izoindolinę, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-(1-tert-butoksykarbonyloamino)-izoindolinę i 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-(1-tert-butoksykarbonyloamino)izoindolinę.

P r z y k ł a d 3

Do mieszanego roztworu 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)izoindoliny (1,0 g, 2,8 mmol) w tetrahydrofuranie (10 ml) dodano n-butylolit (1,2 ml, 3,0 mmol, 2,5 M) w temperaturze -78°C. Po 20 minutach do mieszaniny dodano N-fluorobenzenosulfonoimid (0-8 g, 3,2 mmol). Mieszaninę pozostawiono do osiągnięcia temperatury pokojowej i następnie rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość mieszano z octanem etylu (10 ml) i 1N kwasem chlorowodorowym (10 ml) przez 1 godzinę. Warstwę organiczną oddzielono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, który można następnie oczyścić stosując chromatografię.

W podobny sposób, do mieszanego roztworu 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)izoindoliny (7,16 g, 20 mmol) w tetrahydrofuranie (250 ml), w temperaturze -40°C, dodano bis(trimetylosililo)amidek litu (24 ml, 24 mmol, 1,0 M). Po 1 godzinie do mieszaniny dodano N-fluorobenzenosulfonimid (7,6 g, 24 mmol). Mieszaninę pozostawiono przez noc do osiągnięcia temperatury pokojowej.

Roztwór zmieszano z octanem etylu (200 ml), wodnym chlorkiem amonu (100 ml, roztwór nasycony) i wodą (100 ml). Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano octanem etylu (200 ml). Połączone warstwy organiczne przemyto wodą (100 ml), solanką (100 ml) i osuszono nad siarczanem sodu. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono metodą chromatografii (żel krzemionkowy), z wytworzeniem związku pośredniego 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny.

W typowym doświadczeniu uzyskano 700 mg (wydajność 10%) 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, temperatura topnienia: 156,0-157,0°C;

¹H NMR (CDCl3); δ 1,62 (s, 9H, CH3), 2,41-2,72 (m, 2H, CH2), 2,87-3,03 (m, 1H, CHH), 3,52-3,65 (m, 1H, CHH), 7,81-7,97 (m, 4H, Ar);

¹³C NMR (CDCl3) δ 26,80 (²JC-F=27 Hz), 27,39, 28,98 (³JC-F=7,5 Hz), 67,15, 93,50 (JC-F=218 Hz), 124,31, 130,84, 135,29, 147,17, 161,80 (²JC-F=28 Hz), 165,93, 167,57;

Dane obliczone dla Cl8H17N2O6F: C-5-7-,45; H-4,55; N-7,44; F-5,05. Znaleziono: C-57,78; H-4,62; N-7,23; F-4,94 (analiza elementarna).

Związek pośredni 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindolinę przekształcono do 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny metodą mieszania roztworu 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindolinu

PL 190 857 B1 (620 mg, 1,64 mmol) i chlorowodoru w 1,4-dioksanie (15 ml, 4 M, 60 mmol) w temperaturze pokojowej przez 3 dni. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość mieszano z eterem (10 ml) przez 1 godzinę i przesączono, z wytworzeniem 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny. W typowym doświadczeniu uzyskano 350 mg (wydajność 77%) 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo) izoindoliny, temperatura topnienia: 228,0-230,0°C;

¹H NMR (DMSO-d6); δ 2,44-2,61 (m, 2H, CH2), 2,84-2,99 (m, 1H, CHH), 3,24-3,31 (m, 1H, CHH), 7,93 (brs, 4H, Ar), 11,49 (s, 1H, NH);

¹³C NMR (DMSO-d6) δ 26,91 (²JC-F=27 Hz), 28,41 (³JC-F=8 Hz), 20 93,57 (JC-F=211 Hz), 123,75, 130,91, 135,29, 164,29 (³JC-F=6 Hz), 164,70 (³JC-F= 6 Hz), 166,21(⁴JC-F= 1 Hz), 171,58 (³JC-F=6 Hz); Dane obliczone dla C13H9N2O4F +0,2 H2O: C-55,80; H-3,39; N-10,01; F-6,79.

Znaleziono: C-55,74; H-3,30; N-9,86; F-7,18 (analiza elementarna).

P r z y k ł a d 4

Sposobem według przykładu 3, stosując 0,76 g N-fluorobenzenodisulfonoimldu zamiast 0,8 g N-fluorobenzenosulfonoimidu otrzymano 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, którą można następnie oczyszczać metodą chromatografii kolumnowej.

P r z y k ł a d 5

Do mieszanego roztworu 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)izoindoliny (1,0 g, 2,8 mmol) w tetrahydrofuranie (10 ml) dodano diizopropylamidek litu (1,5 ml, 3,0 mmol, 2 M). Po 30 minutach przez mieszaninę barbotowano fluorek nadchlorylu (5 mmol). Mieszaninę pozostawiono do osiągnięcia temperatury pokojowej, a następnie rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość mieszano z octanem etylu (10 ml) i 1N kwasem chlorowodorowym (10 ml) przez 1 godzinę. Warstwę organiczną oddzielono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, którą można następnie oczyszczać metodą chromatografii.

P r z y k ł a d 6

Do mieszanego roztworu 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)izoindoliny (1,0 g, 2,8 mmol) w dimetyloformamidzie (10 ml) dodano wodorek sodu (112 mg, 2,8 mmol, 60%) w temperaturze pokojowej. Po około 30 minutach przez mieszaninę barbotowano fluorek nadchlorylu (5 mmol). Mieszaninę mieszano z chlorkiem metylenu (10 ml) i 1N kwasem chlorowodorowym (10 ml) przez 1 godzinę. Warstwę organiczną oddzielono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, którą można następnie oczyszczać metodą chromatografii.

P r z y k ł a d 7

Do mieszanego roztworu 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)izoindoliny (1,0 g, 2,8 mmol) i tetrametyloetylenodiaminy (0,5 g, 4,3 mmol) w tetrahydrofuranie (10 ml) dodano n-butylolit (1,2 ml, 3,0 mmol, 2,5 M) w temperaturze -78°C. Po 30 minutach do mieszaniny dodano N-fluorobenzenosulfonimid (0-8 g, 3,2 mmol). Mieszaninę pozostawiono do osiągnięcia temperatury pokojowej, a następnie rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość mieszano z octanem etylu (10 ml) i 1N kwasem chlorowodorowym (10 ml) przez 1 godzinę. Warstwę organiczną oddzielono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, którą można następnie oczyszczać metodą chromatografii kolumnowej.

P r z y k ł a d 8

Wychodząc kolejno z 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-(1-tert-butoksykarbonyloamino)izoindoliny, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-(1-tert-butoksykarbonyloamino)izoindoliny, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindoliny, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrachloroizoindoliny, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-te trametyloizoindoliny, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetra-metoksyizoindoliny, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-(1-tert-butoksykarbonyloamino)-izoindoliny, 1-okso-2-(l-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-izoindoliny, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-(1-tert-butoksykarbonyloamino)izoindoliny,1-okso2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindoliny, 1-okso-2-(1-tertbutoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrachloroizoindoliny, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametyloizoindoliny, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-metyloizoindoliny, 1,3-diokso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopipePL 190 857 B1 rydyn-3-ylo)-5-metyloizoindoliny, 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-5-metyloizoindoliny, 1-okso-2-(1-tert-butoksycasbonyl-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4-metyloizoindoliny i 1-okso-2-(1-tert-butoksykarbonylo-2,6-dioksopiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametoksyizoindoliny, metodami opisanymi w przykładach 3, 4, 5, 6, lub 7 odpowiednio otrzymano, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4-aminoizoindolinę, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindolinę, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindolinę, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrachloroizoindolinę, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametyloizoindolinę, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametoksyizoindolinę, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindolinę, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindolinę, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4-aminoizoindolinę, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindolinę, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrachloroizoindolinę, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametyloizoindolinę, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4-metyloizoindolinę, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-metyloizoindolinę, 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-metyloizoindolinę,1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4-metyloizoindolinę i 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoro-piperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrametoksyizoindolina.

P r z y k ł a d 9

Część A: Roztwór estru dimetylowego kwasu L-glutaminowego (2,6 g, 14,8 mmol), izoamylonitrylu (2,13 ml, 15,9 mmol) i kwasu octowego (0,22 ml) w benzenie (150 ml) ogrzewano w temperaturze wrzenia przez 1 godzinę. Roztwór przemyto 1N wodnym kwasem siarkowym, wodą, nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu, wodą i solanką (50 ml każdym). Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 2-diazopentano-1,5-diolanu dimetylu, który można następnie oczyszczać metodą chromatografii kolumnowej.

Część B. Do zimnego roztworu 5 ml 70% fluorowodoru w pirydynie i 1,2 g (6,7 mmol) N-bromosukcynoimidu w 10 ml eteru dodano roztwór 2-diazopentano-1,5-diolanu dimetylu (1,1 g, 5,9 mmol) w eterze (10 ml) w temperaturze 0°C. Mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 30 minut. Roztwór przemyto wodą (20 ml), solanką (20 ml) i osuszono nad siarczanem sodu. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 2-bromo-2-fluoropentano-1,5-diolanu dimetylu, który można następnie oczyszczać metodą chromatografii kolumnowej.

Część C. Mieszaninę 2-bromo-2-fluoropentano-1,5-diolanu dimetylu (1,0 g, 3,8 mmol) i ftalalimidu potasu (0,79 g, 4,3 mmol) w dimetyloformamidzie (10 ml) ogrzewano w temperaturze 80°C przez 3 godziny. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość mieszano z octanem etylu (50 ml) przez 10 minut. Warstwę organiczną przemyto wodą i solanką (20 ml każdy) i osuszono nad siarczanem sodu. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 2-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-2-fluoropenta-1,5-diolanu dimetylu, który można następnie oczyszczać metodą chromatografii kolumnowej.

Część D. Mieszaninę 2-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-5 2-fluoropenta-1,5-diolanu dimetylu (1,3 g, 4,0 mmol), metanolu (10 ml) i 4N kwasu chlorowodorowego (10 ml) ogrzewano w temperaturze 80°C przez 1 godzinę. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem kwasu 2-fluoro-2-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-propano-1,3-dikarboksylowego.

Substancję tę rozpuszczono w bezwodniku octowym (20 ml) i roztwór ogrzewano w temperaturze wrzenia przez 30 minut. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem bezwodnika kwasu 2-fluoro-2-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-propano-1,3-dikarboksylowego, który zmieszano z amoniakiem w metanolu (35 ml, 2 M) i mieszano w temperaturze pokojowej przez 18 godzin. Następnie rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość mieszano z chlorkiem metylenu (50 ml) przez 10 minut. Warstwę organiczna przemyto woda i solanką (każdy 40 ml) i osuszono nad siarczanem sodu. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość ogrzewano w temperaturze wrzenia z karbonylodiimidazolem (0,65 g, 4 mmol) i dimetyloaminopirydyną (50 mg) w tetrahydrofuranie (30 ml) przez 18 godzin, 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindolinę wydzielono metodą ekstrakcji octanem etylu i następnie oczyszczono metoda chromatografii.

P r z y k ł a d 10

Mieszaną mieszaninę esteru dimetylowego kwasu L-glutaminowego (2,0 g, 11,4 mmol) i bezwodnika ftalowego (1,7 g, 11,4 mmol) w kwasie octowym (30 ml) ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 1 godzinę. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem,

PL 190 857 B1 z wytworzeniem 2-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)pentano-1,5-diolanu dimetylu, który nastę pnie oczyszczono metodą chromatografii.

Do mieszanego roztworu 2-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-pentano-1,5-diolanu dimetylu (1,0 g, 3,3 mmol) i tetrametyloetylenodiaminy (0,5 g, 4,3 mmol) w tetrahydrofuranie (10 ml) dodano 2,5 M n-butylolitu (1,6 ml, 4 mmol) w temperaturze -19°C. Po 30 minutach do mieszaniny dodano N-fluorobenzenosulfonoimid (1 g, 3,2 mmol), który następnie pozostawiono do osiągnięcia temperatury pokojowej. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość mieszano z chlorkiem metylenu (100 ml) przez 10 minut. Warstwę organiczną przemyto wodą i solanką (30 ml każda) i osuszono nad siarczanem sodu. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 2-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-2-fluoropentano-1,5-diolanu dimetylu, który, następnie oczyszczono metodą chromatografii i przekształcono do 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny jak opisano powyżej w części D przykład 9.

P r z y k ł a d 11

Mieszaną mieszaninę bromofluorooctanu etylu (1,0 g, 5,4 mmol) i ftalidu potasu (1,0 g, 5,4 mmol) w dimetyloformamidzie (10 ml) ogrzewano w temperaturze 80°C przez 3 godziny. Mieszaninę zmieszano z eterem (50 ml) i wodą (50 ml) i warstwę organiczną następnie przemyto wodą i solanką (30 ml każdego) i osuszono nad siarczanem sodu. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 2-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-2-fluorooctanu etylu, który następnie oczyszczono metodą chromatografii.

Do mieszanego roztworu 2-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-2-fluorooctanu etylu (0,80 g, 3,2 mmol) w tetrahydrofuranie (30 ml) dodano diizopropylamidek litu (1,7 ml, 3,4 mmol, 2M) w temperaturze -78°C. Po 30 minutach do mieszaniny dodano akrylan t-butylu (0,42 g, 3,2 mmol)i mieszaninę pozostawiono do osiągnięcia temperatury pokojowej. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość mieszano z chlorkiem metylenu (50 ml) i wodą (30 ml) przez 10 minut. Warstwę organiczną przemyto solanką (30 ml) i osuszono nad siarczanem sodu. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 4-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-4-fluoro-4-etoksykarbonylobutanolanu tert-butylu, który następnie oczyszczono metodą chromatografii kolumnowej.

Roztwór 4-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-4-fluoro-4-etoksykarbonylobutanolanu tert-butylu (1,1 g, 3 mmol) i kwasu trifluorooctowego (5 ml) w chlorku metylenu (5 ml) mieszano przez 18 godzin i nastę pnie przez 10 minut z chlorkiem metylenu (50 ml). Warstwę organiczną przemyto wodą i solanką (30 ml każda) i osuszono nad siarczanem sodu. Rozpuszczalnik usunięto pod silnie zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem kwasu 4-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-4-(etoksykarbonylo)-4-fluoromasłowego, który można oczyszczać metodą chromatografii lub stosować w następnym etapie bez dalszego oczyszczania.

Mieszaninę kwasu 4-(1,3-dioksoizoindolin-2-ylo)-4-(etoksykarbonylo)-4-fluoromasłowego (0,9 g, 2,8 mmol), karbonylodiimidazolu (0,46 g, 2,8 mmol) i dimetyloaminopirymidyny (0,68 g, 5,6 mmol) w tetrahydrofuranie (30 ml) ogrzewano w temperaturze wrzenia przez 18 godzin. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość mieszano z chlorkiem metylenu (50 ml) przez 10 minut. Warstwę organiczną przemyto wodą i solanką (40 ml każdego) i osuszono nad siarczanem sodu. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, z wytworzeniem 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, którą następnie oczyszczono metodą chromatografii kolumnowej.

P r z y k ł a d 12

Tabletki, każdą tabletkę zawierającą 50 mg 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, można przygotować w następujący sposób:

Składniki (na 1000 tabletek)

1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo) izoindolin 50,0 g laktoza 50,7 g skrobia pszeniczna 7,5 g poli(glikol etylenowy) 6000 5,0 g talk 5,0 g stearynian magnezu 1,8 g woda zdemineralizowana q.s.

Stałe składniki najpierw przepuszcza się przez sito 0,6 mm mesh. Następnie mieszano aktywny składnik, laktozę, talk, stearynian magnezu i połowę skrobi. Drugą połowę skrobi zawiesza się w 40 ml wody i tę zawiesinę dodano do wrzącego roztworu poli(glikolu etylenowego) w 100 ml wody. Uzyskaną pastę dodano do sproszkowanych substancji i mieszaninę granuluje się, jeśli to konieczne z dodatPL 190 857 B1 kiem wody. Granulat osusza się przez noc w temperaturze 35°C, przepuszcza przez sito 1,2 mm mesh i prasuje, z wytworzeniem obustronnie wklęsłych tabletek o średnicy w przybliżeniu 6 mm.

P r z y k ł a d 13

Tabletki, każdą tabletkę zawierającą 100 mg 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, można otrzymać w następujący sposób:

Składniki (na 1000 tabletek)

1,3-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindolina 100,0 g laktoza 100,0 g skrobia pszeniczna 47,0 g stearynian magnezu 3,0 g

Wszystkie stałe składniki najpierw przepuszcza się przez sito 0,6 mm mesh. Następnie mieszano aktywny składnik, laktozę, stearynian magnezu i połowę skrobi. Drugą połowę skrobi zawiesza się w 40 ml wody i tę zawiesinę dodano do 100 ml wrzą cej wody. Uzyskaną pastę dodano do sproszkowanych substancji i mieszaninę granuluje się, jeśli to konieczne z dodatkiem wody. Granulat osusza się przez noc w temperaturze 35°C, przepuszcza przez sito 1,2 mm mesh i prasuje, uzyskując obustronnie wklęsłe tabletki o średnicy w przybliżeniu 6 mm.

P r z y k ł a d 14

Tabletki do żucia, każdą tabletkę zawierającą 75 mg 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliny, można otrzymać w następujący sposób:

Składniki (na 1000 tabletek)

1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindolina 75,0 g mannitol 230,0 g laktoza 150,0 g talk 21,0 g glicyna 12,5 g kwas stearynowy 10,0 g sacharyna 1,5 g

5% roztwór żelatyny q. s.

Wszystkie stałe składniki najpierw przepuszcza się przez sito 0,25 mm mesh. Mannitol i laktozę mieszano, granuluje z dodaniem roztworu żelatyny, przepuszcza przez sito 2 mm mesh, osusza w temperaturze 50°C i ponownie przepuszcza przez sito 1,7 mm mesh. 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindoliną, glicynę i sacharynę starannie mieszano, dodano mannitol, granulat laktozy, kwas stearynowy i talk, i całość starannie miesza i prasuje, uzyskując tabletki o średnicy w przybliżeniu 10 mm, obustronnie wklęsłe, posiadające rowek dzielący na stronie wierzchniej.

P r z y k ł a d 15

Tabletki, każdą tabletkę zawierającą 10 mg 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindoliny, można otrzymać w następujący sposób:

Składniki (na 1000 tabletek)

1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4,5,6,7-tetrafluoroizoindolina 10,0 g laktoza 328,5 g skrobia kukurydziana 17,5 g poli(glikol etylenowy) 6000 5,0 g talk 25,0 g stearynian magnezu 4,0 g woda zdemineralizowana q.s.

Stałe składniki najpierw przepuszcza się przez sito 0,6 mm mesh. Następnie dokładnie mieszano imid jako aktywny składnik, laktozę, talk, stearynian magnezu i połowę skrobi. Drugą połowę skrobi zawiesza się w 65 ml wody i tę zawiesinę dodano do wrzącego roztworu poli(glikolu etylenowego) w 260 ml wody. Uzyskaną pastę dodano do sproszkowanych substancji i całość mieszano i granuluje, jeśli to konieczne z dodatkiem wody. Granulat osusza się przez noc w temperaturze 35°C, przepuszcza przez sito 1,2 mm mesh i prasuje, z wytworzeniem obustronnie wklęsłych tabletek o średnicy w przybliżeniu 10 mm, posiadających rowek dzielący na stronie wierzchniej.

P r z y k ł a d 16

Żelatynowe kapsułki z suchym wypełnieniem, każdą kapsułkę zawierająca 100 mg 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindoliny, można otrzymać w następujący sposób:

PL 190 857 B1

Składniki (na 1000 kapsułek)

1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindolina 100,0 g mikrokrystaliczna celuloza 30,0 g sól sodowa siarczanu laurylu 2,0 g stearynian magnezu 8,0 g

Sól sodową siarczanu laurylu przesiewa się do 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindoliny przez sito 0,2 mm mesh i oba składniki dokładnie miesza przez 10 minut. Następnie, przez sito 0,9 mm mesh, dodano mikrokrystaliczną celulozę i całość ponownie dokładnie mieszano przez 10 minut. Na koniec, dodano stearynian magnezu przez sito 0,8 mm i, po wymieszaniu przez następne 3 minuty, mieszaninę umieszczono w 140 mg porcjach w kapsułkach żelatynowych do suchego wypełnienia, o rozmiarze 0 (wydłużonych).

P r z y k ł a d 17

0,2% zastrzyk lub roztwór do wstrzyknięć można otrzymać np. w następujący sposób: chlorowodorek 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindoliny 5,0 g chlorek sodu 22,5 g bufor fosforanowy, pH 7,4 300,0 g woda zdemineralizowana, uzupełnienie do 2500,0 ml

Chlorowodorek 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindoliny rozpuszcza się w 1000 ml wody i przesącza przez mikrofiltr. Dodano roztwór buforujący i całość dopełnia się wodą do 2500 ml. W celu przygotowania jednostkowych postaci dawkowania, porcje 1,0 lub 2,5 ml umieszcza się w szklanych ampułkach (każda zawierająca odpowiednio 2,0 lub 5,0 mg imidu).

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Nowe podstawione 2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindoliny o wzorze I:

w którym

Y oznacza atom tlenu lub H2 i każdy z R¹, R² niezależnie oznacza atom wodoru, lub R³, lub R⁴ oznaczają atom wodoru lub grupę aminową i ich sole addycyjne z kwasami.
2. Związek według zastrz. 1, w którym R¹, R², R³ i R⁴ oznaczają atom wodoru.
3. Związek według zastrz. 1, w którym R³ oznacza grupę aminową i R¹, R² i R⁴ oznaczają atom wodoru.
4. Związek według zastrz. 1, w którym R⁴ oznacza grupę aminową i R¹, R² i R³ oznaczają atom wodoru.
5. Związek według zastrz. 1, będący 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliną.
6. Związek według zastrz. 1, będący 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4-aminoizoindoliną.
7. Związek według zastrz. 1, będący 1,3-diokso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindoliną.
8. Zwią zek według zastrz. 1, bę d ą cy 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-5-aminoizoindoliną.
9. Zwią zek wedł ug zastrz. 1, bę d ą cy 1-okso-2-(2,6- diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)izoindoliną .

PL 190 857 B1
10. Związek według zastrz. 1, będący 1-okso-2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-4-aminoizoindoliną.
11. Zastosowanie nowych podstawionych 2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindolin o wzorze I, tak jak to okreś lono w zastrz. 1, do obniż ania niepożądanych poziomów cytokin zapalnych u ssaków.
12. Kompozycja farmaceutyczna do zmniejszania poziomów cytokin zapalnych u ssaków zawierająca aktywny związek i farmaceutycznie dopuszczalny nośnik, znamienna tym, że zawiera jako aktywny związek nowe podstawione 2-(2,6-diokso-3-fluoropiperydyn-3-ylo)-izoindoliny o wzorze I w którym Y oznacza atom tlenu lub H2 i każdy z R¹, R² niezależnie oznacza atom wodoru, lub R³, lub R⁴ oznaczają atom wodoru lub grupę aminową i ich sole addycyjne z kwasami.

w iloś ci wystarczają cej do podawania w pojedynczej dawce lub wielu dawkach w celu zmniejszenia poziomów cytokin zapalnych u ssaków.