PL187785B1

PL187785B1 - Zespół styków akumulatorowych i sposób wytwarzania zespołu styków akumulatorowych

Info

Publication number: PL187785B1
Application number: PL97332076A
Authority: PL
Inventors: Thomas D. Snyder
Original assignee: Ericsson Inc
Priority date: 1996-09-13
Filing date: 1997-09-11
Publication date: 2004-10-29
Also published as: CN1228877A; US6074780A; US5948559A; EP0948823A1; JP4390857B2; BR9711776A; HK1020298A1; ES2370383T3; EE9900093A; TW366612B; PL332076A1; US5816847A; MY115469A; KR20000036093A; KR100359585B1; AU4266497A; AU715078B2; WO1998011615A1; JP2001500662A; EP0948823B1

Abstract

1. Zespól styków, akumulatorowych zawierajacy przynajmniej dodatni element stykowy i ujemny element stykowy, znamienny tym, ze kazdy element stykowy ma powierzchnie dajaca sie spawac (22, 28) i powierzchnie powlekana (24, 30), a zespól jest zaopa- trzony w izolator (32), uformowany wokól elementów stykowych, przy czym wzajemne polozenie elemen- tów stykowych jest wyznaczone przez izolator, oraz element nosny (40), polaczony z elementem styko- wym dodatnim i elementem stykowym ujemnym, wyposazony w naciete linie (42), umieszczone pomie- dzy elementem nosnym, a elementami stykowymi. 20. Sposób wytwarzania zespolu styków akumu- latorowych zawierajacego przynajmniej dodatni element stykowy i ujemny element stykowy, zna- mienny tym, ze w kolejnych etapach wytlacza sie elementy stykowe z arkusza materialu dajacego sie spawac, przy czym w tym etapie wytlacza sie rów- niez element nosny (40), polaczony z elementami stykowymi, powleka sie czesc powierzchni elemen- tów stykowych (20, 26) innym materialem, formuje sie naciete linie pomiedzy elementem nosnym, a elementami stykowymi i formuje sie izolator (32) wokól styków. Fig. 2 PL PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zespół styków akumulatorowych i sposób wytwarzania zespołu styków akumulatorowych, a w szczególności sposób montażu zespołu styków, w tym powierzchni łączących się bezpośrednio z urządzeniem elektronicznym.

Głównym celem przy projektowaniu styków akumulatorów w przypadku urządzeń elektronicznych, takich jak telefony komórkowe, jest zapewnienie minimalnej powierzchni styków jak najmniejszym kosztem przy zachowaniu łatwości produkcji w wielu egzemplarzach oraz oczywiście przy spełnieniu wymagań mechanicznych i elektrycznych warunkujących funkcjonalność urządzenia.

Połączenie pomiędzy akumulatorami, a urządzeniem elektronicznym składa się zwykle z dwóch części: stałego elementu styku oraz elementu sprężynującego. Element sprężynujący jest zwykle najdroższy i zajmuje najwięcej miejsca, dlatego umieszcza się go po strome urządzenia. Ponadto jest oczywiste, że produkuje się znacznie więcej akumulatorów, niż samych urządzeń elektronicznych. Dlatego też bardziej ekonomiczne jest umieszczanie elementów sprężynujących po stronie urządzenia, a nie akumulatorów. Zwykle występuje konieczność pozłacania stykających się powierzchni. Połączenie akumulatorów i urządzenia może być osiągane na kilka sposobów, w tym przy zastosowaniu spiralnych lub listkowych elementów sprężynujących, płaskich, sztywnych styków oraz bezpośredniego połączenia końcówek ogniw.

W znanych rozwiązaniach rozmiar akumulatorów nie był odpowiedni do stosowania styków sprężynowych. Inne rozwiązania nie zapewniały izolacji pomiędzy dodatnim stykiem i ujemnym ogniwem i vice versa lub pomiędzy samymi stykami, co groziło zwarciem. Istnieją zastosowania, w których zapewniono izolacje między ogniwami, lecz ich realizacja wiąże się z użyciem dodatkowych elementów, jest bardziej złożona i kosztowna.

Zespół styków, zawierający przynajmniej dodatni element stykowy i ujemny element stykowy według wynalazku charakteryzuje się tym, że każdy element stykowy ma powierzchnię dającą się spawać i powierzchnię powlekaną, a zespół jest zaopatrzony w izolator, uformowany wokół elementów stykowych, przy czym wzajemne położenie elementów stykowych jest wyznaczone przez izolator, oraz element nośny, połączony z elementem stykowym dodatnim i elementem stykowym ujemnym, wyposażony w nacięte linie, umieszczone pomiędzy elementem nośnym, a elementami stykowymi.

Zespół styków dodatkowo zawiera środki ustalające położenie elementów stykowych w trakcie ich spawania do zestawu akumulatorów.

187 785

Środek ustalający położenie styków stanowi rowek ustalający, wyżłobiony w materiale izolatora, w kształcie przystosowanym do kołka ustalania położenia zespołu w trakcie spawania.

Szerokość styków urządzenia jest wyznaczona przez powierzchnie powlekane, zaś izolator rozciąga się na całą szerokość styków urządzenia.

Zespół styków zawiera stronę urządzenia i stronę akumulatorów, przy czym powlekane powierzchnie są umieszczone po stronie urządzenia, zaś od strony akumulatorów znajduje się uformowana warstwa izolatora.

Dodatni element stykowy i ujemny element stykowy zawierają uskoki w swych środkowych częściach, odpowiednio pomiędzy powierzchnią dającą się spawać a powierzchnią powlekaną.

Izolator jest umieszczony zasadniczo w sąsiedztwie powierzchni powlekanej, między uskokami.

Grubość zespołu styków jest wyznaczona przez uskoki.

Izolator znajduje się w obszarze o grubości wyznaczonej przez uskoki.

Wewnętrzna krawędź dodatniego elementu stykowego jest oddalona od wewnętrznej krawędzi ujemnego elementu stykowego o co najwyżej 0,5 mm.

Dodatni element stykowy i ujemny element stykowy są wykonane z niklu, zaś ich powierzchnie powlekane są powleczone złotem.

Zespół styków, w innej wersji według wynalazku charakteryzuje się tym, że dodatni element stykowy jest wbudowany w izolator, ujemny element stykowy jest wbudowany w izolator i umieszczony w pewnej odległości od dodatniego elementu stykowego, a każdy z elementów stykowych ma odkrytą powierzchnię dającą się spawać i powierzchnię powlekaną.

Rozmiary styków urządzenia są wyznaczone przez izolator, przy czym powierzchnia powlekana znajduje się w obrębie styków urządzenia, zaś odkryta powierzchnia dająca się spawać wystaje poza obręb styków urządzenia.

Dodatni element stykowy jest oddalony od ujemnego elementu stykowego co najwyżej o 0,5 mm.

Zespół styków także w innej wersji wykonania charakteryzuje się tym, że dodatni element stykowy i ujemny element stykowy zawierają uskoki w swych środkowych częściach pomiędzy odkrytą powierzchnią dającą się spawać, a powierzchnią powlekaną.

Dodatni element stykowy i ujemny element stykowy także w innym wykonaniu są wykonane z niklu, zaś ich powierzchnie powlekane są powleczone złotem.

Zespół styków dodatkowo zawiera element nośny, połączony z dodatnim elementem stykowym i ujemnym elementem stykowym, wyposażony w nacięte linie, umieszczone pomiędzy elementem nośnym, a elementami stykowymi.

Zespół styków dodatkowo zawiera elementy ustalające położenie zespołu styków w trakcie ich spawania do zestawu akumulatorów.

Środkiem ustalającym położenie styków jest rowek ustalający, wyżłobiony w materiale izolatora, w kształcie przystosowanym umieszczania kołka ustalającego przy spawaniu.

Sposób wytwarzania zespołu styków, zawierającego przynajmniej dodatni element stykowy i ujemny element stykowy, według wynalazku charakteryzuje się tym, że w kolejnych etapach wytłacza się elementy stykowe z arkusza materiału dającego się spawać, przy czym w tym etapie wytłacza się również element nośny, połączony z elementami stykowymi, powleka się część powierzchni elementów stykowych innym materiałem, formuje się nacięte linie pomiędzy elementem nośnym, a elementami stykowymi i formuje się izolator wokół styków.

Zastosowanie izolatora zgodnie z wynalazkiem i w trakcie montażu styków wyeliminowało dotychczasowe problemy związane z dokładnością położenia styków oddzielnych, pozwalając jednocześnie na zmniejszenie rozmiarów elementów i zwiększenie zabezpieczenia przed możliwością zwarcia.

Plastykowa struktura pozwoliła również na umieszczenie dodatniego styku na ogniwie ujemnym bez ryzyka zwarcia. W przeszłości jednym z problemów było ograniczenie uniemożliwiające montowanie styku o jednym potencjale na ogniwie o potencjale przeciwnym bez dodatkowego izolatora, który musiał być instalowany bardzo ostrożnie w czasie montażu sty187 785 ków. Proces montażu był trudny i kosztowny. Zgodnie z wynalazkiem izolator stanowi integralna część montażu styków, dzięki czemu pozbyto się problemów związanych ze złożonością montażu i dokładnością rozmieszczenia styków.

Zastosowana warstwa plastyku stanowi podporę dla styków, co jest korzystne z kilku powodów. Po pierwsze zapewnia to elastyczność ze stałej strony połączenia pomiędzy akumulatorami a urządzeniem. Umożliwia również zastosowanie do produkcji styków stosunkowo miękkich metali, które są zwykle tańsze, cieńsze oraz dające się łatwiej łączyć z ogniwami. Plastyk chroni również metalowe styki w trakcie transportu oraz podczas montażu, co przyczynia się do zwiększenia efektywności produkcji. Ponadto zmniejsza to ilość zniszczonych styków, które poddaje się złomowaniu. Plastyk może ponadto być modelowany w celu lepszego dopasowania do akumulatorów, co przyczynia się do łatwiejszego montażu lub wręcz jego zautomatyzowania.

W przykładzie wykonania, przedmioty wynalazku realizowane są przez montaż styków zawierających kilka elementów stykowych oraz izolator ukształtowany w taki sposób, że wzajemne położenie tych elementów pozostaje niezmienne. Zespół z jednej strony styka się z akumulatorami, zaś z drugiej z urządzeniem. Po stronie urządzenia znajdują się powierzchnie częściowo powlekane metalem szlachetnym, zaś ukształtowany izolator jest skierowany w stronę akumulatorów. W takim przypadku powlekane powierzchnie wymuszają szerokość styków urządzenia, zaś izolator rozciąga się przez całą szerokość styków.

Wśród wielu dostępnych styków mogą znajdować się styk dodatni i ujemny, przy czym część powierzchni każdego z nich daje się łatwo spawać, zaś inna część jest powlekana metalem szlachetnym. Każdy ze styków posiada ponadto uskok w środkowej części styku pomiędzy wspomnianymi wyżej powierzchniami. Izolator jest znacznie wysunięty w sąsiedztwie powlekanych powierzchni pomiędzy uskokami. Wewnętrzna krawędź dodatniego styku znajduje się co najwyżej w odległości 0,5 mm od wewnętrznej krawędzi styku ujemnego. Styki dodatni i ujemny najkorzystniej wykonuje się z niklu zaś ich powierzchnie powleka się częściowo złotem.

Jako integralna część zespołu styków dodatniego i ujemnego może być zastosowany element nośny. W tym wypadku pomiędzy elementem nośnym, a stykami znajdują się linie wyrównujące. Dokładne ustalenie położenia zespołu względem akumulatorów może być osiągnięte przy pomocy innych środków. Może to być na przykład rowek w odpowiednim kształcie wyżłobiony w materiale izolatora i przystosowany do ustalania położenia zespołu w trakcie spawania.

Innym przykładowym aspektem wynalazku jest sposób wytwarzania zespołu styków zgodnie z wynalazkiem. Metoda obejmuje wytworzenie styków z arkusza materiału dającego się spawać oraz sposób kształtowania izolatora wokół styków. Jednym z kroków technologicznych może być powlekanie styków metalem szlachetnym przed rozpoczęciem kształtowania izolatora.

Zgodnie z kolejnym przykładowym aspektem wynalazku, zespół styków zawiera jeden styk wbudowany w izolator i drugi styk wbudowany w izolator i oddalony od pierwszego. Oba styki mają fragment powierzchni dający się spawać i inny fragment powlekany metalem szlachetnym. Rozmiary izolatora określają rozmiary styków urządzenia, gdzie powlekane powierzchnie styków mieszczą się w obrębie styków urządzenia, a powierzchnie dające się spawać wystają poza styki urządzenia.

Przedmiot wynalazku zostanie bliżej objaśniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok akumulatorów wraz z dołączonym elementem zawierającym styki zgodnie z wynalazkiem, fig. 2 - widok elementu zawierającego styki akumulatorowe zgodnie z wynalazkiem, fig. 3 - przekrój wzdłuż linii III-III oznaczonych na fig. 2, fig. 4 widok z dołu elementu zawierającego styki akumulatorowe przedstawionego na fig. 2, fig. 5 widok alternatywnego rozwiązania elementu zawierającego styki akumulatorowe zgodnie z wynalazkiem, a fig. 6 przedstawia widok alternatywnego zestawu akumulatorów wraz z elementem zawierającym styki akumulatorowe zgodnie z wynalazkiem.

Na fig. 1 przedstawiono zestaw akumulatorów 10 wraz z elementem zawierającym styki akumulatorowe 12 zgodnie z wynalazkiem. Zwykle zestaw akumulatorów 10 składa się z kil6

187 785 z kilku ogniw 14 ułożonych w taki sposób, że dodatni biegun jednego akumulatora sąsiaduje z biegunem ujemnym kolejnego akumulatora w zestawie. Ogniwa 14 są połączone szeregowo tak, że ostatnie dwa ogniwa 16, 18 mają odsłonięte odpowiednie końcówki dodatnią i ujemną, które połączone są z przewodami urządzenia (nie pokazanego na rysunkach) zasilanego zestawem akumulatorów. W celu uzyskania pewnego połączenia pomiędzy zestawem akumulatorów i urządzeniem elektronicznym przy spełnieniu ograniczeń geometrycznych, element zawierający styki akumulatorowe 12 zgodnie z wynalazkiem jest przyspawany do końcówek 16, 18 zestawu akumulatorów 10.

Na fig. 2 widać element styków akumulatorowych 12, który zgodnie z wynalazkiem zawiera dodatni styk 20, którego część powierzchni 22 daje się spawać, zaś inna część 24 jest powleczona metalem szlachetnym, oraz styk ujemny 26, którego powierzchnia jest również podzielona na dwie części: dającą się spawać 28 i powlekaną 30. Izolator 32 taki jak plastyk jest ukształtowany wokół styku dodatniego 20 i ujemnego 26 i ustala ich wzajemne położenie w taki sposób, że styki 20, 26 są osadzone w izolatorze 32. Styki 20, 26 najkorzystniej wykonuje się z niklu zaś fragmenty ich powierzchni 24 najlepiej powlec złotem co zapewnia dobrą przewodność elektryczną.

Jak widać na fig. 3, każdy ze styków posiada uskok 34 w swej środkowej części pomiędzy częściami powierzchni dającymi się spawać 22, 28 i częściami powlekanymi 24, 30. Uskoki 34 wyznaczają kształt 36 w którym umieszcza się izolator 32.

Powracając do fig. 2, styki 20, 26 są osadzone w izolatorze w odległości, która jest wystarczająco duża, aby uniknąć ryzyka zwarcia elektrycznego. W najkorzystniejszym wariancie, założona odległość wynosi maksymalnie 0,5 mm.

W procesie produkcji elementu 12, styki akumulatorowe są wykonane z płaskich kawałków niklu. Powierzchnie 24, 30 są powlekane w jeden ze znanych sposobów złotem, przed lub po ukształtowaniu styków. Następnie styki instalowane są w konwencjonalnym urządzeniu odlewniczym, zaś pod nimi umieszczane są sworznie zabezpieczające, przed przypadkowym zasłonięciem powierzchni powlekanych 24, 30 w trakcie zatapiania ich w izolatorze. Sworznie zabezpieczające umieszczane są w taki sposób, że powlekane powierzchnie styków pozostają odsłonięte. Jak widać na fig. 4, sworznie zabezpieczające pozostawiają w powierzchni izolatora 32 okrągłe otwory 38 po zakończeniu procesu kształtowania. Po odpowiednim zabezpieczeniu styków do formy odlewniczej, materiał kształtujący wstrzykiwany jest do jej wnętrza. W taki sposób rozmiary izolatora narzucają wielkość styków urządzenia, stykających się z obszarem powlekanym. Obszar styku dający się spawać pozostaje poza obrębem styków urządzenia.

Powstały w ten sposób element zawiera dodatni i ujemny styk oddalone od siebie 0 określoną odległość. Powierzchnie powlekane 24, 30 styków zespołu 12 znajdują się po stronie urządzenia, zaś ukształtowany izolator po stronie akumulatorów. Rozmiary powierzchni 24, 30 określają szerokość styków urządzenia, zaś izolator rozciąga się przez całą szerokość styków urządzenia. Jak widać na fig. 3, fragment izolatora 32, może być uformowany na zespole styków po stronie urządzenia w pobliżu skoków 34. Oczywiście dopuszczalne są alternatywne konfiguracje wzajemnego położenia styków i większej lub mniejszej warstwy izolatora o ile zachowana jest odpowiednia odległość pomiędzy stykami wykluczająca ryzyko zwarcia elektrycznego oraz przy zachowaniu odpowiednich parametrów izolatora, który zabezpiecza przed zetknięciem się dodatniego styku z ujemnym ogniwem i vice versa. Przedmiot wynalazku nie ogranicza się jedynie do konfiguracji zilustrowanej na rysunkach i opisanej w powyższym opracowaniu.

Następnie ukształtowany zespół styków jest umieszczany w sąsiedztwie końcówek styków zestawu akumulatorów. Powierzchnie 22, 28 styków 20, 26 są spawane do końcówek styków zestawu akumulatorów. Bezpieczny spaw o wysokiej przewodności elektrycznej jest uzyskiwany dzięki dobrym właściwościom niklu. Doskonała przewodność elektryczna pomiędzy zestawem akumulatorów i urządzeniem elektronicznym powstaje dzięki powlekanym powierzchniom 24, 30.

W trakcie spawania zespołu styków 12 do zestawu akumulatorów 10, zespół 12 musi przylegać do końcówek styków dodatniego i ujemnego. W jednej z konfiguracji przedstawio187 785 nej na fig. 2, styki 20, 26 są przyklejone do elementu nośnego 40. Zespół styków 12 jest utrzymywany w odpowiednim położeniu względem zestawu akumulatorów 10 za pomocą zabezpieczającego elementu nośnego 40. W podobny sposób element nośny 40 może być stosowany w trakcie procesu kształtowania. Po zakończeniu spawania element 40 może być odłamany wzdłuż linii 42 i usunięty.

W alternatywnej konfiguracji, przedstawionej na fig. 5, zespół styków 12 może być wyposażony w rowek 44, wyżłobiony np. w materiale izolatora 32. Rowek taki może być wykonany w trakcie procesu kształtowania. Oczywiście znawcy tematu mogą zaproponować inne środki ustalające położenie zespołu w czasie spawania. Przykładem mogą być rozwiązania stosowane w chwytakach robotów przy montażu automatycznym, plastyk dokładnie przylegający do ogniw lub tym podobne.

Urządzenia elektroniczne takie jak np. telefony komórkowe zasilane akumulatorami litowymi mogą wymagać trzech styków: dodatniego, ujemnego i dodatkowego. Jak pokazano na fig. 6, trzeci styk może być z łatwością dołączony przy zastosowaniu pomysłów przedmiotu wynalazku. Zespół styków na fig. 6 nie leży w jednej płaszczyźnie ze stykami pryzmatycznego ogniwa 46. Znawcy tematu mogą zaproponować wiele innych konfiguracji geometrycznych akumulatorów o wielu stykach, które są zgodne z założeniami przedmiotu wynalazku.

Zespół styków zgodnie z wynalazkiem zapewnia niezawodny kontakt pomiędzy zestawem akumulatorów i urządzeniem elektronicznym. Jego konstrukcja przyczynia się do zmniejszenia rozmiarów zestawu akumulatorów oraz redukcji kosztów wytwarzania przy wielkiej ilości egzemplarzy.

Przedmiot wynalazku został opisany pod kątem rozwiązania które jest obecnie uważane za najbardziej praktyczne.

Fig. 2

187 785

Fig. 4

© 3S-©	„£>	η	\ 1
o © .]j	©	T	u

187 785

Fig. 6

Αυχ

187 785

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Zespół styków, akumulatorowych zawierający przynajmniej dodatni element stykowy i ujemny element stykowy, znamienny tym, że każdy element stykowy ma powierzchnię dającą się spawać (22, 28) i powierzchnię powlekaną (24, 30), a zespół jest zaopatrzony w izolator (32), uformowany wokół elementów stykowych, przy czym wzajemne położenie elementów stykowych jest wyznaczone przez izolator, oraz element nośny (40), połączony z elementem stykowym dodatnim i elementem stykowym ujemnym, wyposażony w nacięte linie (42), umieszczone pomiędzy elementem nośnym, a elementami stykowymi.
2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że dodatkowo zawiera środki ustalające położenie elementów stykowych w trakcie ich spawania do zestawu akumulatorów.
3. Zespół według zastrz. 2, znamienny tym, że środek ustalający położenie styków stanowi rowek ustalający (44), wyżłobiony w materiale izolatora, w kształcie przystosowanym do kołka ustalania położenia zespołu w trakcie spawania.
4. Zespół według zastrz. 1, znamienny t^m, że szerokość styków urządzenia jest wyznaczona przez powierzchnie powlekane (24, 30), zaś izolator rozciąga się na całą szerokość styków urządzenia.
5. Zespół styków według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera stronę urządzenia i stronę akumulatorów, przy czym powlekane powierzchnie (24, 30) są umieszczone po stronie urządzenia, zaś od strony akumulatorów znajduje się uformowana warstwa izolatora.
6. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że dodatni element stykowy i ujemny element stykowy zawierają uskoki (34) w swych środkowych częściach, odpowiednio pomiędzy powierzchnią dającą się spawać a powierzchnią powlekaną.
7. Zespół według zastrz. 6, znamienny tym, że izolator jest umieszczony zasadniczo w sąsiedztwie powierzchni powlekanej, między uskokami (34).
8. Zespół według zastrz. 6, znamienny tym, że grubość zespołu styków jest wyznaczona przez uskoki (34).
9. Zespół według zastrz. 8, znamienny tym, że izolator znajduje się w obszarze o grubości wyznaczonej przez uskoki (34).
10. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że wewnętrzna krawędź dodatniego elementu stykowego jest oddalona od wewnętrznej krawędzi ujemnego elementu stykowego o co najwyżej 0,5 mm.
11. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że dodatni element stykowy i ujemny element stykowy są wykonane z niklu, zaś ich powierzchnie powlekane są powleczone złotem.
12. Zespół styków akumulatorowych zawierający dodatni element stykowy i ujemny element stykowy, znamienny tym, że dodatni element stykowy jest wbudowany w izolator, ujemny element stykowy jest wbudowany w izolator i umieszczony w pewnej odległości od dodatniego elementu stykowego, a każdy z elementów stykowych ma odkrytą powierzchnię dającą się spawać (22, 28) i powierzchnię powlekaną (24, 30).
13. Zespół według zastrz. 12, znamienny tym, że rozmiary styków urządzenia są wyznaczone przez izolator, przy czym powierzchnia powlekana (24, 30) znajduje się w obrębie styków urządzenia, zaś odkryta powierzchnia dająca się spawać (22, 28) wystaje poza obręb styków urządzenia.
14. Zespół według zastrz. 12, znamienny tym, że dodatni element stykowy jest oddalony od ujemnego elementu stykowego co najwyżej o 0,5 mm.
15. Zespół według zastrz. 12, znamienny tym, że dodatni element stykowy i ujemny element stykowy zawierają uskoki (34) w swych środkowych częściach pomiędzy odkrytą powierzchnią dającą się spawać, a powierzchnią powlekaną.

187 785
16. Zespół według zastrz. 12, znamienny tym, że dodatni element stykowy i ujemny element stykowy są wykonane z niklu, zaś ich powierzchnie powlekane są powleczone złotem.
17. Zespół według zastrz. 12, znamienny tym, że dodatkowo zawiera element nośny (40), połączony z dodatnim elementem stykowym i ujemnym elementem stykowym, wyposażony w nacięte linie (42), umieszczone pomiędzy elementem nośnym, a elementami stykowymi.
18. Zespół według zastrz. 12, znamienny tym, że dodatkowo zawiera elementy ustalające położenie zespołu styków w trakcie ich spawania do zestawu akumulatorów.
19. Zespół według zastrz. 18, znamienny tym, że środkiem ustalającym położenie styków jest rowek ustalający (44), wyżłobiony w materiale izolatora, w kształcie przystosowanym do umieszczania kołka ustalającego przy spawaniu.
20. Sposób wytwarzania zespołu styków akumulatorowych zawierającego przynajmniej dodatni element stykowy i ujemny element stykowy, znamienny tym, że w kolejnych etapach wytłacza się elementy stykowe z arkusza materiału dającego się spawać, przy czym w tym etapie wytłacza się również element nośny (40), połączony z elementami stykowymi, powleka się część powierzchni elementów stykowych (20, 26) innym materiałem, formuje się nacięte linie pomiędzy elementem nośnym, a elementami stykowymi i formuje się izolator (32) wokół styków.