PL183162B1 - Sposób oznaczania glikoproteiny oraz zestaw do oznaczania glikoproteiny - Google Patents

Sposób oznaczania glikoproteiny oraz zestaw do oznaczania glikoproteiny

Info

Publication number
PL183162B1
PL183162B1 PL96323183A PL32318396A PL183162B1 PL 183162 B1 PL183162 B1 PL 183162B1 PL 96323183 A PL96323183 A PL 96323183A PL 32318396 A PL32318396 A PL 32318396A PL 183162 B1 PL183162 B1 PL 183162B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
reagent
peroxidase
proteinase
liter
glycoprotein
Prior art date
Application number
PL96323183A
Other languages
English (en)
Other versions
PL323183A1 (en
Inventor
David J. Torrens
Darren P. Shipley
Sarah C. Poller
Original Assignee
Genzyme Ltd
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Priority claimed from GBGB9509248.2A external-priority patent/GB9509248D0/en
Priority claimed from GBGB9516757.3A external-priority patent/GB9516757D0/en
Application filed by Genzyme Ltd filed Critical Genzyme Ltd
Publication of PL323183A1 publication Critical patent/PL323183A1/xx
Publication of PL183162B1 publication Critical patent/PL183162B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12QMEASURING OR TESTING PROCESSES INVOLVING ENZYMES, NUCLEIC ACIDS OR MICROORGANISMS; COMPOSITIONS OR TEST PAPERS THEREFOR; PROCESSES OF PREPARING SUCH COMPOSITIONS; CONDITION-RESPONSIVE CONTROL IN MICROBIOLOGICAL OR ENZYMOLOGICAL PROCESSES
    • C12Q1/00Measuring or testing processes involving enzymes, nucleic acids or microorganisms; Compositions therefor; Processes of preparing such compositions
    • C12Q1/34Measuring or testing processes involving enzymes, nucleic acids or microorganisms; Compositions therefor; Processes of preparing such compositions involving hydrolase
    • C12Q1/37Measuring or testing processes involving enzymes, nucleic acids or microorganisms; Compositions therefor; Processes of preparing such compositions involving hydrolase involving peptidase or proteinase
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12QMEASURING OR TESTING PROCESSES INVOLVING ENZYMES, NUCLEIC ACIDS OR MICROORGANISMS; COMPOSITIONS OR TEST PAPERS THEREFOR; PROCESSES OF PREPARING SUCH COMPOSITIONS; CONDITION-RESPONSIVE CONTROL IN MICROBIOLOGICAL OR ENZYMOLOGICAL PROCESSES
    • C12Q1/00Measuring or testing processes involving enzymes, nucleic acids or microorganisms; Compositions therefor; Processes of preparing such compositions
    • C12Q1/26Measuring or testing processes involving enzymes, nucleic acids or microorganisms; Compositions therefor; Processes of preparing such compositions involving oxidoreductase

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Wood Science & Technology (AREA)
  • Proteomics, Peptides & Aminoacids (AREA)
  • Zoology (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • General Engineering & Computer Science (AREA)
  • Microbiology (AREA)
  • Molecular Biology (AREA)
  • Analytical Chemistry (AREA)
  • Biotechnology (AREA)
  • Physics & Mathematics (AREA)
  • Biochemistry (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Biophysics (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Genetics & Genomics (AREA)
  • Measuring Or Testing Involving Enzymes Or Micro-Organisms (AREA)
  • Investigating Or Analysing Biological Materials (AREA)
  • Preparation Of Compounds By Using Micro-Organisms (AREA)
  • Peptides Or Proteins (AREA)
  • Enzymes And Modification Thereof (AREA)

Abstract

1. Sposób oznaczania glikoproteiny w próbce, znamienny tym, ze miesza sie próbke z pierwszym odczynnikiem zawierajacym proteinaze i peroksydaze, tak aby wytworzyc sub- strat, który moze zostac utleniony przez oksydaze ketoaminowa; dodaje sie drugi odczynnik zawierajacy oksydaze ketoaminowa; oraz oznacza sie wydzielony nadtlenek wodoru lub zuzyty tlen, tak aby wykryc i/lub oznaczyc ilosciowo glikoproteine. PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób oznaczania glikoproteiny oraz zestaw do oznaczania glikoproteiny; w szczególności wynalazek dotyczy sposobu obejmującego zastosowanie proteinazy w tym samym odczynniku, w którym znajduje się peroksydaza.
Peroksydaza chrzanowa jest oksydoreduktazą (dononoksyreduktaza nadtlenku wodoru; EC 1.11.1.7). Jest ona powszechnie stosowana w naukach przyrodniczych jako enzym wskaźnikowy (patrz np. Essays in Biochemistry, 1994; 28: 129-146) i stanowi jeden z członów rodziny enzymów peroksydazowych. Do konkretnych cech tego enzymu należy jego łatwość sprzęgania się z nośnikami, takimi jak przeciwciała lub inne enzymy, wysoka aktywność w stosunku do szeregu substratów oraz dobra stabilność termiczna. Stanowi on pojedynczy polipeptyd zawierający 308 aminokwasów, o względnej masie cząsteczkowej 44000 i zawiera prostetycznągrupę heminy nadającą brunatne zabarwienie. Enzym zawiera 4 mostki disulfidowe oraz dwa jony wapniowe, których usunięcie prowadzi do spadku stabilności.
183 162
Enzym ten katalizuje przenoszenie wodoru z donora wodoru do akceptora wodoru. Akceptorem wodoru jest zazwyczaj nadtlenek wodoru, choć mogą być również wykorzystywane nadtlenki metylu i etylu. Nadtlenek wodoru ulega redukcji zgodnie z następującą reakcją:
H2O2 + AH2 -> 2H2O + A
Wykorzystywać można wiele różnych donorów wodoru. Należą do nich fenole, aminofenole, indofenole, diaminy, leukobarwniki. W oksydacyjnym procesie usuwania wodoru z takich związków tworząsię produkty, które można wykryć wzrokiem lub określić ilościowo, zazwyczaj w spektrofotometrze. Do innych stosowanych metod wykrywania należy fluorymetria, luminometria i elektrochemia.
Enzym można fizycznie sprzęgać z innymi białkami, takimi jak przeciwciała lub ich fragmenty. Umożliwia to wykorzystanie specyficznych właściwości wiążących przeciwciała do pomiaru analitu lub do histologicznej identyfikacji lokalizacji antygenu. Można go także chemicznie połączyć z oksydazą w celu ilościowego oznaczenia substratu oksydazy. Istnieje wiele analitów, które można oznaczać z wykorzystaniem specyficznych oksydaz. Szereg spośród nich znajduje się w płynach biologicznych, a ich analiza może być przydatna z klinicznego punktu widzenia. Zastosowanie fenolu i aminoantypirenu jako chromogenów połączonych z układem oksydaza-peroksydazajest znane od dawna (patrz np. Ann. Clin. Biochem., 1969,6:24-27). Niedawno zaproponowano zamienniki fenolu, takie jak N-etylo-N-(2-hydroksy-3-sulfopropylo)-m-toluidyna (TOOS), bardziej czułe i barwiące się w szerokim zakresie pH (patrz np. Chem. Pharm. Buli., 1982; 30: 2492-2497).
Jednym z takich analitów jest glikoproteina lub fruktozamina. Jest to produkt nieenzymatycznej reakcji, w której glukoza lub inne cukry mogą tworzyć produkty kondensacji z wolnymi grupami aminowymi białka (patrz np. Clin. Chem., 1987; 33:2153-2163). We krwi do głównych glikozylowanych białek należy albumina, w której odsłonięte reszty lizyny zapewniają wolne grupy aminowe oraz hemoglobina, w której N-końcowy aminokwas, walina, może także reagować z glukozą. U diabetyków stężenia składników białkowych we krwi zmieniają się w stosunkowo wąskich granicach. Natomiast stężenie glukozy może zmieniać się znacząco w krótkim okresie czasu. Wiele zmian patologicznych występujących u diabetyków spowodowanych jest przedłużonym działaniem glukozy o podwyższonych stężeniach na białka. Z tego względu pomiar glikoprotein jest klinicznie przydatny w ocenie średniej ekspozycji na działanie glukozy w okresie życia białka.
Szereg metod zastosowano do oznaczania całkowitej glikoproteiny. Obecnie metodę wzorcową stanowi procedura furozynowa (patrz np. J. Clin. Chem. Clin. Biochem., 1981; 19: 81-87). Obejmuje ona trawienie białka w 6-molowym kwasie solnym w 95-100°C przez 18 godzin. Furozyna stanowi w tych warunkach produkt uzyskany z glikozylowanej lizyny, który można oznaczyć metodą HPLC. Jest to sposób zbyt złożony i czasochłonny do rutynowego wykorzystania. Nieznacznie prostszajest procedura z kwasem tiobarbiturowym, gdyż stosuje się krótsze trawienie kwasem (2-5 godzin), a uzyskany produkt, 5-hydroksymetylofurfuraldehyd można poddać reakcji z kwasem tiobarbiturowym uzyskując pochodną o maksimum absorbancji przy 443 nm. Inną metodę stanowi chromatografia powinowactwa fenyloboronianowego. W warunkach alkalicznych fenyloboronian tworzy kompleksy z cis-diolowymi grupami cukrów. Jednakże nawet przy dokładnej regulacji temperatury i wcześniejszym usunięciu glukozy dokładność tej metody jest niezadowalająca.
Najprostsza z wykorzystywanych w skali technicznej i najpowszechniej wykorzystywana metoda oznaczania glikoproteiny w surowicy opartajest na zdolności fruktozamin do redukowania w roztworze alkalicznym nitrobłękitu tetrazoliowego (NBT) z wytworzeniem błękitnego barwnika (patrz np. Clin. Chem. Acta, 1982; 127:87-95). Wielką zaletą takiej proceduryjest łatwość jej automatyzowania. Od tego czasu została ona zmodyfikowana tak, aby zmniejszyć zakłócenia spowodowane stężeniem białka, lipidów i kwasu moczowego (patrz np. Clin. Chem., 1991; 37: 552-556). Jednakże tylko około połowa zmierzonej aktywności redukcyjnej u normalnych
183 162 i będących pod ścisłą kontrolą diabetyków związana jest z glikoproteiną (patrz np. Clin. Chem., 1988; 320-323).
Aby wyeliminować problemy złej specyficzności zaobserwowanej w metodzie NBT opracowano metodę enzymatyczną (patrz np. EP-A-526150). W opracowanym dwuodczynnikowym układzie wykorzystuje się proteinazę do degradacji białka surowiczego, po czym stosuje się oksydazę ketoaminową, która działa na fragmenty glikozylowane. Oksydaza może być połączona z układem peroksydazy i chromogenu w końcowym punkcie oznaczenia, gdy ilość powstałej barwnej substancji jest proporcjonalna do ilości glikoproteiny w próbce. Opisano również podobny sposób z wykorzystaniem enzymu z innego źródła (patrz np. EP-A-576838). Jednakże wadą tych metod jest duże prawdopodobieństwo zakłóceń ze strony askorbinianu i bilirubiny, gdy stosuje się świeże próbki. Ponadto stosuje się w nich peroksydazę w drugim odczynniku, co wymaga przeprowadzenia korygującej ślepej próby z odczynnikiem.
Można również wspomnieć zgłoszenie EP-A-678576, które dotyczy oksydazy fruktozylo-aminokwasowej wytwarzanej przez hodowle szczepów Fusarium lub Gibberełla.
Proteinaza w pierwszym odczynniku musi wykazywać dużą aktywność w stosunku do glikoproteiny oraz zdolność uwalniania substratu dla oksydazy ketoaminowej. Zdolność do rozszczepiania różnych wiązań peptydowych jest bardzo korzystna z punktu widzenia szybkiego uwalniania substratu. Znanychjest szereg proteinaz niespecyficznych, takichjak pronaza i proteinaza K, a także wiele innych proteinaz o różnych specyficznościach, pochodzących z wielu różnych gatunków, stosowanych pojedynczo lub w kombinacji.
Z uwagi na wymaganą szeroko zakrojoną proteolizę białek krwi oraz niespecyficzny charakter proteinazy, zachowanie aktywności enzymu w roztworze, w którym znajduje się proteinaza, jest wysoce nieprawdopodobne. Z tego względu peroksydazę powinno się wprowadzać do drugiego spośród dwóch odczynników, tak aby proteinaza była narażona na działanie peroksydazy tylko przez stosunkowo krótki okres czasu w kuwecie po dodaniu drugiego odczynnika. Absorbancję kuwety mierzy się tuż przez dodaniem drugiego odczynnika i ponownie po wytworzeniu przez układ oksydaza ketoaminowa/peroksydaza barwnego produktu. Zmiana absorbancji pomiędzy tymi dwoma odczytami dla próbki związana jest nie tylko z ilością glikoproteiny w próbce, ale również z absorbancją samego drugiego odczynnika. Dlatego też musi się wykonać analizę ślepej próby w celu wprowadzenia korekty.
Aby metoda kliniczna została powszechnie zaakceptowana, bardzo ważne jest ograniczenie do minimum zakłóceń ze strony substancji innych niż pożądany analit. Do dwóch znanych związków zakłócających działanie układów oksydaza/peroksydaza należy bilirubina i askorbinian (patrz np. Ann. Clin. Biochem., 1984; 21: 398-404). Stężenie glikoproteiny w normalnej surowicy wynosi około 0,1 mmola/litr. Zakłócenia sąpoważniejsze w przypadku analitów obecnych w stosunkowo niskich stężeniach niż analitów takich jak glukoza i cholesterol, których normalne stężenia przekraczaaą3 mmole/litr. Wysoka doustna dawka witaminy C może spowodować poważne zakłócenia nawet w próbie cholesterolowej (patrz np. Clin. Chem., 1992; 38: 2160).
Różne rozwiązania zastosowano w celu zmniejszenia zakłóceń związanych z bilirubiną. Należy do nich obniżenie pH reakcji do 6,1 (patrz np. Clin. Chem., 1981; 27:375-379). Nie jest to odpowiednie rozwiązanie w przypadku enzymatycznej metody glikoproteinowej, gdyż niezbędny enzym wymaga wyższego pH. Można również na próbki podziałać wstępnie peroksydazą i nadtlenkiem wodoru, który utlenia bilirubinę (patrz np. Clin. Chem., 1992; 38: 2411-2413). Jednakże nie jest to dobry sposób, gdyż obejmuje stosowanie dodatkowego odczynnika, a ponadto jest wysoce prawdopodobne, że będzie on zakłócać przeprowadzaną następnie reakcję utleniania. Do usuwania bilirubiny zastosowano również oksydazę bilirubinową(patrz np. Clin. Chem., 1984; 30:1389-1392), z tym, że konieczne byłoby wówczas stosowanie dodatkowego odczynnika, gdyż jest raczej mało prawdopodobne, aby oksydaza bilirubinowa zachowała swoją aktywność w obecności proteinazy w pierwszym odczynniku do próby glikoproteinowej.
Żelazocyjanek potasu zastosowano do usuwania zakłócającej bilirubiny w stężeniu do 170 gmola/litrw próbie nakwas moczowy (patrz np. Clin. Chem., 1980; 26:227-231). Inni badacze wykazali nawet wyższy stopień usunięcia zakłócenia, z tym, że wprowadzenie żelazocyjan183 162 ku potasu do pierwszego odczynnika w układzie składającym się z dwóch odczynników powodowało niską stabilność odczynnika (patrz np. Euro. J. Clin. Chem., Clin. Biochem., 1993; 31:861 -868). Jak to zostanie opisane poniżej, stwierdzono, że zakłócenie w postaci bilirubiny w stężeniu do 400 pmoli/litr można usunąć za pomocą żelazocyjanku potasu dodanego do pierwszego odczynnika dwuodczynnikowej próby glikoproteinowej oraz, że ciekły odczynnik jest stabilny przez szereg tygodni w 4°C.
Zastosowano szereg metod w celu ochrony układów oksydaza/peroksydaza przed zakłóceniami ze strony askorbinianu. Najczęściej stosowanym środkiem jest oksydaza askorbinianowa (patrz np. Clin. Chem., 1980; 26:227-231), której nie możnajednak wprowadzać do odczynnika zawierającego proteinazę, gdyż zostanie ona wówczas szybko rozłożona. Wstępna obróbka węglem aktywnym (patrz np. Clin. Chem., 1989; 35: 2330-2333) jest niepraktyczna.
Opisano zakłócenia askorbinianowe za pomocą metali o potencjale redoksy równym lub wyższym od potencjału askorbinianu, ale niższym od potencjału redoksy substancji chromogenicznej. Metale takie, w tym miedź, mogąnależeć do grup VIII, I-B, II-B i IV-Aukładu okresowego (patrz np. US-A-3411887). Bardzo ważne jest aby potencjał redoksy jonu metalu był niższy od potencjału redoksy substancji chromogenicznej, gdyż w przeciwnym wypadku sam jon metalu będzie dawał zabarwienie w nieobecności oznaczonego analitu. Zbadano także zachowanie się miedzi w podobnym układzie oksydaza/peroksydaza, stwierdzając, że bardzo małe efekty można zaobserwować nawet przy wysokich stężeniach miedzi, rzędu 30 mmoli/litr (patrz np. Clin. Chem., 1982; 28: 578-588).
Według wynalazku okazało się, co zostanie opisane poniżej, że można usunąć zakłócenia askorbinianowe w metodzie oksydazowo/peroksydazowej oznaczania glikoproteiny poprzez zastosowanie miedzi w stężeniach poniżej 0,1 mmola/litr. Ponadto, jeśli w układzie takim zastosuje się wodę zamiast surowicy lub osocza, miedź będzie zdolna do bezpośredniego utleniania układu chromogenu. Wynika stąd, że potencjał redoksy miedzi musi być wyższy od potencjału układu chromogenu. Powód, dla którego miedź nie zakłóca analizy próbek surowicy lub osocza, może wynikać z wiązania miedzi przez produkty trawienia białek krwi przez proteinazę.
Celem wynalazku jest dostarczenie enzymatycznego sposobu oznaczania glikoproteiny w materiałach biologicznych, zgodnie z którym peroksydazę i proteinazę wprowadza się do tego samego odczynnika. Nieoczekiwanie proteinaza nie wpływa na aktywność peroksydazy. Inne składniki drugiego odczynnika nie przyczyniają się znacząco do absorbancji kuwety, tak że korygowanie poprzez wykonywanie ślepej próby nie jest konieczne. Zmianę absorbancji można po prostu porównać z absorbancją obserwowaną w przypadku wzorca zawierającego określoną ilość glikoproteiny.
Innym celem wynalazku jest zapewnienie ochrony działania glikoproteiny przed zakłóceniami ze strony askorbinianu lub bilirubiny, które mogą być obecne w próbce. Powodzenie w usuwaniu zakłócenia w postaci askorbinianu może również zależeć od wprowadzenia peroksydazy do pierwszego, a nie drugiego odczynnika.
Wynalazek może być także przydatny w szeregu procesach wymagających zastosowania peroksydazy w przypadku, gdy korzystne mogłoby być jej wymieszanie z proteazą. Do takich innych zastosowań należą przypadki, w których analit należy oddzielić od białka, aby umożliwić jego oznaczanie za pomocą oksydazy, albo takie, w których nie naruszone białka zakłócają oznaczenie. Sposób według wynalazku może być także przydatny do oznaczania określonych glikozylowanych składników w płynach biologicznych oraz do oznaczania glikozylowanej hemoglobiny.
Przedmiotem wynalazku jest sposób oznaczania glikoproteiny w próbce, charakteryzujący się tym, że miesza się próbkę z pierwszym odczynnikiem zawierającym proteinazę i peroksydazę, tak aby wytworzyć substrat, który może zostać utleniony przez oksydazę ketoaminową dodaje się drugi odczynnik zawierający oksydazę ketoaminową oraz oznacza się wydzielony nadtlenek wodoru lub zużyty tlen, tak aby wykryć i/lub oznaczyć ilościowo glikoproteinę.
Przedmiotem wynalazku jest również zestaw do oznaczania glikoproteiny, charakteryzujący się tym, że zawiera: pierwszy odczynnik zawierający proteinazę i peroksydazę; drugi od6
183 162 czynnik zawierający oksydazę ketoaminową; oraz ewentualnie środki do oznaczania powstałego nadtlenku wodoru lub zużytego tlenu.
Zazwyczaj sposób według wynalazku wykorzystuje się w odniesieniu do próbek biologicznych w postaci płynów ustrojowych, takich jak surowica lub osocze krwi.
Według wynalazku proteinazę stanowi zasadniczo proteinaza K, korzystnie z Tritirachium album, a peroksydazę stanowi peroksydaza chrzanowa. Korzystnie oksydazę ketoaminową otrzymuje się z grupy bakterii Klebsiella, z grzybów rodzaju Fusarium lub Acremonium albo z drożdży rodzajuDebaryomyces, korzystnie z Fusarium. (Oksydaza ketoaminowa katalizuje utlenianie atomu węgla w pozycji 1 grupy cukrowej glikoproteiny, co prowadzi do hydrolitycznego rozpadu wiązania aminowego i uwolnienia osonu cukrowego i nadtlenku wodoru z aminokwasu).
Zazwyczaj wykonywanie wymaganego pomiaru obejmuje wykorzystanie ewentualnie zmodyfikowanej reakcji Trinder (określanej niekiedy jako metoda „PAP”) lub elektrody tlenowej.
W korzystnym wykonaniu zakłóceniom ze strony askorbinianu przeciwdziała się wprowadzając w pierwszym odczynniku związek miedzi (II), korzystnie octan miedzi (II) oraz ewentualnie kwas żółciowy i/lub kwas batofenantrolinodisulfonowy; i/lub zakłóceniom ze strony bilirubiny przeciwdziała się wprowadzając w pierwszym i/lub odczynniku żelazocyjanek, korzystnie żelazocyjanek potasu. Ponadto w drugim odczynniku wprowadzić można kwas etylenodiaminotetraoctowy i/lub mannitol w celu utrzymania aktywności oksydazy ketoaminowej.
W obecnie korzystnym rozwiązaniu według wynalazku wykorzystuje się proteinazę K z Tritirachium album w stężeniu w kuwecie od 1do 10 g/litr wraz z peroksydazą chrzanową w kuwecie od 0,01 do 1 g/litr.
Wynalazek ilustrują następujące przykłady.
Przykład 1. Przygotowano dwie pary odczynników do oznaczania glikoproteiny. Jedna para zawierała peroksydazę w pierwszym odczynniku wraz z proteinazą, a druga para zawierała peroksydazę w drugim odczynniku. Pierwsza para zawierała 12 g/litr proteinazy K, 0,4 g/litr peroksydazy chrzanowej i 3,0 mmola/litr 4-aminoantypirenu w roztworze buforowym w postaci kwasu (N-2-hydroksyetyl)piperazyno-N/-(3-propanesulfoniowego) (EPPS) o stężeniu 100 mmoli/litr, pH 8,5 w pierwszym odczynniku oraz 10000jednostek/litr oksydazy ketoaminowej i 26,6 mmola/litr TOOS w buforze EPPS o stężeniu 100 mmoli/litr, pH 8,5 w drugim odczynniku. Druga para zawierała 12 g/litr proteinazy K i 3,0 mmola/litr 4-aminoantypirenu w buforze EPPS o stężeniu 100 mmoli/litr, pH 8,5 w pierwszym odczynniku oraz 10000jednostek/litr oksydazy ketoaminowej, 1,33 g/litr peroksydazy chrzanowej i 26,6 mmola/litr TOOS w buforze EPPS o stężeniu 100 mmoli/litr, pH 8,5 w drugim odczynniku.
Odczynniki zbadano z wykorzystaniem automatycznego analizatora Cobas Mira S. 100 (li odczynnika zawierającego proteinazę zmieszano w plastykowej kuwecie z 10jxl cukrzycowej ludzkiej surowicy i 40 jtl wody jako rozcieńczalnika w celu przepłukania wnętrza pojemnika z próbką. Po inkubowaniu przez 7 minut w 37°C, 30 jul drugiego odczynnika i 20 jil wody jako rozcieńczalnika zmieszano z zawartością tej samej kuwety. Absorbancję kuwety mierzono przy 550 nm w odstępach 25-sekundowych od rozpoczęcia pomiaru do 1,5 minuty po dodaniu drugiego odczynnika. Analizator automatycznie koryguje wyniki absorbancji uwzględniając rozcieńczenie zawartości kuwety w wyniku dodania drugiego odczynnika.
Wyniki dla kompozycji, w przypadku której peroksydaza chroniona była przed proteinazą poprzez dodawanie jej w drugim odczynniku przedstawiono na załączonej fig. 1. W celu wyliczenia zmian absorbancji spowodowanych przez glikoproteinę w próbce surowicy należy najpierw odjąć zmianę absorbancji próbki wody na skutek zmiany barwy spowodowanej dodaniem peroksydazy.
Załączona fig. 2 ilustruje wyniki dla kompozycji, w przypadku której peroksydaza dodana została jako część pierwszego odczynnika. Absorbancja próbki wody nie zmienia się w wyniku dodania drugiego odczynnika. Pomimo obecności proteinazy wraz z peroksydazą obserwowana zmiana absorbancji w próbce surowicy jest taka samajak zmiana przedstawiona na fig. 1 po odjęciu wyniku dla wody jako ślepej próby.
183 162
Przykład 2. Przygotowano odczynnik zawierający 0,2 g/litr peroksydazy chrzanowej i 2,25 mmola/litr 4-aminoantypirenu w buforze EPPS o stężeniu 100 mmoli/litr, pH 8,5, z dodatkiem i bez 12 g/litr proteinazy K. Odczynniki przechowywano w temperaturze pokojowej. Aktywność peroksydazy mierzono w każdym odczynniku po 0,5 i 24 godzinach od przygotowania odczynnika na podstawie jego zdolności do wytwarzania purpurogaliny z pirogalolu i nadtlenku wodoru. Wyniki przedstawiono poniżej.
Czas (godziny) Odczynnik z proteinazą K Odczynnik bez proteinazy K
0,5 43,9 kilojednostek/litr 48,9 kilojednostek/litr
24 47,1 kilojednostek/litr 45,3 kilojednostek/litr
Proteinaza K nie zmniejsza aktywności peroksydazy chrzanowej w roztworze w ciągu 24 godzin w temperaturze pokojowej.
Przykład3. Podwójny odczynnik do oznaczania glikoproteiny przygotowywano i przechowywano w 4°C. Pierwszy odczynnik zawierał 12 g/litr proteinazy K, 0,4 g/litr peroksydazy, 8 mmoli/litr TOOS, 100 pmoli/litr żelazocyjanku potasu, 300 pmoli/litr octanu miedzi i 1,2 mmola/litr winianu sodu w buforze z EPPS o stężeniu 75 moli/litr, pH 8,0. Drugi odczynnik zawierał 10000 jednostek/litr oksydazy ketoaminowej i 10 mmoli/litr 4-aminoantypirenu w buforze z EPPS o stężeniu 83 mmole/litr, pH 8,0.
Odczynniki zbadano na dwóch próbkach surowicy w aparacie Cobas Mira jak w przykładzie 1, przed i po przechowywaniu ciekłych odczynników przez 22 dni w 4°C. Próbki przechowywano w stanie zamrożonym stosując w każdej analizie świeżo odmrożoną porcję. Zmiany absorbancji spowodowane obecnością glikoproteiny wyliczano odejmując absorbancję tuż przed dodaniem drugiego odczynnika do absorbancj i zarejestrowanej po 2,1 minutach. Wyniki przedstawiono poniżej.
Dni w 4°C Zmiana absorbancji
Surowica 1 Surowica 2
0 0,0282 0,1106
22 0,0310 0,1173
Z danych tych wynika, że przy wykonywaniu pełnej próby oksydazowo/peroksydazowej nie obserwuje się spadku sygnału na skutek degradacji peroksydazy chrzanowej przez proteinazę K po przechowywaniu odczynnika w 4°C przez 22 dni.
Przykład 4. Przygotowano 3 kompozycje do oznaczania glikoproteiny w celu zbadania wpływu peroksydazy na zdolność usuwania askorbinianu i bilirubiny, stanowiących zakłócenia. W kompozycji A pierwszy odczynnik zawierał 12 g/litr proteinazy K, 0,4 g/litr peroksydazy i 8 mmoli/litr TOOS w buforze z EPPS o stężeniu 75 moli/litr, pH 8,0. Drugi odczynnik zawierał 10000 jednostek/litr oksydazy ketoaminowej i 10 mmoli/litr 4-aminoantypirenu w buforze z EPPS o stężeniu 83 mmole/litr, pH 8,0. Kompozycja ta nie zawierała składników do eliminowania zakłóceń. Kompozycja B była podobna do A, z tym, że do pierwszego odczynnika dodano 100 pmoli/litr żelazocyj anku potasu, 300 pmoli/litr octanu miedzi i 1,2 mmola/litr winianu sodu. Dodatki te wprowadzono w celu zmniejszenia zakłóceń powodowanych przez bilirubinę i askorbinian. Kompozycja C była podobna do B, z tym, że pierwszy odczynnik nie zawierał peroksydazy. Drugi odczynnik zawierał peroksydazę w stężeniu 1,33 g/litr. Dzięki temu po zmieszaniu próbki, odczynników i rozcieńczalników a analizatorze, zgodnie z procedurą z przykładu 1, wszystkie trzy kompozycje zapewniały takie same stężenia peroksydazy w kuwecie.
183 162
Trzy kompozycje użyto do oznaczania glikoproteiny w czterech próbkach. Zastosowano (1) wodę, (2) rozcieńczoną surowicę kontrolną (1 część wody na 4 części surowicy), (3) surowicę rozcieńczonąw taki sam sposób podstawowym roztworem askorbinianu, tak że stężenie askorbinianu w surowicy wynosiło 400 gmoli/litr oraz (4) surowicę rozcieńczoną podstawowym roztworem nieskoniugowanej bilirubiny, tak że stężenie bilirubiny w surowicy wynosiło 400 pmoli/litr. Przy wyliczaniu wyników w przypadku kompozycji C zmianę absorbancji zmierzoną dla wody odejmowano od zmian absorbancji powodowanych przez próbki surowicy w celu skorygowania absorbancji spowodowanej obecnością peroksydazy w drugim odczynniku.
W poniższej tabeli wpływ askorbinianu i bilirubiny powodujących zakłócenia przedstawiono jako zmiany absorbancji obserwowane w obecności zakłóceń, wyrażone jako procent zmiany absorbancji dla surowicy kontrolnej.
Kompozycja Procent odzysku surowicy w obecności
400 pmoli/litr askorbinianu 400 pmoli/litr bilirubiny
A 9 72
B 95 97
C 540 99
Bilirubina w stężeniu 400 jimoli/litr obniża zmianę absorbancji do wielkości stanowiącej 72% absorbancji próbki kontrolnej, gdy stosowana jest w kompozycji A. Jednakże kombinacja żelazocyjanku potasu, miedzi i winianu w pierwszym odczynniku całkowicie eliminuje zakłócenia w przypadku kompozycji B (z peroksydaząw pierwszym odczynniku) oraz kompozycji C (z peroksydaząw drugim odczynniku).
Zakłócenia powodowane przez askorbinian były szczególnie silne w przypadku kompozycji A, powodując ubytek ponad 90% sygnału. Dodatkowe składniki w kompozycji B zmniejszają ten wpływ do wielkości poniżej 5%. Jeśli jednak taką samą ilość peroksydazy doda się do drugiego odczynnika (kompozycja C), następuje zdecydowany wzrost zmiany absorbancji. Z tego względu w takim układzie usuwanie zakłóceń związanych z askorbinianem zależy od dodawania peroksydazy w pierwszym odczynniku.
Przykład 5.W celu zwiększenia do maksimum wydajności w laboratorium pożądane jest, aby czas wykonywania testu w automatycznym analizatorze był możliwie jak najkrótszy. W rzeczywistości w pewnych analizatorach nie można przeprowadzić procesów z dwoma odczynnikami, gdy pierwszy czas inkubacji przekracza 3 minuty. Szkodliwy wpływ skrócenia czasu inkubacji z pierwszym odczynnikiem na zdolność do usuwania zakłócenia w postaci askorbinianu ilustruje poniższa kompozycja A. Natomiast kompozycja B zawiera pewne dodatkowe składniki znacząco poprawiające usuwanie zakłócenia.
W kompozycji Apierwszy odczynnik zawierał 6 g/litr proteinazy K, 0,4 g/litr peroksydazy, 8 mmoli/litr TOOS, 20 gmoli/litr żelazocyjanku potasu, 250 ymoli/litr octanu miedzi i 1,0 mmola/litr winianu sodu w buforze z EPPS o stężeniu 75 moli/litr, pH 8,0. Drugi odczynnik zawierał 10000 jednostek/litr oksydazy ketoaminowej i 10 mmoli/litr 4-aminoantypirenu w buforze z EPPS o stężeniu 83 mmole/litr, pH 8,0. Kompozycję tą sprawdzono dla dwóch różnych czasów inkubacji, 2,9 i 7 minut.
W kompozycji B pierwszy odczynnik zawierał 6 g/litr proteinazy K, 0,4 g/litr peroksydazy, 8 mmoli/litr TOOS, 100 fmoli/litr żelazocyjanku potasu, 100 pmoli/litr octanu miedzi, 2% wagowo/objętościowe kwasu żółciowego, 1% wagowo/objętościowy eteru polioksyetyleno-tridecylowego zawierającego 10 merów oksyetylenowych i 175 gmoli/litr kwasu batofenantrolinodisulfonowego w buforze z EPPS o stężeniu 75 moli/litr, pH 8,0. Drugi odczynnik był taki sam jak w przypadku kompozycji A.
Dwie kompozycje wykorzystano w oznaczaniu glikoproteiny w 3 próbkach, a mianowicie stosując (1) rozcieńczoną surowicę kontrolną (1 część wody na 4 części surowicy), (2) surowicę
183 162 rozcieńczoną w taki sam sposób podstawowym roztworem askorbinianu, tak że stężenie askorbinianu w surowicy wynosiło 300 pmoli/litr oraz (3) surowicę rozcieńczoną podstawowym roztworem nieskoniugowanej bilirubiny, tak że stężenie bilirubiny w surowicy wynosiło 300 pmoli/litr.
Próbkę, odczynniki i rozcieńczalniki zmieszano w analizatorze zgodnie z procedurą z przykładu 1, z tym, że czas inkubacji z pierwszym odczynnikiem wynosił 2,9 lub 7 minut.
W poniższej tabeli wpływ askorbinianu i bilirubiny powodujących zakłócenia przedstawiono jako zmiany absorbancji obserwowane w obecności zakłóceń, wyrażone jako procent zmiany absorbancji dla surowicy kontrolnej.
Kompozycja Czas inkubacji 2,9 minuty % odzysku w surowicy z Czas inkubacji 7 minut % odzysku w surowicy z
400 pmoli/litr askorbinianu 400 pmoli/litr bilirubiny 400 pmoli/litr askorbinianu 400 pmoli/litr bilirubiny
A 82 87 90 97
B 95 95
Przykład 6. Wadą krótkiego czasu inkubacji próbki z odczynnikiem 1 przy stosowaniu odczynników eliminujących zakłócenia wspomniane powyżej jest to, że daje się zaobserwować wpływ szybkości reakcji, gdy jako próbkę zastosuje się wodę. Choć taka reakcja w tle niejest wyraźna, gdy próbkę stanowi surowica, korzystne byłoby, gdyby sposób można było wykorzystać w przypadku próbek innych niż surowica.
W kompozycji A pierwszy odczynnik zawierał 4 g/litr proteinazy K, 0,28 g/litr peroksydazy, 5,6 mmola/litr TOOS, 90 pmoli/litr żelazocyjanku potasu, 90 pmoli/litr octanu miedzi, 1,8% wagowo/objętościowego kwasu żółciowego, 1,2% wagowo/objętościowego eteru polioksyetyleno-tridecylowego zawierającego 10 merów oksyetylenowych i 144 pmole/litr kwasu batofenantrolinodisulfonowego oraz 5 mmoli/litr octanu wapnia w buforze z EPPS o stężeniu 75 moli/litr, pH 8,0. Drugi odczynnik zawierał 13000 jednostek/litr oksydazy ketoaminowej i 10,5 mmola/litr 4-aminoantypirenu w buforze z EPPS o stężeniu 50 mmoli/litr, pH 8,0.
Kompozycja B była podobna do kompozycji A, z tym, że drugi odczynnik zawierał 30 mmoli/litr soli disodowej EDTA.
Dwie kompozycje wykorzystano w oznaczaniu glikoproteiny w trzech próbkach, to znaczy (1) w wodzie; (2) w surowicy od diabetyków; oraz (3) w osoczu od diabetyków.
Zbadano z wykorzystaniem automatycznego analizatora Cobas Mira S. Odczynnik zawierający proteinazę (250 pl) zmieszano w plastykowej kuwecie z 20 pl próbki i 30 pl wodyjako rozcieńczalnika w celu przepłukania wnętrza pojemnika z próbką. Po inkubowaniu przez 2,9 minuty w 37°C 50 pl drugiego odczynnika i 10 pl wody jako rozcieńczalnika zmieszano z zawartością tej samej kuwety. Absorbancję kuwety mierzono przy 550 nm w odstępach 25-sekundowych od rozpoczęcia pomiaru do 1,5 minuty po dodaniu drugiego odczynnika.
Profile absorbancji dla kompozycji A i B przedstawiono odpowiednio na załączonych fig. 3 i 4. Można stwierdzić, że obecność EDTA w drugim odczynniku zapobiega wzrostowi absorbancji obserwowanemu po dodaniu drugiego odczynnika, gdy próbkę stanowi woda. Sygnał wysyłany przez próbkę surowicy i osocza jest o 15% silniejszy, gdy drugi odczynnik zawiera EDTA. Obydwa te efekty mogą być spowodowane chelatowaniem miedzi przez EDTA. Miedź może wytwarzać sygnał z chromogenami oraz częściowo hamuje aktywność oksydazy ketoaminowej.
Przykład 7. Drugi odczynnik można stabilizować dodając do niego mannitol.
Przygotowano 2 kompozycje drugiego odczynnika. Kompozycja A zawierała 50 mmoli/litr buforu EPPS, pH 8,0; 10,5 mmola/litr aminoantypirenu; 30 mmoli/litr EDTA i 6000jednostek/litr oksydazy ketoaminowej. Kompozycja B była zbliżona, z tym, że zawierała 5%
183 162 mannitolu. Po liofilizacji i odtworzeniu wodą demineralizowaną każdą kompozycję przechowywano przez 21 dni w 25°C oraz w stanie zamrożonym w -20°C (w celach kontrolnych).
Stabilność kompozycji odczynników z dodatkiem i bez mannitolu zbadano stosując procedurę Cobas Mira z przykładu 6 oraz surowicę jako próbkę i pierwszy odczynnik zawierający 3 g/litr proteinazy K, 0,28 g/litr peroksydazy, 5,6 mmola/litr TOOS, 90 (imoli/litr żelazocyjanku potasu, 90 (moli/litr octanu miedzi, 1,8% kwasu żółciowego, 1,2% eteru polioksyetylenotridecylowego zawierającego 10 merów oksyetylenowych, 144 (imole/litr kwasu batofenantrolinodisulfonowego oraz 5 mmoli/litr octanu wapnia w buforze z EPPS o stężeniu 60 moli/litr, pH 8,0. Wyniki wyliczono odejmując absorbancję kuwety przy 550 nm tuż przed dodaniem drugiego odczynnika od absorbancji zmierzonej po 2,5 minutach od dodania drugiego odczynnika absorbancji po 21 dniach były następujące:
Temperatura przechowywania Kompozycja A zmiana absorbancji, % Kompozycja B zmiana absorbancji, %
-20°C 0,1036 0,1062
+25°C 0,0795 77 1,1040 98
W ciągu 3 tygodni w 25°C sygnał emitowany przy stosowaniu kompozycji A spadł do wielkości stanowiącej zaledwie 77% sygnału dla zamrożonego odczynnika kontrolnego. Natomiast kompozycja B, zawierająca mannitol, była stabilna.
Przykład 8. Zastosowanie enzymatycznej metody oznaczania glikoproteiny sprawdzono równolegle z dostępną w handlu metodą z nitrobłękitem tetrazoliowym (katalog Roche nr 0736694) przez porównanie z furozynową procedurą odniesienia. Obejmowała ona hydrolizę kwasową, a następnie oznaczanie ilościowe metodą HPLC specyficznej dla glikoproteiny. Jako wzorzec zastosowano fruktozylolizynę.
Zastosowano odczynniki enzymatyczne o następującym składzie:
Pierwszy odczynnik zawierał 4 g/litr proteinazy K, 0,28 g/litr peroksydazy, 5,6 mmola/litr TOOS, 90 |imoli/litr żelazocyjanku potasu, 30 (^moli/litr octanu miedzi, 1,8% kwasu żółciowego, 0,25% eteru polioksyetyleno-tridecylowego zawierającego 10 merów oksyetylenowych, 144 jimole/litr kwasu batofenantrolinodisulfonowego oraz 5 mmoli/litr octanu wapnia w buforze z EPPS o stężeniu 60 moli/litr, pH 8,0. Drugi odczynnik zawierał 10,5 mmola/litr 4-aminoantypirenu, 30 mmoli/litr EDTA, 9000 jednostek/litr oksydazy ketoaminowej i 3% mannitolu w buforze z EPPS o stężeniu 50 mmoli/litr, pH 8,0.
250 (tl pierwszego odczynnika zmieszano w plastykowej kuwecie z 20 μ1 próbki i 30 |il wody jako rozcieńczalnika w celu przepłukania wnętrza pojemnika z próbką. Po inkubowaniu przez 5 minut w 37°C 50(l drugiego odczynnika i 10 (il wody jako rozcieńczalnika zmieszano z zawartością tej samej kuwety. Absorbancję kuwety mierzono przy 550 nm w odstępach 25-sekundowych łącznie przez 10 minut. Zmiany absorbancji spowodowane obecnością glikoproteiny wyliczano odejmując absorbancję tuż przed dodaniem drugiego odczynnika od absorbancji zarejestrowanej po 5 minutach.
Obecność glikoproteiny w 56 próbkach surowicy od diabetyków zbadano każdąz 3 metod. W przypadku zarówno metody enzymatycznej, jak i NBT stwierdzono dobrą korelację z metodą odniesienia, z wielkościami r wynoszącymi odpowiednio 0,95 i 0,96 (patrz załączona fig. 5). Metoda NBT wykazywała dodatni błąd statystyczny 95 (moli/litr lub 34% podanej górnej granicy w metodzie odniesienia, podczas gdy w metodzie enzymatycznej linia regresji przebiegała bardzo blisko oryginału. Sugeruje to, że zarówno metodą enzymatyczną, jak i NBT oznacza się ten sam analit, z tym, że procedura enzymatyczna nie jest podatna na niespecyficzny spadek aktywności spowodowany przez tło obecne w surowicy.
183 162
183 162
Fig. 1. Peroksydaza dodana w drugim odczynniku
Czas (minuty) u
O
V( «Λ • —l
Λ
U
O t/5
183 162 cs
Ό
O o * ·“ CO i
Fig. 2. Peroksydaza dodana w pierwszym odczynniku ΐ
o'
183 162
Fig. 3. Odczynnik 2 bez EDTA
o>
<o t·» . co
CM
CM ó
CM O 00 CO MT CM o S
CM CM *— ▼— *r~ 1— o
Ó Ó Ó ó ó ó ó ó
(0SSV) ebuBqjosqv
183 162
Q
W
N o4
Λ s
c
r - I-· ! |-1..... 1......! 1 1 < ł °
to ·<· 04 O «0 to V 04 O 2?
04 oi 04 04 Τ- Ύ” O
Ó ó Ó Ó Ο ó ó Ó ó ó
(0SSV) vbyBqJosqv
183 162
Enzymatyczne oznaczanie glikoproteiny
Absorbancja (d.A550/0,6 cm)
Fig. 5. Porównanie metody fruktozaminowej NBT i enzymatycznej oznaczania białka
(4)!l/3|0iuri) 18N Kuiiuezojtjiuj
Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.
Cena 4,00 zł.

Claims (10)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób oznaczania glikoproteiny w próbce, znamienny tym, że miesza się próbkę z pierwszym odczynnikiem zawierającym proteinazę i peroksydazę, tak aby wytworzyć substrat, który może zostać utleniony przez oksydazę ketoaminową; dodaje się drugi odczynnik zawierający oksydazę ketoaminową; oraz oznacza się wydzielony nadtlenek wodoru lub zużyty tlen, tak aby wykryć i/lub oznaczyć ilościowo glikoproteinę.
  2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że próbkę stanowi płyn ustrojowy, korzystnie surowica lub osocze krwi.
  3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że proteinazę stanowi proteinaza K, korzystnie z Tritirachium album.
  4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że peroksydazę stanowi peroksydaza chrzanowa.
  5. 5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że oksydaza ketoaminowa wytwarzana jest przez bakterie z grupy Klebsiella, z grzybów rodzaju Fusarium lub Acremonium albo z drożdży rodzaju Debaryomyces, korzystnie z Fusarium.
  6. 6. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że pomiar obejmuje wykorzystanie ewentualnie zmodyfikowanej reakcji Trinder lub elektrody tlenowej.
  7. 7. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że zakłóceniom ze strony askorbinianu przeciwdziała się wprowadzając w pierwszym odczynniku związek miedzi (II), korzystnie octan miedzi (II) oraz ewentualnie kwas żółciowy i/lub kwas batofenantrolinodisulfonowy.
  8. 8. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że zakłóceniom ze strony bilirubiny przeciwdziała się wprowadzając w pierwszym i/lub odczynniku żelazocyjanek, korzystnie żelazocyjanek potasu.
  9. 9. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że w drugim odczynniku wprowadza się kwas etylenodiaminotetraoctowy i/lub mannitol w celu utrzymania aktywności oksydazy ketoaminowej.
  10. 10. Zestaw do oznaczania glikoproteiny, znamienny tym, że zawiera pierwszy odczynnik zawierający proteinazę i peroksydazę; drugi odczynnik zawierający oksydazę ketoaminową; oraz ewentualnie środki do oznaczania powstałego nadtlenku wodoru lub zużytego tlenu.
    * * *
PL96323183A 1995-05-05 1996-05-03 Sposób oznaczania glikoproteiny oraz zestaw do oznaczania glikoproteiny PL183162B1 (pl)

Applications Claiming Priority (3)

Application Number Priority Date Filing Date Title
GBGB9509248.2A GB9509248D0 (en) 1995-05-05 1995-05-05 Peroxidase/proteinase reagent and use thereof
GBGB9516757.3A GB9516757D0 (en) 1995-08-16 1995-08-16 Peroxidase/proteinase reagent and use thereof
PCT/EP1996/001912 WO1996034977A1 (en) 1995-05-05 1996-05-03 Determination of glycated proteins

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL323183A1 PL323183A1 (en) 1998-03-16
PL183162B1 true PL183162B1 (pl) 2002-05-31

Family

ID=26306995

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL96323183A PL183162B1 (pl) 1995-05-05 1996-05-03 Sposób oznaczania glikoproteiny oraz zestaw do oznaczania glikoproteiny

Country Status (12)

Country Link
US (1) US6008006A (pl)
EP (1) EP0823943B1 (pl)
JP (1) JP3159451B2 (pl)
AT (1) ATE182626T1 (pl)
AU (1) AU694039B2 (pl)
CA (1) CA2218982A1 (pl)
DE (1) DE69603472T2 (pl)
DK (1) DK0823943T3 (pl)
ES (1) ES2136418T3 (pl)
GR (1) GR3030874T3 (pl)
PL (1) PL183162B1 (pl)
WO (1) WO1996034977A1 (pl)

Families Citing this family (25)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
JP3987900B2 (ja) * 1997-11-26 2007-10-10 アークレイ株式会社 糖化タンパク質の測定方法
JP3949854B2 (ja) 1999-10-01 2007-07-25 キッコーマン株式会社 糖化蛋白質の測定方法
JP2001258593A (ja) * 2000-03-22 2001-09-25 Oriental Yeast Co Ltd 糖化アルブミンの測定方法
US20040048387A1 (en) * 2000-06-07 2004-03-11 Isami Tsuboi Method of detecting saccharified albumin
CN102899388B (zh) * 2001-01-31 2015-07-29 旭化成制药株式会社 测定糖化蛋白质的组合物
EP1443115B1 (en) * 2001-10-11 2010-05-26 ARKRAY, Inc. Method of pre-treating sample for measuring saccharified amine and method of measuring saccharified amine
USRE45074E1 (en) 2001-10-11 2014-08-12 Arkray, Inc. Method of pre-treating sample for measuring saccharified amine and method of measuring saccharified amine
US6951728B2 (en) * 2002-05-10 2005-10-04 Lifescan, Inc. Multilayer reagent test strips to quantify glycated protein in a physiological sample
JP4226341B2 (ja) * 2003-01-14 2009-02-18 旭化成ファーマ株式会社 糖化リン脂質の分析方法および分析試薬
US7153666B2 (en) * 2003-07-17 2006-12-26 General Atomics Methods and compositions for determination of glycated proteins
EP1914315B1 (en) * 2005-07-19 2013-02-27 Kikkoman Corporation Method for determination of glycosylated protein and determination kit
US7943385B2 (en) * 2006-07-25 2011-05-17 General Atomics Methods for assaying percentage of glycated hemoglobin
WO2008013874A1 (en) * 2006-07-25 2008-01-31 General Atomics Methods for assaying percentage of glycated hemoglobin
CN102076867A (zh) * 2008-05-13 2011-05-25 通用原子公司 用于直接测定糖化血红蛋白百分比的电化学生物传感器
TW201312119A (zh) * 2011-09-15 2013-03-16 Toyo Boseki 糖化血紅素測量用多層試驗片、及使用它之測量方法
CN104164473A (zh) * 2013-05-16 2014-11-26 北京豪迈生物工程有限公司 糖化白蛋白酶法检测试剂盒及其检测方法
JP6938964B2 (ja) * 2017-02-28 2021-09-22 東洋紡株式会社 生体試料の前処理器具
WO2019117586A1 (ko) 2017-12-12 2019-06-20 주식회사 딕스젠 생체지표 진단용 실리카 나노입자 및 이의 제조방법
JP7314932B2 (ja) * 2018-05-10 2023-07-26 東洋紡株式会社 生体成分測定試薬キットの感度低下抑制方法
JP7314931B2 (ja) * 2018-05-10 2023-07-26 東洋紡株式会社 生体成分測定試薬キットの感度低下抑制方法
CN111999352A (zh) * 2019-05-26 2020-11-27 谢艳 一种过氧化氢的检测方法或试剂盒
EP3995586B1 (en) * 2019-07-01 2025-11-05 Nagase Diagnostics Co., Ltd. Glycosylated protein assay reagent containing protease stabilizer increasing redox potential of ferrocyanide, method for assaying glycosylated protein, method for preserving glycosylated protein assay reagent, and method for stabilizing glycosylated protein assay reagent
JP7328808B2 (ja) * 2019-07-01 2023-08-17 旭化成ファーマ株式会社 ジメチルスルホキシドを含む糖化タンパク質測定試薬、糖化タンパク質の測定方法、糖化タンパク質測定試薬の保存方法、及び糖化タンパク質測定試薬の安定化方法
JPWO2022158548A1 (pl) * 2021-01-23 2022-07-28
EP4283301A4 (en) * 2021-01-23 2024-11-13 Provigate Inc. METHOD AND DEVICE FOR ASSESSING THE LEVEL OF PROTEIN GLYCATION

Family Cites Families (5)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US4657864A (en) * 1985-06-18 1987-04-14 Westvaco Corporation Method for stabilizing peroxidase solutions
DE3620817A1 (de) * 1986-06-21 1987-12-23 Boehringer Mannheim Gmbh Verfahren zur spezifischen bestimmung des serumfructosamingehalts sowie hierfuer geeignetes reagenzgemisch
GB9116315D0 (en) * 1991-07-29 1991-09-11 Genzyme Ltd Assay
JP3157622B2 (ja) * 1992-06-05 2001-04-16 株式会社ミツカングループ本社 フルクトシルアミンデグリカーゼ、その製造法及び該酵素を用いたアマドリ化合物の定量方法
US5712138A (en) * 1994-10-05 1998-01-27 Kyoto Daiichi Kagaku Co., Ltd. Fructosyl amino acid oxidase

Also Published As

Publication number Publication date
DE69603472D1 (de) 1999-09-02
ATE182626T1 (de) 1999-08-15
JP3159451B2 (ja) 2001-04-23
ES2136418T3 (es) 1999-11-16
CA2218982A1 (en) 1996-11-07
EP0823943A1 (en) 1998-02-18
PL323183A1 (en) 1998-03-16
JPH11504808A (ja) 1999-05-11
US6008006A (en) 1999-12-28
AU5815296A (en) 1996-11-21
DE69603472T2 (de) 1999-12-30
WO1996034977A1 (en) 1996-11-07
AU694039B2 (en) 1998-07-09
DK0823943T3 (da) 1999-11-29
EP0823943B1 (en) 1999-07-28
GR3030874T3 (en) 1999-11-30

Similar Documents

Publication Publication Date Title
PL183162B1 (pl) Sposób oznaczania glikoproteiny oraz zestaw do oznaczania glikoproteiny
Fossati et al. Use of 3, 5-dichloro-2-hydroxybenzenesulfonic acid/4-aminophenazone chromogenic system in direct enzymic assay of uric acid in serum and urine.
EP2336351A2 (en) Method of selectively determining glycated hemoglobin
CN109239059B (zh) 一种糖化血清蛋白测定试剂盒及其制备方法和应用
EP2319937B1 (en) Blood component measurement method utilizing hemolyzed whole blood, and kit for the method
US20040063213A1 (en) Assay method with the use of redox reaction
JPS61146196A (ja) H↓2o↓2の測色的測定を改善するための方法び試薬
Morin et al. Single Glucose Oxidase—Peroxidase reagent for two-minute determination of serum glucose
US8026078B2 (en) Method of quantifying glycosylated protein using redox reaction and quantification kit
JP5129572B2 (ja) 生体試料中の2項目の測定対象物の同時分別定量方法
JP4889396B2 (ja) ロイコ色素の安定化方法
JP4214648B2 (ja) 糖化蛋白質測定試薬
CS227331B2 (en) Method of glycerol determination
JP2880209B2 (ja) 総ビリルビンの定量法及びそれに用いる試薬
JP4260542B2 (ja) 高分子中のケトアミンの測定方法
US7226790B2 (en) Method for measurement using sodium azide
JP2004113014A (ja) 糖化アミノ酸の消去方法
TW202227639A (zh) 降低測定誤差之方法
JP2643205B2 (ja) 高感度比色定量法
JP3227486B2 (ja) 銅の測定方法
JP2000097927A (ja) 酸化剤による影響を排除する方法
JPH0772157A (ja) 糖化蛋白の定量方法およびその定量用キット
EP3461907A1 (en) Measurement of glycoprotein
JP3690754B2 (ja) 試料中の成分の定量法