PL180690B1 - Sposób podbijania jednoczesnie kilku podkladów torowych PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Sposób podbijania jednoczesnie kilku podkladów torowych, znamienny tym, ze w cyklicznie powtarzajacym sie pierwszym cyklu podbijania przy podniesionym torze do ustalonego polozenia, dokonuje sie jed- noczesnego podbijania grup podkladów obejmujacych kazdorazowo po co najmniej dwa podklady, przy czym pomiedzy tymi grupami pozostawia sie nie podbite najwy- zej dwa podklady, które niezaleznie od pierwszego cyklu, podbija sie w wykony- wanym pózniej w drugim cyklu podbijania. Fig. 1 PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy sposobu podbijania jednocześnie kilku podkładów torowych.

Z amerykańskiego opisu patentowego nr 5 397 700 znany jest układ maszyn przeznaczony specjalnie do podbijania torów rozgałęźnych i składający się z wielopodkładowego agregatu podbijającego oraz z dającej się z nią połączyć dodatkowej maszyny do podbijania z jednopodkładowym agregatem do podbijania. Bezpośrednio przed eksploatacją maszyny dodatkowa podbijarka odsprzęgana jest i napędzana niezależnie za pomocą własnego napędu jezdnego. Za pośrednictwem podbijarki ubijane są podsypki podkładów, zarówno w torze głównym jak i torze rozgałęźnym, w których szybko i bez trudności mogą wchodzić podbijaki do tłucznia. Podkłady nie podbite przez wielopodkładowy agregat podbijający zostaną w końcu podbite przez dodatkową niezależną jezdną podbijarkę bez potrzeby podnoszenia toru. Dzięki takiej kombinacji istnieje również możliwość podbijania torów rozgałęźnych przy użyciu jednego wydajnego wielopodkładowego agregatu podbijającego.

Również z amerykańskiego opisu patentowego nr 3 744 428 znana jest maszyna do podbijania podkładów, składająca się z dwóch ram umieszczonych jedna za drugą w kierunku wzdłużnym maszyny, przy czym każdej z tych ram przyporządkowany jest jeden wielopodkładowy agregat podbijający. Następny w kierunku roboczym agregat podbijający jest ułożyskowany przesuwnie wzdłuż maszyny. Podbijanie wykonywane jest w ten sposób, że po podbiciu dwóch sąsiednich podkładów przez przedni wielopodkładowy agregat podbijający, cała maszyna przesuwa się do przodu łącznie o cztery podkłady, pozostawiając za sobą dwa podkłady. Podkłady nie podbite przez przedni wielopodkładowy agregat podbijający, zostaną w końcu podbite przez następny wielopodkładowy agregat podbijający. Zgodnie z jedną z wersji wykonania przedstawionych na fig. 7, znane jest również przyporządkowanie każdej z ram podbijarki dwóch jednopodkładowych agregatów podbijających zamiast jednego wielopodkładowego agregatu podbijającego. Takie jednopodkładowe agregaty oddalone są wzajemnie od siebie o odległość odpowiadającą rozstawowi podkładów. Dla wyrównania różniących się między sobą rozstawów podkładów, każdy agregat podbijający jest ułożyskowany przesuwnie na ramie maszyny w jej kierunku wzdłużnym. Dalsze podbijarki z dwoma wielopodkłado180 690 wymi agregatami podbijającymi znane są z amerykańskich opisów patentowych 4 224 874, 3 595 170 oraz 3 494 297.

Celem niniejszego wynalazku jest opracowanie odpowiedniego sposobu podbijania większej liczby podkładów torowych, za pomocą którego uzyskuje się szczególnie wysoką wydajność podbijania w połączeniu z dokładną i trwałą geometrią toru.

Zgodnie z wynalazkiem sposób polega na tym, że w cyklicznie powtarzającym się pierwszym cyklu podbijania przy podniesionym torze do ustalonego położenia, dokonuje się jednoczesnego podbijania grup podkładów, obejmujących każdorazowo po co najmniej dwa podkłady, przy czym pomiędzy tymi grupami pozostawia się nie podbite najwyżej dwa podkłady, które niezależnie od pierwszego cyklu, podbija się w wykonywanym później drugim cyklu podbijania.

Dzięki takiemu sposobowi, przy pełnym uwzględnieniu problematyki konstrukcyjnej, wynikającej z jednoczesnego podbijania większej liczby podkładów, można uzyskać optymalną wydajność podbijania. W wyniku dwustopniowego sposobu podbijania, można wykorzystać w szczególnie korzystny sposób sprawdzone już w eksploatacji agregaty podbijające bez potrzeby ich zmiany konstrukcyjnej, przy czym dzięki pozostawieniu niepodbitego podkładu w pierwszym cyklu podbijania pomiędzy dwoma grupami podbijania, można uzyskać najlepsze możliwe wyznaczenie geometrii długiego odcinka toru, korygowanej w pierwszym przebiegu podbijania. W konsekwencji pozostawione podkłady można później szybko i bez trudności podbijać, biorąc za punkt odniesienia już uprzednio wyznaczoną geometrię toru.

Inne korzystne cechy wynalazku wynikają z treści zastrzeżeń patentowych zależnych.

Przedmiot wynalazku zostanie objaśniony według przykładów jego wykonania na rysunku, na którym fig. 1, 3 i 5 przedstawiają schematycznie odpowiednie warianty pierwszego cyklu podbijania A dla sposobu będącego przedmiotem wynalazku, fig. 2, 4 i 6 - przedstawiają schematycznie wykonane później drugie cykle podbijania B, a fig. 7 oraz 8 - pokazują widok boczny układu maszyny składającej się z dwóch podbijarek, przedniej i tylnej przeznaczonej do realizacji sposobu będącego przedmiotem wynalazku.

Na fig. 1 uwidoczniono czterokrotną strzałką 59 jednoczesne podbijanie dwóch grup podkładów, oznaczonych przez x oraz y. Każda z tych dwóch grup podkładów x oraz y zawiera dwa usytuowane bezpośrednio jeden za drugim podkłady pokazane na rysunku jako całkowicie zaczernione. Takie jednoczesne podbijanie łącznie czterech podkładów 22 następuje w pierwszym cyklu A, powtarzającym się cyklicznie w kierunku roboczym oznaczonym strzałką 3. Liniami przerywanymi kropka - kreska i czterema strzałkami pionowymi oznaczono te następne cykle. Podkład umieszczony w każdym przypadku pomiędzy dwoma grupami podkładów x, y jest nie podbity w pierwszym cyklu podbijania i oznaczono go literą z. Bezpośrednio przed wykonaniem pierwszego cyklu podbijania toru 2 podnosi się go do ustalonego w planie położenia.

Jak wynika z fig. 2, po pierwszym cyklu podbijania A, tor 2 jest podbijany w grupach podkładów x i y, zawierających każdorazowo dwa podkłady 22, przy czym pomiędzy tymi dwoma grupami podkładów pozostawiany jest w każdym przypadku nie podbity podkład z. Te pojedyncze podkłady z są podbijane w drugim cyklu podbijania B, który jest wykonywany całkowicie niezależnie od pierwszego cyklu podbijania A, bez ujemnego przy tym wpływu na skorygowaną uprzednio geometrię toru w pierwszym cyklu podbijania. Podczas drugiego cyklu podbijania B można wywierać docisk w kierunku pionowym na szynę 57 położoną nad podkładem z podlegającym podbijaniu.

Cykle A i A podbijania, przedstawione schematycznie na fig. 3 i 4 różnią się między sobą tym, że pomiędzy dwoma grupami podkładów x, y obejmującymi po dwa podkłady 22, w każdym przypadku znajdują się łącznie dwa podkłady z, bezpośrednio sąsiadujące w kierunku wzdłużnym toru, które zostały podbite w pierwszym cyklu podbijania A. Te dwa podkłady z są podbijane w drugim cyklu podbijania B jak wskazano podwójną strzałką 60 na fig. 4, bez ujemnego wpływu na ustawionąjuż geometrię toru w pierwszym cyklu podbijania A.

W przykładzie pokazanym na fig. 5 oraz 6, przednia grupa podkładów w kierunku roboczym, zawiera łącznie trzy sąsiadujące ze sobą bezpośrednio podkłady 22 podczas gdy tylna grupa podkładów obejmuje dwa podkłady 22. Te pięć podkładów 22 podbija się jednocze4

180 690 śnie według strzałek 61 przy uwzględnieniu geometrii toru. Pomiędzy nimi znajduje się grupa podkładów z, która zawiera jedynie pojedynczy podkład 22. Ten pojedynczy podkład jest podbijany w drugim cyklu podbijania B.

Uwidoczniony na fig. 7 i 8 układ maszyny 1 do podbijania podkładów 22 toru 2 składa się z wyprzedzającej podbijarki 4, w stosunku do kierunku roboczego oznaczonego strzałką 3, oraz następującej po niej dodatkowej podbijarki 5. Obydwie podbijarki 4 i 5 do podbijania podkładów są połączone rozłącznie w jeden układ maszyny za pomocą sprzęgającego urządzenia 6.

Podbijarka 4 przeznaczona do jazdy na podwoziach szynowych 11, którą można również określić jako podbijarkę główną lub podstawową, posiada ramę 10 składającą się z dwóch części 8, 9, połączonych razem za pomocą przegubu 7 i z kabin operatorów 12, zainstalowanych po obydwóch końcach tej ramy. Zespół napędowy 13 zapewniający zasilanie energią różne napędy znajduje się w tylnej części 9 ramy 10 podbijarki, którą skonstruowano w postaci wagonu doczepnego. Pomiędzy obydwoma podwoziami szynowymi 11, stanowiącymi konstrukcję nośną części mostkowej 8 ramy 10 podbijarki, jest zainstalowana rama robocza 14 przebiegająca w kierunku wzdłużnym maszyny. Tylna część wspomnianej ramy roboczej wsparta jest bezpośrednio na torze 2 za pośrednictwem jezdnego podwozia szynowego 15, podczas gdy przedni koniec 16 jest ułożyskowany w łożysku 17 ramy 10 podbijarki, tak aby mógł on przesuwać się poziomo w kierunku wzdłużnym. To przesuwanie ramy roboczej 14 w ramie podbijarki 4 jest realizowane za pomocą napędu przestawiania 66. Do ramy roboczej 14 są zamocowane dwa wielopodkładowe podbijające agregaty 18, 19 rozmieszczone jeden za drugim w kierunku wzdłużnym maszyny, z których każdy jest skonstruowany w takiej postaci aby można podbijać jednocześnie dwa bezpośrednio sąsiadujące ze sobą podkłady 22.

Każdy wielopodkładowy podbijający agregat 18, 19 posiada cztery podbijające narzędzia 21 po każdej wzdłużnej stronie maszyny, usytuowane jedno za drugim w kierunku wzdłużnym maszyny i wyposażone w podbijaki 20, do jednoczesnego podbijania dwóch bezpośrednio sąsiadujących ze sobą podkładów 22. Podbijające narzędzia 21, które dzięki napędowi wibracji 23 można wprawiać w drgania, mogą być wzajemnie do siebie dosuwane za pomocą odpowiednich własnych napędów dosuwu 24. Każda para podbijaków 20 przynależnych do podbijających narzędzi 21, w fazie początkowej przed realizacją czynności podbijających i przesuwających jest od siebie oddalona o odległość a pomiędzy podkładami. Obydwa podbijaki 20 dwóch wielopodkładowych podbijających agregatów 18, 19 wzajemnie ze sobą sąsiadujących w kierunku wzdłużnym maszyny, są od siebie w podobny sposób oddalone na odległość a pomiędzy podkładami 11, oczywiście w odniesieniu do swego położenia istniejącego przed rozpoczęciem podbijania. Za pomocą napędu 25 dokonuje się pionowej regulacji obydwóch wielopodkładowych podbijających agregatów 18, 19.

Pomiędzy obydwoma wielopodkładowymi podbijającymi agregatami 18, 19 jest zamocowany do roboczej ramy 14 agregat 27 do podnoszenia i regulacji tom, który za pomocą napędów 26 może być przestawiany pionowo i poprzecznie. Również w tym rejonie jest umieszczony przestawnie w pionie czujnikowy organ 29 systemu odniesienia 30, współpracujący z czujnikowymi rolkami 28 toczącymi się po torze 2. Czujnikowy organ 29 jest podłączony za pośrednictwem pomiarowego czujnika 31 poprzez naprężony drut do linii odniesienia 32 systemu odniesienia 30. Drugi agregat 27 do podnoszenia i regulacji toru, jest umieszczony wyprzedzająco przed wielopodkładowym podbijającym agregatem 19 w odniesieniu do roboczego kierunku maszyny 4.

W ramie 10 maszyny nad jezdnym podwoziem szynowym 15 roboczej ramy 14 jest zabudowana kabina operatora 33 z centralnym sterującym urządzeniem 34 do sterowania obydwóch wielopodkładowych podbijających agregatów 18, 19 i obydwóch agregatów 27 do podnoszenia i regulacji toru. Ciągły roboczy przesuw ramy 10 maszyny, zapewnia jezdny napęd 35. Dla oznaczenia podkładów 22 nie podbitych jednocześnie po pierwszym cyklu podbijania grupowego obydwoma wielopodkładowymi podbijającymi agregatami 18, 19, przewidziano urządzenie cechujące 36, które w połączeniu z podkładowym czujnikiem 37 oznacza na przykład farbą natryskową te nie podbite jeszcze podkłady.

180 690

Jak uwidoczniono na fig. 8, dodatkowa podbijarka 5 jest osadzona na ramie 39 maszyny wspartej na jezdnych podwoziach szynowych 38. Rama ta pomiędzy dwoma jezdnymi podwoziami szynowymi 38 jest zagięta do góry, z graniczną płaszczyzną obrysu 40 nachyloną pod pewnym kątem w stosunku płaszczyzny toru. Nachylenie tej płaszczyzny obrysu 40 jest tego rodzaju, że jej odległość do górnej krawędzi szyny 41 na jednym końcu 42 ramy 39 zapewniającym połączenie z podbijarką4 wynosi maksymalnie 3,5 metra, natomiast na drugim przeciwległym końcu odległość ta maksymalnie wynosi 2 metry.

Pomiędzy obydwoma jezdnymi szynowymi podwoziami 38 dodatkowej podbijarki 5 przewidziano umieszczenie jedynie jednopodkładowego podbijającego agregatu 43 oraz kabiny operatora 44 z sterującym urządzeniem 45. Kabina operatora 44 jest umieszczona, podobnie jak jednopodkładowy podbijający agregat 43, poniżej odcinka 46 ramy 39 maszyny skonstruowanej w ten sposób, że ma zagięcie wznoszące się do góry i odpowiednie nachylenie względem płaszczyzny toru. Jednopodkładowy podbijający agregat 43, który przesuwa się w pionie za pomocą napędu 47 jest wyposażony w podbijaki 48, dosuwane do siebie tak, aby można podbić pojedynczy podkład 22. Do dodatkowej podbijarki 5 jest podłączony detektor 49, umożliwiający automatyczną detekcję ocechowanego podkładu 50. Na tylnym końcu dodatkowej podbijarki 5, w kierunku roboczym, jest usytuowana zamiatarka szczotkowa 52, regulowana w pionie i obracana za pomocą napędu 51 oraz zawierająca usytuowany poprzecznie przenośnik taśmowy 53. Zasilanie energią różnych napędów oraz napędu jezdnego 54 zapewnia silnik 55.

W dalszej części zostanie bliżej wyjaśniony sposób działania opisanego układu maszyny 1.

Układ maszyny 1, z dodatkową podbijarką 5 sprzężoną z podstawową podbijarką 4, wykonującą grupowe podbijanie podkładów jest w całości transportowany po szynach na miejsce jego zastosowania. Po dojechaniu do tego miejsca, następuje odłączenie dodatkowej podbijarki 5 od podstawowej podbijarki 4. Wykorzystując podbijarkę 4 w kierunku roboczym, rama 10 maszyny wykonuje ciągły ruch do przodu dzięki pracy napędu jezdnego 35, podczas gdy jej wewnętrzna rama robocza 14 wraz z wielopodkładowymi podbijającymi agregatami 18, 19 przesuwa się krokowo do przodu od jednego miejsca podbijania do drugiego miejsca, dzięki przerywanej pracy napędu przestawiania 66. Kiedy tylko rama robocza 14 zatrzyma się w danym miejscu, następuje jednoczesne obniżenie obydwóch wielopodkładowych podbijających agregatów 18, 19, dzięki pracy napędów 25, w celu podbicia dwóch par podkładów jednocześnie, pomiędzy którymi leży środkowy podkład 22, nie podbity w trakcie tego podbijania grupowego.

Bezpośrednio przed wykonaniem pierwszego podstawowego cyklu podbijania grupowego następuje przeprowadzenie wszelkich koniecznych korekcji geometrii toru dzięki użyciu obydwu agregatów do podnoszenia i regulacji toru 27 we współpracy z układem odniesienia 30. Po jednoczesnym podbiciu łącznie czterech podkładów 22, następuje ponowne podniesienie obydwóch wielopodkładowych podbijających agregatów 18, 19, które wraz z ramą roboczą 14, zostają przesunięte do przodu za pośrednictwem napędu przestawiania 66 o odległość równą pięciokrotnej odległości a pomiędzy podkładami, co oznaczono strzałką 56 na fig. 2 rysunku. Tutaj po obniżeniu obydwóch wielopodkładowych podbijających agregatów 18, 19 rozpoczyna się ponownie opisany cykl podbijania przez jednoczesne podbijanie łącznie czterech kolejnych podkładów 22.

Wraz z obniżeniem obydwóch wielopodkładowych podbijających agregatów 18, 19, zostaje włączony czujnik 37 podkładów, pracujący najlepiej w sposób bezstykowy, przeznaczony do zliczania podkładów. Kiedy tylko środkowy podkład 22, który nie został podbity podczas wspomnianego wyżej podbijania, znajdzie się w pobliżu urządzenia cechującego 36, następuje automatyczne jego zadziałanie. Nie podbity podkład 22 zostaje tym samym pomalowany natryskowo farbą celem jego oznakowania 50. W tym względzie można naturalnie przewidzieć użycie wszelkich innych znanych rodzajów cechowania podkładów, na przykład za pomocą odpowiedniego magnesowania okolicy szyny przyporządkowanej podkładowi 22, lub w podobny sposób. Oczywiście, ocechowanie podkładu 50 można również dokonać bezpośrednio w obszarze pomiędzy obydwoma wielopodkładowymi podbijającymi agregatami 18, 19.

180 690

Natychmiast po zarejestrowaniu ocechowania danego podkładu 50 przez operatora znajdującego się w kabinie 44, następuje zatrzymanie dodatkowej podbijarki 5 i wycentrowanie jednopodkładowego podbijającego agregatu 43 nad ocechowanym podkładem 50. Po zadziałaniu napędów 47 obydwóch jednopodkładowych podbijających agregatów 43 przyporządkowanych każdej szynie 57 toru 2, jest podejmowana druga faza zwana podbijaniem resztkowym dla podkładu 22 nie podbitego podczas podbijania grupowego. Podbijanie resztkowe zostaje zakończone kiedy jest osiągnięte ciśnienie podbijania, odpowiednio zaprogramowane w urządzeniu sterującym 45 i zarejestrowane w napędach dosuwu 58 podbijaków 48. Ponieważ podczas podbijania resztkowego nie następuje podniesienie toru 2, to w żadnym przypadku nie jest wywierany ujemny wpływ na geometrię toru, która została skorygowana podczas podbijania grupowego przy jednoczesnym podbijaniu czterech podkładów 22. Przy rozwiązaniu alternatywnym można zastosować również automatyczne zatrzymanie ruchu maszyny w przód kiedy detektor 49 zarejestrował ocechowanie podkładu 50.

Claims (5)

1. Sposób podbijania jednocześnie kilku podkładów torowych, znamienny tym, że w cyklicznie powtarzającym się pierwszym cyklu podbijania przy podniesionym torze do ustalonego położenia, dokonuje się jednoczesnego podbijania grup podkładów obejmujących każdorazowo po co najmniej dwa podkłady, przy czym pomiędzy tymi grupami pozostawia się nie podbite najwyżej dwa podkłady, które niezależnie od pierwszego cyklu, podbija się w wykonywanym później w drugim cyklu podbijania.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że korekcje geometrii toru prowadzi się tylko w pierwszym cyklu podbijania.

3. Sposób według zastrz. 1 lub 2, znamienny tym, że podbijanie pozostałych podkładów w drugim cyklu podbijania ulega automatycznie zakończeniu po osiągnięciu ustalonej na wstępie wartości ciśnienia podbijania.

4. Sposób według zastrz. 1 lub 2, znamienny tym, że podkłady które nie zostały podbite w pierwszym cyklu, poddaje się ocechowaniu dla wykonania podbicia w drugim cyklu podbijania.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas drugiego cyklu podbijania, wywierany jest nacisk w kierunku pionowym na szynę położoną nad podkładem podlegającym podbijaniu.