PL180291B1

PL180291B1 - Lacznik do mocowania uchwytów PL PL PL PL PL PL PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL180291B1
Application number: PL96315897A
Authority: PL
Inventors: Reinhold Reitz; Guenter Ochs
Original assignee: Hoppe Ag
Priority date: 1995-01-18
Filing date: 1996-09-17
Publication date: 2001-01-31
Also published as: NO963889D0; DE69600180D1; MY112631A; FI112690B; EP0742863A1; CZ259996A3; KR960029642A; CZ290775B6; NO963889L; SK284140B6; SI9620003B; SK117296A3; EP0785320B1; EP0785320A1; HU220141B; JP3059217B2; ES2184000T3; DE69623743T2; CN1145651A; US5810502A

Abstract

1. Lacznik do mocowania uchwytów, do ele- mentów konstrukcyjnych, na przyklad do drzwi, okien, oraz do elementów mebli, na przyklad do szuflad, zwlaszcza uchwytów kablakowych, za- opatrzonych w wydrazone koncówki z osadzonym wewnatrz nich czlonem nosnym, w otworze które- go jest umieszczona nakretka kapturkowa z osio- wym, nieprzelotowym otworem, m ajaca na swej zewnetrznej powierzchni obwodowy rowek w ksztalcie litery „V”, znam ienny tym , ze jest wy- posazony w prowadnik (30) sruby (29) oraz we wspólosiowy z tym prowadnikiem (30), czlon m ocujacy (40,60 i 47), przy czym prowadnik (30) jest zlozony z trzonu (37) z glów ka(32) oraz ze sta- nowiacego z nim jedna calosc kolnierza bazowego (31), na której to glówce (32) jest zamocowana na- kretka kapturkowa (20) osadzona w otworze czlonu nosnego (52) uchwytu (G). P L 180291 B 1 PL PL PL PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest łącznik do mocowania uchwytów, do elementów stolarki oraz do elementów mebli, zwłaszcza uchwytów kabłąkowych, zaopatrzonych w wydrążone końcówki.

Wiele elementów stolarki budowlanej, jak drzwi, okna, a także wiele elementów mebli jak drzwi szafek, szuflady, są wyposażone w uchwyty umożliwiające manipulowanie tymi elemen180 291 tami. Uchwyty te, zwykle są umieszczane na zewnętrznych powierzchniach wspomnianych elementów i są mocowane do nich za pomocą znanych elementów złącznych, takich jak śruby względnie wkręty. Takie mocowanie, wymaga wykonania w elemencie konstrukcyjnym, dodatkowych przelotowych otworów, mogących osłabiać ten element. Łby śrub znajdują się na wewnętrznej powierzchni elementu i ze względów estetycznych oraz bezpieczeństwa, wymagają stosowania dodatkowych osłon. W przypadku mocowania uchwytu do komorowego elementu konstrukcyjnego, wykonanie dodatkowego, przelotowego otworu, prowadzi do osłabienia poszczególnych profili elementu, a także może doprowadzać do powstawania przewiewów. Bardzo skomplikowany jest montaż uchwytów do elementów konstrukcyjnych, na przykład do drzwi, wyposażonych w zamek względnie klamkę.

Z europejskiego opisu patentowego nr EP 0 563 568 znana jest konstrukcja uchwytu meblowego, złożonego z części poziomej i dwóch części pionowych, połączonych ze sobą za pomocą kolanek, przy czym są one ze sobą mocowane za pomocą śrub. Uchwyt jest mocowany do elementu mebla za pomocą elementu nośnego, mającego kołnierz oporowy, którego powierzchnia opiera się o powierzchnię elementu mebla, zaś element nośny jest mocowany do mebla za pomocą śrub. Element nośny może być zaopatrzony w kapturkowąnakrętkę, mąjącąnieprzelotowy gwintowany otwór przeznaczony dla śruby mocującej. Nakrętka kapturkowa ma na swej zewnętrznej powierzchni obwodowy rowek w kształcie litery „V”, przeznaczony dla wkrętu, ustalającego jej położenie względem członu nośnego.

Z niemieckiego opisu patentowego nr DE 1039 880 znanajest konstrukcja uchwytu do mebli, złożonego przynajmniej z dwóch elementów, mających kształt tulei. Tuleje te są wzajemnie współosiowe i połączone ze sobą za pomocą umieszczonego w ich otworach, elementu rozprężnego. Tak utworzony uchwyt jest osadzany w dwóch rozetach przytwierdzonych do mebla za pomocą elementu mocującego mającego gwintowany otwór dla wkrętu mocującego oraz kołnierz oporowy.

Wadą tych rozwiązańjest ich skomplikowana budowa, co pociąga za sobązwiększenie kosztów wytwarzania.

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji łącznika do mocowania uchwytów, zwłaszcza uchwytów kabłąkowych, o prostej budowie, przystosowanego do mocowania uchwytów do elementów o różnych kształtach.

Cel ten zrealizowano w konstrukcji łącznika, według wynalazku, który charakteryzuje się tym, że jest wyposażony w prowadnik śruby oraz we współosiowy z tym prowadnikiem, człon mocujący, przy czym prowadnikjest złożony z trzonu z główkąoraz ze stanowiącego z nimjedną całość kołnierza bazowego, na której to główcejest zamocowana nakrętka kapturkowa osadzona w otworze członu nośnego uchwytu.

Trzon prowadnika ma przelotowy, osiowy otwór dla śruby, przy czym wylot tego otworu, w główce prowadnika posiada stożkowe gniazdo, zaś zewnętrzna powierzchnia trzonu prowadnika ma gwint do łączenia prowadnika z członem mocującym elementu konstrukcyjnego i ma stożkową powierzchnię.

Łącznik jest wyposażony w tuleję współosiową z prowadnikiem śruby, umieszczoną między tym prowadnikiem, a członem mocującym, mającą osiowy, przelotowy gwintowany otwór łączący z gwintem prowadnika oraz mającą zewnętrzny gwint do drewna.

Człon nośny ma postać tulei z osiowym przelotowym, otworem oraz kołnierz, mający na swej wewnętrznej powierzchni obwodowe gniazdo, w którym jest osadzony kołnierz bazowy prowadnika oraz kołnierz nakrętki kapturkowej.

Człon mocujący ma postać rozprężnej nakrętki, zaopatrzonej w cylindryczną stopkę z osiowym gwintowanym otworem oraz, w otwarty w kierunku kołnierza bazowego prowadnika, rozprężny koszyk złożony z rozmieszczonych na jego obwodzie klinowych ostróg. Korzystnie, człon mocujący ma postać tulei, zaopatrzonej w pierścień oraz w rozprężny koszyk, otwarty od kołnierza bazowego prowadnika i złożony z rozmieszczonych na jego obwodzie klinowych ostróg.

180 291

Wewnątrz rozprężnego koszyka członu mocującegojest osadzona znana stożkowa nakrętka z osiowym, gwintowanym otworem dla śruby. Prowadnik na swej czołowej powierzchni skierowanej ku rozprężnej tulei jest zaopatrzony w pierścieniowe gniazdo dla pierścienia tej rozprężnej tulei. Człon mocujący ma korzystnie postać wielobocznego sworznia z osiowym, gwintowanym otworem dla śruby ijest zaopatrzony w prostopadłe dojego osi przelotowe otwory do osadzania kołka łączącego ten człon z klamką.

Łącznik według wynalazku ma prostą budowę i jest łatwy w montażu, nie tylko w warunkach produkcyjnych. Zaletątej konstrukcji jest to, że do zamontowania uchwytu, nie jest wymagane wykonywanie dodatkowych przelotowych otworów w profilach, co jest niekorzystne, zwłaszcza w profilach elementów wielokomorowych.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia rozłożone elementy łącznika według wynalazku, w przekroju osiowym, fig. 2a - łącznik według wynalazku w pierwszej fazie montażu do elementu, w przekroju osiowym, fig. 2b - łącznik według fig. 2a z nałożoną nakrętką kapturkową, w przekroju osiowym, fig. 2c łącznik według fig. 2a z nałożonym uchwytem kabłąkowym, w przekroju osiowym, fig. 3a - inną konstrukcję łącznika według wynalazku w pierwszej fazie montażu, w przekroju osiowym, fig. 3b - łącznik według fig. 3a z nałożoną nakrętką kapturkową, w przekroju osiowym, fig. 3c łącznik według fig. 3a z zamocowanym uchwytem, w przekroju osiowym, fig. 4 - konstrukcję łącznika według wynalazku, przystosowanego do mocowania uchwytu do drzwi wyposażonych w wewnętrzną klamkę, z rozłożonymi elementami w przekroju osiowym, fig. 4a - łącznik według fig. 4 w pierwszej fazie montażu, w przekroju osiowym, fig. 4b - łącznik według fig. 4 z zamontowanym uchwytem, w przekroju osiowym, fig. 5 - konstrukcję łącznika według wynalazku przystosowanego do mocowania uchwytu do elementu wielokomorowego, z rozłożonymi elementami, w przekroju osiowym, fig. 5a - łącznik według fig. 5 zamocowany w ramie wielokomorowej, w przekroju osiowym, fig. 5b - łącznik według fig. 5 z zamocowanym uchwytem połączonym z klamką, w przekroju osiowym, fig. 6 - konstrukcję łącznika według wynalazku przystosowanego do zamontowania w elemencie wyposażony w wewnętrznąklamkę, z rozłożonymi elementami, w przekroju osiowym, fig. 6a - łącznik według fig. 6 osadzony w elemencie, w przekroju osiowym, a fig. 6b - łącznik według fig. 6 z zamocowanym uchwytem i połączony z klamką wewnętrzną, w przekroju osiowym.

Łącznik przedstawiony na fig. 1, jest wyposażony w śrubę 29 osadzoną w osiowym otworze 34 trzonu 37 prowadnika 30. Trzon 37 prowadnika 30 jest na swej zewnętrznej powierzchni zaopatrzony w gwint 38 oraz w kołnierz bazowy 31 łączący się z główką 32. Główka 32 jest zaopatrzona w dwie płaskie, równoległe powierzchnie 3 3, przeznaczone do osadzania klucza. Przelotowy osiowy otwór 34jest zakończony stożkowym gniazdem 35 w główce 32. Przeciwległy do główki 32 koniec trzonu 37 prowadnika 30 jest zakończony stożkową powierzchnią 39, współpracującą ze stożkowym gniazdem 43 elementu mocującego 40, mającego postać rozprężnej nakrętki. Nakrętka ta jest zaopatrzona w cylindryczną stopkę 41 z osiowym, gwintowanym otworem do wkręcania śruby 29, a ponadto jest zaopatrzona w rozprężny koszyk 42, otwarty w kierunku kołnierza bazowego 31 prowadnika 30, złożony, z rozmieszczonych na jego obwodzie klinowych ostróg 43. Między nakrętką40, a dolną czołową powierzchniąprowadnika jest umieszczona, współosiowa tuleja 44 zaopatrzona w osiowy, przelotowy gwintowany otwór 46 do wkręcania gwintu 38 trzonu 37 prowadnika 30 oraz - na swej zewnętrznej powierzchni, w gwint do drewna. Na główce 32 prowadnika 30 jest zamocowana nakrętka kapturkowa 20 zaopatrzona w osiowy, nie przelotowy gwintowany otwór 28 do wkręcania gwintu 36 główki 32 prowadnika 30. Otwór ten jest zakończony stożkowym gniazdem 27. Nakrętka kapturkowa 20 jest zaopatrzona na swej dolnej, czołowej powierzchni w kołnierz 26, a na swej zewnętrznej powierzchni w obwodowy rowek 24 w kształcie litery „V”.

Na fig. 2a przedstawiono sposób montażu łącznika w elemencie konstrukcyjnym zaopatrzonym w otwór o dwóch średnicach B i E o osi prostopadłej do swej powierzchni czołowej A. W otwór E o większej średnicy wkręca się tuleję 44, a następnie wjej osiowy, gwintowany otwór wkręca się trzon 37 prowadnika 30, z umieszczoną wjego otworze przelotowym 34 śrubą 29.

180 291

Trzon prowadnika 30 opiera się przy tym swym kołnierzem bazowym na powierzchni czołowej A elementu konstrukcyjnego. Na zakończeniu śruby 29 nakręconajest nakrętka rozprężna 40. Po osadzeniu łącznika w otworze elementu konstrukcyjnego, dokręcając śrubę 29 powoduje się rozchylenie klinowych ostróg 43 rozprężnego koszyka 42 nakrętki rozprężnej 40. Na gwint 36 główki 32 wkręca się nakrętkę kapturkową 20, która powierzchnią czołową swego kołnierza 26 opiera się na kołnierzu bazowym 31 prowadnika 30. Na zewnętrzną powierzchnię nakrętki kapturkowej 20 nasadza się człon nośny 12. Człon nośnyjest zaopatrzony na swej czołowej powierzchni w kołnierz 14, mający wewnętrzne, obwodowe wybranie, w którym jest osadzony kołnierz bazowy 31 prowadnika 30 oraz kołnierz 26 nakrętki kapturkowej 20. Wewnętrzna powierzchnia 25 tego kołnierza stanowi powierzchnię oporową i opiera się o wewnętrzną, czołową krawędź obwodowego wybrania członu nośnego 12. Na zewnętrznej powierzchni członu nośnego zamocowanyjest wydrążony koniec H uchwytu G. Powierzchnia czołowa uchwytu G opiera się na powierzchni oporowej 16 kołnierz 14 członu nośnego 12. Człon nośny 12 oraz zakończenie uchwytu G są zaopatrzone w przynajmniej jeden gwintowany otwór, w który wkręca się wkręt V ustalający położenie tych elementów w stosunku do nakrętki kapturkowej 20, przy czym kształt zakończenia tego wkrętu odpowiada kształtowi obwodowego rowka 24 w nakrętce kapturkowej

20. Człon nośny jest zaopatrzony w osiowy otwór 18 znajdujący się naprzeciw główki 22 nakrętki kapturkowej 20, która ma być zaopatrzona w otwór 67 przeznaczony do wprowadzania śrubokręta do dokręcania śruby 29.

Na fig. 3a, 3b, 3c przedstawiono inną konstrukcję łącznika. Łącznik ten jest przeznaczony do osadzania w otworze B ojednostopniowej średnicy, elementu konstrukcyjnego. Od opisanego powyżej różni się brakiem tulei 44 zaopatrzonej w zewnętrzny gwint 46 do drewna.

Na fig. 3c przedstawiono konstrukcję łącznika, w którym prowadnik 30 śruby 29 oraz nakrętka kapturkowa 20 stanowią jedną całość.

Na fig. 4 przedstawiono łącznik według wynalazku montowany elementu konstrukcyjnego, wyposażonego od wewnętrznej strony w klamkę 50. W tym rozwiązaniu członem mocującym łącznik jest wieloboczny sworzeń 47 zaopatrzony w osiowy, gwintowany otwór 48 dla śruby 29, oraz zaopatrzony w prostopadłe do swej osi przelotowe otwory 49 przeznaczone do mocowania sworznia 47 w otworze 51 klamki 50. Zmontowany łącznik wkręca się w otwór B elementu konstrukcyjnego T, a następnie na śrubę 29 nakręca się od strony wewnętrznej elementu konstrukcyjnego sworzeń 47. Sworzeń 47 przechodzi przez wycięcie S dla zamka oraz przez otwór L w elemencie konstrukcyjnym T. Po wprowadzeniu wielobocznego sworznia 47 w wieloboczny otwór 51 klamki 50 jest on w nim zamocowany za pomocą kołka przechodzącego przez jeden z przelotowych otworów 49. Klamka 50 jest zamocowana do wewnętrznej powierzchni elementu konstrukcyjnego T poprzez tarczę osłonową 52 przymocowaną do klamki 50 poprzez ogranicznik 54 zaopatrzony w człony prowadzące 53. Zespół mocowania klamki 50jest przykryty tarczą osłonową 52.

Na fig. 5 przedstawionyjest łącznik według wynalazku montowany do konstrukcji o profilach wielokomorowych M, złożonych z zewnętrznej ramy R i ramy wewnętrznej L. Rama wewnętrzna może być wyposażona we wzmocnienie P. Łącznikjest w tym przypadku zaopatrzony dodatkowo w pierścień nośny 55 z kołnierzem 56 i osiowym otworem 57 z gwintem 58. Pierścień nośny 55 nakręca się na zewnętrzny gwint 36 prowadnika 30. Kołnierz bazowy 31 prowadnika 30 jest zaopatrzony w osiowe wytoczenie 59, w którymjest osadzony górny pierścień 61 rozprężnej tulei 60. Tuleja ta jest zaopatrzona w rozprężny koszyk 62 otwarty w kierunku przeciwnym niż kołnierz bazowy 31 prowadnika 30. Rozprężny koszyk jest zaopatrzony w klinowe ostrogi 63, które zostająrozparte w trakcie wkręcania śruby 29 w nakrętkę stożkową 64. Prowadnik 30 wraz ze śrubą29 oraz z osadzoną na niej tuleją rozprężną 60 i nakręconą stożkową nakrętką 64 wprowadza się do otworu 65 zewnętrznej ramy R. Kołnierz bazowy 31 prowadnika 30 opiera się na wzmocnieniu P wewnętrznej ramy L. Następnie pierścień nośny 55 wkręca się na główkę 32 prowadnika 30, do momentu, ażjego kołnierz 56 oprze się na ramie zewnętrznej R. Wówczas dokręcając śrubę 29 powoduje się _ rozwarcie, za pomocą stożkowej nakrętki 64 rozprężnego koszyka

180 291 i zamocowanie łącznika do wewnętrznej ramy L. Uchwyt G mocuje się w taki sam sposób jak w uprzednio opisanych przykładach.

Na fig. 6 przedstawiono sposób mocowania łącznika do wielokomorowej ramy M. W tym przypadku prowadnik 30 wprowadza się do otworu 65 zewnętrznej ramy R, ażjego kołnierz bazowy 31 oprze się na powierzchni zewnętrznej A tej ramy. Następnie w gwintowany otwór 48 wielobocznego sworznia 47 wkręca się śrubę 29. Sworzeń ten wsuwa się w wewnętrzny wieloboczny otwór 51 klamki 5 0 i ustala sięj ego położenie za pomocąkołka przechodzącego przez j eden z otworów 49 prostopadłych do osi sworznia 47.

Zaletą konstrukcji łącznika według wynalazku jest możliwość częściowego jego montażu, przed zamocowaniem w elemencie konstrukcyjnym. Ponadto wyposażenie łącznika w tuleję z zewnętrznym gwintem do drewna umożliwia mocowanie uchwytów do elementów konstrukcyjnych z miękkiego drewna. Możliwe jest również połączenie łącznika z wewnętrzną klamką, zamocowaną do elementu konstrukcyjnego, bez konieczności stosowania dodatkowych elementów konstrukcyjnych.

B 4)41 38 44.45 31 26 24 22

2b

G

Fi<j. S£c:

180 291

Fig _ 3&.

40,41 29 37

Β 42 39/43

40,41 29 37 30 A

27 23

Β 42 39 43 ₃₁

Fig. 3b

B 40,41 29 37 A 14 30

39 43 3Γ 16 Δ V 23 12

Fig.

180 291

Fig _ 6 Ł>

180 291

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Łącznik do mocowania uchwytów, do elementów konstrukcyjnych, na przykład do drzwi, okien, oraz do elementów mebli, na przykład do szuflad, zwłaszcza uchwytów kabłąkowych, zaopatrzonych w wydrążone końcówki z osadzonym wewnątrz nich członem nośnym, w otworze którego jest umieszczona nakrętka kapturkowa z osiowym, nieprzelotowym otworem, mająca na swej zewnętrznej powierzchni obwodowy rowek w kształcie litery „V”, znamienny tym, żejest wyposażony w prowadnik (30) śruby (29) oraz we współosiowy z tym prowadnikiem (30), człon mocujący (40,60 i 47), przy czym prowadnik (30) jest złożony z trzonu (37) z główką (32) oraz ze stanowiącego z nimjednącałość kołnierza bazowego (31), na której to główce (32) jest zamocowana nakrętka kapturkowa (20) osadzona w otworze członu nośnego (12) uchwytu (G).
2. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że trzon (37) prowadnika (30) ma przelotowy, osiowy otwór (34) dla śruby (29), przy czym wylot tego otworu, w główce (32) prowadnika posiada stożkowe gniazdo (35), zaś zewnętrzna powierzchnia trzonu (37) prowadnika (30) ma gwint (38) do łączenia prowadnika z członem mocującym elementu konstrukcyjnego i ‘ ma stożkową powierzchnię (39).
3. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, żejest wyposażony w tuleję (44) współosiową z prowadnikiem (30) śruby (29), umieszczoną między tym prowadnikiem (30), a członem mocującym (40, 60), mającą osiowy, przelotowy gwintowany otwór (46) łączący z gwintem (38) prowadnika (30) oraz mającą zewnętrzny gwint (45) do drewna.
4. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że człon nośny (12) ma postać tulei z osiowym przelotowym otworem (18) oraz kołnierz (14), mający na swej wewnętrznej powierzchni obwodowe gniazdo, w którymjest osadzony kołnierz bazowy (31) prowadnika (30) oraz kołnierz (26) nakrętki kapturkowej (20).
5. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że człon mocujący (40) ma postać rozprężnej nakrętki, zaopatrzonej w cylindryczną stopkę (41) z osiowym gwintowanym otworem oraz, w otwarty w kierunku kołnierza bazowego (31) prowadnika (30), rozprężny koszyk (42) złożony z rozmieszczonych na jego obwodzie klinowych ostróg (43).
6. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że człon mocujący (60) ma postać tulei, zaopatrzonej w pierścień (61) oraz w rozprężny koszyk (62), otwarty od kołnierza bazowego (31) prowadnika (30) i złożony z rozmieszczonych na jego obwodzie klinowych ostróg (63).
7. Łącznik według zastrz. 6, znamienny tym, że wewnątrz rozprężnego koszyka (62) członu mocującego (60) jest osadzona znana stożkowa nakrętka (64) z osiowym, gwintowanym otworem dla śruby (29).
8. Łącznik według zastrz. 6, znamienny tym, że prowadnik (30) na swej czołowej powierzchni skierowanej ku rozprężnej tulei (60) jest zaopatrzony w pierścieniowe gniazdo (59) dla pierścienia (61) tej rozprężnej tulei (60).
9. Łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że człon mocujący (47) ma postać wielobocznego sworznia z osiowym, gwintowanym otworem (48) dla śruby (29) i jest zaopatrzony w prostopadłe do jego osi przelotowe otwory (49) do osadzania kołka łączącego ten człon (47) z klamką (50).

* * *