PL172136B1

PL172136B1 - Sposób i urzadzenie do wytwarzania wzmocnienia w oponie PL PL

Info

Publication number: PL172136B1
Application number: PL93299965A
Authority: PL
Inventors: Claude Debroche; Daniel Laurent
Original assignee: Sedepro
Priority date: 1992-08-07
Filing date: 1993-08-06
Publication date: 1997-08-29
Also published as: CN1082985A; CA2103525A1; KR940003715A; US5395476A; FR2694519A1; CN1039211C; DE69307424D1; JP3512214B2; EP0582215B1; ATE147679T1; US5505802A; CA2103525C; DE69307424T2; TW251256B; ES2099329T3; PL299965A1; JPH06106652A; BR9303316A; CZ284221B6; EP0582215A1

Abstract

1 Sposób wytwarzania wzmocnienia w oponie budowanej stopniowo na rdzeniu obracajacym sie wokól osi, przez ukladanie rozmaitych elementów skladowych opony w porzadku i w miejscach wymaganych przez konstrukcje opony, w których wzmocnienie szczytu opony wykonuje sie co najmniej z jednej samoprzylepnej do podstawy nitki, która podaje sie co najmniej jednym rurkowym przewodem ukladajacym i w którym rutke przesuwa sie wewnatrz tego przewodu rurowego i przez glowice ukladajaca, która przesuwa sie poprzecznie sci- sle ponad rdzeniem, znamienny tym, ze nitke (4) prze- cina sie nozem obrotowym (85) ponad rurowym przewodem ukladajacym (30) na odcinki (40), które dalej podaje sie oddzielnie i kolejno do ich miejsca ulozenia rurowym przewodem ukladajacym (30, 7) i uklada sie pod okreslonym katem za pomoca glowicy ukladajacej (32). 5. Urzadzenie do wytwarzania wzmocmenia w oponie, a zwlaszcza szczytu opony, zawierajace zasilacz nitki, zespoly do ukladania nitki w scisle okreslonym miejscu na rdzeniu z rurkowym przewodem ukladaja- cym i naped wprawiajacy rdzen w ruch obrotowy wokól jego osi symetr ii obrotowej, znamienne tym, ze zasilacz (Z ) nitki (4) znajduje sie nad rurkowym przewodem ukla dajacym (30), a koncówka (84) gietkiej rurki (83) zawie- ra otwór wylotowy usytuowany bezposrednio nad otworem wejsciowym (31, 71) rurkowego przewodu ukladajacego (30), który dolnym koncem polaczony jest z glowica ukladajaca (32) Fig. 1 P L 1 721 3 6 B 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do wytwarzania wzmocnienia w oponie, a zwłaszcza wytwarzanie wkładek wzmacniających szczytu w oponach opasanych i o osnowie najczęściej radialnej.

Opis patentowy US 4 952 259, należący do stanu techniki przedstawia rozwiązanie dotyczące wytwarzania wzmocnień w oponie nie tylko w postaci półwyrobów zwanych kapami, przygotowanych na płasko i wprowadzanych następnie przy konfekcjonowaniu opony, ale tez układanych bezpośrednio na oponie w czasie jej wytwarzania wychodząc z jednej szpuli nitki. Ta propozycja, która polega na układaniu jednej nitki w taki sposób jak rzemienia w rózdze umożliwia układanie w liniach pochyłych tych wkładek w szczycie opony i pozwala na wytwarzanie wzmocnień osnowy radialnej. Jednakże trudno jest osiągnąć kąty małe, a przede wszystkim trudno jest układać odcinki nitki dużej długości, a zatem wytwarzać opony dużej szerokości.

Z opisu patentowego USA nr 3 616 001 znany jest sposób i urządzenie do mocowania nici na wsporczej powierzchni w żądanym wzorze, a zwłaszcza do wytwarzania pasów wzmacniających przy wytwarzaniu opon pneumatycznych. Sposób ten polega na zygzakowatym układaniu ciągłej nici, a następnie na przerywanym dociskaniu jej do powierzchni podłoża. Urządzenie zawiera układ napędowy złożony z silnika i układu przekładni do obracania powierzchni podłoża, który jest zsynchronizowany z urządzeniem nakładającym nici na wsporczą powierzchnię.

Natomiast z opisu patentowego USA nr 3 674 584 znany jest sposób i urządzenie do pozycjonowania ciągłej nici na wsporczej powierzchni z wykorzystaniem mechanizmów pro4

172 136 wadzących nić i rolek dociskających nić do powierzchni wsporczej. Oba w/w sposoby t urządzenia służą do układania ciągłej nici na powierzchniach wsporczych, a ich operacje i konstrukcja różnią się od rozpatrywanego rozwiązania.

Celem niniejszego wynalazku jest opracowanie sposobu wytwarzania wzmocnienia w oponie, który umożliwia realizację, wychodząc z jednej szpuli nitki i dotyczy wszystkich wzmocnień szczytu opony to znaczy wzmocnień, które znajdują się pod bieżnikiem, przy dowolnym kącie jaki tworzy nitka w tych wzmocnieniach w stosunku do płaszczyzny środkowej prostopadłej do osi obrotu opony.

Innym celem wynalazku jest opracowanie sposobu wytwarzania, który umożliwia stosowanie z dużą dokładnością kąta, jaki tworzy nitka, niezależnie od jej pozycji osiowej na szczycie opony, to znaczy zarówno na bokach jak i w środku wzmocnienia szczytu.

Przez wytwarzanie opony rozumie się wytwarzanie kompletne lub wytwarzanie częściowe na przykład pasa szczytowego, którego co najmniej wzmocnienia są wytwarzane według przedstawionego sposobu.

Termin nitka” należy rozumieć w znaczeniu bardzo ogólnym, zawierającym zarówno pojedynczą nitkę, zespół nitek, sznur, linkę, lub zespół równoważny i cokolwiek, co może zawierać nitki, lub obróbkę, której podlega, na przykład obróbka powierzchni dla ułatwienia przyczepności do podstawy lub jej powleczenie gumą.

Kiedy mówi się o odcinku nitki, to rozumie się, wyrażając się bardziej precyzyjnie, odcinek nitki od jednego boku do drugiego boku wzmocnienia szczytu opony. Chodzi o sposób wytwarzania wzmocnienia wychodzący z jednej nitki, więc rozumiany jako użycie ciągłej nitki pochodzącej na przykład z jednej szpuli i taki, który tworzy wzmocnienie (kapę, jak mówi się potocznie), zawierającą wiele odcinków nitek, a nie tylko jedną ciągłą nitkę.

Jeśli chodzi o podstawę to może to być rdzeń metalowy stały, rozbieralny, o kształcie, który odtwarza wnętrze opony. Ale to może być również membrana nadmuchiwana, zbrojona, jaką spotyka się w bębnach do wytwarzania opon. Może to być również forma odwracalna, na której wytwarza się blok szczytu. Ażeby ułożona nitka przylegała do podstawy, wystarczy na przykład, aby ta podstawa była pokryta powłoką gumy. Gdy stosuje się rdzeń metalowy jako podstawę, korzystnie jest następnie na niej wulkanizować oponę, dla ułatwienia wyjęcia rdzenia z opony.

Sposób wytwarzania wzmocnienia w oponie według wynalazku budowanej stopniowo na rdzeniu obracającym się wokół osi, przez układanie rozmaitych elementów składowych opony w porządku i w miejscach wymaganych przez konstrukcję opony, w których wzmocnienie szczytu opony wykonuje się co najmniej z jednej samoprzylepnej do podstawy nitki, którą podaje się co najmniej jednym rurkowym przewodem układającym i w którym nitkę przesuwa się wewnątrz tego przewodu rurowego i przez głowicę układającą, którą przesuwa się poprzecznie ściśle ponad rdzeniem, charakteryzuje się tym, że nitkę przecina się nożem obrotowym ponad rurowym przewodem układającym na odcinki, które dalej podaje się oddzielnie i kolejno do ich miejsca ułożenia rurowym przewodem układającym i układa się pod określonym kątem za pomocą głowicy układającej.

Korzystnym jest, że głowicę układającą przesuwa się wzdłuż trajektorii leżącej w płaszczyźnie zawierającej oś obrotu rdzenia, przy czym kąt układania odcinka nitki uzyskuje się przez obrót rdzenia w kierunku co, który koordynuje się z ruchem poprzecznym głowicy układającej.

Korzystnym jest także, ze długość przewodu układającego dopasowuje się funkcjonalnie do długości układanego odcinka nitki.

Ponadto korzystnym jest, że nitkę przecina się bezpośrednio ponad otworem wejściowym przewodu układającego, przy czym reguluje się początkowe wyprzedzenie nitki w przewodzie układającym i moment, w którym następuje przecięcie oraz układa się boki każdego odcinka w pożądanym miejscu na rdzeniu.

Urządzenie do wytwarzania wzmocnienia w oponie, według wynalazku, a zwłaszcza szczytu opony, zawierające zasilacz nitki, zespoły do układania nitki w ściśle określonym miejscu na rdzeniu z rurkowym przewodem układającym i napęd wprawiający rdzeń w ruch obrotowy wokół jego osi symetrii obrotowej, charakteryzuje się tym, że zasilacz nitki znajduje

172 136 się nad rurkowym przewodem układającym, a końcówka giętkiej rurki zawiera otwór wylotowy usytuowany bezpośrednio nad otworem wejściowym rurkowego przewodu układającego, który dolnym koncern połączony jest z głowicą ukidddjącą.

Korzystnym jest, że zasilacz nitki składa się z zespołu dwóch rolek obtaczających się po nitce, z których jedna rolka połączona jest z napędzającym silnikiem, przy czym pomiędzy końcówką giętkiej rurki zasilacza nitki a otworem wejściowym rurkowego przewodu układającego usytuowany jest nóż obrotowy powiązany układem kinematycznym z silnikiem.

Korzystnym jest także, ze głowica układająca usytuowana jest w obecności bezpośredniej bliskości obracającego się rdzenia pomiędzy dwoma kołami połączonymi cięgnem giętkim owiniętym wokół kół, z których jedno napędzane jest silnikiem poprzez układ kinematyczny, który z kolei powiązany jest z układem napędzającym nóż obrotowy.

Korzystnym jest również, że zasilacz zawiera wiele rurkowych przewodów układających połączonych ze sobą jednym przesuwnym zespołem głowic układających, przy czym każdy rurkowy przewód układający ma wlot dla nitki w kształcie lejka, który wraz z końcówką wyznacza przestrzeń przemieszczania się noża obrotowego, którego ruch jest zsynchronizowany za pomocą znanych elementów z łańcuchem przesuwającym.

Dalszą korzyścią jest to, że zespół przesuwający każdą głowicę zawiera giętkie cięgno napędzające zamontowane na kole sterującym ustawionym poprzecznie do rdzenia na całej jego szerokości, a każda głowica jest przymocowana do cięgna giętkiego napędzającego.

Ponadto korzystnym jest, że zespół podstawiający wlot przewodu układającego stanowi bębenek.

Kolejną korzyścią jest to, że zespół przesuwający każdą głowicę jest wtórnym cięgłem napędzającym osadzonym we wtórnym obwodzie sterowania, równoległym do obwodu sterowania, w skład którego wchodzą koła głowic układających połączonych ciągłem napędzającym, przy czym zespół cięgien stanowi zespół o ruchach zsynchronizowanych.

Korzystnym jest, że wylot głowicy układającej znajduje się pomiędzy powierzchnią rolek a powierzchnią rdzenia, przy czym rząd zestawionych bokami rolek stanowi mechanizm rolkowy obejmujący całą szerokość rdzenia.

Korzystnym jest także, ze mechanizm rolkowy złożony z rzędu rolek jest ustawiony równolegle do regulacji osadzonej poprzecznie w stosunku do rdzenia i do punktu zetknięcia się nitki z rdzeniem.

Ponadto korzystnym jest, że mechanizmy napędowe cięgna elastycznego napędu zawierają pierwszy wałek połączony z wałkiem wejściowym mechanizmu różnicowego, drugi wałek połączony z wyjściowym wałkiem mechanizmu różnicowego, przy czym drugi wałek połączony jest cięgłem giętkim, a trzeci wałek mechanizmu różnicowego jest trwale związany z ramieniem, na którym umocowany jest krążek pozostający w kontakcie z krzywką obrotową, która powiązana jest poprzez przełożenia przekłądniowe z pierwszym wałkiem.

Korzystnym jest ponadto, że głowica połączona jest z cięgłem napędzającym w postaci łańcucha za pomocą ramienia wahliwego obejmującego oś obrotu i dwie dźwignie sztywne niezależne jedna od drugiej, wahające się wokół osi obrotu i oś obrotu jest połączona z cięgłem napędowym w postaci łańcucha, przy czym każda głowica układająca jest osadzona na końcu innej dźwigni i współpracuje z krzywką równoległą do obwodu sterującego.

Korzystnym jest także, że obwód sterowania jest określony przez dwa koła usytuowane z obydwu stron rdzenia, na których osadzone jest cięgno giętkie napędzające, przy czym osie obrotu kół są prostopadłe do promienia rdzenia przechodzącego przez cięgno i prostopadłe do osi obrotu rdzenia.

Przedmiot wynalazku pokazany zostanie w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok ogólny podstawowych zespołów urządzenia według niniejszego wynalazku, fig. 2 - schemat wyjaśniający sposób układania odcinków nitki według wynalazku, fig. 3 - inną wersję urządzenia według wynalazku, fig 4 i 5 - schematy wyjaśniające sposób układania odcinków nitki odpowiadający wersji z fig. 3, fig. 6 - jeszcze inną wersję urządzenia według wynalazku, fig. 7 - schemat wyjaśniający szczególnie działanie wersji wynalazku z fig. 6, fig. 8 - w perspektywie główne zespoły drugiej wersji urządzenia, fig. 9 - szczegół prowadzenia

172 136 nitki, fig. 10 - część wyjściową przewodu rurowego doprowadzającego, fig. 11 fragmentu urządzenia z fig. 8 dotyczącego sterowania głowicą układającą.

inną wersję

Μ/Μ ι ri nm ; d f> t-mi τη ν» O 1λ1·/Α»»<Λι ι,»,γΗι»Πι· uu w y puudtawy, iia. mui vj w y u w tli

6uoiy ν»Δΐηυνιιι^ιιιο i>ang. l wiuau o» z, ty wuy ινιζ,νιι szczytu opony, l a podstawa może stanowić dowolnego kształtu powierzchnię, na której można ułożyć odcinki nitki tworzącej wzmocnienie, jak na przykład nadmuchiwaną zbrojoną membranę, lub formę o regulowanej średnicy, typu stosowanego w urządzeniach do konfekcji opon ze szczytem o kształcie cylindrycznym lub poprzecznie rowkowanym. Rdzeń 1 jest już pokryty wszystkimi częściami składowymi, które powinny być nałożone przed wprowadzeniem wzmocnienia szczytu w oponie. Rdzeń 1 jest wprawiany w ruch obrotowy w kierunku wskazanym przez strzałkę ω.

Zasilacz Z nitki 4 składa się z zespołu napędu nitki i z urządzenia przecinającego nitkę. Nltka u jest nfwij ąpa ze szpu li (nie pokazanej) i jest pociągana przez dwiz rolki SOi ki, pomiędna utóryjes) wnisnięta. Woikz 81 jpki napędnana -τζεο sUfik 82 . Rolku 80,0 i ąroksyic są warstwą Orzeriwooślizaową t gamę wulZomoowanej. Wen roOeat napędu ζπιοζΠο iz nrOnnir niące n^cze postypomeoo sloUłcdeie sprecyzowoaegu i inosna u.slalią ΟρΜζΡηΐε twe!Owś w prowadzaneź mtO 4 napodtlaw Ic /.ncnej li erbu obrytaw rilnikp8d i zioo tooo wanegoo rzełożeai^ W tdz spoaó d maaeą napęRzać z mίejzyć .iw o1zz rodoap ą itPi 4.

i³ą wyjściu z rolek 80 i 81 nitka zostaje wprowadzona do giętkiej rurki 83. której zakońcaerne wz-notrilonekit^^^<^t. keńąś wdą O4, podtrzumdtąca z w czasiejej el'nuoieegia prrez nóż obroSowd 85. W o amym momakoie peząoinania pr/an nóż obrotowo 8ą o inki 4, jast dna knleroohomiona na krótka kd wilę . Przyjmoje się zatewp żk- gROtk nkola d 3 może destdtucznle pUz wydiągać sio, abz w 501^6 chwilową ilo)k o liki 4, utów aiąg]aSesi napędzana przeu rolki 80 i P.

W bnzporsndnim sąs iedztwid zaniku ka Z nitki 4 nnnjduą tię eidmeaty uteodponia ąWtadania η^ΐ. Kańęówka OW stnyoni wyjśme z zasilacza Z nitki 4. Elementy urządzenia układania obejmuą przece wszustOim prząwdd rurowy ek1edająco wO, któro gd otwór woąściowy 3. , fuukt steto w ęrze'W-zani, usyio owanę rcsi napkzeciw kkyaówki 84. O iw es weę5ei owy ci prze wkek okinnaJącado ąkst poł oRaay płanowo ponad edzemem 1, zyraź nis w iPfszczyźnie -rodkąwewspumoiaaeon ąO-enio k. Wpjśeią psyewudu renkweao doprowadzającego aesi bzapaneekmo nlecnom g jolowi c.ą y kładeśceą P2, która przesawa ^io oθka^zei^:zsie ws/Io 5 ielncslie 1. PrzpwOk uldadąjąck 30 powinien być wykonany z materiału elastycznego, ponieważ łączy on punkt stały w przostrzenż tdwór weStcizwp 3 i - i punkt cucłiomy o głdwinęuOteaaencą 32.

(Ποννίπ u^-dażąta Od j ert przymocowana do łanzacha 5. osadzanego na dwócR Woloah 51 p 50, ropmifszrzanype a od u stspn rukenia ł. 03 0, emeety iwarsą adwód pro wadzum płowiną uzOedzjącej. ΡΟο^ di i 50 są rozstawione w s^P^^głzści nioco wjększnj od s^t^!^e^Po)(^i wzmocnienio ezc zztu roowy, onSsdorszego, jdze nelaży zrealizow aa. Płsiz ofizOii 5t i52eo dIs.zr_iaanńSW go promiam. rOooma przecdodaącago ęg^ez izϋadch przceuw ojącą 0 p są iznaa pIΏStS)noike do osi ąuroiz rdceąia L

Oskte rozmidaocenniyjert uroo-inie aas-oeowane, aby utręgmaZ gioiwod uklkΟanap zawsze _wjddnzdowym k ιζιρριΡιρ eriewipy wdładzjark preeoowy - ig wadhiz koZsi.awy_wa lewa na prawo, układająo adcinui pozOotóo e w jinii srabowaj prawoś, a na^ypnio po wraca d_O ę^ue kiu wpicia kod odwracanśu krędekrki stcoąnaj. Ate iątwo można skoasiruownO zsządnonip, ta któenm głowico układająeę wykoo utr iuch tem i z pawrotems dtegsunięcie popraerzno dla układania, nastanmi powróc boz uęZędanin, przez sopO do kyło -to tym eamkm onze. Zesiow kół lańccaąs^wyct może być teOaa ęna-arzwnno w toco oZPzeęie.

Koło aZesl osotłoone na irzpieniu 53, który jest wprawiany w ruch obrotowy przez wałek 54 poprzaz pezektad.olz sloż0ową 19. Wełz0 54 jnst nąpęduany a-oązsilnik kłO Sjimak PS jep zamorowoay ρούϋϋνηie łia wciku 50, Kztó zęisęe P6 jeit znzzdik np ze έϋηοη^ em 55 i -i rzenasi racO oa wał tniesPopow8 8 W Waą taiesPopowy P6 napadta nóą odiOtowy pu ka parnocOeząOłaPui parowpp

Korrosłajzrusd ykę urzą^ce ie aawtera weahaai zmrokowy p rzazeaczony do azuoz-niue oss przycąpępoSc ą nitaa 4 ułoion yCr na rdze we t. C p o af ramuj aolażę na ty im abp ksz yurcpeoSć nitki Wo rmOotawy mzstasczała do ieya, ήΛν od momentu odcięcia nitki, obrót podstawy wprowadeąta dciązk Zza pąiU zgp^obcłe kyeo5odiiwediii Ookiadnośa. utozno te_i Tzn 1010^5172 136 nizm rolkowy utworzony jest przez rząd 6 dociskowych rolek 60, obejmujący całą szerokość rdzenia 1, i umieszczonych równolegle do łańcucha przesuwającego 5 dokładnie w miejscu , 1 ’ · _ - . ’ J.1 _ /1 _ _ _J _ __, 1 Λ Λ V. Λ —. Z 1 l>/-\τ i f, > Z-χ r> a x~l z a n i r t a ct zelKIUęcia się nitki 4 z mzcnicm 1 . W ten sposób mechanizm lomowy osadzony jest luwnulegle do obwodu głowicy układającej.

Cięcie zatrzymuje nitkę 4 bardzo krótką chwilę. Po przecięciu odcinek 40 nitki 4 nie korzysta już z napędu zainstalowanego powyżej. Dlatego ustawia się przebieg operacji w taki sposób, aby koniec nitki 4 osiągnął rdzeń 1 zanim nitka zostanie odcięta. Po odcięciu, ruch nitki 4 powodowany jest przyczepnością do poruszającego się rdzenia 1.

Jeśli prędkość nitki 4 jest większa niz prędkość na powierzchni rdzenia 1, przecięcie nastąpi dokładnie po uchwyceniu nitki 4 przez rolki 60 i rdzeń 1; małe nadwyżki długości zakumulują się chwilowo pomiędzy wejściem 31 i końcówką 84. Natomiast jeśli prędkość nitki 4 jest mniejsza niz prędkość powierzchni rdzenia 1, nastąpi ucięcie nitki 4 zanim zostanie ona uchwycona pomiędzy rolkami 60 i rdzeniem 1. Ustawia się więc rząd 6 w ten sposób, aby pierwsza rolka 60 schwytała nitkę 4, w czasie gdy została wprowadzona do niej przez głowicę układającą 32.

Wszystkie, powyżej opisane części, zostały zgromadzone w dwa zespoły: zespół zasilania 2 i zespół układania 3.

Zespół układania 3 może oddalać się lub zbliżać do osi obrotu rdzenia 1 dla regulacji promienia układania nitki 4. Zespół zasilania obejmuje głównie grupę zasilania nitki i jej przecinania. Przewód rurowy doprowadzający 30 łączy zespół zasilania 2 z zespołem układania 3. Ze względów regulacyjnych, które zostaną wyjaśnione poniżej, przewód doprowadzający 30 zawiera dwie sekcje 30A i 30B osadzone jedna w drugiej. Sekcja 30A stanowi część zespołu zasilania 2, podczas gdy sekcja 30B stanowi część zespołu układania 3.

Główne regulacje urządzenia są przedstawione schematycznie strzałkami Al, A2 i A3. Regulacja Al obejmuje możliwość mchu wzdłużnego ślizgowego zespołu zasilania 2 w stosunku do zespołu układania 3. Celem tego ruchu jest zmiana użytecznej długości przewodu doprowadzającego 30 dla dopasowania na długość odcinka 40 nitki 4, który należy ułożyć. Nóż obrotowy 85 przecina nitkę 4 na odcinek 40 w momencie, gdy koniec nitki 4 osiągnie rdzeń 1. Przewód doprowadzający 30 powinien być więc zdolny do dopasowania długości odcinka 40, który należy ułożyć. Dla zmiany użytecznej długości przewodu układającego 30, sekcja 30A wprowadza do swego wnętrza sekcję 30B i można regulować głębokość wprowadzania A1. Te dwie sekcje 30A i 30B mogą obracać się w stosunku siebie dla umożliwienia z kolei dopasowania ustawienia obrotowego głowicy układającej 32 podczas ruchu łańcucha 5.

Regulacja A2 pozwala na odpowiednie ustawienie boku wzmocnienia szczytu opony rdzeniu 1. Pierwsza regulacja ręczna nakłada wykonanie dojścia nitki 4 do głowicy układającej 30, ażeby wyregulować pozycję pożądaną boku wzmocnienia szczytu opony. Małe odchylenia tej pozycji wymagają przesunięcia fazy cięcia noża obrotowego 85 w stosunku do ruchu łańcucha przesuwającego 5. To przesunięcie w fazie otrzymuje się przez przesuw ślimaka 55 wzdłuż osi 54. Regulacja A2 jest niezbędna na przykład do przejścia od pierwszej szczytu opony (pierwszej kapy według terminologii potocznej) do drugiego, bo nie są one zazwyczaj tej samej szerokości i boki nie są dokładnie nakładane promieniowo.

Regulacja A3 polega na przesunięciu koła zębatego na przekładni stożkowej 59, ażeby odwrócić kierunek ruchu łańcucha 5 nie zmieniając kierunku obrotu noża 85, gdyż kształt noża wymaga użytkowania jego zawsze w tym samym kierunku (patrz tekst poniżej). Regulacje Al, A2 i A3 mogą być łatwo zautomatyzowane.

Na fig.2 pokazano rozwinięcie na płaszczyźnie powierzchni powierzchni, na której układa się nitki wzmocnienia. Dla uproszczenia rozumowania założono, że powierzchnia, na której buduje się wzmocnienie, jest cylindrem. Szerokość W wzmocnienia pokazano na odciętej wykresu, a rozwinięcie D pokazano na rzędnej. Punkty odniesienia kątowe naniesione na osi rzędnych ułatwiają zrozumienie nasad układania nitek wzmocnienia.

Łańcuch 5, który zapewnia ruch głowicy układającej, jest przedstawiony w sposób rozwinięty na odciętej na wykresie przez odcinek L. Długość L łańcucha 5 jest proporcjonalna do tangesa kąta układania α. Zaznaczono także, że długość odcinka L jest dwukrotnie większa od szerokości wzmocnienia szczytu opony. Pozwala to na ścisłe prowadzenie głowicy 32 na

17(2 136 całej szerokości wzmocnienia szczytu przy rozmieszczeniu kół 51 i 52 nieco poza tą strefą prowadzenia.

Gdy głowica 32 wykonuje całe okrążenie przed rdzeniem i odpowiada to na rozwinięciu przejścia z lewa na prawo wzdłuż odcinka L. Punkt x na drodze L głowicy układającej 32 odpowiada krawędzi bocznej wzmocnienia szczytu. Punkt y na drodze L odpowiada drugiej krawędzi wzmocnienia szczytu opony. Jedynie część wykresu płaskiego przedstawia wzmocnienie szczytu, to jest powierzchnia zawarta pomiędzy liniami poziomymi odpowiadającymi -180° i +180° i liniami pionowymi wznoszącymi się ponad punktami'x i y. Dla przypomnienia: ażeby bok odcinka 40 nitki układanej odpowiadał zawsze bokowi wzmocnienia szczytu, konieczne jest, ażeby ruchy łańcucha 5 i noża obrotowego 85 były zsynchronizowane, jak wyjaśniono powyżej.

Jeśli dokona się dokładnie jeden obrót rdzenia 1, podczas gdy łańcuch 5 wykona równocześnie jedno kompletne okrążenie, wtedy kąt linii śrubowej osiągnie wartość a (patrz fig. 2). Kompletne wzmocnienie obejmuje wielką liczbę odcinków 40, oddzielonych od siebie o podziałkę ułożenia ε. Dla wykonania wzmocnienia w formie ciągłej ustawia się ruchy w ten sposób, ażeby na jedno całkowite okrążenie łańcucha 5 przypadał jeden obrót rdzenia o 360° plus cząstka 360° odpowiadająca podziałce układania e. Zmienia to nieco kąt linii śrubowej α, ponieważ kąt ten przedstawiony jest przez przekątną prostokąta, którego szerokość odpowiada rozwinięciu łańcucha 5, a długość odpowiada względnemu ruchowi obrotowemu pomiędzy rdzeniem 1 i głowicą 32 przewodu 30. Kąt odpowiadający podziałce układania jest bardzo mały, w związku z czym powoduje zmianę kąta linii śrubowej, która jest mało znacząca w stosunku do kąta cc. Przy realizacji wzmocnienia szczytu opony stosuje się ruchy obrotu rdzenia 1 i łańcucha 5 w stosunku 1:1, jeśli chce się wykonać układanie pod kątem α i wykonuje się tyle obrotów, ile jest odcinków 40 we wzmocnieniach szczytu.

Rozpatrzmy teraz możliwości regulacji kąta układania nitki 4 przedstawianych przez opisane urządzenie. Dla umożliwienia pracy w wysokim rytmie, korzystne jest, gdy wszystkie silniki napędowe obracają się ze stałą prędkością, a przede wszystkim silnik napędzający rdzeń 1. W tym przypadku trajektorię mchu głowicy układającej 32 przewodu 30 przedstawia zawsze na wykresie lima pochyła, taka jak na fig. 2. Zmiana prędkości nominalnej łańcucha 5 powoduje przede wszystkim zmianę kąta linii śrubowej, co jest skutkiem poszukiwanym, i powoduje równocześnie zmianę częstotliwości układania odcinków nitki na rdzeniu 1: na przykład, przy podwojeniu prędkości łańcucha 5 układa się dwa odcinki 40 na jeden obrót rdzenia 1 (plus cząstkę obrotu na dopasowanie pożądanej podziałki w ułożeniu końcowym).

Jeśli zwielokrotni się prędkość łańcucha przez liczbę niecałkowitą, poza dwoma wyżej 'podanymi skutkami, spostrzeże się, że nie można ułożyć każdego odcinka w tej samej pożądanej pozycji osiowej. Boki odcinków nie będą uszeregowane obwodowo, co doprowadzi do impasu. Należy zatem narzucić warunek, który można by nazwać bokiem kapy, co prowadzi do stosowaniajedynie wielokrotności lub podwielokrotności prędkości łańcucha odpowiadających kątowi a wykreślonemu na fig. 2.

Ostatecznie podziałka układania jest parametrem, który należy jednocześnie opanować, ponieważ jest on uwarunkowany przez konstrukcję opony. Podziałka układania prowadzi do niewielkiego zmodyfikowania prędkości rdzenia, co nie ma żadnego wpływu na ułożenie boków odcinków 40. Prędkość rdzenia wybiera się zatem biorąc pod uwagę pożądany kąt linii śrubowej, częstotliwość układania i na koniec podziałkę układania.

Dla tego urządzenia, kąt układania a powinien spełniać następującą zalezność:

tga - k gdzie k = .. 1,2, 3, 4...

Przykładowo, jeżeli podwoi się prędkość łańcucha 5, pozostawiając niezmienioną prędkość obrotu rdzenia 1, to otrzyma się kąt β (patrz fig. 2).

W innym wariancie wykonania urządzenie zawiera większą liczbę przewodów rurowych układających, przy czym każdy z nich ma głowicę układającą i otwór wejściowy, przez który nawleka się nitkę. Urządzeniejest wyposażone w urządzenie podstawiające kolejno każdy otwór wejściowy pod urządzenie tnące dla wprowadzenia nitki. Ruch urządzenia podstawiającego jest zsynchronizowany z ruchem łańcucha przesuwającego.

Przypuśćmy, ze urządzenie zawieta pięć pizewodow 30 (pauz ng. 3), ivwnumioiuiv rozmieszczonych na łańcuchu 5. Otwory wejściowe każdego przewodu 30 są złączone w jeden zespół 35 bębenka 50, tworząc urządzenie podstawiające. Bębenek 50 porusza się w taki sposób, że podstawia kolejno każdy z otworów 35 pod wylot zasilacza Z nitki 4 i mechanizm cięcia nitki dla wprowadzenia nitki do jednego z otworów. Ruch bębenka 50 zsynchronizowany z ruchem łańcucha przesuwającego 5.

Przy zachowaniu stosunku 1:1 prędkości rdzenia i łańcucha przesuwającego 5 uzyskuje się taki sam kąt układania a, jak dla poprzedniego wariantu. Dzięki zastosowaniu pięciu głowic układających rozpoczyna się wykonanie wzmocnienia szczytu opony w pięciu miejscach rozstawionych na obwodzie rdzenia co 72°. Kompletne wzmocnienie jest całkowicie wykonane pięć razy szybciej niż w poprzednim wariancie.

Ale największa korzyść z tej odmiany polega na możliwości dokładniejszej regulacji kąta, pod jakim układa się nitkę. Przypuśćmy, że prędkość przesuwu łańcucha 5 zwalnia się o 1/5. Jak to pokazano na wykresie fig. 4, linia odpowiadająca trajektorii pierwszej głowicy rozwija się na łuku 360° + 90° = 450°, ponieważ prowadzi to do podstawienia zasilaczowi nitki jedynie czterech przewodów podczas jednego obrotu rdzenia. Ta linia jest oznaczona literą A na fig. 4. Otrzymuje się y, w którym tgy= 4/5 tga .

Jeżeli spowolni się jeszcze bardziej prędkość łańcucha, na przykład o 2/5, otrzyma się trajektorię, jak przedstawiono na fig. 5, gdzie kąt układania δ jest taki, że tgÓ = 3/5 tga. Dokładność regulacji jest znacznie większa.

Z tego wynika, że możliwe jest wykonanie urządzenia, które umożliwi ścisłe przestrzeganie stałego kąta układania nitek wzmocnienia szczytu i które pozwoli na regulację kąta, aby odpowiadało to życzeniom konstruktorów opony. Należy zaznaczyć, że wszystkie te regulacje otrzymuje się, działając jedynie na stosunek dwóch prędkości, i że same prędkości mogą być stałe. Będzie się używało do tego dużą ilość przewodów układających, rozmieszczonych w równych odstępach na łańcuchu 5. Te przewody podstawia się pod zasilacz nitki w jakiejkolwiek liczbie (lecz całkowitej) na obrót podstawy Zrozumiałe jest, że można układać tylko odcinki nitki, gdyż nitka powinna być przecinana ponad przewodami układającymi.

Inny sposób regulacji kąta układania a polega na zmianie długości łańcucha. Nawiązując jeszcze do fig. 2, wiedząc,że L jest długością łańcucha 5, dobrze widać, ze jeśli zwiększa się L, podczas gdy D pozostaje niezmienione, to wartość kąta α będzie się zwiększać. Zmieniając liczbę ogniw łańcucha i tak dopasowując prędkość napędu, aby na jeden obrót rdzenia 1 przypadał jeden obrót łańcucha 5 można otrzymać praktycznie dowolny kąt układania.

Wyjaśniono, ze urządzenie według wynalazku pozwala na układanie nitki wzmocnienia szczytu pod ściśle stałym kątem. Ale konstruktor opony może sobie życzyć, w pewnych przypadkach, aby ten kąt się zmieniał, na przykład, ażeby kąt ten powiększał się przy zbliżaniu się do boków wzmocnienia szczytu. Środkiem tego jest regulacja prędkości łańcucha 5 dla uzyskania jego zmiennej prędkości przy zachowaniu stałej prędkości obrotu podstawy 1.

Na fig. 6 przedstawiono modyfikację, jaką trzeba zrealizować w urządzeniu według fig. 1, aby osiągnąć układanie pod kątem zmieniającym się. Wychodzi się z prędkości średniej łańcucha 5, która daje średni kąt a układania nitki wzmocnienia. Zasada polega na niewielkim powiększeniu lub zmniejszeniu prędkości łańcucha 5. Środki dla regulacji prędkości łańcucha 5 tworzą się na pierwszym wałku 54 napędzanym z prędkością wprost proporcjonalną do prędkości rdzenia 1. Jak dotąd me ma więc żadnych zmian w stosunku do urządzenia bazowego, jakie pokazano na fig. 1.

Ale tym razem zamiast bezpośrednio napędzać koło łańcuchowe 52, wałek 53A napędza pierwsze koła planetarne mechanizmu różnicowego 65: Wałek wyjściowy 53B jest napędzany przez drugie koło planetarne mechanizmu różnicowego 65 i ten wałek napędza koło łańcuchowe 52, a tym samym pociąga łańcuch 5. Korona satelitów mechanizmu różnicowego 65 jest trwałe związana z ramieniem 66, na którym jest umocowany krążek 67, który współpracuje z krzywką obrotową 68, napędzaną z prędkością kątową wprost proporcjonalną do prędkości obrotowej wałka 53 A. Stosuje się mechanizm różnicowy i jego zdolność do powiększania lub zmniejszania

172 136 prędkości w stosunku do prędkości obrotowej wałka wejściowego, ażeby otrzymać zmienną prędkość na wałku wyjściowym, działając na trzeci wałek mechanizmu różnicowego.

Profil krzywki 68 jest tak ukształtowany, ażeby wywołać dwa zwolnienia i uwaprzyspieszenia łańcucha 5. Krzywka 68 osadzona jest na wałku 86A tak, aby pierwsze przyspieszenie nastąpiło, zanim głowica układająca 32 wejdzie na krawędź boczną wzmocnienia szczytu opony. Następnie zmniejsza się prędkość głowicy 32. Dalej znowu przyspiesza się, gdy głowica 32 dochodzi do drugiego brzegu wzmocnienia szczytu i na koniec zwalnia się ruch łańcucha podczas przesuwu powrotnego dla zakończenia cyklu.

Na fig. 7 liniami ciągłymi przedstawione jest rozwinięcie na płaszczyźnie odmiany układania z fig. 6. Widać w punktach Ci i C2 odchylenia od przekątnej, które są spowodowane działaniem krzywki 68.

Na tej samej fig. 7 pokazano limą ciągłą grubą C, jak można używać krzywki do regulacji kąta układania α. Wyjaśniono powyżej, jak można otrzymać różne kąty układania przez zmianę długości łańcucha. Można także regulować te kąty, wychodząc z podanej długości łańcucha (na przykład Li), stosując krzywkę, która daje pożądany kąt a w strefie układania zawartej pomiędzy liniami pionowymi w Xi Y, i która pozwala odzyskać końce przekątnej E i S, jakie otrzymałoby się przy łańcuchu o długości L bez stosowania krzywki. W urządzeniu produkcyjnym zmiana krzywki może być operacją łatwiejszą niż wymiana łańcucha. Dysponuje się tu jeszcze możliwością przekształcenia tego urządzenia na urządzenie wieloczynnościowe.

Zauważymy jeszcze, że im większy będzie kąt układania, tym odpowiednio dłuższy będzie łańcuch. Ale w tym samym czasie długość układanej nitki zmniejsza się dla niezmienionej szerokości kapy W. Należy więc zmniejszyć długość przewodu rurowego 30, co może spowodować, że jego ruchy będą bardziej naprężone. Dla przezwyciężenia tej trudności, można zawsze podzielić długość łańcucha na dwa. Będą wtedy dwa przejścia łańcucha na jeden obrót rdzenia Można z tego korzystać dla podwojenia rytmu układania w warunkach, gdy ma się dostosowaną krzywkę (jeśli stosuje się jedną krzywkę).

Odkryto powyżej korzyści ze skonstruowania urządzenia zawierającego wielką liczbę przewodów rurowych układających. Przewody te są przymocowane i równomiernie rozmieszczone wzdłuż całej długości łańcucha 5, co ułatwia wyciągnięcie z nich nitek przed podstawą 1. Fig. 8 pokazuje takie urządzenie. Stosując na przykład 50 przewodów 7 możliwe jest uzyskanie regulacji kąta α z dokładnością w przybliżeniu 20’ kątowych. Nie zostały przedstawione przewody układające przymocowane do łańcucha 5 bardziej oddalone od rdzenia, ażeby nie zaciemniał fig. 6 i aby nie zasłaniać przewodów układających zamocowanych do części łańcucha 5 przylegających do rdzenia 1.

W takim urządzeniu wloty do przewodów układających 7 przymocowane są do wtórnego łańcucha przesuwu 5S zmontowanego w obwodzie sterującym wtórnym równoległym do obwodu sterowania wylotów 32 przewodów układających. Przesuw obydwu łańcuchów jest zsynchronizowany. Łańcuch wtórny 5S jest osadzony na dwóch kołach 51S i 52S. Koło 51S jest połączone z kołem 51 za pomocą wałka teleskopowego A1, aby przenieść napęd pomiędzy łańcuchami 5 o 5S. Wszystkie przewody 7 są wykonane w dwóch sekcjach 7a i 7b mogących wsuwać się jedna w drugą.

Strzałka Al pokazuje schematycznie regulację długości odcinka nitki, który powinien zostać ułożony na podstawie 1. Regulacja Al całkiem podobna do tej, która była poprzednio szczegółowo objaśniona. Urządzenia napędu nitki (rolki 80, 81 i silnik 82) i cięcia nitki (nóz obrotowy 85) są umieszczone w zespole zasilacza nitki 2, który można przesuwać do góry i na dół, co pokazano symbolicznie strzałkami Al. Ten przesuw umożliwia dopasowanie kabla wsuwanego w przewody układające 7.

Silnik 57 powinien napędzać zarówno urządzenia umieszczone w zespole układania 3 (łańcuch 5), jak i urządzenia umieszczone w zespole zasilacza 2 (nóż obrotowy 85). Tym razem, inaczej niż w pierwszym wariancie, silnik 57 jest osadzony w zespole zasilacza 2. Jest on przymocowany do płyty 20, którą można przesuwać na prowadnicach 21 równoległych do osi rdzenia 1. Rolki napędzające 80, 81 i ich silnik 82 są również zamocowane na płycie 20.

Płyta umieszczona jest po lewej stronie, jak pokazano na fig. 8, ażeby odcinki nitki miały linię śrubową prawą. W istocie nitka 4 powinna być nawleczona do rurki 7 znajdując się w

172 136 pobliżu lewego boku rdzenia 1. Dla układania odcinków nitki w lewej linii śrubowej, płytę przenosi się naprawo. Ustawienie odbywa się przez przeniesienie, które jest jedną z faz regulacji ___ΙλΜ· i -> ui -i r ł-z « z z nitl···» o i ł/j<^^ u i n u rr c n h met 'zorJoP rr

CZ xjUlty Uizpz.UillU jvai uiuvhvuhviiv, nurtu zuwozv npivnuux.uuu jvaa cuonuoz.

nitki, podczas gdy wyjście jej (koncowka 841 lub odpowiednio 842) usytuowane jest w stałym punkcie przestrzeni.

Istnieje też regulacja A2, zwana regulacją boku kapy: ślimak 55 umieszczony przesuwnie na wałku 54.

Zespół przewodów układających 7 teleskopowych tworzy kotarę przesuwającą się stale przed rdzeniem 1. Układ napędu nitki wprowadza ją do otworu wejściowego 71 każdego przewodu układającego 7.

Na fig. 9 widać, że otwór wlotowy 71 każdego przewodu układającego 7 ma kształt lejka 710 wydłużonego w kierunku ruchu przesuwnego zespołu przewodów 7. Odchylacz 711 wspomagany przez deflektor 712 kieruje i wprowadza nitkę 4 do wnętrza lejka 710 położonego przed lejkiem, który znajduje się naprzeciw końcówki 841. W czasie potrzebnym do wprowadzenia odcinka 40 nitki 4 do wnętrza przewodu układającego 7, otwór wejściowy wspomnianego przewodu układającego 7 przemieści się o odległość pomiędzy dwoma sąsiednimi przewodami układającymi 7.

Kształt lejka 710 umożliwia przystosowanie się do tego przesunięcia poprzecznego. Lejek jest symetryczny, gdyż przystosowanie to potrzebne jest w dwóch kierunkach (warstwy składowe szczytu opony mają na ogół nitki układane w kierunkach przeciwnych). Przecięcie nitki następuje, gdy jest ona ustawiona w odległości najkrótszej pomiędzy końcówką 841 i dnem lejka 710, ażeby na wyjściu odcinek nitki 4 prezentował się idealnie, gdy będzie ściskany pomiędzy krążkami 60 i rdzeniem 1.

Oprócz tego nóż obrotowy 851 zawiera, od strony tylnej do swojego ruchu, występ 850, który pozwala możliwie prędko uwolnić wyjście z końcówki. Istotnie, podczas cięcia nitka 4 jest ciągle napędzana i należy unikać gromadzenia się jej w nieco większej ilości w giętkim przewodzie 83.

Nóż 851 wprawiany jest w ruch obrotowy przez wałek 54, który napędza także łańcuchy 5 i 5S. Wiadomo, że trzeba mieć możliwość odwracania kierunku tego ruchu dla układania odcinków nitki raz w linii śrubowej lewej, raz w linii śrubowej prawej, co dokonuje się w tym urządzeniu przez odwrócenie obrotów silnika 57.

Ale nóż taki, jak nóż 851 nie może być odwracalny, gdyż zawiera występ 850. Stąd obecność drugiego noża 852 używanego dla układania odcinków w lewej linii śrubowej. Nóż 851 obraca się obok końcówki 841, która jest trwale przymocowana do płyty 20. Nóż 852 obraca się obok końcówki 842 - jest ona również przymocowana do płyty 20. Noże 851 i 852 wymienia się w tym samym czasie, co końcówki 841 r 842. Gdy płyta ustawia odpowiedni nóż w pożądanej pozycji, wylot 830 rury giętkiej 83 zostaje umieszczony obok odpowiedniej końcówki przez mechanizm nie pokazany na rysunku.

Na fig. 10 pokazano, że łańcuch 5 umieszczony jest w prowadnicy 58, która przybiera w miarę możliwości kształt rdzenia 1. Wszystkie wyloty 72 przewodów układających 7 przymocowane są do łańcucha 5. W tym urządzeniu zastosowano rząd rolek 60, których rolą jest przyciśnięcie każdego odcinka 40 do rdzenia 1, jak to zostało wyjaśnione powyżej.

Korzystnie, ustawia się każdą głowicę układającą 72 pod kątem, ponieważ wychodząca z niej nitka 4 ustawia się w stosunku do rdzenia 1 pod tym samym kątem, co kąt pożądanej linii śrubowej. Należy mieć możliwość odwracania tego ukierunkowania przy przechodzeniu z jednej warstwy wzmocnienia szczytu do następnej. Do tego celu używa się łańcucha odwracania 5i, zmontowanego na kołach 52i (fig. 8).

Sterowanie (nie pokazane na rys.) pozwala zmieniać ustawienie kątowe koła 52i w stosunku do koła 52. Każda rurka 7 złączona jest z łańcuchem odwracania 5i za pomocą małych łączników, które służą do skręcania każdej rurki 7 w odpowiednim kierunku.

Figura 11 wyjaśnia, jak można łatwo zmieniać prędkość każdej głowicy układającej 72. Cel tej zmiany jest taki sam jak wytłumaczono powyżej: układanie wszystkich odcinków 40 pod zmiennym kątem. Zachodzi więc indywidualne zwalnianie, a następnie przyspieszanie każdej głowicy układającej 72.

172 136

Każda głowica układająca 72 połączona jest z łańcuchem przesuwającym 5 za pomocą ramienia wahliwego 93 obejmującego oś obrotu 91 i dwie dźwignie. Krążek 90 ułożony jest na końcu jednej z tych dźwigni. Głowica układająca 72 osadzona jest na końcu innej dźwigni. Krążek 90 umieszczony jest na krzywce 9 równoległej do obwodu sterowania łańcucha 5. Zarys krzywki pozwala, przy stałej prędkości łańcucha przesuwającego 5, na indywidualną zmianę prędkości poprzecznej każdej głowicy 72. Rurka 7 powinna mieć naturalnie wystarczającą giętkość.

Rozumie się, że rola łańcucha 5 polega na sterowaniu i pociąganiu osi obrotu ramienia wahliwego 93. Głowica układająca 72 każdego przewodu układającego 7 zamocowana jest na końcu 94 ramienia wahliwego 93. Ten koniec 94 jest prowadzony bocznie na prowadnicy 95.

Na podstawie tego opisu fachowiec może łatwo wykonać warianty i adaptacje nie wychodząc poza ramy niniejszego wynalazku. Można życzyć sobie na przykład układania nitek z materiału tekstylnego. Wszystkie nitki wykazujące wytrzymałość na sprężanie powinny być stosowane dobrze naprężone. Wszędzie, gdzie to jest konieczne można stosować znany napęd pneumatyczny, np. w przewodach rurowych 30 lub 7, jak również w giętkiej rurce 83.

172 136

F/g ΊΟ

Fig Ί1

172 136

Ϊ72 136

F/β. 6

172 136

F'5-3·

172 136

^F'g·⁴

172 136

Fig 3

172 136

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz

Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania wzmocnienia w oponie budowanej stopniowo na rdzeniu obracającym się wokół osi, przez układanie rozmaitych elementów składowych opony w porządku i w miejscach wymaganych przez konstrukcję opony, w których wzmocnienie szczytu opony wykonuje się co najmniej z jednej samoprzylepnej do podstawy nitki, którą podaje się co najmniej jednym rurkowym przewodem układającym i w którym nitkę przesuwa się wewnątrz tego przewodu rurowego i przez głowicę układającą, którą przesuwa się poprzecznie ściśle ponad rdzeniem, znamienny tym, że nitkę (4) przecina się nożem obrotowym (85) ponad rurowym przewodem układającym (30) na odcinki (40), które dalej podaje się oddzielnie i kolejno do ich miejsca ułożenia rurowym przewodem układającym (30,7) i układa się pod określonym kątem za pomocą głowicy układającej (32).
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że głowicę układającą przesuwa się wzdłuż trajektorii leżącej w płaszczyźnie zawierającej oś obrotu rdzenia (1), przy czym kąt układania odcinka (40) nitki (4) uzyskuje się przez obrót rdzenia (1) w kierunku (co), który koordynuje się z ruchem poprzecznym głowicy układającej (32).
3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że długość przewodu układającego (30, 7) dopasowuje się funkcjonalnie do długości układanego odcinka (40) nitki (4).
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nitkę (4) przecina się bezpośrednio ponad otworem wejściowym (31,71) przewodu układającego (30), przy czym reguluje się początkowe wyprzedzenie nitki (4) w przewodzie układającym (30, 7) i moment, w którym następuje przecięcie oraz układa się boki każdego odcinka (40) w pożądanym miejscu na rdzeniu (1).
5. Urządzenie do wytwarzania wzmocnienia w oponie, a zwłaszcza szczytu opony, zawierające zasilacz nitki, zespoły do układania nitki w ściśle określonym miejscu na rdzeniu z rurkowym przewodem układającym i napęd wprawiający rdzeń w ruch obrotowy wokół jego osi symetrii obrotowej, znamienne tym, że zasilacz (Z) nitki (4) znajduje się nad rurkowym przewodem układającym (30), a końcówka (84) giętkiej rurki (83) zawiera otwór wylotowy usytuowany bezpośrednio nad otworem wejściowym (31,71) rurkowego przewodu układającego (30), który dolnym końcem połączony jest z głowicą układającą (32).
6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że zasilacz (Z) nitki (4) składa się z zespołu dwóch rolek (80, 81) obtaczających się po nitce (4), z których jedna rolka, korzystnie rolka (81) połączona jest z napędzającym silnikiem (82), przy czym pomiędzy końcówką (84) giętkiej rurki (83) zasilacza (Z) nitki (4) a otworem wejściowym (31, 71) rurkowego przewodu układającego (30) usytuowany jest nóż obrotowy (85) powiązany układem kinematycznym z silnikiem (57).
7. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że głowica układająca (32) usytuowana jest w bezpośredniej bliskości obracającego się rdzenia (1) pomiędzy dwoma kołami (51, 52) połączonymi cięgnem giętkim (5) owiniętym wokół kół (51,52), z których jedno napędzane jest silnikiem (57) poprzez układ kinematyczny, który z kolei powiązany jest z układem napędzającym nóż obrotowy (85).
8. Urządzenie według zastrz. 5 albo 6, znamienne tym, że zasilacz (Z) nitki (4) zawiera wiele rurkowych przewodów układających (7) połączonych ze sobą jednym przesuwnym zespołem głowic układających (32), przy czym każdy rurkowy przewód układający (7) ma wlot (71) dla nitki (4) w kształcie lejka (710), który wraz z końcówką (841, 842) wyznacza przestrzeń przemieszczania się noża obrotowego (851, 852), którego ruch jest zsynchronizowany za pomocą znanych elementów z łańcuchem przesuwającym (5S).
9. Urządzenie według zastrz. 8. znamienne tym, że zespół przesuwający każdą głowicę zawiera giętkie cięgno napędzające (5) zamontowane na kole sterującym (51) ustawionym poprzecznie do rdzenia (1) na całej jego szerokości, a każda głowica (32) jest przymocowana do cięgna giętkiego napędzającego (5).

172 136
10. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że zespół podstawiający wlot przewodu układającego (30) stanowi bębenek (50).
11. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, ze zespół przesuwający każdą głowicę jest wtórnym cięgłem napędzającym (5S) osadzonym we wtórnym obwodzie sterowania (51S, 52S), równoległym do obwodu sterowania, w skład którego wchodzą koła (51, 52) głowic układających (32) połączonych cięgłem napędzającym (5), przy czym zespół cięgien (5, 5S) stanowi zespół o ruchach zsynchronizowanych.
12. Urządzenie według zastrz. 5. znamienne tym, że wylot głowicy układającej (32, 72) znajduje się pomiędzy powierzchnią rolek (60) a powierzchnią rdzenia (1), przy czym rząd zestawionych bokami rolek (60) stanowi mechanizm rolkowy obejmujący całą szerokość rdzenia (1).
13. Urządzenie według zastrz. 7 albo 12, znamienne tym, że mechanizm rolkowy złożony z rzędu (6) rolek (60) jest ustawiony równolegle do regulacji (A3) osadzonej poprzecznie w stosunku do rdzenia (1) i do punktu zetknięcia się nitki (4) z rdzeniem.
14. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że mechanizmy napędowe cięgna elastycznego (5) napędu zawierają pierwszy wałek (53A) połączony z wałkiem wejściowym mechanizmu różnicowego (65), drugi wałek (53B) połączony z wyjściowym wałkiem mechanizmu różnicowego (65), przy czym drugi wałek (53B) połączony jest z cięgłem (5), a trzeci wałek mechanizmu różnicowego (65) jest trwale związany z ramieniem (66), na którym umocowany jest krążek (67) pozostający w kontakcie z krzywką obrotową (68), która powiązana jest poprzez przełożenia przekładniowe z pierwszym wałkiem (53A).
15. Urządzenie według zastrz. 7 albo 9, znamienne tym, że głowica układająca (32, 72) połączona jest z cięgnem napędzającym w postaci łańcucha (5) za pomocą ramienia wahliwego (93) obejmującego oś obrotu (91) i dwie dźwignie sztywne niezależne jedna od drugiej, wahające się wokół osi obrotu (91) i oś obrotu (91) jest połączona z cięgnem napędowym w postaci łańcucha (5), przy czym każda głowica układająca (32,72) jest osadzona na końcu innej dźwigni, i współpracuje z krzywką (9) równoległą do obwodu sterującego.
16. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że obwód sterowania jest określony przez dwa koła (51,52) usytuowane z obydwu stron rdzenia (1), na których osadzone jest cięgno giętkie napędzające (5), przy czym osie obrotu kół (51,52) są prostopadłe do promienia rdzenia (1) przechodzącego przez cięgno i prostopadłe od osi obrotu rdzenia (1).